Με νέα λιτότητα ξορκίζουν την βέβαιη αναδιάρθρωση (Πριν, 9 Ιανουαρίου 2011)

Νέα αντιλαϊκά μέτρα  τον Φεβρουάριο προανήγγειλε ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος

Την διαβεβαίωσή του στους «ιδιώτες επενδυτές», το κεφάλαιο δηλαδή και μάλιστα τα πιο παρασιτικά και κερδοσκοπικά τμήματά του, ότι δεν κινδυνεύουν οι επενδύσεις τους από μια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους έδωσε από το Παρίσι ο Γιωργάκης όπου έφθασε για τουρισμό και ψώνια κυρίως μετά από μια σύντομη παραμονή του στην Αθήνα και πριν μεταβεί στην Τουρκία. Η ανταπόκριση από τη γαλλική πρωτεύουσα που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της Wall Street Journal δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας για το ποιους σπεύδει να καθησυχάσει ο Παπανδρέου και την εύνοια τίνων επιζητά τρέχοντας από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα. «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας επεδίωξε να μετριάσει τις ανησυχίες των επενδυτών για το χρέος, λέγοντας την Πέμπτη ότι η χώρα δεν είναι σε συνομιλίες για αναδιάρθρωση του κυβερνητικού χρέους που κρατείται από ιδιώτες ομολογιούχους και ότι θα επιστρέψει στις αγορές ομολόγων αυτό το χρόνο, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες. Σε συνέντευξη, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, είπε ότι το πρόγραμμα αυστηρών δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων και λιτότητας της Ελλάδας – όπως ζητήθηκε από τους διεθνείς δανειστές της – θα διασφαλίσει ότι η Αθήνα μπορεί να αποπληρώσει τους ιδιώτες πιστωτές της».

Η κάλυψη της αμερικανικής υπερσυντηρητικής εφημερίδας αποκαλύπτει αρχικά πόσο μεγάλος και επικίνδυνος πολιτικός απατεώνας είναι ο Γιωργάκης Τσολάκογλου, ένας καθ’ επανάληψη ψεύτης και λαοπλάνος που άλλα λέει στον έναν και άλλα λέει στον άλλο. Γιατί, ενώ στην Ελλάδα τα ρεπορτάζ του Τύπου περιστρέφονταν γύρω από τρεις μύθους που κατέρριπτε με την ομιλία του ο Γιωργάκης (κι αφορούσαν το αν το δημόσιο χρέος είναι σύμπτωμα ή αιτία της κρίσης και άλλα τέτοια) ανατρέποντας υποτίθεται τους δογματικούς ισχυρισμούς των αγορών για την ενοχοποίηση των περιφερειακών χωρών, αυτός στην πραγματικότητα είχε στο μυαλό του να πάει να κολακέψει τους συναδέλφους του απατεώνες των ομολογιακών αγορών και να τους κλείσει το μάτι ότι τα χρήματά τους δεν κινδυνεύουν! Επίσης, να τους ορκιστεί πως θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να τα διασφαλίσει, επιβάλλοντας δηλαδή την πιο άγρια λιτότητα στους εργαζόμενους.

Ακόμη και τότε όμως ψέματα έλεγε σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα που έχει η λιτότητα να αναστρέψει την τροπή των πραγμάτων και όχι φυσικά σε ό,τι αφορά την πρόθεσή του να ξεζουμίσει τον κόσμο, εφαρμόζοντας το ένα πακέτο αντιλαϊκών μέτρων μετά το άλλο. Τελευταίο κρούσμα η αύξηση του ΦΠΑ κατά δύο μονάδες (από 11% σε 13%) σε εκατοντάδες είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης η οποία ισχύει από 1η Ιανουαρίου 2011: τρόφιμα, σερβιριζόμενα είδη σε καταστήματα μαζικής εστίασης, λογαριασμοί ρεύματος, ύδρευσης και αερίου, κόμιστρα ταξί, εισιτήρια μεταφορικών μέσων κ.α. Η υφαρπαγή 550 εκ. ευρώ από τις τσέπες των εργαζομένων όλο το 2011 ήταν το καλωσόρισμα στο νέο χρόνο από τη μεριά της κυβέρνησης. Επίσης η απόφαση της κυβέρνησης, με το νέο φορολογικό νόμο, να μετατρέψει σε αυτόφωρο αδίκημα την μη καταβολή του ΦΠΑ με αποτέλεσμα ακόμη και για ένα χρέος 5 ή 10 ευρώ ένας ελευθεροεπαγγελματίας ή έμπορος να οδηγείται στη φυλακή. Η αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ και η αυστηροποίηση του πλαισίου είσπραξης του συνιστούν πρόκληση καθώς οι καθυστερήσεις στις πληρωμές ακόμη και από τη μεριά του δημοσίου οδηγούν πολλούς επαγγελματίες να προπληρώνουν από την τσέπη τους τον ΦΠΑ που αντιστοιχεί στα τιμολόγια που εκδίδουν, χωρίς κατ’ ανάγκη να τον εισπράττουν κιόλας. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι όλη η συζήτηση επικεντρώνεται στην πειθαρχία είσπραξης και απόδοσης των πιο αντιλαϊκών φόρων, των έμμεσων, όταν η θεσμοθετημένη, με το νόμο δηλαδή, φορολογική ασυλία του κεφαλαίου, μέσω της μείωσης των άμεσων φόρων που βαρύνουν τις ανώνυμες εταιρείες γνωρίζει νέα ιστορικά ύψη. Σε αυτό το πλαίσιο τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ δίνουν το πράσινο φως για να κυνηγάει ο ένας τον άλλον με τις αποδείξεις, ψάχνοντας στην πραγματικότητα ψύλλους στα άχυρα γιατί τίποτε οικονομικά σημαντικό δεν αντιπροσωπεύει πλέον ο ΦΠΑ σε μια αγορά που πνέει τα λοίσθια, ενώ από την άλλη το κεφάλαιο ψάχνει ποιος είναι προσφορότερος τρόπος για να βγάλει τα λεφτά του έξω! Η αιματηρή λιτότητα που είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συμπληρώνεται από το λεγόμενο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που θα μειώσει το εισόδημα δεκάδων χιλιάδων ελεύθερων επαγγελματιών, την μείωση των συντάξεων που αναμένεται να ξεκινήσει με την δημοσιοποίηση των αναλογιστικών μελετών για τα ταμεία κύριας ασφάλισης στις 31 Ιανουαρίου και επίσης, κορωνίδα όλων, ένα πακέτο εισπρακτικών μέτρων ύψους 14 δισ. ευρώ που θα επιτρέψει την είσπραξη της επόμενης δόσης του δανείου. Ακόμη κι αυτά όμως τα μέτρα ενδέχεται, σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδου, την Παρασκευή στο ραδιοσταθμό Ρέαλ, να αποδειχθούν ανεπαρκή και στο τέλος Φεβρουαρίου η κυβέρνηση να επιβάλλει «άλλες πολιτικές, οριζόντιες και άδικες», θεωρώντας προφανώς ότι τα μέχρι σήμερα μέτρα ήταν δίκαια!!!

Η αντίφαση όμως είναι ότι όλα αυτά τα μέτρα παρότι ισοδυναμούν με μια ιστορικών διαστάσεων οπισθοδρόμηση για τους εργαζόμενους, παρότι θα οδηγήσουν την ανεργία και τα λουκέτα σε θεόρατα ύψη και θα προκαλέσουν αλλεπάλληλα κύματα πάμφτωχων, άστεγων και εξαθλιωμένων (που ήταν άνθρωποι οι οποίοι μέχρι και το 2009 τα έφερναν βόλτα), παρόλα αυτά δεν θα αποτρέψουν την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους όπως ήδη την προωθεί το κεφάλαιο.

Η κατακρήμνιση των μετοχών του χρηματιστηρίου στις 1.374 μονάδες, όσο κι αν έχει πάψει προ πολλού το χρηματιστήριο να αποτελεί αξιόπιστο δείκτη της πορείας της οικονομίας, και περισσότερο το «άδειασμα» των εκτεθειμένων στο εξωτερικό τραπεζικών μετοχών αποτελούν προάγγελο των δονήσεων που έρχονται. Το ίδιο και η αναμενόμενη υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας από τους οίκους Standard & Poor’s και Fitch (παρότι ο ρόλος τους κάθε άλλο παρά με του παθητικού παλμογράφου μπορεί να παρομοιαστεί), η οποία θα δώσει νέα ανοδική ώθηση στα επιτόκια των κρατικών ομολόγων που ήδη «πετούν» στις 970 μονάδες βάσης, καταγράφοντας ρεκόρ!

Που πήγαν αλήθεια οι πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις ότι η προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ θα εκτόνωνε τις κερδοσκοπικές πιέσεις και θα λειτουργούσε καθησυχαστικά για τις αγορές; Ξεχάστηκαν και έδωσαν την θέση τους στον ανένδοτο αγώνα που δίνει ο Γιωργάκης, μαζί με τον Σαμαρά και τον Τσίπρα (να και ένας στόχος που όλους μας ενώνει…) για την έκδοση ευρω-ομολόγου και την άσκηση πιέσεων προς τον γερμανικό ιμπεριαλισμό να κατανοήσει επιτέλους τα «πραγματικά» του συμφέροντα που είναι υπέρ της ΕΕ. Έχει «ιερό χρέος» επομένως η Μέρκελ και το Βερολίνο, σύμφωνα ακόμη και με την αριστερή εκδοχή του φιλο-ευρωπαϊσμού, να στηρίξουν το ευρω-ομόλογο και την συνοχή της ΕΕ… Πρόκειται για ένα πλαίσιο που αποκρύπτει (ακόμη και τώρα!) τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα των σχέσεων στο εσωτερικό της ΕΕ και το μέγεθος του κινδύνου που εκπροσωπεί το Βερολίνο για τα συμφέροντα των εργαζομένων στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης και την ίδια την υπόστασή τους.

Μάρτυρας, ο δρόμος προς τον γκρεμό. Ο Γιωργάκης και οι συν αυτώ (όπως ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου που διαβεβαίωνε αρχές της εβδομάδας το ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς πως η μόνη συζήτηση για αναδιάρθρωση αφορά το δάνειο της τρόικας των 110 δισ.) αποκρύπτουν ότι με το σχέδιο ελεγχόμενης χρεοκοπίας που προωθεί το Βερολίνο με τη συμμετοχή των ιδιωτών η αναδιάρθρωση του χρέους θα είναι αναπόφευκτη. Τα αντίστοιχα σχέδια θα επιταχυνθούν. Οι σχετικές ρυθμίσεις δε (για το χρόνο αποπληρωμής, τυχόν περίοδο χάριτος, το επιτόκιο κ.α.) θα αφορούν το πώς θα καταστεί εξυπηρετήσιμο όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους. Στην πράξη δηλαδή θα διασφαλίζουν την αποπληρωμή του προς το μέγιστο δυνατό συμφέρον όσων έχουν τοποθετήσει τα κεφάλαιά τους στα ελληνικά ομόλογα. Θα είναι ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των πιστωτών, με πιο πιθανούς χαμένους τα ασφαλιστικά ταμεία.

Στον αντίποδα των αστικών σχεδιασμών, που έχουν ακόμη ανοιχτό το επακριβές περιεχόμενο της λύσης, βρίσκεται το αίτημα για παύση πληρωμών ακόμη και παραγραφή του δημόσιου χρέους, προϋπόθεση για να ασκηθεί οποιαδήποτε αναδιανεμητική πολιτική. Το αίτημα αυτό θα προωθηθεί στο πλαίσιο και ως αποτέλεσμα της ταξικής πάλης, σε σύγκρουση με τις επιδιώξεις της ντόπιας και ξένης αστικής τάξης και της ΕΕ που συλλογικά προστατεύουν τα συμφέροντα κερδοσκόπων και αεριτζήδων τοκογλύφων, όπως έδειξε η εμπειρία των τελευταίων μηνών με το Μνημόνιο. Πρόσφορο μέσο, με βάση την πλούσια και αντιφατική διεθνή εμπειρία (που είναι όμως ελάχιστα γνωστή στον Βορρά λόγω του ότι το πρόβλημα του χρέους αποτελούσε «προνόμιο» των αναπτυσσόμενων καπιταλιστικά χωρών μέχρι πρόσφατα) αποτελούν οι Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου που θα φέρουν σε πέρας το δημοκρατικό αίτημα ανοίγματος των βιβλίων του χρέους, που μπορεί να συγκινήσει και να κινητοποιήσει ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις. Το πόσο μακριά θα φτάσει το έργο αυτής της επιτροπής που θα αποτελέσει πεδίο αντιπαράθεσης θα είναι αποτέλεσμα των ίδιων των λαϊκών αγώνων…

Τα νομοσχέδια ψηφίζονται, οι αντιστάσεις κλιμακώνονται (Πριν, 19 Δεκέμβρη 2010)

ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ 

Πύρρεια νίκη για την κυβέρνηση – λακέδων του ΣΕΒ της ΕΕ και του ΔΝΤ ο εργασιακός Μεσαίωνας, η μείωση μισθών στις ΔΕΚΟ και η αύξηση των έμμεσων φόρων

Χαρά και ελπίδα έδωσε σε όλους τους εργαζόμενους η μαζική συμμετοχή και η ασυνήθιστη μαχητικότητα που σημάδεψε την 24ωρη απεργία και πορεία της Πέμπτης 15 Δεκέμβρη. Η συμμετοχή 150.000 διαδηλωτών στην πορεία της Αθήνας, όσοι περίπου συμμετείχαν και στην ιστορική πορεία της 5ης Μαΐου που σημαδεύτηκε από την κρατική προβοκάτσια, μας δίνει το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι η πολιτική της τριτοκοσμικής εξαθλίωσης και της επιστροφής στον εργασιακό Μεσαίωνα μπορεί να ανατραπεί. Και μαζί της η κυβέρνηση που την υλοποιεί. Ως προς το παρόν η κυβέρνηση είναι έντονα προβληματισμένη και ανήσυχη από αυτή την εξέλιξη, την οποία δεν περίμενε. Αυτό που προσδοκούσε και επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους ήταν πως στο τέλος της εβδομάδας θα ξεφουσκώσει η αναταραχή και όλα θα ξεχαστούν. Η ίδια δε, ήσυχη θα συνεχίσει την προετοιμασία των επόμενων νομοθετικών εκτρωμάτων. Με 150.000 όμως άτομα στην Αθήνα, ο νους όλων βρίσκεται στην επόμενη κινητοποίηση και τη νίκη! Σε δεινή θέση βρίσκεται και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που πλέον δεν μπορεί να επικαλείται την χαμηλή συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργίες και τις πορείες, έτσι ώστε να συνεχίζει να στηρίζει την κυβέρνηση. Ας ελπίσουμε τη λύση σε όλα αυτά να μη δώσει ο από μηχανής θεός μιας νέας προβοκάτσιας…

Το ηχηρό ράπισμα που δέχτηκε ο Γιωργάκης από τους δρόμους συμπληρώθηκε και ενισχύθηκε από το απροσδόκητο πλήγμα που δέχτηκε στη Βουλή. Αρχικά ήταν η διαφοροποίηση του βουλευτή Μεσσηνίας Οδυσσέα Βουδούρη ο οποίος έθεσε θέμα για τον κατεπείγοντα χαρακτήρα της συζήτησης. Οκτώ μόνο ώρες αφιερώθηκαν για την συζήτηση και την ψήφισή του πολυ-νομοσχεδίου, όταν ο Ντομινίκ Στρος Καν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα πρέπει να αφιέρωσε περισσότερες ώρες δίνοντας οδηγίες στους κυβερνητικούς. Άναυδοι όμως έμειναν στο Μέγαρο Μαξίμου με την αρνητική ψήφο του βουλευτή Πρέβεζας, Βαγγέλη Παπαχρήστου, ο οποίος ψήφισε κατά του πολυ-νομοσχεδίου σκούπα, εισπράττοντας αμέσως την διαγραφή του με δήλωση που έκανε ο Γιωργάκης Τσολάκογλου στο προεδρείο της Βουλής. Στην ιστορία επίσης θα περάσει και η ακόλουθη δήλωση που έκανε η Σοφία Σακοράφα: «Μετατρέψατε τη Βουλή σε σωματείο – σφραγίδα. Αρνούμαι να σφραγίζω φιρμάνια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Δεν είμαι υπάλληλος, βουλευτής είμαι. Αρνούμαι να δεχτώ πρακτικές κατοχικού κοινοβουλίου, όπου μιλούν οι εντολείς του ΔΝΤ και φιμώνονται οι εντολοδόχοι του ελληνικού λαού. Αρνούμαι να παραβρεθώ σε αυτήν την παρωδία. Τούτες τις ώρες γράφεται ιστορία. Ιστορία ενδοτισμού από τη μία, αλλά και αντίστασης από την άλλη». Σε ό,τι αφορά στην ουσία του νομοσχεδίου η Σοφία Σακοράφα δήλωσε: «Είναι αυτονόητο ότι εάν παρέμενα θα καταψήφιζα το νομοσχέδιο, το οποίο γκρεμίζει σοβαρά κεκτημένα, πισωγυρίζει τον κόσμο της εργασίας σε συνθήκες του 1950 και επιφέρει οδυνηρές συνέπειες στον κόσμο του μόχθου και της εργασίας»!

Πραγματικά, το πολυνομοσχέδιο που έγινε νόμος του κράτους με 156 ψήφους συνιστά την πιο αντιδραστική τομή, την πιο βαθιά οπισθοδρόμηση που έχει ποτέ πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα. Ούτε ο Παπαδόπουλος, ούτε ο Μεταξάς δεν διανοήθηκαν να επιβάλουν αυτό που έφερε στη Βουλή και έκανε νόμο ο Γιωργάκης, ο οποίος αποδεικνύεται ο πιο πιστός και αδίστακτος φύλακας των συμφερόντων των βιομηχάνων.

Το πολυ-νομοσχέδιο, περιλαμβάνοντας σαρωτικές ρυθμίσεις για τις εργασιακές σχέσεις, τις ΔΕΚΟ και τη φορολογία σε 18 μόλις άρθρα, συνιστά τομή πρώτα και κύρια λόγω των δραματικών αλλαγών που φέρνει στο εργατικό δίκαιο. Εν συντομία, καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και στην πράξη δίνει το δικαίωμα στην εργοδοσία να μειώσει τους μισθούς όσο επιθυμεί μέχρι το όριο που θέτει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας: 739,5 ευρώ τον μήνα. Το μέσο για αυτό το σκοπό είναι η θέσπιση της Ειδικής Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΕΣΣΕ) η οποία θα υπερισχύει των κλαδικών. Η επέκτασή της σε όλο το εύρος της ελληνικής οικονομίας πολύ πιθανά θα πραγματοποιηθεί μέσα από το ξεφύτρωμα εργοδοτικών σωματείων – σφραγίδων που ως μόνο τους έργο θα έχουν την υπογραφή επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων.

Και δεν είναι μόνο οι επιχειρησιακές συμβάσεις που καθιστούν το πολυ-νομοσχέδιο Βίβλο του εργασιακού Μεσαίωνα. Είναι επίσης μια μεγάλη σειρά επιπλέον αλλαγών, που ως κοινό παρανομαστή έχουν την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση και των τελευταίων δικλείδων ασφαλείας που υπήρχαν προς όφελος των εργαζομένων. Πρώτο, ο επιτρεπόμενος χρόνος «ενοικίασης» εργαζομένων διπλασιάζεται: Από 1,5 έτη φθάνει στα 3 και στην πράξη χάνει οποιοδήποτε πρόσκαιρο, μεταβατικό χαρακτήρα είχε αρχικά. Στο εξής το απαράδεκτο δουλοκτητικό καθεστώς της  ενοικίασης, ιδιαίτερα προσφιλές σε τράπεζες και ΔΕΚΟ, αποκτά μόνιμο χαρακτήρα. Δεύτερο, το εξ ίσου δουλοκτητικό καθεστώς της μαθητείας επεκτείνεται από τους 2 μήνες στον 1 χρόνο, όπως επίσης επεκτείνεται και η δυνατότητα απόλυσης χωρίς προειδοποίηση και αποζημίωση στους 12 μήνες. Η συγκεκριμένη ρύθμιση ανατρέπει σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση τις ρυθμίσεις του τελευταίου ασφαλιστικού βάση των οποίων περιοριζόταν σημαντικά το δικαίωμα της αποζημίωσης, εις βάρος των εργαζομένων. Τρίτο, η αναθεώρηση των όρων προσφυγής στη διαιτησία προς όφελος της εργοδοσίας, η οποία πλέον τίθεται στην ίδια μοίρα με την εργασία. Τέταρτο, η κατάργηση της προσαύξησης του 10% που έπαιρναν οι μερικώς απασχολούμενοι όταν εργάζονταν παραπάνω από 4 ώρες ημερησίως και έφθανε τα 41 λεπτά και μιας επιπλέον προσαύξησης του 7,5% για όσους εργάζονταν λιγότερες από 4 ώρες την ημέρα, με αποτέλεσμα να χαθούν 31 λεπτά για κάθε ώρα εργασίας ή 28 ευρώ τον μήνα από ένα κόσμο μάλιστα που δεν έχει στον… ήλιο μοίρα, τους πιο φτωχούς! Όταν φθάνουν να κόβουν ακόμη και τα λεπτά του ευρώ από τους εργαζόμενους που δουλεύουν στα σούπερ μάρκετ ποιος ΠΑΣΟΚος θα τολμήσει να ξαναβγεί στο δρόμο χωρίς τον κίνδυνο να λιντσαριστεί από τον κόσμο; Προς απάντηση φυσικά είναι και ένα άλλο ερώτημα: Τι τους έταξαν οι σουπερ-μαρκετάδες για να ενσωματώσουν στο νόμο ένα τέτοιο άρθρο… Πόσα;

Δραματικές θα είναι οι μεταβολές και στις ΔΕΚΟ. Στο νόμο προβλέπεται μείωση των αμοιβών μέχρι και 25%. Ειδικότερα για τους εργαζόμενους στην Αγροτική Τράπεζα προβλέπεται οριζόντια μείωση ύψους 10%. Η γενική διάταξη αφορούσε αρχικά το 90% των εργαζομένων σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς, δηλαδή 180.000 περίπου μισθωτούς. Τη Δευτέρα όμως η κυβέρνηση συμπεριέλαβε και τις εισηγμένες ΔΕΚΟ στις οποίες διατηρεί πακέτο μετοχών. Ειδικότερα: ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΠΕ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΟΠΑΠ, ΟΤΕ και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Η τρίτη φαρμακερή διάταξη που περιλαμβάνει το πολυ-νομοσχέδιο αφορά τη φορολογία και ειδικότερα την αύξηση του ΦΠΑ σε μια σειρά προϊόντων ευρείας και λαϊκής κατανάλωσης. Συγκεκριμένα από τον συντελεστή 11% στον συντελεστή 13% μεταφέρονται προϊόντα όπως γάλα, καφές, τυρί, μπισκότα, ψωμί του τοστ, ζάχαρη, μέλι κ.α. και υπηρεσίες όπως σερβιρισμένος καφές, σάντουιτς, παγωτό και φαγητά. Επίσης οι λογαριασμοί ρεύματος, ύδρευσης και φυσικού αερίου. Με αυξημένο συντελεστή 6,5% από 5,5% θα επιβαρύνονται επίσης από 1/1/2011 βιβλία, περιοδικά και θεάματα, ενώ αυξήσεις θα γίνουν και στα τσιγάρα. Οι φορολογικές διατάξεις του πολυ-νομοσχεδίου δεν επιφύλασσαν όμως για όλους αρνητικές εκπλήξεις. Ευχάριστα νέα περιείχε (ακόμη και μετά την απόσυρση από τον υπουργό Οικονομίας της παραγραφής χρεών προς την εφορία ύψους 24 δις. που δεν μάθαμε ακόμη ποιοι ήταν οι τυχεροί που θα ωφελούνταν…) για την αυτοκινητοβιομηχανία και τους καναλάρχες. Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία θα ωφεληθεί τα μέγιστα από την εκκίνηση ενός νέου γύρου απόσυρσης αυτοκινήτων παλιάς τεχνολογίας με πρόσχημα την μείωση των επιβλαβών εκπομπών, ενώ οι καναλάρχες από την αναστολή μέχρι τις 31/12/2012 φόρου 20% επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Τσάμπα θα στηρίζουν την χούντα ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ – ΕΕ, προκαλώντας την οργή των τηλεθεατών που βλέπουν τις τηλεοράσεις να έχουν μετατραπεί σε φερέφωνα του Μαξίμου;

Τα παραπάνω μέτρα δεν είναι μόνο εξόφθαλμα ταξικά και κοινωνικά άδικα στην καλύτερη περίπτωση, και κανιβαλικά μιλώντας επί της ουσίας, καθώς επιβαρύνουν αποκλειστικά και μόνο τους εργαζόμενους, ενώ για το κεφάλαιο έχουν μόνο επιπλέον οφέλη. Στον βαθμό που αποτελούν νέα, επί τα χείρω αναθεώρηση αλλαγών που ψηφίσθηκαν μόλις πριν λίγους μήνες (όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την περαιτέρω μείωση των μισθών των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, την επιπλέον αύξηση της έμμεσης φορολογίας και την δυσμενέστερη αναθεώρηση του καθεστώτος αποζημίωσης) υπογραμμίζουν ότι είμαστε στο μέσο μιας πορείας χωρίς τέλος! Προς επίρρωση οι νέες περικοπές που προβλέπονται στις ΔΕΚΟ μετά την δημοσιοποίηση σχετικής μελέτης που έχει ανατεθεί σε αμερικανική (τι άλλο;) λογιστο-ελεγκτική εταιρεία. Η κυβέρνηση – λακέδων των άεργων βιομηχάνων και χρεοκοπημένων τραπεζιτών δεν πρόκειται να σταματήσει να επιβάλλει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, μετατρέποντας σε μόνιμο το έκτακτο καθεστώς, που επέβαλε πέρυσι τέτοια εποχή. Μοναδική ελπίδα των εργαζομένων είναι να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση με τους αγώνες τους και όλος αυτός ο συρφετός να φύγει για την Ουάσινγκτον. Όσο νωρίτερα συμβεί τόσο καλύτερο για όλους μας.

Κυβέρνηση ανδρείκελων ΣΕΒ – ΔΝΤ – ΕΕ (Πριν, 27 Ιούνη 2010)

Πρώτη υποχώρηση για τα εργασιακά

ΒΡΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Μια μικρή ανακούφιση προσέφερε η απόφαση του υπουργού Εργασίας και ανδρείκελου του ΣΕΒ, Ανδρέα Λοβέρδου, να ακυρώσει το σχέδιο υλοποίησης των αλλαγών στα εργασιακά μέσω προεδρικού διατάγματος και να φέρει τις προτεινόμενες αλλαγές για ψήφιση στην Βουλή. Η αλλαγή αυτή ήλθε ως αποτέλεσμα των απρόβλεπτων σε έκταση, για τις Μαρίες Αντουανέτες του ΠΑΣΟΚ, μαζικών αντιδράσεων. Ταυτόχρονα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ πετάει το μπαλάκι στους βουλευτές που πλέον δεν μπορούν να επικρίνουν την κυβέρνηση εκ του ασφαλούς και τίθενται έτσι προ των ευθυνών τους: Είτε να γίνουν φερέφωνα του ΔΝΤ και του ΣΕΒ ακολουθώντας τον δρόμο του Λοβέρδου, που έχει μετατραπεί σε παιδί για τα θελήματα της τρόικας (θυσιάζοντας εννοείται τις αρχηγικές του φιλοδοξίες στο βωμό του ΔΝΤ) είτε να ακολουθήσουν τον δρόμο που προς τιμήν τους επέλεξαν με αφορμή την ψήφιση στη Βουλή του μνημονίου της ντροπής οι ανεξάρτητοι πλέον βουλευτές Σ. Σακοράφα, Γ. Δημαράς και Β. Οικονόμου. Είναι αναγκαίο δε να τονιστεί ότι τυχόν ψήφιση του απαράδεκτου νόμου για τα εργασιακά χωρίς απώλειες θα ενισχύσει τη θέση του Παπανδρέου, επιταχύνοντας από την άλλη τη ραγδαία φθορά του κόμματος που ήδη καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις.

Η στάση της κυβέρνησης υπαγορεύτηκε επίσης και από τα μηνύματα που λάμβανε ότι ήταν πολύ πιθανό το Συμβούλιο Επικρατείας να έκρινε ως αντισυνταγματικές πολλές από τις προβλέψεις του προεδρικού διατάγματος κι έτσι να παγιδευόταν σε μια δικαστική διαμάχη αδυνατώντας να περάσει έγκαιρα τις επίμαχες αλλαγές. Κι εδώ ο χρόνος είναι που έχει την πρωτοκαθεδρία καθώς η κυβέρνηση βιάζεται να περάσει τα πλέον ακανθώδη μέτρα τώρα, πριν τον Αύγουστο δηλαδή, ώστε τον Σεπτέμβρη που η οργή της κοινωνίας θα χτυπήσει… κόκκινο να μη υπάρχουν αφορμές εντάσεων και απρόβλεπτων εκρήξεων.

Το κλίμα ωστόσο από τώρα είναι εκρηκτικό και προμηνύεται ένα καυτό καλοκαίρι, ανάλογο εκείνου που έζησε ο Μητσοτάκης με αφορμή την διάλυση της ΕΑΣ. Το γεύτηκε ο ίδιος ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, Σ. Ξυνίδης την προηγούμενη Τρίτη κατά τη διάρκεια σύσκεψης με συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, παρόντος και του προέδρου της ΑΔΕΔΥ, Σπ. Παπασπύρου. Δεδομένου ότι κι οι παραβρισκόμενοι δεν συγκαταλέγονται στους πλέον αναξιοπαθούντες, τα βρισίδια που άκουσε ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, που δεν λέγονται ούτε στα λαϊκά καφενεία τουλάχιστον χωρίς σοβαρές συνέπειες, αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου της ογκούμενης κοινωνικής διαμαρτυρίας, που για να ξεσπάσει και να τα παρασύρει όλα περιμένει μονάχα μια μικρή αφορμή. Τίποτε άλλο…

  • Εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή ποσοστά, αύξηση της φτώχειας μεταξύ των εργαζομένων που θα δουν τους μισθούς τους να πέφτουν σε τριτοκοσμικά επίπεδα και των ανέργων και κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας υπόσχεται ο νέος νόμος για τα εργασιακά που θα ψηφιστεί τις επόμενες δύο εβδομάδες.
  • Η αλλαγή των όρων προσφυγής στον Οργανισμό Διαιτησίας τορπιλίζει το θεσμό των συλλογικών συμβάσεων

Εντελώς αδιάφορες και διακοσμητικού χαρακτήρα είναι οι αλλαγές που συνόδευσαν την δημοσιοποίηση και την κατάθεση στη Βουλή υπό μορφή νόμου του προεδρικού διατάγματος για τα εργασιακά. Οι μεταβολές έγιναν μόνο και μόνο για να δοθεί η δυνατότητα αναδίπλωσης σε εκείνους του βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που τις προηγούμενες μέρες αποδοκίμαζαν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις και να μην γελάει μαζί τους ο κόσμος κι οι ψηφοφόροι τους για τη νέα τους κωλοτούμπα – άθλημα που έχει μετατραπεί σε δεύτερη φύση κάθε καλού ΠΑΣΟΚου βουλευτή. Πρόκειται για την αύξηση του χρόνου προειδοποίησης πριν την απόλυση που δεν στοιχίζει το παραμικρό στην εργοδοσία, την μείωση από τα 55 στα 57 χρόνια του ορίου ηλικίας που επιτρέπεται η αυτασφάλιση, κ.α.

Οι σημαντικότερες ωστόσο ανατροπές που έφερε το προεδρικό διάταγμα έμειναν ανέγγιχτες. Πρόκειται για ανατροπές που συνιστούν μια άνευ προηγουμένου κοινωνική οπισθοδρόμηση και σηματοδοτούν την καταστρατήγηση των πιο θεμελιωδών εργατικών κατακτήσεων. Αν τυχόν και γίνουν νόμος αυτές οι προτάσεις οι εργαζόμενοι θα δουν να εξαφανίζεται κάθε δίχτυ ασφαλείας που τους προστάτευε από την εργοδοτική αυθαιρεσία. Η εφαρμογή τους δε αποτελούσε επί χρόνια μύχια επιθυμία της ελληνικής αστικής τάξης κι υπ’ αυτή την έννοια ξεπερνάει τις δεσμεύσεις που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο. Με την εφαρμογή αυτών των μέτρων το επίπεδο των κοινωνικών κατακτήσεων θα οδηγηθεί στην εποχή της πρώιμης βιομηχανικής επανάστασης. Κι αυτό μάλιστα σε μια εποχή συγκλονιστικών δυνατοτήτων που όλο και περισσότερος πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια. Χαρακτηριστικά, με βάση έρευνα της Μπανκ οφ Αμέρικα, ο αριθμός των πλουσίων με περιουσία άνω του 1 εκ. δολ. κατά το 2009 αυξήθηκε σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο κατά 17%, φθάνοντας τα 10 εκ. άτομα. Η δε περιουσία τους αυξήθηκε κι αυτή κατά 19% φθάνοντας τα 39 τρισ. δολ., ποσό που είναι τριπλάσιο από το ΑΕΠ των ΗΠΑ! Ας δούμε όμως πως δημιουργείται και πως συγκεντρώνεται – σπυρί, σπυρί! – αυτός ο πλούτος.

Οι προτεινόμενες αλλαγές στα εργασιακά όπως έγιναν γνωστές την Παρασκευή από τον εντολοδόχο υπουργό της τρόικας, Α. Λοβέρδο, αφορούν:

Πρώτα και κύρια την διευκόλυνση των απολύσεων. Στο εξής οι απολύσεις θα είναι πιο φθηνές και πιο εύκολες. Οι απολύσεις γίνονται συμφέρουσες για το κεφάλαιο από τη στιγμή που μειώνεται πιο κάτω κι από το 50% το κόστος της αποζημίωσης που στο εξής θα καταβάλλεται κι αυτό μάλιστα με… δόσεις. Χαρακτηριστικά, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ – μαριονέτες των βιομηχάνων προτείνει αντί του 1 μισθού με τον οποίο αποζημιωνόταν μέχρι τώρα ένας εργαζόμενος που δούλευε από 2 μήνες μέχρι 1 έτος, στο εξής να αποζημιώνεται με μισό μισθό. Η αποζημίωση 2 μηνών που αναλογούσε σε όσους απασχολούνταν από 1 έως 4 έτη, κόβεται στη μέση και μετατρέπεται σε αποζημίωση 1 μήνα, κοκ. Επίσης τα ανώτατα επιτρεπόμενα ποσοστά απολύσεων που υπήρχαν ως τώρα (2% για παράδειγμα για επιχειρήσεις με προσωπικό άνω των 200 ατόμων) αυξάνονται σημαντικά. Συνολικά πρόκειται για δώρο στο κεφάλαιο που θα έχει ως αποτέλεσμα ένα πρωτοφανές κύμα απολύσεων. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό ότι οι επιχειρήσεις περίμεναν εδώ και καιρό τον συγκεκριμένο νόμο, καθυστερώντας τις απολύσεις, οπότε με την αύξησή του θα έχουμε ένα τσουνάμι απολύσεων. Για τους εργαζόμενους η σχετική διάταξη θα σημάνει αρχικά την εκτίναξη της ανεργίας σε επίπεδα πρωτοφανή για την μεταπολεμική Ελλάδα. Μάλιστα η ανεργία θα θίγει όλο και συχνότερα μεγάλους σε ηλικία εργαζόμενους που θα πληγούν με προνομιακό τρόπο από τις αλλαγές. Η σχετική διάταξη επίσης θα προκαλέσει την εξαθλίωση χιλιάδων ανέργων που με τη μισή πλέον αποζημίωση θα τους είναι αδύνατο ακόμη και να βιοποριστούν. Πώς θα καλύψουν το κόστος του ενοικίου, της διατροφής και της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης σε ένα περιβάλλον συνεχών ανατιμήσεων και διάλυσης κάθε δημόσιας υποδομής παροχής κοινωνικών υπηρεσιών;

Η απόλυση των μεγάλων σε ηλικία εργαζομένων θα προσλάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας καθώς ταυτόχρονα με το φθήνεμα αυτής της διαδικασίας γίνεται πολύ πιο συμφέρουσα οικονομικά (πέρα από αποδοτική) η πρόσληψη νέων. Η δυνατότητα αμοιβής νεοεισερχομένων στην αγορά εργασίας από 15 – 18 ετών με 518 ευρώ (75% του κατώτατου μισθού των 740 ευρώ) με 592 ευρώ για όσους είναι έως 21 ετών (το 80% του κατώτατου μισθού των 740 ευρώ) και με 629 ευρώ για όσους είναι 21 – 25 ετών (85% του κατώτατου μισθού) ισοδυναμεί με την επίσημη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, με την δημιουργία εργαζομένων πολλαπλών ταχυτήτων, με τον περαιτέρω κατακερματισμό της αγοράς εργασίας, με την ακύρωση στην πράξη της συνταγματικής αρχής ίση αμοιβή για ίση εργασία! Είναι μια «πάσα» στην εργοδοσία που έτσι θα μπορεί να απολύει τους σχετικά «ακριβούς» λόγω προϋπηρεσίας και πολλών επιδομάτων μεγάλους σε ηλικία εργαζομένους και να προσλαμβάνει νέους, που θα καταδικάζονται να ζουν στη φτώχεια.

Όσο για την «υποχώρηση» του υπουργού των βιομηχάνων, Ανδρέα Λοβέρδου, που τελευταία στιγμή ανέθεσε στον ΟΑΕΔ να καταβάλει την διαφορά από τη συλλογική σύμβαση είναι στάχτη στα μάτια, μια κι ο ΟΑΕΔ κατ’ αρχήν είναι μόνιμα ελλειμματικός. Από πού θα βρει τα χρήματα για να πληρώσει τους νέους εργαζόμενους; Αν το εννοούσε αυτό που έλεγε θα έπρεπε ταυτόχρονα να προχωρούσε και στην εκταμίευση των σχετικών πόρων ο Λοβέρδος, ο οποίος στη συνέντευξη Τύπου προχθές όλο ξεδιαντροπιά και γλυκιά νοσταλγία προφανώς για τα μετεμφυλιακά χρόνια 1950 – 1974 δήλωσε πως “η σωτηρία της πατρίδας επιβάλλει το τέλος της μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας”! Ακόμη όμως και να υλοποιηθεί αυτή η εξαγγελία θα πρόκειται για την απαλλαγή της εργοδοσίας από ένα κόστος το οποίο στο εξής μεταβιβάζεται στον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή στους φορολογούμενους και τελικά στους εργαζόμενους! Άραγε εδώ δεν ισχύει η συνήθης πειθαρχία για τα δημόσια έσοδα, που δεν επιτρέπει την παραμικρή σπατάλη; Προφανώς όχι. Παρατηρείται μάλιστα η εξής παραδοξότητα: Ένας νόμος που υποτίθεται πως εφαρμόζεται για την μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων (ενώ στην πραγματικότητα είναι άσχετος, με τη δημοσιονομική εξυγίανση να λειτουργεί απλώς ως μια καλή αφορμή) στην πράξη να αυξάνει τα δημοσιονομικά ελλείμματα προβλέποντας νέες δωρεές στην εργοδοσία! Υπάρχει πιο μεγαλειώδης απόδειξη για την υποκρισία τους και τις τεράστιες ευθύνες που φέρουν κυβέρνηση και αστική τάξη για τον εκτροχιασμό των δημόσιων οικονομικών;

Μείζονος σημασίας μεταβολή αποτελεί κι η κατάργηση στην πράξη του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας καθώς στο εξής για να γίνει προσφυγή θα απαιτείται συναίνεση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Δεν θα μπορούν δηλαδή να προσφεύγουν μόνοι τους οι εργαζόμενοι όπως συνέβαινε ανέκαθεν, μετά δηλαδή την ψήφιση του σχετικού νόμου το 1990. Ειδικότερα στο άρθρο 74 αναφέρεται: “Η προσφυγή στη διαιτησία μπορεί να  γίνεται και μονομερώς από συνδικαλστικές οργανώσεις εργαζομένων, εφόσον αποδέχονται την πρόταση του μεσολαβητή που απορρίπτει ο εργοδότης, εφόσον δεν αφορά πρόταση για κλαδική, επιχειρηματική ή ομοιοεπαγγελματική σύμβαση εργασίας”! Και τότε τι άλλο θα μπορούσε να αφορά;

Οι δραματικές συνέπειες που θα έχει αυτή η αλλαγή στις ίδιες τις συλλογικές διαπραγματεύσεις τεκμηριώθηκε από τον αν. καθηγητή του ΔΠΘ, Γιώργο Κατρούγκαλο στην Ελευθεροτυπία της Τρίτης 22 Ιούνη: «Σήμερα οι διαιτητικές αποφάσεις αποτελούν ένα πολύ μικρό ποσοστό των συλλογικών ρυθμίσεων. Αυτό όμως συμβαίνει γιατί οι εργοδότες διαπραγματεύονται και καταλήγουν σε συμφωνία με τα εργατικά σωματεία ακριβώς γιατί γνωρίζουν ότι εάν δεν το κάνουν, υπάρχει κι η Διαιτησία ως έσχατο καταφύγιο. Εάν λείψει αυτή η δυνατότητα, ολόκληροι τομείς εργασιακών σχέσεων θα μείνουν αρρύθμιστοι, όπως επιθυμούν οι άγγελοι των νεοφιλελεύθερων άγριων αγορών. Θυμίζω ότι οι τράπεζες πρώτες έσυραν τον χορό αυτό, αρνούμενες να διαπραγματευτούν με την ΟΤΟΕ τη σύναψη κλαδικής συλλογικής σύμβασης και ότι μόνον ο ΟΜΕΔ έδωσε λύση στο αδιέξοδο».

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω μέτρα ο νέος νόμος για τα εργασιακά δίνει τη δυνατότητα στη εργοδοσία να επιβάλλει στις κλαδικές συμβάσεις εργασίας χαμηλότερους μισθούς απ’ αυτούς που προβλέπονται στη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ανατρέποντας μια πρακτική δεκαετιών που ήθελε τις επιμέρους συμβάσεις να βελτιώνουν τις κατακτήσεις της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης, έστω και οριακά. Πλέον καταργείται και αυτό το δίχτυ προστασίας, προς όφελος της εργοδοσίας που θα μπορεί να εκβιάζει: ή τρεις κι εξήντα κατοχυρωμένες ή τα ίδια λεφτά στην πράξη, χωρίς καν σύμβαση εργασίας.

Τα παραπάνω μέτρα που θα οδηγήσουν σε κοινωνικό Μεσαίωνα δεν είναι παρά μόνο η αρχή! Το μνημόνιο προβλέπει κι άλλα μέτρα στο εργασιακό, όπως για παράδειγμα: «μείωση της αμοιβής της υπερωριακής εργασίας και μεγαλύτερη ευελιξία στη διαχείριση του χρόνου εργασίας. Τοπικά σύμφωνα που θέτουν τις μισθολογικές αυξήσεις χαμηλότερα από τις κλαδικές συμφωνίες και εισάγουν αμοιβές που θα συνδέονται με την παραγωγικότητα σε επίπεδο επιχείρησης». Στο ίδιο κεφάλαιο, «Ενέργειες για τον τρίτο απολογισμό (να έχουν ολοκληρωθεί έως το τέλος του τέταρτου τριμήνου 2010)», αναφέρεται επίσης πως πρέπει «οι τρέχοντες κατώτατοι μισθοί να παραμείνουν σταθεροί σε ονομαστικούς όρους για τρία χρόνια», κάτι που θίχτηκε και στη συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής προμηνύοντας άμεσες κρατικές παρεμβάσεις προς όφελος της εργοδοσίας.

  • Κατάργηση δημόσιων φορέων, διάλυση του ΟΣΕ 
  • ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Την κατάργηση 16 δημόσιων οργανισμών, 4 ανωνύμων εταιρειών και την συγχώνευση 13 δημόσιων φορέων ανακοίνωσε η κυβέρνηση την προηγούμενη εβδομάδα, εφαρμόζοντας έναν ακόμη όρο του μνημονίου. Πρόκειται για υπηρεσίες που μπορεί τα τελευταία χρόνια να μετατράπηκαν σε γραφειοκρατικά απολιθώματα ωστόσο ιδρύθηκαν για να στηρίξουν την κοινωνική πολιτική (Εθνικό Κέντρο Ερευνών Υγείας, Εθνικό Παρατηρητήριο Ατόμων με Αναπηρία, κ.α.), τον πολιτισμό (Εθνική Ακαδημία Γραμμάτων και Επιστημών, Ιόνιος Ακαδημία, κ.α.)  ή για να εφαρμόσουν μια στοιχειώδη βιομηχανική πολιτική μέσω της κρατικής παρέμβασης (Ελληνικό Κέντρο Αργυροχρυσοχοΐας, Κέντρο Ελληνικής Γούνας, κ.α.). Όλα αυτά πλέον τα σχέδια ανήκουν στο παρελθόν, μαζί με τις θέσεις εργασίας που περιελάμβαναν. Γιατί, μπορεί η απόλυση των 296 εργαζομένων από την ΑΓΡΟΓΗ που προσελήφθησαν στις 4 Αυγούστου με υπουργική απόφαση να μην προκαλεί κύματα αλληλεγγύης στους εργαζόμενους (ξέροντας ότι επρόκειτο για σκανδαλώδεις ρουσφετολογικές προσλήψεις) η κατάργηση ωστόσο ακόμη κι αυτών των θέσεων εργασίας μειώνει το συνολικό επίπεδο απασχόλησης κι αυξάνει τις στρατιές των ανέργων. Προετοιμάζει επίσης την απόλυση κι άλλων δημοσίων υπαλλήλων, με το σκεπτικό ότι καταργούνται οι οργανικές τους θέσεις.

Δραματικά αποτελέσματα στο επίπεδο της απασχόλησης θα έχει και η σχεδιαζόμενη αναδιάρθρωση – συρρίκνωση του ΟΣΕ, η οποία επίσης προβλέπεται από το μνημόνιο της ντροπής. Στις εξαγγελίες που θα γίνουν αυτή την εβδομάδα θα περιλαμβάνεται η αύξηση των εισιτηρίων, η μείωση των δρομολογίων κι επίσης του προσωπικού κατά 2.000 που θα φτάσει τους 4.000 αν και σύμφωνα με τις δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού Δ. Ρέππα το «πλεονάζον» προσωπικό δεν θα απολυθεί, αλλά θα μεταταχθεί σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου. Η υποβάθμιση του ΟΣΕ (αφού πρώτα έπαιξε μια χαρά για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ το ρόλο του ως οχήματος για τις μίζες από τη Ζίμενς) θα οδηγήσει στην αύξηση του κόστους μετακινήσεων για τα πιο φτωχά στρώματα της ελληνικής υπαίθρου και τους φοιτητές.

Οι χειρότερες αλλαγές όμως δεν αφορούν το επίπεδο τιμών, που είναι ήδη απαγορευτικό, όπως μαρτυρά η αύξηση του πληθωρισμού στο 5,4% και θα ανέβει κι άλλο από την 1η Ιουλίου όταν θα εφαρμοστεί ο αυξημένος ΦΠΑ. Το χειρότερο είναι το οικονομικό μοντέλο που συνειδητά μεν, σιωπηρά δε σχεδιάζει το ΠΑΣΟΚ με αυτές τις αλλαγές. Προετοιμάζοντας το έδαφος για την εξαγορά του ΟΣΕ από την κινέζικη COSCO (ή κάποια άλλη πολυεθνική επιχείρηση) αποψιλώνουν το έδαφος επί του οποίου μπορεί να αναπτυχθεί η παραγωγή κοινωνικά αναγκαίων προϊόντων και υπηρεσιών. Τα δισ. από την άλλη που υπόσχεται η κάθε COSCO αποτελούν δηλητηριασμένο φρούτο καθώς λειτουργούν ως πολιορκητικός κριός που ενοποιεί χωρικά και καθετοποιεί παραγωγικά τις οικονομικές δραστηριότητές της εις βάρος της εγχώριας παραγωγής και των θέσεων εργασίας. Ταυτόχρονα το ντάμπινγκ των τιμών αποκτά νέα ώθηση με μοναδικούς χαμένους τις ανώτερες μισθολογικές κατακτήσεις των εργαζομένων στη Δύση. Πολλαπλά επομένως είναι τα οφέλη που δρέπει το κεφάλαιο από τέτοιες μεταβιβάσεις. Αντίθετα με τους εργαζομένους…

  • ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΕΣ ΣΤΟ ΥΠ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
  • Δημιουργική λογιστική και μαγειρέματα αριθμών
  • ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Όπως ακριβώς αναμενόταν, η πορεία υλοποίησης του μνημονίου πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Για την ακρίβεια ό,τι αφορά τους ονομαστικούς του στόχους όπως είναι η μείωση των ελλειμμάτων, καθώς η επίτευξη του στόχου μείωσης του κατά το πρώτο πεντάμηνο οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην συρρίκνωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων κατά 30%, την μεταφορά των πληρωμών ακόμη και για εξοπλιστικά προγράμματα τους επόμενους μήνες και την άρνηση του υπουργείου να επιστρέψει, όπως υποχρεούται, φόρους προς τις επιχειρήσεις. Το υπουργείο Οικονομικών κοινώς επιδίδεται στην ίδια δημιουργική λογιστική, την οποία μετέτρεψαν σε επιστήμη οι προκάτοχοί του Γ. Παπακωνσταντίνου προκαλώντας μύριες όσες καταγγελίες του, τον πρώτο καιρό που ανέλαβε τα καθήκοντά του. Τώρα όμως σιγή ιχθύος. Πώς αλλιώς θα καλυπτόταν η αναπάντεχη υστέρηση των εσόδων του προϋπολογισμού λόγω της ύφεσης;

Από την άλλη οτιδήποτε περιλαμβάνεται στο μνημόνιο και αφορά αντιλαϊκές πολιτικές εφαρμόζεται πολύ πιο γρήγορα κι από τα χρονοδιαγράμματα. Όπως για παράδειγμα οι υπερεξουσίες με τις οποίες θωρακίζεται ο υπουργός Οικονομικών ο οποίος θα έχει λόγο για τα οικονομικά κάθε δημόσιου φορέα. Το σχετικό νομοσχέδιο προκάλεσε την αντίδραση της Βάσως Παπανδρέου καθώς επιταχύνει την περιθωριοποίηση της Βουλής και την αναβάθμιση των οικονομικών υπουργείων κι ιδιαίτερα του Οικονομικών, που μετατρέπεται σε υπουργείο δοσίλογων συνεργατών της τρόικας.

Με βήμα ταχύ επίσης προχωρά και η νομοθετική κατοχύρωση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που προβλέπεται στο μνημόνιο το οποίο θα προικισθεί με 10 δισ. που θα πάνε στις τράπεζες από τα 110 δισ. δια της συνολικής δανειοδότησης. Στο παράρτημα 2 του μνημονίου περιλαμβάνεται κι ο εξής αποικιοκρατικός όρος που δίνει στην τρόικα εξουσίες που θα ζήλευαν κι οι Ναζί την περίοδο της γερμανικής κατοχής: «Η νομοθεσία θέσπισης του Ταμείου θα προβλέπει ότι κατά την εκτέλεση των υπό του νόμου καθηκόντων τους, ούτε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ούτε κάποιο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου θα αναζητήσουν ή θα λάβουν οδηγίες από την ελληνική κυβέρνηση ή από άλλο κρατικό φορέα»! Τα 10 δισ. θεωρείται βέβαιο από στελέχη του κλάδου πως δεν θα παίξουν έναν παθητικό ρόλο καλύπτοντας απλώς και μόνον κενά που θα δημιουργηθούν, αν τεθεί σε κίνδυνο η φερεγγυότητα κι η σταθερότητα του συστήματος. Αντίθετα λέγεται πώς θα αξιοποιηθούν στην κατεύθυνση επιτάχυνσης των διαδικασιών εξαγορών και συγχωνεύσεων στο τραπεζικό σύστημα μέχρι η σημερινή πολυδιάσπαση να οδηγήσει στις 2,5 τράπεζες που κατά τον πρόεδρο της Άλφα Μπανκ, Γιάννη Κωστόπουλο, χωράει η ελληνική αγορά. Σε αυτή την προοπτική είναι πολύ πιθανό η αύξηση του ορίου απολύσεων που περιλαμβάνεται στο εργασιακό νομοσχέδιο να φανεί πολύτιμη πρώτα και κύρια στους τραπεζίτες ώστε τα σχέδια συγκεντροποίησης του κεφαλαίου να προχωρήσουν με το μικρότερο δυνατό κόστος: απολύοντας δηλαδή όσους εργαζόμενους χαρακτηρισθούν ακόμη μια φορά «πλεονάζοντες». Ρόλο επιταχυντή σε αυτή την πορεία βίαιης αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος έπαιξε η υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων από την Μούντι’ς την προηγούμενη εβδομάδα. Η υποβάθμιση τους κατά 4 ολόκληρες θέσεις, στην κατηγορία των σκουπιδιών δεν έπληξε μόνο το ελληνικό χρέος όπως φάνηκε από την εκτίναξη των ασφαλίστρων κινδύνου έναντι χρεοκοπίας σε ιστορικά επίπεδα και τις μαζικές ρευστοποιήσεις κρατικών ομολόγων από διεθνείς επενδυτές με αποτέλεσμα η απόδοση του δεκαετούς την περασμένη Τετάρτη να υπερβεί το 10%. Έπληξε αυτόματα και τις ελληνικές τράπεζες που είδαν τις μετοχές τους να γίνονται κι αυτές σκουπίδια, υπογραμμίζοντας έτσι για μια ακόμη φορά τις καταστρεπτικές συνέπειες από την προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ.

Νέφος λιτότητας και φτώχειας καλύπτει την Ευρώπη (Επίκαιρα, 20-26/6/2010)

Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του κράτους πρόνοιας της Ευρώπης και των κοινωνικών κατακτήσεων που σφράγισαν την ευημερία της μεταπολεμικής περιόδου βάζουν οι πολιτικές ηγεσίες των κρατών μελών της ευρωζώνης. Μετά τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση Παπανδρέου, που είναι και τα σκληρότερα απ’ όσα εξαγγέλθηκαν σε όλη την Ευρώπη, μία – μία οι κυβερνήσεις της ΕΕ προχώρησαν την εβδομάδα που πέρασε σε άγριες περικοπές.

Την αρχή έκανε η κυβέρνηση της Ισπανίας που ανακοίνωσε την μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 5%, το «πάγωμα» των μισθών και των συντάξεων για τον επόμενο χρόνο και την κατάργηση ενός επιδόματος ύψους 2.500 ευρώ, που έπαιρναν οι οικογένειες με την γέννηση κάθε παιδιού. Πρόκειται για μέτρο που εισήχθηκε το 2007 για να αντιμετωπιστεί η υπογεννητικότητα, καθώς η Ισπανία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη. Επίσης ανακοινώθηκε η μείωση των προγραμματισμένων δημόσιων επενδύσεων κατά 6 δισ. ευρώ, περικοπή επιχορηγήσεων προς τις τοπικές και περιφερειακές κυβερνήσεις κατά 1,2 δισ. και συρρίκνωση της διεθνούς αναπτυξιακής βοήθειας κατά 600 εκ. ευρώ. Για να χρυσώσει το χάπι, ο πρωθυπουργός, Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες Θαπατέρο, ανακοίνωσε επίσης την μείωση των μισθών των υπουργών κατά 15%. Στόχος των μέτρων λιτότητας είναι η εξοικονόμηση 15 δισ. που θα συμβάλει στη μείωση του ελλείμματος το 2011 στο 6%, από 11,2% του ΑΕΠ που ήταν το 2009.

Στην Πορτογαλία τα μέτρα λιτότητας που ανακοινώθηκαν την επομένη των δηλώσεων του Θαπατέρο περιλαμβάνουν πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων για τέσσερα χρόνια (2010-2013), αύξηση του ΦΠΑ κατά μία μονάδα (που θα φθάσει το 6%, 13% και 21%) και ματαίωση μεγαλόπνοων επενδυτικών σχεδίων ύψους 1,2 δισ. ευρώ. Η μέθοδος της δραστικής περικοπής των δημοσίων δαπανών επιλέχτηκε και στην Ιταλία. Μεγαλύτερο θύμα της η προγραμματισμένη κατασκευή μιας γέφυρας που θα συνέδεε την ηπειρωτική χώρα με τη Σικελία, αρχικού προϋπολογισμού 6,1 δισ. ευρώ. Στη Γαλλία τα μέτρα της κυβέρνησης Σαρκοζύ περιλαμβάνουν πάγωμα των κρατικών δαπανών στο ύψος του πληθωρισμού για την τριετία 2011-2013, εξαιρουμένων όμως των συντάξεων, νέο αντι-ασφαλιστικό και μέτρα άμεσης απόδοσης όπως το σβήσιμο του φωτισμού κατά τις νυχτερινές ώρες στους δημόσιους δρόμους. Στην Ιρλανδία οι περικοπές ήταν πιο άγριες (χωρίς και πάλι να φθάνουν την βαρβαρότητα των ελληνικών) περιλαμβάνοντας μειώσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων που ξεκινούν από 5% και στα επιδόματα παιδιών. Στη Γερμανία προωθείται το πάγωμα των συντάξεων και η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 έτη. Στην Αγγλία, τέλος, η κυβέρνηση των Εργατικών προχώρησε στην μείωση των επιδοτήσεων προς τα πανεπιστήμια, ενώ η ανακοίνωση από τη νέα κυβέρνηση συμμαχίας μεταξύ Συντηρητικών και Φιλελεύθερων ότι θα μειωθούν οι μισθοί των υπουργών κατά 5% θεωρήθηκε προάγγελος άγριων περικοπών, που θα εξαγγελθούν από μέρα σε μέρα. Κι εδώ η αρχή αναμένεται να γίνει με τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.

Η ομοβροντία μέτρων λιτότητας που ανακοινώνεται από την μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη απειλεί να προκαλέσει ένα νέο κύμα ύφεσης, επιβεβαιώνοντας τους χειρότερους φόβους για διπλή ύφεση (double dip) – σενάριο που θέλει την πρόσφατη, αναιμική ανάκαμψη να αποτελεί σύντομη παρένθεση η οποία να κλείνει με τον τερματισμό των προγραμμάτων δημοσιονομικής στήριξης. Οι δύο χώρες, εξέχοντα μέλη του Club Med που πήραν τη σκυτάλη των περικοπών από την κυβέρνηση Παπανδρέου μόλις πρόσφατα εξήλθαν της ύφεσης. Η Πορτογαλία, ειδικότερα, είδε το ΑΕΠ της αυξάνει κατά 1,7% το πρώτο τρίμηνο του έτους, σε σύγκριση με το αντίστοιχο περυσινό τρίμηνο, όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης της ΕΕ για την ίδια περίοδο ήταν μόλις 0,3%. Οι προβλέψεις δε για τη φετινή χρονιά ήταν, έως πρόσφατα, 0,7%, όταν πέρυσι η οικονομία είχε συρρικνωθεί κατά 2,7%. Ο ίδιος κίνδυνος διαγράφεται και για την Ισπανία. Την ίδια μέρα που ο Θαπατέρο ανακοίνωνε τα μέτρα λιτότητας (υπό τις επευφημίες της δεξιάς αντιπολίτευσης του Λαϊκού Κόμματος και με μοναδική κριτική του ηγέτη του Μαριάνο Ραχόι ότι τα μέτρα έπρεπε να είχαν ληφθεί νωρίτερα), η στατιστική υπηρεσία της Ισπανίας γνωστοποιούσε ότι έστω και με ρυθμό μεγέθυνσης της τάξης του 0,1% (εντός του ορίου του στατιστικού σφάλματος) που καταγράφηκε το πρώτο τρίμηνο, η χώρα του Θερβάντες εξέρχεται της ύφεσης που διήρκεσε δύο ολόκληρα χρόνια! Ο οριακός χαρακτήρας των παραπάνω κερδών καθιστά σχεδόν σίγουρο ότι στο νέο περιβάλλον ύφεσης που εγκαινίασαν οι περικοπές, τα κέρδη αυτά δεν πρόκειται να επαναληφθούν. Η μείωση των δημοσίων επενδύσεων θα στερήσει την «πραγματική» οικονομία από πολύτιμες εισροές που διαχέονταν στη συνέχεια σε όλο το οικονομικό κύκλωμα. Κατά συνέπεια οι υφεσιακές τάσεις θα ενδυναμωθούν με αρνητικές συνέπειες για την απασχόληση και τα εισοδήματα. Η δραματική αύξηση της ανεργίας στην Ελλάδα που πρώτη άνοιξε αυτό τον δρόμο (της φωτιάς) είναι ενδεικτική. Από 9,1% τον Φεβρουάριο του 2009, μιλώντας πάντοτε για την επίσημη ανεργία που απέχει έτη φωτός από την πραγματική, εκτινάχθηκε στο 11,3% τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους και στο 12,1% τον Φεβρουάριο, ενώ οι προβλέψεις για φέτος του ΔΝΤ (που θα κάνει κι ό,τι περνάει από το χέρι του για να μην μείνουν στα χαρτιά) την ανεβάζουν στο 14,6%.

Δραματικά ωστόσο θα είναι τα αποτελέσματα και για την κατάσταση των φτωχότερων στρωμάτων που θα νιώσουν πιο έντονα τους κλυδωνισμούς των νέων μέτρων. Η Πορτογαλία ειδικότερα, μαζί με την Αγγλία, είναι ήδη η χώρα με τις μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες και το πιο άνισα κατανεμημένο εισόδημα. Ο επίσημος κατώτατος μισθός ανέρχεται σε 475 ευρώ, με ένα επίπεδο τιμών συγκρίσιμο του μέσου ευρωπαϊκού. Οι αυξήσεις στις τιμές που θα προκαλέσει η άνοδος των (εξ ορισμού αντιλαϊκών) έμμεσων φόρων θα επιδεινώσει την ήδη δεινή θέση εκατομμυρίων εργαζομένων, συνταξιούχων και νέων.

Το χειρότερο δε είναι πως τα παραπάνω μέτρα, που λήφθηκαν κατόπιν της παρότρυνσης της συνόδου κορυφής και του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης με την απόφαση της 9ης Μαΐου, δεν είναι και τα τελευταία. Η ύφεση θα απομακρύνει όλο και περισσότερο την υλοποίηση των ονομαστικών στόχων μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος, μετατρέποντας σε θέμα χρόνου την ανακοίνωση νέων ακόμη πιο αντιλαϊκών και βάρβαρων μέτρων. Κι εδώ το «πειραματόζωο Ελλάδα» προαναγγέλλει όσα θα συμβούν, με την κάθετη πτώση που υπερέβη το 20%, των πωλήσεων βενζίνης για παράδειγμα τον μήνα Απρίλιο, να καθιστά αβέβαια όχι μόνο τα αναμενόμενα κέρδη του δημοσίου από τον αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης, αλλά ακόμη και τα προηγούμενα κέρδη! Και η Ρουμανία υπογραμμίζει το ίδιο συμπέρασμα, με την κυβέρνηση του Τραϊάν Μπασέσκου να αναγγέλλει νέες μειώσεις μισθών στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, επικαλούμενη την αδυναμία υλοποίησης των στόχων και υπό την δαμόκλεια σπάθη του ΔΝΤ, που απειλεί ότι αν δεν εφαρμοστούν νέα μέτρα δεν θα δώσει τις επόμενες δόσεις του (συμφωνηθέντος!) δανείου.

Στο τέλος δε αυτής της (μόνο φαινομενικά) σισύφειας διαδικασίας αν κάτι μένει είναι μια ιστορικών διαστάσεων και χωρίς προηγούμενο για ειρηνικές περιόδους αναδιανομή εισοδήματος και κοινωνικού πλούτου. Επίσης η ταχεία απαξίωση των πολιτικών ηγεσιών που ειδικά σε Ισπανία, Πορτογαλία κι Ελλάδα εκλέχτηκαν για να εφαρμόσουν φιλολαϊκή πολιτική και αντί γι’ αυτής τα κυβερνώντα σοσιαλιστικά κόμματα μετατρέπονται σε νεκροθάφτες του κράτους πρόνοιας. Η πολιτική κρίση θα βαθύνει επίσης απότομα κι από την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που λήφθηκε την προηγούμενη Τετάρτη, βάση της οποίας ο έλεγχος της ΕΕ θα επεκταθεί ακόμη και στην κατάρτιση των προϋπολογισμών των κρατών – μελών με μοναδικό στόχο να εφαρμόζεται  μέχρι κεραίας η κατεύθυνση δημοσιονομικής πειθαρχίας… και κοινωνικής ισοπέδωσης.

Όλεθρος δια χειρός ΔΝΤ-ΕΕ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-Ντόρας (Πριν, 9/5/2010)

Μάζα εξαθλιωμένων θα γίνει η εργατική τάξη

ΘΕΡΑΠΕΙΑ – ΣΟΚ

Τον χαρακτήρα των μέτρων που ανακοινώθηκαν την προηγούμενη Κυριακή και ψηφίσθηκαν με διαδικασίες εξπρές την εβδομάδα που πέρασε από τη Βουλή τον είχε περιγράψει με τον πιο παραστατικό τρόπο ο διευθυντής του ΟΟΣΑ, μεξικανός, Άνχελ Γκουρία, λίγες μέρες νωρίτερα: «Η κρίση είναι σαν τον ιό Έμπολα. Αν κολλήσεις πρέπει να κόψεις το πόδι σου για να γλιτώσεις». Κι ορισμένες φορές μάλιστα το ένα πόδι δεν αρκεί, όπως δείχνει η περίπτωση της Ελλάδας.

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο χαράζουν μια βαθιά διαχωριστική γραμμή στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Αν τελικά εφαρμοστούν, κάτι που δεν κρίθηκε με την ψηφοφορία – παρωδία στη Βουλή, θα σηματοδοτήσουν την βίαιη, πραξικοπηματική ακύρωση των σημαντικότερων εργατικών κατακτήσεων του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Θα μετατρέψουν την εργατική τάξη της Ελλάδας σε μια μάζα αθλίων του 21ου αιώνα αποστερημένων από κάθε δικαίωμα κι ελπίδα, υπο-τάξη κι έρμαιο στις αδηφάγες διαθέσεις του κεφαλαίου. Αυτό ήταν, όπως αποδείχθηκε, το πραγματικό περιεχόμενο του συνθήματος «Γιώργο άλλαξε τα όλα»! Μόνο και μόνο για να είναι σαφές το μέγεθος των διακυβευμάτων αρκεί να αναφέρουμε ότι το δώρο Χριστουγέννων θεσπίσθηκε το 1946, το επίδομα αδείας το 1966 και το 8ωρο το 1932! Είναι αυτές ακριβώς οι κατακτήσεις που ακυρώνονται από το μαύρο μέτωπο ΔΝΤ – ΕΕ – ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ και Ντόρας Μητσοτάκη! Πρόκειται δε μόνο για το πρώτο μέρος. Ο πρωθυπουργός επιχειρώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις δήλωσε ότι «στο τέλος, η χώρα θα είναι αναγεννημένη»! Είναι κι αυτή μια πομφόλυγα, μια κενολογία – για να χρησιμοποιήσουμε ευπρεπείς φράσεις – από τις δεκάδες που έχει πει από τον Σεπτέμβρη για να διαψευστεί την επομένη και ούτε μία φορά απ’ όλες να μη νιώσει την ανάγκη να δικαιολογηθεί! Η πραγματικότητα είναι πως η θεραπεία σοκ που περιγράφεται στο μνημόνιο συνιστά το πρώτο μέρος του προγράμματος βίαιης προσαρμογής. Η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, με άλλα λόγια, έπεται. Θα ανακοινωθεί όταν θα ολοκληρωθεί η πρώτη ή η δεύτερη τριμηνιαία εξέταση της ελληνικής οικονομίας και θα διαπιστωθεί πως τα μέτρα δεν αύξησαν τα δημόσια έσοδα ούτε μείωσαν το έλλειμμα. Αντίθετα τα οδήγησαν σε παροξυσμό.

Τα μέτρα επίσης καταφέρουν συντριπτικά πλήγματα στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι δεν θίγονται. Διαβεβαιώσεις που στόχευαν στη διάσπαση της εργατικής τάξης και στον προσεταιρισμό των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα.

  • Τεράστιες είναι οι συνέπειες στον ιδιωτικό τομέα από τα μέτρα που ανακοίνωσε το ΠΑΣΟΚ για να ξεκινήσει η χρηματοδότηση της οικονομίας από ΕΕ – ΔΝΤ, καθώς καταργούνται ακόμη και άρθρα του συντάγματος. Άμεσα περικόπτονται τα εισοδήματα των δημόσιων υπαλλήλων που πλέον χάνουν τα πλεονεκτήματα που διέθεταν έναντι των εργαζομένων στον ιδιωτικό. Με το νέο αντι-ασφαλιστικό στην πράξη καταργείται η σύνταξη που θα δίνεται πολύ αργότερα, πολύ μικρότερη.
  • Θέμα χρόνου, αν εφαρμοστούν αυτά, είναι μια νέα ομοβροντία μέτρων

Έφριξε ακόμη και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής από τον αντισυνταγματικό χαρακτήρα των μέτρων που περιλαμβάνονται στη συμφωνία με την οποία άνοιξαν οι στρόφιγγες για τον δανεισμό της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ως «προσβολή της αρχής του κοινωνικού κράτους και του κοινωνικού δικαιώματος στην εργασία» (όπως κατοχυρώνεται με το άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος) έκρινε την κατάργηση του γενικού κατώτατου ορίου αποδοχών, την κατάργηση δηλαδή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, με την πρόταση ο κατώτατος μισθός να καθορισθεί στα 640 ευρώ από 740 που είναι σήμερα. Μέτρο που πλήττει αποκλειστικά και μόνο τον ιδιωτικό τομέα χωρίς να είναι το μοναδικό. Σε αυτή την κατηγορία, των μέτρων που θίγουν τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα περιλαμβάνονται: Μηδενικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις για μια τριετία. Μείωση αποζημιώσεων σε απολυμένους (που πλέον θα καταβάλλονται σε δόσεις) δια της εξίσωσης αυτής των εργατοτεχνιτών με τους υπαλλήλους. Αύξηση ορίου απολύσεων από το 2% στο 4%. Προώθηση της ελαστικής εργασίας και της μερικής απασχόλησης. Μείωση του κόστους της υπερωρίας. Φιλοεργοδοτική αλλαγή του νόμου για την προσφυγή στη διαιτησία. Αμείλικτα θα χτυπηθούν ακόμη κι οι άνεργοι δικαιούχοι επιδόματος, καθώς το κονδύλι μειώνεται κατά 500 εκ. ευρώ.

Στον δημόσιο τομέα τα νέα μέτρα περιλαμβάνουν: Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού για μικτές αποδοχές άνω των 3.000 ευρώ μηνιαίως. Για μικτές αποδοχές μέχρι 3.000 καθορισμός Δώρου Χριστουγέννων στα 500 ευρώ και δώρου Πάσχα και επιδόματος αδείας στο ύψος των 250 ευρώ το καθένα. Μείωση των επιδομάτων κατά 8% και των αποδοχών υπαλλήλων ΔΕΚΟ που δεν έχουν επιδόματα κατά 3%. Μηδενικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις μέχρι το 2013. Χιλιάδες απολύσεις κυρίως μέσω του Καλλικράτη, αλλά όχι μόνο. Οι πρώτοι που θα πληγούν θα είναι οι συμβασιούχοι των 13.500 φορέων του δημοσίου.

Στα εισπρακτικά μέτρα, συγκαταλέγεται: αύξηση του ΦΠΑ από 5%, 10% και 21% στο 5,5%, 11% και 23%. Επίσης μετάταξη του 30% των προϊόντων ευρείας κατανάλωσης που φορολογούνταν με ΦΠΑ 10% στην κατηγορία του 23%. Αύξηση των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης σε καύσιμα, τσιγάρα και ποτά κατά 10%. Φορολόγηση αυθαιρέτων και τέλος διατήρησης ημιυπαίθριων χώρων, πράσινα τέλη και αύξηση αντικειμενικών αξιών. Ακύρωση της χορήγησης της δεύτερης δόσης του Επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης ύψους 150-650 ευρώ. Έκτακτη εισφορά στις πολύ κερδοφόρες επιχειρήσεις με στόχο να αντληθούν 1,8 δισ. ευρώ την τριετία 2011-2013 και κάθετη μείωση του κονδυλίου του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

Στο νόμο έχει ενσωματωθεί κι ένα μίνι ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που είναι το χειρότερο που έχει ποτέ εφαρμοστεί. Στο πλαίσιο του καταργείται η 13η και 14η σύνταξη για μικτές αποδοχές άνω των 2.500 ευρώ. Οι συντάξεις θα υπολογίζονται βάση των αποδοχών στο σύνολο του εργάσιμου βίου κι όχι των τελευταίων ετών που οι αποδοχές είναι πάντα σημαντικά υψηλότερες. Αυξάνεται η ελάχιστη περίοδος εισφορών από τα 37 στα 40 χρόνια, ενώ συνδυάζεται και με την ηλικία. Δημιουργείται αυτόματος μηχανισμός προσαρμογής συντάξεων στο προσδόκιμο ζωής που θα αυξάνει αυτόματα τα αναγκαία χρόνια εργασίας όσο θα αυξάνεται ο μέσος όρος ζωής! Αύξηση ελάχιστου ορίου στα 60 έτη. Περιορισμός πρόωρης συνταξιοδότησης, με την καθιέρωση προστίμου ίσου με 6% κατ’ έτος για όσους αποχωρούν πρόωρα από την εργασία. Περικοπές στη λίστα βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων που θα περικοπούν δραστικά. Ενίσχυση ανταποδοτικότητας μεταξύ εισφορών και συντάξεων και αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης των γυναικών στο δημόσιο τομέα και θέσπιση πλαφόν στις συντάξεις.

Στα λεγόμενα θεσμικά συμπεριλαμβάνεται η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων που αφορά οδικές μεταφορές, φαρμακεία, δικηγόρους, συμβολαιογράφους, μηχανικούς, αρχιτέκτονες, λογιστές κ.α. που θα δουν την κατώτατη τιμή για μια σειρά υπηρεσίες που πρόσφεραν να καταργείται. Η εφαρμογή της οδηγίας για την απελευθέρωση των υπηρεσιών, όπου συμπεριλαμβάνεται και η ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ. Ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας κι ειδικότερα του ΟΣΕ. Προώθηση των εξαγωγών και των ΣΔΙΤ. Απλοποίηση διαδικασιών για έναρξη επιχειρήσεων.

Πραγματικός οδοστρωτήρας!

ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Παρηγοριά στον άρρωστο η πρωθυπουργική εξαγγελία ότι «στο τέλος η χώρα θα είναι αναγεννημένη», όπως… παλιότερα έλεγαν «θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της». Η «αναγεννημένη Ελλάδα» θα είναι μια τριτοκοσμική χώρα της βαθιάς και ανεπίστρεπτης κοινωνικής παρακμής, της αμορφωσιάς και των χαοτικών κοινωνικών ανισοτήτων.

ΑΝΕΡΓΙΑ, ΦΤΩΧΕΙΑ, ΥΦΕΣΗ

  • Πράσινο φως στον ιδιωτικό τομέα για μαζικές και φθηνές απολύσεις
  • Στο 149% του ΑΕΠ θα φτάσει το δημόσιο χρέος το 2012 από 133% φέτος

Τα όσα περιγράψαμε στη διπλανή στήλη είναι ορισμένα μόνο από τα μέτρα που ψηφίσθηκαν και θα εφαρμοσθούν αποτελώντας τους όρους για την ενεργοποίηση των χρηματοδοτήσεων από ΕΕ και ΔΝΤ.

Τα αποτελέσματά τους, έκρηξη της ανεργίας, γενικευμένη φτώχεια μέσω της ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου και χρόνια ύφεση.

Μέτρα όπως η απελευθέρωση των απολύσεων και η μείωση της αποζημίωσης έως τώρα έβαζαν ένα φρένο στις απολύσεις, αποτρέποντας να προσλάβει η ανεργία εκρηκτικό χαρακτήρα. Η ίδια άλλωστε η ύπαρξή τους αποσκοπούσε να δημιουργήσει ένα δίχτυ ασφαλείας για τους εργαζόμενους με την επιβολή ενός «μηχανισμού χρονοκαθυστέρησης» μεταξύ της διακύμανσης του τζίρου μιας επιχείρησης και των κύκλων της οικονομίας από τη μια με το επίπεδο απασχόλησης, από την άλλη. Πλέον, με την κατάργηση του, είναι βέβαιο πως θα ανάψει το πράσινο φως στον ιδιωτικό τομέα για να μειώσει κάθετα την απασχόληση, προχωρώντας σε αθρόες απολύσεις ή/και αλλαγές στις σχέσεις εργασίας στη κατεύθυνση της ελαστικοποίησης. Να θυμίσουμε εδώ την πρόβλεψη του ίδιου του υπουργού Εργασίας, Ανδρέα Λοβέρδου, ότι η ανεργία θα φθάσει τα «ισπανικά» επίπεδα του 20% και να υπογραμμίσουμε φυσικά τι άοκνες προσπάθειες του να το καταφέρει.  

Άμεσο αποτέλεσμα όχι μόνο των δύο αυτών μέτρων (απολύσεις και ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα, που κατά τ’ άλλα δεν θίγεται) αλλά όλων των πολιτικών που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο θα είναι η γενικευμένη φτώχεια. Η φτώχεια θα προέλθει ως αποτέλεσμα δύο αλληλοσυμπληρούμενων πολιτικών. Από την μια μεριά το εργατικό εισόδημα μειώνεται κάθετα, από κάθε άποψη. Όταν μισθοί, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας κόβονται, τότε το διαθέσιμο εισόδημα θα υποστεί μια ντε φάκτο υποτίμηση της τάξης του 20%. Από την άλλη όμως οι τιμές των προϊόντων θα αυξηθούν. Αποτέλεσμα της αύξησης του ΦΠΑ, των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης στα καύσιμα και τα ποτά και των νέων «περιβαλλοντικών φόρων» θα είναι μια προκλητική και εξόφθαλμη ληστεία μέρα – μεσημέρι του κράτους στα ήδη απισχνασμένα λαϊκά εισοδήματα και φυσικά των εμπόρων και βιομηχάνων που θα προκαλέσουν κύμα ανατιμήσεων. Κατά συνέπεια η φτώχεια θα γνωρίσει δόξες. Και μαζί της η υποκρισία. Γιατί θα αποδειχθεί πόσο μονομερής θα είναι η «εσωτερική υποτίμηση» την οποία περιέγραφε προς λίγων εβδομάδων ο επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν. Η εσωτερική υποτίμηση με άλλα λόγια θα αφορά μόνο τα λαϊκά εισοδήματα τα οποία θα υποτιμηθούν για να ανατιμηθούν τα κρατικά εισοδήματα κι επίσης τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων. Μόνο που αυτό δεν λέγεται υποτίμηση, αλλά ανακατανομή πόρων, προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου και εις βάρος των εργαζομένων.

Την ανακατανομή πόρων εξυπηρετούν και οι… παροχές που περιλαμβάνει η συμφωνία. Μόνο που είναι παροχές προς τους τραπεζίτες οι οποίοι θα λάβουν 10 δισ. ευρώ μέσα από τη δημιουργία ενός Ταμείου για τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα. Τα 10 αυτά δισ. ευρώ δε, πρέπει να προστεθούν στα 17 δισ. που έχει ήδη θέσει στη διάθεση των τραπεζιτών η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου και 11 δισ. που προσέφερε η προηγούμενη, της ΝΔ. Αποδεικνύεται έτσι ότι πρόκειται για ένα σύνολο μέτρων κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των τραπεζιτών. Κατόπιν δικών τους άλλωστε πιέσεων ενεργοποιήθηκε κι ο μηχανισμός διάσωσης.

Η ύφεση θα οδηγήσει αυτόματα και σε λουκέτα. Ήδη οι δείκτες ασφυξίας στην πραγματική οικονομία αυξάνονται ταχύτατα. Έρευνα της ICAP για την πιστοληπτική ικανότητα των επιχειρήσεων το 2009 δείχνει ότι το ποσοστό των ασυνεπών επιχειρήσεων, σε σχέση με το μέσο ποσοστό ασυνέπειας των ετών 2003-2008 αυξήθηκε κατά 39%. Πρωταθλητής ήταν το εμπόριο, με τις ασυνεπείς επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε αυτό τον κλάδο να αυξάνονται κατά 65%. Τα πρωτεία του (σε σύγκριση με τη βιομηχανία και τις υπηρεσίες) ερμηνεύονται στη βάση της συρρίκνωσης της κατανάλωσης που ξεκίνησε ήδη από πέρυσι. Μπορούμε να φανταστούμε τι έχει γίνει φέτος που οι περικοπές των μισθών άγγιξαν πολυπληθή τμήματα της εργατικής τάξης, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι και τι έπεται…  

Σε αυτό το περιβάλλον βαθιάς κοινωνικής παρακμής και εξαθλίωσης χρειάζεται πολλή αφέλεια για να ελπίζει κάποιος ότι με κάθε αύξηση μίας μονάδας στο ΦΠΑ το δημόσιο θα μαζεύει 1 δισ. ευρώ. Από πού; Θα πηγαίνουν οι εργαζόμενοι να παίρνουν δάνεια από τις τράπεζες για να χρηματοδοτούν τους αυξημένους έμμεσους φόρους, από ένα μειούμενο εισόδημα; Όταν αυξάνονται οι τιμές κι οι φόροι σε ένα πλαίσιο συμπίεσης των εισοδημάτων, η κατανάλωση θα μειώνεται περιοριζόμενη στα απαραίτητα. Ως αποτέλεσμα θα κοπούν όχι μόνο «περιττές» καταναλωτικές δαπάνες όπως το δεύτερο ζευγάρι παπούτσια και οι έξοδοι ή τα διήμερα, αλλά και η δεύτερη ξένη γλώσσα ή τα μαθήματα μουσικής των παιδιών. Γι’ αυτό το λόγο και τα διευρυμένα έσοδα από το ΦΠΑ για παράδειγμα (που για φέτος προβλέπεται να αυξηθούν κατά 800 εκ.) θα μείνουν στα χαρτιά. Η αύξηση δε που ήδη παρατηρείται προέρχεται από την εμμονική αναζήτηση αποδείξεων των καταναλωτών, λόγω των πρόσφατων φορολογικών αλλαγών. Η θετική – για τα δημόσια έσοδα – επίδραση αυτού του μέτρου σύντομα όμως θα απορροφηθεί κι αυτό που θα μείνει θα είναι η κινούμενη άμμος της ύφεσης, με την υποχώρηση των δημόσιων εσόδων και την εκτίναξη του δημόσιου χρέους. Κάτι που ήδη προδικάζεται στο μνημόνιο, γρήγορα όμως η πραγματικότητα θα το αναθεωρήσει επί τα χείρω. Στο Πρόγραμμα για παράδειγμα αναφέρεται ότι ο ρυθμός ανάπτυξης φέτος θα μειωθεί κατά 4%, του χρόνου κατά 2,6% και το 2012 θα ξαναγίνει θετικός. Πρόκειται για ευσεβείς πόθους, αν πάρουμε υπ’ όψη μας τι συνέβη σε άλλες χώρες, όπως στη Λετονία που το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 18%. Η ελληνική οικονομία κι οι εργαζόμενοι για δέκα ολόκληρα χρόνια, όπως πρόβλεψε και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, θα περιδινίζονται στην τεχνητή ύφεση του ΔΝΤ, βλέποντας μάλιστα τους ονομαστικούς στόχους που υπηρετούσε η ενεργοποίηση του μηχανισμού διάσωσης να απομακρύνονται και νέα μέτρα κάθε τρεις μήνες να έρχονται πιο κοντά ως μονόδρομος, ως μοναδική σωτηρία για να μην καταστραφούμε κ.λπ., κ.λπ.  Αρκεί να αναφερθεί πως το δημόσιο χρέος από 133% φέτος αναμένεται το 2013 λόγω της ύφεσης της οικονομίας να φθάσει, επισήμως, το 149%. Τέτοια πρόοδος!

 ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ

Μηχανισμός αναδιανομής πλούτου

ΑΔΗΛΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Το εξοντωτικό πακέτο μέτρων πρώτα και κύρια συνιστά ένα μηχανισμό συμπίεσης του εργατικού κόστους για να ανακάμψουν τα κέρδη του ιδιωτικού τομέα και να ξεπεραστεί η κρίση κι επίσης μηχανισμό σφετερισμού του κοινωνικού πλούτου και βίαιης αναδιανομής του εισοδήματος στο εσωτερικό της χώρας προς όφελος του κεφαλαίου. Σε αυτό το βωμό η αστική τάξη θυσιάζει τις πιο πολύτιμες κοινωνικές της συμμαχίες με μια σειρά στρώματα. Πρώτα και κύρια με την συρρικνούμενη στο πέρασμα του χρόνου μεν, ατελείωτη δε ακόμη και τώρα στεφάνη μικρομεσαίων η οποία καταστρέφεται στις Συμπληγάδες της λιτότητας και της ραγδαίας επέκτασης των πολυεθνικών ευρωπαϊκών αλυσίδων. Επίσης με τμήματα του κρατικού μηχανισμού όπως οι στρατιωτικοί και οι διπλωμάτες οι οποίοι οδηγούνται στην καθόλου τιμητική συνταξιοδότηση ή τον παροπλισμό λόγω των υπερβολικών και άδικων περικοπών που επιβάλλονται στις αποδοχές τους. Ως κοινή συνισταμένη των παραπάνω το αστικό κράτος δέχεται μια πρωτοφανή αμφισβήτηση πρώτα και κύρια εκ των έσω, στον βαθμό που οι περικοπές του ΔΝΤ αλλάζουν άρδην τον χαρακτήρα του, υποβαθμίζοντας την περιφερειακή και διεθνή του θέση.

Η αναδιανομή πόρων προσλαμβάνει ληστρικές διαστάσεις αν δούμε και την διεθνή της διάσταση. Σε τέτοιο βαθμό ώστε αντέδρασε ακόμη κι ο επικεφαλής του ΔΝΤ, ενθυμούμενος πιθανά τις σοσιαλιστικές του καταβολές, που σε συνέντευξή του επεσήμανε την αδικία που συνιστά το επιτόκιο του 5% με το οποίο θα προσφέρουν οι Ευρωπαίοι στην Ελλάδα τα 80 από τα 110 δισ. των δανείων, όταν χώρες όπως η Γερμανία αγοράζουν χρήμα, στις σπάνιες περιπτώσεις που δεν αρκεί το εγχώριο οπότε είναι τσάμπα, με 2,5% επιτόκιο.

Το χειρότερο ωστόσο – για τους εργαζόμενους της Ευρώπης – είναι πως αυτός ο βαθιά προβληματικός «μηχανισμός διάσωσης» που δημιούργησαν οι 16 ηγέτες της ευρωζώνης αποδεικνύεται κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο έντονα πως είναι εντελώς αναποτελεσματικός να αντιμετωπίσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις. Μάρτυρας η εκτίναξη των επιτοκίων και των σπρεντς στην Πορτογαλία και την Ισπανία την εβδομάδα που πέρασε, με αποτέλεσμα οι εικασίες για τα ποσά που θα απαιτηθούν για τυχόν διάσωση των χωρών της Ιβηρικής να προκαλούν πανικό, καθώς φθάνουν ακόμη και το 1 τρισ. ευρώ.

Ο μηχανισμός διάσωσης πολύ πιο αναποτελεσματικός αποδεικνύεται στην αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών της κρίσης που μαστίζει την Ευρώπη δημιουργώντας τα πιο μεγάλα και άλυτα ερωτηματικά για την τύχη της ευρωζώνης και της κάθε χώρας ξεχωριστά. Γίνεται για παράδειγμα εμφανές, για την περίπτωση της Ελλάδας, ότι η πολιτική που προκρίνεται δεν λύνει, αλλά μεταθέτει χρονικά το πρόβλημα για μετά από δύο χρόνια ή 18 μήνες όταν η Ελλάδα θα βγει πάλι μόνη της να δανειστεί χρήμα από τις διεθνείς αγορές. Κανένας δεν θα εξετάζει την τεχνητή μείωση του ελλείμματος μπροστά στην προδιαγραμμένη ακόμη κι από τους ίδιους έκρηξη του χρέους και την επιβάρυνση της Ελλάδας με νέα δάνεια έως τότε που θα καθιστούν ακόμη πιο οδυνηρή την εξυπηρέτηση των δανειακών της αναγκών – στο πλαίσιο πάντα της ασκούμενης πολιτικής. Τι θα γίνει τότε; Θα ζητηθεί η επιμήκυνση των χρηματοδοτήσεων; Και πως θα γίνει αν η προτεραιότητα έχει δοθεί στην διάσωση της Ισπανίας; Ποιος θα ασχολιέται τότε με τη διάσωση του μεμονωμένου «στρατιώτη Ελλάδα» μπροστά στην ανάγκη διάσωσης της «μεραρχίας της Ισπανίας»;

Μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα κερδίζουν έδαφος λύσεις αναγκαστικής χρεοκοπίας της Ελλάδας, που προβάλουν ως μονόδρομος – κι αυτές. Το ερώτημα ωστόσο είναι ποιος θα τις επιβάλει; Τυχόν αναδιάρθρωση του χρέους από όσους το οδήγησαν στα σημερινά δυσθεώρητα ύψη το μόνο που έχει να εγγυηθεί είναι τα συμφέροντα των τραπεζιτών, ντόπιων και ξένων και νέα βάρη για τους φορολογούμενους.

Αρέσει σε %d bloggers: