ΜΕΡΑ25: Διεκδικώντας μια γωνίτσα στο νέο πολιτικό σκηνικό

Η έκπληξη των ευρωεκλογών ήταν το ποσοστό του ΜΕΡΑ 25 (Μετώπου Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής), που αν κι έφτασε σχεδόν το 3% δεν κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτή μόλις για 400 ψήφους. Αυτή η επίδοσή του ωστόσο το καθιστά πλέον υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας την υποχώρηση της Αριστεράς σε όλες τις εκδοχές της: από τη συστημική νεοφιλελεύθερη Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την εξωκοινοβουλευτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο ιδρυτής του κόμματος Γιάνης Βαρουφάκης την Τετάρτη 29 Μαΐου αντανακλούσε αν όχι τη νέα πραγματικότητα, τουλάχιστον τις φιλοδοξίες του νεοπαγούς κόμματος. Ήταν ταυτόχρονα ασυνήθιστα αποκαλυπτική για το πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος που ίδρυσε ο πρώτος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Τσίπρα. Σε αδρές γραμμές, επιδίωξή του είναι να ενταχθεί στο πολιτικό mainstream, αποτελώντας μία σταθερά του νέου, πολύ πιο δεξιού, πολιτικού σκηνικού που διαμορφώνεται με την εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και την άνοδο της ΝΔ.

Με βάση τα ρεπορτάζ του Τύπου, συνάγεται ότι ο ιδρυτής του ΜΕΡΑ 25 ακόμη και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά την ήττα της περιβόητης διαπραγμάτευσης, δεν έχει καταλάβει γιατί ηττήθηκε. Ερωτηθείς αν το κάλεσμα συνεργασίας που διατύπωσε απευθύνεται και στη Λαϊκή Ενότητα ξεκαθάρισε ότι «Δεν είμαι υπέρ του Grexit ούτε υπέρ του Brexit. Εμείς είμαστε ευρωπαίοι διεθνιστές. Θα έπρεπε να μην έχουμε μπει στο ευρώ αλλά η έξοδος έχει μεγάλο κόστος. Είμαστε στο ευρώ, θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ υπό τους όρους που θέτουμε».

Αυτή η απάντηση, ομολογώ, ότι με γύρισε πίσω οκτώ χρόνια όταν στην Πλατεία Συντάγματος και σε άλλες δημόσιες εκδηλώσεις άκουγα ακριβώς το ίδιο επιχείρημα από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο κι άλλους μετέπειτα υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ που επέμεναν ότι το πρόγραμμά τους μπορεί να εφαρμοστεί εντός του ευρώ και της ΕΕ. Οι πιο τολμηροί μάλιστα, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, που ως υπουργός Οικονομικών υπέγραψε περισσότερους αντιλαϊκούς νόμους απ’ όλους τους προκατόχους του μαζί,  κατηγορούσε τη ριζοσπαστική Αριστερά και προοδευτικές δυνάμεις του πατριωτικού χώρου που έθεταν το θέμα της εξόδου ότι «νομισματοποιούμε» το σοσιαλισμό και αφυδατώνουμε την πολιτική πάλη, υποβαθμίζουμε τις ταξικές συγκρούσεις που έρχονται με την εμμονή στο θέμα του νομίσματος, που κατ’ αυτούς τότε ήταν ένα τεχνικό και μόνο θέμα. Οφείλουμε ωστόσο να αναγνωρίσουμε ότι την ίδια περίοδο ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε «καμιά θυσία για το ευρώ», αφήνοντας ανοιχτό το θέμα της εξόδου από το ευρώ, αν πρέπει να στηριχθεί το εργατικό και λαϊκό εισόδημα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν κάνει ούτε αυτό. Η θέση του απέναντι στο ευρώ είναι πιο συντηρητική, λιγότερο ρηξικέλευθη από τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στο απόγειο του ριζοσπαστισμού του.

Συμπεράσματα που δεν …βγήκαν

Η θέση του ΜΕΡΑ25, για «παραμονή στο ευρώ υπό τους όρους που θέτουμε» στερείται ρεαλισμού, είναι προϊόν βουλησιαρχίας και ευσεβής πόθος, που προετοιμάζει μια νέα ανώμαλη προσγείωση! Αν κάτι έδειξε η διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015 είναι πώς το ευρώ δεν επιδέχεται μεταρρύθμισης. Κι όταν αναφερόμαστε στο ευρώ, προφανώς δεν εννοούμε τη συναλλαγματική του ισοτιμία ή το επιτόκιό του. Αναφερόμαστε στο ευρώ ως σχέση πρωτίστως πολιτική που έχει αλυσοδέσει τους λαούς της ευρωζώνης σε ένα πλαίσιο αιώνιας λιτότητας και συνταγματικής απαγόρευσης κάθε μέτρου αναδιανομής μέσω, ενδεικτικά, της συνταγματικής απαγόρευσης των ελλειμματικών προϋπολογισμών, του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, κοκ. Εξ ίσου ανεπίστρεπτα το «κοινό νόμισμα» έχει παγιοποιήσει την ηγεμονία της Γερμανίας και τον υποβιβασμό τυπικά ανεξάρτητων κρατών σε κράτη δεύτερης κατηγορίας και μειωμένης κυριαρχίας. Σε αυτό το περιβάλλον οι όρκοι πίστης στον ευρωπαϊσμό αν δεν ισοδυναμούν με δήλωση υποταγής του ηττημένου στο νικητή, ηχούν παράδοξοι, αν όχι αστείοι. Ας φανταστούμε ένα Νιγηριανό να δίνει όρκους πίστης στον αφρικανισμό, ένα Ουρουγουανό το δικό του όρκο πίστης στον αμερικανισμό κι έναν Μπαγκλαντεσιανό ένα δικό του όρκο πίστης στο ασιατισμό…

Ας επιστρέψουμε όμως στα δικά μας… Οι αυταπάτες μιας «καλής και τίμιας διαπραγμάτευσης», που παραγνωρίζει τις σχέσεις ισχύος  και συναρτά το αποτέλεσμά τους από την ευφυΐα του διαπραγματευτή, το ξεδίπλωμα εναλλακτικών σχεδίων (από ευρωομόλογα, μέχρι τα «αιώνια ομόλογα») τελείωσαν οριστικά τον Αύγουστο του 2015, αν όχι τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου. Συγκεκριμένα, στις 20 Φεβρουαρίου όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης υπόγραψε την απόφαση του Γιούρογκρουπ βάσει του οποίοι «οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν τις οικονομικές ρους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως». Εν ολίγοις, παραιτούμενη από σχέδια τόσο μερικής διαγραφής όσο και χρονικής μετάθεσης των αποπληρωμών. Η ίδια απόφαση επίσης προέβλεπε ότι «οι ελληνικές αρχές έχουν δεσμευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα δημοσιονομικά πρωτογενή πλεονάσματα… να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση μέτρων και μονομερείς αλλαγές», κοκ.

Εκείνη η υπογραφή του Γιάνη Βαρουφάκη έκανε την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ακολούθησε με την μετατροπή του «Όχι» που ψήφισε το 61% του ελληνικού λαού σε «Ναι», θέμα χρόνου. Καμία αυτοκριτική ωστόσο δεν έχουμε ακούσει για εκείνη την υπογραφή…

Φυγή από την Αριστερά

Τούτων δοθέντων, τα συμπεράσματα που συνήγαγε το ΜΕΡΑ25 από την πικρή εμπειρία του 2015 δεν καταλήγουν στην ακύρωση των όρων της ήττας, σε μια επανεκκίνηση ώστε να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη κι οι ίδιες πλάνες, αλλά στην προσαρμογή στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η ήττα. Προσαρμογή στα νέα δεδομένα, όπως ορίζονται από τη δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού που ξεκίνησε με την εκλογή του Τραμπ στις ΗΠΑ, είναι η φυγή του ΜΕΡΑ25 από τον πολιτικό χώρο της Αριστεράς. Καθόλου τυχαία την ίδια διαδρομή ακολούθησε και η Πλεύση Ελευθερίας, με εκλογική επιτυχία μάλιστα καθώς στο κάλεσμά της ανταποκρίθηκε ένα ευρύτερο ακροατήριο, που δεν προέρχεται όμως από την Αριστερά. Καθόλου τυχαίο δεν είναι επίσης ότι οι αναφορές στην Αριστερά ήταν ο μεγάλος απών των δημοτικών εκλογών, με κορυφαίο και εξόχως αντιφατικό παράδειγμα τα προσκλητήρια του ΣΥΡΙΖΑ για «ανένδοτους» κατά της Δεξιάς πίσω από υποψηφίους που στα προγράμματά τους δεν είχαν ούτε μία, μα ούτε μία αναφορά στην Αριστερά. Ακόμη όμως κι η κομμουνιστική Αριστερά όφειλε να τα ψηφίσει, ειδάλλως θα έφερε ακέραια την ευθύνη για την εκλογή των δεξιών υποψηφίων. Περιττό να ειπωθεί ότι η επιστροφή σε πολιτικές οριοθετήσεις αρχαιότερες ακόμη κι αυτών που έθεσε η Γαλλική Επανάσταση, όσο κι αν εξηγούνται από την ιστορική ήττα της Αριστεράς σε όλες της τις εκδοχές και τις συνεχείς δεξιές μεταλλάξεις, αποτελούν πολιτική οπισθοδρόμηση και θρίαμβο των πιο βάρβαρων δυνάμεων του κεφαλαίου.

Η προσπάθεια του ΜΕΡΑ25 να αποτελέσει πλευρά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος φάνηκε και στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η θέση του κόμματος, ανεπιφύλακτη αποδοχή της συμφωνίας, προκάλεσε κλυδωνισμούς στο εσωτερικό του και αποχωρήσεις στελεχών που με αυτό τον τρόπο αντέδρασαν στην απροθυμία του ιδρυτή του ακόμη και να συζητηθεί το ζήτημα δημοκρατικά και συντεταγμένα, με τρόπο ώστε να ακουστεί η γνώμη όλων των μελών και στελεχών. Πρόκειται για θέμα που δεν είναι δευτερεύων, δεν αφορά μια ήσσονος σημασίας λεπτομέρεια ή μορφή, που ηγεμονεύεται από το περιεχόμενο, όπως συχνά λεγόταν στο παρελθόν. Το ζήτημα της δημοκρατίας στο εσωτερικό των κομμάτων, αντίθετα, διαχωρίζει την αστική – δεξιά πολιτική, από την εργατική – αριστερή με την μεν πρώτη να στηρίζεται στον ηγέτη χαρισματικό παντογνώστη και τους μηχανισμούς που αποτελούν απαραίτητο συμπλήρωμα του και τη δεύτερη να στηρίζεται στις συλλογικές, δημοκρατικές, δημόσιες διαδικασίες. Με βάση αυτό το κριτήριο το παράδειγμα του ΜΕΡΑ25 δεν ξεχωρίζει σε τίποτε από το παράδειγμα της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και τόσων άλλων προσωποπαγών κομμάτων που καλούν το …πόπολο να ακολουθήσει πειθήνια και καρτερικά το νέο …Μεσσία.

Μεταβατικό, 4μηνο, νέο μνημόνιο (Πριν, 1/3/2015)

sel 6Από τη διαγραφή του χρέους σε νέο δάνειο ύψους 30 δισ.

ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Ούτε έναν μήνα δεν κράτησε η αντίσταση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απέναντι στους πιστωτές. Η συμφωνία της κυβέρνησης στο Γιούρογκρουπ της προηγούμενης Παρασκευής 20 Φεβρουαρίου, που ενέταξε δηλώσεις όπως αυτές του Γ. Βαρουφάκη και του Π. Καμμένου για Αρμαγεδδών και Κούγκι στις πιο κούφιες και παραπλανητικές υποσχέσεις που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια («αντιεξουσιαστές στην εξουσία», κ.λπ), ήταν μια οδυνηρή συνθηκολόγηση, μια μεγάλη υποχώρηση.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η κυβέρνηση ωστόσο, με το διάγγελμα του ίδιου του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, σπεύδοντας να δηλώσει πως «κερδήθηκε μια μάχη» κι ότι «αφήσαμε πίσω λιτότητα, μνημόνια και Τρόικα» προσπάθησε να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα κι εξωραΐζοντας μια επονείδιστη συμφωνία που περιελάμβανε ακόμη και την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική δέσμευσή τους να τηρήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές του πλήρως και εγκαίρως», αναφέρεται μεταξύ άλλων εξ ίσου αρνητικών για τα λαϊκά συμφέροντα, στην πέμπτη παράγραφο από το τέλος του κειμένου. Μάλιστα, δεν περνάει απαρατήρητος ο αυστηρός και δεσμευτικός χαρακτήρας της διατύπωσης, που παραπέμπει σε νομικό κείμενο και διεθνή συμφωνία. Φαίνεται έτσι ότι οι Ευρωπαίοι κατάφεραν κάτι πολύ ανώτερο ποιοτικά από μια 4μηνη παράταση της νεοαποικιακής δανειακής σύμβασης και του αντιλαϊκού μνημονίου, που διασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντά τους: την γραπτή ομολογία της κυβέρνησης στην αναγνώριση του δημόσιου χρέους στο πλαίσιο μάλιστα μιας πολυμερούς συμφωνίας, που βάζει κι επισήμως το τελευταίο καρφί στο αίτημα της διαγραφής του δημόσιου χρέους. (Εδώ, ανάλυση της απόφασης του Γιούρογκρουπ)

Το πρώτο καρφί, να θυμίσουμε, είχε μπει δια χειρός Γ. Βαρουφάκη από το Λονδίνο στις 3 Φεβρουαρίου στο πλαίσιο διαβεβαιώσεων που παρείχε στους εκπροσώπους του Σίτι ότι δεν έχουν να φοβούνται τίποτε από την νεοκλεγμένη κυβέρνηση. Τα σχετικά δημοσιεύματα μάλιστα (με πρώτο απ’ όλα αυτό των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς) είχαν διαψευστεί από την κυβέρνηση. Το κείμενο του Γιούρογκρουπ αποδεικνύει ότι οι διαψεύσεις του Γ. Σακελλαρίδη («Δεν θα κάνουμε κωλοτούμπες, δεν θα ακολουθήσουμε την πεπατημένη των προηγούμενων κυβερνήσεων. Έχουμε ανοίξει νέους δρόμους στη διαπραγμάτευση» Αντένα, 4 Φεβρουαρίου) αποτελούσαν προσπάθεια εξαπάτησης της κοινής γνώμης. Άλλωστε από τις διαψεύσεις απουσίαζε οποιαδήποτε καθαρή θέση ότι πχ «ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στην διαγραφή του χρέους». Από τότε η νέα κυβέρνηση είχε αποφασίσει να αποσύρει το αίτημα της διαγραφής κι απλώς προετοίμαζε το έδαφος.

Το 7σέλιδο κείμενο με τα μέτρα που έστειλε ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης στο Γιούρογκρουπ την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, επιβεβαιώνουν τις υποψίες για στροφή 180 μοιρών της κυβέρνησης, καθώς αποτελούν ένα νέο μεταβατικό μνημόνιο, το οποίο θα διαδεχθεί μία νέα μακροχρόνια συμφωνία για το χρέος, που θα συζητηθεί μέχρι τον Ιούνιο και πολύ πιθανά θα συνοδεύει ένα νέο δάνειο. Έτσι, αντί για διαγραφή του χρέους οδεύουμε ολοταχώς σε νέο δάνειο, που μπορεί να ξεπερνάει και τα 30 δισ. ευρώ, το οποίο προφανώς θα οδηγήσει το δημόσιο χρέος σε νέα δυσθεώρητα ύψη…

Στο αόριστο μέλλον παραπέμπεται η αύξηση του κατώτατου μισθού που κι αυτή θα γίνει με την σύμφωνη γνώμη των κοινωνικών εταίρων δηλαδή του ΣΕΒ. Μείωση των δαπανών στην υγεία, απελευθέρωση επαγγελμάτων και κατάργηση κινήτρων για πρόωρη συνταξιοδότηση περιλαμβάνει το μέιλ Βαρουφάκη, που συμφωνήθηκε με τους πιστωτές, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις τους.

Το «μέιλ Βαρουφάκη» που περιγράφει τα μέτρα τα οποία θα λάβει η κυβέρνηση τους επόμενους τέσσερις μήνες για να ολοκληρωθεί επιτυχώς η αξιολόγηση από τους «θεσμούς» (όπως θα αποκαλείται πλέον η Τρόικα στο πλαίσιο μιας αλλαγής που στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στις εντυπώσεις) και να καταβληθούν έτσι οι προγραμματισμένες δόσεις, ήταν το δεύτερο ντοκουμέντο, μετά την συμφωνία του Γιούρογκρουπ, με το οποίο αποκηρύσσεται γραπτώς και δημοσίως το αντιμνημονιακό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

Περιττό δε να ειπωθεί ότι γράφτηκε καθ’ υπαγόρευση των ίδιων των πιστωτών. Η ταχύτητα κι η ευκολία με την οποία έγινε δεκτό από τους 18 υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης έδειξε ότι δεν πέθαιναν κι από την αγωνία να μάθουν το περιεχόμενό του…

Το πρόγραμμα του Γιούρογκρουπ υποκαθιστά πλέον το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και τις προγραμματικές δεσμεύσεις του Τσίπρα

Επίσης, η σημασία του στην οικονομική πολιτική που θα εφαρμοστεί υπογραμμίζεται περαιτέρω αν κρατήσουμε ότι με όσα γράφει κι όσα παραλείπει υποκαθιστά πλέον κι επίσημα τις προγραμματικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης, ακόμη και το περιβόητο ελάχιστο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ο Γ. Βαρουφάκης άλλωστε δεν συμπεριλαμβανόταν μόνο σε εκείνους που διαφώνησαν κάθετα με τις εξαγγελίες του Α. Τσίπρα τον Σεπτέμβριο, ξεκινώντας ένα μίνι αντάρτικο στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά ήταν κι από τους ελάχιστους που δήλωσαν δημόσια την διαφωνία τους καλώντας τον πρόεδρο του κόμματος αντί να εξαγγέλλει παροχές να ακολουθήσει το παράδειγμα του Τσόρτσιλ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ζητώντας από τον κόσμο δάκρυα κι αίμα. Τελικά, ο Γ. Βαρουφάκης, από την θέση του υπουργού Οικονομικών, 6 μήνες μετά, μπορεί να υλοποιήσει ο ίδιος την πρότασή του… Μας είχε προειδοποιήσει άλλωστε!

Το πρώτο μέρος του «μέιλ Βαρουφάκη» αναφέρεται στις «δημοσιονομικές, διαρθρωτικές πολιτικές». Από την πρώτη παράγραφο, η Ελλάδα δεσμεύεται για μεταρρύθμιση του καθεστώτος ΦΠΑ, περιορισμό των εξαιρέσεων, δηλαδή των χαμηλών συντελεστών και αύξηση των πραγματικών εσόδων. Είναι κατευθύνσεις που συμπίπτουν με ό,τι περιγραφόταν και στο μέιλ του Χαρδούβελη. Μόνο που εκεί αναφέρονταν οι πηγές. Πχ. αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά, στα βιβλία, κ.λπ. Η άνοδος των εισπράξεων από ΦΠΑ, που πρέπει να εξειδικευθεί για να μάθουμε από που ακριβώς θα προέλθει, θα κάνει ακόμη πιο άδικη την φορολογία στην Ελλάδα καθώς το μερίδιο των έμμεσων φόρων στο σύνολο της φορολογίας θα αυξηθεί. Η κυβέρνηση δεσμεύεται ακόμη και στην διευκόλυνση των πιστωτών για να επιτηρούν καλύτερα τις θέσεις «κλειδιά» του δημόσιου τομέα. Αναφέρεται για παράδειγμα ότι θα υπάρχει μεγαλύτερη διαφάνεια και διεθνή πρόσβαση στις διαδικασίες με τις οποίες διορίζεται ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων. Ο διεθνής έλεγχος στην ελληνική οικονομία έτσι γίνεται ακόμη πιο ασφυκτικός, κι ας άλλαξε το όνομα της Τρόικας… Στο κεφάλαιο των δημοσίων δαπανών αναφέρεται «η εξέταση κι ο έλεγχος των δαπανών σε κάθε τομέα κυβερνητικής δαπάνης (εκπαίδευση, άμυνα, μεταφορές, δήμοι, κοινωνικά επιδόματα)»! Αναφέρεται επίσης ξεχωριστά ο «έλεγχος στις δαπάνες υγείας». Προαναγγέλλουν έτσι νέες περικοπές, που μπορεί να γράφεται ότι θα είναι περικοπές εξορθολογισμού, στην πράξη όμως θα υποβαθμίσουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες, καθώς μετά από τόσα χρόνια λιτότητας ό,τι κονδύλι μπορούσε αναίμακτα να κοπεί, στο πλαίσιο ενός κοινωνικά ουδέτερου ορθολογισμού που δεν θα θίγει δηλαδή το επίπεδο των παροχών υγείας, έχει κοπεί προ πολλού… Κι αυτό που έχει μείνει είναι τα κονδύλια που επηρεάζουν άμεσα την πρωτοβάθμια υγεία και τη  νοσοκομειακή περίθαλψη… Σαφής αναφορά επίσης γίνεται στην κατάργηση των κινήτρων για πρόωρη συνταξιοδότηση, που θα σημάνει την άνοδο του μέσου πραγματικού ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης, στην στενότερη σύνδεση συνταξιοδοτικών εισφορών και εισοδήματος που θα οδηγήσει σε αύξηση τις εισφορές μειώνοντας τον μισθό και πλήττοντας το λαϊκό εισόδημα. Πλήγμα στον μισθό των δημοσίων υπαλλήλων θα αποτελέσει κι η σύνδεσή τους με τα κέρδη παραγωγικότητας, που προαναγγέλλεται όπως κι ο εξορθολογισμός των μη μισθολογικών ωφελημάτων, «στην κατεύθυνση μείωσης της συνολικής δαπάνης».

Στο δεύτερο μέρος, που αναφέρεται στη «χρηματοοικονομική σταθερότητα», η Ελλάδα δεσμεύεται «να χειριστεί τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια με έναν τρόπο που παίρνει υπ’ όψη πλήρως την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών». Οι επιλογές που θα προκριθούν για την θωράκιση της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς δηλαδή δεν θα θίγουν τα τραπεζικά συμφέροντα…

Το τρίτο μέρος, που περιγράφει τις «πολιτικές που προάγουν την μεγέθυνση» ξεκινάει αναφέροντας πως «οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να μην πισωγυρίσουν ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ήδη ολοκληρωθεί. Όπου η διαδικασία της προσφοράς έχει ξεκινήσει, η κυβέρνηση θα σεβαστεί την διαδικασία, ακολουθώντας το νόμο». Κοινώς, ό,τι έγινε στον ΟΛΠ, στην Ολυμπιακή, στον ΟΤΕ, στο Ελληνικό και στα ακίνητα του Δημοσίου (από την Πλάκα και την Ρόδο μέχρι την Κέρκυρα) έγινε… Στο εξής ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ αναγνωρίζουν τις μεγάλες αρπαχτές του ΤΑΙΠΕΔ ξεχνώντας ακόμη κι αυτές τις θολές υποσχέσεις για την διερεύνηση του ρόλου του διαφθορείου του ΤΑΙΠΕΔ. Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις όμως περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο που αφορά τις «μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας». Εδώ, η Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ «δεσμεύεται να επεκτείνει και να αναπτύξει το υπάρχον σχήμα που παρέχει προσωρινή απασχόληση για τους ανέργους». Που σημαίνει, πως η χρησιμοποίηση των ανέργων ως πολιορκητικού κριού για την άλωση της αγοράς εργασίας στην κατεύθυνση του κατακερματισμού της και της περαιτέρω ελαστικοποίησης θα επιταθεί! Επίσης, προκρίνεται «μια νέα έξυπνη προσέγγιση για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τους μισθούς που εξισορροπεί τις ανάγκες για ελαστικότητα με την δικαιοσύνη. Αυτή περιλαμβάνει την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και άνοδο των κατώτατων μισθών με την πάροδο του χρόνου με έναν τρόπο που διασφαλίζει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης. Το εύρος και η χρονική επιλογή των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν σε διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς». Κοινώς, για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την άνοδο του βασικού μισθού από τα σημερινά απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα που οδηγήθηκε τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας των πολιτικών της τρόικας (-19% από το 2008 ως το 2015), κάτι που δεν συνέβη σε καμία άλλη χώρα στην οποία επιβλήθηκαν ανάλογες πολιτικές όπως φαίνεται στο διάγραμμα που παραθέτουμε, θα αποφασίσουν οι δανειστές. Η κυβέρνηση απεμπολεί κάθε δικαίωμα να νομοθετήσει για την αύξηση των κατώτατων μισθών, εκχωρώντας αυτό το δικαίωμα στον ΣΕΒ και στους «θεσμούς». Περαιτέρω, η Ελλάδα δεσμεύεται «να άρει τα εμπόδια στον ανταγωνισμό, βάσει των οδηγιών του ΟΟΣΑ… και να άρει δυσανάλογους και αδικαιολόγητους περιορισμούς σε ρυθμισμένα επαγγέλματα». Η κυβέρνηση έτσι θα συνεχίσει στην νεοφιλελεύθερη πεπατημένη των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων να περιμένει να μεγεθυνθεί η οικονομία μέσω της απελευθέρωσης των αδειών των φορτηγατζήδων και των φαρμακείων, που αν κάποιους εξυπηρετεί είναι τις πολυεθνικές στο εμπόριο και την παραγωγή. Τα συμφέροντα τους πλέον θα εξυπηρετούνται πιστά κι από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπό το πρόσχημα της θατσερικής έμπνευσης απελευθέρωσης των αγορών… Επιπλέον, «η ελληνική κυβέρνηση επιβεβαιώνει την ετοιμότητά της να εγγυηθεί την διαφάνεια και την ορθότητα της διαδικασίας διορισμού του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ τον Σεπτέμβριο του 2015, σε συνεργασία με την Γιούροστατ», που σημαίνει ότι κανείς δεν πρόκειται να πειράξει τον Γεωργίου μέχρι τον Σεπτέμβριο, ενώ και μετά θα διοριστεί ένας όμοιός του που θα εγγυηθεί την διαιώνιση του σημερινού αδιαφανούς καθεστώτος. Ενώ τέλος, «η ελληνική κυβέρνηση επιβεβαιώνει το σχέδιο της να χρησιμοποιήσει μη χρηματικά μέσα στην προσπάθειά της για αντιμετώπιση της απόλυτης φτώχειας». Αξιοπρέπεια θα πάρουν οι φτωχοί, όπως είπε ο Βαρουφάκης…

Από το μέιλ Βαρουφάκη απουσιάζει κάθε αναφορά για επαναφορά 13ης σύνταξης ή κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, που παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες.

Διαιώνιση της λιτότητας προεξοφλεί επίσης ο ορισμός των πρωτογενών πλεονασμάτων στο επίπεδο του 4,5% από το 2016, με την ελαστικότητα στον καθορισμό τους να περιορίζεται μόνο στο τρέχον έτος, όπως διευκρίνισε το Βερολίνο προχθές. Αφορμή ήταν η ψήφιση από την Βουλή του νέου ελληνικού μνημονίου, που δίχασε ακόμη και το κόμμα της Αριστεράς, με ορισμένους βουλευτές του (Σάρα Βάγκενκνεχτ, κ.α.) να μην συμμερίζονται την χαρά της δεξιάς ηγεσίας του, ακολουθώντας έτσι την γραμμή που είχαν και στο παρελθόν όταν συστηματικά καταψήφιζαν τα ελληνικά μνημόνια.

Αντίθετα με τους γερμανούς βουλευτές, που διατηρούν το προνόμιο να εκφέρουν άποψη για τα ελληνικά τεκταινόμενα, οι έλληνες βουλευτές για μια ακόμη φορά δεν θα ερωτηθούν. Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υιοθετούσε τις πρακτικές Σαμαρά, Παπαδήμου και Παπανδρέου, αρνούμενη να θέσει στη βάσανο της δημοκρατικής συζήτησης μια συμφωνία κεφαλαιώδους σημασίας καθώς υποκαθιστά το προεκλογικό της πρόγραμμα και τις προγραμματικές εξαγγελίες! Κι όλα αυτά υπό το φόβο να μην δοκιμαστεί η συνοχή της, καθώς οι διαφωνούντες βουλευτές της τότε θα αναγκαστούν να εκφραστούν δημόσια…

Αποκαλυπτική της πολιτικής εξαπάτησης στην οποία επιδίδεται συστηματικά ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης, προσπαθώντας να κρύψει κι όταν δεν τα καταφέρνει να εξωραΐσει τις κωλοτούμπες της κυβέρνησης, ήταν κι η διάψευση από το Βερολίνο των δηλώσεών του για συναινετική προσθήκη στο μέιλ του «εποικοδομητικών ασαφειών». Καμία ασάφεια δεν υπάρχει διαμηνύει η Γερμανία. Κάτι που εύκολα άλλωστε μπορεί να φανεί κι απ’ όσα γράψαμε παραπάνω…

Δόσεις για να πληρώνουμε δάνεια!

ΝΕΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΗΝ ΑΣΦΥΞΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

sel 7Παρά τις θεαματικές υποχωρήσεις της κυβέρνησης από τον πρώτο κιόλας μήνα οι πιέσεις των δανειστών για επιπλέον υποχωρήσεις θα ενταθούν σύντομα κιόλας.

Φάνηκε από την επιστολή της Κριστίν Λαγκάρντ στον Ντέιζελμπλουμ, με ημερομηνία 23 Φεβρουαρίου, στην οποία η κυβέρνηση κατηγορείται για ολιγωρία στην υιοθέτηση των αναγκαίων μέτρων. Αναφέρει κατά λέξη: «Σημειώνουμε συγκεκριμένα πως δεν υπάρχουν ούτε καθαρές δεσμεύσεις για τον σχεδιασμό και την εφαρμογή των προβλεπόμενων ολοκληρωμένων μεταρρυθμίσεων στις συντάξεις και τον ΦΠΑ, ούτε ανεπιφύλακτη απόφαση για συνέχιση των πολιτικών που ήδη έχουν συμφωνηθεί για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, διοικητικές μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας». Το ύφος της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ προοιωνίζεται νέες πιέσεις στην κατεύθυνση της πλήρους εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης ατζέντας που είχαν συμφωνήσει Σαμαράς και Βενιζέλος, που θα γίνονται μάλιστα πιο ασφυκτικές όσο τα αναμενόμενα έσοδα από την πάταξη της φοροδιαφυγής θα αποδεικνύονται …αέρας κοπανιστός.

Το φονικό εργαλείο που θα χρησιμοποιήσουν οι πιστωτές για να πετύχουν τον ολοκληρωτικό συμβιβασμό και τον πλήρη εξευτελισμό της νέας κυβέρνησης θα είναι η ανάγκη της για καταβολή των δόσεων προκειμένου να εξοφλήσει προηγούμενα δάνεια! Ανάγκη που γίνεται πιεστική όσο προφανώς συμφωνεί με την εξυπηρέτηση του χρέους που ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν το χρονοδιάγραμμα για τη νέα συμφωνία θα φτάνει στο τέλος του, γίνεται αφόρητη. Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο πρέπει να πληρωθούν 11,43 δισ. ευρώ, όπως φαίνεται και στον πίνακα που παραθέτουμε. Σε διαφορετική περίπτωση, αν δηλαδή η κυβέρνηση αποφάσιζε να σταματήσει να εξυπηρετεί το χρέος ανακοινώνοντας στάση πληρωμών και μονομερή διαγραφή του χρέους στη συνέχεια, πριν απ’ όλα του «θεσμικού» (ΔΝΤ, ΕΕ) που αγγίζει το 78% του συνόλου, καμία τέτοια ανάγκη δεν θα συνέτρεχε κι ούτε θα μπορούσαν να εκβιάζουν οι πιστωτές, με τον προκλητικό τρόπο που το κάνουν σήμερα. Αρνούμενοι για παράδειγμα να δώσουν τα 1,9 δισ. ευρώ από τα ελληνικά ομόλογα που διακρατά η ΕΚΤ ή αρνούμενοι να αυξήσουν το όριο των εντόκων γραμματίων πάνω από τα 15 δισ. ευρώ όπου έχει φτάσει σήμερα, με αποτέλεσμα η μόνη διέξοδος να είναι τα λεφτά των δόσεων.

Στο κάδρο των πιέσεων προστίθεται η υστέρηση των δημοσίων εσόδων και το νέο κύμα φυγής καταθέσεων από τις τράπεζες, καθ’ υπόδειξη των διοικήσεων τους, που μόνο τον Ιανουάριο έφτασε τα 12,2 δισ. ευρώ, οδηγώντας το σύνολο των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες στα 155,4 δισ. (επίπεδα 2005, κατώτερα κι από της άνοιξης του 2012). Η επίκληση ωστόσο αυτών των δύο αρνητικών εξελίξεων έχει μόνο κινδυνολογικό χαρακτήρα γιατί οι δόσεις δεν θα καλύψουν την μαύρη τρύπα των τραπεζών, ούτε το κενό στα δημόσια έσοδα που δημιουργεί η αδεκαρία. Οι δόσεις θα κατευθυνθούν αποκλειστικά και μόνο στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους!

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩ, ΕΕ: Προϋπόθεση για ανατροπή της λιτότητας

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΑΠΟ ΣΥΡΙΖΑ

Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει στην παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους σφυρηλατώντας την αγωνιστική ενότητα των εργαζομένων της Ευρώπης, αξιοποιώντας ακόμη και το ρήγμα στο εσωτερικό του γερμανικού κόμματος της Αριστεράς, αν επικαλούταν: Πρώτο, ότι τα λεφτά των δόσεων επιστρέφουν ξανά στους δανειστές τουλάχιστον κατά 92%, δεύτερο ότι τα χρήματα αυτά κατευθύνθηκαν αρχικά στις γαλλογερμανικές τράπεζες που είχαν δανείσει την Ελλάδα στο πλαίσιο σχεδίου του διδύμου «Μερκοζύ», τρίτο, ότι δεν καλύπτουν ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού, τέταρτο, ότι δεν είναι χρήματα των φορολογουμένων καθώς τουλάχιστον το δεύτερο δάνειο προέρχεται από δάνειο που έλαβε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από τις αγορές, πέμπτο, η χορήγηση των δόσεων αυξάνει τον υπερδανεισμό της Ελλάδας επιτείνοντας την υπερχρέωση, έκτο τις ευθύνες της Τρόικας, κ.α.

Αντί ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ να προβάλλουν πειστικά αυτά τα επιχειρήματα στο εξωτερικό, δικαιολογούν την παράδοσή τους στους πιστωτές υποστηρίζοντας πρώτο, ότι εκβιάστηκαν με τον κίνδυνο επανάληψης του κυπριακού σεναρίου και δεύτερο, λέγοντας ότι δεν είχαν εντολή για ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ, όπως μοιραία θα γινόταν αν αρνούνταν να υπογράψουν το κείμενο του Ντέιζελμπουμ στο Γιούρογκρουπ της 20ης Φεβρουαρίου.

Αν πίστευε κανείς από την κυβέρνηση ότι αρκούσε η αναφορά στην ανθρωπιστική κρίση για να υποχωρήσουν οι πιστωτές είναι στην πιο αθώα περίπτωση, αφελής. Εξ αρχής μπορούσε να προβλεφθεί ότι η σύγκρουση θα ήταν σκληρή και ανηλεής. Επιλέγοντας η κυβέρνηση να πάει σε αυτή την μάχη μόνο με τον σηκωμένο γιακά του Βαρουφάκη, χωρίς δηλαδή να απειλήσει με έξοδο από το ευρώ έχοντας τουλάχιστον επεξεργαστεί ένα σχέδιο οικειοθελούς αποχώρησης, δεδομένης της επιλογής της να παραμείνει στη φυλακή ευρώ και ΕΕ, κάλλιστα μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι πήγε για να χάσει. Ήξεραν τη συνέχεια (εκβιασμοί και μονομερείς ενέργειες από τους δανειστές) και την χρησιμοποίησαν για να καλύψουν την πολιτική τους ολιγωρία και – το σημαντικότερο – την θεμελιακή τους απόφαση να εκφράσουν τα στρατηγικά συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού που είναι εντός ευρώ και ΕΕ, με οποιοδήποτε κόστος.

Γιατί άλλωστε ο έλεγχος συνέπειας να γίνεται με βάση το τι δεν υπόσχονταν (ρήξη με ευρώ και ΕΕ) κι όχι με τι υπόσχονταν (ανατροπή της λιτότητας); Κι εφ’ όσον αποδεδειγμένα πλέον η ανατροπή της λιτότητας απαιτούσε ρήξη με ευρώ και ΕΕ, όπως εύκολα μπορούσε να διακρίνει όποιος εξέταζε τις συμφωνίες χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της ευρωλαγνείας, να αναλάμβαναν το κόστος της σύγκρουσης.

Εκ των πραγμάτων ωστόσο αποδεικνύεται πλέον πως ο στόχος της ανατροπής της λιτότητας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ρήξη και την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Η οδυνηρή (κι εύκολα προβλέψιμη!) υποχώρηση της κυβέρνησης υπογραμμίζει ότι το χαμήλωμα του πήχη στα όρια του εφικτού, δηλαδή του αποδεκτού από την αστική πολιτική, αποδεικνύεται ο πιο εύκολος δρόμος για την ενσωμάτωση στην αστική πολιτική, έστω ως η πιο φιλική προς το χρήστη εκδοχή της. Αυτή η μετάλλαξη ωστόσο ισοδυναμεί και με την προδοσία των λαϊκών κι εργατικών συμφερόντων που πίστεψαν τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι δυνατή η ανατροπή της λιτότητας, χωρίς συγκρούσεις και θυσίες. Άποψη που συνειδητά καλλιεργήθηκε επί χρόνια ώστε να είναι πάντα ανοιχτός ο δρόμος της υποχώρησης για την ηγεσία του κόμματος, με το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος…

Άνισο μπρα ντε φερ για τη λιτότητα (Πριν, 8/2/2015)

sel 6Επιχείρηση οικονομικού στραγγαλισμού

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

Ποια Ευρώπη της αλληλεγγύης; Ποιος σεβασμός στις δημοκρατικές αρχές; Ποιοι κανόνες λειτουργίας;

Το μπαράζ των πιέσεων ενάντια στην ελληνική κυβέρνηση που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες, με στόχο να συνεχιστεί η εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας και να ακυρωθούν οι προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης Τσίπρα αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα της ΕΕ, σαν κλαμπ πιστωτών, το ύστατο καταφύγιο κι η ασπίδα προστασίας τραπεζιτών, κερδοσκόπων και όλης της επιχειρηματικής ελίτ που μπροστά στην εξυπηρέτηση των στρατηγικών της επιδιώξεων, δεν διστάζει στο παραμικρό…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δε διστάζει να διακόψει την φθηνή παροχή ρευστότητας στις τράπεζες μέσω της κατάθεσης ως ενεχύρων ελληνικών ομολόγων και την παραπομπή των τραπεζών στον μηχανισμό παροχής έκτατης ρευστότητας (ELA), όπου το κόστος είναι πολλαπλάσιο (επιτόκιο 1,55% έναντι 0,05% στα ομόλογα). Έτσι, το πρόβλημα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών που πασχίζουν να καλύψουν το αβυσσαλέο κενό μεταξύ δανείων (ύψους περίπου 213 δισ.) και καταθέσεων (ύψους 146 δισ. ευρώ) οξύνεται απειλώντας, μακροπρόθεσμα έστω, την σταθερότητα ακόμη και του ίδιου του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πρόκειται μάλιστα για απόφαση εντελώς παράνομη καθώς η Ελλάδα βρίσκεται τυπικά σε πρόγραμμα, όπως έχει αποφασιστεί με την τεχνική παράταση του μνημονίου μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, ενώ το αιτιολογικό της – πέρα για πέρα σαθρό – είναι πως δεν πιθανολογείται επιτυχής αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος…

Δε διστάζει, επίσης, να απειλήσει τις ελληνικές τράπεζες ακόμη και με τον αποκλεισμό κι απ’ αυτόν τον μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας, όπως έκανε ο γερμανός κεντρικός τραπεζίτης, Γιενς Βάιντμαν, κολασμένο φρικιό του μονεταρισμού, λέγοντας ότι «η ρευστότητα του ELA θα πρέπει να δίνεται μόνο βραχυπρόθεσμα και μόνο σε φερέγγυες τράπεζες». Οποιαδήποτε σκέψη δηλαδή να επαναληφθεί το προηγούμενο του 2012, όταν το ύψος του ELA για τις ελληνικές τράπεζες είχε φθάσει τα 124 δισ. ευρώ, πρέπει να ξεχαστεί κατά τον γερμανό τραπεζίτη. Το ντελίριο των επιθέσεων τους κατά της Ελλάδας μάλιστα συντελείται εν μέσω μιας εκκωφαντικής σιωπής του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος έχει επιλέξει να λειτουργεί σαν αιχμή του δόρατος της πέμπτης γερμανικής Φάλαγγας, παρά σαν εκπρόσωπος των ελληνικών συμφερόντων, όπως αυτά συμπυκνώνονται στην βούληση κάθε κυβέρνησης.

 

Αρνούνται οι Γερμανοί να δεχτούν την απομάκρυνση της Τρόικας κι ένα νέο πρόγραμμα, όπως προτείνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πλήρης αντιφάσεων η πολεμική της στη λιτότητα καθώς απέρριψε κατηγορηματικά την προοπτική διαγραφής του δημόσιου χρέους, δια στόματος Βαρουφάκη, προς μεγάλη ικανοποίηση της Γερμανίας.

Ο ασφυκτικός κλοιός που δημιουργεί η ΕΕ γύρω από την ελληνική κυβέρνηση έχει ως στόχο να αναγκάσει την κυβέρνηση Τσίπρα να υποχωρήσει από το αίτημα της για αναθεώρηση της πολιτικής λιτότητας, όπως συμπυκνώνεται στα παρακάτω αιτήματα: Απόσυρση της Τρόικας ως μηχανισμού επιτήρησης της οικονομίας και επιβολής των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, οριστικό τερματισμό της διαδικασίας αξιολόγησης που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο κι εκπόνηση ενός άλλου προγράμματος και τέλος, αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους το οποίο, αντίθετα με τους ισχυρισμούς της προηγούμενης κυβέρνησης και των πιστωτών, χαρακτηρίζει ως μη βιώσιμο, αδύνατο δηλαδή να εξυπηρετηθεί υπό ομαλές συνθήκες.

Η απάντηση της Γερμανίας, όπως αποτυπώθηκε και στον non paper που είδε το φως της δημοσιότητας εν όψει της συνεδρίασης του Euroworking Group την Πέμπτη, είναι, εν ολίγοις, επιστροφή στο μέιλ του Χαρδούβελη και στα 19 σημεία που είχε θέσει ως όρο η Τρόικα για την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Το τελεσίγραφο δε του Ντέιζελμπλουμ ότι δεν πρόκειται να δοθούν δάνεια – γέφυρες για να καλυφθούν οι τρέχουσες ανάγκες (όπως φαίνονται στον πίνακα που παραθέτουμε) δείχνει την πρόθεση του Τέταρτου Ράιχ να χρησιμοποιήσει την ανάγκη για ρευστό της ελληνικής κυβέρνησης, δεδομένης της πρόθεσής της να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις δανειακές της υποχρεώσεις, ως μέσο εκβιασμού που θα την αναγκάσει να παραιτηθεί από το αίτημά της για διαπραγματεύσεις και να συρθεί στην άρον – άρον υπογραφή όσων ζητήσουν οι Γερμανοί.

DANEIAKES

Τα αιτήματα της ελληνικής κυβέρνησης, παρότι κατώτερα εκείνων που είχαν υιοθετήσει ακόμη κι οι πλατείες το 2011, είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι έχουν δημιουργήσει ένα απίστευτα ετερόκλητο κύμα συμπάθειας που ξεκινάει από τον ελληνικό λαό που αρχικά αυθόρμητα βγήκε στους δρόμους να στηρίξει την κυβέρνηση στη σύγκρουση της με τους δανειστές προχθές Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου και θα το ξανακάνει την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου οπότε συνεδριάζει έκτακτα το Γιούρογκρουπ (μια μέρα πριν την σύνοδο κορυφής της ΕΕ) με θέμα συζήτησης αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα, μέχρι τον φασίστα Τάκη Μπαλτάκο, την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Συνδικάτων και εκατοντάδες διανοούμενους όλου του κόσμου που στην σύγκρουση της ελληνικής κυβέρνησης με τη Γερμανία βλέπουν την μοναδική δυνατότητα οριστικής απαλλαγής από την πολιτική της ευρω-λιτότητας που αποτελεί την πιο σύγχρονη και απειλητική για τις λαϊκές κατακτήσεις εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού κι επίσης την μοναδική δυνατότητα αποτίναξης του εξευτελιστικού καθεστώτος επιτήρησης – ταφόπλακα και των τελευταίων κυριαρχικών δικαιωμάτων. Κανένας δεν μπορεί να υποτιμήσει αυτή την δυναμική ή να κάνει ό,τι δεν υπάρχει…

Το σημαντικότερο ωστόσο που προκύπτει από μια πιο προσεκτική εξέταση της στάσης της ελληνική κυβέρνησης όλες τις προηγούμενες μέρες, είναι ότι τα όσα δήλωσε στις αλλεπάλληλες συναντήσεις της δεν σηματοδοτούν μια σύγκρουση με τους πιστωτές σε όλη την γραμμή του μετώπου της λιτότητας. Αφήνουν ανοιχτή την πόρτα σε ένα πιο ήπιο πρόγραμμα λιτότητας, ακόμη και σε έναν ανέντιμο, δηλαδή ταπεινωτικό συμβιβασμό, στην εν εξελίξει μετωπική της σύγκρουση.

Η δήλωση που όξυνε στο έπακρο την καχυποψία απέναντι στην κυβέρνηση Τσίπρα έγινε από τον υπουργό Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, στο Λονδίνο το βράδυ της Δευτέρας 2 Φεβρουαρίου, ο οποίος είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν σκοπεύει να διαγράψει το δημόσιο χρέος. Οι προσπάθειες διάψευσης των σχετικών δημοσιευμάτων εκ μέρους της κυβέρνησης έπεσαν στο κενό μετά την ανακοίνωση της καγκελαρίας για την ικανοποίηση που ένιωσε από την απόσυρση του αιτήματος και τα δημόσια συγχαρητήρια αρθρογράφων όπως ο Γ. Πρετεντέρης που έγραψε με χαιρεκακία στη στήλη του στα Νέα την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου: «Σήμερα συμπληρώνεται μία εβδομάδα από την ορκωμοσία της κυβέρνησης και ακόμη και οι πιο δύσπιστοι θα πρέπει να έχουν εκπλαγεί από την ταχύτητα της προσαρμογής της στη μετεκλογική πραγματικότητα… Η ταχύτητα της προσαρμογής είναι καλοδεχούμενη αλλά και ωφέλιμη για την κυβέρνηση». Η παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα από το αίτημα του κουρέματος έστω μέρους του δημόσιου χρέους δεν είναι μόνο ότι ακυρώνει ψηφισμένη θέση του συνεδρίου του κόμματος (2013) που ζητούσε την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους μέσω λογιστικού ελέγχου, θέση που προφανώς τώρα κρίνεται πολύ ριζοσπαστική. Ούτε ότι ξεγυμνώνει την κυβέρνηση από ένα διαπραγματευτικό χαρτί πριν καν ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Το χειρότερο είναι ότι αφοπλίζει τον ελληνικό λαό από ένα αίτημα που όχι μόνο αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την ανατροπή της λιτότητας, αλλά – κυρίως – διαθέτει τα αναγκαία ερείσματα για να θεμελιωθεί και να πετύχει.

Η κυβέρνηση βέβαια έχει ήδη φροντίσει να αποκλείσει από το πρόγραμμά της θέσεις που θα διευκόλυναν αφάνταστα την διαγραφή μέρους έστω του χρέους, όπως είναι για παράδειγμα η μονομερής κατάργηση των δανειακών συμβάσεων κι η διερεύνηση των ποινικών ευθυνών όσων τις υπέγραψαν. Διαδικασία που αποτελεί το πρώτο βήμα για την ρήξη με τους δανειστές. Έτσι, ακράδαντα στοιχεία όπως η μη κύρωσή τους από τη Βουλή δεν ακούγονται από την κυβέρνηση, παρότι θα θωράκιζαν την απόφασή της για μια ευθεία σύγκρουση με τους δανειστές και θα τόνωναν την αυτοπεποίθηση του αγωνιζόμενου λαού. Καταστροφική είναι επίσης κι η παραίτηση από τις μονομερείς ενέργειες, στον βαθμό που αποτελούν αναφαίρετο και στοιχειώδες κι όχι καταχρηστικό δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους. Ενώ κρύβονται αυτές οι αλήθειες, ψέματα και ανακρίβειες που είχαμε συνηθίσει να ακούμε από τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τον Γ. Παπανδρέου κάνουν ξανά την εμφάνισή τους.

Η Ελλάδα δεν χρωστάει στους ευρωπαίους φορολογούμενους, αλλά σε μια κερδοσκοπική φούσκα, τον EFSF

Η επιμονή του Γ. Βαρουφάκη να θυμίζει την ηθική, υποτίθεται, υποχρέωση της Ελλάδας να αποπληρώσει τα δανεικά που έλαβε συσκοτίζει το πραγματικό επίδικο των «δανείων διάσωσης», το οποίο όμως περιέγραφε ο ίδιος παραστατικά στο βιβλίο του, Παγκόσμιος Μινώταυρος, οι πραγματικές αιτίες της κρίσης (εκδ. Α.Α. Λιβάνη, 2011). Ανέφερε συγκεκριμένα στην σελίδα 418: «Τα πλεονασματικά κράτη, αντί να εκκαθαρίσουν τις τράπεζές τους, προτιμούν να ζητούν από τους φορολογούμενους τους να εγγυώνται δάνεια για τα ελλειμματικά κράτη, που όμως τα τελευταία δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν για να τονώσουν την οικονομία τους, αλλά είναι υποχρεωμένα να τα δίνουν, σταγόνα σταγόνα, δόση δόση, στις τράπεζες. Οι τράπεζες, με τη σειρά τους, πτωχευμένες όπως είναι, δε δανείζουν στον ιδιωτικό τομέα, καθώς τα σταγονίδια που εισπράττουν από τα ελλειμματικά και υπερχρεωμένα κράτη δεν αρκούν για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες τους. Έτσι, σκανδαλωδώς οι Γερμανοί φορολογούμενοι, στο όνομα της “αλληλεγγύης” με την Ελλάδα, την Ιρλανδία, κ.λπ.  ουσιαστικά σπαταλούν τον μόχθο τους ο οποίος χάνεται για πάντα στις μαύρες τρύπες των τραπεζών των οποίων οι μεγαλομέτοχοι, στο πλαίσιο της Πτωχοτραπεζοκρατίας, αρνούνται την εκκαθάριση και επανακεφαλαιοποίηση ώστε να παραμείνουν κύριοι των τραπεζών που οι ίδιοι πτώχευσαν».

Η δέσμευση του Γ. Βαρουφάκη να αποπληρώσει η Ελλάδα τις δανειακές υποχρεώσεις της, επικαλούμενος την αλληλεγγύη στους ευρωπαίους φορολογούμενους την οποία πριν 4 χρόνια χαρακτήριζε φύλο συκής, προσκρούει σε μια οδυνηρή πραγματικότητα που μπορεί να γίνει το πιο πειστικό διαπραγματευτικό χαρτί για την μονομερή διαγραφή του χρέους. Πρώτο, του γεγονότος ότι μόνο το 8% των χρημάτων που έχουν δώσει οι δανειστές έχει καλύψει χρηματοδοτικές ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού. Το υπόλοιπο 92% κατευθύνθηκε ξανά στους πιστωτές και τις τράπεζες, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση των πληρωμών από τη βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign (Εδώ η έκθεση). Ειδικότερα από τα 252 δισ. ευρώ που έχουν δοθεί από το 2010, τα 149,2 δισ. ευρώ πήγαν για την αποπληρωμή παλιότερων χρεών, τα 48,2 δισ. διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και τα 34,5 χρησιμοποιήθηκαν σαν «γλυκαντικά», όπως ονομάστηκαν, για να πεισθούν οι κάτοχοι ομολόγων να ενταχθούν το 2012 στο κούρεμα. Ποια ηθική υποχρέωση προκύπτει επομένως για την αποπληρωμή αυτών των χρημάτων;

Χώρια του γεγονότος, ότι δεν πρόκειται για …χρήματα. Με εξαίρεση το πρώτο δάνειο, οι δόσεις στο πλαίσιο της δεύτερης δανειακής σύμβασης προήλθαν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (European Financial Stability Facility, EFSF), όχι από τους φορολογούμενους της Ευρώπης, όπως υπονοεί ο Β. Σόιμπλε και ο Γ. Βαρουφάκης. Ας δούμε όμως τι είναι το EFSF, μέσα από το βιβλίο του Γ. Βαρουφάκη, (σελ. 347): «Το Μάιο του 2010 η ΕΕ, με στόχο τη δανειοδότηση των κρατών μελών της ευρωζώνης τα οποία είχαν αποκοπεί από τις λεγόμενες “αγορές”, δημιούργησε για το σκοπό αυτό ένα SPV, ένα Special Purpose Vehicle (Όχημα Ειδικού Σκοπού). Η ονομασία του νέου δημιουργήματος έχει σημασία. Τα SPV ήταν εργαλεία της Γουόλ Στριτ τότε που οι τράπεζες μεγαλουργούσαν στην παραγωγή τοξικού-ιδιωτικού χρήματος. Για να μην εμφανίζονται τα τοξικά αυτά χαρτιά, κυρίως τα CDO στα επίσημα βιβλία τους, οι τράπεζες ίδρυαν στα μουλωχτά ξεχωριστές επιχειρήσεις – κελύφη τις οποίες ονόμαζαν SPV (Special Purpose Vehicle). Πολλές φορές δημιουργούσαν ένα για κάθε CDO που σκαρφίζονταν τα χρυσά αγόρια και κορίτσια τους. Δεν είναι καταπληκτικό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ονόμασε επισήμως το νέο ταμείο “στήριξης” των κρατών-μελών της… SPV;» αναρωτιόταν ο Γ. Βαρουφάκης… Στην επόμενη μάλιστα σελίδα του βιβλίου του, συνάγει και τα αναγκαία συμπεράσματα για τον EFSF, που έχει δανείσει την Ελλάδα με 141,8 δις. ευρώ από τον Μάρτιο του 2010 μέχρι τον Αύγουστο του 2014: «Πρώτο, δε συγκεντρώνει χρήματα για να διασώσει την Ιρλανδία, την Πορτογαλία κ.λπ, αλλά τις χρεοκοπημένες τράπεζες της Ευρώπης. Δεύτερο, δανείζεται χρήματα εκδίδοντας τοξικά ευρωομόλογα».

Για να γίνει κατανοητό το πώς φτάσαμε μετά απ’ όλα αυτά να «χρωστάμε στον ευρωπαίο φορολογούμενο» δεν χρειάζεται και πολύ αντι-συμβατική σκέψη. Η ενδημούσα στις ακαδημαϊκές αναλύσεις αποκοπή της θεωρίας από την πράξη κι η χαρακτηριστική σε κάθε πολιτικό της Νότιας Ευρώπης υποταγή στα γερμανικά επιχειρήματα άφησε έωλες, εύστοχες και ριζοσπαστικές κατά τ’ άλλα θεωρητικές αναλύσεις.

Στο απυρόβλητο οι ιδιωτικοποιήσεις

(ΕΛΑΦΡΩΣ) ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ, ΑΥΞΗΜΕΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΣΤΟΝ ΟΟΣΑ

Υποχώρηση σήμαναν επιπλέον οι δηλώσεις που έκανε από το Λονδίνο ο νέος υπουργός Οικονομικών και σε άλλα ζητήματα. Ειδικότερα για την πρόθεση της κυβέρνησης να συνεργαστεί με τον ΟΟΣΑ στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων στην δημόσια διοίκηση. Αυτό μάλιστα το σκοπό θα εξυπηρετεί κι η επίσκεψη του γενικού γραμματέα του Άνχελ Γκουρία στην Αθήνα, που είχε προγραμματιστεί για τις 11 Φεβρουαρίου. Ο ΟΟΣΑ ωστόσο δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερος οργανισμός. Η περίφημη «εργαλειοθήκη» του, με σωρεία προτεινόμενων αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, λειτούργησε συμπληρωματικά στις οδηγίες της Τρόικας και των Μνημονίων κι όχι ανταγωνιστικά, όπως προσπαθεί να τις εμφανίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι τότε κατήγγειλε με σφοδρότητα.

Το δεύτερο θέμα που έθιξε ενώπιον δεκάδων εκπροσώπων χρηματιστηριακών εταιρειών αφορούσε την διαβεβαίωση ότι δεν πρόκειται να αμφισβητηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν. Ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, όπως του ΟΠΑΠ

Τέλος, η διαβεβαίωση του Γ. Βαρουφάκη πως ο προϋπολογισμός θα συνεχίσει να εμφανίζει πλεονάσματα, της τάξης όμως του 1,5% κι όχι του 4-4,5% όπως ζητούσε η Τρόικα, εκτόνωσε τις πιέσεις ενώ ταυτόχρονα προκάλεσε και τον μεγαλύτερο εφησυχασμό για την συνέχιση της οικονομικής πολιτικής. Η εκτόξευση του γενικού δείκτη του χρηματιστηρίου την επομένη από τις 755 στις 840 μονάδες ήταν η ανταμοιβή του ΣΥΡΙΖΑ για τις εγγυήσεις που παρέσχε…

ΜΕ ΤΟΥΣ …ΑΠΕΝΑΝΤΙ Η ΕΚΤ

Μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους

ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Ο νέος υπουργός Οικονομικών, κατ’ εντολή προφανώς του πρωθυπουργού και με την σύμφωνη γνώμη του οικονομικού επιτελείου, αφού απέρριψε την προοπτική διαγραφής του ελληνικού δημόσιου χρέους παρουσίασε μια πρόταση αναδιάρθρωσης του χρέους, με δύο σκέλη: ανταλλαγή των ομολόγων που διακρατά η ΕΚΤ, αξίας 27 δισ. ευρώ, με νέα ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης (perpetuals) και έκδοση νέων ομολόγων με ρήτρα ανάπτυξης, οι αποδόσεις και πιθανή η πληρωμή των οποίων θα συναρτάται από τους ρυθμούς επέκτασης της ελληνικής οικονομίας. Αναγκαίο να ειπωθεί ότι καμία από τις δύο προτάσεις δεν ισοδυναμεί με διαγραφή χρέους. Είτε με τα ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης είτε με τα ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης, το χρέος θα πληρωθεί. Απλώς θα γίνει μετά από μερικά χρόνια που θα μείνει στο ψυγείο…

Η έκδοση των ομολόγων χωρίς ημερομηνία λήξης, που πρωτοεισάχθηκε στη δημόσια συζήτηση με το σχέδιο PADRE το οποίο βρήκε θετική υποδοχή στο οικονομνικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, διαπερνάται ακόμη και τώρα από την αυταπάτη ότι η ΕΚΤ είναι πρόθυμη να συνδράμει στην ελάφρυνση της Ελλάδας από το χρέος, όταν κάνει ό,τι είναι δυνατόν κάθε φορά για να υποστηρίξει τα σχέδια της Γερμανίας και να υπονομεύσει το ανταγωνιστικό απέναντι στη λιτότητα, παρά τις αντιφάσεις και τις ασυνέπειες του, σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Υποτιμάει επίσης τις αντιδράσεις των χαμένων, που εμφανώς υπάρχουν. Όσοι περίμεναν τις προαποφασισμένες λήξεις και αποπληρωμές, οι οποίες μάλιστα εκτείνονται σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Μόνο τα δάνεια του EFSF που προαναφέραμε έχουν μέση σταθμισμένη διάρκεια τελικής αποπληρωμής 32,38 χρόνια (όταν της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας έχουν 20,8 έτη). Έχει ενσωματωθεί επομένως και περίοδος χάριτος, θα αντιτάξει η πλευρά των πιστωτών στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Καθόλου αβάσιμα δεν είναι τα επιχειρήματά τους και σε ότι αφορά την επιζητούμενη μείωση του επιτοκίου, λόγω του ότι το επιτόκιο με το οποίο ήδη δανείζεται το ελληνικό δημόσιο είναι πολύ χαμηλό (τόσο χαμηλό που δεδομένου ότι είναι κυμαινόμενο κινδυνεύει με …άνοδο), και σε ό,τι αφορά την ρήτρα ανάπτυξης, καθώς ήδη τα κουρεμένα ομόλογα του 2012 περιέχουν σχετικά δικαιώματα προαίρεσης, όπως έσπευσε να θυμίσει το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωσή του.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ για το χρέος, από τη στιγμή που απέκλεισε το ενδεχόμενο της μονομερούς διαγραφής, αντικρούεται πολύ εύκολα, οπότε είναι θέμα χρόνου η αναδίπλωση, που έχει ήδη προαναγγελθεί, ελπίζοντας εμείς να σταματήσει στο θέμα του χρέους…

Στη βάση των παραπάνω αποκτά χαρακτήρα άμεσης προτεραιότητας η συγκρότηση ενός μαζικού κινήματος με αίτημα την διαγραφή του χρέους, που θα πατάει στο έδαφος των τετελεσμένων (το γεγονός πχ ότι το 70% του χρέους ή το 78% αν προσθέσουμε και την ΕΚΤ ανήκει πλέον σε ΔΝΤ, ΕΕ) και των δραματικών εμπειριών των τελευταίων χρόνων (που απέδειξαν ότι μόνο η μονομερής διαγραφή μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα ξανασυμβεί ό,τι έγινε το 2012 όταν διαγράφηκαν μεν 105 δισ. ευρώ, αλλά η υπερχρέωση και η φτώχεια αυξήθηκαν). Έτσι, στη βάση αυτή θα διεκδικεί αγωνιστικά την μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους, αρχής γενομένης από το χρέος της Τρόικας η οποία ευθύνεται για την εκτόξευσή του από το 115% του ΑΕΠ (299 δισ. ευρώ το 2009) στο 175% του ΑΕΠ (317 δισ. ευρώ) και πάνω απ’ όλα ευθύνεται για την κοινωνική γενοκτονία των τελευταίων 5 ετών.

Σε τεντωμένο σχοινί οι σχέσεις της κυβέρνησης με τους δανειστές (Πριν, 1/2/2015)

varoiufΣκηνικό πρωτοφανούς ρήξης των σχέσεων της Ελλάδας με τους δανειστές της διαμορφώθηκε προχθές, Παρασκευή, κατά τη συνάντηση του έλληνα υπουργού Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, με τον επικεφαλής του συμβουλίου υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) Γ. Ντάιζελμπλουμ. Η διάσταση απόψεων φάνηκε καθαρά στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την συνάντηση, διαμορφώνοντας όρους σύγκρουσης με τους δανειστές, προς μεγάλη φυσικά ικανοποίηση του ελληνικού λαού που είδε για πρώτη φορά εκπρόσωπο των δανειστών να μην βρίσκει …κατεβασμένα παντελόνια στις διαπραγματεύσεις του με την Ελλάδα, όπως σταθερά συνέβαινε από το 2010. Το σκηνικό της σύγκρουσης με τους δανειστές και κυρίως με την ΕΕ και την Γερμανία φάνηκε να επισημοποιείται και να βαθαίνει μετά την συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Μαξίμου αργά το βράδυ της Παρασκευής με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκη, τον υπουργό Οικονομίας Γ. Σταθάκη, τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, Ε. Τσακαλώτο, και τον υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη, όπου σύμφωνα με δημοσιεύματα ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας εμφανίστηκε αμετακίνητος λέγοντας ότι θα τηρήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Νέες διαστάσεις στη ρήξη θα δώσει επίσης το Βερολίνο μέσω του φιλικού του Τύπου, στον απόηχο των όσων διαδραματίστηκαν στην Αθήνα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τρία είναι τα σημεία στα οποία επικεντρώθηκε η διαφωνία Βαρουφάκη – Ντάιζελμπουλ: Οι σχέσεις με την Τρόικα, με την ελληνική πλευρά να απορρίπτει το καθεστώς εποπτείας, το πρόγραμμα, δηλαδή οι όροι υπό τους οποίους θα δίνεται η βοήθεια, με την Αθήνα να ζητά την αντικατάσταση του υπάρχοντος και, τέλος, η πρωτοβουλία για μια διεθνή συνάντηση για το χρέος, με τον Ντάιζελμπουμ να την απορρίπτει υποδεικνύοντας ως αρμόδιο όργανο το Γιούρογκρουπ.

Η σύγκρουση, όσο κι αν ήταν αναμενόμενη, δεν ήταν δεδομένη λόγω του ότι το πλαίσιο που εξ αρχής έθεσε η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να αμφισβητούσε τα όσα έχουν μέχρι σήμερα συμφωνηθεί (πχ απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις) δεν σηματοδοτεί ωστόσο σύγκρουση με τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πρώτο, υιοθετεί βασικές παραδοχές τους. Για παράδειγμα, η αντιπρόταση Βαρουφάκη στον Ντάιζελμπουλ, με βάση δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, προέβλεπε ισοσκελισμένους μεν προϋπολογισμούς, αλλά απόρριψη των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία ούτως ή άλλως ήταν προϊόντα δημιουργικής λογιστικής. Επίσης προέβλεπε την μετάθεση μεν των αποπληρωμών του χρέους μετά το 2020, ένα κοινά συμφωνημένο μορατόριουμ δηλαδή την πενταετία 2015-2020, αλλά την αποπληρωμή ολόκληρου του χρέους. Δεν τέθηκε καν θέμα διαγραφής μέσω λογιστικού ελέγχου, όπως είχε ψηφίσει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ! Δεύτερο, ο ΣΥΡΙΖΑ διατυπώνει επιθετικά προβληματισμούς που ήδη υπάρχουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για παράδειγμα την ίδια περίπου ώρα που γίνονταν οι φορτισμένες δηλώσεις Βαρουφάκη – Ντάιζελμπλουμ, κι ο ολλανδός υπουργός έλεγε μετά λύπης στο αφτί του έλληνα ομολόγου του «μόλις σκότωσες την Τρόικα», την σκότωνε ψυχρά από τις Βρυξέλλες κι ένας επίτροπος∙ ο Πιέρ Μοσκοβισί που είναι μάλιστα κι εκ των πλέον αρμοδίων ως επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων. «Η Επιτροπή θα εξετάσει το ρόλο της αποκαλούμενης Τρόικας, μεταξύ άλλων και το ενδεχόμενο αντικατάστασής της, με την πάροδο του χρόνου, με μια δομή που θα διαθέτει μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση και λογοδοσία, θα βασίζεται στα ευρωπαϊκά όργανα και θα υπόκειται σε μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό έλεγχο σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο», ήταν η απάντηση που έδωσε σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημ. Παπαδημούλη. Άρα, υπό διασταυρούμενα πυρά πεθαίνει η Τρόικα!

Η αναζήτηση σημείων κοινής συμφωνίας ήταν επίσης εμφανής και στις δηλώσεις Τσίπρα – Σουλτς που προηγήθηκαν μια μέρα της επίσκεψης Ντάιζελμπουμ, ενώ ακολούθησαν την βίαιη αντίδραση των τραπεζιτών στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει δικούς του ανθρώπους στις διοικήσεις των τραπεζών που οδήγησε σε μια πρώτη (πριν αλέκτωρ…) και διπλή υποχώρηση: Το μήνυμα που δόθηκε από το Μαξίμου στους υπουργούς να σταματήσουν τις φιλολαϊκές δηλώσεις (επαναπρόσληψη καθαριστριών, σχολικών φυλάκων, ακύρωση ιδιωτικοποίησης ΟΛΠ, ΔΕΗ, κ.α.) και την ανακοίνωση Δραγασάκη που ξεκαθάριζε ότι οι όποιες αλλαγές στα ΔΣ των τραπεζών θα γίνουν συναινετικά και μόνο. Έτσι, ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου φαινόταν να εκπροσωπεί την τάση της ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν το ελληνικό κεφάλαιο με αιχμή του δόρατος τους απατεώνες των τραπεζών, εκφράζει την τάση της σύγκρουσης. Σε αυτό το πλαίσιο περίσσεψαν οι υποσχέσεις εκ μέρους του νέου πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα. Πχ «διαπραγματευόμαστε με ασφάλεια και εγγυόμαστε τη σταθερότητα». Επίσης, άφησε ανοιχτή τη συνεργασία με τον ΟΟΣΑ, από την εργαλειοθήκη του οποίου η Τρόικα αξιοποίησε πολλές προτάσεις μετατρέποντάς τις σε μνημονιακές δεσμεύσεις, ενώ ο Αλ. Τσίπρας εγγυήθηκε «μια αλλαγή πορείας χωρίς να επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι άλλων χωρών». Επιχείρημα κατ’ ευθείαν βγαλμένο από τη φαρέτρα της Μέρκελ, καθώς δική της επινόηση ήταν η χρησιμοποίηση των ευρωπαίων φορολογουμένων ως ανθρώπινων ασπίδων που απέκρυψαν και διευκόλυναν την διάσωση των τραπεζών μέσω των «δανείων διάσωσης».

Παρότι επομένως το τοπίο είναι ρευστό κι η ατμόσφαιρα εκρηκτική, ας μην υπάρχουν αυταπάτες…

Αρέσει σε %d bloggers: