Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…

Δεν ακούστηκε ούτε μία, ούτε δύο φορές. Επίσης δεν ακούστηκε μόνο στο εσωτερικό από τους υπέρμαχους της παραμονής στην ΕΕ (κυρίως εκπροσώπους των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών), αλλά και στο εξωτερικό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ότι δήθεν αν οι ψηφοφόροι του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούν, τότε θα ανέτρεπαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2016 και θα ψήφιζαν υπέρ της παραμονής της Αγγλίας στην ΕΕ. Το είχε επικαλεστεί ο επικεφαλής του επιτελείου της Μέρκελ, Πίτερ Αλτμάγιερ, τον Ιούλιο του 2016 λέγοντας ότι οι βρετανοί ψηφοφόροι θα έπρεπε να είχαν την ευκαιρία να επανεξετάσουν τις συνέπειες της εξόδου και πολύ πιο πρόσφατα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, με την τόσο συμπαθητική χρονική υστέρηση που χαρακτηρίζει κάθε του αντίδραση, δηλώνοντας τον Μάρτιο του 2017 «ότι θα έρθει η μέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανεβεί ξανά στο πλοίο της ΕΕ».

Κι έτσι η Τερέζα Μέι όρισε την 8η Ιουνίου ως ημέρα πρόωρων εκλογών με δύο άμεσους στόχους. Σε επίπεδο πολιτικό να καταστήσει σαφές εντός κι εκτός της νήσου πώς η απόφαση εξόδου από την ΕΕ είναι οριστική, αμετάκλητη και κυρίως πλειοψηφική. Θα το πετύχει δε αυτό ευκολότερα μετά την περαιτέρω απήχηση που βρήκε το αίτημα εξόδου όταν αποσαφήνισε πως η αποχώρηση θα είναι συγκρουσιακή και όχι ήπια χαϊδεύοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων της. Το αποτέλεσμα της 8ης Ιουνίου θα κλείσει μια για πάντα τη συζήτηση για το κατά πόσο ήταν συνειδητή κι εν γνώσει των συνεπειών η απόφαση των βρετανών ψηφοφόρων. Χώρια του ηθικού πλεονεκτήματος που θα χτίσει το Λονδίνο έναντι των Βρυξελών οι οποίες διατάζουν τους ψηφοφόρους να ξαναπάνε στην κάλπη μόνο για να αναιρέσουν αποτελέσματα προηγούμενων ψηφοφοριών. Ενώ η χώρα που γέννησε τον κοινοβουλευτισμό…

Πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι η Τερέζα Μέι για όσο καιρό θα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις θα έχει μια πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία από πίσω της (ακόμη και 100 βουλευτών αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις) κι όχι την οριακή που διαθέτει σήμερα, 17 μόλις εδρών, που εύκολα μπορεί να θρυμματιστεί από ένα σφυροκόπημα ψηφοφοριών εκ μέρους των Εργατικών οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε Πέμπτη Φάλαγγα του Βερολίνου.

Μετακυλώντας τον πολιτικό τους χρονικό ορίζοντα από το 2020, οπότε θα διεξάγονταν κανονικά οι εκλογές, στο 2022 οι Τόρηδες έχουν απεριόριστη δυνατότητα απορρόφησης και των πιο απότομων κραδασμών που θα προκαλέσει η έξοδος από την ΕΕ, στην περίπτωση εκείνη που το Βερολίνο επιβάλει τιμωρητικούς όρους, χρησιμοποιώντας το Brexit ως παράδειγμα προς αποφυγή. Το Λονδίνο έτσι που προετοιμάζεται για μια ανηλεή σύγκρουση με την ΕΕ θα αποφασίζει χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος. Κι όποιος αντέξει…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 23 Απριλίου 2017

Επίδειξη δύναμης από Τερέζα Μέι εναντίον Βερολίνου, Βρυξελλών

British Prime Minister Theresa May delivers a speech on the third day of the Forum's annual meeting, on January 19, 2017 in Davos. Theresa May addresses the World Economic Forum in Davos just two days after unveiling her blueprint for the country's departure from the European Union / AFP / FABRICE COFFRINI        (Photo credit should read FABRICE COFFRINI/AFP/Getty Images)

Το χειρότερο δυνατό σενάριο, για τη Γερμανία, υλοποιήθηκε την Τρίτη με αφορμή την πολυαναμενόμενη ομιλία της βρετανίδας πρωθυπουργού στην οποία θα περιέγραφε το σχέδιο εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλα τα ήπια σενάρια στα οποία ήλπιζαν οι Ευρωπαίοι, η Τερέζα Μέι, στη σημαντικότερη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας εξήγγειλε το πιο «σκληρό Brexit» που μπορούσαν να φανταστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο.

Η αλήθεια είναι πώς και μόνο το γεγονός ότι το σχέδιο εξόδου εκφωνήθηκε έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν οι Ευρωπαίοι ζητούσαν την ενεργοποίηση του άρθρου 50 την επομένη κιόλας και την επιτάχυνση όλων των διαδικασιών ώστε να μη δημιουργηθεί προηγούμενο, αποτέλεσε χαστούκι στους μηχανισμούς της ΕΕ. Έκτοτε η θέση του Λονδίνου έναντι της ΕΕ ενισχύθηκε απροσδόκητα, διαμορφώνοντας μια ετεροβαρή για τις Βρυξέλλες ισορροπία δυνάμεων, λόγω της διάψευσης όλων των αρνητικών προβλέψεων για τη βρετανική οικονομία. Μάλιστα αντί των σεναρίων αποκάλυψης, όλοι οι δείκτες (για τουρισμό, βιομηχανία, κατασκευές και υπηρεσίες) κινούνται  θετικά, εξ αιτίας της υποχώρησης τη στερλίνας. Υπέρ της Μέι είναι και οι βραχυχρόνιες προβλέψεις καθώς τα μέτρα ενίσχυσης της αμερικανικής οικονομίας που θα ενεργοποιήσει τάχιστα ο Τραμπ θα ωφελήσουν άμεσα τις βρετανικές εξαγωγικές επιχειρήσεις. Όσο για τους Γερμανούς, αν κάτι κρατούν μέχρι στιγμής είναι τις απειλές του Τραμπ για εισαγωγικούς δασμούς στα αυτοκίνητα ύψους 35%. Γιατί επομένως να μην κάνει η Μέι επίδειξη δύναμης, προκρίνοντας ένα επιθετικότατο σχέδιο εξόδου, σε βαθμό βρετανικά κι ευρωπαϊκά Μέσα να αναρωτιούνται αν μπλοφάρει…

Η βρετανίδα πρωθυπουργός απορρίπτοντας τα τελεσίγραφα της Μέρκελ ότι η πρόσβαση στην εσωτερική αγορά της ΕΕ θα έχει ως αντίτιμο την πρόσβαση των μεταναστών στην Αγγλία υπό τους κανόνες της ΕΕ, εξήγγειλε έλεγχο των εισερχόμενων από την ΕΕ, με παράλληλο σεβασμό των δικαιωμάτων των πολιτών της ΕΕ. Κρατικό ρατσισμό κι αυξανόμενη ξενοφοβία εν ολίγοις ακόμη κι αν αυτό στοιχίσει την ανεμπόδιστη πρόσβαση των βρετανικών επιχειρήσεων στην ευρωπαϊκή αγορά.

Πρόκειται πιθανότατα για αναμενόμενο και προϋπολογισμένο κόστος που ωχριά μπροστά στα οφέλη που αναμένει η Αγγλία παλεύοντας χωρίς τα βαρίδια της ΕΕ στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού για τη προσέλκυση νέων επενδύσεων. Σε αυτή την κούρσα η Αγγλία θα διεκδικήσει τη θέση της μειώνοντας τη φορολογία των επιχειρήσεων, σε βαθμό οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς να προβλέπουν της μετατροπή της σε Σιγκαπούρη του Βορρά, και παραμερίζοντας κάθε άλλο εμπόδιο στην κερδοφορία τους: Είτε αφορά τους στόχους για μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίων, που αν παρέμενε στην ΕΕ έπρεπε να τους μειώσει ως το 2030 κατά 40% κάτω από τα επίπεδα του 1990, είτε αφορά τις οροφές στα μπόνους των τραπεζιτών…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στις 22 Ιανουαρίου 2017

Επιπλοκές σε Λονδίνο, απόγνωση σε Βρυξέλλες – Βερολίνο

_33Ακόμη πιο περίπλοκη αποδεικνύεται η διαδικασία εξόδου της Αγγλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την απόφαση του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου της χώρας, βάσει της οποίας η πρωθυπουργός της χώρας Τερέζα Μέι υποχρεούται πρώτα να ζητήσει την έγκριση του βρετανικού κοινοβουλίου για την ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Η απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου, που ελήφθη κατόπιν προσφυγής βρετανών πολιτών, δεν είναι τελεσίδικη καθώς η κυβέρνηση θα την εφεσιβάλλει προσθέτοντας νέους αγνώστους σε μια ήδη δύσκολη εξίσωση. Σε κάθε περίπτωση ένας οδικός χάρτης που προέβλεπε την ενεργοποίηση του άρθρου ως τον Μάρτιο του 2017 και την ολοκλήρωση της εξόδου ως την άνοιξη του 2020, πριν δηλαδή τις προγραμματισμένες εκλογές, ως προς το παρόν παγώνει.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου φαίνεται να δίχασε ακόμη και τους δύο πολιτικούς που σήκωσαν στους ώμους τους την εκστρατεία του Brexit. Ο μεν Νάιτζελ Φάραντζ που ηγούταν του ακροδεξιού Κόμματος Ανεξαρτησίας τη χαρακτήρισε προδοσία του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ενώ ο Μπόρις Τζόνσον δήλωσε ότι η διαδικασία εξόδου δεν κινδυνεύει με εκτροχιασμό. Η άποψη του προερχόμενου από τους Συντηρητικούς Μπόρις Τζόνσον είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα δεδομένου ότι ακόμη κι η Βουλή των Κοινοτήτων που είχε ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της παραμονής πριν το δημοψήφισμα, σήμερα κανείς δεν είναι σίγουρος ότι συνεχίζει να είναι υπέρ της ΕΕ, ενώ – κι αυτό είναι το σημαντικότερο – κανείς δεν θα αναλάμβανε το πολιτικό κόστος να περιφρονήσει τόσο απροκάλυπτα το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος γύρω από το οποίο περιστράφηκε η πολιτική ζωή της Αγγλίας για έτη πολλά.

Η ακύρωση του σχεδιασμού της Τερέζα Μέι δημιουργεί ωστόσο ένα μετρήσιμο πολιτικό αποτέλεσμα, πιέζοντας στην κατεύθυνση του «μαλακού Brexit». Η απόρριψη του «σκληρού Brexit», όπως περιγράφεται η διαδικασία αποχώρησης της Αγγλίας όχι μόνο από την ΕΕ αλλά και από την κοινή αγορά, ενισχύει εκείνες τις φωνές που πιστεύουν ότι το Λονδίνο πρέπει να συνεχίσει να εντάσσεται στην Ευρώπη με πιο χαλαρούς μεν δεσμούς, διατηρώντας ωστόσο την ανεξαρτησία του, σε αντιπαραβολή με τα σχέδια πλήρους αυτονόμησής του που αναπολούν περασμένα μεγαλεία. Το φρενάρισμα των ταχέων διαδικασιών εξόδου ωθεί σε πιο συναινετικές λύσεις.

Αυτό το διαρκές μπρος – πίσω του Λονδίνου ωστόσο προκαλεί φανερή ενόχληση και εκνευρισμό στους κόλπους της ΕΕ που πλέον την ενδιαφέρει ένα πράγμα μόνον: να σηκωθεί να φύγει η Αγγλία από την ΕΕ μια ώρα αρχύτερα. Οι κηφήνες Βρυξελών βιάζονται να ολοκληρωθεί η έξοδος της Αγγλίας για να κλείσει όσο το δυνατό συντομότερα η ιστορικής σημασίας ρωγμή που προκλήθηκε στη συνοχή του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου και να πάψουν να βρίσκουν ερείσματα στην πραγματικότητα όσοι πίστευαν και πιστεύουν ότι από την Αγγλία απλώς ξεκίνησε να ξηλώνεται το πουλόβερ της ΕΕ…

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 6 Νοεμβρίου 2016

Ιδιωτικά αγγλικά τρένα: Για όσους αγαπούν την περιπέτεια…

4Παραθεριστές χάνουν πτήσεις, εργαζόμενοι απολύονται και γονείς εγκαταλείπουν τις δουλειές τους επειδή δεν μπορούν αξιόπιστα να πάρουν τα παιδιά τους στο σπίτι. Η διάψευση των επιβατών που πληρώνουν αδρά για να βασανίζονται από υπερ-πλήρη βαγόνια, ακυρώσεις και καθυστερήσεις μετατρέπεται σε οργή… Η παραπάνω περιγραφή που δημοσιεύεται στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δεν προέρχεται από κάποιο οδοιπορικό καλομαθημένου ευρωπαίου ταξιδιώτη στην Ινδία ή το Πακιστάν. Αφορά στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου! «Το Λονδίνο είναι ένα από τα κορυφαία χρηματοπιστωτικά κέντρα του κόσμου. Του αναλογεί περισσότερο από το ένα πέμπτο του οικονομικού προϊόντος του Ηνωμένου Βασιλείου. Ωστόσο, κρίνοντας από τις επιδόσεις της σιδηροδρομικής σύνδεσης της πόλης με τα προάστιά της και τη νότια προαστιακή ζώνη, θα μπορούσε να είναι η πρωτεύουσα ενός καταρρέοντος κράτους – κι όχι το εμπορικό επίκεντρο μιας χώρας όπου ανακαλύφθηκαν οι σιδηρόδρομοι», συνεχίζει η βρετανική εφημερίδα!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αθλιότητα των βρετανικών σιδηροδρόμων οδήγησε την προηγούμενη εβδομάδα σε παραίτηση τον αρμόδιο υπουργό των Συντηρητικών ενώ ο νεοεκλεγείς δήμαρχος του Λονδίνου Σάντιχ Χαν πρότεινε να σώσει την κατάσταση μια κρατική εταιρεία μεταφορών κι ο υποψήφιος για την ηγεσία των Εργατικών Όουεν Σμιθ υποσχέθηκε την επανεθνικοποίηση των σιδηροδρόμων. Όσο ήταν στην εξουσία ωστόσο, με τον Τόνι Μπλερ πρωθυπουργό, οι Εργατικοί δεν έκαναν το παραμικρό για να ακυρώσουν τις προηγούμενες ιδιωτικοποιήσεις της Θάτσερ και του Μέιτζορ… Ούτε φυσικά και τώρα πρόκειται να κάνουν…

Η αδυναμία των ιδιωτικών σιδηροδρομικών εταιρειών στην Αγγλία να ανταποκριθούν στη ζήτηση αξιοπρεπών σιδηροδρομικών υπηρεσιών, 30 χρόνια σχεδόν μετά την ιδιωτικοποίησή τους, δείχνει την εγγενή ανικανότητα του ιδιωτικού τομέα να διαχειριστεί κοινωνικές υπηρεσίες όπως είναι οι δημόσιες μεταφορές. Ταυτόχρονα δείχνει ότι οι ρυθμιστικές αρχές που έχουν επιφορτιστεί με το έργο της επίβλεψης των ιδιωτών και της συμμόρφωσής τους με τα καθήκοντα που έχουν αναλάβει στο πλαίσιο διαγωνισμών είναι στάχτη στα μάτια της κοινωνίας. Η εμπειρία της Αγγλίας διδάσκει ότι αν κάπου οδηγεί ο γενικευμένος ανταγωνισμός είναι …προς τα κάτω. Εξευτελισμός μισθών και εργασιακών σχέσεων και αδιάκοπη υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, έτσι ώστε να αυξάνονται τα κέρδη των ιδιωτικών εταιρειών.

Τα ακλόνητα αυτά συμπεράσματα αφορούν και την Ελλάδα. Δείχνουν τι θα γίνει όταν θα εγκατασταθούν οι Ιταλοί στον ΟΣΕ κι όταν οι αστικές συγκοινωνίες περάσουν στα χέρια των ιδιωτών. Η επιδείνωση που θα επέλθει θα έχει δε φαρδιά –πλατιά την υπογραφή των πολιτικών απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ που για να παραμείνουν στην εξουσία ξεπούλησαν σε λιγότερο από ένα χρόνο στους ιδιώτες ό,τι δεν μπόρεσαν να ξεπουλήσουν από το 2010 μέχρι το 2015 οι ΠΑΣΟΚοι κι οι Δεξιοί: Λιμάνια, τρένα, αεροδρόμια κι ό,τι άλλο τους ζητηθεί…

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για το Βερολίνο

angΜια ιδιαίτερα περίπλοκη πολιτικά κατάσταση είναι αναγκασμένη να διαχειριστεί η Γερμανία μετά την απόφαση των Βρετανών ψηφοφόρων να αποχωρήσει η χώρα τους από την ΕΕ. Οι δυσκολίες σχετίζονται με τα πολιτικά μηνύματα που θα εκπέμψει η στάση του Βερολίνου κι όχι τις οικονομικές ή νομικές πτυχές της εξόδου καθώς, χωρίς να υποτιμούμε τα καινοφανή προβλήματα που θα πρέπει να λυθούν, από τη στιγμή που η δέσμευση Λονδίνου και Βρυξελλών για ανοιχτές αγορές είναι δεδομένη η προσαρμογή στους μικρότερους δυνατούς δασμούς αν όχι στην εξάλειψή τους αποτελεί εκ των προτέρων κοινό τόπο, ενώ οι δικηγόροι θα έχουν ένα απέραντο και γόνιμο πεδίο να εξασκηθούν στην πιο αγαπημένη τους ασχολία που είναι η ερμηνεία νόμων, διατάξεων και διεθνών συνθηκών.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πολιτικά όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα για τη Μέρκελ, που δέχεται δημοσίως το ένα χαστούκι μετά το άλλο. Στο ένα άκρο του περιθωρίου επιλογών της βρίσκεται η επίδειξη ακαμψίας, σε συνέχεια της ρήσης του Σόιμπλε λίγες μέρες πριν την ημερομηνία σταθμό πλέον της 23ης Ιουνίου ότι «η έξοδος είναι έξοδος». Ωστόσο μια τιμωρητική στάση του Βερολίνου απέναντι στο Λονδίνο όχι απλώς θα δικαιώσει τις αιτιάσεις των προπαγανδιστών του Brexit. Πολύ σημαντικότερο είναι πως θα δώσει επιπλέον ώθηση και σε άλλα πολιτικά ρεύματα και κόμματα άλλων χωρών εκτός της Μεγάλης Βρετανίας (άμεσα Αυστρία, Ουγγαρία, Ολλανδία, κ.α.) να διεκδικήσουν την έξοδό τους από την γερμανική Ευρώπη της ΕΕ. Στο άλλα άκρο βρίσκεται μια σχεδόν διευκολυντική στάση που δε θα επιβεβαίωνε μεν την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη περί Τέταρτου Ράιχ αλλά θα λειτουργούσε διαβρωτικά απέναντι στο μέχρι σήμερα γερμανικό κεκτημένο και, το χειρότερο για την Γερμανία, θα έστελνε μήνυμα και στις άλλες 26 χώρες πως αποτελεί ελεύθερο δικαίωμα κάθε κράτους μέλους η έξοδος από την ΕΕ.

Ανάμεσα σε αυτές τις συμπληγάδες το Βερολίνο, όπως φάνηκε κι από το έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών που διέρρευσε μέσω της εφημερίδας Χάντελσμπλατ, επιλέγει την υπογραφή μια συμφωνίας σύνδεσης, με την Αγγλία να υπάγεται σε ένα ειδικό καθεστώς «συνδεδεμένου εταίρου». Στο πλαίσιο του, που δεν επιτρέπει την αυτόματη αναπαραγωγή από άλλες χώρες έτσι ώστε να αποτελέσει ένα δεδικασμένο ενθαρρύνοντας κι άλλες χώρες να το υιοθετήσουν, θα επιτρέπεται μεν η πρόσβαση στην ενιαία αγορά, χωρίς ωστόσο αυτοματισμούς. Όλα κατόπιν συμφωνιών.

Εντός της ΕΕ, το Βερολίνο δεν έχει άλλη επιλογή, όπως φαίνεται και στο μυστικό σχέδιο του μισητού γερμανού Οικονομικών, πέρα από την εμβάθυνση της ευρωζώνης και των διαδικασιών ενοποίησης, μέσω για παράδειγμα του στενότερου ελέγχου της δημοσιονομικής πολιτικής των κρατών – μελών. Εν ολίγοις, το Βερολίνο θα επιλέξει φυγή προς τα εμπρός, δηλαδή περισσότερη λιτότητα και φτώχεια…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 26 Ιουνίου 2016

Αρέσει σε %d bloggers: