Βενεζουέλα: Τελειώνει η αμφισβήτηση του Τσαβισμού στις 6 Δεκεμβρίου;

Ιδιαίτερα κρίσιμη αναμέτρηση όχι μόνο για τον Τσαβισμό αλλά και για τη διεθνή κοινότητα, θα αποδειχθούν οι εκλογές της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου στη Βενεζουέλα για την ανάδειξη Εθνοσυνέλευσης. Το αποτέλεσμά τους αναμένεται με ξεχωριστό ενδιαφέρον γιατί η προεξοφλημένη νίκη του Τσαβισμού θα σημάνει το τέλος της αμφισβήτησης της κυβέρνησης του Νικολά Μαδούρο που ξεκίνησε το 2015, όταν η δεξιά αντιπολίτευση πέτυχε μια συντριπτική εκλογική νίκη στην ψηφοφορία για την Εθνοσυνέλευση, κερδίζοντας με 65% κι εκλέγοντας 109 βουλευτές, έναντι 65 βουλευτών που είχε κερδίσει η αριστερή κυβέρνηση. Η πρώτη ήττα του Τσαβισμού μετά την πρώτη νίκη του Τσάβες το 1998 έστρωσε το δρόμο για την ανακήρυξη του Γκουαϊδό πρώτα σε πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης και στη συνέχεια σε «ενδιάμεσο πρόεδρο» της Βενεζουέλας πραγματοποιώντας ένα συνταγματικό πραξικόπημα, το οποίο αγκαλιάστηκε από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Η ψήφος των Βενεζολάνων υπέρ της Δεξιάς το 2015 ερμηνεύτηκε κυρίως ως ψήφος διαμαρτυρίας απέναντι στον Τσαβισμό και ειδικότερα απέναντι στον καλπάζοντα πληθωρισμό, τη διαφθορά, το οργανωμένο έγκλημα και τις ελλείψεις σημαντικών αγαθών.

Από τότε μέχρι σήμερα ωστόσο έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, παρότι οι αμερικανικές κυρώσεις συνεχίζουν να γονατίζουν την οικονομία της Βενεζουέλας. Με βάση τον Economist της 28ης Νοεμβρίου, οι αμερικανικές κυρώσεις έχουν κοστίσει διαφυγόντα έσοδα ύψους από 17 ως 31 δισ. δολ., ένα ποσό που αντιστοιχεί από το ένα τρίτο ως ένα πέμπτο του συρρικνωμένου ετήσιου ΑΕΠ της χώρας. «Μόνο αυτό το χρόνο η κυβέρνηση έπρεπε να συρρικνώσει τις εισαγωγές κατά το ήμισυ, επιδεινώνοντας τη φτώχεια», ανέφερε το βρετανικό έντυπο. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία επομένως ότι η ευθύνη για την εξαθλίωση στη Βενεζουέλα ανήκει αποκλειστικά και μόνο στις αμερικανικές κυρώσεις. Παρόλα αυτά, το κλίμα έχει αντιστραφεί έκτοτε και θεωρείται βέβαιη η νίκη του Τσαβισμού στις εκλογές της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου, αν και μένει να αποδειχθεί η επίπτωση στο εκλογικό αποτέλεσμα της διάσπασης που παρατηρείται για πρώτη φορά στο στρατόπεδο των μπολιβαριανών δυνάμεων. Συγκεκριμένα, ξέχωρα από το μπλοκ πέριξ του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (PSUV), στις εκλογές θα πάρει μέρος με δικούς του υποψηφίους το μέτωπο Λαϊκή Επαναστατική Εναλλακτική (ARP), που έχει συγκροτηθεί με άξονα το Κομμουνιστικό Κόμμα και στο πρόγραμμα του περιλαμβάνεται η εμβάθυνση και ανάπτυξη του σοσιαλιστικού – επαναστατικού προσανατολισμού του Τσαβισμού.

Ο Νικολά Μαδούρο, που κέρδισε με τις εκλογές του 2019 μια δεύτερη εξαετή θητεία, έχει δεσμευθεί ότι θα σεβαστεί και θα αναγνωρίσει οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα ανακοινωθεί το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου – περιττό να ειπωθεί ότι οποιαδήποτε σύγκριση με τις ΗΠΑ (από το χρόνο ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, μέχρι τη στάση του νυν προέδρου) είναι περιττή και κατατάσσει τη χώρα του Τραμπ σε τριτοκοσμική μπανανία . Ο ίδιος ο Τραμπ και μαζί του η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν ανακοινώσει ότι δεν πρόκειται να αναγνωρίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα, ακολουθώντας τον φαιδρό Γκουαϊδό που έχει καλέσει σε αποχή από τις εκλογές, έτσι ώστε να μην αναγνωρίσει τη νέα Εθνοσυνέλευση και να συνεχίσει να περιφέρεται στους διεθνείς οργανισμούς ως πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης! Γι’ αυτή τους τη στάση Τραμπ και Βρυξέλλες επικαλούνται πολλά επιχειρήματα, που είναι το ένα πιο γελοίο από το άλλο: από την πολιτική ένταξη των μελών του ανωτάτου εκλογικού δικαστηρίου στο Καράκας και την αμφισβήτηση της μυστικότητας της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας μέχρι το φόβο της πανδημίας που υποτίθεται ότι θα μειώσει τη συμμετοχή στις εκλογές. Τα επιχειρήματα Τραμπ και ΕΕ, βάσει των οποίων αρνήθηκαν να στείλουν παρατηρητές στη Βενεζουέλα για να επιβλέψουν το αδιάβλητο των εκλογών, είναι σαθρά! Αν ίσχυαν για τη Βενεζουέλα γιατί δεν ίσχυαν  και για τις ΗΠΑ που ψήφισαν ακριβώς υπό τις ίδιες συνθήκες έκτακτης ανάγκης πριν ένα μήνα; Και στις ΗΠΑ τα μέλη του ανωτάτου δικαστηρίου είναι ασυνήθιστα φιλικοί προς τους Ρεπουμπλικανούς, σε βαθμό να υπάρχει συζήτηση πλέον για το κατά πόσο έχει νόημα να συζητούμε περί ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, ενώ η αμφισβήτηση της λεγόμενης επιστολικής ψήφου και το επιχείρημα της χαμηλής συμμετοχής λόγω πανδημίας σε σημείο να ζητήσει αναβολή των εκλογών ήρθε από τον Τραμπ! Κι ό,τι ο Τραμπ απέτυχε να επιβάλει στις ΗΠΑ επιχειρεί να το επιβάλει στη Βενεζουέλα, με την ΕΕ να υιοθετεί αυτούσια τα επιχειρήματα του…

Η στάση ωστόσο που θα κρατήσει ο Τζο Μπάιντεν δεν έχει γίνει ακόμη γνωστή. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ ακόμη και πολύ πρόσφατα έχει χαρακτηρίσει το Ν. Μαδούρο «απλά και ξάστερα δικτάτορα», ενώ έχει εκφράσει την υποστήριξή του στον κρετίνο Γκουαϊδό. Από την άλλη, οι κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Πορτογαλίας είναι σίγουρο ότι θα χρησιμοποιήσουν το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής για να αναθερμάνουν τις σχέσεις τους  με τη Βενεζουέλα. Μένει να δούμε αν στις ΗΠΑ ο Μπάιντεν θα συνεχίσει να υποστηρίζει τον Γκουαϊδό κι έτσι αποδειχθεί συνέχεια του Τραμπ  κα μαζί με αυτόν την ίδια προσήλωση στα πραξικοπήματα και αποστροφή στις εκλογές επιδείξει και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών…

Ρουχανί, Κιμ και Μαδούρο άντεξαν, ο Μπόλτον έφυγε…

Κι όμως, ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, που κατά γενική ομολογία είναι ο πιο επιπόλαιος και περιορισμένης πολιτικής αντίληψης πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, μπορεί να αποφασίσει και να πράξει κάτι καλό: την αποπομπή του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, Τζον Μπόλτον.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εκδίωξη του υπερ-ιέρακα Μπόλτον δεν μπορεί να προστεθεί στην μακρά αλυσίδα διορισμών και αντικαταστάσεων που έχουν σημαδέψει τη θητεία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο κι ως κίνητρο δεν έχουν τίποτε άλλο παρά τις προσωπικές σχέσεις. Εν συντομία δύο υπουργοί Εξωτερικών, ο Ρεξ Τίλερσον αρχικά και ο Μάικ Πομπέο τώρα,  δύο υπουργοί Άμυνας επισήμως, ο Τζιμ Μάτις αρχικά και ο Μαρκ Έσπερ τώρα, με ενδιάμεσο τον Πάτρικ Σάναχαν που υπηρέτησε για σχεδόν έναν μήνα, και τέσσερις σύμβουλοι Εθνικής Ασφαλείας ο Μάικλ Φλιν, ο Χέρμπερτ ΜακΜάστερ, ο Τζον Μπόλτον και ο αντικαταστάτης του που πολύ πιθανά όταν διαβάζονται αυτές οι γραμμές θα έχει αναλάβει τα νέα του καθήκοντα.

Η εκπαραθύρωση του Μπόλτον, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αλλαγή στην κυβέρνηση Τραμπ, συνδέεται με αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης κι όχι με τα προσωπικά γούστα του αμερικανού προέδρου. Κι αυτό συμβαίνει επειδή ο ίδιος ο Μπόλτον, πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κορυφαίο αξιωματούχο της κυβέρνησης Τραμπ, υπηρετούσε ένα σχέδιο πλανητικής επέκτασης της αμερικανικής ηγεμονίας που όχι απλώς απειλούσε να βάλει φωτιά σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά αποδείχθηκε αναποτελεσματικό και επικίνδυνο ακόμη και για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Το πρόβλημα του Τραμπ, κατά την άποψή μας πάντα, δεν αφορούσε το που ήθελε να στρέψει τις ΗΠΑ ο Μπόλτον αλλά το πώς.

Μόλις λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση της απόλυσης του Μπόλτον, θέλοντας να αιτιολογήσει ο Τραμπ την απόφασή του ενώπιον δημοσιογράφων επικαλέστηκε ότι ο Μπόλτον έσπρωξε τις ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράκ. Ωστόσο, ο ρόλος του Μπόλτον στο πλαίσιο των νεοσυντηρητικών που συμβούλευαν τον Τζορτζ Μπους όταν ξεκινούσε την αντι-τρομοκρατική σταυροφορία την επομένης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν γνωστός πολύ πριν τον Μάρτιο του 2018 που ο Τραμπ τον επέλεξε για σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας. Αν κάτι μεσολάβησε έκτοτε ήταν η συνειδητοποίηση ακόμη και από τον Τραμπ πώς ο κόσμος δεν είναι υπουργικό συμβούλιο ή διοικητικό συμβούλιο ανώνυμης εταιρείας να αντικαθιστάς όποιον δε σου κάνει τα χατήρια ή δεν ταιριάζει στα γούστα σου. Ας δούμε εν συντομία τις σημαντικότερες επιλογές του Τραμπ στην εξωτερική πολιτική και αμέσως θα καταλάβουμε γιατί ηττήθηκε η γραμμή του παγκόσμιου εμπρησμού και γιατί απολύθηκε ο πιο γνήσιος εκφραστής της ο Τζον Μπόλτον.

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνόδου των οκτώ πλουσιότερων κρατών του κόσμου στο Μπιαρίτζ της Γαλλίας ο αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την επιθυμία του να συναντηθεί με τον ιρανό ομόλογό του, Χασάν Ρουχανί, για να δεχτεί μια αυτοκρατορική άρνηση. Η Τεχεράνη αντέτεινε το προφανές: όσο εφαρμόζονται οι κυρώσεις κατά του Ιράν στερείται νοήματος οποιαδήποτε συνάντηση! Όμως, τόσο το αμερικανικό αίτημα όσο κι η ιρανική άρνηση δείχνουν ότι τα υπερφίαλα σχέδια για ταχεία οικονομική κατάρρευση του Ιράν λόγω των κυρώσεων είχαν τόση σχέση με την πραγματικότητα όσο και η βεβαιότητα των Αμερικανών πώς η κατάκτηση του Αφγανιστάν ήταν υπόθεση λίγων εβδομάδων… Την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν τη χρεώνεται ο ίδιος ο Μπόλτον, όσο κι αν εξέφραζε ευρύτερα τμήματα της αμερικανικής ελίτ που συνδέονται με το Ισραήλ. Δεν ήταν μάλιστα παρά ένα ενδιάμεσο βήμα στο απώτερο σχέδιο του που το είχε εκφράσει με καθαρότητα σε άρθρο γνώμης που είχε δημοσιεύσει στους New York Times στις 26 Μαρτίου 2015, με τίτλο «Για να σταματήσουμε τη βόμβα του Ιράν, να βομβαρδίσουμε το Ιράν». Πολύ αργά έστω ο Τραμπ κατάλαβε αυτό που είχε συνειδητοποιήσει ακόμη και ο Μπους: πώς με το Ιράν δεν κάνεις πόλεμο!

Το ίδιο ισχύει και με τη Βόρεια Κορέα. Η υποτιθέμενη απειλή που εκφράζουν για τις ΗΠΑ οι πυραυλικές δοκιμές της και τα πυρηνικά της είναι σενάρια για αφελείς. Οικονομικές αποζημιώσεις και διεθνή αναγνώριση επιζητά ο Κιμ Γιογκ Ουν για να κάνει κοινωνική πολιτική και να βάλει τέλος με έναν αξιοπρεπή τρόπο στη διεθνή απομόνωση της χώρας. Τους τα είχε προσφέρει ο Κλίντον το 1994, ξεκίνησε να τα συζητάει και τώρα ο Τραμπ με την επίσκεψή του στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη και τις δύο κατ’ ιδίαν συναντήσεις κι όλα βαίνουν καλώς…

Σε φιάσκο εξελίχθηκε και το σχέδιο για τη Βενεζουέλα. Κι αυτό όχι μόνο επειδή ο υποψήφιος δικτάτορας Γκουαϊδό  ήταν φαιδρό πρόσωπο και βαθιά διεφθαρμένος, που δεν μπορούσε να πείσει για την αξιοπιστία του ούτε τους πιο στενούς του συνεργάτες. Κυρίως επειδή υποτιμήθηκαν οι ρίζες του Τσαβισμού ακόμη και υπό την ηγεσία του Νικολάς Μαδούρο με την βενεζουελάνικη κοινωνία. Υποτιμήθηκε επίσης το αξιόμαχο και η ενότητα των ενόπλων δυνάμεων της Βενεζουέλας. Υποτιμήθηκε μάλιστα πιθανότατα η ετοιμότητα της Μόσχας και του Πεκίνου να υποστηρίξουν δύο φιλικά τους καθεστώτα με υλικό κι έμπρακτο τρόπο.

Ο Τζον Μπόλτον όμως και για την περίπτωση της Βόρειας Κορέας και για τη Βενεζουέλα ήταν υπέρμαχος της στρατιωτικής επέμβασης. Αν ο Τραμπ τον είχε ακολουθήσει το σφαγείο του Αφγανιστάν για τον αμερικανικό στρατό θα έμοιαζε με βόλτα στο δάσος της Βουλόνης, μπροστά στις απώλειες που θα κατέγραφαν…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ο λαός της Βενεζουέλας απέτρεψε το πραξικόπημα

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Το προφανές ερώτημα που προκύπτει μετά και το νέο αποτυχημένο πραξικόπημα που οργάνωσαν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα την Τρίτη 29 Απριλίου για να ανατρέψουν τον εκλεγμένο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο, δηλαδή στις πόσες φορές επιτέλους σταματάνε ανάλογα εγχειρήματα, δεν έχει απάντηση… Τα δισεκατομμύρια δολάρια που διακυβεύονται από τον έλεγχο των τεράστιων πετρελαϊκών αποθεμάτων της Βενεζουέλας κάνουν ανάλογα ερωτήματα να φαντάζουν σχολαστικισμός και βυζαντινολογία ή απλώς περιττά για μια υπερδύναμη που δεν δίστασε να μετατρέψει μια ζώνη χιλιάδων χιλιομέτρων από το Αφγανιστάν μέχρι τη Λιβύη σε κρανίου τόπο για να εξασφαλίσει την ενεργειακή της κάλυψη και τον γεωπολιτικό έλεγχο. Σιγά που θα διστάσει μπροστά στη θέληση μερικών εκατομμυρίων Βενεζολάνων να ψηφίζουν τους πολιτικούς της αρεσκείας τους…

Αυτό άλλωστε είναι που ξεχώρισε από τις απρόβλεπτες εξελίξεις της προηγούμενης Τρίτης: το γεγονός ότι το πραξικόπημα ακυρώθηκε από τον ίδιο τον λαό κι όχι από τον στρατό ή την αστυνομία, που παρότι δήλωσαν από την πρώτη στιγμή τη νομιμοφροσύνη τους στον εκλεγμένο πρόεδρο δε χρειάστηκε να καταφύγουν στη δύναμη των όπλων (δες αναλυτικά εδώ). Κάτι που έχει τεράστια πολιτική σημασία. Ας αναλογιστούμε τις εικόνες που κατέκλυσαν τις οθόνες μας: στρατιώτες κι αστυνομικοί που είχαν περάσει στο στρατόπεδο των στασιαστών με μπλε περιβραχιόνια για να διακρίνονται από τις επίσημες ένοπλες δυνάμεις να επιδεικνύουν αυτόματα όπλα, ακόμη κι οπλοπολυβόλα τοποθετημένα σε γέφυρες στοχεύοντας κόσμο, κι άλλοι επιβαίνοντας σε οχήματα κι απειλώντας ότι θα καταλάβουν κυβερνητικά κτίρια. Κι από τη μεριά των κυβερνητικών δυνάμεων στάση αναμονής, με μοναδική εξαίρεση ένα τεθωρακισμένο όχημα τη αστυνομίας που έπεσε επάνω σε συγκεντρωμένους! Αντίθετα με ό,τι θα έκανε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση. Ας θυμηθούμε για παράδειγμα πώς αντέδρασε ο Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016…

Κατά συνέπεια, η προσπάθεια του Χουάν Γκουαϊντό, που τον Ιανουάριο του 2019 αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της χώρας, να ανατρέψει την εκλεγμένη κυβέρνηση απέτυχε για πολλοστή φορά εξ αιτίας της άρνησης του ίδιου του λαού της Βενεζουέλας να ακολουθήσει τους αμερικανοκίνητους πραξικοπηματίες. Αποδεικνύεται έτσι ότι το χιλιοειπωμένο επιχείρημα το οποίο επικαλούνται οι Αμερικανοί και οι αχυράνθρωποί τους στη Βενεζουέλα πώς ο λαός καταπιέζεται και περιμένει μια σπίθα για να κινητοποιηθεί και να ανατρέψει την κυβέρνηση είναι σαθρό, έωλο και προπέτασμα καπνού για να μπορέσει η Ουάσιγκτον να βάλει στο χέρι τα πετρελαϊκά αποθέματα της Βενεζουέλας που ανέρχονται σε 303 δισ. βαρέλια. Όταν της Σαουδικής Αραβίας ανέρχονται σε 266 δισ. βαρέλια, του Ιράν σε 157, του Ιράκ σε 149, της Ρωσίας σε 106 δισ. βαρέλια κοκ.

Στο βωμό του τεράστιου ενεργειακού πλούτου της Βενεζουέλας, που εποφθαλμιούν οι αμερικανικές πολυεθνικές, δε θυσιάζεται μόνο η λαϊκή βούληση, θυσιάζεται και η αλήθεια. Με αφορμή τη Βενεζουέλα μάθαμε ότι σε τελική ανάλυση οι πλαστές ειδήσεις δεν γεννιούνται στα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία που ελέγχουν μονοπωλιακά την ενημέρωση σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, καθορίζοντας πριν απ’ οτιδήποτε άλλο τη θεματολογία. Εκεί αναπαράγονται σε κλίμακα μαζική και περιβάλλονται με το κύρος της αυθεντίας. Κι η ευθύνη που βαραίνει ειδησεογραφικά πρακτορεία και πολλά άλλα Μέσα είναι της μη διασταύρωσης και της άκριτης αναπαραγωγής που ως αποτέλεσμα έχει την ανυποληψία τους. Αυτό που μάθαμε, ή καλύτερα επιβεβαιώσαμε με τη Βενεζουέλα, είναι ότι οι πλαστές ειδήσεις παράγονται, δηλαδή κατασκευάζονται, στους διαδρόμους της εξουσίας!

Από τις πρώτες ώρες κιόλας του πραξικοπήματος κι ενώ ο Γκουαϊντό βρισκόταν σε στρατιωτική βάση του Καράκας περιμένοντας επί ματαίω στρατιωτικούς και πολίτες να στρατευθούν από πίσω του και να στραφούν κατά της κυβέρνησης, δύο από τα πλέον εξέχοντα πρόσωπα της αμερικανικής κυβέρνησης προέβαιναν σε δημόσιες δηλώσεις προς άγραν εντυπώσεων και δημιουργία κλίματος που ήταν εντελώς ανυπόστατες! Ο μεν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο δήλωνε ότι ο Νικολάς Μαδούρο είναι έτοιμος να δραπετεύσει στην Κούβα κι έμεινε στο Καράκας επειδή του το επέβαλαν οι Ρώσοι κι ο δε σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζον Μπόλτον δήλωνε ότι τρεις ανώτατοι αξιωματούχοι της βενεζολάνικης κυβέρνησης, ο υπουργός Άμυνας κι οι επικεφαλής του ανωτάτου δικαστηρίου και της προεδρικής φρουράς είχαν περάσει με τη μεριά των επίδοξων χουντικών. Όλα ήταν χονδροειδή ψέματα που στόχευαν να καλλιεργήσουν ένα κλίμα αποσταθεροποίησης. Αποδεικνύεται ωστόσο πόσο αδίστακτη είναι η αμερικανική κυβέρνηση που δε διστάζει να πει ωμά ψέματα προκειμένου να πετύχει τους σκοπούς της, πιστεύοντας προφανώς ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Στην πραγματικότητα ο σκοπός, εν προκειμένω η εξυπηρέτηση των αμερικανών πετρελαιάδων καθορίζει τα μέσα, που είναι η εξαπάτηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Κι ας εκτίθενται σε τέτοιο βαθμό που πολύ εύστοχα ο υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας, Χόρχε Αρεάθα, δήλωσε πώς οι ΗΠΑ που βρίσκονται πίσω από κάθε αποτυχημένο πραξικόπημα από το 2001 πλέον βρέθηκαν μπροστά…

Η αποτυχία του πραξικοπήματος, που ως επιστέγασμα είχε να ζητήσουν άσυλο οι πρωταγωνιστές του στις πρεσβείες της Ισπανίας, της Χιλής και της Βραζιλίας, δεν τερματίζει δυστυχώς τις προσπάθειες ανατροπής του Μαδούρο. Οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν πλέον τα προσχήματα κι είναι έτοιμες για ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις, όπως φάνηκε από την απειλή του Τραμπ εναντίον της Κούβας για εφαρμογή ολοκληρωτικού αποκλεισμού, αντιγράφοντας πιθανά τα ήθη των ευρωπαίων ευγενών στον Μεσαίωνα.

Σε αυτή την προσπάθεια το διεθνές δίκαιο και η νομιμότητα – αρκεί να τονίσουμε ότι ο Μαδούρο είναι ο μοναδικός εκλεγμένος ηγέτης της Βενεζουέλας από τον ΟΗΕ – η αρχή του απαραβίαστου των συνόρων κι όσες άλλες αρχές θέτουν ένα πλαίσιο στις διεθνείς σχέσεις θα μετατραπούν από την κυβέρνηση του Τραμπ σε κουρελόχαρτο και θα γίνουμε μάρτυρες αδιανόητων πράξεων βίας.

Ο βρόμικος πόλεμος των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας

Τη θέση της Ρωσίας, ότι θεωρεί απαράδεκτη μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, σχέδιο που έχει κατ’ επανάληψη διατυπωθεί ακόμη και δημόσια από την αμερικανική πολιτική ηγεσία, έκανε γνωστή ο αναπληρωτής υπουργός της Ρωσίας, Σεργκέι Ριαμπκόφ, στον ειδικό απεσταλμένο του Τραμπ για τη Βενεζουέλα, Έλιοτ Άμπραμς.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη την Τρίτη 19 Μαρτίου κι ενώ η Μόσχα είχε κατ’ επανάληψη στηρίξει τη νόμιμη, εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας απέναντι στις αμερικανικές επιβολές και υπονομεύσεις. Τελευταία φορά, όταν η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, δήλωσε στις 15 Μαρτίου ότι το μπλακ άουτ που βύθισε στο σκοτάδι τη Βενεζουέλα στις 7 Μαρτίου ήταν αποτέλεσμα κυβερνο-επίθεσης από το εξωτερικό. Τον ίδιο ακριβώς ισχυρισμό διατύπωσε και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικόλας Μαδούρο, δηλώνοντας μάλιστα ότι η διακοπή λειτουργίας του προερχόμενου από τον Καναδά ηλεκτρολογικού εξοπλισμού που χρησιμοποιείται στο υδροηλεκτρικό φράγμα του Γκουρί, απ’ όπου προέρχεται το 80% του ηλεκτρικού ρεύματος της χώρας, ήταν αποτέλεσμα σαμποτάζ που πραγματοποιήθηκε με ευθύνη των ΗΠΑ και της ακροδεξιάς αντιπολίτευσης.

Ζητούμενο εκ μέρους των αυτουργών του σαμποτάζ δεν ήταν τίποτε άλλο από την δημιουργία δυσφορίας στον πληθυσμό που θα τον έστρεφε εναντίον της νόμιμης κυβέρνησής του. Ας θυμηθούμε, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, ό,τι επιχείρησε να κάνει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Ελλάδα παραμονές του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 όταν έκλεισε τις τράπεζες επιβάλλοντας όρια στις αναλήψεις μετρητών. Μόνο που το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: Κανείς, ή σχεδόν κανείς με εξαίρεση την δεξιά αντιπολίτευση και τα γνωστά Μέσα – κερματοδέκτες, δεν θεώρησε υπεύθυνη την κυβέρνηση της χώρας.

Η αλήθεια είναι πώς οι κυβερνο-επιθέσεις σε στρατηγικές υποδομές που υπηρετούν τον πληθυσμό, πολιτικής δηλαδή κι όχι στρατιωτικής φύσης, έχουν εδώ και χρόνια ενταχθεί στις επιλογές του Λευκού Οίκου εναντίον μη φιλικών καθεστώτων. Το σχέδιο του Πενταγώνου αποκαλύφθηκε με κάθε του λεπτομέρεια στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με τίτλο Zero Days (Παγκόσμιος πόλεμος: Ώρα μηδέν είναι ο ελληνικός τίτλος του στο IMDb), του Άλεξ Γκίμπνευ, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το Φεβρουάριο του 2016, συγκεντρώνοντας πλήθος βραβείων.

Από τον κινηματογραφικό φακό του Γκίμπνευ περνούν στελέχη της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας των ΗΠΑ που αποκαλύπτουν το σχέδιο τοποθέτησης εμφυτευμάτων στο δίκτυο υπολογιστών του Ιράν, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καταστροφή τους, στο πλαίσιο μιας κυβερνο-επίθεσης. Οι New York Times, αφού αναφέρθηκαν εκτενώς στο ντοκιμαντέρ απευθύνθηκαν στο Λευκό Οίκο, το Πεντάγωνο και τις αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας, για να επιβεβαιώσουν όσα περιγράφονται. Στο ρεπορτάζ που φιλοξένησαν στις σελίδες τους στις 16 Φεβρουαρίου 2016 αναφέρεται ότι το πρόγραμμα «είχε τις ρίζες του στην κυβέρνηση του Μπους, αλλά ανανεώθηκε το 2009 και 2010, όταν ο Μπ. Ομπάμα ζήτησε από τον στρατηγό Τζον Άλεν της κεντρικής διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών να αναπτύξει ένα λεπτομερές στρατιωτικό σχέδιο για το Ιράν στην περίπτωση που η διπλωματία αποτύγχανε… Οι σχεδιαστές προειδοποίησαν πώς σε συνάρτηση με το πώς θα ξεδιπλωνόταν η επιχείρηση θα υπήρχαν σημαντικές επιπτώσεις στους πολίτες, ειδικότερα αν οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να κόψουν τμήματα από το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας και δίκτυα επικοινωνίας». Αν τώρα, στη θέση του Ιράν τοποθετήσουμε τη Βενεζουέλα δεν μένουν και ισχυρές αμφιβολίες για το ποιος ευθύνεται για τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος στις 7 Μαρτίου που βύθισε στο σκοτάδι για μια εβδομάδα τη χώρα…

Η πρόθεση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν ανορθόδοξες τακτικές, αφού μάλιστα αποδείχθηκε ότι κι ο πραξικοπηματίας Χουάν Γκουαϊδό που αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος στις 23 Ιανουαρίου αδυνατεί να κερδίσει με το μέρος του τους πολίτες της χώρας (μουλάρι ο Αστραχάν με άλλα λόγια), επιβεβαιώνεται επίσης από την επιλογή του Τραμπ να ορίσει ως ειδικό απεσταλμένο του στην Βενεζουέλα τον Έλιοτ Άμπραμς. Είναι ο πολιτικός με τον οποίο συναντήθηκε ο ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών στην ιταλική πρωτεύουσα. Ο Άμπραμς είναι η επιτομή της πολιτικής μηχανορραφίας, ειδικός στην παράκαμψη κι αν αυτό δεν αρκεί στην εξαπάτηση των αμερικανικών κοινοβουλευτικών θεσμών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην κυβέρνηση Ρέιγκαν κατηγορήθηκε επώνυμα και δημοσίως από οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία ότι κάλυπτε τις φρικαλεότητες των ταγμάτων θανάτου που εξόπλιζαν και χρηματοδοτούσαν οι ΗΠΑ στο Ελ Σαλβαδόρ, την Ονδούρα, τη Γουατεμάλα και τη Νικαράγουα. Την ξέρει λοιπόν καλά κι από παλιά τη Λατινική Αμερική ο εκλεκτός του Τραμπ. Στη Wikipeadia μάλιστα διαβάζουμε ότι τον Οκτώβριο του 1981 ο Άμπραμς υποστήριξε απευθυνόμενος στη Γερουσία πώς «τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται στο κέντρο της εξωτερικής μας πολιτικής»… Το άστρο του Άμπραμς έλαμψε με το περίφημο σκάνδαλο «Ιράν-Κόντρα», όταν για να παρακάμψει την απόφαση του Κογκρέσου να απαγορεύσει τη χρηματοδότηση των ταγμάτων θανάτου των Κόντρας, με την περίφημη τροποποίηση Μπόλαντ, πίεσε άλλες κυβερνήσεις να χρηματοδοτήσουν τους παρακρατικούς δολοφόνους της CIA. Μετά από μια σειρά ατυχημάτων και αποκαλύψεων το 1991 ο Άμπραμς παραδέχτηκε ότι με τις καταθέσεις του είχε παραπλανήσει το Κογκρέσο και τιμωρήθηκε με πρόστιμο 50 δολαρίων (ναι… καλά διαβάσατε), 100 ώρες κοινοτική εργασία και να τελεί υπό δικαστική επιμέλεια επί δύο χρόνια. Ένα χρόνο αργότερα, το 1992 επί Τζορτζ Μπους συγχωρείται και δεκαοκτώ χρόνια αργότερα επί Ντόναλντ Τραμπ προάγεται, καθώς πλέον η προϋπηρεσία του αναγνωρίζεται, και αναλαμβάνει να αξιοποιήσει την εμπειρία του στη Βενεζουέλα για την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο…

Διαβάστε: «Παράγοντας του Εδεσσαϊκού» εξηγεί πώς έγινε «πρόεδρος» ο Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα, του Άρη Χατζηστεφάνου

Δείτε: Make the economy scream, το ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Αμερικανική οικονομική θηλιά στο λαιμό της Βενεζουέλας

Απότομα σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη Βενεζουέλα οι νέες οικονομικές κυρώσεις που εξήγγειλε ο Ντόναλντ Τραμπ με την έκδοση (ενός ακόμη) προεδρικού διατάγματος που δόθηκε στη δημοσιότητα την Παρασκευή 25 Αυγούστου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο νέος, τέταρτος για το 2017, κύκλος οικονομικών κυρώσεων εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί κι ως μέτρο αποτυχίας όλων των μεθόδων που χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα η Ουάσινγκτον και τα ενεργούμενά της στο Καράκας για να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο∙ από πορείες και συγκεντρώσεις μέχρι απόπειρες πραξικοπήματος.

Στην πραγματικότητα ωστόσο αποτελούν μια θανάσιμη απειλή για τον Τσαβισμό. Οι οικονομικές κυρώσεις, που είναι παράνομες με βάση το διεθνές δίκαιο κι υπογραμμίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι το μεγαλύτερο κράτος παρίας της υφηλίου, απαγορεύουν σε κάθε είδους αμερικανικό οικονομικό οργανισμό να αποκτήσει σχέσεις με το κράτος της Βενεζουέλας και δημόσιες επιχειρήσεις της.

Το καταλάβαμε όλοι… Στο στόχαστρο είναι η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία PDVSA που αποτελεί τη μεγαλύτερη αρτηρία μεταφοράς ζεστού χρήματος από τον έξω κόσμο στη δοκιμαζόμενη Βενεζουέλα η οποία από το 2014 αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση, με τον πληθωρισμό να ξεπερνάει για το 2016 το 600% και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα να είναι κάτω από 10 δισ. δολ. όταν το 2012 ήταν 30 δισ. και στις αρχές του 2015 έφταναν τα 25 δισ.

Οι κυρώσεις του Τραμπ όμως, που αποτελούν επέκταση άλλων κυρώσεων οι οποίες επιβλήθηκαν στις 8/3/2015 επί Μπαράκ Ομπάμα, έχουν κι άλλη μια στόχευση: οδηγούν το Καράκας πολύ σύντομα να αποφασίσει αν θα επιλέξει την παύση πληρωμών επί του δημοσίου χρέους ή την αποπληρωμή του με δραματικό αντίτιμο την περαιτέρω φτωχοποίηση του πληθυσμού. Συγκεκριμένα, το φθινόπωρο λήγουν ομόλογα ύψους 3,6 δισ. δολ. που υπό κανονικές συνθήκες αν δηλαδή δεν υπήρχε το εμπάργκο, το Καράκας θα υπέγραφε ένα σύμφωνο ανταλλαγής (swap) παραπέμποντας την αποπληρωμή τους στο απώτερο μέλλον, όπως ακριβώς έπραξε και πέρυσι. Κάτι τέτοιο όμως πλέον είναι αδύνατο, δεδομένου ότι αμερικανικοί οργανισμοί, από συνταξιοδοτικά μέχρι κερδοσκοπικά ταμεία (funds), δεν μπορούν να προβούν σε δοσοληψίες με την βενεζολάνικη κυβέρνηση, η οποία όλα τα προηγούμενα χρόνια, λόγω του φόβου να κατάσχουν οι πιστωτές τις εκκρεμείς πληρωμές για το πετρέλαιο που εξήγαγε (και ποτέ δεν εξοφλείται με την παράδοση), ουδέποτε είχε διανοηθεί να προβεί παύση πληρωμών. Τώρα πλέον, με μια κίνηση που ενδέχεται να αποδειχθεί ματ, της απαγορεύουν ακόμη και τη συντεταγμένη αναδιάρθρωση, ενώ δίνουν σήμα στα κοράκια να εντείνουν τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, μιας και οι επιλογές της Βενεζουέλας στενεύουν απελπιστικά.

Ό,τι και να αποφασίσει η κυβέρνηση του Μαδούρο, τα μέτρα αποκλεισμού που εφαρμόζονται υπό τη γελοία απειλή των «ασυνήθιστων και εξαιρετικών απειλών στην εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ», θα οδηγήσουν σε περαιτέρω πτώση το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Βενεζολάνων.

Πηγή: εφημερίδα Πριν