Δόση – ταφόπλακα για την κοινωνία ύψους 52,5 δισ. ευρώ (Nexus, Ιανουάριος 2013)

imagesCA7R9MZK«Βλέπεις τι γίνεται εδώ… Εδώ δεν έχει προκοπή. Πάει τέλειωσε, τελειώσαμε. Παλιά δούλευες για ένα κομμάτι ψωμί τώρα δουλεύεις για μια χούφτα ψίχουλα». Τα λόγια αυτά, που προέρχονται από την αριστουργηματική συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου με τίτλο «Κάτι θα γίνει, θα δεις» (εκδ. Πόλις) η οποία μάλιστα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2010 την υποτιθέμενη εποχή της ευημερίας, θα ακούγονται όλο και συχνότερα στο εξής από όλο και περισσότερους ανθρώπους, μετά την χορήγηση της δόσης – μαμούθ των 52,5 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών δεν θα λύσουν αλλά θα οξύνουν το δημοσιονομικό και οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, ενώ θα επιδεινώσουν την ήδη δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πλειοψηφία της κοινωνίας. Το πράσινο φως για την χορήγηση της δόσης, η οποία θα καταβληθεί τμηματικά, αρχής γενομένης από ένα ποσό ύψους 34,4 δισ. ευρώ και το υπόλοιπο μέχρι τον Μάρτιο του 2013, αποτελεί μια αρνητική εξέλιξη για πολλούς λόγους:

Αυστηρή προϋπόθεση η λιτότητα

Πρώτο, γιατί συνοδεύεται από αυστηρή λιτότητα. Τόσο η αρχική απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) στις 27 Νοεμβρίου όσο και η τελική απόφαση στις 13 Δεκεμβρίου είχαν ως προϋπόθεση την ψήφιση του τρίτου μνημονίου και μιας σειρά άλλων αντιλαϊκών μέτρων, όπως το φορολογικό νομοσχέδιο. Κατά συνέπεια η απόφαση για την χορήγηση των 52,5 δισ. ευρώ έχει ως τίμημα την μείωση των μισθών των πανεπιστημιακών, των γιατρών, των δικαστών και των στρατιωτικών, την κατάργηση του δώρου Πάσχα, Χριστουγέννων και του επιδόματος Αδείας για τους συνταξιούχους (από το 2013) και τους δημόσιους υπάλληλους (από φέτος) και την κατάργηση του ΕΚΑΣ για χιλιάδες δικαιούχους.

Επίσης, αυστηρή προϋπόθεση για να δοθεί η δόση ήταν ο νέος φορολογικός νόμος. Η απόφαση του Γιούρογκρουπ δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας: «Η χορήγηση του εναπομείναντος ποσού (μετά τα πρώτα 34,4 δισ. ευρώ – σ.σ.) θα γίνει σε τρεις υπο-δόσεις κατά την διάρκεια του πρώτου τριμήνου του 2013, σε συνδυασμό με την εφαρμογή του Μνημονίου (περιλαμβανομένης της εφαρμογής της συμφωνηθείσας φορολογικής μεταρρύθμισης μέχρι τον Ιανουάριο) που θα συμφωνηθεί με την Τρόικα». Στόχος του φορολογικού νόμου είναι η αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά 2,3 δισ. ευρώ σε μια οικονομία που χειμάζει κι ενώ μειώνει την φορολογία των Ανωνύμων Εταιρειών από το 40% στο 32,8%. Ο λογαριασμός έτσι πηγαίνει για μια ακόμη φορά στους μισθωτούς και τα χαμηλά εισοδήματα που θα επιβαρυνθούν κατά πολλούς τρόπους: Από την κατάργηση σχεδόν όλων των φοροαπαλλαγών (όπως οι εκπτώσεις φόρου για τόκους στεγαστικών δανείων, ενοίκιο, δίδακτρα και ασφάλιστρα) με εξαίρεση φυσικά των φοροαπαλλαγών των …εφοπλιστών, από την αύξηση του παρακρατούμενου φόρου από 1η Ιανουαρίου 2013 η οποία οδηγεί αυτόματα σε μείωση των καθαρών αποδοχών, από την αύξηση του τέλους επιτηδεύματος στα 650 ευρώ από τα 500 για τους ελεύθερους επαγγελματίες και στα 1.000 από τα 500 για τις επιχειρήσεις, από την αύξηση του φόρου επί όλων ανεξαιρέτως των καταθέσεων από το 10% στο 15%, κ.λπ, κ.λπ.

Όρος του μνημονίου – για να μην ξεχνιόμαστε – ήταν και η αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, που ισχύουν από 1η Ιανουαρίου. Επομένως οι νέες χρεώσεις για τα οικιακά τιμολόγια που θα σημάνουν αυξημένους λογαριασμούς μέχρι και 48,7% αποτελούν ένα από τα τιμήματα για την καταβολή της δόσης. Κι αυτό παρότι οι διακοπές ρεύματος κάθε μήνα καταγράφουν ρεκόρ με δραματικές συνέπειες για την βιωσιμότητα της ΔΕΗ. Εξέλιξη που φυσικά αποτελεί θείο δώρο για τους υποψήφιους αγοραστές της μιας κι έτσι θα την αγοράσουν ακόμη πιο χαμηλά. Με βάση λοιπόν στοιχεία της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ οι διακοπές ρεύματος τον Οκτώβριο του 2012 έφτασαν τις 38.717 όταν τον Οκτώβριο του 2011 ήταν 19.946, τον Σεπτέμβριο του 2012 35.310 όταν τον ίδιο μήνα του προηγούμενου χρόνου ήταν 21.253, κοκ. Αποτέλεσμα επίσης της φτώχειας και των αυξημένων τιμολογίων της ΔΕΗ είναι τα χρέη των νοικοκυριών προς την επιχείρηση από τους απλήρωτους λογαριασμούς να φτάνουν τα 696 εκ. ευρώ τον Σεπτέμβριο του 2012 όταν τον Νοέμβριο του 2011 ήταν 388 εκ. ευρώ.

ΔΙΑΚΟΠΕΣ   ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΔΕΗ

ΜΗΝΑΣ

2011

2012

ΜΑΗΣ

26.827

32.996

ΙΟΥΝΗΣ

16.259

37.033

ΙΟΥΛΗΣ

21.739

40.479

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

20.140

25.718

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

21.253

35.310

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

19.946

38.717

Πηγή: ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ

Κατά συνέπεια, η χορήγηση της δόσης συνοδεύεται από μια ραγδαία επιδείνωση στους μισθούς και τους όρους ζωής εκατομμυρίων εργαζομένων και αυτοαπασχολουμένων.

Κερδισμένοι οι τραπεζίτες

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η απόφαση των Ευρωπαίων δεν σήμαινε τίποτε θετικό για την Ελλάδα είναι γιατί τα 52,5 δισ. ευρώ δεν θα εισρεύσουν στην οικονομία. Δεν θα γίνουν επενδύσεις ή δάνεια σε επιχειρήσεις, δεν θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας κι επ’ ουδενί φυσικά δεν θα στηρίξουν το υπό εξαφάνιση κράτος πρόνοιας.

Από τα 34,3 δισ. ευρώ που καταβλήθηκαν εντός του Δεκεμβρίου, τα 11,3 δισ. ευρώ πήγαν για την επαναγορά ομολόγων ονομαστικής αξίας 31,9 δισ. ευρώ τα οποία σύμφωνα με την ανακοίνωση του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους αγοράστηκαν με μια μέση τιμή 33,8% της ονομαστικής τους. Επίσης, 16 δισ. δόθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και 7 δισ. ευρώ για την πληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών και το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Από τα 9,2 του Ιανουαρίου τα 7,2 δισ. θα πάνε στις τράπεζες και τα 2 δισ. για ληξιπρόθεσμες οφειλές. Τα 2,8 δισ. του Φεβρουαρίου θα πάνε για την πληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών, όπως θα συμβεί και με τα 2,8 δισ. του Μαρτίου. Τέλος 3,4 δισ. αναμένονται από το ΔΝΤ.

Ο πρώτος κερδισμένος επομένως της δόσης είναι οι τραπεζίτες που στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησης θα πάρουν 23,2 δισ. ευρώ. Να θυμίσουμε πως τον Μάιο είχαν πάρει ως πρώτη δόση της ανακεφαλαιοποίησης 18 δισ. ευρώ. Η συμμετοχή τους ωστόσο στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων δημιούργησε τρομακτικές απώλειες που μαζί με την συμμετοχή τους στην αναδιάρθρωση του Μαρτίου (PSI) για τις τέσσερις μεγάλες τράπεζες τις λεγόμενες συστημικές (Άλφα, Γιούρομπανκ, Πειραιώς και Εθνική) φθάνουν σε ύψος τα 26,48 δισ. ευρώ. Τα ποσά που θα πάρουν συμβάλουν μεν ώστε η κεφαλαιακή τους επάρκεια να φτάσει στο επιθυμητό όριο του 9%, να ξεφύγουν δηλαδή από το φάσμα της χρεοκοπίας όπου κινούνται, ωστόσο καθιστούν σχεδόν βέβαιη την εξαγορά τους από ξένες τράπεζες. Ο λόγος είναι πως το μερίδιο των μετοχών που κατέχουν οι ως τώρα μέτοχοι μετά την ανακεφαλαιοποίηση συρρικνώνεται τάχιστα. Στα μέσα Δεκεμβρίου για παράδειγμα η χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων συστημικών τραπεζών ανερχόταν μόλις σε 3 δισ. ευρώ κι αυτό λόγω του ότι οι απώλειες στις τιμές των μετοχών τους σε σχέση με τα επίπεδα που ήταν πριν την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου ξεπερνούν το 95% και τείνουν στο 100%. Επομένως γίνεται τρομακτικά δύσκολο να μπορέσουν να ξανακερδίσουν τα ποσοστά που διαθέτουν σήμερα με τις αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου στις οποίες πρέπει να προχωρήσουν. Το αποτέλεσμα τότε θα είναι οι ελληνικές μέχρι σήμερα τράπεζες που στάθηκαν όρθιες μετά τη θύελλα της κρίσης λόγω του νέου δανειακού βάρους που ανέλαβε ο ελληνικός λαός, να βρεθούν στα χέρια της Ντόιτσε Μπανκ ή της Κόμερτζμπανκ. Με άλλα λόγια πληρώνουμε εμείς οι φορολογούμενοι για να πάρουν τις τράπεζες καθαρές οι Γερμανοί…

Οι Γερμανοί θα πληρωθούν πρώτοι κι όταν αρχίσει η πληρωμή από το ελληνικό δημόσιο των ληξιπρόθεσμων οφειλών που συνολικά ανέρχονται σε 9,3 δισ. ευρώ. Την προτεραιότητα που έχουν οι Γερμανικές επιχειρήσεις φρόντισε να την κάνει σαφή στην ελληνική κυβέρνηση, και ειδικά στον υπουργό Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη, ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών και αντι-καγκελάριος της Γερμανίας Φίλιπ Ρέσλερ κατά την συνάντησή τους στο Βερολίνο την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012.

Προτεραιότητα για να πληρωθούν από την δόση έχουν και οι κάθε λογής πιστωτές. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν: Δανειστές που είχαν παρακρατήσει ομόλογο το οποίο αρνήθηκαν να εντάξουν στην αναδιάρθρωση του Μαρτίου του 2012, ύψους 250 εκ. ευρώ, και το οποίο έληγε στις 21 Δεκεμβρίου 2012. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που έχει στο χαρτοφυλάκιο της ομόλογα με ημερομηνία λήξης 20 Φεβρουαρίου αξίας 443,3 εκ. ευρώ. Τέλος άγνωστη παραμένει κι η τύχη των εντόκων γραμματίων ύψους 3,4 δισ. ευρώ που λήγουν στις 11 Ιανουαρίου καθώς δεν είχε αποφασιστεί αν θα ξεχρεωθούν ή θα αντικατασταθούν με νέα γραμμάτια.

Συνυπολογίζοντας όλες αυτές τις υποχρεώσεις είναι αβέβαιο ακόμη κι αν ξεχρεωθούν οι έλληνες προμηθευτές του δημοσίου! Κατά συνέπεια είναι πολιτική απάτη να δημιουργείται η προσδοκία ότι θα πέσουν χρήματα στην αγορά. Ούτε ευρώ!

Μη βιώσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος

Ο τρίτος λόγος για τον οποίο η χορήγηση της δόσης δεν συνιστά τίποτε θετικό για την οικονομία είναι επειδή δεν επιλύει το πρόβλημα της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Η ανάγκη επιπλέον διευθετήσεων ώστε να καταστεί βιώσιμο το δημόσιο χρέος αναγνωρίστηκε ακόμη και στην ιστορική – κατά τ’ άλλα – απόφαση του Γιούρογκρουπ της 27ης Νοεμβρίου. «Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα εξετάσουν περαιτέρω μέτρα και βοήθεια, περιλαμβανομένων μεταξύ άλλων της χαμηλότερης συγχρηματοδότησης των δομικών ταμείων ή/και περαιτέρω μείωση του επιτοκίου στο ελληνικό δάνειο διευκόλυνσης, αν παραστεί ανάγκη, για να επιτευχθεί μια περαιτέρω αξιόπιστη και βιώσιμη μείωση του λόγου του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ…». Με άλλα λόγια τα μέτρα που συμφωνήθηκαν στο Γιούρογκρουπ στις 27 Νοεμβρίου συνιστώντας μια μίνι (και δεύτερη εντός του 2010) αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους κρίθηκαν ανεπαρκή! Τα μέτρα αυτά αφορούσαν μείωση των επιτοκίων δανεισμού της Ελλάδας από τα άλλα κράτη μέλη κατά 1 ποσοστιαία μονάδα, 10ετής αναστολή στην καταβολή των τόκων, παραίτηση των κεντρικών τραπεζών από κέρδη επί των ελληνικών ομολόγων ύψους 11 δισ. ευρώ και χρηματοδότηση της επαναγοράς ελληνικών ομολόγων, αξιοποιώντας την πολύ χαμηλή τιμή με την οποία ανταλλάσσονται στη δευτερογενή αγορά, περίπου στο 35% της ονομαστικής τους αξίας.

Με εξαίρεση όμως τον πρώτο όρο (μείωση επιτοκίου δανεισμού) οι άλλοι όροι είναι είτε αμφίσημοι είτε παγίδα! Για παράδειγμα όταν θα λήξει το μορατόριουμ στην καταβολή των τόκων, η καταβολή των οφειλόμενων τόκων θα γίνει έντοκα. Κοινώς θα τους πληρώνουμε πανωτόκια, επιβαρύνοντας το δημόσιο χρέος μετά την δεκαετία. Ως τότε πράγματι, χάρη σε αυτό το μέτρο θα έχει μειωθεί το ύψος του χρέους, αλλά η συνολική επιβάρυνση θα έχει αυξηθεί. Η δε επαναγορά ομολόγων (που στέφθηκε με αποτυχία και γι’ αυτό αντί να κλείσει την Παρασκευή 7 Δεκέμβρη δόθηκε παράταση κι έκλεισε την Τρίτη στις 11 Δεκεμβρίου) χρηματοδοτήθηκε από την προείσπραξη χρημάτων που θα καταβάλλονταν από την Τρόικα στην Ελλάδα στο προσεχές μέλλον. Δημιουργήθηκε έτσι όμως μια τρύπα στο πρόγραμμα χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας!

Η αλήθεια είναι πως κανέναν δεν ενδιαφέρει όχι μόνο αυτή η τρύπα αλλά ακόμη και η βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους επειδή όλοι ξέρουν ότι σε ένα χρόνο από τώρα το θέμα της συζήτησης θα είναι μια νέα, κανονική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Διαφορετικά ειπωμένο η απόφαση της 27ης Νοεμβρίου ήταν μια μεσοπρόθεσμη λύση, ένα μπάλωμα της στιγμής, μέχρι να δοθεί μια οριστική λύση. Η Γερμανία την απέφυγε τώρα γιατί δεν ήθελε να πραγματοποιηθεί πριν τις γερμανικές εκλογές που θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο του 2013, λόγω του σημαντικού πολιτικού κόστους που την συνοδεύει μιας και θα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη. Μετά την αναδιάρθρωση του Μαρτίου του 2012 το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά την συντριπτική πλειοψηφία του ανήκει στους λεγόμενους «θεσμικούς» πιστωτές, δηλαδή: κράτη μέλη ευρωζώνης, ΕΚΤ, εθνικές κεντρικές τράπεζες και ΔΝΤ. Κατά συνέπεια δυνατότητα μείωσης του χρέους που να την επιβαρυνθούν οι ιδιώτες δεν υπάρχει. Κάθε μείωση στο εξής περνάει από ζημιές που θα πρέπει να αναλάβουν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης άμεσα ή έμμεσα μιας και το ΔΝΤ έχει αποκλείσει κάθε πιθανότητα να επωμιστεί το ίδιο την παραμικρή απώλεια! Δεδομένου επομένως ότι το χρέος έχει τεθεί εκτός ελέγχου με αποτέλεσμα το 2016 να αναμένεται να φτάσει το 175% του ΑΕΠ (όταν το 2009, πριν δηλαδή ξεκινήσει η «διάσωση», ήταν 129% του ΑΕΠ) η επόμενη αναδιάρθρωση θα έχει σημαντικό κόστος για τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Και προφανώς πολύ πιο σημαντικά για τον ελληνικό λαό, μιας και οι ζημιές των κρατών μελών της ευρωζώνης ήταν το κόστος που ανέλαβαν για να σώσουν τις τράπεζες τους. Να θυμίσουμε ότι οι ξένες τράπεζες στις 31 Δεκεμβρίου 2009 είχαν τοποθετήσεις σε ελληνικά ομόλογα ύψους 141 δισ. ευρώ κι ένα χρόνο μετά, όταν άρχισαν να ξεφορτώνονται μαζικά ελληνικά ομόλογα η έκθεσή τους μειώθηκε στα 45 δισ. Η ζημιά επομένως που ανέλαβαν τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία από την πρόσφατη αναδιάρθρωση, το τεράστιο κοινωνικό κόστος που πλήρωσε ο ελληνικός λαός, ο αφελληνισμός των ελληνικών τραπεζών και κάποιο κοινωνικό κόστος που θα αναλάβουν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης είναι το αντίτιμο για την διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών!

Ελλάδα, σύγχρονη χρεο-αποικία

Ο τέταρτος λόγος για το οποίο η δόση των 52,5 δις. είναι επιζήμια κοινωνικά σχετίζεται με το καθεστώς υποτέλειας και κηδεμονίας που περιγράφει για το ελληνικό κράτος, επιβάλλοντας το αγγλικό δίκαιο. Η δανειακή σύμβαση που συνοδεύει την χρηματοδότηση της επαναγοράς χρέους, κατ’ εφαρμογή της απόφασης του Γιούρογκρουπ της 27ης Νοεμβρίου, αναφέρει κατά λέξη στην παράγραφο 4, με τίτλο «Εφαρμοστέο δίκαιο και δικαιοδοσία»:

«4.1 Η παρούσα σύμβαση τροποποίησης και κάθε εξωσυμβατική αξίωση που γεννάται από ή σε σχέση με αυτή θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο.

4.2 Τα μέρη υποχρεούνται να υπαγάγουν κάθε διαφορά που ενδέχεται να προκύψει σε σχέση με τη νομιμότητα, εγκυρότητα, ερμηνεία ή εκτέλεση της παρούσας Σύμβασης Τροποποίησης στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου…

4.4 Το δικαιούχο κράτος μέλος, η Τράπεζα της Ελλάδας και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παραιτούνται με την παρούσα αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα σύμβαση τροποποίησης συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά κάθε δικαιώματος ασυλίας…»

Με βάση τους παραπάνω όρους είναι εμφανές ότι η Ελλάδα, με ευθύνη της τρικομματικής κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ υποβιβάζεται σε κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, ενώ ανά πάσα στιγμή τα περιουσιακά μας στοιχεία (συμπεριλαμβανομένου και του χρυσού της κεντρικής τράπεζας) θα μπορούν να κατασχεθούν από τους πιστωτές μας. Έτσι η ΕΕ και το ΔΝΤ μετατρέπονται σε Σάιλοκ, σε κοράκια έτοιμα να κατασπαράξουν τη λεία τους. Ο εξευτελισμός της Ελλάδας δεν προέρχεται μόνο από την παραίτησή της από το δικαίωμα ασυλίας. Προέρχεται κι από τον διορισμό δύο (διεθνών μάλιστα) νομικών εταιρειών οι οποίες θα αναλάβουν να εκδίδουν «πιστοποιητικά συμμόρφωσης» που θα βεβαιώνουν την υλοποίηση των αντιλαϊκών όρων των μνημονίων. Και μόνο τότε, με την προσκόμιση δηλαδή των πιστοποιητικών από τους κηδεμόνες μας (τις νομικές εταιρείες) θα προχωράει η καταβολή των επόμενων δόσεων, στο πρώτο τρίμηνο του 2013!

Κατά συνέπεια η καταβολή των επόμενων δόσεων δεν είναι εξασφαλισμένη, ενώ ο δρόμος είναι ανοιχτός ώστε οι πιστωτές μας να μας επιβάλλουν νέα «στρατιωτικά γυμνάσια» ανάλογα αυτών που μας επέβαλλαν από τον Ιούνιο του 2012, οπότε έπρεπε να είχε καταβληθεί η δόση, μέχρι τον Νοέμβριο οπότε και αποφασίστηκε η καταβολή της, χωρίς ωστόσο να ολοκληρωθεί! Κι αυτός είναι ο πέμπτος λόγος για τον οποίο τα επινίκια της κυβέρνησης συνιστούσαν κοροϊδία και εξαπάτηση. Σε αυτό το πλαίσιο δεν αποκλείεται καθόλου πολύ σύντομα να βρεθούμε μπροστά στην ενεργοποίηση των λεγόμενων «ρητρών απόκλισης» που ψηφίστηκαν με το τρίτο μνημόνιο κι εξουσιοδοτούν την κυβέρνηση να επιβάλλει νέα μέτρα λιτότητας, από απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων μέχρι μειώσεις μισθών και κλείσιμο πανεπιστημίων ή σχολείων, επικαλούμενη την μη υλοποίηση των στόχων του προϋπολογισμού, σε ό,τι αφορά για παράδειγμα τα φορολογικά έσοδα. Προοπτική που θεωρείται σίγουρη όσο θα βαθαίνει η ύφεση, θα μεγαλώνει η ανεργία (που τον Σεπτέμβριο του 2012 έπληττε 1.260.000 άτομα εκ των οποίων επίδομα λάμβαναν μόνο οι 185.870) κι η μετανάστευση θα καταγράφει νέα ρεκόρ.

Επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία μηνός Σεπτεμβρίου

2008

2009

2010

2011

2012

Άνεργοι

371.363

490.285

666.838

938.708

1.295.203

Ποσοστό ανεργίας

7,50%

9,80%

13,30%

18,90%

26%

Πηγή: Ελληνική Στατιστική Αρχή

Αντί επιλόγου, και για να μην αφήσουμε μόνο του τον πρωθυπουργό και την τηλεόραση να θριαμβολογούν για την χάρη που μας έκαναν οι Ευρωπαίοι με την έγκριση της δόσης, να παραθέσουμε ένα ακόμη απόσπασμα από το διήγημα του Χρήστου Οικονόμου «Κομμάτι κομμάτι μου παίρνουν τον κόσμο μου», το οποίο περιέχεται στη συλλογή «Κάτι θα γίνει, θα δεις». Είναι δε λόγια που ακούγονται από έναν υποψήφιο μετανάστη: «Βάλε να πιούμε. Θέλω να πιω στη υγεία της προόδου, της ανάπτυξης και της απαλλοτρίωσης. Στην υγειά της έψιλον έψιλον και της ελεύθερης διακίνησης προσώπων και εμπορευμάτων. Ζήτω και ξαναζήτω»…

Εκτός ελέγχου το δημόσιο χρέος, στο 189% του ΑΕΠ! (Επίκαιρα, 8-14/11/2012)

Το θράσος της κυβέρνησης πραγματικά δεν έχει όρια. Τις μέρες που κήρυξε λήξασα την διαπραγμάτευση με την Τρόικα και καλεί τους βουλευτές να ψηφίσουν τα νέα μέτρα λιτότητας ύψους 13,5 δισ. ευρώ τα οποία θα βυθίσουν ακόμη πιο βαθιά στην εξαθλίωση την κοινωνική πλειοψηφία, με μοναδικό επιχείρημα την επίτευξη δημοσιονομικής σταθερότητας, αυτές ακριβώς τις μέρες έδωσε στην δημοσιότητα τον κρατικό προϋπολογισμό που δείχνει ότι το δημόσιο χρέος ακολουθεί μια πορεία εντελώς ανεξέλεγκτη. Προς διάψευση όλων των υποσχέσεων που έχουν δώσει αυτά τα 2,5 χρόνια τόσο οι τεχνοκράτες της Τρόικας όσο και οι εκπρόσωποι των ελληνικών κυβερνήσεων που εμφάνιζαν ως αναγκαίο κακό αυτά τα μέτρα, η συνταγή δεν απέδωσε, το χρέος δεν μειώθηκε! Ενώ λοιπόν αποδεδειγμένα αυτό το μίγμα οικονομικής πολιτικής – εφιαλτική λιτότητα με αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης και κάθετη μείωση των κοινωνικών δαπανών και των μισθών – δεν αποδίδει, δηλαδή οξύνει το υπαρκτό δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για την συνέχιση και την εμβάθυνσή του. Πρόκειται για ρεσιτάλ δογματισμού, στον βαθμό που κλείνει τα μάτια σε μια πραγματικότητα που βοά.

Τι λέει αυτή η πραγματικότητα; Το δημόσιο χρέος της γενικής κυβέρνησης, όπως φαίνεται στον πίνακα που παραθέτουμε κι ο οποίος προέρχεται από την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού που παρουσίασε ο Γ. Στουρνάρας στη Βουλή την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου, το 2013 θα ξεπερνάει το 189% του ΑΕΠ, από 148,3% που ήταν το 2010! Να σημειωθεί δε πως επιδέχεται βάσιμων αμφιβολιών κατά πόσο εκείνη τη χρονιά, όταν η Ελλάδα αποδέχτηκε το πρώτο Μνημόνιο κι έπρεπε να δικαιολογηθεί η θεραπεία – σοκ, το δημόσιο χρέος ήταν πράγματι 148,3%. Να θυμίσουμε πως ακόμη κι η Γιουροστάτ το εκτιμούσε για το 2009 στο 115%, πριν αρχίσει η δημιουργική στατιστική… Σήμερα όμως η άνοδός του σε αυτά τα εκρηκτικά και μη βιώσιμα επίπεδα είναι αδιαμφισβήτητη και τινάζει στον αέρα κάθε προηγούμενο σχεδιασμό για να τεθεί υπό έλεγχο το δημόσιο χρέος και ειδικότερα σύντομα να αρχίσει η αποκλιμάκωσή του. Αυτό δεν υπόσχονταν όταν ζητούσαν να δεχθούμε το δεύτερο Μνημόνιο; Σημαντική συμβολή σε αυτή την πορεία φαίνεται να έχει η συνεχής πτώση του ΑΕΠ, δηλαδή η ύφεση, τα 48,5 δις. ευρώ που θα δοθούν στις τράπεζες για την ανακεφαλαιοποίηση τους κι ο συνολικός δανεισμός ύψους 173 δις. ευρώ που θα ακολουθήσει στο πλαίσιο της διαγραφής χρέους ύψους 105,973 εκ. ευρώ με την συμφωνία για το κούρεμα που έγινε τον Μάρτιο του 2012.

Δημόσιο χρέος

       
  2010 2011 2012* 2013**
Χρέος γενικής κυβέρνησης (σε εκ. ευρώ) 329.512 355.657 340.600 346.200
ΑΕΠ 222.151 208.532 194.003 183.049
Χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ 148,30% 170,60% 175,60% 189,10%
* Εκτιμήσεις **Προβλέψεις        
Πηγή: Εισηγητική έκθεση κρατικού προϋπολογισμού 2013  

Φαίνεται έτσι ότι το πρόγραμμα ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων, ακόμη κι αν αυθαιρέτως παραβλέψουμε από την αξιολόγησή του το απαραίτητο συνοδευτικό του, που είναι η αιματηρή λιτότητα, απέτυχε παταγωδώς ακόμη και σε αυτό που υποσχόταν: να μειώσει το δημόσιο χρέος. Στην πραγματικότητα αυτό που κατάφερε ήταν να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πιστωτών και να απομακρύνει τον κίνδυνο της παύσης πληρωμών για ορισμένα χρόνια. Αυτό το κατάφερε πρώτα και κύρια «με την ομαλοποίηση των αποπληρωμών και την επέκταση της μεσοσταθμικής ληκτότητας του από 6,3 έτη σε 12,1 έτη», όπως αναφέρεται στην εισηγητική έκθεση. Η μετάθεση των πληρωμών – το μοναδικό δηλαδή επίτευγμα του PSI φαίνεται επίσης και στην μέση υπολειπόμενη φυσική διάρκεια του χρέους της κεντρικής διοίκησης που από 8,07 έτη στις 31 Δεκεμβρίου 2009, μειώθηκε στα 7,14 έτη στις 31 Οκτωβρίου 2010, μειώθηκε ακόμη περισσότερο στα 6,30 έτη στις 31 Δεκεμβρίου 2011 για να επιμηκυνθεί σημαντικά μετά την αναδιάρθρωση φθάνοντας στις 30 Σεπτεμβρίου 2012 τα 11,87 έτη. Από μια άλλη οπτική γωνία βέβαια αυτή η μετακίνηση των πληρωμών για το μέλλον, συνιστά μετάθεση κι όχι επίλυση του προβλήματος του χρέους…

Από την άλλη το κλίμα γιορτής χαλάει απότομα αν δούμε πως οι συνολικές δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους για φέτος θα φτάσουν τα 25,16 δισ. ευρώ, ένα ποσό που ισούται σχεδόν με τα έσοδα από την έμμεση φορολογία (26,21 δισ. ευρώ) και υπερβαίνει σημαντικά τα χρήματα που θα δοθούν για μισθούς και συντάξεις για φέτος (19,56 δις. ευρώ) και πολύ περισσότερο για τον επόμενο χρόνο (17,51 δις.), όταν μισθοί και συντάξεις θα έχουν κατακρεουργηθεί για να πάρουμε την δόση των 31,5 δις ευρώ. Η συμφωνία για το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων επίσης «έδεσε» με ακόμη πιο ισχυρά δεσμά την Ελλάδα στο άρμα των πιστωτών της καθώς άλλαξε εκ βάθρων τον χαρακτήρα του δημόσιου χρέους, το οποίο πλέον το οφείλουμε κυρίως στα κράτη μέλη της ΕΕ κι όχι σε ιδιώτες πιστωτές. Στη σύνθεση του χρέους της κεντρικής διοίκησης μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2012, χωρίς δηλαδή να έχει ολοκληρωθεί η ενσωμάτωση στο δημόσιο χρέος όλων των δανείων (και των νέων που πολύ πιθανά θα έρθουν σύντομα στο πλαίσιο της συζητούμενης δεύτερης αναδιάρθρωσης) το μεγαλύτερο μερίδιο, με συμμετοχή ύψους 49%, αφορούσαν τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης.  Αντίθετα τα ομόλογα (από 91% του συνολικού δημόσιου χρέους που ήταν το 2009) στις 30 Σεπτέμβρη 2012 αντιπροσώπευαν μόνο το 39%, εκ των οποίων το 37,5% ήταν ομόλογα εσωτερικού και το 1,5% ομόλογα εξωτερικού και τιτλοποιήσεις.

Συμπερασματικά, η συντηρητική, προς όφελος των πιστωτών αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους απέτυχε οικτρά να διαχειριστεί ακόμη και μεσοπρόθεσμα αυτή τη χρόνια πληγή της ελληνικής οικονομίας. Τεράστια ευθύνη σε αυτή την εξέλιξη ότι έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία χωρίς να κρατήσει κανένα πρόσχημα λειτούργησε ως όργανο των πιστωτών, επιλέγοντας στο βωμό των δανειστών να θυσιάσει όχι μόνο την κοινωνική ευημερία αλλά ακόμη και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών της, δημιουργώντας έτσι κράτη δύο ταχυτήτων: τα δημοσιονομικά υγιή και τα υπερχρεωμένα. Η βαθύτερη αιτία πίσω από την αποτυχία της μείωσης του δημόσιου χρέους βρίσκεται στην πολιτική της λιτότητας η οποία συρρικνώνει εισόδημα, δημόσιες και ιδιωτικές δαπάνες και φορολογικά έσοδα, μη επιτρέποντας να ακολουθηθεί η κλασσική συνταγή μείωσης του δημόσιου χρέους – η οποία εφαρμόστηκε επιτυχημένα και χωρίς κοινωνικούς κραδασμούς όλη την μεταπολεμική περίοδο – δηλαδή, η σταδιακή του συρρίκνωση και απόσβεση του σε μια πορεία μεγέθυνσης του ΑΕΠ, συνεπικουρούμενη κι από έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό, που θα το καθιστά συνεχώς μικρότερο και λιγότερο επικίνδυνο. Η επιμονή αντίθετα στην πολιτική της λιτότητας, τόσο από τις εγχώριες κυβερνήσεις όσο και από τους πιστωτές, δείχνει ότι το ζητούμενο δεν είναι η μείωση του δημόσιου χρέους, αλλά η αναίρεση όλων των κοινωνικών κατακτήσεων από το επίπεδο των μισθών μέχρι το κοινωνικό κράτος πρόνοιας. Το ενδιαφέρον για την πορεία του δημόσιου χρέους δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αναισθητικό που επέτρεψε να επιβληθεί η θεραπεία – σοκ…

Μειώσεις μισθών, φτώχεια και ανεργία το αντίτιμο του PSI (Πριν, 11 Μαρτίου 2012)

Ποια είναι με λίγα λόγια η νέα συμφωνία για την οποία θριαμβολογεί από την Παρασκευή η κυβέρνηση του δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου; Διαγραφή ιδιωτικού χρέους ύψους 105 περίπου δισ. ευρώ και ανάληψη νέου διακρατικού χρέους ύψους 130 δισ. ευρώ! Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για την επιβάρυνση του ελληνικού λαού με 25 δισ. επιπλέον. Το σημαντικότερο, κι αυτό δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό, είναι ότι το νέο χρέος με το οποίο επιβαρύνεται ο ελληνικός λαός, το οποίο δεν θα οφείλεται σε ιδιώτες όπως μέχρι τώρα αλλά σε κράτη, είναι πολύ πιο δεσμευτικό και συνοδεύεται από μεγαλύτερες δουλείες. Στην πράξη, στην μεγαλύτερη σε έκταση αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους που έγινε στην ιστορία, τα κράτη ανέλαβαν μια πολύ πιο βρόμικη δουλειά από το να σώσουν τις τράπεζες, όπως κάνουν συστηματικά τα τελευταία τρία χρόνια: Με το λογικοφανές, εκ πρώτης όψεως, επιχείρημα να αναλάβουν οι ιδιώτες που κέρδισαν μέχρι τώρα τα μέγιστα από τους τόκους των ελληνικών ομολόγων την ζημιά, τα κράτη έσωσαν τους ομολογιούχους. Και ποιους ομολογιούχους; Όχι τα ασφαλιστικά ταμεία που θέλοντας και μη (έπειτα από την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης – CAC) θα πάρουν μέρος στο κούρεμα των ομολόγων τους χάνοντας περίπου 11 δισ. ευρώ από τοποθετήσεις χρόνων που έκαναν μάλιστα παρά τη θέλησή τους και κατόπιν κυβερνητικής εντολής. Τα κράτη δεν σώζουν ούτε τους μικροαποταμιευτές που επέλεγαν να καταθέσουν τις οικονομίες τους στα ομόλογα θεωρώντάς τα μια ασφαλή λύση. Αυτοί, μαζί με πολλούς άλλους όπως για παράδειγμα οι απολυμένοι της Ολυμπιακής που αποζημιώθηκαν με ομόλογα θα υποστούν καθαρές ζημιές, καθώς οι θολές δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών για αποζημίωση γρήγορα θα ξεχαστούν όπως τόσες άλλες που έχουν δοθεί ως τώρα.

Τα κράτη της ΕΕ ανέλαβαν να σώσουν όλους αυτούς που αγόραζαν μανιωδώς ελληνικά ομόλογα από τον χειμώνα και το καλοκαίρι του 2010 (όταν είχε αργά και μεθοδικά αρχίσει να χαράσσεται η πορεία που οδήγησε στη σημερινή χρεοκοπία) στο 30% της ονομαστικής τους τιμής περιμένοντας αυτήν ακριβώς τη στιγμή, που θα αποζημιωθούν για την κερδοσκοπική τους τοποθέτηση παίρνοντας το 46,5% της αρχικής τιμής σε νέα ομόλογα τα οποία θα διέπονται από το αγγλικό δίκαιο – η μεγαλύτερη δυνατή εξασφάλιση για τους πιστωτές. Τα κράτη της ΕΕ και το ΔΝΤ ανέλαβαν επίσης να σώσουν και τις ελληνικές τράπεζες, που θα αποζημιωθούν γενναιόδωρα για την απομείωση που θα δεχθούν στις ομολογιακές τοποθετήσεις τους με ενέσεις ρευστού ύψους άνω των 30 δισ. ευρώ. (Έτσι ώστε οι Γερμανοί να τις πάρουν κερδοφόρες μετά από δύο χρόνια). Τα ασφαλιστικά ταμεία αντίθετα δεν είχαν τέτοια τύχη, καθώς καμία σημαντική πρόβλεψη δεν υπάρχει για αποζημίωσή τους.

Το πραγματικό κόστος της συμφωνίας για την ανταλλαγή των ομολόγων ωστόσο δεν είναι άλλο από τα εξοντωτικά μέτρα λιτότητας που έχουν εφαρμοστεί στην Ελλάδα την τελευταία διετία. Για την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους σημαίνει: Εκτίναξη της ανεργίας στο 20%, μείωση μισθών ακόμη και κατά 50% αν πλάι στις προβλέψεις του δεύτερου Μνημονίου για μειώσεις της τάξης του 22% και 32% για τους νέους  συνυπολογίσουμε και τις μειώσεις που έχουν ήδη συντελεστεί, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, πολλαπλασιασμός της κρατικής φορολογίας κάθε είδους (έμμεσης, άμεσης, χαράτσια κ.α.) και αθρόες ιδιωτικοποιήσεις που θα παρασύρουν κάθε ίχνος δημόσιας περιουσίας: από ΔΕΚΟ μέχρι και δημόσια οικόπεδα με θέα (βλέπε περίπτωση Κασσιώπης στην Κέρκυρα που βγήκε στο σφυρί από το Ταμείο «αξιοποίησης» δημόσιας περιουσίας την προηγούμενη εβδομάδα). Όλα αυτά τα μέτρα ήταν η αυστηρή και απαράβατη προϋπόθεση για να δοθεί το πράσινο φως στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους από το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία θα κερδίσει τα μέγιστα από την υποβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού σε μια εσωτερική αποικία. Όχι μόνο τις ΔΕΚΟ που θα βάλουν στο χέρι οι γαλλικές και γερμανικές πολυεθνικές αλλά και από την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου και της ελληνικής εργατικής τάξης που θα δουλεύει στο εξής έναντι ψιχίων.

Μάλιστα, αντίθετα με τους κυβερνητικούς διθυράμβους, τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί δεν θα είναι και τα τελευταία. Δεν ξεφεύγουμε με άλλα λόγια «από την κινούμενη άμμο των τελευταίων μηνών» όπως δήλωσε με διάγγελμά του ο Λουκάς Παπαδήμος από την τηλεόραση την Παρασκευή το βράδυ. Τον Ιούνιο χαρακτηριστικά αναμένονται νέα αντιλαϊκά μέτρα. Το θύμα τότε θα είναι ο 13ος και 14ος μισθός. Ο πρωθυπουργός επίσης απέκρυψε ότι ακόμη και οι πιο αρμόδιοι, όπως το ΔΝΤ και η Τρόικα, προδικάζουν ότι αργά ή γρήγορα θα απαιτηθεί νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους καθώς αντίθετα με τις εφησυχαστικές διαβεβαιώσεις ότι το 2020 θα μειωθεί στο 120% του ΑΕΠ, πιο αξιόπιστες απόρρητες εκθέσεις εκτιμούν ότι θα ανέρχεται στο 140% ακόμη και στο 160%. Στο επίπεδο δηλαδή που βρίσκεται και σήμερα.

Τέλος, η αποτυχία της ακολουθούμενης πολιτικής φάνηκε από την επίσημη κήρυξη της Ελλάδας σε κατάσταση χρεοκοπίας, μετά την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης που μετέτρεψε την εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών σε υποχρεωτική (επιτρέποντας έτσι την συμμετοχή να φτάσει από το 85,8% στο 95,7%) και την επακόλουθη πληρωμή των CDS ύψους 3,2 δισ. Ενδεχόμενο που μέχρι πριν λίγους μήνες κράδαιναν ως φόβητρο απέναντι σε κάθε αίτημα μονομερούς παύσης πληρωμών του δημόσιου χρέους, που πλέον γίνεται αδήριτη αναγκαιότητα.

Οξύνεται η διαμάχη όσο πλησιάζει η ώρα της χρεοκοπίας (Πριν, 16.10.11)

Μέσα σε ένα όργιο παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και ανηλεών συγκρούσεων μεταξύ διαφορετικών κέντρων εξουσίας εντός και εκτός Ελλάδας καθορίζονται οι τελευταίες λεπτομέρειες για την χρεοκοπία του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή ένα γενναίο κούρεμα των ομολόγων ακόμη και της τάξης του 50-60%. Οι ουσιαστικές αποφάσεις θα ληφθούν στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 23 Οκτώβρη στις Βρυξέλλες, ενώ το πιθανότερο είναι πως το σχέδιο θα υποβληθεί για έγκριση και στην σύνοδο των 20 πλουσιοτέρων χωρών του πλανήτη που θα διεξαχθεί στις 3 και 4 Νοέμβρη στη Νίκαια της Γαλλίας. Η εφαρμογή και η ολοκλήρωσή του δε, θα απαιτήσουν μήνες, καθώς θα ακολουθήσουν διμερείς συνεννοήσεις με κάθε τράπεζα και επενδυτή που κατέχει ελληνικά ομόλογα. Η συνάντηση που έγινε την προηγούμενη Κυριακή μεταξύ της Άγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζύ δρομολόγησε την επίλυση των σημαντικότερων εκκρεμοτήτων, χωρίς ωστόσο να καταλήξει και στις λεπτομέρειες – εκεί που πάντα κρύβεται ο …διάβολος.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει από τη νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, όπως προωθείται με πρωτοβουλία των πιστωτών, έγινε εμφανής με αφορμή την επιχείρηση διάσωσης της τράπεζας Dexia, που μόλις πριν τρία χρόνια, το 2008, είχε διασωθεί ξανά από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου που κατέβαλαν για να συνεχίσει να λειτουργεί 6,4 δισ. ευρώ. Τότε απειλήθηκε από τα τοξικά, δομημένα προϊόντα της αμερικανικής στεγαστικής αγοράς. Τώρα ο κίνδυνος για την πάλαι ποτέ δημόσια τράπεζα, με ειδίκευση στη χρηματοδότηση των δήμων προέρχεται από τα ελληνικά, ιταλικά και άλλα ομόλογα χωρών της περιφέρειας της ευρωζώνης ύψους 21 δισ. ευρώ που κατέχει. Η λύση δόθηκε με την πρωτοβουλία των τριών κυβερνήσεων να ξαναβάλουν το χέρι στην τσέπη των φορολογουμένων τους ενισχύοντας έτσι το μετοχικό της κεφάλαιο.

Το σημείο διαφωνίας μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού αφορά τον τρόπο που θα επιμεριστούν οι ζημιές των γαλλικών τραπεζών, στον βαθμό που η εξαγορά ελληνικών τραπεζών από γαλλικές τα προηγούμενα χρόνια (Societe Generale την Γενική και κυρίως Credit Agricole την Εμπορική Τράπεζα) δημιουργεί ένα επιπλέον, διπλό για την ακρίβεια, βάρος στο γαλλικό τραπεζικό σύστημα από το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. Όχι δηλαδή μόνο τις ζημιές που θα υποστούν από το κούρεμα των ομολόγων που κατέχουν οι μητρικές τράπεζες, αλλά επίσης και από τις ζημιές που θα εγγράψουν λόγω των συμμετοχών τους στις ελληνικές θυγατρικές. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιός θα πληρώσει τις ζημιές των γαλλικών τραπεζών. Ερώτημα που προβάλλει τόσο απειλητικά ώστε η Γαλλία γενικά δεν επιθυμεί την αναθεώρηση της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, που πρόβλεπε εθελοντικό κούρεμα στο επιδιωκόμενο επίπεδο του 21% των ομολόγων που κατέχουν οι ιδιώτες (PSI), αντίθετα με την Γερμανία που εμφανίζεται ο φανατικότερος υποστηριχτής της αναθεώρησης αυτής της συμφωνίας μέχρι στιγμής. Το Παρίσι επικαλούμενο τον πέρα για πέρα πραγματικό και άμεσο κίνδυνο να χάσει την ανώτερη δυνατή βαθμολογία (ΑΑΑ) που απολαμβάνει από τους οίκους αξιολόγησης, ακόμη και σήμερα, εξασφαλίζοντας ευνοϊκούς όρους δανειοδότησης δηλαδή χαμηλά επιτόκια, με αποτέλεσμα τότε η κρίση χρέους να επεκταθεί και στην καρδιά της ευρωζώνης στη περίπτωση που το κενό στα μετοχικά κεφάλαια των τραπεζών καλυφθεί από το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών, δηλαδή τον κρατικό προϋπολογισμό, πρότεινε να σταλεί ο λογαριασμός στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Το ίδιο αίτημα φάνηκε να υποστηρίζει και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο, με την έκκλησή του να αυξηθεί η «δύναμη πυρός» του Ταμείου από 440 δισ. ευρώ που είναι σήμερα στα 2 τρισ. Η Γερμανία από την άλλη μεριά αντιτίθεται σθεναρά, θεωρώντας ότι με αυτή τη λύση ο λογαριασμός μετακυλίεται στο Βερολίνο που είναι ο βασικότερος χρηματοδότης του Ταμείου. Λύση που θα ανοίξει εκ νέου μέτωπα στο εσωτερικό της Γερμανίας, αδυνατίζοντας τη θέση της Μέρκελ απέναντι στο στρατόπεδο του οικονομικού φονταμενταλισμού που έχει διαμορφωθεί από τμήματα της γερμανικής ολιγαρχίας τα οποία ζητούν το Βερολίνο να πάψει να χρηματοδοτεί τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Μέχρι στιγμής καθαρός νικητής σε αυτή την διελκυστίνδα δεν έχει φανεί, παρότι η συνάντηση των δύο ηγετών και η συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την Τετάρτη έδωσαν το πράσινο φως για το νέο μεγάλο κούρεμα, το οποίο πρέπει να ειπωθεί πως όπως και το προηγούμενο της 21ης Ιουλίου, θα είναι εθελοντικό, δεν θα επιβληθεί δηλαδή παρά τη θέληση των πιστωτών στα ομόλογα που κατέχουν. Με αυτό τον τρόπο, την εθελοντική συμμετοχή, προσπαθούν να αποφύγουν τον χαρακτηρισμό της αναδιάρθρωσης ως χρεοκοπίας (όπως πράγματι είναι) – γεγονός που θα ενεργοποιούσε την πληρωμή των συμβολαίων ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου (CDS). Το τι θα κάνουν φυσικά οι οίκοι αξιολόγησης, που είναι οι μοναδικοί αρμόδιοι για να αποφασίσουν κανείς δεν μπορεί να προβλέψει… Είναι άγνωστο δηλαδή αν θα δεχθούν το σκεπτικό των ηγετών της ΕΕ και δεν θα χαρακτηρίσουν ως χρεοκοπία την αναδιάρθρωση, προκαλώντας ένα συντριπτικό πλήγμα στην ευρωζώνη.

  • Αντιδρούν οι έλληνες τραπεζίτες στο γερμανικό κούρεμα των ελληνικών ομολόγων ύψους 50%

Ακόμη όμως κι αυτές οι διακηρύξεις για τον εθελοντικό χαρακτήρα της συμμετοχής των ιδιωτών δεν λειτουργούν καθησυχαστικά για όλους, καθώς οι έλληνες τραπεζίτες διαβλέπουν πως θα επωμιστούν τις μεγαλύτερες ζημιές. Ως αποτέλεσμα η αναπόφευκτη αναπλήρωση κεφαλαίου που θα ακολουθήσει για να καλυφθούν τα κενά που θα δημιουργηθούν θα γίνει μοχλός για την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και την απώλεια του ελέγχου. Η δυσμενής αυτή εξέλιξη είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου ανατέθηκε στην «διεθνή των τραπεζών» το IIF όπου προεδρεύει ο Τζόσεφ Άκερμαν της Ντόιτσε Μπανκ. Τι πιο φυσιολογικό επομένως από μια μεροληπτική εφαρμογή των αποφάσεων, σε ένα ούτως ή άλλως τεράστιο περιθώριο κινήσεων που διαθέτουν κινούμενοι με άκρα μυστικότητα, προς όφελος των πιστωτών και εις βάρος του εγχώριου τραπεζικού συστήματος;

Η δυσφορία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος έγινε γνωστή με αφορμή το ξέσπασμα του Μιχάλη Σάλλα, προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς, την Παρασκευή το μεσημέρι ο οποίος αμφισβήτησε ακόμη και την αποτελεσματικότητα της αναδιάρθρωσης σε ότι αφορά το τελικό ζητούμενο που είναι η μείωση του δημόσιου χρέους. Οι δηλώσεις του, που εκφράζουν τον διχασμό και τα αδιέξοδα της αστικής τάξης, είναι οι εξής: «Με βάση τις συμμετοχές που εκτιμάται ότι δηλώθηκαν για το εθελοντικόPSIτης 21ης Ιουλίου, εάν δεχτούμε ότι αντί για το 21% «κούρεμα» που προέβλεπε η απόφαση αυτή, τώρα το εθελοντικό «κούρεμα» θα φθάσει στο 50%, τότε οδηγούμαστε σε μία επιπλέον μείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους ουσιαστικά κατά 20 έως 25 δισ. ευρώ περίπου, σε παρούσες αξίες, και όχι κατά 180 δισ. ευρώ, που πολλοί, είτε από αφέλεια είτε από ελλιπή ενημέρωση, πιστεύουν. Το όφελος δηλαδή θα ήταν περίπου 20 – 25 δισ. ευρώ, το οποίο, όμως, κατά το μεγαλύτερο μέρος, η Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη και πάλι να το ξαναδανειστεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και το ΔΝΤ, προκειμένου να ενισχύσει τα ασφαλιστικά ταμεία και να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες. Μιλάμε δηλαδή, στο τέλος της ημέρας, για ένα όφελος της τάξης των 10 ή 15 δισ. ευρώ, από ένα σύνολο χρέους 360 δισ. ευρώ! Δυστυχώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι στο προτεινόμενο από διαφόρους «κούρεμα» μέσω τουPSI, εξαιρούνται τα ομόλογα της ΕΚΤ, περίπου 60 δισ. ονομαστικής αξίας, τα δάνεια της Τρόϊκας, ύψους 65 δισ., άλλα δάνεια που έχει συνάψει το ελληνικό δημόσιο περίπου 20 δισ., τα έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου 15 δισ., ομόλογα λήξης μετά το 2020 άλλα 40 – 45 δισ., άλλες υποχρεώσεις προς προμηθευτές κλπ του ελληνικού δημοσίου και ασφαλώς εκείνους στο εξωτερικό οι οποίοι και δεν προσήλθαν ούτε στο «κούρεμα» του 21% στοPSIτου Ιουλίου. Επίσης, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι αυτοί που δήλωσαν συμμετοχή για την συγκεκριμένη περίοδο λήξης ομολόγων στοPSIτου Ιουλίου, ήταν σχεδόν πάνω από 50% ελληνικές τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες και ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Δηλαδή, όλη η ιστορία αφορά κυρίως το ελληνικό ασφαλιστικό και τραπεζικό σύστημα, για τα οποία το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να ξαναδανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες που δημιουργούνται εξαιτίας αυτής της αύξησης «κουρέματος». Έτσι, θα έχουμε το φαινόμενο, το ελληνικό δημόσιο να αποδέχεται να διαγράψουν τα ελληνικά ιδρύματα, χρέος που θα τα οδηγήσει σε μείωση των αποθεματικών ή της κεφαλαιακής τους επάρκειας, για να δανειστεί στη συνέχεια και πάλι το κράτος από διεθνείς οργανισμούς, με ό,τι αυτό σημαίνει πολιτικά και οικονομικά, για να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες και να καλύψει τα ταμεία»!!!

Ο Μ. Σάλλας με τα παραπάνω αναλαμβάνοντας το ρόλο της αντιπολίτευσης έδειξε και την ένοχη σιωπή, δηλαδή την ανοχή, της ΝΔ σε όλες αυτές τις αποφάσεις. Κυρίως όμως, έδειξε ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ξαναμοιράζει την τράπουλα μεταξύ ελληνικού και διεθνούς τραπεζικού συστήματος, αδυνατίζοντας σημαντικά αν όχι αποδεκατίζοντας τις θέσεις του πρώτου.

Ο μεγάλος χαμένος ωστόσο της αναδιάρθρωσης θα είναι η εργατική τάξη και η εργαζόμενη πλέιοψηφία που θα δει τους μισθούς της να ισοπεδώνονται και την ανεργία να φτάνει στα ύψη.

Νέα αντεργατικά μέτρα στρώνουν το χαλί για την αναδιάρθρωση (Πριν, 15.5.11)

Χωρίς τέλος είναι η σεναριολογία για την διαχείριση της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα, υπό το φόντο της πασιφανούς και πανθομολογούμενης πλέον αποτυχίας του Μνημονίου να επιλύσει τα χρηματοδοτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Η ένταση μάλιστα των σεναρίων αυξάνεται όσο περισσότερο η οικονομία βυθίζεται στο τέλμα της ύφεσης και της στασιμότητας.

Μάρτυρας η πορεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού το πρώτο τετράμηνο του έτους. Βάση επίσημων στοιχείων η υστέρηση των τακτικών εσόδων (κατά 1,9 δισ. ευρώ) οδηγεί σε εκτροχιασμό το έλλειμμα του τετράμηνου (που αναμένεται να κλείσει στα 7,235 δισ. ευρώ έναντι στόχου 6,924 δισ.) και κατ’ επέκταση τον προϋπολογισμό ο οποίος αναμένεται να εμφανίσει απόκλιση κατά 6-7 δισ. ευρώ σε σχέση με τους στόχους. Οι αιτίες της απόκλισης έχουν τεράστια πολιτική σημασία, γιατί δεν αφορούν τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Το πρόβλημα έγκειται για μια ακόμη φορά στα δημόσια έσοδα που ανέκαθεν αποτελούσαν την αχίλλεια πτέρνα του ελληνικού δημοσιονομικού ζητήματος, λόγω της χαμηλής φορολόγησης των νομικών προσώπων και δη των ΑΕ. Η αιτία σχετίζεται με τον φιλοεργοδοτικό προσανατολισμό της φορολογικής πολιτικής, σε σημείο που να τινάζει στον αέρα την δημοσιονομική ισορροπία. Το Μνημόνιο επιχείρησε να επαναφέρει την ισορροπία στο σύστημα κατακρεουργώντας τις δαπάνες, πρώτα και κύρια τις κοινωνικές. Η ρήση του Ανδρέα Λοβέρδου (που απείλησε να κλείσει ακόμη και το 40% των νοσοκομείων του ΕΣΥ) «αν αποτύχει το νυστέρι του χειρούργου θα πιάσουμε τον κασμά του κατεδαφιστή» ή η δήλωση του Γ. Παπανδρέου «δεν θα υπολογίσουμε το πολιτικό κόστος» την ημέρα που οι Γκοτζαμάνηδες των ΜΑΤ επιτίθονταν με δολοφονική μανία κατά των διαδηλωτών, θα μείνουν στην ιστορία για τον κυνισμό τους. Ακόμη όμως κι αυτές οι πολιτικές αποδείχτηκαν ανεπαρκείς καθώς η αποτελεσματικότητά τους ακυρωνόταν από δύο άλλες κατευθύνσεις: Πρώτο, από την παραπέρα μείωση της φορολογίας νομικών προσώπων και δεύτερο από την εμβάθυνση της ύφεσης (ως αποτέλεσμα τη μείωσης της καταναλωτικής δαπάνης, των μισθών και των δημοσίων επενδύσεων) η οποία στέρησε τα δημόσια ταμεία από τα αναγκαία έσοδα κατά έναν αναλογικό τρόπο.

Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων συζητάει η κυβέρνηση για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα

Εν είδει παρενθέσεως και με βάση παρατήρηση του Κ. Λαπαβίτσα να τονίσουμε ότι τα στοιχεία για την πορεία του ΑΕΠ που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τη στατιστική υπηρεσία, βάση των οποίων ακολούθησαν ανακοινώσεις από το υπουργείο Οικονομικών και τον Όλι Ρεν για το τέλος της ύφεσης, είναι εντελώς πλαστά. Greek statistics τον καιρό του Μνημονίου! Ο χειρισμός αφορά μια «εξομάλυνση» που παρεμβάλουν οι στατιστικές αρχές, που εντελώς τυχαία δίνει οριακά θετική αύξηση του ΑΕΠ. Αν όμως την απαλείψουμε τότε η ύφεση είναι εδώ, το ΑΕΠ συνεχίζει να συρρικνώνεται και οι προβλέψεις του υπουργείου για έξοδο από την ύφεση το 2012 ένα ακόμη ψέμα της κυβέρνησης.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω τάσεων (μείωση δημοσίων δαπανών εις βάρος των εργαζομένων αλλά και δημοσίων εσόδων προς όφελος της αστικής τάξης – μονά κερδίζουν, ζυγά χάνουμε) η ασκούμενη πολιτική οξύνει το δημοσιονομικό πρόβλημα. Έτσι φτάνουμε στον εκτροχιασμό του προϋπολογισμού. Κατά συνέπεια το πρόβλημα από την λεγόμενη, για εντελώς προπαγανδιστικούς λόγους, «μη εφαρμογή» του μνημονίου δεν προέρχεται από την ολιγωρία της κυβέρνησης να εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπονται ή από τις πιέσεις «ομάδων οργανωμένων συμφερόντων» (κατά τη νεοφιλελεύθερη ορολογία) ή από την απροθυμία της αναλάβει το πολιτικό κόστος. Το πρόβλημα βρίσκεται στον ξεκάθαρα ταξικό προσανατολισμό της πολιτικής που εφαρμόζεται και ως μοναδικό ζητούμενο έχει την ανατροπή των ταξικών συσχετισμών προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της εργασίας.

Κι εδώ κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ τα πηγαίνουν μια χαρά! Μάρτυρας τα στοιχεία που έδωσε η υπουργός Εργασίας, Λούκα Κατσέλη, την Τρίτη 10 Μαΐου βάση των οποίων οι μέσες ακαθάριστες αποδοχές στο σύνολο της οικονομίας μειώθηκαν κατά 9,3% το 2010 ενώ για το τρέχον έτος εκτιμάται ότι θα μειωθούν κατά 5%-5,8%. Επίσης το 2010 μετατράπηκαν 26.253 συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης σε ευέλικτες συμβάσεις εργασίας. Ένα αριθμός αυξημένος κατά 55% σε σχέση με το 2009. Τα νούμερα αυτά μάλιστα είναι σημαντικά μικρότερα των πραγματικών, δεδομένου ότι τις περισσότερες φορές η δυσμενής αναθεώρηση των εργασιακών σχέσεων και των αμοιβών δεν γίνεται αντιληπτή από τις αρμόδιες υπηρεσίες που είναι ξεχαρβαλωμένες και δεν καταγράφεται στις επίσημες στατιστικές.

Οι προοπτικές μάλιστα είναι ακόμη πιο ζοφερές. Ήδη οι απειλητικές δηλώσεις από τον επικεφαλής της Δεξιάς στο γερμανικό κοινοβούλιο και τον σλοβένο πρωθυπουργό που θέτουν σε αμφισβήτηση την χορήγηση της πέμπτης δόσης, προλειαίνουν το έδαφος για να γίνουν δεκτοί με αλαλαγμούς χαράς οι όροι που θα συνοδεύουν την επόμενη δόση του δανείου της τρόικας. Κι αυτή τη φορά θα πιάσουν κόκαλο! Πέρα από το κλείσιμο δημόσιων επιχειρήσεων, την «ανησυχία» που εκδηλώνουν για τα ελλείμματα του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ (ύψους 1,1 δισ. ευρώ) που είναι προανάκρουσμα για μείωση των επικουρικών συντάξεων και των επιδομάτων ανεργίας, η συζήτηση πλέον έχει φτάσει στην τύχη δεκάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Ο λόγος είναι ότι ακόμη και οι μειώσεις που θα φέρει το ενιαίο μισθολόγιο (το οποίο αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή τον Ιούλιο) κρίνονται λίγες για να καλυφθούν τα κενά των φορολογικών εσόδων. Σε αυτό το βωμό το επόμενο μέτρο που θα ληφθεί θα είναι οι εν ψυχρώ απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, όπως έχει συμβεί σε δεκάδες άλλες χώρες που επισκέφθηκε το ΔΝΤ: από την Λατινική Αμερική μέχρι χώρες των Βαλκανίων όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, κ.α.

Οι οδηγίες που θα αφήσει η τρόικα πίσω της (περιλαμβανομένης της επιτάχυνσης εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού Πλαισίου Στρατηγικής ύψους 26 δισ. ευρώ και του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δισ. ευρώ) θα φέρουν πιο κοντά και τους όρους της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Ήδη η συζήτηση και η σύγκρουση συμφερόντων πίσω από αυτήν έχει ανάψει για τα καλά όσο πλησιάζουμε στον Ιούνιο οπότε θα ληφθούν ή καλύτερα θα ανακοινωθούν οι σχετικές αποφάσεις. Από την μια ο Όλι Ρεν την απορρίπτει ως αντιρεαλιστικό σενάριο, επικαλούμενος τις απώλειες που θα καταγράψουν ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, θεσμικοί επενδυτές και το τραπεζικό σύστημα και λόγω επίσης των απειλών που θα δεχτεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Δεν περνούν μάλιστα απαρατήρητοι υπαινιγμοί στελέχους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ότι η ελληνική κυβέρνηση παρασύρεται σε σχετικές συζητήσεις μετά από κακές συμβουλές επενδυτικών τραπεζών και δικηγορικών γραφείων που είναι σε αναζήτηση προμηθειών! Ακόμη δηλαδή και η αναδιάρθρωση του χρέους, πέρα από την δημιουργία του, αναδεικνύεται σε πεδίο κερδοσκοπίας και μίζας! Από την άλλη, η ανοιχτή, προσωπική επιστολή του διευθυντή της μεγάλης κυκλοφορίας γερμανικής εφημερίδας Χάντελσμπλαντ προς τον πρωθυπουργό με την οποία πρότεινε αναδιάρθρωση εδώ και τώρα με κάθε τρόπο («όχι χρέη στα χρέη, αλλά επιμήκυνση του χρέους, κούρεμα ίσως και πλήρης αναστολή για ένα διάστημα) περιείχε και μια φράση που συμπυκνώνει όλα τα διακυβεύματα: «Οι εταίροι σας είναι οι τράπεζες», έγραφε ο γερμανικός διευθυντής, εννοώντας ότι οποιαδήποτε αλλαγή αποφασιστεί πρέπει να έχει την εκ των προτέρων έγκριση των τραπεζιτών, αυτών δηλαδή που αποκόμισαν τα μεγαλύτερα κέρδη από τη διαχείριση του δημόσιου χρέους, οδηγώντας το στα ουράνια με τα εξωφρενικά επιτόκια που επέβαλαν. Αναδιάρθρωση συστήνουν και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, σε άρθρο γνώμης, όπου αναφέρουν ότι ακόμη και οι λύσεις ήπιας αναδιάρθρωσης που συζητιούνται με συνδυασμό δανείων μεγαλύτερης διάρκειας με χαμηλότερα επιτόκια δεν αρκούν. Ως μοναδική βιώσιμη λύση προτείνουν την «σκληρή αναδιάρθρωση» που θα περιλαμβάνει κούρεμα του χρέους της τάξης του 50% ακόμη και περισσότερο.

Στον αντίποδα των παραπάνω παροτρύνσεων ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε άρθρο του οικονομολόγου Μάρκ Βάισμπροτ, «αποστάτη» του ΔΝΤ, στους Νιου Γιορκ Τάιμς με τίτλο «Γιατί η Ελλάδα θα πρέπει να απορρίψει το ευρώ». Λόγω της σαφήνειας των επιχειρημάτων του αξίζει να μεταφέρουμε ορισμένες παραγράφους: «Καθώς η κίνηση (αποχώρησης από το ευρώ) μπορεί να στοιχίσει στην Ελλάδα βραχυπρόθεσμα, είναι εξαιρετικά απίθανο αυτό το κόστος να είναι μεγαλύτερο από τα πολλά χρόνια ύφεσης, στασιμότητας και υψηλής ανεργίας που προσφέρουν οι ευρωπαϊκές αρχές. Η εμπειρία της Αργεντινής στο τέλος του 2001 είναι διδακτική. Για περισσότερα από 3,5 χρόνια η Αργεντινή είχε υποστεί μια από τις βαθύτερες υφέσεις του 20ου αιώνα. Το πέσο ήταν συνδεδεμένο με το δολάριο, όπως ακριβώς η Ελλάδα έχει το ευρώ ως το εθνικό της νόμισμα. Οι Αργεντίνοι έπαιρναν δάνεια από το ΔΝΤ και περιέκοβαν δαπάνες ενώ η φτώχεια και η ανεργία έφτανε στα ύψη. Τότε η Αργεντινή προχώρησε σε παύση πληρωμών του εξωτερικού της χρέους και έκοψε τους δεσμούς της με το δολάριο. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι και ο επιχειρηματικός Τύπος πρόβλεπαν ότι θα ακολουθούσαν χρόνια καταστροφής. Αλλά η οικονομία συρρικνώθηκε μόνο για ένα τετράμηνο μετά την υποτίμηση και την παύση πληρωμών, όμως τα επόμενα 6 χρόνια αυξήθηκε κατά 63%. Περισσότερα από 11 εκ. άτομα σε ένα κράτος 39 εκ. βγήκαν από τη φτώχεια. Μέσα σε τρία χρόνια η Αργεντινή επέστρεψε στα επίπεδα παραγωγής που είχε πριν την κρίση, παρότι έχασε περισσότερο από το διπλάσιο απ’ ότι έχει χάσει η Ελλάδα από την τρέχουσα ύφεση. Στην Ελλάδα αντιθέτως, ακόμη κι αν τα πράγματα πάνε καλά, με βάση προβλέψεις του ΔΝΤ θα χρειαστούν οκτώ χρόνια για να επανέλθει το ΑΕΠ στο επίπεδο πριν την κρίση. Ο βασικός λόγος για την ταχεία ανάπτυξη της Αργεντινής ήταν ότι τελικά αποδεσμεύθηκε από τις οικονομικές και νομισματικές πολιτικές που έπνιγαν την μεγέθυνση. Το ίδιο θα επαληθευτεί και στην Ελλάδα εάν εγκαταλείψει το ευρώ. Η Ελλάδα επίσης θα δεχόταν μια ώθηση από την υποτίμηση στο εμπορικό της ισοζύγιο (όπως έγινε στην Αργεντινή τους πρώτους έξη μήνες της ανάκαμψης) καθώς οι εξαγωγές της θα ήταν πιο ανταγωνιστικές και οι εισαγωγές πιο ακριβές. Ρεπορτάζ στον Τύπο προειδοποιούν επίσης για μια απότομη άνοδο στο ελληνικό χρέος από την υποτίμηση εάν εγκατέλειπε το ευρώ. Η Ελλάδα όμως δεν θα πλήρωνε το χρέος της»!

Προφανώς ο Βάισμπροτ συμπεριλαμβάνεται κι αυτός στον «εσμό παραφρόνων και επικίνδυνων» που ζητούν την επιστροφή στη δραχμούλα τους οποίους στηλίτευε ο Αλέξης Παπαχελάς την Τετάρτη στην Καθημερινή…

Αρέσει σε %d bloggers: