Η καγκελάριος δεν έχει κανέναν να τη στηρίξει

Στην  πιο απρόβλεπτη θέση της πολιτικής της καριέρας βρίσκεται η Άνγκελα Μέρκελ δύο χρόνια πριν εγκαταλείψει τη καγκελαρία, όπως έχει η ίδια δηλώσει, ολοκληρώνοντας επιτυχώς τέσσερις θητείες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Εκτός της Γερμανίας, ο γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν δε φαίνεται πρόθυμος να συναινέσει στο σχέδιο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που εξήλθε τραυματισμένο της μάχης των ευρωεκλογών κερδίζοντας 180 έδρες από 221 που είχε συγκεντρώσει το 2014, για να δοθεί στον Μάνφρεντ Βέμπερ το ανώτατο αξίωμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αναμφισβήτητα, πίσω από την άρνησή του δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά η διαχείριση της ήττας του, στην ίδια τη Γαλλία.  Μια άνευ όρων στήριξη στον εκλεκτό της γερμανικής Δεξιάς δεν καταδικάζει μόνο το δικό του κόμμα, Republique en Marche (La Rem), που κέρδισε 22 έδρες, σε ουραγό του παραδοσιακού συντηρητισμού ακυρώνοντας τα υπερφίαλα σχέδια που περιέφερε ανά την Ευρώπη, αναζητώντας συμμάχους για τη συγκρότηση ενός νέου φιλελεύθερου κέντρου, αλλά μένει έκθετος και στην κριτική της Λε Πεν ότι υποβαθμίζει τη  Γαλλία να σέρνεται πίσω από τη Γερμανία. Εκείνο ωστόσο που με βεβαιότητα δοκιμάζει τα νεύρα της καγκελαρίου είναι το επιχείρημα που επικαλείται ο γάλλος πρόεδρος, που για όσους δε θυμούνται στερείται κοινοβουλευτικής εμπειρίας, μιας και ο βατήρας της εισόδου του στην πολιτική ήταν η τράπεζα Ρότσιλντ. Παρόλα αυτά, απορρίπτει μέχρι στιγμής την πρόταση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, δυσκολεύοντας τη ζωή της ευρωπαϊκής Δεξιάς που χρειάζεται εναγωνίως συμμάχους για να κατακτήσει την πολυπόθητη θέση, υποστηρίζοντας ότι ο Βέμπερ στερείται …κυβερνητικής εμπειρίας, δεν έχει υπηρετήσει σε θέσεις υψηλής ευθύνης κι άλλα τέτοια είναι τα επιχειρήματα του …μπαρουτοκαπνισμένου Μακρόν.

Κι εντός της Γερμανίας όμως τα νεύρα της Μέρκελ δοκιμάζονται πολλαπλώς. Η Γερμανική Δεξιά κατέγραψε ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα, με το CDU να συγκεντρώνει 22,6%, που είναι το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα που έχει πετύχει σε εκλογές. Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που όχι απλώς είδε το ποσοστό του να καταρρέει στο 15,8% (από 20,5% στις εκλογές του 2017), που είναι η χειρότερη επίδοση που έχει καταγράψει στα 156 χρόνια της ιστορίας του, αλλά επιπλέον ήρθε και τρίτο, μετά τους Πράσινους. Ο τερματισμός του στην τρίτη θέση οδήγησε στα άκρα την κριτική που ασκείται από τη βάση του κόμματος, με προεξάρχοντα τον ηγέτη της νεολαίας Κέβιν Κούχνερτ, η οποία –πολύ ορθά- αποδίδει την κατρακύλα της επιρροής του στη συμμετοχή στον μεγάλο συνασπισμό, καθώς οι υπουργοί των σοσιαλδημοκρατών δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους υπουργούς της Δεξιάς. Εμβληματικό παράδειγμα είναι ο νέος υπουργός Οικονομικών, Όλαφ Σόλτς, που ακολουθεί αδιαμαρτύρητα την οικονομική πολιτική του προκατόχου του Βόλφγακνγκ Σόιμπλε. ΚΙ ας προέρχεται ο μεν πρώτος από το SPD και ο δεύτερος από το κόμμα της βαυαρικής Δεξιάς, CSU, που κινείται πολύ πιο δεξιά κι από το CDU, το κόμμα της Μέρκελ.

Διχασμένοι οι σοσιαλδημοκράτες

Η παραίτηση της επικεφαλής του κόμματος Ανδρέα Νάλες την Κυριακή 2 Ιουνίου, ήταν αποτέλεσμα των αυξανόμενων φωνών διαμαρτυρίας, κι ας εξελέγη στην ανώτερη θέση του αρχαιότερου κόμματος της Γερμανίας μόλις τον Απρίλιο του 2018, αποτελώντας μάλιστα την πρώτη φορά που αυτό το αξίωμα περνούσε σε γυναίκα. Ο κίνδυνος δε για την Μέρκελ είναι η παραίτηση της Νάλες (που κάποτε ως μέλος της νεολαίας ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος), να ακολουθηθεί όχι απλώς από μια ακόμη εσωκομματική κρίση, αλλά από ένα εσωκομματικό δημοψήφισμα στο πλαίσιο του οποίου τα μέλη του κόμματος να τοποθετηθούν στο απλό ερώτημα αν θέλουν ή όχι την παράταση της συμμετοχής του SPD στην κυβέρνηση της Μέρκελ.

Κι αυτό όμως δεν είναι τόσο εύκολο. Πιθανή έξοδος των σοσιαλδημοκρατών από την κυβέρνηση πράγματι θα βάλει ένα φρένο στην ελεύθερη πτώση του κόμματός τους, η οποία όμως απλώς κορυφώθηκε με τον μεγάλο συνασπισμό. Ξεκίνησε όταν ο τότε σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ (κι όχι ο Κολ) γκρέμισε το υποδειγματικό κράτος πρόνοιας της Γερμανίας με το πακέτο Χαρτζ 4, που αποτελεί ακόμη και σήμερα αυτόματο πιλότο διεθνούς εμβέλειας για την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη νεοφιλελεύθερη αναμόρφωση των κοινωνικών παροχών. Επιταχύνθηκε δε από τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην κοινωνική δομή της Γερμανίας. Αν οι σοσιαλδημοκράτες δεν τραβήξουν τάχιστα το κόμμα τους από την πρίζα του μεγάλου συνασπισμού αργά ή γρήγορα θα συμβεί αυτό που γράφει το περιοδικό Σπίγκελ: Τη θέση του SPD, ως ο προοδευτικός, εναλλακτικός πυλώνας του πολιτικού συστήματος, θα καταλάβουν οι Πράσινοι. Και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα σιγά – σιγά θα οδηγηθεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Αποσυνδέοντας όμως το SPD από τον μεγάλο συνασπισμό ακόμη κι αυτή η εύθραυστη σταθερότητα θα χαθεί κι η Γερμανία θα οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές. Ο σχηματισμός κυβέρνησης με βεβαιότητα θα αποδειχθεί ακόμη πιο δύσκολος απ’ ότι ήταν μετά τις εκλογές του 2017, γιατί η Δεξιά θα καταγράψει ακόμη χαμηλότερα ποσοστά. Θα απουσιάζει επομένως εκείνο το κέντρο ισχύος που εξασφαλίζει τη συνέχεια. Και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ωστόσο δεν είναι σίγουρο ότι θα ανακάμψει μονομιάς. Η συμμετοχή του κόμματος στη κυβέρνηση με την Μέρκελ (που ως παράπλευρη συνέπεια είχε την ανάδειξη της φιλοναζιστικής Εναλλακτικής για τη Γερμανία ως το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης στη γερμανική βουλή) δεν άλλαξε μόνο τις προγραμματικές θέσεις του, άλλαξε και την κοινωνική του σύνθεση, όπως και τις απόψεις των ψηφοφόρων του. Δεν αποκλείεται επομένως οι ψηφοφόροι του SPD να μην ανταμείψουν εκλογικά το κόμμα αν επιλέξει τη ρήξη και στη συνέχεια χρεωθεί μια μακρά περίοδο ακυβερνησίας, εγγενώς συμβατή με το γερμανικό …DNA.

Πράσινοι, σκιά του παρελθόντος

Η δυσκολία ενός πιθανού μετεκλογικού παζλ οφείλεται, κατά ένα σημαντικό μέρος, στην άνοδο των Πρασίνων. Πίσω από την αύξηση της εκλογικής επιρροής του κόμματος βρίσκεται ένα εντεινόμενο πολιτικό ενδιαφέρον των Γερμανών ψηφοφόρων για θέματα που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή και την αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Η αφύπνιση εκδηλώθηκε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο λίγες εβδομάδες πριν τις ευρωεκλογές, με αφορμή τις σχολικές απεργίες που ξεκίνησαν στη Σουηδία, από μια έφηβη. Μιλώντας ωστόσο για τη Γερμανία, η αλήθεια είναι πώς η Μέρκελ δεν έχει μείνει άπραγη. Το 2011, στα απόνερα της καταστροφής στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία, το Βερολίνο εξήγγειλε την παύση λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων, την εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων και δη του άνθρακα και μια ιστορικών διαστάσεων στροφή στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Έκτοτε έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα, με την εξαγγελθείσα στροφή στην καθαρή ενέργεια να ανταγωνίζεται σε αποτυχία την κατασκευή του νέου αεροδρομίου του Βερολίνου, αποτελώντας αμφότερα διασυρμό της περίφημης γερμανικής ακρίβειας, συνέπειας  και μεθοδικότητας. Επάνω στη δυσφορία των γερμανών ψηφοφόρων που γεννάει η ολιγωρία του Βερολίνου να αλλάξει την ενεργειακή βάση της χώρας και τη δεξιά στροφή των σοσιαλδημοκρατών προέκυψε η εκλογική επιτυχία των Πράσινων που συγκέντρωσαν 20,5% στις πρόσφατες ευρωεκλογές, όταν και στις δύο προηγούμενες εκλογές για την ανάδειξη ευρωβουλευτών (2009 και 2014) είχαν κερδίσει 12%.

Η εκλογική άνοδος των Πρασίνων είχε ως αποτέλεσμα η ατζέντα τους να διεμβολίσει το πολιτικό πρόγραμμα όλων σχεδόν των άλλων κομμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υπόσχεση της διαδόχου της Μέρκελ στο CDU, Κραμπ Καρενμπάουερ, να εξαγγείλει μέτρα φορολογικής ελάφρυνσης για όσες επιχειρήσεις επιτυγχάνουν τους στόχους μείωσης των εκπομπών αερίων που συμβάλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Το πολιτικό αποτύπωμα των Πρασίνων ωστόσο δεν εξαντλείται σε ζητήματα σχετικά με το περιβάλλον. Αναμφισβήτητα, ο ριζοσπαστισμός που συνόδευσε την εμφάνισή τους τη δεκαετία του ’70 ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν. Η βοήθεια που προσέφεραν στον Σρέντερ να νομιμοποιήσει στη συνείδηση των Γερμανών και της διεθνούς κοινής γνώμης την πρώτη αποστολή γερμανικών στρατευμάτων στο εξωτερικό και ειδικότερα στη Γιουγκοσλαβία μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν στην στην ηγεσία τους ήταν ο Γιόσκα Φίσερ, σηματοδότησε  τον πολιτικό τους ευνουχισμό και την μετατροπή τους σε ένα κόμμα εξουσίας που με την παρουσία του «πρασινίζει», στο μέτρο του εφικτού, μια κατά βάση ρυπογόνα πολιτική. Παρόλα αυτά, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου οι Πράσινοι ένωσαν τη φωνή τους με άλλους, κυρίως επιστήμονες, που επικρίνουν την πολιτική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και ζητούν την αύξηση των δημόσιων δαπανών για υποδομές, δημόσια έργα και επενδύσεις στην εκπαίδευση και την έρευνα. Συγκεκριμένα, άρθρο που γράφτηκε από δύο στελέχη των Πρασίνων ζητούσε να καταργηθεί το περίφημο φρένο χρέους που εισήχθη στο γερμανικό σύνταγμα το 2009 κι απαγορεύει στα 16 ομοσπονδιακά κρατίδια να εμφανίζουν δημοσιονομικά ελλείμματα, ενώ για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση καθηλώνει το διαρθρωτικό έλλειμμα στο επίπεδο του 0,35% του ΑΕΠ. (δες εδώ)

Η κριτική που εκφράζεται από στελέχη των Πράσινων θεωρείται ότι απηχεί την ογκούμενη δυσαρέσκεια μιας γενιάς που βλέπει το περίφημο γερμανικό θαύμα να καταρρέει, λόγω ελλιπούς ή κακής συντήρησης. Δυστυχώς όμως ακόμη κι αυτή η κριτική αναπτύσσεται στις παρυφές των Πράσινων, οι οποίοι όσο κι αν ανταγωνίζονται και απειλούν τους σοσιαλδημοκράτες δεν αμφισβητούν τις σταθερές του σύγχρονου οικονομικού και πολιτικού θαύματος της Γερμανίας, που είναι η αιματηρή λιτότητα και τα «μίνι τζομπς» των 500 ευρώ. Κι αυτά μάλιστα ανασφάλιστα…

 Πηγή: Νέα Σελίδα

Αλλαγή σελίδας στη Λιβύη;

Κανείς δεν πρόκειται να διαφωνήσει ότι τα πράγματα στη Λιβύη αποκλείεται να γίνουν χειρότερα απ’ όσο είναι σήμερα. Η γαλλο-αμερικανική επέμβαση του 2011 μετέτρεψε το πλουσιότερο κράτος της Αφρικής που διέθετε το πιο γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας και το υψηλότερο επίπεδο ζωής στην μαύρη ήπειρο, την εποχή που τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτελούσαν το 95% των δημοσίων εσόδων, σε μια κόλαση επί της γης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Σκλαβοπάζαρα; Δημόσια βασανιστήρια; Εμπόριο ναρκωτικών; Λαθρεμπόριο όπλων και πετρελαίου; Ανηλεείς μάχες παρα-στρατιωτικών ομάδων για την κυριαρχία επί πόλεων, χωριών, γειτονιών και δρόμων; Στρατιωτικές βάσεις εκπαίδευσης του Ισλαμικού Κράτους; Καραβάνια απελπισμένων προσφύγων; Διαφθορά; Ξένοι στρατοί, όπως ο ιταλικός, εγκατεστημένοι επίσημα στα εδάφη της με πρόσχημα την αντιμετώπιση της μετανάστευσης; Όλα υπήρχαν και μάλιστα εν αφθονία στην Λιβύη, που θα μείνει στην ιστορία πιθανά ως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κοινωνικής καταστροφής και οπισθοδρόμησης που μπορούν να προκαλέσουν οι ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις, οι οποίες πάντα ενώ προαναγγέλλονται με ζήλο ως «η τελευταία ελπίδα σωτηρίας για τους λαούς», ποτέ μα ποτέ, κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις συνέπειές τους…

Δοθέντων όλων των παραπάνω η μόνη ανησυχία που μπορεί να προκαλεί η εξελισσόμενη στρατιωτική επιχείρηση του Χαλιφά Χαφτάρ να καταλάβει την Τρίπολη σχετίζεται με τις απώλειες ανθρώπινων ζωών και τις μετακινήσεις πληθυσμών. Ήδη, με βάση επίσημες πηγές, τις πρώτες 3 μέρες της επίθεσης οι νεκροί έφτασαν τους 35. Για πολλούς ωστόσο ήταν θέμα χρόνου, όπως εύστοχα έγραψε το Al Jazeera, να ξεκινήσει ο στρατός του την πορεία προς την Τρίπολη με στόχο να ανατρέψει την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (GNA) που εξακολουθεί να χαίρει της εμπιστοσύνης της διεθνούς κοινότητας. Από τις αρχές του 2007 ο Χαφτάρ είχε θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό του την ανατολική Λιβύη, όπου βρίσκεται το 60% του πετρελαίου, ενώ μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2019  ο στρατός του είχε εγκατασταθεί στα δύο τρίτα της Λιβύης.

Δεν είναι πιθανότατα καθόλου τυχαίο ότι ο 75χρονος στρατάρχης του Καντάφι έδωσε στη δημοσιότητα το μήνυμα της επίθεσής του στις 4 Απριλίου, όταν στην πρωτεύουσα της Λιβύης βρισκόταν για επίσημη επίσκεψη ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες. Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο εξασφάλισε ότι θα φτάσει έγκαιρα και μάλιστα στα πιο αρμόδια αφτιά η είδηση της απειλής που δέχεται η κυβέρνηση των Γκαουλάιτερ, αλλά έκανε επίσης γνωστό ότι στην διεθνή σύνοδο που διοργανώνεται από 14 ως 16 Απριλίου για την επόμενη μέρα της Λιβύης, καμιά απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί εν αγνοία του.

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι ο στρατάρχης Χαφτάρ, που με βάση ρεπορτάζ υπόσχεται πως θα ενώσει εκ νέου τη Λιβύη διώχνοντας ξένους εισβολείς και πολέμαρχους που την έχουν διαμελίσει, θεωρείται λαϊκός ήρωας στη Λιβύη συγκεντρώνοντας τις επευφημίες των κατοίκων σε όποια πόλη εισέρχεται, δεν ενεργεί από μόνος του. Το βιογραφικό του μάλιστα συγκεντρώνει όλες εκείνες τις αμφισημίες και τα ανεξερεύνητα σημεία που μάς επιτρέπουν να εικάσουμε ότι οι μέρες της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας είναι μετρημένες. Ξεκινώντας από τα πιο πρόσφατα, μέχρι στιγμής η Ρωσία άσκησε βέτο σε βρετανική πρόταση καταδίκης του Χαφτάρ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο συγκαλέσθηκε έκτακτα την Παρασκευή 5 Απριλίου για να συζητήσει την κατάσταση στη Λιβύη, η Γαλλία στηρίζει στρατιωτικά τον Χαφτάρ με αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποιούν μαχητικά Ραφάλ εναντίον των εχθρών του, ενώ η Σαουδική Αραβία είναι αδύνατο να μην γνώριζε τις κινήσεις του Χαφτάρ καθώς πρόσφατα επισκέφθηκε το Ριάντ, όπου συναντήθηκε με την πολιτική ηγεσία του βασιλείου.

Τέλος, κι αυτό είναι ίσως το πιο απρόβλεπτο, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι αποσύρουν μέρος των στρατευμάτων τους που έχουν εγκατασταθεί στη Λιβύη, σε μια κίνηση που μπορεί να μεταφραστεί ως απόσυρση του χρίσματος τους στην κυβέρνηση αχυρανθρώπων. Η υπόθεση αποκτά διαστάσεις κατασκοπευτικού μυθιστορήματος αν λάβουμε επίσης υπ’ όψη μας ότι ο Χαφτάρ που οι ΗΠΑ ωθούσαν να ανατρέψει τον Καντάφι πριν το 2011, επί δύο δεκαετίες ζούσε στις ΗΠΑ, πλησίον μάλιστα του Λάγκλεϋ όπου βρίσκεται η έδρα της CIA. Γεγονός εντελώς …συμπτωματικό, όπως έγραψε το Russia Today. Ούτε από τον ουρανό επομένως έπεσε, ούτε άγνωστος είναι ο Χαφτάρ στις μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου, για τις οποίες φαίνεται να αποτελεί μια επιλογή απέναντι στο καταστροφικό  χάος που επικρατεί σήμερα, οκτώ χρόνια μετά την επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη.

Δεν περνάει απαρατήρητη ωστόσο η στάση των ΗΠΑ, όπως φαίνεται να διαμορφώνεται μέχρι στιγμής. Είτε λόγω ανάγκης, ως αποτέλεσμα από τη μια των τραγικών αποτυχιών που καταγράφει η πολιτική της «αλλαγής καθεστώτων» που ξεκίνησε επί Μπους την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου και από την άλλη της αντεπίθεσης της Ρωσίας όπως φάνηκε στη Συρία, είτε λόγω επιλογής και νέων προτεραιοτήτων στις οποίες ιεραρχείται η Κίνα, οι ΗΠΑ με ευθύνη του Τραμπ, επιχειρούν μια συντεταγμένη απόσυρση από ορισμένα μέτωπα της Μέσης Ανατολής.

Πρόκειται για μια μείζονα αλλαγή πολιτικής, που επιταχύνεται στα απόνερα του κλεισίματος της έρευνας Μιούλερ για τις υποτιθέμενες σχέσεις με τη Ρωσία (δες εδώ) που θα προκαλέσει αναταράξεις σε πολλά μέτωπα και δεν πρόκειται να αφήσει ανεπηρέαστη καμιά χώρα της Ανατολικής Μεσογείου…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Τα «κίτρινα γιλέκα» έχουν ήδη νικήσει

Τα «κίτρινα γιλέκα» έχουν ήδη νικήσει
Επιστροφή στις χειρότερες μέρες του κρατικού αυταρχισμού στη Γαλλία σηματοδοτεί ο νόμος απαγόρευσης των διαδηλώσεων που ψηφίστηκε την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου από τη γαλλική εθνοσυνέλευση, με 387 ψήφους υπέρ και 92 κατά.

Επιστροφή στις χειρότερες μέρες του κρατικού αυταρχισμού στη Γαλλία σηματοδοτεί ο νόμος απαγόρευσης των διαδηλώσεων που ψηφίστηκε την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου από τη γαλλική εθνοσυνέλευση, με 387 ψήφους υπέρ και 92 κατά.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο νόμος δέχθηκε σφοδρές επικρίσεις επειδή στην πράξη καταργεί το συνταγματικό δικαίωμα στις διαδηλώσεις και την απεργία. Προβλέπει για την ακρίβεια απαγόρευση συμμετοχής συγκεκριμένων πολιτών σε διαδηλώσεις, ακόμη και χωρίς δικαστική απόφαση. Εξωφρενικά πρόστιμα ύψους ακόμη και 7.500 ευρώ και ποινές φυλάκισης έως και 6 μηνών σε όσους κατηγορούνται για συμμετοχή σε επεισόδια και ακόμη πιο αυστηρά μέτρα (15.000 ευρώ πρόστιμο και 1 χρόνο φυλάκιση) σε όσους καλύπτουν τα πρόσωπά τους. Ο νόμος παρότι συγκέντρωσε μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία 387 ψήφων (έναντι 92) προκάλεσε αντιδράσεις ακόμη κι εντός του κυβερνώντος κόμματος του Μακρόν. Κορυφή του παγόβουνου των αντιδράσεων ήταν η αποχή 50 βουλευτών του, που δε θέλησαν να αναλάβουν το πολιτικό κόστος υπερψήφισης ενός νόμου που έχει χαρακτηριστεί ελευθεριο-κτόνος.

Αξίζει να σημειωθεί πώς δεν είναι η πρώτη φορά που η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν τέτοιο νομοθετικό τερατούργημα. Ψηφίστηκε ξανά τέτοιος νόμος το 1970, δύο χρόνια μετά την εξέγερση του Μάη του 1968, για να καταργηθεί το 1981 λίγους μόλις μήνες μετά την ανάληψη της γαλλικής προεδρίας από τον Φρανσουά Μιτεράν, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στροφής προς τα αριστερά.

Η πολιτική πυξίδα όμως πλέον έχει στραφεί προς τα δεξιά. Κι οι πρώτοι που το νιώθουν στο πετσί τους είναι τα «κίτρινα γιλέκα», αυτό το πρωτότυπο κίνημα που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 17 Νοεμβρίου κι έκτοτε με τις διαδηλώσεις που οργανώνουν κάθε σχεδόν Σαββατοκύριακο έχουν αλλάξει εκ βάθρων την πολιτική ατζέντα της Γαλλίας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό πώς παρότι η αφορμή για το κοινωνικό ξέσπασμα ήταν μια αύξηση στα καύσιμα, οι κινητοποιήσεις έκτοτε έχουν συμπεριλάβει στις διεκδικήσεις τους τα πιο διαφορετικά αιτήματα, που αφορούν όχι μόνο το κοινωνικό ζήτημα αλλά και την πολιτική αντιπροσώπευση, φέρνοντας στην επιφάνεια το αβυσσαλέο ρήγμα που χωρίζει την γαλλική πολιτική ζωή από τα λαϊκά στρώματα. Η γενική απεργία που έχει εξαγγελθεί για την επόμενη Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου με αίτημα αυξήσεων σε όλους τους μισθούς στο επίπεδο του 10% και ανάκληση όλων των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων που ψήφισε η κυβέρνηση Μακρόν θα κάνει αυτό το ρήγμα ακόμη πιο βαθύ.

Από μια άποψη ωστόσο, τα «κίτρινα γιλέκα» που συνεχίζουν απτόητα να διαδηλώνουν κάθε Σαβββατοκύριακο και ήδη μετρούν 11 νεκρούς (αποτέλεσμα κυρίως τροχαίων ατυχημάτων) και χιλιάδες συλλήψεις (αποτέλεσμα του αστυνομικού αυταρχισμού) έχουν ήδη νικήσει. Αρκεί να θυμηθούμε την αλαζονεία μέσα στην οποία έπλεε ο Εμμανουέλ Μακρόν όταν ξεκίναγε τη θητεία του. Ο ίδιος χαρακτήριζε τη Γαλλία ως Κούβα, λοιδορώντας την υπερβολικά γενναιόδωρη όπως τη χαρακτήριζε κοινωνική της πολιτική, και υποσχόταν να επιφέρει μια τομή ανάλογης εκείνης που προκάλεσε η Μάργκαρετ Θάτσερ στην Αγγλία και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία. Πίστευε πώς το μόνο που απαιτούταν ήταν κυνισμός, αψηφώντας τα διδάγματα από πολύ πρόσφατες κοινωνικές συγκρούσεις στη Γαλλία, όπως αυτή με το Συμβόλαιο Πρώτης Απασχόλησης, κι άλλες που έστειλαν ουκ ολίγους πρωθυπουργούς σπίτι τους πριν την ώρα τους. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν να ηττηθεί από τη μαχητικότητα των Γάλλων εργατών και αγροτών και να καταλάβει πώς δεν αρκεί να θέλουν οι επάνω…      

Πηγή:Κontranews

Επιτέλους, η Γαλλία φορολογεί τους μεγάλους του διαδικτύου!

Η απόφαση της Γαλλίας δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιβλήθηκε κατόπιν της πίεσης που ασκούν τα «κίτρινα γιλέκα», διεκδικώντας φορολογική δικαιοσύνη και κλείσιμο των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων. Τα Ηλύσια από τη μεριά τους κάνουν επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας μεταφέροντας το λογαριασμό εκτός των γαλλικών συνόρων, καθώς οι εταιρείες που θα πληγούν θα είναι κατά βάση αμερικανικές. Εξ ου κι οι αντιδράσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της ΕΕ, όπως για παράδειγμα εκ μέρους της Ιρλανδίας που σέρνει το χορό του φορολογικού ντάμπινγκ, υποστηρίζοντας ότι έτσι ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ που ξεκίνησε ο Τραμπ θα οδηγηθεί σε νέα ύψη.

Σιγά που θα καθόταν να περίμενε την Ευρωπαϊκή Ένωση η Γαλλία… Σε συνέχεια άλλων δηλώσεων που είχαν προηγηθεί ολόκληρο το 2018, την Κυριακή 20 Ιανουαρίου, ο υπουργός Οικονομικών Μπρούνο Λε Μερ ανακοίνωσε ότι μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου θα έχει τελειώσει η επεξεργασία και θα έχει παρουσιαστεί στην κυβέρνηση το σχέδιο επιβολής φορολογίας στις μεγάλες εταιρείες του διαδικτύου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Παρότι η καμπάνα βαράει για τις GAFA όπως εν συντομία αποκαλούνται οι Google, Apple, Facebook και Amazon ο νέος φόρος που θα επιβληθεί αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου θα ισχύσει για εκείνες τις εταιρείες που έχουν παγκόσμιες πωλήσεις άνω των 750 εκ. ευρώ και στη Γαλλία άνω των 25 εκ. ευρώ. Θα πρέπει να ισχύουν δε, και οι δυο όροι για να περάσουν από τη γαλλική εφορία οι διαδικτυακές εταιρείες.

Ο φόρος που θα τους επιβληθεί θα είναι συνάρτηση του επιπέδου των πωλήσεων τους κι άλλων κριτηρίων, ενώ δεν αναμένεται να ξεπερνάει το 5%. Η Γαλλία υπολογίζεται ότι έτσι θα μπορεί να εξασφαλίζει 500 εκ. ευρώ το χρόνο. Παρότι η απόφαση του Μακρόν είναι πολύ σωστή κι έχει ήδη αργήσει πρέπει να αναφερθεί ότι είναι σταγόνα στον ωκεανό των αστρονομικών κερδών που καταγράφουν οι μεγάλοι του διαδικτύου. Με βάση εκτιμήσεις της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο φόρος που πληρώνουν κυμαίνεται γύρω στο 9%, όταν οι υπόλοιπες παραδοσιακές εταιρείες φορολογούνται με συντελεστή 23%! Με βάση στοιχεία του Γαλλικού Πρακτορείου υπολογίζεται ότι τα διαφυγόντα φορολογικά έσοδα από το Facebook και τη Google κατά τη διάρκεια των ετών 2013-2015 για τις χώρες Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία είναι: 185 και 704 εκ. ευρώ, 227 και 583 εκ. ευρώ, 197 και 544 εκ. ευρώ, 179 και 370 εκ. ευρώ και 131 και 350 εκ. ευρώ, αντίστοιχα. Συνολικά λοιπόν μόνο οι πέντε αυτές χώρες από το ήμισυ των FAGA έχουν χάσει σε μια τριετία 3,5 δις. ευρώ.

Η απόφαση της Γαλλίας δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιβλήθηκε κατόπιν της πίεσης που ασκούν τα «κίτρινα γιλέκα», διεκδικώντας φορολογική δικαιοσύνη και κλείσιμο των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων. Τα Ηλύσια από τη μεριά τους κάνουν επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας μεταφέροντας το λογαριασμό εκτός των γαλλικών συνόρων, καθώς οι εταιρείες που θα πληγούν θα είναι κατά βάση αμερικανικές. Εξ ου κι οι αντιδράσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της ΕΕ, όπως για παράδειγμα εκ μέρους της Ιρλανδίας που σέρνει το χορό του φορολογικού ντάμπινγκ, υποστηρίζοντας ότι έτσι ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ που ξεκίνησε ο Τραμπ θα οδηγηθεί σε νέα ύψη.

Η πρωτοβουλία της Γαλλίας θα προκαλέσει ωστόσο αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ήδη, ο καγκελάριος της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτζ ανακοίνωσε ότι προτίθεται και η χώρα του να φορολογήσει τις μεγάλες τεχνολογικές και διαδικτυακές εταιρείες, «παράλληλα με όσα θα πράξει η ΕΕ» όπως δήλωσε, κάνοντας έτσι σαφές ότι δεν θα περιμένει τους συμβιβασμούς των Βρυξελλών με την Ουάσιγκτον. Μένει να δούμε για πόσο καιρό ακόμη θα συζητούν οι Βρυξέλλες…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Υπουργός Οικονομικών, όροι διάσωσης και ένωση κεφαλαιαγορών διχάζουν την ΕΕ

Μένοντας στις επίσημες ανακοινώσεις, συνεντεύξεις Τύπου και δηλώσεις που ακολούθησαν την σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 22 Μαρτίου, οι «εχθροί» είναι εκτός των πυλών. Ολίγον οι ΗΠΑ, μετά τις διαβεβαιώσεις της Ουάσινγκτον ότι δεν θα ισχύουν για την από δω μεριά του Ατλαντικού οι νέοι δασμοί στα προϊόντα αλουμινίου και χάλυβα, πολύ η Ρωσία, με τη Δυτική Ευρώπη να υποκύπτει στο μίσος των ανατολικοευρωπαϊκών πολιτικών ηγεσιών εκμεταλλευόμενη τη δηλητηρίαση του διπλού πράκτορα στην Αγγλία, κι εναλλάξ η Αγγλία, ακολουθώντας κατά γράμμα το σαβουάρ βιβρ μέχρι να ολοκληρωθεί το Brexit, οι Βρυξέλλες εμφανίζονται να συγκροτούν ένα ενιαίο και αρραγές μέτωπο…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι ολότελα διαφορετική. Εντός της ΕΕ, οι αντιθέσεις οξύνονται και νέα μέτωπα δημιουργούνται με ένα κοινό χαρακτηριστικό: στο ένα άκρο βρίσκεται πάντα η Γερμανία. Το πλήθος και η σύνθεση του άλλου μπλοκ εναλλάσσεται. Αυτό που ωστόσο παραμένει στη θέση του, είναι το Βερολίνο!

Το πρώτο και σημαντικότερο ζήτημα που διχάζει τους ευρωπαίους ηγέτες είναι το σχέδιο Σαρκοζύ, που ως γνώρισμά του έχει τη δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και την δημιουργία θέσης ευρωπαίου υπουργού Οικονομικών. Το γαλλικό σχέδιο επί της ουσίας σηματοδοτεί την εμβάθυνση των σχεδίων οικονομικής ενοποίησης της γηραιάς ηπείρου και την οργανική σύσφιξη των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν στο κοινό πρότζεκτ. Μέχρι πρόσφατα η Μέρκελ αξιοποιούσε την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης (που διήρκεσε 6 ολόκληρους μήνες!) και την προεκλογική περίοδο που ακολούθησε στη Γερμανία αμέσως μετά την εκλογή του Μακρόν τον Ιούνιο του 2017 για να αποφύγει να απορρίψει επίσημα το γαλλικό σχέδιο. Η αιτία της διαφωνίας τους έγκειται στις πιθανά κόστη που μπορεί να προκύψουν για τη Γερμανία από μια τέτοια ενοποίηση, την οποία λοιδορεί ως «ένωση μεταβιβάσεων», υπονοώντας ότι στο τέλος της ημέρας θα βρεθεί το Βερολίνο να χρηματοδοτεί τα αδύναμα κράτη μέλη της ΕΕ.

Οι γερμανικές αντιρρήσεις εκφράστηκαν δημόσια και καθαρά από  τον Γιενς Σπαν, υπουργό Υγείας του μεγάλου συνασπισμού, και μέλος της ηγεσίας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος με άρθρο που έγραψε στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung (22 Μαρτίου), όπου από την αρχή κιόλας ξεκαθάριζε: «Τα πολλά εκατομμύρια των ανθρώπων που ψήφισαν τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα σε Γαλλία, Πολωνία, Γερμανία και Ιταλία, δεν θα πειστούν από προτάσεις όπως η δημιουργία υπουργού Οικονομικών στην ευρωζώνη ή η εισαγωγή υπερεθνικών ψηφοδελτίων για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Το όνειρο ορισμένων ηγετών να διαλύσουν τα εθνικά κράτη στις “Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης” απλώς δε χαίρει της υποστήριξης της πλειοψηφίας των πολιτών και των κυβερνήσεων. Κάθε προσπάθεια επιβολής ενός ουτοπικού οράματος μόνο θα διχάσει παραπέρα, αντί να ενώσει, την Ευρωπαϊκή Ένωση». Στη συνέχεια πρόκρινε τους τομείς που χρήζουν περαιτέρω συνεργασίας κι είναι οι πέρα για πέρα προβλέψιμοι τομείς στους οποίους  η Γερμανία διαπρέπει …εδώ κι έναν αιώνα: εξωτερικά σύνορα και άμυνα, επικρίνοντας μάλιστα τα κράτη – μέλη της ΕΕ για το βαρύ τους «ατόπημα» να να δαπανούν για πολεμικούς εξοπλισμούς το ένα τρίτο των όσων δαπανούν οι ΗΠΑ…

Διχασμός υπάρχει και στους όρους δημιουργίας του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, παρότι όλα τα κράτη μέλη συμφωνούν για την ανάγκη να υποκατασταθεί η λειτουργία του ΔΝΤ από έναν ευρωπαϊκό οργανισμό, ώστε να πάψουν Κίνα και Ρωσία να έχουν ουσιαστικό λόγο για τα τεκταινόμενα στα δημόσια οικονομικά κρατών μελών της ΕΕ. Το μήλο της έριδας σχετίζεται με τους όρους «διάσωσης» εκείνων των κρατών που θα βρεθούν σε ανάγκη αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους τους. Από τη μια μεριά υπάρχει ένα μπλοκ κρατών που επιμένει ότι κάθε είδους αναδιάρθρωση πρέπει να συνοδεύεται από απώλειες για τους ιδιώτες κατόχους κρατικών ομολόγων. Αυτή η προϋπόθεση «είναι ουσιώδης αν τα πράγματα πάνε άσχημα», δήλωνε στους Financial Times στις 20 Φεβρουαρίου ο ολλανδός υπουργός Οικονομικών, Γόπκε Χέκστρα. Στο ίδιο στρατόπεδο συντάσσεται και η Γερμανία, η οποία ωστόσο το 2010-2012 δεν δίστασε να επιλέξει το χρόνο που θα γίνουν οι απώλειες, διατηρώντας το δικαίωμα να χειριστεί την έξοδο των υπερεκτιθεμένων στο ελληνικό χρέος δικών της, γερμανικών τραπεζών, ώστε να υποστούν τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Το ίδιο είχε πράξει και η Γαλλία, μεταθέτοντας το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων για το 2012, έτσι ώστε να βρουν χρόνο οι δικές τους τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα. Σχετική ερώτηση που είχε καταθέσει στη Βουλή ο τότε βουλευτής της ΝΔ και σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, ήταν εξαιρετικά διαφωτιστική.

Τώρα όμως η Γαλλία και Γερμανία βρίσκονται σε αντικρουόμενα στρατόπεδα. Στο πλευρό της Γαλλίας, που μέσω του υπουργού Οικονομικών της Μπρούνο Λε Μερ χαρακτήρισε ως «κόκκινη γραμμή» για το Παρίσι το αυτόματο κούρεμα στους ιδιώτες επενδυτές, συντάσσεται επίσης και η Ιταλία, που έχει να διαχειριστεί ένα δυσθεώρητο δημόσιο χρέος ύψους 2,3 τρις. ευρώ  το οποίο αντιστοιχεί στο 130% το ΑΕΠ της. Το ενδεχόμενο ενός οριζόντιου κουρέματος των ιταλικών ομολόγων, στην καθόλου υποθετική περίπτωση (αν ειδικά η πτώση των τιμών των μετοχών συνεχιστεί) αναδιάρθρωσης του ιταλικού χρέους θα σημάνει την κατάρρευση των ιταλικών τραπεζών που όσο κι αν έχουν μειώσει την έκθεσή τους από το 2014, ακόμη και σήμερα σχεδόν το 10% των τοποθετήσεών τους είναι σε ιταλικά κρατικά ομόλογα.

Αλληλένδετη με τα παραπάνω εξόχως διχαστικά σχέδια είναι η Ένωση Κεφαλαιακών Αγορών που προωθεί η ΕΕ κι αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως το 2019. Με βάση ομιλία του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Βάλντις Ντομπρόβσκις, στις 12 Μαρτίου θα αποτελείται από 3 πυλώνες: Την πλήρη ελευθερία των κεφαλαίων να κινούνται σε όλη την έκταση της ΕΕ, την άρση κάθε λογής εμποδίων στην μεταφορά κεφαλαίων και τον εκσυγχρονισμό του ρυθμιστικού πλαισίου. Με απλά λόγια κι όπως το έθεσε ο ίδιος ο λετονός αντιπρόεδρος «θέλουμε ένας διαχειριστής κεφαλαίων με έδρα το Μιλάνο να είναι σε θέση να προσφέρει εύκολά τα κεφάλαια του στη Ρίγα χωρίς να συμβιβάζεται με την προστασία του επενδυτή».

Στόχος των Βρυξελλών είναι να βαθύνει την ενοποίηση των κεφαλαιακών αγορών, που σήμερα είναι κατά βάση εθνικές και κατακερματισμένες. Η ενοποίηση δηλαδή που έχει επέλθει είναι δυσανάλογη της ενιαίας αγοράς εμπορευμάτων, όπως δείχνει το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά αμοιβαία κεφάλαια (UCITS) που αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε περισσότερες από τρεις χώρες αποτελούν μόνο το 37% του συνόλου. Μια τέτοια εξέλιξη ωστόσο θα λειτουργήσει υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και σε βάρος των πιο αδύναμων.  Θα απογειώσει τη χρηματιστικοποίηση εντός της ΕΕ σε βάρος των θέσεων εργασίας ακόμη και της οικονομικής σταθερότητας. Τα οφέλη θα κατανεμηθούν εντελώς δυσανάλογα σε βάρος μικρών τραπεζών και σχετικών προϊόντων (από αμοιβαία κεφάλαια μέχρι επενδυτικά προϊόντα), δίνοντας ώθηση στην πιο άγρια κερδοσκοπία.

Τούτων δοθέντων, προκαλούν απορία τα εγκώμια του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα, σε εκδήλωση του ΙΟΒΕ και του Χρηματιστηρίου Αθηνών στις 19 Μαρτίου με θέμα τις «πηγές χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας». Είπε μεταξύ άλλων: «Η Ένωση Κεφαλαιαγορών, διευκολύνοντας την πρόσβαση σε ελκυστικές επενδύσεις με ανταγωνιστικούς και διαφανείς όρους, αναμένεται να αυξήσει τις τοποθετήσεις των εν λόγω επενδυτών σε κεφαλαιακά προϊόντα επιχειρήσεων εντός της ΕΕ. Η εξέλιξη αυτή θα βοηθήσει να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις από τη γήρανση του πληθυσμού και τα χαμηλά επιτόκια στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, ενώ ταυτόχρονα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες χρηματοδότησης των επιχειρήσεων».

Οι διθύραμβοι του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας θυμίζουν τις διαφημίσεις που προηγήθηκαν της ένταξης στην ΕΟΚ όταν έταζαν στους έλληνες γεωργούς ότι τα προϊόντα τους θα πουλιούνται σε μια αγορά 300 εκ. καταναλωτών.  Το αποτέλεσμα το είδαμε: Ο αγροτικός πληθυσμός τείνει προς εξαφάνιση, το αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο από πλεονασματικό έγινε ελλειμματικό κι έχει γεμίσει η αγορά από σκόρδα Τουρκίας και πατάτες Αιγύπτου, ελέω των αποφάσεων της ΕΕ. Γιατί η ένωση κεφαλαιαγορών να αποτελέσει ευλογία για την ελληνική οικονομία; Πολύ περισσότερο όταν η πολύ πιο ήπια απελευθέρωση των κεφαλαίων που έχει επιτευχθεί στο πλαίσιο της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον από τη δεκαετία του ’80 και μετά πουθενά επ’ ουδενί δεν ευνόησε παραγωγικές και μακροχρόνιες επενδύσεις… Γιατί αυτό να συμβεί εντός της ΕΕ, που έχει εξελιχθεί στο πιο προχωρημένο εργαστήρι της παγκοσμιοποίησης;

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα