Τα μέτρα που θα ολοκληρώσουν την ισοπέδωση της Κύπρου (Επίκαιρα, 11-17 Απρίλη 2013)

cyprus_noΣτα χρόνια πριν το 1960, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν βρετανική αποικία, γυρίζει την χώρα το Μνημόνιο που κατ’ αρχήν συμφωνήθηκε μεταξύ της Τρόικας και της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Το Μνημόνιο συνεργασίας ουσιαστικά παραδίδει τα κλειδιά της οικονομικής πολιτικής στους πιστωτές της Κύπρου, μετατρέποντας (και) την μεγαλόνησο σε κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, με την εκλεγμένη κυβέρνηση να έχει διακοσμητικό και μόνο ρόλο. Ό,τι ακριβώς έχει συμβεί και στην Ελλάδα την τελευταία τριετία.

Από την πρώτη ώρα που έγινε γνωστό το περιεχόμενο του επονείδιστου Μνημονίου, ο νέος υπουργός Οικονομικών της Κύπρου Χάρης Γεωργιάδης, που αντικατέστησε τον Μιχάλη Σαρρή, επιχείρησε να εξοβελίσει την κριτική καλλιεργώντας την κινδυνολογία. Το επιχείρημά του ήταν πως αν δεν γίνει δεκτό το Μνημόνιο και δεν έρθει η πρώτη δόση, τότε δεν θα υπάρχουν λεφτά για να πληρωθούν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων τον Απρίλιο, δηλαδή η Κύπρος θα χρεοκοπήσει. «Μνημόνιο ή χρεοκοπία», επαναλαμβάνει με άλλα λόγια και η κυβέρνηση του Αναστασιάδη, όπως ακριβώς έκανε και η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου στην Ελλάδα το 2010 και το 2011, εκμεταλλευόμενη το κλίμα φόβου της κοινωνίας για το αβέβαιο αύριο που η ίδια είχε δημιουργήσει. Μέχρι που η Ελλάδα αφού δέχθηκε κι εφάρμοσε το ένα Μνημόνιο μετά το άλλο, χρεοκόπησε κι επίσημα τον Φεβρουάριο του 2012 για πρώτη φορά, που δεν ήταν κι η τελευταία, καθώς μετά τις γερμανικές εκλογές αναμένεται νέα χρεοκοπία.

Και μνημόνιο και χρεοκοπία

Εν κατακλείδει, όπως η αποδοχή του Μνημονίου στην Ελλάδα δεν απέτρεψε την χρεοκοπία και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, έτσι και στην Κύπρο το «ναι» στο καινούργιο, δεύτερο Μνημόνιο δεν πρόκειται να γλιτώσει την Κυπριακή Δημοκρατία από μια χρεοκοπία, η οποία μάλιστα θα είναι αποτέλεσμα της «διάσωσης» της. Δεν θα φταίει δηλαδή η Κύπρος, αλλά αποκλειστικά και μόνο οι συνταγές διάσωσης των πιστωτών που τώρα εμφανίζονται ως εξυγιαντικές. Πως θα ξεπληρώσει η Κύπρος το δάνειο των 10 δισ. ευρώ που θα εκτινάξει το δημόσιο χρέος της (από 93% σήμερα) στο 150% του ΑΕΠ; Ποιά χώρα με δημόσιο χρέος σε αυτό το ιλιγγιώδες ύψος δεν κηρύχθηκε σε καθεστώς χρεοκοπίας, με αποτέλεσμα να της επιβληθούν πολύ πιο επώδυνα μέτρα; Αν ένα τέτοιο χρέος είναι φυσιολογικό και διαχειρίσιμο (βιώσιμο κατά την επίσημη ορολογία), όπως επιχειρεί να πείσει τώρα η Τρόικα αποκρύπτοντας τις δραματικές συνέπειες που θα επέλθουν, τότε γιατί η Ιταλία με ένα δημόσιο χρέος στο 128% του ΑΕΠ ή η Ισπανία ακόμη χειρότερα με ένα χρέος στο ύψος του 96% βρίσκονται στο χείλος της δημοσιονομικής κρίσης;

Το Μνημόνιο, αφήνοντας κατά μέρους ως προς το παρόν τα άρθρα που αφορούν τον τραπεζικό τομέα που ήδη δέχθηκε ένα συντριπτικό πλήγμα (με αποτέλεσμα το ενεργητικό του μέσα σε λίγες ημέρες να έχει μειωθεί από 550% σε 350% του ΑΕΠ) περιλαμβάνει μια σειρά από όρους που θα επιδεινώσουν δραματικά την ζωή όλων σχεδόν των Κυπρίων. Ξεχωρίζουμε συγκεκριμένα τα ακόλουθα άρθρα που θα επιφέρουν μια βίαιη φτωχοποίηση, με αποτέλεσμα τα Μνημόνια (το πρώτο που εφαρμόστηκε επί προεδρίας Δ. Χριστόφια με ημερομηνία 23 Νοεμβρίου 2012 και το δεύτερο επί Ν. Αναστασιάδη), όπως και ο Αττίλας (πρώτος κι ο δεύτερος) να αποτελούν σημεία τομής στην σύντομη πολιτική ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας:

  • Αύξηση φόρων στην ακίνητη περιουσία, μέσω της αύξησης των τιμών που χρησιμοποιούνται ως βάση υπολογισμού και παραμένουν στα επίπεδα του 1980 ή/και αύξησης των συντελεστών φορολόγησης.
  • Αύξηση του συντελεστή φορολόγησης τόκων στο 30%.
  • Αύξησης της φορολόγησης στα ΙΧ αυτοκίνητα, υπό την επίκληση φιλο-περιβαλλοντικών αιτιάσεων, που θα αγγίξει από τα τέλη ταξινόμησης μέχρι τους φόρους που επιβαρύνουν τα καύσιμα.
  • Αύξηση των τιμολογίων των δημόσιων υπηρεσιών τουλάχιστον κατά 17% από τις τρέχουσες τιμές.
  • Σταδιακή συρρίκνωση μέχρι κατάργηση των διάφορων επιδοτήσεων κατοικίας που απολαμβάνουν κυρίως οι πρόσφυγες.
  • Χορήγηση του Δώρου Πάσχα μόνο σε όσους συνταξιούχους παίρνουν μηνιαία σύνταξη κάτω από 500 ευρώ.
  • Πρόβλεψη για ευρεία μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος στην κατεύθυνση της βιωσιμότητας, όπως αναφέρεται, το οποίο σημαίνει μείωση των συντάξεων, πέραν των όσων έχουν ήδη συμφωνηθεί και τα οποία συμπεριλαμβάνουν: αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης  για τους δημοσίους υπαλλήλους κατά 2 έτη και για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα κατά 6 μήνες, πρόστιμο για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της σύνταξης στην κατεύθυνση της μείωσης της, κ.α.
  • Μειώσεις σε μισθούς των εργαζομένων στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά 0,8% (για όσους αμείβονται μέχρι 2.000 ευρώ), 1% (2.001-3.000 ευρώ), 1,5% (3.001-4.000 ευρώ) και 2% (άνω των 4.001 ευρώ).
  • Μείωση του αριθμού των δασκάλων που απασχολούνται στο υπουργείο Παιδείας, στο πλαίσιο δομικών μεταρρυθμίσεων που θα αγκαλιάσουν όλη την παιδεία.
  • Εισαγωγή του θεσμού της κινητικότητας στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, που ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είναι τίποτε περισσότεροι από απολύσεις.
  • Επανεξέταση όλων των κοινωνικών παροχών με ξεκάθαρο στόχο «να μειωθεί ο συνολικός αριθμός όσων επωφελούνται» όπως ρητά αναφέρεται στην παράγραφο 3.12.
  • Αλλαγή του τρόπου υπολογισμού του μισθού «για να αντανακλά καλύτερα τις εξελίξεις στην παραγωγικότητα», όπως ορίζεται, που σημαίνει οριστικό αντίο στις σταθερές αποδοχές και πλήρης εξάρτησή τους από τα κέρδη της επιχείρησης.
  • Αναστολή, μέχρι το τέλος του προγράμματος (πρώτο τρίμηνο του 2016) της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής που ίσχυε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
  • Απαγόρευση οποιασδήποτε συζήτησης για αύξηση του κατώτατου μισθού καθώς αυτό θα πρέπει να γίνει σε συνεννόηση με την Τρόικα, ώστε να αποφευχθούν αρνητικές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα.
  • Κατάργηση και των τελευταίων περιορισμών ή διοικητικών ρυθμίσεων που έχουν απομείνει στον τομέα των υπηρεσιών, στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου δόγματος της απελευθέρωσης.
  • Και τέλος, αθρόες ιδιωτικοποιήσεις. Οι κυπριακές αρχές συγκεκριμένα καλούνται από την Τρόικα να καταρτίσουν ένα πλάνο των προς ιδιωτικοποίηση περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονται σήμερα υπό την κατοχή όχι μόνο του δημοσίου, αλλά επίσης και των δήμων κάθε βαθμίδας. Σε αυτές θα περιλαμβάνονται όχι μόνο επιχειρήσεις αλλά και ακίνητη περιουσία όπως κτίρια και γη. «Ως πρώτο βήμα, προτεραιότητα θα δοθεί σε εκείνα τα περιουσιακά στοιχεία με την μεγαλύτερη εμπορική αξία» υπογραμμίζουν οι πιστωτές αγωνιώντας να αρπάξουν ως γύπες ό,τι προλάβουν πριν τους διώξουν από το νησί. Δεν κρύβουν επιπλέον την σημασία που δίνουν στην τηλεπικοινωνιακή εταιρεία CYTA, την εταιρεία ηλεκτρισμού (ΑΗΚ) και την Αρχή Λιμένων Κύπρου. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά του υδρογονάνθρακες, δεν προκρίνεται ως προς το παρόν η αρπαγή τους, που αποτελεί διακαή πόθο της Γερμανίας. Προτείνεται ωστόσο η δημιουργία ενός ειδικού λογαριασμού στον οποίο θα κατατίθενται τα έσοδα από την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων (5.6, παρ.3). Το βήμα αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελεί ένα ενδιάμεσο μέτρο που σε μια επόμενη φάση, όταν η Κύπρος θα βουλιάζει στην υπερχρέωση, θα προσφερθεί στους πιστωτές ως αντάλλαγμα για την εξόφληση ή την παραγραφή μέρους του χρέους. Όπως ακριβώς θέλουν να κάνουν και στην Ελλάδα με τον ειδικό λογαριασμό στην κεντρική τράπεζα όπου θα καταλήγουν τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις (εισροές) για να αποπληρώνονται οι πιστωτές (εκροές).

Τα χειρότερα έπονται

Όλα τα παραπάνω εξόχως αρνητικά, που δεν θα είχαν προταθεί αν δεν είχε προηγηθεί το εξ’ ίσου απεχθές Μνημόνιο του ΑΚΕΛ, δεν αποτελούν παρά το …πρώτο πιάτο! Στο άμεσο μέλλον θα κληθούν να αποδεχτούν και να εφαρμόσουν κι άλλα Μνημόνια πολύ χειρότερα. Γι’ αυτό τον λόγο η Κύπρος πρέπει όσο το δυνατό συντομότερα να απορρίψει Μνημόνιο, Δανειακή Σύμβαση και να αναζητήσουν λύση έξω από την Τρόικα. Κάθε μέρα που περνάει η αναζήτηση εναλλακτικού σχεδίου θα γίνεται όλο και με χειρότερους όρους.

Η παραδειγματική τιμωρία της Κύπρου (Πριν 7.4.2013)

ÓÕÍÁÍÔÇÓÇ ÔÏÕ ÐÑÙÈÕÐÏÕÑÃÏÕ ÁÍÔÙÍÇ ÓÁÌÁÑÁ ÌÅ ÔÏÍ ÊÕÐÑÉÏ ÐÑÏÅÄÑÏ ÍÉÊÏ ÁÍÁÓÔÁÓÉÁÄÇ(ICON PRESS / ËÉÁÊÏÓ ÃÉÁÍÍÇÓ)Μένος Μνημονιακών κατά της Κύπρου

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ

Άνευ προηγουμένου ήταν η επίθεση που εξαπέλυσαν εναντίον της Κύπρου οι κήρυκες της υποτέλειας στην Τρόικα μετά την δεύτερη απόφαση του Γιούρογκρουπ. Κοινός παρανομαστής των – έτοιμων από καιρό – συμπερασμάτων τους ήταν πως οι Κύπριοι πολιτικοί αποδείχθηκαν ψευτόμαγκες και λαϊκιστές κι ότι με τους παλληκαρισμούς τους προκάλεσαν μεγαλύτερα δεινά στους Κύπριους πολίτες. Το επιχείρημά τους ήταν πως η πρώτη απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, που στην κυπριακή βουλή δεν βρήκε ούτε μία θετική ψήφο, ήταν πιο ήπια και λιγότερο οδυνηρή. Για τα τωρινά δεινά τους επομένως φταίει η αντίσταση που επέδειξαν…

Η ηθική που κρύβεται πίσω από αυτή την φιλολογία αποτελεί ντροπή. Ακόμη κι έτσι να ήταν, δηλαδή ακόμη και να ήταν λιγότερο σκληρά τα μέτρα του πρώτου Γιούρογκρουπ, η πέτρα του αναθέματος έπρεπε να πέσει στην ΕΕ που επέλεξε να κάνει επίδειξη δύναμης σε έναν λαό 700.000 ανθρώπων κι όχι απέναντι στους Κυπρίους που τόλμησαν να πουν έστω κι ένα ανολοκλήρωτο «όχι».

Το μένος εναντίον των Κυπρίων δεν ήταν τυχαίο. Ήρθε εκ των υστέρων να δικαιολογήσει την απίστευτη υποτέλεια των ελλήνων πολιτικών, που από τον Μάιο του 2010 μέχρι και σήμερα ΠΑΣΟΚοι, Δεξιοί όλου το φάσματος (ΝΔ και ΛΑΟΣ) και υποτιθέμενοι αριστεροί όπως της ΔΗΜΑΡ έχουν δεχθεί όχι απλώς χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία ό,τι απαιτούσαν οι πιστωτές (από έκδοση ελληνικών ομολόγων με αγγλικό δίκαιο μέχρι την εκτίναξη του δημόσιου χρέους σε μη βιώσιμα επίπεδα) αλλά συνωστίζονταν κιόλας στην αυλή της Μέρκελ προσπαθώντας το ένα κόμμα να ξεπεράσει το άλλο σε δουλικότητα ελπίζοντας ότι έτσι θα τους δοθεί το χρίσμα και τα ανταλλάγματα που ανταμείβουν την εξουσία σε εποχές ξεπουλήματος. Κι ο ελληνικός Τύπος που αναπαρήγαγε την λοιδορία απέναντι στους Κυπρίους επιχείρησε να καλύψει τον δικό του βρόμικο ρόλο όλη αυτή την τριετία.

Πρώτ’ απ’ όλα το «όχι» των Κυπρίων βουλευτών ειπώθηκε κάτω από την πίεση ασυνήθιστα μαζικών διαδηλώσεων για τα δεδομένα της Κύπρου. Οι άοκνες προσπάθειες του Δημοκρατικού Συναγερμού να εξασφαλίσει – με κάθε τρόπο – πλειοψηφία στην Κυπριακή Βουλή δεν θα είχαν πέσει στο κενό, όπως συνέβη, αν δεκάδες χιλιάδες Κύπριοι δεν είχαν βγει στους δρόμους καταγγέλλοντας την ευρωζώνη. Οι βουλευτές και τα κόμματα της Κύπρου επομένως δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να υποκύψουν στην πίεση που άσκησαν οι εργαζόμενοι οι οποίοι έγκαιρα διέκριναν πίσω από την «σωτηρία» του νησιού την δική τους καταστροφή.

Επιπλέον, η αποδοχή της δεύτερης απόφασης επιτεύχθηκε δια της επιβολής. Το σχέδιο πέρασε από την στιγμή που ο Σόιμπλε απαγόρευσε την ψηφοφορία. Οπότε κι οι κόλακες των Μνημονίων ας μην χαίρονται. Κι η δική τους επικράτηση μισή ήταν. Χώρια που την πρόσφερε το Τέταρτο Ράιχ…

  • Δεν έκρυψαν την βαθιά ικανοποίηση που ένιωσαν μνημονιακά κόμματα και Τύπος στην Ελλάδα από το γεγονός ότι έμεινε ημιτελές το “όχι” των Κυπρίων απέναντι στις καταστροφικές αποφάσεις του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών. Πίσω από την υποχώρηση των Κυπρίων, οι οποίοι άλλωστε δεν ρωτήθηκαν για την δεύτερη απόφαση, είδαν την δικαίωση της δικής τους γραμμής υποτέλειας απέναντι στην Τρόικα.
  • Το όχι των Κυπρίων έσωσε ως προς το παρόν τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ από το γερμανικό ψαλίδι

Οι ισχυρισμοί του «μπλοκ της υποτέλειας» ωστόσο είναι κι επί της ουσίας αστήριχτοι. Η πραγματικότητα είναι πως η δεύτερη απόφαση του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών ήταν το ίδιο σκληρή με την πρώτη. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι το κούρεμα της αρχικής απόφασης ήταν πιο λελογισμένο: στην πρώτη του εκδοχή 6,75% για καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ και 9,9% για μεγαλύτερες. Με την έξοδο από το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών αυτή ήταν η απόφαση, άσχετο αν στη συνέχεια κι όσο Γερμανοί και ΔΗΣΥ έβλεπαν ότι χάνουν το παιχνίδι έριχναν στην μάχη εναλλακτικά σχέδια, σε βαθμό που ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας να δηλώσει ότι πρόταση της Κυπριακής πλευράς ήταν το κούρεμα των «ανασφάλιστων καταθέσεων», κάτω των 100.000 ευρώ, επιχειρώντας έτσι να αποσείσει από πάνω του την ευθύνη. Την σχετική δήλωση όμως την έκανε όταν το σχέδιο αυτό είχε ηττηθεί. Αν οι Γερμανοί διαφωνούσαν, γιατί δεν διαχώριζαν την θέση τους από το πρωί της Κυριακής όταν έγινε γνωστό το σχέδιο; Γιατί επέτρεψαν να ληφθεί μια τέτοια απόφαση; Το πιθανότερο αντίθετα είναι πως η πρόταση πράγματι προήλθε από την πλευρά Αναστασιάδη, η οποία υπερεκτίμησε τις δυνατότητές της να επιβάλει μια θεραπεία σοκ εκμεταλλευόμενη τη νωπή ακόμη εντολή του εκλογικού σώματος, κι η Γερμανία την άφησε να προχωρήσει ελπίζοντας να γίνει δεκτή, στον βαθμό που εξυπηρετούσε τα σχέδια της να μετατραπούν οι καταθέτες σε επενδυτές και στο εξής η διάσωση των κλυδωνιζόμενων κρατών μελών της ευρωζώνης να γίνεται με δικά τους πόρους, μέσω της κατάσχεσης ακόμη και των θεωρούμενων ως ακατάσχετων. Και μόνο όταν απορρίφθηκε από την Κυπριακή Βουλή κι όταν ξεσηκώθηκε ένα πρωτοφανές κύμα αντιδράσεων από επίσημες φωνές για τις αποσταθεροποιητικές συνέπειες που θα είχε μια τέτοια απόφαση στο τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης, μόνο τότε ο Σόιμπλε ζήλεψε την δόξα των διαλυμένων συμμοριών που ο ένας λήσταρχος ρίχνει την ευθύνη στον άλλο, ελπίζοντας να την βγάλει ο ίδιος καθαρή κι ας ξεφτιλίζεται εκείνη τη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση στο ηρωικό όχι των Κυπρίων, στην αξιοθαύμαστη επιμονή τους να αρνηθούν να ψηφίσουν την πρώτη απόφαση του Γιούρογκρουπ αψηφώντας πιθανές συνέπειες και την απουσία εκείνη τη στιγμή ενός εναλλακτικού κι εφαρμόσιμου σχεδίου, οφείλεται η διάσωση των καταθέσεων κάτω των 100.000 ευρώ. Τουλάχιστον ως προς το παρόν…

Άλλωστε, όπως αποκάλυψε η γερμανική εφημερίδα Χάντελσμπλατ την εβδομάδα που πέρασε το σχέδιο μετακύλισης του κόστους διάσωσης των τραπεζών στους καταθέτες είχε αποφασιστεί από την ηγεσία της ΕΕ από το 2012 κιόλας. «Από την περασμένη χρονιά είχε συμφωνηθεί από τις κυβερνήσεις της ΕΕ ότι για να σωθούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες στο μέλλον θα συμμετέχουν κι οι καταθέτες. Τα όρια μεταξύ μετόχων των τραπεζών και καταθετών δεν υφίστανται πλέον», γράφει η γερμανική εφημερίδα, αποδεικνύοντας έτσι πως ό,τι συνέβη στην Κύπρο δεν συνιστά μια ξεχωριστή περίπτωση, απλώς την αρχή ενός  καινούργιου τρόπου να λύνονται οι κρίσεις που η Γερμανία προκαλεί χωρίς να βάζει η ίδια το χέρι στην τσέπη…

Ας αναλογιστούμε όμως τι θα είχε κατοχυρωθεί αν έπρεπε να αποφασίσει η Ελληνική Βουλή κάτι σχετικό. Όλος αυτό ο εσμός της υποτέλειας που κυβερνάει από το 2009 θα είχε πει ναι με χέρια και με πόδια κι ο κάθε εξαρτημένος βουλευτής που η Γερμανία τον κρατάει από χίλιες μεριές (ξέρει δηλαδή ότι έχει χρηματιστεί ουκ ολίγες φορές) θα είχε ψηφίσει να βάλουν χέρι και στα πορτοφόλια μας, όχι μόνο στις μικροκαταθέσεις. Επομένως αυτή τη στιγμή όσο κι αν η εξέλιξη δεν δικαίωσε τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν, το ηθικό πλεονέκτημα βρίσκεται στην μεριά της Κυπριακής κι όχι της Ελληνικής Βουλής που έχει ψηφίσει πλήθος απαράδεκτων νόμων, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα επί τρία χρόνια.

Το δεύτερο επιχείρημα του μπλοκ της υποτέλειας, που περιττό να ειπωθεί ότι στην πρώτη του γραμμή έχει δημοσιογράφους και συγκεκριμένα όλους αυτούς που υπόσχονταν ότι το 2012 η Ελλάδα θα έχει βγει ξανά στις αγορές, ότι «το ΔΝΤ έχει αλλάξει» κι άλλα τέτοια αστεία που τους έλεγαν στα σεμινάρια του ΔΝΤ, είναι ότι το κούρεμα της πρώτης απόφασης για τις μεγάλες καταθέσεις ήταν μικρότερο, ενώ δεν προβλεπόταν για παράδειγμα η διάλυση της Λαϊκής Τράπεζας, όπως αποφασίστηκε με την δεύτερη απόφαση. Το αστείο με αυτόν τον συλλογισμό είναι ότι παίρνει στα σοβαρά και τοις μετρητοίς τις προβλέψεις των πιστωτών, όταν κατ’ επανάληψη έχει αποδειχθεί πόσο στον αέρα είναι τα σχέδια τους, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να επανέρχονται με νέες αυστηρότερες προτάσεις που ενίοτε ακυρώνουν προηγούμενες αποφάσεις τους. Στην Ελλάδα οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ και της ΕΚΤ αποδείχτηκαν ψεύτες και πανηγυριώτες ακόμη και στο θέμα των προβλέψεων τους για την πορεία του δημοσίου χρέους. Όλες οι προβολές που έκαναν το 2010 αποδείχθηκαν όνειρα θερινής νυκτός, με αποτέλεσμα τις διαβεβαιώσεις ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν πρόκειται να χρειαστεί αναδιάρθρωση να τις διαδεχτούν μέχρι στιγμής δύο μικρές αναδιαρθρώσεις και μία μεγάλη, ενώ έπεται και μία ακόμη μεγάλη αναδιάρθρωση και θα πρέπει να θεωρήσουμε δεδομένη και οριστική την πρώτη απόφαση του Γιούρογκρουπ; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόλις περνούσε, μέσα σε λίγες ημέρες θα ακολουθούσαν δραματικές ανακοινώσεις ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν κι ότι χρειάζεται νέο, ακόμη μεγαλύτερο κούρεμα των καταθέσεων.

Τέλος, υπάρχει μια ακόμη διάσταση, που κρύβεται επιμελώς απ’ όσους μέσω της Κύπρου επιχειρούν να δικαιώσουν τον δικό του δοσιλογισμό και την οσφυοκαμψία: έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους. Η «κατά πολύ χειρότερη» και τιμωρητική δεύτερη  απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών, όπως και η πρώτη, ήταν μια κοινή απόφαση που λήφθηκε ομόφωνα από τους παριστάμενους. Μεταξύ αυτών κι ο υπουργός Οικονομικών της ελληνικής τρικομματικής κυβέρνησης, Γιώργος Στουρνάρας, ο οποίος εκτελούσε εντολές της κυβέρνησης. Επομένως, όση ευθύνη ανήκει στην Γερμανία ανήκει και στην Ελλάδα για το περιεχόμενο της απόφασης και τον αυστηρό της χαρακτήρα. Αν έκρινε άδικη την ποινή που επιβλήθηκε στην Κύπρο γιατί δεν έβαζε βέτο; Γιατί δεν εκμεταλλευόταν το ειδικό καθεστώς που απολαμβάνει σαν «υπάκουος μαθητής» ώστε να ζητήσει μια καλύτερη μεταχείριση για την Κύπρο; Δεν είναι παραλογισμός να κατηγορείται το θύμα και στην περίπτωσή μας η Κύπρος ότι δέχθηκε μια άδικη ποινή κι αυτοί που την συμφώνησαν και την επέβαλαν, μεταξύ των οποίων κι η κυβέρνηση Αναστασιάδη, να μένουν στο απυρόβλητο της κριτικής και να θεωρείται ότι λίγο πολύ έκαναν την δουλειά τους; Οι ευθύνες της ελληνικής πλευράς γίνονται ακόμη πιο σοβαρές αν δούμε τον οπορτουνισμό τους: Από την μια να ψηφίζουν στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών ότι θέλει η Γερμανία και οι πιστωτές κι από την άλλη, με τον φόβο μήπως οι Κύπριοι τους πάρουν με τις πέτρες, να κρατούν αποστάσεις από την απόφαση που οι ίδιοι αποδέχτηκαν και ψήφισαν πριν λίγες ώρες… Εγκληματικές είναι οι ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης για τον τρίτο Αττίλα, τον ευρω-Αττίλα αν δούμε και την επιθετικότητα με την οποία χειρίστηκε το θέμα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, προσφέροντάς τις στον όμιλο της Πειραιώς. Το μέλημα δηλαδή της τρικομματικής κυβέρνησης ήταν πώς μέσω κι αυτής της ευκαιρίας, πατώντας δηλαδή επί πτωμάτων, θα επιταχύνει τις αναδιαρθρώσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα γιγαντώνοντας τους νέους ομίλους που αναδύονται με τις ευλογίες της Τρόικας. Η ελληνική κυβέρνηση δηλαδή που κατά τ’ άλλα κόπτεται για την Κύπρο δεν έκανε τίποτε διαφορετικό απ’ ότι έκανε η Γερμανία, συμμετέχοντας στο πλιάτσικο της κυπριακής περιουσίας. Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά με άλλα λόγια λειτούργησε όπως ακριβώς είχε λειτουργήσει κι η ελληνική χούντα επί Αττίλα, όταν εκμεταλλεύτηκε την προνομιακή σχέση που έχει με την ελίτ του νησιού για να διευκολύνει τα σχέδια καθυπόταξης του από τον ιμπεριαλισμό. Μόνο που τα επιπλέον δικαιώματα η ελληνική πολιτική ελίτ τα απολάμβανε για να λειτουργεί ως εγγυητής και προστάτης της ανέκαθεν ευάλωτης Κύπρου κι όχι ως μακρύ χέρι τότε των Αμερικάνων και σήμερα των Γερμανών. Γι’ αυτό τον λόγο η ελληνική πολιτική ελίτ κι ειδικότερα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τα ρετάλια της ΔΗΜΑΡ, ανεξαρτήτως των τεράστιων ευθυνών που φέρει σύσσωμα η πολιτική ελίτ της Κύπρου από το ΑΚΕΛ μέχρι τον ΔΗΣΥ, φέρουν τεράστιες και ιστορικές ευθύνες για την ισοπέδωση που επιχειρείται στο νησί.

Νέο απεχθές μνημόνιο προ των πυλών 

ΡΕΚΟΡ ΥΦΕΣΗΣ KAI ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΣΤΟ 25% ΜΟΛΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ

Στη άτυπη σύνοδο της ευρωζώνης που θα συνέλθει από την Πέμπτη 11 μέχρι το Σάββατο 13 Απρίλη θα υιοθετηθεί κι επίσημα το μνημόνιο που έγινε κατ’ αρχήν δεκτό μεταξύ της κυβέρνησης Αναστασιάδη και της Τρόικας την προηγούμενη εβδομάδα. Στη συνέχεια και μέχρι τέλος Απριλίου θα έχει επικυρωθεί από τα εθνικά κοινοβούλια έτσι ώστε εντός του Μαΐου να εκταμιευτεί η πρώτη δόση από τα 10 δισ. ευρώ με τα οποία θα δανειοδοτηθεί η Κύπρος. Το δάνειο θα δοθεί με επιτόκιο 2,5% και θα αποπληρωθεί σε 22 έτη.

Το μνημόνιο είναι βαθιά αντιλαϊκό και θα σημάνει την μεταβίβαση του κόστους δανειοδότησης στους κύπριους εργαζόμενους καθώς από τα λίγα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ξέρουμε πως προβλέπει σημαντική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 4.500, εκποιήσεις ακόμη και πρώτων κατοικιών και αθρόες ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων. Το μνημόνιο που συμφωνήθηκε θα κλείσει οριστικά μια περίοδο ευμάρειας που επικρατούσε στο νησί, προσφέροντας ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο. Το γεγονός ότι έγιναν ηπιότερες πολλές διατάξεις του Μνημονίου που υπογράφτηκε επί Χριστόφια δεν δείχνει ότι το τωρινό Μνημόνιο είναι ήπιο ή ανεκτό. Δείχνει ότι το Μνημόνιο του ΑΚΕΛ, το οποίο χαιρετίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν επονείδιστο. Άλλωστε η Τρόικα ξέρουμε ότι χτυπάει πολλές φορές. Νέα μνημόνια δηλαδή θα ακολουθήσουν το τωρινό, επιδεινώνοντας τις προβλέψεις του με την επίκληση των αυξανόμενων ελλειμμάτων που θα καταγράφει ο κρατικός προϋπολογισμός λόγω της ύφεσης της οικονομίας, που προβλέπεται να καταρρίψει κάθε προηγούμενο ρεκόρ.

Την εβδομάδα που μας πέρασε η αμερικάνικη τράπεζα Σίτιγκρουπ έσπευσε να αμφισβητήσει επί τα χείρω – προφανώς – τις προβλέψεις που διατυπώνονται για συρρίκνωση της κυπριακής οικονομίας κατά 8% φέτος και 3% το 2014. Το ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς διατύπωσε ακόμη πιο μαύρες προβλέψεις: «Μια εκδοχή του πιο πρόσφατου Μνημονίου κατανόησης μεταξύ της Λευκωσίας και των διεθνών δανειστών της που διέρρευσε προβλέπει πρωτογενές έλλειμμα για το 2014 – διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών πριν την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους – 678 εκ. ευρώ ή 4,3% του ΑΕΠ. Αυτό συνεπάγεται συνολικό ΑΕΠ σχεδόν 16 δις. ευρώ ή 11% χαμηλότερο από τα 17,9 δις. ευρώ της πιο πρόσφατης εκτίμησης. Είναι αναπόφευκτη μια μεγάλη πτώση. Τα μέτρα στο συνολικό πακέτο δημοσιονομικής προσαρμογής της κυβέρνησης θα ισοδυναμούν με 7,25% του ΑΕΠ μέχρι το 2016, ενώ φόροι και τιμολόγια δημοσίων υπηρεσιών θα αυξηθούν. Αλλά πόσο μεγάλη θα είναι η πτώση; Στη γειτονική Ελλάδα η μετάβαση από τις καλές εποχές στα τρομερά χρόνια της λιτότητας οδήγησε σε μια μείωση του ΑΕΠ κατά 20% για τέσσερα χρόνια σύμφωνα με εκτιμήσεις της Μόργκαν Στάνλευ. Αν μη τι άλλο, στην Κύπρο τα πράγματα θα εξελιχθούν χειρότερα. Οι Έλληνες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν προσωρινούς ελέγχους κεφαλαίων οι οποίοι θα βαλτώσουν τις επιχειρήσεις και θα βυθίσουν την εμπιστοσύνη. Η απόφαση δε να επιβληθούν απώλειες στις ανασφάλιστες καταθέσεις στις μεγαλύτερες κυπριακές τράπεζες θα υπονομεύσει σημαντικά τον χρηματοπιστωτικό τομέα της χώρας. Θέμα ξεχωριστής σημασίας καθώς ο χρηματοπιστωτικός τομέας συνεισέφερε το 9,2% της ετήσιας ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας, σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από τον μέσο όρο της ευρωζώνης». Νέο ρεκόρ ύφεσης επομένως θα καταγράψει η Κύπρος με την ανεργία να πλήττει ακόμη και το 20-25% του εργατικού δυναμικού, να κινείται δηλαδή σε διπλάσια επίπεδα από τα σημερινά, όπως πρόβλεψε ο κύπριος νεοφιλελεύθερος νομπελίστας οικονομολόγος Χριστόφορος Πισσαρίδης στην εφημερίδα Φιλελεύθερος την προηγούμενη Κυριακή.

ΗΔΗ ΥΠΟ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ: Γκαουλάιτερ στέλνουν στο νησί

ΕΥΡΩ-ΚΑΤΟΧΗ

Ο επώδυνος χαρακτήρας των μέτρων που περιλαμβάνονται στο κυπριακό Μνημόνιο αναγνωρίστηκε ακόμη κι από τον εκπρόσωπο της ευρωπαϊκής Επιτροπής που δημόσια τα περιέγραψε ως δυσβάσταχτα. Μόνο, που αυτή η ομολογία δεν αποτέλεσε το προοίμιο για να ανακοινωθούν κάποια μέτρα ανακούφισης (ποιός θα το περίμενε άλλωστε αυτό από την Επιτροπή που έχει μετατραπεί σε λόμπι των πιστωτών…) αλλά για να δικαιολογηθεί το καθεστώς κατοχής. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε ότι οι Βρυξέλλες θα στείλουν στην Λευκωσία ομάδα τεχνοκρατών, όπως ακριβώς συνέβη και στην Ελλάδα (Τασκ Φορς) με σκοπό να επιβλέψουν και να υποστηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη και την αναδιάρθρωση της οικονομίας και του κρατικού μηχανισμού.

Όλα αυτά όμως δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια προσπάθεια συγκάλυψης του πραγματικού έργου των Γκαουλάιτερ που είναι ένα και μοναδικό: η προετοιμασία ενός νέου σχεδίου που θα λύνει το πρόβλημα της διχοτόμησης που έχει προκαλέσει η παράνομη τουρκική εισβολή, σε βάρος των ελληνοκυπριακών συμφερόντων.

Ήδη, το θέμα της οριστικής επίλυσης του Κυπριακού έχει τεθεί ανοιχτά κι όχι φυσικά από τη σκοπιά του τερματισμού της τουρκικής κατοχής με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που είναι η μοναδική συμβατή με το διεθνές δίκαιο λύση. Τέθηκε χωρίς περιστροφές από τον τούρκο πρόεδρο, Αμπντουλάχ Γκιουλ, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Λιθουανία την προηγούμενη εβδομάδα όπου δήλωσε πως η κρίση “μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντική ευκαιρία επειδή, εάν το νησί ενωθεί, θα έχει μεγαλύτερη οικονομική δυναμική. Και εάν προσθέσουμε την δυναμική για συνεργασία με την Ελλάδα και την Τουρκία, τότε αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη”. Ειρήσθω εν παρόδω: η αναφορά στην Ελλάδα ας ελπίσουμε να μην υποκρύπτει τη συναίνεση του Σαμαρά σε ένα νέο διχοτομικό σχέδιο και μια πιθανή συμφωνία του να λειτουργήσει η Αθήνα σαν πολιορκητικός κριός, ολοκληρώνοντας το έγκλημα που ξεκίνησε στο Γιούρογκρουπ. Σύντομα θα μάθουμε…

Δεν είναι όμως μόνο ο Γκιουλ που ανοίγει το θέμα της διχοτόμησης. Το ίδιο έκανε κι ο πρώην ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στην Κύπρο, Μίκαελ Μόλερ, με παρέμβασή του που δημοσιεύτηκε στα Νέα την Πέμπτη 4 Απριλίου. Στο διαφωτιστικό άρθρο του, με τίτλο “να μια ευκαιρία για επανένωση” μεταξύ άλλων, τονίζει πως “μια επανένωση θα φέρει αυξημένη ευημερία… Ο νέος πρόεδρος της Κύπρου, που έχει ταχθεί υπέρ της επανένωσης, βρίσκεται σε καλή θέση για να προτείνει τολμηρά μέτρα με στόχο την ενοποίηση του νησιού. Κι η ηγεσία των Τουρκοκυρπίων βρίσκεται σήμερα σε ισχυρότερη θέση από ποτέ για να διαπραγματευτεί μια ενοποίηση με ίσους όρους”. Μεθερμηνευόμενα τα προηγούμενα σημαίνουν πως οι δύο παράγοντες που θα λειτουργήσουν καταλυτικά για την επανένωση του νησιού (κι όχι τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής) είναι ο νέος πρόεδρος της Κύπρου, που στο παρελθόν ήταν υπέρ του διχοτομικού, φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν το οποίο απορρίφθηκε από τους Κύπριους, και μια νέα ισορροπία δυνάμεων που φέρνει σε ισχυρότερη θέση τους Τουρκοκύπριους, αποκλειστικά και μόνο λόγω του υποβιβασμού των Ελληνοκυπρίων εξ αιτίας της κρίσης. Και οι δύο όμως αυτοί παράγοντες συντείνουν σε μια λύση που θα είναι επανάληψη του σχεδίου Ανάν επί το δυσμενέστρο μάλιστα, στη βάση των νέων ισορροπιών που δεν προσδιορίζονται μόνο από την οικονομική κρίση στην Κύπρο, αλλά και από τα πλήγματα που έχουν δεχτεί οι σχέσεις της Λευκωσίας με την Μόσχα, με αποτέλεσμα η Ρωσία να έχει πάψει πλέον να αποτελεί αντίβαρο σε ΗΠΑ και ΕΕ!

Όλα επομένως συντείνουν πως είναι θέμα χρόνου ένα νέο συνταγματικό αυτή τη φορά πραξικόπημα σε βάρος της Κύπρου, που θα την μετατρέψει σε σύγχρονο προτεκτοράτο ώστε να μπορέσει η Γερμανία να επεκτείνει την επιρροή της στην Μεσόγειο και να πάρει υπό τον έλεγχό της φυσικά και τα ενεργειακά κοιτάσματα.

Επιστροφή στην λίρα η λύση για την Κύπρο (Επίκαιρα 21-27.3.2012)

liraΗ απάντηση που έδωσε ο υπουργός Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προς την κυπριακή ηγεσία κατά τη διάρκεια του (ιστορικής πλέον σημασίας) συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, «αν δεν σας αρέσει να φύγετε από το ευρώ», αποτελούσε μια κορυφαία επίδειξη αλαζονείας, θράσους και πολύ περισσότερο δύναμης, εξόφθαλμα απειλητικής πια για την Ευρώπη! Τα λόγια του έφεραν στην επιφάνεια αφτιασίδωτη επίσης την γερμανική υποκρισία, καθώς ο Σόιμπλε ήξερε ότι μίλαγε εκ του ασφαλούς, έχοντας απέναντί του μια ηγεσία που είχε εξ’ αρχής συμφωνήσει με το τερατώδες γερμανικό σχέδιο κατάσχεσης μέρους των τραπεζικών καταθέσεων. Η ηγεσία του Ν. Αναστασιάδη ήξερε πολύ καλά, όπως ήξερε κι υπόλοιπος κόσμος τα σχέδια που συζητιόνταν, επί πολλές εβδομάδες ακόμη κι από τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου. Δεκάδες ήταν τα άρθρα ακόμη και πρωτοσέλιδα ειδικά του βρετανικού οικονομικού Τύπου που εξηγούσαν με πλούσιες λεπτομέρειες το χωρίς προηγούμενο «σχέδιο διάσωσης» της Κύπρου (με τον ευφημισμό εδώ να διεκδικεί θέση στα εγχειρίδια της ελληνικής γλώσσας). Η ξεχειλίζουσα κυνισμού απάντηση του γερμανού υπουργού ωστόσο επεδίωκε να κλείσει απότομα την συζήτηση για την ύπαρξη οποιονδήποτε εναλλακτικών λύσεων. Στο σχέδιο του περιττό να πούμε ότι συναίνεσε και το αμερικάνικο κέντρο, δηλαδή το ΔΝΤ, που έβλεπε την προώθηση των δικών του σχεδίων πίσω από την ευρω-ληστεία των καταθέσεων. Συγκεκριμένα ένα πλήγμα στα ανταγωνιστικά ρωσικά συμφέροντα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η έξοδος από την ζώνη του ευρώ και η επιστροφή στην κυπριακή λίρα, με απόφαση της ίδιας της πολιτικής ηγεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ακόμη και τώρα, αποτελεί λύση σωτηρίας για πολλούς και σημαντικούς λόγους! Δεν συνιστά κίνδυνο για την Κύπρο. Η αποδοχή που συναντά στα κέντρα αποφάσεων της Κύπρου η προοπτική επαναφοράς της κυπριακής λίρας φάνηκε πεντακάθαρα το τελευταίο χρονικό διάστημα από δηλώσεις πολλών προσωπικοτήτων που έμμεσα ή ως ενδεχόμενο άφηναν το θέμα ανοιχτό. Να θυμίσουμε την σχετική δήλωση του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ, Άντρου Κυπριανού, τον Σεπτέμβριο του 2012, τις πιο πρόσφατες δηλώσεις του αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου (που χαρακτήρισε «προστυχιά των Ευρωπαίων» την απόφαση συλλογικής τιμωρίας των καταθετών) κι ο οποίος ζήτησε η Κύπρος να φύγει από την ευρωζώνη μόλις μπορέσει να το πράξει κι επίσης την σχετική αναφορά του πρώην υπουργού Εξωτερικών και υποψήφιου στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές Γιώργου Λιλλήκα, ο οποίος αφού χαρακτήρισε Βατερλώ την απόφαση του Eurogroup ανακοίνωσε ότι η ομάδα οικονομολόγων του διερευνά το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ.

Η Γερμανία δουλεύει για το Λουξεμβούργο

Ο πρώτος και σημαντικότερος λόγος για τον οποίο η Κύπρος πρέπει να φύγει από το ευρώ και να μην εφαρμόσει φυσικά την καταστροφική απόφαση του Eurogroup σχετίζεται με τα σενάρια για την επόμενη μέρα, που αφορούν στο ίδιο το μέλλον της Κύπρου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από την απόφαση του Eurogroup βρίσκονται συγκεκριμένα, υλικά συμφέροντα του Τέταρτου Ράιχ. Μήνες τώρα το περιοδικό Σπίγκελ έγραφε για την «ανησυχία» των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών μήπως τα χρήματα της διάσωσης καταλήξουν στα χέρια των ρώσων ολιγαρχών. Εδώ είναι αναγκαίο να γίνει μια παρένθεση. Οι ρώσοι ολιγάρχες, οι οποίοι με βάση δημοσιεύματα έχουν καταθέσεις ύψους 18,3 δισ. δολαρίων στις κυπριακές τράπεζες και αναμένεται να χάσουν από την απόφαση του Eurogroup κεφάλαια ύψους σχεδόν 2 δις. δολαρίων δεν ευθύνονται στο παραμικρό για την κατάσταση χρεοκοπίας στην οποία περιήλθαν οι κυπριακές τράπεζες. Η ευθύνη ανήκει στην Γερμανία, γιατί με δική της καθοδήγηση και ευθύνη σχεδιάστηκε το πρόγραμμα ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων (PSI) πέρυσι τον Μάρτιο, από το οποίο οι κυπριακές τράπεζες ζημιώθηκαν με 4,5 δις. ευρώ λόγω της σοβαρής τους έκθεσης σε ελληνικά ομόλογα. Όταν έδιωχναν οι «Μερκοζύ» κακήν κακώς τον Γιώργο Παπανδρέου από την κυβέρνηση με ένα συνταγματικό πραξικόπημα που δεν έχει όμοιο σε ανεπτυγμένη χώρα και διόριζαν τον Λουκά Παπαδήμο στις 11.11.’11 ένα στόχο είχαν στο μυαλό τους: να εφαρμοστεί απρόσκοπτα και ομαλά το πρόγραμμα ανταλλαγής των ομολόγων. Και εφαρμόστηκε όπως ακριβώς το είχαν σχεδιάσει. Από τότε επομένως το Βερολίνο ήξερε για τις ζημιές που θα προκαλούνταν στις κυπριακές τράπεζες, μιας και είχε ακριβέστατη άποψη για τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων ανά πάσα στιγμή. Ήξεραν δηλαδή τον χάρτη των ζημιών. Φτάνοντας στη συνέχεια να ρίχνουν την πέτρα του αναθέματος στους ρώσους ολιγάρχες και το καθεστώς αδιαφάνειας που επικρατεί στις κυπριακές τράπεζες, κατηγορώντας τις ότι αποτελούν πλυντήριο ξεπλύματος βρόμικου χρήματος, αυτό που επεδίωκαν ήταν να αποκρύψουν τις δικές τους εγκληματικές ευθύνες για το κυπριακό ναυάγιο. Άλλωστε η «κυπριακή φούσκα» δεν αφορούσε δάνεια που δίνονταν αλόγιστα χωρίς επαρκείς εγγυήσεις, όπως συνέβη στις ΗΠΑ, την Ιρλανδία και την Ισπανία. Η ιδιαιτερότητα της «κυπριακής φούσκας» έγκειται στο μεγάλο ύψος των καταθέσεων που διατηρούσαν, λόγω του ότι οι κυπριακές τράπεζες αποτελούσαν πύλη εισόδου κεφαλαίων από την Ρωσία, την Ουκρανία και άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής προς την Ευρωζώνη. Επομένως η απόφαση του Eurogroup να τιμωρηθούν οι καταθέτες για τις επενδύσεις των τραπεζών, όταν μάλιστα οι διοικήσεις τους, οι εποπτικές αρχές (δηλαδή η κεντρική τράπεζα) κι όσοι αποφάσισαν το κούρεμα των ομολόγων συνεχίζουν να βρίσκονται στο απυρόβλητο της κριτικής, αποτελεί πρόκληση. Ή, …σκοπιμότητα! Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόφαση υφαρπαγής των καταθέσεων σηματοδοτεί το σβήσιμο της Κύπρου ως χρηματοοικονομικού κόμβου από τον παγκόσμιο επιχειρηματικό χάρτη. Ποτέ ξανά δεν θα τοποθετηθούν στην Κύπρο τόσα δισεκατομμύρια, αν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη 17 υπουργοί να αποφασίζουν και δεύτερο ή και τρίτο, αν χρειαστεί, κούρεμα των καταθέσεων. Έτσι όμως το νησί θα βουλιάξει. Η Κύπρος θα καταδικαστεί στην οικονομική ερήμωση και τη φτώχεια, όχι στο όνομα της οικονομικής διαφάνειας και της ηθικής (αυτά είναι για αφελείς!), αλλά χάρη των γερμανικών συμφερόντων. Γιατί, αν κάποιος ωφελείται από την εξάλειψη της Κύπρου από τον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό χάρτη – μιλώντας πάντα για την Ευρώπη – είναι το Λουξεμβούργο, που αποτελεί γερμανική αποικία. Ένα προτεκτοράτο που ειδικεύεται στο ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, με τη μοναδική διαφορά ότι χρησιμοποιεί τελευταίας τεχνολογίας απορρυπαντικά που δεν …μυρίζουν, ούτε αφήνουν …στίγματα. Καθαρές δουλειές και κυρίως τα πάντα υπό τον αυστηρό γερμανικό έλεγχο. Αν η Κύπρος επομένως δεν θέλει να χάσει το βιοτικό επίπεδο που είχε κι αν θέλει να διατηρήσει τις διεθνείς της οικονομικές συμμαχίες οφείλει να ανακοινώσει την έξοδο από το ευρώ, στέλνοντας το δικό της μήνυμα στην ΕΕ.

Στασιμότητα η παραμονή στην ευρωζώνη

Άλλωστε, η εγκατάλειψη της κυπριακής λίρας και η ένταξή της στην ευρωζώνη την 1η Ιανουαρίου 2008 μόνο με οικονομική άνθηση και ευημερία δεν συνδυάστηκε. Κι αυτός είναι ο δεύτερος λόγος για τον οποίο πρέπει η Κύπρος να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, έστω κι αν στην οικονομική στασιμότητα των τελευταίων ετών είχε κι η διεθνής οικονομική κρίση το δικό της μερίδιο. Οι ίδιοι οι Κύπριοι σήμερα δεν νιώθουν καμιά ευγνωμοσύνη απέναντι στο ευρώ που το έχουν ταυτίσει με την ακρίβεια, καθώς προκάλεσε ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα του νησιού κύμα ανατιμήσεων που έχει τοποθετήσει την Κύπρο στην ομάδα χωρών της ευρωζώνης με υψηλό πληθωρισμό. Το ευρώ επίσης έχει ταυτιστεί με την ανεργία. Είναι ενδεικτικό ότι από το 2005 μέχρι και το 2008 η ανεργία συνεχώς μειωνόταν στην Κύπρο κι έκτοτε αυξάνεται σταθερά. Από 16.000 εργαζόμενους που έπληττε το 2008, το 2012 η ανεργία έπληττε περισσότερους από 52.000 εργαζόμενους (12%), χωρίς μάλιστα να έχουν εφαρμοστεί εξ ολοκλήρου και τα μέτρα του Μνημονίου που θα θέσουν σε κίνηση το γνωστό αρνητικό σπιράλ ύφεσης – ανεργίας – δημοσιονομικών αποκλίσεων. Τα ιστορικά επίπεδα ανεργίας ύψους 4% που χαρακτήριζαν επί χρόνια την κυπριακή αγορά αποτελούν πλέον μια γλυκιά ανάμνηση, δίνοντας ώθηση στον ρατσισμό που αναπτύσσεται ραγδαία. Τα χρόνια του ευρώ ήταν επίσης μια περίοδος συνεχούς αύξησης του δημόσιου χρέους, καθώς από 48,9% του ΑΕΠ το 2008 έφτασε το 2013 στο 96,7%. Από το 2004 δε, όταν άγγιξε το ανώτερο μέχρι τότε σημείο του (70,9% του ΑΕΠ) μειωνόταν σταθερά.

Εν κατακλείδι, όσο νωρίτερα αποχωρήσει η Κύπρος από την ευρωζώνη τόσο καλύτερα θα είναι. Όσο αναβάλλεται αυτή η απόφαση τόσο δημιουργούνται τετελεσμένα που θα καθιστούν την έξοδο πιο δαπανηρή. Τώρα λοιπόν κι όχι αύριο…

Η Κύπρος στα χέρια της Τρόικας (Επίκαιρα, 13-19.12.2012)

xristofiasΤο Κυπριακό Μνημόνιο χειρότερο του πρώτου ελληνικού!

Το ερώτημα υπήρχε (σε θεωρητική έστω βάση) πολύ πριν χρειαστεί να απαντηθεί από μια κυβέρνηση που αναφέρεται  στην Αριστερά, όπως του ΑΚΕΛ στην Κύπρο: Μπορεί να υπάρχει ένα ανεκτό, ένα υποφερτό για τους εργαζόμενους Μνημόνιο στην περίπτωση εκείνη που η πολιτική ηγεσία διαπραγματευτεί σθεναρά και δεν συμφωνεί εκ των προτέρων σε οποιοδήποτε αίτημα της Τρόικας πριν καν αυτό διατυπωθεί, όπως συνέβη από το 2010 και συνεχίζει να συμβαίνει μέχρι σήμερα στην Ελλάδα; Υφίστανται με άλλα λόγια περιθώρια ώστε οι κοινωνικές του συνέπειες να μην είναι τόσο δραματικές; Το συμπέρασμα που εξάγεται αν διαβάσει κανείς το Μνημόνιο δυστυχώς δεν αφήνει περιθώρια για αμφιταλαντεύσεις ούτε επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης. Περιθώρια διαπραγμάτευσης και υπογραφής ενός υποφερτού Μνημονίου δεν υπάρχουν! Όπως δεν υφίσταται ενδεχόμενο η λιτότητα, οι μειώσεις μισθών και οι περικοπές κοινωνικών δαπανών να αποκτήσουν ποτέ «ανθρώπινο πρόσωπο». Γιατί, αυτά ακριβώς είναι που περιλαμβάνει το Μνημόνιο το οποίο συμφώνησε η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ με την Τρόικα.

Οι ευθύνες μάλιστα του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, αποδεικνύονται ιστορικές κι ούτε φυσικά παραγράφονται ή μειώνονται με αφορμή τα κάθε άλλο παρά ειλικρινά δάκρυα του από το βήμα της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Εργαζομένων, όταν επανέφερε το τετριμμένο δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Επιπλέον, η προσπάθεια του να δημιουργήσει συνειρμούς με τα δάκρυα του Τάσσου Παπαδόπουλου άγγιζε τα όρια της ύβρεως, αν σκεφτεί κανείς πως ο τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είπε Όχι, δεν είπε Ναι όπως ο Δημήτρης Χριστόφιας που καμιά τιμή πλέον δεν του αρμόζει μια και με τις πράξεις του εντάσσεται σε αυτούς που έβλαψαν τον κυπριακό λαό και την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία. Γιατί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αποδοχή του Μνημονίου όπως ακριβώς έκανε την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας να δέχεται αδιαμαρτύρητα και την πιο παράλογη απαίτηση της Τρόικας, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα αναγκάσει και την Κυπριακή πολιτική ηγεσία να δεχθεί αργά ή γρήγορα ένα διχοτομικό σχέδιο…

Ξεχωρίζει για τον κυνισμό του

Η διάψευση όσων αφελώς ή εκ του πονηρού πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχουν και «Μνημόνια με ανθρώπινο πρόσωπο» ή ότι μπορεί να κοροϊδέψουν τους εκπροσώπους των δανειστών έρχεται από τις πρώτες κιόλας σελίδες του Μνημονίου που έχει συμφωνηθεί με την Τρόικα. (Το πλήρες κείμενο του Μνημονίου κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες μεταφρασμένο από το επιτελείο του υποψηφίου για τις προσεχείς προεδρικές εκλογές Γιώργου Λιλλήκα). Ομολογείται λοιπόν ότι «βασικοί στόχοι του προγράμματος είναι: Η αποκατάσταση της ευρωστίας του κυπριακού τραπεζικού τομέα με την αναδιάρθρωση… και την μείωση του μεγέθους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων… Να συνεχίσει την εν εξελίξει διαδικασία της δημοσιονομικής εξυγίανσης… (και) Να εφαρμόσουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Για κάποιον που έχει υποστεί το μαρτύριο να διαβάζει τα αλλεπάλληλα ελληνικά Μνημόνια όχι μόνο από τα συγκεκριμένα παραθέματα αλλά από όλο το ύφος και την δομή του κειμένου διακρίνει ότι το κυπριακό Μνημόνιο ξεχωρίζει για τον κυνισμό του. Δεν είναι ηπιότερο από το πρώτο ελληνικό, του Μαΐου του 2010! Από την αρχή λέει πως θέλει να σώσει τις τράπεζες! Οι όροι μάλιστα που θα το κάνει αυτό θα είναι εξόχως επιβλαβείς για την κυπριακή κοινωνία και μάλιστα χειρότεροι από τους όρους που αυτό έγινε στην Ελλάδα. Αρκεί να δούμε τι γράφει στην παράγραφο 1.11: «Αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου και ελαχιστοποίηση των διοικητικών εμποδίων ώστε οι τράπεζες να μπορούν να εκποιούν ακίνητα τα οποία έχουν ως εξασφαλίσεις δάνεια που δεν εξυπηρετούνται σε μέγιστη περίοδο 1½ χρόνου από τη μέρα που αρχίζουν οι νομικές ή οι διοικητικές διαδικασίες». Στη συνέχεια αναφέρει το κυπριακό Μνημόνιο, το οποίο αποδεικνύεται πολύ χειρότερο του ελληνικού: «Αλλαγή του ορισμού των μη εξυπηρετούμενων δανείων και να θεωρούνται ως μη εξυπηρετούμενα αυτά τα οποία δεν εξυπηρετούνται για περίοδο 90 ημερών. Η αλλαγή αυτή θα εισαχθεί μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2012» (1.12). Δε χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις για να γίνει εμφανές ότι στην Κύπρο οι Τροϊκανοί θέλουν να βάλουν κατ’ ευθείαν χέρι στην ιδιωτική περιουσία και τα ακίνητα, χωρίς να κάνουν τα λάθη που έκαναν στην Ελλάδα, όπου η εκκίνηση της διαδικασίας των κατασχέσεων ακινήτων έχει αποδειχθεί χρονοβόρα. Το πάθημα (στην Ελλάδα) έγινε μάθημα (στην Κύπρο)…

Δρακόντεια ωστόσο αποδεικνύονται και τα μέτρα λιτότητας που αφορούν τον δημοσιονομικό τομέα. Για το 2012 (βλέπετε δεν ήθελαν να πάνε χαμένες ούτε κι αυτές οι λίγες μέρες που υπολείπονται μέχρι να φύγει το έτος) περιλαμβάνουν: Μόνιμη κλιμακωτή μείωση απολαβών στον κρατικό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, περαιτέρω χρονική επέκταση της αναστολής της ΑΤΑ σε όλο τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, επέκταση του παγώματος των μισθών (προσαυξήσεων και γενικών αυξήσεων μισθών) στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά τουλάχιστον 5.000 κατά την περίοδο 2012-2016, αύξησης της φορολογίας ακινήτων και καθιέρωση μηχανισμού για την τακτική επανεξέταση των ειδικών φόρων κατανάλωσης.

Αύξηση φόρων, μείωση κοινωνικών δαπανών

Για το 2013 το Μνημόνιο προβλέπει τα ακόλουθα μέτρα: Κατάργηση επιδομάτων όπως το επίδομα μάνας, οικογενειακά επιδόματα και εκπαιδευτικές χορηγίες, πάγωμα συντάξεων, αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 2 έτη, αύξηση της ελάχιστης ηλικίας για την εξασφάλιση του δικαιώματος σύνταξης, μείωση λειτουργικών δαπανών των ημικρατικών οργανισμών, αύξηση φόρων κατανάλωσης στα προϊόντα καπνού, τα αλκοολούχα ποτά και τα καύσιμα κίνησης, αύξηση του ΦΠΑ κατά μία ποσοστιαία μονάδα από 17% σε 18%, γενική αύξηση όλων των τελών της κυβέρνησης κατά 17%, μείωση των δαπανών για την υγεία, καθιέρωση εισφοράς ασφαλισμένων για ορισμένες υπηρεσίες και φάρμακα, κ.α.

Για το 2014 τα δημοσιονομικά μέτρα που συμφωνήθηκαν μεταξύ κυβέρνησης ΑΚΕΛ και Τρόικας περιλαμβάνουν μείωση των κοινωνικών παροχών κατά 28,5 εκ ευρώ, περαιτέρω καθολική μείωση των απολαβών του ευρύτερου δημόσιου τομέα κατά 3%, επιπλέον αύξηση κατά μία μονάδα ακόμη τόσο του βασικού συντελεστή ΦΠΑ από (18% σε 19%) όσο και του μειωμένου (από 8% σε 9%), επιπλέον αύξηση του φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα κίνησης και των ασφαλιστικών εισφορών.

Στο Μνημόνιο υπάρχει εκτενής αναφορά σε μια σειρά από αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις όπως για το συνταξιοδοτικό σύστημα, όπου μεταξύ πολλών άλλων προβλέπεται και «η εισαγωγή αυτόματης ρύθμισης της νόμιμης συντάξιμης ηλικίας κάθε 5 χρόνια, σύμφωνα με τις αλλαγές στο προσδόκιμο ζωής». Πρόκειται για έναν μηχανισμό αυτόματης αύξησης του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης ο οποίος θα μεριμνά μόλις αυξηθεί το προσδόκιμο ζωής να το επαναφέρει στο προηγούμενο επίπεδο του… Επιδείνωση στο βιοτικό επίπεδο των Κυπρίων θα σηματοδοτήσει και η «αύξηση τελών για ιατρικές υπηρεσίες προς μη δικαιούχους κατά 30%». Εδώ παρατηρούμε το κράτος πρόνοιας με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω: Αυτοί ακριβώς που στερούνται κοινωνικής ασφάλισης κι έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη για φροντίδα, όπως οι μακροχρόνια άνεργοι, καλούνται να πληρώνουν επιπλέον χρήματα για να έχουν πρόσβαση στις σχετικές υπηρεσίες… Στον Καιάδα με άλλα λόγια μιας και στην πράξη τους απαγορεύεται η πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας! Μεταξύ άλλων προβλέπεται το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων», άρση των εμποδίων για μετακινήσεις των εργαζομένων στο δημόσιο, κατάργηση των αντικινήτρων για εργασία των ανέργων, δηλαδή μείωση των επιδομάτων ανεργίας, κ.α. Τέλος, σε ό,τι αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις το μόνο που συμφώνησαν είναι στην «δημιουργία ενός καταλόγου με στοιχεία ενεργητικού συμπεριλαμβανομένης ακίνητης ιδιοκτησίας που ανήκουν στην κεντρική κυβέρνηση, στους δήμους και τις επαρχιακές διοικήσεις, με προοπτική πιθανής εκποίησης». Κάπου εκεί θα ενταχθούν η τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Σίτα και τα κοιτάσματα ώστε στο επόμενο Μνημόνιο να πουληθούν έναντι πινακίου φακής…

Φαίνεται απ’ όλα τα παραπάνω ότι οι επιπτώσεις που θα σημάνει το Μνημόνιο στην καθημερινή ζωή των Κυπρίων άμεσα μάλιστα, γιατί έχουν ήδη προηγηθεί κι άλλες περικοπές, θα είναι δραματικές. Μισθοί, συντάξεις, ημερομίσθια θα μειωθούν, ενώ η ανεργία θα αυξηθεί ακόμη ταχύτερα μαζί με τους φόρους και το κόστος πρόσβασης στις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες.

Το πολιτικό κόστος που θα καταβάλει το ΑΚΕΛ απ’ αυτή του την καθαρά πολιτική και κοινωνικά ολέθρια επιλογή θα είναι τεράστιο!

Η τρόικα παγιδεύει την Κύπρο με την γνωστή συνταγή (Επίκαιρα 29-11-5/12/)

troika-cyprusΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Στο στόχαστρο το φυσικό αέριο και οι στρατηγικές δημόσιες επιχειρήσεις

Τρομακτικές είναι οι πιέσεις που δέχεται η πολιτική ηγεσία της Κύπρου για να αποδεχτεί και να υπογράψει το Μνημόνιο συνεργασίας που θα ανοίξει τον δρόμο για την δανειοδότησή της από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Όλες τις προηγούμενες εβδομάδες ξεδιπλώθηκε ένα όργιο πιέσεων με αποδέκτη τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, έτσι ώστε να ανάψει το πράσινο φως για τη υπογραφή του Μνημονίου παραμερίζοντας τις αντιστάσεις του, που περισσότερο σχετίζονταν με την υστεροφημία του μιας κι ούτε ο ίδιος θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές της 17ης Φεβρουαρίου ούτε έχει ούτως ή άλλως ελπίδα να κερδίσει ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ, Σταύρος Μάλας. Μια υποψηφιότητα η οποία από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε χαρακτηρίστηκε υποψηφιότητα ήττας.

Τον χορό των πιέσεων πρώτος τον έσερνε ο ηγέτης του κόμματος Δημοκρατικού Συναγερμός, Νίκος Αναστασιάδης, που με βάση όλες τις προβλέψεις θα είναι ο νικητής των ερχόμενων εκλογών και επόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας. Τα κίνητρά του για την ψυχολογική τρομοκρατία που ασκεί, επικαλούμενος τον κίνδυνο κατάρρευσης της οικονομίας, αδυναμίας πληρωμής συντάξεων και άλλα πολύ γνωστά στους Έλληνες πολίτες, είναι προφανή: Αυτό που θέλει είναι να ακυρώσει την στρατηγική του ΑΚΕΛ (το οποίο ναι μεν έφερε στην Κύπρο την Τρόικα αλλά δεν θέλει να οριστικοποιηθεί η συμφωνία μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου) και το Μνημόνιο να υπογραφεί όσο το δυνατόν πιο σύντομα για να το χρεωθεί ο ίδιος ο Δ. Χριστόφιας. Σε αυτή την κατεύθυνση ο Ν. Αναστασιάδης, υπέρμαχος του Σχεδίου Ανάν το 2004, έφτασε να απειλήσει μέχρι και με ποινική δίωξη τον σημερινό πρόεδρο στην περίπτωση που καταρρεύσει η οικονομία. Όταν όμως θα καταρρεύσει λόγω του Μνημονίου, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, τότε ποιος θα αναλάβει την πολιτική και ποινική ευθύνη;

Τραπεζικό πραξικόπημα

Ρόλο επιταχυντή στην διαδικασία υπαγωγής της Κυπριακής Δημοκρατίας σε καθεστώς Μνημονίου έπαιξε η απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να διακόψει την ρευστότητα προς τις κυπριακές τράπεζες στις 20 Ιανουαρίου σε περίπτωση που δεν υπογραφεί το Μνημόνιο. Σε μια τέτοια περίπτωση οι κυπριακές τράπεζες – απόλυτα εξαρτημένες από την ΕΚΤ ελέω συμμετοχής στην ευρωζώνη και απεμπόλησης της νομισματικής ανεξαρτησίας – θα έχαναν την πρόσβαση στον μηχανισμό έκτακτης παροχής ρευστότητας του ELA, από τον οποίο χρηματοδοτούνται συστηματικά. Μόνο η Κύπρου Λαϊκή έχει πάρει 5,5 δισ. ευρώ από αυτό τον μηχανισμό, σύμφωνα με δημοσιεύματα. Τότε είναι που άρχισαν και τα όργανα περί επικείμενης χρεοκοπίας, αδειάσματος των ταμείων των τραπεζών, κλπ, κλπ. Κλίμα που στην συνέχεια εντάθηκε με αφορμή την απόφαση του οίκου αξιολόγησης Fitch να υποβαθμίσει την κυπριακή οικονομία, κατά δύο μάλιστα βαθμίδες, με την επίκληση των κινδύνων για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών! (Τέτοια αλληλεγγύη ούτε η Μαφία δεν δείχνει!) Αξιοποιώντας την απόφαση της ΕΚΤ ο υπουργός Οικονομικών Βάσος Σιαρλή και ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας, Πανίκος Δημητριάδης, προχώρησαν σε ένα μίνι πραξικόπημα κι εν αγνοία της πολιτικής ηγεσίας, σύμφωνα με  δημοσιεύματα, συμφώνησαν με την Τρόικα την επίσπευση εφαρμογής του Μνημονίου, τουλάχιστον για τις τράπεζες.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να υπογραμμίσουμε τους κινδύνους που αποδεδειγμένα πλέον δημιουργεί η περίφημη ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών και η ανεξέλεγκτη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς αποκαλύπτεται ότι η θωράκισή της από την πολιτική εξουσία δεν διασφαλίζει απλώς και μόνο ότι θα λειτουργεί ανεξάρτητα από τις πολιτικές ηγεσίες, προς όφελος ενός γενικού καλού. Αυτό που κατάφερε η ανεξαρτητοποίηση των κεντρικών τραπεζών, όπως επιβλήθηκε επιτακτικά από την Συνθήκη του Μάαστριχτ κι ως προϋπόθεση για την υλοποίηση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης, είναι να λειτουργούν τελικά εναντίον της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας, αποτελώντας ένα μηχανισμό επιβολής των πιο συντηρητικών σχεδίων στην οικονομία και την πολιτική! Έτσι, οι κεντρικές τράπεζες αποδείχθηκαν η πέμπτη φάλαγγα του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού.

Η υπαγωγή της Κύπρου σε καθεστώς Μνημονίου αποτελεί πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο λόγω του ότι τα χρηματοδοτικά προβλήματα του νησιού προέκυψαν όταν τα δημόσια οικονομικά λειτούργησαν σαν σωσίβια λέμβος για τις εμπορικές τράπεζες! Από τη στιγμή που ανέλαβε η Κύπρος το κόστος διάσωσης των τραπεζών, όπως ακριβώς συνέβη και στην Ιρλανδία, η τραπεζική κρίση πήρε την μορφή της δημοσιονομικής. Παρόλα αυτά το δημόσιο χρέος της Κύπρου δεν αυξήθηκε σε ανησυχητικό βαθμό και στο τέλος του 2011 παρέμενε στο 71,6% του ΑΕΠ (το οποίο ανερχόταν σε 17,8 δισ. ευρώ), όταν το δημόσιο χρέος της Γερμανίας ήταν 81,2% του ΑΕΠ. Το ποιος είναι ο μεγάλος ασθενής της Κύπρου φαίνεται πεντακάθαρα κι από την κατανομή του δανείου, που θα φτάσει τα 17,5 δισ. ευρώ. Όσο είναι σχεδόν το ΑΕΠ! Η μερίδα του λέοντος, 10 δισ. ευρώ, θα κατευθυνθούν στις τράπεζες, 6 δισ. για την αναχρηματοδότηση του χρέους και μόλις 1,5 δισ. για τα δημόσια οικονομικά. Από τη στιγμή όμως που είναι ηλίου φαεινότερο πως την κρίση στην Κύπρο την προκάλεσαν οι τράπεζες κι αυτές θα ευνοηθούν από το δάνειο, τα αιτήματα της Τρόικας για επιβολή άγριας λιτότητας με μειώσεις μισθών, κοινωνικών παροχών και αυξήσεις φόρων είναι εντελώς αδικαιολόγητα και προκλητικά, αποκαλύπτοντας ότι το ζητούμενο είναι να επιδεινώσουν την ζωή των εργαζομένων κι όχι να εξυγιάνουν τα δημόσια οικονομικά της Κύπρου.

Αρπαγή κοιτασμάτων και ΔΕΚΟ

Η Τρόικα ωστόσο τα θέλει όλα. Όχι μόνο την φτωχοποίηση των Κυπρίων, αλλά και τον πλούτο του νησιού. Αυτό αποκαλύπτεται από την επιμονή της να ιδιωτικοποιηθούν οι κρατικές επιχειρήσεις κι επίσης να περιέλθουν υπό τον έλεγχό της τα ενεργειακά κοιτάσματα της Κύπρου. Τα δύο αυτά αιτήματα – που αποκαλύπτουν ότι, όπως και στην Ελλάδα, η Τρόικα αποτελεί συγκαλυμμένο όργανο εξυπηρέτησης διεθνών οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων – είναι που δημιούργησαν κι ένα προσωρινό αδιέξοδο στις συνομιλίες κυβέρνησης και Τρόικας. Το βέτο συγκεκριμένα τέθηκε από τον υπουργό Εμπορίου, Νεοκλή Συλικιώτη, ο οποίος δήλωσε ότι δεν πρόκειται να εγκρίνει την υποθήκευση του πλούτου του νησιού, που σύμφωνα με συγκλίνουσες εκτιμήσεις και μιλώντας για το λεγόμενο οικόπεδο 12 υπολογίζεται σε 80 δισ. ευρώ (σχεδόν πέντε φορές το ΑΕΠ του νησιού) εκ των οποίων το 70% ανήκει στο κράτος. Το μέλημα της Τρόικας ωστόσο είναι τόσο τα κοιτάσματα όσο κι οι κυπριακές ημιδημόσιες επιχειρήσεις να περάσουν στην ιδιοκτησία των ευρωπαϊκών πολυεθνικών. Το σχέδιο αυτό προωθείται και δεν παρεμποδίζεται από την διατύπωση που συμφωνήθηκε στο Μνημόνιο και με βάση δημοσιεύματα ναι μεν δεν προκρίνεται άμεσα η ιδιωτικοποίηση, θα υλοποιηθεί ωστόσο αν το χρέος κριθεί μη βιώσιμο. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια παραδοξολογία. Αν αυτή τη στιγμή, που το χρέος βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα με βάση τα πιο αυστηρά κριτήρια κρίνεται μη βιώσιμο και απειλητικό σε βαθμό να θεωρείται επιβεβλημένη η υπαγωγή σε καθεστώς Μνημονίου, είναι δυνατό να κριθεί βιώσιμο όταν θα έχει επιβαρυνθεί με ένα δάνειο που ισούται με το 100% του ΑΕΠ και θα έχει διπλασιαστεί; Προφανώς όχι! Η Τρόικα δέχτηκε να κάνει μια υποχώρηση, ξέροντας ότι ο χρόνος είναι με το μέρος της κι ότι αργά ή γρήγορα όταν η κυπριακή ηγεσία θα σέρνεται σαν ζητιάνος – όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελληνική ηγεσία – εκλιπαρώντας για την …δόση της, τότε δεν θα έχει το σθένος να προβάλλει την παραμικρή αντίρρηση απέναντι στα αιτήματά της για ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων σε γερμανικές ή άλλες ευρωπαϊκές πολυεθνικές.

Τέλος, πρέπει να υπογραμμιστούν οι τεράστιες ευθύνες που αναλαμβάνει το ΑΚΕΛ και προσωπικά ο ίδιος ο Δημ. Χριστόφιας αν τελικά υπογράψει το Μνημόνιο, καθώς η Τρόικα θα αποδειχθεί ο νέος, ο Τρίτος Αττίλας, που θα φέρει την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα διακυβεύματα είναι τόσο σημαντικά που ο Δημ. Χριστόφιας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις πιέσεις που ασκούνται, όσο ασφυκτικές κι αν είναι.