Οι πλημμύρες δεν πνίγουν μόνο τις ΗΠΑ

Την ώρα που η προσοχή όλων είναι στραμμένη στις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών, κι όπου μέχρι στιγμής οι νεκροί ανέρχονται σε 13 άτομα, μια άλλη ανθρώπινη τραγωδία παραμένει στη σκιά της επίσημης ενημέρωσης, σχεδόν στα αζήτητα της ειδησεογραφίας.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κι ας έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής περισσότερους από 1.200 νεκρούς. Κι ας είναι ίδια η αιτία που προκαλεί το θάνατο, με τις εικόνες της απόγνωσης να μοιάζουν απελπιστικά…

Το θέατρο αυτής της τραγωδίας βρίσκεται στην Ασία έχοντας ως επίκεντρο τις τελευταίες ώρες την Βομβάη της Ινδίας κι όλο το καλοκαίρι δύο ακόμη χώρες: το Νεπάλ και το Μπαγκλαντές. Κι εκεί η άμεση αιτία των θανάτων είναι οι πλημμύρες, με τις αρχές της Βομβάης να ανακοινώνουν το κλείσιμο των σχολείων και των κολεγίων για να περιοριστούν οι ανθρώπινες ζημιές, ενώ το αεροδρόμιο της πόλης θυμίζει πισίνα. Με βάση ανακοινώσεις των Ηνωμένων Εθνών και στις τρεις ασιατικές χώρες ο αριθμός των άμεσα θιγμένων, όσων δηλαδή είδαν το σπίτι, το κτήμα ή τη περιουσία τους να καταστρέφεται, έχει ανέλθει σε 41 εκ. άτομα! Η συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα εξ αυτών συγκαταλέγεται στους πιο φτωχούς και εξαθλιωμένους, καθώς τα εύπορα στρώματα ανέκαθεν επέλεγαν για κατοικία τα υψηλότερα σημεία των πόλεων ώστε να προφυλαχθούν από τους μουσώνες που κάθε χρόνο ξεκινούν τον Ιούνιο και τελειώνουν τον Σεπτέμβριο.

Οι αντιθέσεις όμως δε σταματούν εδώ. Η Βομβάη είναι το χρηματοοικονομικό κέντρο της Ινδίας, κάτι σαν το Σίτι, με ένα πληθυσμό που υπερβαίνει τα 20 εκ. σε μια χώρα που οι κάτοικοι αγγίζουν τα 1,4 δισ. Κι ενώ προβάλλεται ως το πρότυπο της νέας Ινδίας που εντάσσεται με όρους ισχύος στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κι όχι ως θεατής ή αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης, την ίδια ώρα ετοιμάζεται να θάψει 1.000 πολίτες της, που πνίγηκαν στις λάσπες για να μπορεί η ελίτ να πνίγεται στο χρήμα…

Η ανθρώπινη καταστροφή που έπληξε την Ασία είναι ένα ακόμη σήμα κινδύνου για τις ασύμμετρες επιπτώσεις της υπεθέρμανσης του πλανήτη. Το κακό είναι πως αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις όλο και σπανιότερα συμπίπτουν με όσους πληρώνουν το λογαριασμό της υπερθέρμανσης…

Πηγή: neaselida

Η Βόρεια Κορέα θύμα της στροφής των ΗΠΑ στην Ασία

«Η Πιονγκγιάνγκ έχει στείλει ένα σταθερό μήνυμα κατά τη διάρκεια των απ’ ευθείας συνομιλιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι είναι έτοιμη να αποδεχθεί μία συμφωνία να τερματίσει το πυρηνικό της πρόγραμμα, να το θέσει εξ ολοκλήρου στη διάθεση των επιθεωρητών της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας και να συμφωνήσει σε μια συμφωνία ειρήνης διαρκείας που θα αντικαταστήσει την “προσωρινή” ανακωχή του 1953. Πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά την απάντησή μας σε αυτή την προσφορά. Η ατυχής επιλογή για τη Βόρεια Κορέα θα είναι να λάβει όποια μέτρα κρίνει απαραίτητα για να αμυνθεί απέναντι σε αυτό που ισχυρίζεται ό,τι φοβάται περισσότερο: μια στρατιωτική επίθεση που θα υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από κοινού με προσπάθειες αλλαγής του πολιτικού καθεστώτος».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν ούτε στον πρόεδρο της Κίνας, ούτε στον Μπέρνι Σάντερς. Ανήκουν στον Τζίμι Κάρτερ, τον 39ο πρόεδρο των ΗΠΑ, και περιλαμβάνονται σε άρθρο γνώμης του που δημοσιεύθηκε στη Washington Post στις 24 Νοεμβρίου 2010. Ο δε τίτλος του υπογραμμίζει την επικαιρότητά του: «Το σταθερό μήνυμα της Βόρειας Κορέας προς τις ΗΠΑ».

Κι ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στο τραπέζι τη διπλωματική επιλογή, που μπορεί να ενεργοποιηθεί με μια άμεση πρόταση έναρξης συνομιλιών, επιλέγει να ρίχνει λάδι στη φωτιά απειλώντας τη Βόρεια Κορέα με «φωτιά και μανία». Τη στιγμή που η Βόρεια Κορέα δεν απειλεί, ως συνήθως, τη Νότια αλλά τη νήσο Γκουάμ, που βρίσκεται βόρεια της Παπούας Νέας Γουινέας, ανατολικά των Φιλιππίνων και νότια της Ιαπωνίας αποτελώντας αμερικανική αποικία, με τους κατοίκους της να είναι μεν πολίτες των ΗΠΑ αλλά δεύτερης κατηγορίας καθώς δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Το ένα τέταρτο δε του εδάφους του Γκουάμ καταλαμβάνουν αμερικανικές βάσεις. Το μήνυμα έτσι που στέλνει η Βόρεια Κορέα με τον πύραυλο που (υποτίθεται πώς) θα στείλει στη Γκουάμ είναι ότι η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ αφορά όλη την Ασία.

Πρόκειται για εκτίμηση που δεν απέχει από την πραγματικότητα. Ήδη από την εποχή του Μπαράκ Ομπάμα, Στέιτ Ντιπάρτμεντ και Πεντάγωνο εγκαινίασαν τη «στροφή στην Ασία» στο πλαίσιο της οποίας το 60% του αμερικανικού ναυτικού ως το 2020 θα εδρεύει στην περιοχή του Ειρηνικού. Ο Τραμπ ανέβασε σε νέα επίπεδα τη «στροφή στην Ασία» εξαγγέλλοντας την υποστήριξή της με 80 υπερσύγχρονα πολεμικά πλοία που θα κατασκευαστούν γι’ αυτό το σκοπό. Το αμερικανικό παιχνίδι των προκλήσεων με τη Βόρεια Κορέα πιθανότατα είναι ένα ακόμη γύρισμα του τιμονιού που θα επιταχύνει τη «στροφή στην Ασία» και ως τελικό ζητούμενο έχει την αντιμετώπιση και καθυπόταξη της Κίνας.

Όλα αυτά τις μέρες που συμπληρωνόταν μια ακόμη επέτειο από το πυρηνικό ολοκαύτωμα στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (στις 6 Αυγούστου 1945 κι ενώ ο πόλεμος είχε λήξει) με αποκλειστική ευθύνη αυτών που σήμερα «καίγονται» να μας σώσουν από τα πυρηνικά της Βόρεια Κορέας…

Πολύ υποκρισία!

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ο Ομπάμα στο Πεκίνο (21/11/2009)

Με άκρως επικίνδυνη αποστολή ισοδυναμούσε η επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στην Ασία καθώς αποσκοπούσε στην εκπλήρωση στόχων που είτε μεταξύ τους αλληλοαποκλείονταν είτε κρίνονται αναντίστοιχοι πλέον με τις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες.

Η σημασία που αποδίδει η Ουάσινγκτον στην Ασία έγινε σαφής από τις πρώτες μέρες που ανέλαβε τα καθήκοντά της η νέα αμερικανική κυβέρνηση, όταν η Χίλαρι Κλίντον επέλεξε το Τόκιο να είναι η πρώτη ξένη πρωτεύουσα την οποία επισκέφθηκε. Από την πρωτεύουσα της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου ξεκίνησε και το ταξίδι του Μπαράκ Ομπάμα στην Άπω Ανατολή, για να συνεχιστεί στην Σιγκαπούρη όπου παρέστη στη Σύνοδο των 21 αρχηγών κρατών της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας Ειρηνικού (APEC), έπειτα στην Κίνα, και τέλος στη Νότια Κορέα. Καθένας από τους τέσσερις αυτούς σταθμούς συμπύκνωνε ορισμένες από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η αμερικανική υπερδύναμη.

Η πρώτη πρόκληση αφορούσε το περιεχόμενο και την κατεύθυνση των συμμαχικών σχέσεων με την Ιαπωνία. Η αφορμή που καθιστά μια νέα ρύθμιση των σχέσεων τους θέμα άμεσης προτεραιότητας δόθηκε τον Σεπτέμβρη όταν το φιλοαμερικανικό κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών έχασε τις εκλογές και για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα σχεδόν αδιάλειπτης διακυβέρνησης παρέδωσε την εξουσία στο Δημοκρατικό Κόμμα, στην προμετωπίδα του οποίου δέσποζε το αίτημα μεγαλύτερης ανεξαρτησίας από τις ΗΠΑ. Το συμμαχικό δε Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με το οποίο συνεργάστηκε το Δημοκρατικό για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στην Άνω Βουλή χαρακτηρίζει ως σχέσεις υποτέλειας τις σχέσεις που διαμορφώθηκαν από την επομένη του πολέμου και ζητάει για παράδειγμα να φύγουν όλες οι αμερικανικές βάσεις από την Ιαπωνία. Και πρώτη απ’ όλες η βάση στην Οκινάβα, που έχει εξελιχθεί σε αγκάθι για τις σχέσεις των δύο χωρών. Από την μια μεριά βρίσκονται οι κάτοικοι του απομακρυσμένου αυτού νησιού που πνέουν μένεα εναντίον των 25.000 αμερικανών στρατιωτών που είναι εγκατεστημένοι στην βάση και εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να είναι δύναμη κατοχής. Συγκεκριμένα δε περιστατικά όπως ο κτηνώδης βιασμός μιας 12χρονης μαθήτριας γιαπωνέζας από 3 αμερικανούς πεζοναύτες ή πτώση ενός αμερικανικού ελικοπτέρου επάνω σε ένα πανεπιστήμιο έχουν οδηγήσει την οργή των κατοίκων της Οκινάβα, που ζητούν να φύγει η βάση, στα άκρα. Με αυτό το αίτημα κινητοποιήθηκαν στην Οκινάβα 20.000 διαδηλωτές λίγες μέρες πριν επισκεφθεί ο Ομπάμα την Ιαπωνία. Στο πλευρό τους βρίσκεται κι η νέα κυβέρνηση της Ιαπωνίας που αρνείται να εφαρμόσει μια συμφωνία για την μεταφορά της βάσης σε άλλο σημείο του νησιού, πιέζοντας για να καταργηθεί ολοσχερώς. Αίτημα που φυσικά απορρίπτουν πλήρως οι Αμερικάνοι οι οποίοι δεν διστάζουν να προκαλέσουν και χονδρά διπλωματικά επεισόδια, όπως έκανε για παράδειγμα ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Γκέιτς, κατά την πρόσφατή επίσκεψή του στο Τόκιο. Ο Ομπάμα αντίθετα επιδεικνύοντας πιο μετριοπαθή στάση συμφώνησε με την ηγεσία της Ιαπωνίας να εξετασθεί το θέμα από μια κοινή επιτροπή, παραπέμποντας έτσι την επίλυσή του στο απώτερο μέλλον. Με περισσότερο παραγωγικό τρόπο αντίθετα λύθηκε το θέμα της απόσυρσης των ιαπωνικών πολεμικών πλοίων από τις επιχειρήσεις παροχής υποστήριξης στον αμερικανικό στόλο που συμμετέχει στον πόλεμο του Αφγανιστάν. Υποσχόμενη η Ιαπωνία να καταβάλλει 5 δισ. δολ. υπό τη μορφή οικονομικής βοήθειας προς το Αφγανιστάν κατά την επόμενη πενταετία εκτόνωσε τις αμερικανικές πιέσεις για ενεργότερη ανάμιξή της στον βάλτο του Αφγανιστάν.

Η βαθύτερη ωστόσο αιτία της αμφισβήτησης που δέχονται οι ΗΠΑ από την Ιαπωνία κι ευρύτερα από την Ασία πηγάζει από μια διπλή κίνηση: την υποχώρηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στον οικονομικό τομέα και την επιτάχυνση των τάσεων οικονομικής ολοκλήρωσης στην ζώνη του Ειρηνικού. Κι αυτή ακριβώς είναι η δεύτερη πρόκληση την οποία επιχείρησε να αντιμετωπίσει ο Ομπάμα με το ταξίδι του στην Σιγκαπούρη και την Κίνα. «Το προηγούμενο χρόνο η Κίνα πήρε τα πρωτεία από τις ΗΠΑ ως τρίτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Νοτιοανατολικής Ασίας μετά την Ιαπωνία και την ΕΕ των 27, με 193 δισ. δολ. την αξία του αμφίδρομου εμπορίου. Τον Αύγουστο το Πεκίνο οριστικοποίησε μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τα 10 κράτη μέλη της Ένωσης Νοτιοανατολικών Ασιατικών Κρατών (ΑSEAN) που είναι πιθανό να ωθήσει παραπέρα τους δεσμούς. Η περιοχή που έχει σχεδόν 600 εκ. ανθρώπους και ταχέως ανερχόμενα εισοδήματα είδε το συνολικό ονομαστικό ακαθάριστο εθνικό προϊόν της να υπερδιπλασιάζεται από το 2004 έως το 2008. Αρκετές από τις χώρες της περιοχής, περιλαμβανομένης της Ινδονησίας και του Βιετνάμ, έχουν επιτύχει σταθερή μεγέθυνση αυτό το χρόνο ενώ οι ΗΠΑ κι η Ευρώπη έχουν βυθιστεί στην ύφεση. Το κινέζικο κεφάλαιο έχει βοηθήσει σ’ αυτή τη μεγέθυνση. Κινέζικες επενδύσεις έχουν κατευθυνθεί σε προγράμματα για φυσικούς πόρους κι άλλες συμφωνίες στη Μυανμάρ, την Ινδονησία και αλλού και φτωχότερα κράτη όπως η Καμπότζη και το Λάος, έχουν ωφεληθεί από μεγάλα προγράμματα καλής θέλησης της Κίνας για να κατασκευάσουν δρόμους, γέφυρες και σιδηροδρόμους. Όλα αυτά έχουν καταστήσει το Πεκίνο περισσότερο ορατό στην περιοχή από την Ουάσινγκτον», ανέφερε την Πέμπτη 12 Νοέμβρη η αμερικανική Wall Street Journal. Στόχος λοιπόν της επίσκεψης του Ομπάμα στην σύνοδο του APEC ήταν να κάνει αισθητή την παρουσία των ΗΠΑ κι επίσης να αποτρέψει αρνητικές εξελίξεις όπως η δημιουργία ζώνης ελεύθερου εμπορίου στον Ειρηνικό, χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Η τρίτη (και φαρμακερή) πρόκληση την οποία προσπάθησε να διαχειριστεί ο Ομπάμα αφορούσε την Κίνα, προς την οποία στρέφονται πλέον όλες οι χώρες της Ασίας είτε με εμφανή τρόπο, όπως η Ιαπωνία, είτε με περισσότερο διακριτικό. Η στάση του Ομπάμα απέναντι στο Πεκίνο ήταν περισσότερο διαλλακτική σε σχέση με αυτήν του προκατόχου του. Για να γίνει εμφανής η διαφορά αρκεί να αναφέρουμε πως ο Ομπάμα αρνήθηκε να συναντήσει στην Ουάσινγκτον τον Δαλάι Λάμα πριν την επίσκεψή του στο Πεκίνο ενώ ο Μπους, σε ρόλο προβοκάτορα της διεθνούς σταθερότητας, όχι μόνο τον είχε δεχτεί αλλά και τον είχε παρασημοφορήσει κιόλας… Η διαλλακτική αυτή στάση εκφράζει την αλληλεξάρτηση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των δύο χωρών στο βαθμό που η μεν Κίνα (έχοντας αγοράσει το ένα τέταρτο των αμερικανικών κρατικών ομολόγων και διατηρώντας επίσης σε δολάρια τα δύο τρίτα των συναλλαγματικών της αποθεμάτων) αποτελεί τον τραπεζίτη κι εγγυητή των διευρυνόμενων αμερικανικών ελλειμμάτων, ενώ οι ΗΠΑ εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη απορρόφηση της κινέζικης παραγωγής, παρά τα όποια πρόσκαιρα εμπόδια θέτει η αύξηση των εμπορικών δασμών, όπως αποφασίστηκε για τα κινέζικα ελαστικά. Το ασθενές, ηγεμονευόμενο σκέλος σ’ αυτή τη σχέση είναι εν τούτοις οι ΗΠΑ ενώ η Κίνα αποτελεί τον ανερχόμενο πόλο. Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι η ρεαλιστική αναγνώριση από τις ΗΠΑ αυτής της δυναμικής, που συμπυκνώνεται στο άτυπο G2 όπως αποκαλείται η συμμαχία Κίνας – ΗΠΑ, στέλνει αντιφατικά μηνύματα στην περιοχή στο βαθμό που οι ΗΠΑ υποκλίνονται στον σημαντικότερο και πιο απειλητικό ανταγωνιστή τους. Διαφορετικά ειπωμένο, το ταξίδι του Ομπάμα στην Κίνα ακύρωσε τις διαβεβαιώσεις που προσέφερε στον ιάπωνα πρωθυπουργό για τη σημασία των διμερών τους σχέσεων κι επιβεβαίωσε έτσι, έστω και άρρητα, την πρόθεση του Γουκίο Χατογιάμα να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ με την Κίνα ως στρατηγικό εταίρο…

Ο αμερικανός πρόεδρος άφησε για το τέλος τα εύκολα, που είναι η τέταρτη πρόκληση κι αφορά την διαχείριση του προβλήματος της Βόρειας Κορέας. Η λύση για το πάγωμα των πυρηνικών της Β. Κορέας δε χρειάζεται καινοτομίες αλλά τη δοκιμασμένη συνταγή του Κλίντον: «παροχή υγρών καυσίμων και τροφίμων αντί διακοπής» ή κάποια παραλλαγή της. Αποφασιστικότητα αντίθετα χρειάζεται η αντιμετώπιση της Ν. Κορέας που επιμένει να ρίχνει λάδι στη φωτιά της σύγκρουσης…