Ρουχανί, Κιμ και Μαδούρο άντεξαν, ο Μπόλτον έφυγε…

Κι όμως, ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, που κατά γενική ομολογία είναι ο πιο επιπόλαιος και περιορισμένης πολιτικής αντίληψης πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, μπορεί να αποφασίσει και να πράξει κάτι καλό: την αποπομπή του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, Τζον Μπόλτον.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εκδίωξη του υπερ-ιέρακα Μπόλτον δεν μπορεί να προστεθεί στην μακρά αλυσίδα διορισμών και αντικαταστάσεων που έχουν σημαδέψει τη θητεία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο κι ως κίνητρο δεν έχουν τίποτε άλλο παρά τις προσωπικές σχέσεις. Εν συντομία δύο υπουργοί Εξωτερικών, ο Ρεξ Τίλερσον αρχικά και ο Μάικ Πομπέο τώρα,  δύο υπουργοί Άμυνας επισήμως, ο Τζιμ Μάτις αρχικά και ο Μαρκ Έσπερ τώρα, με ενδιάμεσο τον Πάτρικ Σάναχαν που υπηρέτησε για σχεδόν έναν μήνα, και τέσσερις σύμβουλοι Εθνικής Ασφαλείας ο Μάικλ Φλιν, ο Χέρμπερτ ΜακΜάστερ, ο Τζον Μπόλτον και ο αντικαταστάτης του που πολύ πιθανά όταν διαβάζονται αυτές οι γραμμές θα έχει αναλάβει τα νέα του καθήκοντα.

Η εκπαραθύρωση του Μπόλτον, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αλλαγή στην κυβέρνηση Τραμπ, συνδέεται με αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης κι όχι με τα προσωπικά γούστα του αμερικανού προέδρου. Κι αυτό συμβαίνει επειδή ο ίδιος ο Μπόλτον, πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κορυφαίο αξιωματούχο της κυβέρνησης Τραμπ, υπηρετούσε ένα σχέδιο πλανητικής επέκτασης της αμερικανικής ηγεμονίας που όχι απλώς απειλούσε να βάλει φωτιά σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά αποδείχθηκε αναποτελεσματικό και επικίνδυνο ακόμη και για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Το πρόβλημα του Τραμπ, κατά την άποψή μας πάντα, δεν αφορούσε το που ήθελε να στρέψει τις ΗΠΑ ο Μπόλτον αλλά το πώς.

Μόλις λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση της απόλυσης του Μπόλτον, θέλοντας να αιτιολογήσει ο Τραμπ την απόφασή του ενώπιον δημοσιογράφων επικαλέστηκε ότι ο Μπόλτον έσπρωξε τις ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράκ. Ωστόσο, ο ρόλος του Μπόλτον στο πλαίσιο των νεοσυντηρητικών που συμβούλευαν τον Τζορτζ Μπους όταν ξεκινούσε την αντι-τρομοκρατική σταυροφορία την επομένης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν γνωστός πολύ πριν τον Μάρτιο του 2018 που ο Τραμπ τον επέλεξε για σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας. Αν κάτι μεσολάβησε έκτοτε ήταν η συνειδητοποίηση ακόμη και από τον Τραμπ πώς ο κόσμος δεν είναι υπουργικό συμβούλιο ή διοικητικό συμβούλιο ανώνυμης εταιρείας να αντικαθιστάς όποιον δε σου κάνει τα χατήρια ή δεν ταιριάζει στα γούστα σου. Ας δούμε εν συντομία τις σημαντικότερες επιλογές του Τραμπ στην εξωτερική πολιτική και αμέσως θα καταλάβουμε γιατί ηττήθηκε η γραμμή του παγκόσμιου εμπρησμού και γιατί απολύθηκε ο πιο γνήσιος εκφραστής της ο Τζον Μπόλτον.

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνόδου των οκτώ πλουσιότερων κρατών του κόσμου στο Μπιαρίτζ της Γαλλίας ο αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την επιθυμία του να συναντηθεί με τον ιρανό ομόλογό του, Χασάν Ρουχανί, για να δεχτεί μια αυτοκρατορική άρνηση. Η Τεχεράνη αντέτεινε το προφανές: όσο εφαρμόζονται οι κυρώσεις κατά του Ιράν στερείται νοήματος οποιαδήποτε συνάντηση! Όμως, τόσο το αμερικανικό αίτημα όσο κι η ιρανική άρνηση δείχνουν ότι τα υπερφίαλα σχέδια για ταχεία οικονομική κατάρρευση του Ιράν λόγω των κυρώσεων είχαν τόση σχέση με την πραγματικότητα όσο και η βεβαιότητα των Αμερικανών πώς η κατάκτηση του Αφγανιστάν ήταν υπόθεση λίγων εβδομάδων… Την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν τη χρεώνεται ο ίδιος ο Μπόλτον, όσο κι αν εξέφραζε ευρύτερα τμήματα της αμερικανικής ελίτ που συνδέονται με το Ισραήλ. Δεν ήταν μάλιστα παρά ένα ενδιάμεσο βήμα στο απώτερο σχέδιο του που το είχε εκφράσει με καθαρότητα σε άρθρο γνώμης που είχε δημοσιεύσει στους New York Times στις 26 Μαρτίου 2015, με τίτλο «Για να σταματήσουμε τη βόμβα του Ιράν, να βομβαρδίσουμε το Ιράν». Πολύ αργά έστω ο Τραμπ κατάλαβε αυτό που είχε συνειδητοποιήσει ακόμη και ο Μπους: πώς με το Ιράν δεν κάνεις πόλεμο!

Το ίδιο ισχύει και με τη Βόρεια Κορέα. Η υποτιθέμενη απειλή που εκφράζουν για τις ΗΠΑ οι πυραυλικές δοκιμές της και τα πυρηνικά της είναι σενάρια για αφελείς. Οικονομικές αποζημιώσεις και διεθνή αναγνώριση επιζητά ο Κιμ Γιογκ Ουν για να κάνει κοινωνική πολιτική και να βάλει τέλος με έναν αξιοπρεπή τρόπο στη διεθνή απομόνωση της χώρας. Τους τα είχε προσφέρει ο Κλίντον το 1994, ξεκίνησε να τα συζητάει και τώρα ο Τραμπ με την επίσκεψή του στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη και τις δύο κατ’ ιδίαν συναντήσεις κι όλα βαίνουν καλώς…

Σε φιάσκο εξελίχθηκε και το σχέδιο για τη Βενεζουέλα. Κι αυτό όχι μόνο επειδή ο υποψήφιος δικτάτορας Γκουαϊδό  ήταν φαιδρό πρόσωπο και βαθιά διεφθαρμένος, που δεν μπορούσε να πείσει για την αξιοπιστία του ούτε τους πιο στενούς του συνεργάτες. Κυρίως επειδή υποτιμήθηκαν οι ρίζες του Τσαβισμού ακόμη και υπό την ηγεσία του Νικολάς Μαδούρο με την βενεζουελάνικη κοινωνία. Υποτιμήθηκε επίσης το αξιόμαχο και η ενότητα των ενόπλων δυνάμεων της Βενεζουέλας. Υποτιμήθηκε μάλιστα πιθανότατα η ετοιμότητα της Μόσχας και του Πεκίνου να υποστηρίξουν δύο φιλικά τους καθεστώτα με υλικό κι έμπρακτο τρόπο.

Ο Τζον Μπόλτον όμως και για την περίπτωση της Βόρειας Κορέας και για τη Βενεζουέλα ήταν υπέρμαχος της στρατιωτικής επέμβασης. Αν ο Τραμπ τον είχε ακολουθήσει το σφαγείο του Αφγανιστάν για τον αμερικανικό στρατό θα έμοιαζε με βόλτα στο δάσος της Βουλόνης, μπροστά στις απώλειες που θα κατέγραφαν…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ο λαός της Βενεζουέλας απέτρεψε το πραξικόπημα

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Το προφανές ερώτημα που προκύπτει μετά και το νέο αποτυχημένο πραξικόπημα που οργάνωσαν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα την Τρίτη 29 Απριλίου για να ανατρέψουν τον εκλεγμένο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο, δηλαδή στις πόσες φορές επιτέλους σταματάνε ανάλογα εγχειρήματα, δεν έχει απάντηση… Τα δισεκατομμύρια δολάρια που διακυβεύονται από τον έλεγχο των τεράστιων πετρελαϊκών αποθεμάτων της Βενεζουέλας κάνουν ανάλογα ερωτήματα να φαντάζουν σχολαστικισμός και βυζαντινολογία ή απλώς περιττά για μια υπερδύναμη που δεν δίστασε να μετατρέψει μια ζώνη χιλιάδων χιλιομέτρων από το Αφγανιστάν μέχρι τη Λιβύη σε κρανίου τόπο για να εξασφαλίσει την ενεργειακή της κάλυψη και τον γεωπολιτικό έλεγχο. Σιγά που θα διστάσει μπροστά στη θέληση μερικών εκατομμυρίων Βενεζολάνων να ψηφίζουν τους πολιτικούς της αρεσκείας τους…

Αυτό άλλωστε είναι που ξεχώρισε από τις απρόβλεπτες εξελίξεις της προηγούμενης Τρίτης: το γεγονός ότι το πραξικόπημα ακυρώθηκε από τον ίδιο τον λαό κι όχι από τον στρατό ή την αστυνομία, που παρότι δήλωσαν από την πρώτη στιγμή τη νομιμοφροσύνη τους στον εκλεγμένο πρόεδρο δε χρειάστηκε να καταφύγουν στη δύναμη των όπλων (δες αναλυτικά εδώ). Κάτι που έχει τεράστια πολιτική σημασία. Ας αναλογιστούμε τις εικόνες που κατέκλυσαν τις οθόνες μας: στρατιώτες κι αστυνομικοί που είχαν περάσει στο στρατόπεδο των στασιαστών με μπλε περιβραχιόνια για να διακρίνονται από τις επίσημες ένοπλες δυνάμεις να επιδεικνύουν αυτόματα όπλα, ακόμη κι οπλοπολυβόλα τοποθετημένα σε γέφυρες στοχεύοντας κόσμο, κι άλλοι επιβαίνοντας σε οχήματα κι απειλώντας ότι θα καταλάβουν κυβερνητικά κτίρια. Κι από τη μεριά των κυβερνητικών δυνάμεων στάση αναμονής, με μοναδική εξαίρεση ένα τεθωρακισμένο όχημα τη αστυνομίας που έπεσε επάνω σε συγκεντρωμένους! Αντίθετα με ό,τι θα έκανε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση. Ας θυμηθούμε για παράδειγμα πώς αντέδρασε ο Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016…

Κατά συνέπεια, η προσπάθεια του Χουάν Γκουαϊντό, που τον Ιανουάριο του 2019 αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της χώρας, να ανατρέψει την εκλεγμένη κυβέρνηση απέτυχε για πολλοστή φορά εξ αιτίας της άρνησης του ίδιου του λαού της Βενεζουέλας να ακολουθήσει τους αμερικανοκίνητους πραξικοπηματίες. Αποδεικνύεται έτσι ότι το χιλιοειπωμένο επιχείρημα το οποίο επικαλούνται οι Αμερικανοί και οι αχυράνθρωποί τους στη Βενεζουέλα πώς ο λαός καταπιέζεται και περιμένει μια σπίθα για να κινητοποιηθεί και να ανατρέψει την κυβέρνηση είναι σαθρό, έωλο και προπέτασμα καπνού για να μπορέσει η Ουάσιγκτον να βάλει στο χέρι τα πετρελαϊκά αποθέματα της Βενεζουέλας που ανέρχονται σε 303 δισ. βαρέλια. Όταν της Σαουδικής Αραβίας ανέρχονται σε 266 δισ. βαρέλια, του Ιράν σε 157, του Ιράκ σε 149, της Ρωσίας σε 106 δισ. βαρέλια κοκ.

Στο βωμό του τεράστιου ενεργειακού πλούτου της Βενεζουέλας, που εποφθαλμιούν οι αμερικανικές πολυεθνικές, δε θυσιάζεται μόνο η λαϊκή βούληση, θυσιάζεται και η αλήθεια. Με αφορμή τη Βενεζουέλα μάθαμε ότι σε τελική ανάλυση οι πλαστές ειδήσεις δεν γεννιούνται στα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία που ελέγχουν μονοπωλιακά την ενημέρωση σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, καθορίζοντας πριν απ’ οτιδήποτε άλλο τη θεματολογία. Εκεί αναπαράγονται σε κλίμακα μαζική και περιβάλλονται με το κύρος της αυθεντίας. Κι η ευθύνη που βαραίνει ειδησεογραφικά πρακτορεία και πολλά άλλα Μέσα είναι της μη διασταύρωσης και της άκριτης αναπαραγωγής που ως αποτέλεσμα έχει την ανυποληψία τους. Αυτό που μάθαμε, ή καλύτερα επιβεβαιώσαμε με τη Βενεζουέλα, είναι ότι οι πλαστές ειδήσεις παράγονται, δηλαδή κατασκευάζονται, στους διαδρόμους της εξουσίας!

Από τις πρώτες ώρες κιόλας του πραξικοπήματος κι ενώ ο Γκουαϊντό βρισκόταν σε στρατιωτική βάση του Καράκας περιμένοντας επί ματαίω στρατιωτικούς και πολίτες να στρατευθούν από πίσω του και να στραφούν κατά της κυβέρνησης, δύο από τα πλέον εξέχοντα πρόσωπα της αμερικανικής κυβέρνησης προέβαιναν σε δημόσιες δηλώσεις προς άγραν εντυπώσεων και δημιουργία κλίματος που ήταν εντελώς ανυπόστατες! Ο μεν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο δήλωνε ότι ο Νικολάς Μαδούρο είναι έτοιμος να δραπετεύσει στην Κούβα κι έμεινε στο Καράκας επειδή του το επέβαλαν οι Ρώσοι κι ο δε σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζον Μπόλτον δήλωνε ότι τρεις ανώτατοι αξιωματούχοι της βενεζολάνικης κυβέρνησης, ο υπουργός Άμυνας κι οι επικεφαλής του ανωτάτου δικαστηρίου και της προεδρικής φρουράς είχαν περάσει με τη μεριά των επίδοξων χουντικών. Όλα ήταν χονδροειδή ψέματα που στόχευαν να καλλιεργήσουν ένα κλίμα αποσταθεροποίησης. Αποδεικνύεται ωστόσο πόσο αδίστακτη είναι η αμερικανική κυβέρνηση που δε διστάζει να πει ωμά ψέματα προκειμένου να πετύχει τους σκοπούς της, πιστεύοντας προφανώς ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Στην πραγματικότητα ο σκοπός, εν προκειμένω η εξυπηρέτηση των αμερικανών πετρελαιάδων καθορίζει τα μέσα, που είναι η εξαπάτηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Κι ας εκτίθενται σε τέτοιο βαθμό που πολύ εύστοχα ο υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας, Χόρχε Αρεάθα, δήλωσε πώς οι ΗΠΑ που βρίσκονται πίσω από κάθε αποτυχημένο πραξικόπημα από το 2001 πλέον βρέθηκαν μπροστά…

Η αποτυχία του πραξικοπήματος, που ως επιστέγασμα είχε να ζητήσουν άσυλο οι πρωταγωνιστές του στις πρεσβείες της Ισπανίας, της Χιλής και της Βραζιλίας, δεν τερματίζει δυστυχώς τις προσπάθειες ανατροπής του Μαδούρο. Οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν πλέον τα προσχήματα κι είναι έτοιμες για ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις, όπως φάνηκε από την απειλή του Τραμπ εναντίον της Κούβας για εφαρμογή ολοκληρωτικού αποκλεισμού, αντιγράφοντας πιθανά τα ήθη των ευρωπαίων ευγενών στον Μεσαίωνα.

Σε αυτή την προσπάθεια το διεθνές δίκαιο και η νομιμότητα – αρκεί να τονίσουμε ότι ο Μαδούρο είναι ο μοναδικός εκλεγμένος ηγέτης της Βενεζουέλας από τον ΟΗΕ – η αρχή του απαραβίαστου των συνόρων κι όσες άλλες αρχές θέτουν ένα πλαίσιο στις διεθνείς σχέσεις θα μετατραπούν από την κυβέρνηση του Τραμπ σε κουρελόχαρτο και θα γίνουμε μάρτυρες αδιανόητων πράξεων βίας.

Ο βρόμικος πόλεμος των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας

Τη θέση της Ρωσίας, ότι θεωρεί απαράδεκτη μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, σχέδιο που έχει κατ’ επανάληψη διατυπωθεί ακόμη και δημόσια από την αμερικανική πολιτική ηγεσία, έκανε γνωστή ο αναπληρωτής υπουργός της Ρωσίας, Σεργκέι Ριαμπκόφ, στον ειδικό απεσταλμένο του Τραμπ για τη Βενεζουέλα, Έλιοτ Άμπραμς.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη την Τρίτη 19 Μαρτίου κι ενώ η Μόσχα είχε κατ’ επανάληψη στηρίξει τη νόμιμη, εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας απέναντι στις αμερικανικές επιβολές και υπονομεύσεις. Τελευταία φορά, όταν η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, δήλωσε στις 15 Μαρτίου ότι το μπλακ άουτ που βύθισε στο σκοτάδι τη Βενεζουέλα στις 7 Μαρτίου ήταν αποτέλεσμα κυβερνο-επίθεσης από το εξωτερικό. Τον ίδιο ακριβώς ισχυρισμό διατύπωσε και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικόλας Μαδούρο, δηλώνοντας μάλιστα ότι η διακοπή λειτουργίας του προερχόμενου από τον Καναδά ηλεκτρολογικού εξοπλισμού που χρησιμοποιείται στο υδροηλεκτρικό φράγμα του Γκουρί, απ’ όπου προέρχεται το 80% του ηλεκτρικού ρεύματος της χώρας, ήταν αποτέλεσμα σαμποτάζ που πραγματοποιήθηκε με ευθύνη των ΗΠΑ και της ακροδεξιάς αντιπολίτευσης.

Ζητούμενο εκ μέρους των αυτουργών του σαμποτάζ δεν ήταν τίποτε άλλο από την δημιουργία δυσφορίας στον πληθυσμό που θα τον έστρεφε εναντίον της νόμιμης κυβέρνησής του. Ας θυμηθούμε, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, ό,τι επιχείρησε να κάνει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Ελλάδα παραμονές του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 όταν έκλεισε τις τράπεζες επιβάλλοντας όρια στις αναλήψεις μετρητών. Μόνο που το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: Κανείς, ή σχεδόν κανείς με εξαίρεση την δεξιά αντιπολίτευση και τα γνωστά Μέσα – κερματοδέκτες, δεν θεώρησε υπεύθυνη την κυβέρνηση της χώρας.

Η αλήθεια είναι πώς οι κυβερνο-επιθέσεις σε στρατηγικές υποδομές που υπηρετούν τον πληθυσμό, πολιτικής δηλαδή κι όχι στρατιωτικής φύσης, έχουν εδώ και χρόνια ενταχθεί στις επιλογές του Λευκού Οίκου εναντίον μη φιλικών καθεστώτων. Το σχέδιο του Πενταγώνου αποκαλύφθηκε με κάθε του λεπτομέρεια στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με τίτλο Zero Days (Παγκόσμιος πόλεμος: Ώρα μηδέν είναι ο ελληνικός τίτλος του στο IMDb), του Άλεξ Γκίμπνευ, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το Φεβρουάριο του 2016, συγκεντρώνοντας πλήθος βραβείων.

Από τον κινηματογραφικό φακό του Γκίμπνευ περνούν στελέχη της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας των ΗΠΑ που αποκαλύπτουν το σχέδιο τοποθέτησης εμφυτευμάτων στο δίκτυο υπολογιστών του Ιράν, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καταστροφή τους, στο πλαίσιο μιας κυβερνο-επίθεσης. Οι New York Times, αφού αναφέρθηκαν εκτενώς στο ντοκιμαντέρ απευθύνθηκαν στο Λευκό Οίκο, το Πεντάγωνο και τις αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας, για να επιβεβαιώσουν όσα περιγράφονται. Στο ρεπορτάζ που φιλοξένησαν στις σελίδες τους στις 16 Φεβρουαρίου 2016 αναφέρεται ότι το πρόγραμμα «είχε τις ρίζες του στην κυβέρνηση του Μπους, αλλά ανανεώθηκε το 2009 και 2010, όταν ο Μπ. Ομπάμα ζήτησε από τον στρατηγό Τζον Άλεν της κεντρικής διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών να αναπτύξει ένα λεπτομερές στρατιωτικό σχέδιο για το Ιράν στην περίπτωση που η διπλωματία αποτύγχανε… Οι σχεδιαστές προειδοποίησαν πώς σε συνάρτηση με το πώς θα ξεδιπλωνόταν η επιχείρηση θα υπήρχαν σημαντικές επιπτώσεις στους πολίτες, ειδικότερα αν οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να κόψουν τμήματα από το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας και δίκτυα επικοινωνίας». Αν τώρα, στη θέση του Ιράν τοποθετήσουμε τη Βενεζουέλα δεν μένουν και ισχυρές αμφιβολίες για το ποιος ευθύνεται για τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος στις 7 Μαρτίου που βύθισε στο σκοτάδι για μια εβδομάδα τη χώρα…

Η πρόθεση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν ανορθόδοξες τακτικές, αφού μάλιστα αποδείχθηκε ότι κι ο πραξικοπηματίας Χουάν Γκουαϊδό που αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος στις 23 Ιανουαρίου αδυνατεί να κερδίσει με το μέρος του τους πολίτες της χώρας (μουλάρι ο Αστραχάν με άλλα λόγια), επιβεβαιώνεται επίσης από την επιλογή του Τραμπ να ορίσει ως ειδικό απεσταλμένο του στην Βενεζουέλα τον Έλιοτ Άμπραμς. Είναι ο πολιτικός με τον οποίο συναντήθηκε ο ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών στην ιταλική πρωτεύουσα. Ο Άμπραμς είναι η επιτομή της πολιτικής μηχανορραφίας, ειδικός στην παράκαμψη κι αν αυτό δεν αρκεί στην εξαπάτηση των αμερικανικών κοινοβουλευτικών θεσμών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην κυβέρνηση Ρέιγκαν κατηγορήθηκε επώνυμα και δημοσίως από οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία ότι κάλυπτε τις φρικαλεότητες των ταγμάτων θανάτου που εξόπλιζαν και χρηματοδοτούσαν οι ΗΠΑ στο Ελ Σαλβαδόρ, την Ονδούρα, τη Γουατεμάλα και τη Νικαράγουα. Την ξέρει λοιπόν καλά κι από παλιά τη Λατινική Αμερική ο εκλεκτός του Τραμπ. Στη Wikipeadia μάλιστα διαβάζουμε ότι τον Οκτώβριο του 1981 ο Άμπραμς υποστήριξε απευθυνόμενος στη Γερουσία πώς «τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται στο κέντρο της εξωτερικής μας πολιτικής»… Το άστρο του Άμπραμς έλαμψε με το περίφημο σκάνδαλο «Ιράν-Κόντρα», όταν για να παρακάμψει την απόφαση του Κογκρέσου να απαγορεύσει τη χρηματοδότηση των ταγμάτων θανάτου των Κόντρας, με την περίφημη τροποποίηση Μπόλαντ, πίεσε άλλες κυβερνήσεις να χρηματοδοτήσουν τους παρακρατικούς δολοφόνους της CIA. Μετά από μια σειρά ατυχημάτων και αποκαλύψεων το 1991 ο Άμπραμς παραδέχτηκε ότι με τις καταθέσεις του είχε παραπλανήσει το Κογκρέσο και τιμωρήθηκε με πρόστιμο 50 δολαρίων (ναι… καλά διαβάσατε), 100 ώρες κοινοτική εργασία και να τελεί υπό δικαστική επιμέλεια επί δύο χρόνια. Ένα χρόνο αργότερα, το 1992 επί Τζορτζ Μπους συγχωρείται και δεκαοκτώ χρόνια αργότερα επί Ντόναλντ Τραμπ προάγεται, καθώς πλέον η προϋπηρεσία του αναγνωρίζεται, και αναλαμβάνει να αξιοποιήσει την εμπειρία του στη Βενεζουέλα για την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο…

Διαβάστε: «Παράγοντας του Εδεσσαϊκού» εξηγεί πώς έγινε «πρόεδρος» ο Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα, του Άρη Χατζηστεφάνου

Δείτε: Make the economy scream, το ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Αμερικανική οικονομική θηλιά στο λαιμό της Βενεζουέλας

Απότομα σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη Βενεζουέλα οι νέες οικονομικές κυρώσεις που εξήγγειλε ο Ντόναλντ Τραμπ με την έκδοση (ενός ακόμη) προεδρικού διατάγματος που δόθηκε στη δημοσιότητα την Παρασκευή 25 Αυγούστου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο νέος, τέταρτος για το 2017, κύκλος οικονομικών κυρώσεων εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί κι ως μέτρο αποτυχίας όλων των μεθόδων που χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα η Ουάσινγκτον και τα ενεργούμενά της στο Καράκας για να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο∙ από πορείες και συγκεντρώσεις μέχρι απόπειρες πραξικοπήματος.

Στην πραγματικότητα ωστόσο αποτελούν μια θανάσιμη απειλή για τον Τσαβισμό. Οι οικονομικές κυρώσεις, που είναι παράνομες με βάση το διεθνές δίκαιο κι υπογραμμίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι το μεγαλύτερο κράτος παρίας της υφηλίου, απαγορεύουν σε κάθε είδους αμερικανικό οικονομικό οργανισμό να αποκτήσει σχέσεις με το κράτος της Βενεζουέλας και δημόσιες επιχειρήσεις της.

Το καταλάβαμε όλοι… Στο στόχαστρο είναι η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία PDVSA που αποτελεί τη μεγαλύτερη αρτηρία μεταφοράς ζεστού χρήματος από τον έξω κόσμο στη δοκιμαζόμενη Βενεζουέλα η οποία από το 2014 αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση, με τον πληθωρισμό να ξεπερνάει για το 2016 το 600% και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα να είναι κάτω από 10 δισ. δολ. όταν το 2012 ήταν 30 δισ. και στις αρχές του 2015 έφταναν τα 25 δισ.

Οι κυρώσεις του Τραμπ όμως, που αποτελούν επέκταση άλλων κυρώσεων οι οποίες επιβλήθηκαν στις 8/3/2015 επί Μπαράκ Ομπάμα, έχουν κι άλλη μια στόχευση: οδηγούν το Καράκας πολύ σύντομα να αποφασίσει αν θα επιλέξει την παύση πληρωμών επί του δημοσίου χρέους ή την αποπληρωμή του με δραματικό αντίτιμο την περαιτέρω φτωχοποίηση του πληθυσμού. Συγκεκριμένα, το φθινόπωρο λήγουν ομόλογα ύψους 3,6 δισ. δολ. που υπό κανονικές συνθήκες αν δηλαδή δεν υπήρχε το εμπάργκο, το Καράκας θα υπέγραφε ένα σύμφωνο ανταλλαγής (swap) παραπέμποντας την αποπληρωμή τους στο απώτερο μέλλον, όπως ακριβώς έπραξε και πέρυσι. Κάτι τέτοιο όμως πλέον είναι αδύνατο, δεδομένου ότι αμερικανικοί οργανισμοί, από συνταξιοδοτικά μέχρι κερδοσκοπικά ταμεία (funds), δεν μπορούν να προβούν σε δοσοληψίες με την βενεζολάνικη κυβέρνηση, η οποία όλα τα προηγούμενα χρόνια, λόγω του φόβου να κατάσχουν οι πιστωτές τις εκκρεμείς πληρωμές για το πετρέλαιο που εξήγαγε (και ποτέ δεν εξοφλείται με την παράδοση), ουδέποτε είχε διανοηθεί να προβεί παύση πληρωμών. Τώρα πλέον, με μια κίνηση που ενδέχεται να αποδειχθεί ματ, της απαγορεύουν ακόμη και τη συντεταγμένη αναδιάρθρωση, ενώ δίνουν σήμα στα κοράκια να εντείνουν τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, μιας και οι επιλογές της Βενεζουέλας στενεύουν απελπιστικά.

Ό,τι και να αποφασίσει η κυβέρνηση του Μαδούρο, τα μέτρα αποκλεισμού που εφαρμόζονται υπό τη γελοία απειλή των «ασυνήθιστων και εξαιρετικών απειλών στην εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ», θα οδηγήσουν σε περαιτέρω πτώση το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Βενεζολάνων.

Πηγή: εφημερίδα Πριν

Βενεζουέλα: Στο στόχαστρο οι κοινωνικές κατακτήσεις του Τσαβισμού

Τα κεντρικά γραφεία του Εθνικού Ινστιτούτου Διατροφής (ΝΙΝ) στο Καράκας που πυρπολήθηκαν από ακροδεξιούς διαδηλωτές στις 11 Απριλίου 2017

Μνήμες του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2002, όταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ και της Ισπανίας ο στρατός επιχείρησε την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Ούγκο Τσάβες, ξυπνούν οι συνεχείς και βίαιες διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης στο Καράκας και σε άλλες πόλεις της Βενεζουέλας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το τωρινό κύμα διαδηλώσεων ξεκίνησε στις 29 Μαρτίου όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αφαίρεσε τις νομοθετικές εξουσίες από την Εθνοσυνέλευση, όπου από τον Δεκέμβριο του 2015 πλειοψηφεί η δεξιά αντιπολίτευση. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ήρθε να λύσει μια κρίση που ξεκίνησε από την πρώτη μέρα της ορκωμοσίας της νέας Εθνοσυνέλευσης κι είχε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: Γενναιόδωρες φιλολαϊκές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης που ζητούσαν την ψήφο της Εθνοσυνέλευσης για να υλοποιηθούν από την μια και από την άλλη την άρνηση των μελών της να εγκρίνουν, ακόμη και να ψηφίσουν τα σχέδια νόμου, σαμποτάροντας κάθε μέτρο που θα μπορούσε να ανακουφίσει το λαό της Βενεζουέλας από τη σοβούσα κρίση, που εκδηλώνεται με καλπάζοντα πληθωρισμό και άνοδο των τιμών. Μια κρίση που προέρχεται από την πτώση των τιμών του πετρελαίου και τη συρρίκνωση των δημοσίων εσόδων.

Εκλεγμένοι όργανα συμφερόντων

Ορισμένα κορυφαία στιγμιότυπα της σύγκρουσης της Εθνοσυνέλευσης με την κυβέρνηση, που οδήγησαν τον Μαδούρο να δηλώνει δημόσια πως η Εθνοσυνέλευση «έχει χάσει την πολιτική της επιρροή κι έχει αποκοπεί από τα εθνικά συμφέροντα» περιλαμβάνουν:

Πρώτο, την απροθυμία της Εθνοσυνέλευσης να εγκρίνει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που ζητούσε ο πρόεδρος Μαδούρο για να μπορέσει να ανακατανείμει κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό και να τα διοχετεύσει στην αντιμετώπιση των ελλείψεων βασικών ειδών διατροφής. Στο ίδιο σχέδιο που ουδέποτε ψηφίστηκε περιλαμβανόταν η παροχή κινήτρων στην εγχώρια παραγωγή, η ενίσχυση του νέου συστήματος διανομής τροφίμων απ’ ευθείας στα σπίτια όσων έχουν ανάγκη και η περαιτέρω στήριξη κάθε είδους προγράμματος κοινωνικής στήριξης.

Δεύτερο, την άρνηση της Εθνοσυνέλευσης να επιτρέψει την μισθοδοσία περισσότερων από 4.000 εργατών πλήρους ωραρίου και συμβασιούχων, που έμεναν επί μήνες απλήρωτοι. Το αποτέλεσμα ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο να επιβάλει πρόστιμο τελικά τον Ιανουάριο στην Εθνοσυνέλευση για την αδιαφορία που επιδείκνυε.

Τρίτο, την απροθυμία της Εθνοσυνέλευσης να εγκρίνει επενδυτικά σχέδια της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας PDVSA με ρωσικές ενεργειακές εταιρείες (Rosneft κ.α.) οι οποίες θα επέτρεπαν την εισροή πολύτιμου συναλλάγματος και τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας που, κατά κοινή ομολογία, απαξιώνεται τάχιστα.

Το τέταρτο παράδειγμα της αποσταθεροποιητικής δράσης της δεξιάς κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αφορά στην προσπάθειά της να ακυρώσει αρχικά και να ιδιωτικοποιήσει στη συνέχεια ένα πρόγραμμα ανέγερσης εργατικών κατοικιών, το οποίο συγκαταλέγεται στα χιλιάδες που έχουν υλοποιηθεί από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την εξουσία ο Τσάβες μέχρι τώρα επί Μαδούρο.

Το πέμπτο και τελευταίο παράδειγμα που δείχνει τον αρνητικό ρόλο της Δεξιάς στην Εθνοσυνέλευση σχετίζεται μα την απροθυμία της να επαναπροκηρύξει εκλογές σε μια απομακρυσμένη περιφέρεια όπου με βεβαιότητα έγινε νοθεία. Η Δεξιά αρνήθηκε να εφαρμόσει την εντολή του Ανωτάτου Δικαστηρίου γιατί θα χάσει την οριακή πλειοψηφία που διαθέτει. Θα φανεί δηλαδή πόσο πλαστή είναι η πλειοψηφία της.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επομένως δεν υπονόμευσε τη δημοκρατία αφαιρώντας τη νομοθετική αρμοδιότητα από την Εθνοσυνέλευση. Αυτό που ήθελε να διαφυλάξει ήταν τα επιτεύγματα του Τσαβισμού και τα απειλούμενα λαϊκά συμφέροντα.

Πυρομανής πυροσβέστης η Δεξιά

Από τη μεριά της η Δεξιά αντιπολίτευση λειτούργησε σαν τον πυρομανή πυροσβέστη: έκανε ό,τι περνάει από το χέρι της ώστε η υπαρκτή κοινωνική κρίση να οξυνθεί και στη συνέχεια να εμφανιστεί ως σωτήρας που θα σώσει τους φτωχούς από τον …ανάλγητο Τσαβισμό!

Ο εκλεγμένος πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο (η θητεία του οποίου λήγει τον Ιανουάριο του 2019) και το ρεύμα του Τσαβισμού δεν έχουν απέναντί τους μόνο τη δεξιά αντιπολίτευση, που επαναλαμβάνει την αποτυχημένη επιχείρηση του 2014, που είχε τότε ονομάσει «Έξοδο». Πίσω από τους ηγέτες της, που είχαν υποστηρίξει δημόσια το πραξικόπημα εναντίον του Τσάβες κρύβονται οι ίδιες οι ΗΠΑ, που έχουν απειλήσει ακόμη και με στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Βενεζουέλας. (Αναλυτικότερα για τα μέσα που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ δες εδώ και τα κίνητρα τους εδώ) Τα παρατεταμένα επεισόδια επομένως και οι συγκρούσεις με την αστυνομία προετοιμάζουν το έδαφος ακόμη και για μια ανοιχτή στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ που θα πετύχει ότι δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα οι διαδηλώσεις.

Χαρακτηριστικό δείγμα της όξυνσης των σχέσεων της κυβέρνησης της Βενεζουέλας με τις ΗΠΑ είναι κι η κατάσχεση του εργοστασίου της General Motors στη βιομηχανική περιοχή της Βαλένσια, όπου απασχολούνται 2.678 εργάτες. Η αντίδραση της βορειοαμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν άμεση κι απείλησε με νομικά μέτρα εναντίον της κυβέρνησης, προσθέτοντας επιπλέον πίεση από το εξωτερικό αυτή τη φορά.

Η απόσταση που χωρίζει την επίδειξη βίας της αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση και δη απέναντι σε δημόσιες υποδομές που απευθύνονται στα πιο φτωχά στρώματα, όπως νοσοκομεία, σχολεία και ασθενοφόρα (για παράδειγμα στις 9 Απριλίου μασκοφόροι πυρπόλησαν την έδρα της Επιχείρησης Τροφίμων της Βενεζουέλας, CVAL, καίγοντας πολλά φορτηγά που διένειμαν τρόφιμα στις λαϊκές γειτονιές) από τη μια και στο λαό από την άλλη καταγράφεται σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να χαίρει της λαϊκής αποδοχής. Για παράδειγμα, έρευνα της εταιρείας Hinterlaces έδειξε ότι: Μόνο 6% των ερωτηθέντων αποδέχονται τη διεθνή παρέμβαση που ζητά η αντιπολίτευση για να ανατραπεί ο πρόεδρος Μαδούρο, το 87% απορρίπτει κάθε είδους διεθνή στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, το 90% απορρίπτει τις βίαιες διαδηλώσεις της Δεξιάς, το 83% είναι υπέρ του διαλόγου (ο οποίος έχει οδηγηθεί σε στασιμότητα λόγω της αδιαλλαξίας της Δεξιάς), ενώ το 67% απορρίπτει πλήρως την ατζέντα της δεξιάς αντιπολίτευσης υποστηρίζοντας ότι στο τραπέζι του διαλόγου θα πρέπει να τεθεί το θέμα της επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας.

Απέναντι σε αυτό το τείχος που έχει αντιμετωπίσει η Δεξιά επέλεξε να χρησιμοποιήσει το «θανατηφόρο όπλο» της υποτιθέμενης κρατικής καταστολής απέναντι στις διαδηλώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται στις πιο καλές συνοικίες του Καράκας, εκεί που ζει η δεξιά αντιπολίτευση κι εκεί επίσης που είναι οι πρεσβείες και τα γραφεία των ξένων τηλεοπτικών δικτύων και ανταποκριτών. Συγκεκριμένα χαλκευμένα ρεπορτάζ, ορισμός των ψευδών ειδήσεων, για τους 22 νεκρούς που υποτίθεται άφησε πίσω της η αστυνομία του Μαδούρο. Ρεπορτάζ ωστόσο του Telesur έδειξε πώς η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των νεκρών δεν προέρχονται καν από τους διαδηλωτές. Μεταξύ τους υπάρχουν αστυνομικοί που παρασύρθηκαν από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών, ασθενής που πέθανε επειδή το ασθενοφόρο δεν έγινε δυνατό να φτάσει έγκαιρα στην κατοικία του, εννέα νεκροί που πέθαναν από ηλεκτροπληξία όταν επιχείρησαν να παραβιάσουν ιδιοκτησία που προστατευόταν από ηλεκτροφόρο σύρμα και νεκροί από εγκληματικές δράσεις τους οποίους αυθαίρετα οικειοποιήθηκε η αντιπολίτευση. Οι υπαίτιοι δύο θανάτων που αποδίδονται στην αστυνομία συνελήφθησαν και αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη, ενώ ακόμη κι αυτοί υπολείπονται των νεκρών που έχουν προκαλέσει οι οπλοφόροι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές.

Περισσότερα για την ταυτότητα των νεκρών δες εδώ, στο άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 28 Απριλίου 2017.