Βενεζουέλα: Στο στόχαστρο οι κοινωνικές κατακτήσεις του Τσαβισμού

Τα κεντρικά γραφεία του Εθνικού Ινστιτούτου Διατροφής (ΝΙΝ) στο Καράκας που πυρπολήθηκαν από ακροδεξιούς διαδηλωτές στις 11 Απριλίου 2017

Μνήμες του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2002, όταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ και της Ισπανίας ο στρατός επιχείρησε την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Ούγκο Τσάβες, ξυπνούν οι συνεχείς και βίαιες διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης στο Καράκας και σε άλλες πόλεις της Βενεζουέλας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το τωρινό κύμα διαδηλώσεων ξεκίνησε στις 29 Μαρτίου όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αφαίρεσε τις νομοθετικές εξουσίες από την Εθνοσυνέλευση, όπου από τον Δεκέμβριο του 2015 πλειοψηφεί η δεξιά αντιπολίτευση. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ήρθε να λύσει μια κρίση που ξεκίνησε από την πρώτη μέρα της ορκωμοσίας της νέας Εθνοσυνέλευσης κι είχε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: Γενναιόδωρες φιλολαϊκές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης που ζητούσαν την ψήφο της Εθνοσυνέλευσης για να υλοποιηθούν από την μια και από την άλλη την άρνηση των μελών της να εγκρίνουν, ακόμη και να ψηφίσουν τα σχέδια νόμου, σαμποτάροντας κάθε μέτρο που θα μπορούσε να ανακουφίσει το λαό της Βενεζουέλας από τη σοβούσα κρίση, που εκδηλώνεται με καλπάζοντα πληθωρισμό και άνοδο των τιμών. Μια κρίση που προέρχεται από την πτώση των τιμών του πετρελαίου και τη συρρίκνωση των δημοσίων εσόδων.

Εκλεγμένοι όργανα συμφερόντων

Ορισμένα κορυφαία στιγμιότυπα της σύγκρουσης της Εθνοσυνέλευσης με την κυβέρνηση, που οδήγησαν τον Μαδούρο να δηλώνει δημόσια πως η Εθνοσυνέλευση «έχει χάσει την πολιτική της επιρροή κι έχει αποκοπεί από τα εθνικά συμφέροντα» περιλαμβάνουν:

Πρώτο, την απροθυμία της Εθνοσυνέλευσης να εγκρίνει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που ζητούσε ο πρόεδρος Μαδούρο για να μπορέσει να ανακατανείμει κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό και να τα διοχετεύσει στην αντιμετώπιση των ελλείψεων βασικών ειδών διατροφής. Στο ίδιο σχέδιο που ουδέποτε ψηφίστηκε περιλαμβανόταν η παροχή κινήτρων στην εγχώρια παραγωγή, η ενίσχυση του νέου συστήματος διανομής τροφίμων απ’ ευθείας στα σπίτια όσων έχουν ανάγκη και η περαιτέρω στήριξη κάθε είδους προγράμματος κοινωνικής στήριξης.

Δεύτερο, την άρνηση της Εθνοσυνέλευσης να επιτρέψει την μισθοδοσία περισσότερων από 4.000 εργατών πλήρους ωραρίου και συμβασιούχων, που έμεναν επί μήνες απλήρωτοι. Το αποτέλεσμα ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο να επιβάλει πρόστιμο τελικά τον Ιανουάριο στην Εθνοσυνέλευση για την αδιαφορία που επιδείκνυε.

Τρίτο, την απροθυμία της Εθνοσυνέλευσης να εγκρίνει επενδυτικά σχέδια της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας PDVSA με ρωσικές ενεργειακές εταιρείες (Rosneft κ.α.) οι οποίες θα επέτρεπαν την εισροή πολύτιμου συναλλάγματος και τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας που, κατά κοινή ομολογία, απαξιώνεται τάχιστα.

Το τέταρτο παράδειγμα της αποσταθεροποιητικής δράσης της δεξιάς κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αφορά στην προσπάθειά της να ακυρώσει αρχικά και να ιδιωτικοποιήσει στη συνέχεια ένα πρόγραμμα ανέγερσης εργατικών κατοικιών, το οποίο συγκαταλέγεται στα χιλιάδες που έχουν υλοποιηθεί από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την εξουσία ο Τσάβες μέχρι τώρα επί Μαδούρο.

Το πέμπτο και τελευταίο παράδειγμα που δείχνει τον αρνητικό ρόλο της Δεξιάς στην Εθνοσυνέλευση σχετίζεται μα την απροθυμία της να επαναπροκηρύξει εκλογές σε μια απομακρυσμένη περιφέρεια όπου με βεβαιότητα έγινε νοθεία. Η Δεξιά αρνήθηκε να εφαρμόσει την εντολή του Ανωτάτου Δικαστηρίου γιατί θα χάσει την οριακή πλειοψηφία που διαθέτει. Θα φανεί δηλαδή πόσο πλαστή είναι η πλειοψηφία της.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επομένως δεν υπονόμευσε τη δημοκρατία αφαιρώντας τη νομοθετική αρμοδιότητα από την Εθνοσυνέλευση. Αυτό που ήθελε να διαφυλάξει ήταν τα επιτεύγματα του Τσαβισμού και τα απειλούμενα λαϊκά συμφέροντα.

Πυρομανής πυροσβέστης η Δεξιά

Από τη μεριά της η Δεξιά αντιπολίτευση λειτούργησε σαν τον πυρομανή πυροσβέστη: έκανε ό,τι περνάει από το χέρι της ώστε η υπαρκτή κοινωνική κρίση να οξυνθεί και στη συνέχεια να εμφανιστεί ως σωτήρας που θα σώσει τους φτωχούς από τον …ανάλγητο Τσαβισμό!

Ο εκλεγμένος πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο (η θητεία του οποίου λήγει τον Ιανουάριο του 2019) και το ρεύμα του Τσαβισμού δεν έχουν απέναντί τους μόνο τη δεξιά αντιπολίτευση, που επαναλαμβάνει την αποτυχημένη επιχείρηση του 2014, που είχε τότε ονομάσει «Έξοδο». Πίσω από τους ηγέτες της, που είχαν υποστηρίξει δημόσια το πραξικόπημα εναντίον του Τσάβες κρύβονται οι ίδιες οι ΗΠΑ, που έχουν απειλήσει ακόμη και με στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Βενεζουέλας. (Αναλυτικότερα για τα μέσα που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ δες εδώ και τα κίνητρα τους εδώ) Τα παρατεταμένα επεισόδια επομένως και οι συγκρούσεις με την αστυνομία προετοιμάζουν το έδαφος ακόμη και για μια ανοιχτή στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ που θα πετύχει ότι δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα οι διαδηλώσεις.

Χαρακτηριστικό δείγμα της όξυνσης των σχέσεων της κυβέρνησης της Βενεζουέλας με τις ΗΠΑ είναι κι η κατάσχεση του εργοστασίου της General Motors στη βιομηχανική περιοχή της Βαλένσια, όπου απασχολούνται 2.678 εργάτες. Η αντίδραση της βορειοαμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν άμεση κι απείλησε με νομικά μέτρα εναντίον της κυβέρνησης, προσθέτοντας επιπλέον πίεση από το εξωτερικό αυτή τη φορά.

Η απόσταση που χωρίζει την επίδειξη βίας της αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση και δη απέναντι σε δημόσιες υποδομές που απευθύνονται στα πιο φτωχά στρώματα, όπως νοσοκομεία, σχολεία και ασθενοφόρα (για παράδειγμα στις 9 Απριλίου μασκοφόροι πυρπόλησαν την έδρα της Επιχείρησης Τροφίμων της Βενεζουέλας, CVAL, καίγοντας πολλά φορτηγά που διένειμαν τρόφιμα στις λαϊκές γειτονιές) από τη μια και στο λαό από την άλλη καταγράφεται σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να χαίρει της λαϊκής αποδοχής. Για παράδειγμα, έρευνα της εταιρείας Hinterlaces έδειξε ότι: Μόνο 6% των ερωτηθέντων αποδέχονται τη διεθνή παρέμβαση που ζητά η αντιπολίτευση για να ανατραπεί ο πρόεδρος Μαδούρο, το 87% απορρίπτει κάθε είδους διεθνή στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, το 90% απορρίπτει τις βίαιες διαδηλώσεις της Δεξιάς, το 83% είναι υπέρ του διαλόγου (ο οποίος έχει οδηγηθεί σε στασιμότητα λόγω της αδιαλλαξίας της Δεξιάς), ενώ το 67% απορρίπτει πλήρως την ατζέντα της δεξιάς αντιπολίτευσης υποστηρίζοντας ότι στο τραπέζι του διαλόγου θα πρέπει να τεθεί το θέμα της επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας.

Απέναντι σε αυτό το τείχος που έχει αντιμετωπίσει η Δεξιά επέλεξε να χρησιμοποιήσει το «θανατηφόρο όπλο» της υποτιθέμενης κρατικής καταστολής απέναντι στις διαδηλώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται στις πιο καλές συνοικίες του Καράκας, εκεί που ζει η δεξιά αντιπολίτευση κι εκεί επίσης που είναι οι πρεσβείες και τα γραφεία των ξένων τηλεοπτικών δικτύων και ανταποκριτών. Συγκεκριμένα χαλκευμένα ρεπορτάζ, ορισμός των ψευδών ειδήσεων, για τους 22 νεκρούς που υποτίθεται άφησε πίσω της η αστυνομία του Μαδούρο. Ρεπορτάζ ωστόσο του Telesur έδειξε πώς η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των νεκρών δεν προέρχονται καν από τους διαδηλωτές. Μεταξύ τους υπάρχουν αστυνομικοί που παρασύρθηκαν από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών, ασθενής που πέθανε επειδή το ασθενοφόρο δεν έγινε δυνατό να φτάσει έγκαιρα στην κατοικία του, εννέα νεκροί που πέθαναν από ηλεκτροπληξία όταν επιχείρησαν να παραβιάσουν ιδιοκτησία που προστατευόταν από ηλεκτροφόρο σύρμα και νεκροί από εγκληματικές δράσεις τους οποίους αυθαίρετα οικειοποιήθηκε η αντιπολίτευση. Οι υπαίτιοι δύο θανάτων που αποδίδονται στην αστυνομία συνελήφθησαν και αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη, ενώ ακόμη κι αυτοί υπολείπονται των νεκρών που έχουν προκαλέσει οι οπλοφόροι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές.

Περισσότερα για την ταυτότητα των νεκρών δες εδώ, στο άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 28 Απριλίου 2017.

Ξεσηκωμός στη Βραζιλία για εργασιακά και συντάξεις

Όποιος θέλει να δει τι ετοιμάζουν στη Βενεζουέλα η ντόπια οικονομική ελίτ και φυσικά οι Αμερικάνοι, που απεργάζονται την πραξικοπηματική ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο, δεν έχει παρά να σκύψει λίγο πιο προσεκτικά στις εξελίξεις στη Βραζιλία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η λαοθάλασσα που πλημμύρισε του δρόμους των περισσότερων πόλεων στην πολυπληθέστερη χώρα της Νότιας Αμερικής την Πέμπτη και Παρασκευή 27 και 28 Απριλίου δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου.

Η οργή των Βραζιλιάνων έβραζε επί μήνες και για την ακρίβεια επί ένα χρόνο. Από πέρυσι τέτοιες μέρες όταν ο δεξιός αντιπρόεδρος της Βραζιλίας, Μισέλ Τέμερ, πρωταγωνίστησε σε ένα παλατιανό πραξικόπημα που οδήγησε στην καθαίρεση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ, η οποία κατηγορήθηκε για την παραποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων. (Καμιά φαντασία, καμιά δημιουργική προσαρμογή στις πρώτες πράξεις του σεναρίου για την επιβολή των θεραπειών σοκ…)

Τα πραγματικά επίδικα πίσω από το άδοξο τέλος της 13χρονης εξουσίας του (…μεταλλαγμένου εννοείται) Εργατικού Κόμματος της Βραζιλίας φάνηκαν μόλις πριν λίγες εβδομάδες όταν ο πραξικοπηματίας πρόεδρος έφερε στην Κάτω Βουλή μια πρωτοφανούς βαρβαρότητας οικονομική μεταρρύθμιση που θα τη ζήλευε και το ΔΝΤ. Εν συντομία, μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας ακόμη και κατά 10 χρόνια, μείωση των μισθών, κατάργηση της πληρωμής συνδρομών στα συνδικάτα μέσω των μισθών, απαγόρευση οποιασδήποτε αύξησης στις δημόσιες δαπάνες για δύο σχεδόν δεκαετίες, με μοναδική εξαίρεση τις πολεμικές δαπάνες που θα αυξηθούν κατά 36%! Και για να μείνει καμμιά αμφιβολία για τις «πλάτες» του δοτού προέδρου, ο οποίος συναντά την αποδοκιμασία του 87% των Βραζιλιάνων, δημοσίως κάλεσε τις ΗΠΑ να συμμετέχουν στα στρατιωτικά γυμνάσια που θα διεξαχθούν το Νοέμβριο μεταξύ Βραζιλίας, Περού και Κολομβίας στα κοινά σύνορα των τριών χωρών. Μία άσκηση που ορίστηκε για να προκαλέσει (ακόμη και με την ονομασία της, «Επιχείρηση Ενωμένη Αμερική») καθώς η ενότητα της Νότιας Αμερικής, όπως την εμπνεύστηκε ο Σιμόν Μπολιβάρ και την προωθούν οι αριστερές κυβερνήσεις, στρέφεται κατά του βορειο-αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Η αντεργατική μεταρρύθμιση προκάλεσε την μεγαλύτερη γενική απεργία που έχει οργανωθεί στη Βραζιλία μετά το 1996, όταν οι Βραζιλιάνοι ξεσηκώθηκαν ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις αντεργατικές αλλαγές του δεξιού Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο. Τώρα στην απεργία, σύμφωνα με το συνδικάτο CUT, συμμετείχαν περισσότεροι από 35 εκατομμύρια εργαζόμενοι μετά το κάλεσμα που απηύθυναν όχι μόνο συνδικάτα και αριστερές οργανώσεις αλλά ακόμη και εκπρόσωποι της εκκλησίας. Οι απεργοί, που βγήκαν στου δρόμους για να διαμαρτυρηθούν επίσης και για την ανεργία – ρεκόρ που φθάνει το 14%, ήρθαν αντιμέτωποι με τη βίαιη καταστολή της δοτής κυβέρνησης που απολαμβάνει ωστόσο της αμέριστης εύνοιας των διεθνών οργανισμών…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν

Αμερικανικό σχέδιο ανατροπής του Μαδούρο από την προεδρία

Στην υιοθέτηση των θέσεων της δεξιάς αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας για διεξαγωγή πρόωρων εκλογών προχώρησε το Ευρωκοινοβούλιο την Πέμπτη 27 Απριλίου 2017 αποδεχόμενο ψήφισμα που καλεί τη χώρα να αποκαταστήσει την …τάξη. Με ψήφους 450 υπέρ, 35 κατά και 100 αποχές υιοθετήθηκε απόφαση που μεταξύ πολλών άλλων καλεί την κυβέρνηση να παρουσιάσει εκλογικό χρονοδιάγραμμα (εδώ το πλήρες κείμενο της απόφασης).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με αυτό τον τρόπο οι Βρυξέλλες συμπαρατάσσονται με την μαφιόζικη αντιπολίτευση που ζητά την επίσπευση των προεδρικών εκλογών οι οποίες κανονικά  θα διεξαχθούν το 2019, οπότε τελειώνει η θητεία του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο και επίσης την επίσπευση της εφαρμογής μιας θεραπείας σοκ στο όνομα της αντιμετώπισης του οικονομικού εκτροχιασμού. Στο στόχαστρο φυσικά θα είναι οι κοινωνικές κατακτήσεις. Αυτές που υπερασπίζονται όσοι διαδηλώνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες υπέρ της κυβέρνησης.

Η ΕΕ δεν είναι μόνη της στην προσπάθεια ανατροπής της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της Βενεζουέλας, που συνεχίζει το έργο της μπολιβαριανής επανάστασης, όπως ξεκίνησε πριν 18 χρόνια. Για την ακρίβεια οι Ευρωπαίοι ακολουθούν το δρόμο που άνοιξε η Ουάσινγκτον παλεύοντας ακόμη και τώρα να ανατρέψουν πραξικοπηματικά τον Μαδούρο. Για να φέρουν σε πέρας αυτό το έργο αξιοποιούν τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Βενεζουέλα εξ αιτίας της πτώσης των τιμών του πετρελαίου και του καλπάζοντος πληθωρισμού. Προβλήματα που όσο κι αν είναι υπαρκτά δεν μειώνουν το ασύλληπτο για την ιστορίας της χώρας κοινωνικό έργο της κυβέρνησης προς τα πιο λαϊκά στρώματα. Μόνο την τετραετία που βρίσκεται ο Μαδούρο στο Μιραφλόρες η επέκταση της δωρεάν κάλυψης υγείας άγγιξε το 60% του πληθυσμού, μέχρι τον Ιανουάριο του 2017 παραδόθηκαν 1,4 εκ. κατοικίες είτε δωρεάν ή με συμβολικό τίμημα σε φτωχές οικογένειες, δόθηκαν 4,8 εκ. ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε μαθητές και εγκρίθηκαν προγράμματα πολλών εκατομμυρίων για δωρεάν μετακίνηση, μουσική, τέχνη, πολιτισμό και αθλητισμό. Δεν είναι επομένως καθόλου τυχαίο που οι διαδηλωτές ξεσπούν την «οργή» τους σε καταστήματα διανομής δωρεάν τροφίμων, σε κέντρα υγείας και δημόσια μέσα μεταφοράς. Ταξικό είναι το μίσος τους…

Το σχέδιο ανατροπής του Μαδούρο, σε συνέχεια της πραξικοπηματικής κοινοβουλευτικής ανατροπής της Ντίλμα Ρουσέφ στη Βραζιλία, παρουσιάστηκε κι επίσημα από το αμερικανικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων στις 2 Μαρτίου στο πλαίσιο του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, που είναι τυφλό όργανο της Ουάσινγκτον. Σε τέτοιο βαθμό ώστε το Καράκας ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον οργανισμό ως μια μορφή καταγγελίας των αλλεπάλληλων παρεμβάσεών του στα εσωτερικά της Βενεζουέλας. Το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων αποτελεί δεξαμενή σκέψης η οποία χρηματοδοτείται από αμερικανικές πολυεθνικές οι οποίες έχουν συμφέροντα από την αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα. Για παράδειγμα τη Citigroup, που έχει μπλοκάρει τους λογαριασμούς της κεντρικής τράπεζας της Βενεζουέλας, τις πετρελαϊκές Chevron και Exxon, κ.α. (Εδώ η λίστα χρηματοδοτών του Συμβουλίου που πιέζει για την ανατροπή του Μαδούρο).

Ένα μαύρο μέτωπο που κολυμπάει στο χρήμα…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν 

Στο στόχαστρο των ΗΠΑ η Βενεζουέλα

madΟρισμένες συμπτώσεις δεν περνούν απαρατήρητες! Ουκ ολίγες φορές για να τονώσει τα αριστερά αντανακλαστικά η κυβέρνηση Τσίπρα και να συγκαλύψει τις σχέσεις που έχει δημιουργήσει με την αστική τάξη, αποτελώντας το βασικό κόμμα υλοποίησης της γραμμής των Μνημονίων, επικαλείται την αμφισβήτηση που δέχονται οι αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

«Πιέζεται ο Μαδούρο, πιέζεται ο Τσίπρας, άρα ο Τσίπρας είναι Μαδούρο» υπονοούν τα στελέχη της κυβέρνησης που πιστεύουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους οι οποίοι ξεχνούν τη θέρμη και την ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση Τσίπρα ιδιωτικοποίησε λιμάνια, αεροδρόμια, Ελληνικό κι εσχάτως τον ΑΔΜΗΕ, μείωσε συντάξεις κι επίσης, εξ ίσου σημαντικό, σφιχταγκαλιάστηκε με τον ιμπεριαλισμό προωθώντας ενεργά τα σχέδια ΗΠΑ και Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο. Ο ενθουσιασμός με τον οποίο έγινε δεκτή η επικείμενη επίσκεψη του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα είναι δηλωτική της πλήρους υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στα σχέδια του αμερικάνικου παράγοντα, που δρομολογήθηκε πολύ πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Το πρωτοσέλιδο ντροπής της Αυγής την Τρίτη 26 Οκτωβρίου («Ο πρόεδρος των ΗΠΑ στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου – Στήριξη Ομπάμα») θα είναι για πολλά χρόνια σύμβολο δουλοφροσύνης και υποτέλειας του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια μέρα ωστόσο που ο ΣΥΡΙΖΑ έπεφτε στα …τέσσερα για χάρη του Ομπάμα (αυτή τη φορά) ο Μαδούρο αποδείκνυε τον βαθιά ριζοσπαστικό και αριστερό χαρακτήρα της κυβέρνησης του δεχόμενος (για πολλοστή φορά) τα βέλη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ποιος είπε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν ξέρει να ανταμείβει τους φίλους (του ΣΥΡΙΖΑ) και να τιμωρεί τους εχθρούς (την κυβέρνηση της Βενεζουέλας);

Αφορμή για την ανακοίνωση με την οποία το αμερικάνικο υπουργείο Εξωτερικών στηλίτευε το Καράκας στάθηκε η απόφαση της βενεζολάνικης δικαιοσύνης να απορρίψει το αίτημα διεξαγωγής δημοψηφίσματος για καθαίρεση του προέδρου Μαδούρο. Το αίτημα απορρίφθηκε όταν αποκαλύφθηκε πως μεταξύ όσων είχαν υπογράψει (1.957.779) για να ενεργοποιηθεί η συγκεκριμένη πολύ προοδευτική διάταξη του βενεζολάνικου συντάγματος που ψηφίστηκε το 1999, υπήρχαν 11.000 που είχαν εγκαταλείψει καιρό τώρα τον μάταιο ετούτο κόσμο, 3.000 ανήλικοι και 1.333 ανύπαρκτοι αριθμοί δελτίων ταυτότητας. Η αποτυχία με την οποία στέφθηκε η προσπάθεια συγκέντρωσης υπογραφών πιστοποιείται επίσης από τον διχασμό της αντιπολίτευσης καθώς το 60% των βουλευτών – αντιπάλων του Μαδούρο δεν υπέγραψαν καν, αρνούμενοι τη στρατηγικής της έντασης!

Μετά από αυτή τη «θεσμική» ήττα η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας επιστρέφει στο πεδίο που γνωρίζει καλύτερα να κερδίζει: σε μια καθημερινή μάχη φθοράς ενάντια στην αριστερή κυβέρνηση, αξιοποιώντας σε αυτή την κατεύθυνση παρακρατικές συμμορίες, ναρκέμπορους, οργανωμένο έγκλημα κι επίσης ύποπτες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις χρηματοδοτούμενες από την Ουάσινγκτον που ανέκαθεν αποτελούσαν το συνδετικό κρίκο μεταξύ ντόπιας αντιπολίτευσης και ιμπεριαλισμού. Έτσι θα επιχειρήσουν να εφαρμόσουν στη Βενεζουέλα το πραξικόπημα που επέβαλαν στη Βραζιλία ανατρέποντας τον Αύγουστο την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ, αποδεικνύοντας ότι απέναντι σε μη φιλικά καθεστώτα αν κάτι ασκούν είναι πολιτική πυγμής. Και για τους δούλους…φιλικές επισκέψεις στήριξης και επιβράβευσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Πριν στις 29 Οκτωβρίου 2016

Βενεζουέλα: Στην αντεπίθεση η κυβέρνηση του Μαδούρο

madΤην τακτική του παρατεταμένου πολέμου φθοράς φαίνεται να επιλέγει η δεξιά αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα μετά την αποτυχία της διαδήλωσης που διοργάνωσε στο Καράκας την 1η Σεπτεμβρίου. Επί εβδομάδες η συγκέντρωση στην πρωτεύουσα, υπό το πλήρες συμβολισμών κάλεσμα «Παίρνουμε το Καράκας» και με επίσημο αίτημα τη διοργάνωση δημοψηφίσματος για την καθαίρεση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, που εξελέγη το 2013, παρουσιαζόταν ως η μέρα παραίτησης της αριστερής κυβέρνησης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εξέλιξη δεν δικαίωσε τους διοργανωτές της, που βιάζονται να προλάβουν την ημερομηνία της 10ης Ιανουαρίου γιατί τυχόν δημοψήφισμα που θα γίνει μετά απ’ αυτή την ημερομηνία δεν επιβάλει την άμεση παύση καθηκόντων στον σημερινό πρόεδρο, καθώς η συμμετοχή του κόσμου υπολειπόταν σημαντικά των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί. Στη (σχετική) αποτυχία της συνέβαλε η κυβερνητική αντεπίθεση που εκδηλώθηκε με τρεις τρόπους: Διοργανώνοντας συγκέντρωση των οπαδών της την ίδια μέρα, συλλαμβάνοντας στελέχη της αντιπολίτευσης που στο σπίτι τους είχαν εκρηκτικά για την προετοιμασία δολιοφθορών και θυμίζοντας το προηγούμενο της 11ης Απριλίου 2002 όταν και πάλι ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα ανέτρεψε τον Τσάβες, ο οποίος επανήλθε στην εξουσία μετά τη λαϊκή κινητοποίηση.

Και τώρα η Ουάσινγκτον επέλεξε να μην κρύψει την ανοιχτή της στήριξη στα στελέχη της αντιπολίτευσης, όπως έκανε δια στόματος του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζον Κίρμπι. Το μένος των ΗΠΑ κατά της αριστερής κυβέρνησης της Βενεζουέλας έφτασε σε νέα ύψη την εβδομάδα που πέρασε με αφορμή την απόφαση του Καράκας να ανακαλέσει τον πρέσβη του από τη Βραζιλία, δείχνοντας έτσι την αποδοκιμασία του στο συνταγματικό πραξικόπημα με το οποίο Αμερικάνοι και Βραζιλιάνικη ολιγαρχία καθαίρεσαν την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ.

Στη Βενεζουέλα η αντιπολίτευση (που αποτελεί ένα πολύ τυπικό λατινοαμερικάνικο κράμα μαφιόζων προερχόμενων από το οργανωμένο έγκλημα και πρακτόρων αδρά χρηματοδοτούμενων από τις ΗΠΑ) ποντάρει στην κοινωνική κρίση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η καταβύθιση των τιμών του πετρελαίου έχει κάνει τη ζωή των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων πιο δύσκολη. Μάρτυρες οι ελλείψεις βασικών προϊόντων (μικρότερης έκτασης απ’ αυτές που προβάλλει ο δυτικός Τύπος, αλλά υπαρκτές), η ύφεση που αναμένεται να φτάσει το 11% και ο καλπάζων πληθωρισμός που αγγίζει το 500%. Αυτό που δεν λέγεται όμως είναι ότι αν τυχόν και πάρουν την εξουσία οι πράκτορες των Αμερικανών τότε θα επιβληθούν τόσο βάρβαρα προγράμματα λιτότητας που μπροστά τους οι θεραπείες – σοκ της δεκαετίας του ’80 θα μοιάζουν με (ημερήσια) βόλτα στο πάρκο της Βουλόνης. Τα μέτρα που θα επιβάλλουν οι μαφιόζοι της αντιπολίτευσης θα είναι περικοπή των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας και αθρόες ιδιωτικοποιήσεις (με την κρατική εταιρεία πετρελαίου PDVSA πρώτη απ’ όλες) που θα ακυρώσουν μονομιάς όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις που πέτυχε ο Τσαβισμός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 4 Σεπτεμβρίου 2016