Κλείνει η αριστερή παρένθεση Κόρμπιν στους Εργατικούς

Τραγική φυσιογνωμία για το κόμμα των Εργατικών στην Αγγλία αποδείχθηκε ο ηγέτης του κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, που παρέδωσε τη σκυτάλη μετά το πολύ άσχημο αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών. Ο αριθμός των υποψηφίων για την ηγεσία των Εργατικών ήδη ανέρχεται σε έξι. Οι εκλογές θα ξεκινήσουν στις 21 Φεβρουαρίου και θα τελειώσουν στις 2 Απριλίου, ενώ το όνομα του νέου αρχηγού και του αναπληρωτή του αναμένεται να ανακοινωθεί στις 4 Απριλίου, με την έναρξη του συνεδρίου του κόμματος.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν αναντίρρητα δραματικό για τους Εργατικούς, όχι όμως για τον λόγο που επικαλούνται οι περισσότεροι υποψήφιοι ρίχνοντας την πέτρα του αναθέματος στον Κόρμπιν. Οι Εργατικοί στις εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου έχασαν 60 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και συγκέντρωσαν 202 έδρες, που είναι ο μικρότερος αριθμός εδρών που έχει πάρει το κόμμα από 1935. Από άποψη ποσοστού δεν τα πήγαν ωστόσο τόσο άσχημα: Συγκέντρωσαν 32,2%, υψηλότερο δηλαδή από το εκλογικό ποσοστό του 2015, όταν είχαν κερδίσει 30%. Το απογοητευτικό αποτέλεσμα των Εργατικών αποτέλεσε το αντεστραμμένο είδωλο της θριαμβευτικής νίκης των Συντηρητικών, που πέτυχαν την καλύτερη επίδοση από την εποχή της Θάτσερ το 1987. Η μεγαλύτερη επιτυχία ωστόσο των Τόρηδων (και η κορυφαία αποτυχία των Εργατικών) αφορούσε την ποιότητα των ψήφων, όχι τον αριθμό τους. Για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, η εργατική τάξη που έχει υποστεί τα μεγαλύτερα πλήγματα από την αποβιομηχάνιση, την μείωση μισθών και την άνθιση των υπηρεσιών και κατοικεί στα Μίντλαντς και τις εργατικές περιφέρειες της Ουαλίας, κάτι αντίστοιχο του Μίτσιγκαν και Κονέκτικατ στις ΗΠΑ, ψήφισε τους Συντηρητικούς και γύρισε την πλάτη στους Εργατικούς.

Η απόρριψη των Εργατικών από την εργατική τάξη έχει ξεχωριστή σημασία λόγω της αριστερής στροφής που προκάλεσε στο κόμμα ο Τζέρεμι Κόρμπιν. Η στροφή του φάνηκε πεντακάθαρα στην προβολή αιτημάτων όπως η επανεθνικοποίηση ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων, η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, η αύξηση της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, κ.α. Σε διεθνές δε επίπεδο υποστήριξε θαρρετά τους Παλαιστίνιους προκαλώντας την αντίδραση την αντίδραση του Ισραήλ και των Εβραίων του Λονδίνου που τον κατηγόρησαν για αντισημιτισμό. Αυτό το πρόγραμμα, που υποσχόταν την ακύρωση της δεξιάς στροφής  που επέβαλε στο κόμμα ο Τόνι Μπλερ ήταν που έδωσε μια ώθηση στον Τζέρεμι Κόρμπιν, εντός κι εκτός της χώρας του. Από πολλούς παρομοιάστηκε με τον Μπέρνι Σάντερς που οδήγησε τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ στο πιο ριζοσπαστικό σημείο του πολιτικού φάσματος που έχουν βρεθεί από ιδρύσεως τους. Το ίδιο έπραξε κι ο Κόρμπιν συγκροτώντας ένα αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Εκεί ωστόσο που οι Εργατικοί τα θαλάσσωσαν ήταν στο θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώ οι ψηφοφόροι του είχαν αχθεί ξεκάθαρα κατά της ΕΕ, και μάλιστα μετά το δημοψήφισμα του 2016 με αυξανόμενο ρυθμό αντιδρώντας έτσι στα καψώνια των Βρυξελλών όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, οι Εργατικοί επισήμως δεν έπαιρναν θέση κι ανεπισήμως στην πράξη είχαν μετατραπεί στο κόμμα του Bremain. Ομολογουμένως η θέση τους δεν ήταν εύκολη. Οι Συντηρητικοί με τις σημαίες του Brexit και καλλιεργώντας συνεχώς το ρατσισμό στρέφονταν κατά της ΕΕ κατηγορώντας την για την μετανάστευση. Σε αυτή την αντιπαράθεση οι Εργατικοί, με αντανακλαστικά που θα ζήλευαν και τα περίφημα τετράποδα του Παβλόφ, αντιτάχθηκαν στο ρατσισμό, ταυτίζοντας την πρόοδο με την ΕΕ και τη παραμονή της χώρας τους. Υπήρχε ωστόσο κι άλλος δρόμος. Οι Εργατικοί χωρίς να επενδύουν στον ρατσισμό θα μπορούσαν να αντικρούσουν τα αντιμεταναστευτικά αισθήματα προβάλλοντας το αίτημα «ίδια λεφτά για ίδια δουλειά» και να εκθέσουν την ΕΕ υποστηρίζοντας ότι οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της δεν υπηρετούσαν την εξάπλωση των ιδανικών της προόδου, αλλά τη διεύρυνση των αγορών και την σύγκλιση μισθών και ημερομισθίων προς τα κάτω. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έκαναν οι Εργατικοί.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι τους να στραφούν στους Συντηρητικούς, δεδομένου ότι ο Τζόνσον ευφυώς σκεπτόμενος μετέτρεψε έγκαιρα τις εκλογές σε δεύτερο δημοψήφισμα ζητώντας την ψήφο των πολιτών μόνο και μόνο για να ολοκληρώσει τη δουλειά της εξόδου, ισχυροποιώντας έτσι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που ήδη διέθετε. Το αποτέλεσμα ήταν επιπλέον στην ευρωπαϊκή πυρά να «καεί» και η αριστερή στροφή, παρότι αν το κόμμα έβγαινε δημόσια και μαχητικά υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, όπως ζητούσαν οι περισσότεροι αντίπαλοι του Κόρμπιν ή βρίσκονταν οι ίδιοι στην ηγεσία του κόμματος αυτό θα είχε υποστεί ακόμη μεγαλύτερη πολιτική πανωλεθρία. 

Παρότι είναι νωρίς για προγνώσεις, το πιθανότερο για το νέο ηγέτη των Εργατικών είναι να συγκαταλέγεται στα «πολιτικά παιδιά» του Μπλερ. Αυτή η προοπτική θα φέρει ακόμη πιο κοντά το ενδεχόμενο οι Εργατικοί να ακολουθήσουν το δρόμο των Γάλλων Σοσιαλιστών και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών που έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής της χώρας τους…

Πηγή : Νέα Σελίδα

ΣΔΙΤ εναντίον νοσοκομείων και Εθνικού Συστήματος Υγείας στην Αγγλία

Στην Αγγλία μπορεί ακόμη και οι Τόρηδες να επαίρονται ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν το πείραξε ούτε και οι Θάτσερ, η βρόμικη δουλειά ωστόσο εναντίον της δημόσιας υγείας και των δημόσιων οικονομικών έγινε από το …παράθυρο, μέσω των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (που στη Γηραιά Αλβιόνα αποκαλούνται Private Finance Initiative).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Για να πάρουμε μία μικρή μόνο γεύση από το πόσο …δημοφιλή είναι αρκεί να αναφέρουμε ότι το 68% των ερωτηθέντων που συμμετείχαν σε σχετική έρευνα απάντησαν ότι πρέπει να απαγορευτούν, ενώ στη Σκοτία όπου η χρήση των ΣΔΙΤ είναι πολύ πιο γενικευμένη το 76% των ερωτηθέντων απάντησε ότι πρέπει να απαγορευτούν!

Εξ ίσου κατηγορηματική είναι και η πολιτική ηγεσία που πνέει μένεα εναντίον των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, παρότι από το 2008 μειώνονται συνεχώς, φτάνοντας το 2014 το χαμηλότερο σημείο τους. Ο δήμαρχος του Λονδίνου, Σαντίκ Χαν τις έχει χαρακτηρίσει ως «πέτρα στο λαιμό των δημόσιων νοσοκομείων». Απορριπτικός απέναντι στα ΣΔΙΤ ήταν και ο μέχρι πρόσφατα ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, που με βάση ρεπορτάζ του Guardian στις 26 Αυγούστου 2015, είχε δηλώσει τα εξής: «Κάθε σεντ που πληρώνεται σε μια εταιρεία ΣΔΙΤ είναι χρήμα που αφαιρείται από όσους περιμένουν να κάνουν μια εγχείρηση, είναι χρήμα που περικόπτεται από την εκπαίδευση των κλινικών γιατρών και χρήμα που δεν δίνεται για θεραπείες οι οποίες θα έσωζαν ζωές. Το μεγαλύτερο μέρος του χρέους σε ΣΔΙΤ βρίσκεται σε οφ σορ εταιρείες, που έτσι αποφεύγουν να πληρώσουν φόρους για κέρδη που παράγουν οι φόροι που πληρώνω εγώ και εσείς. Τεράστια κέρδη από το δημόσιο χρήμα δημιουργούνται από τους φοροδιαφεύγοντες».

Το εντυπωσιακό είναι πώς ως σκάνδαλο χαρακτηρίζουν πλέον τις ΣΔΙΤ ακόμη και στελέχη του Συντηρητικού Κόμματος, καθώς είναι αντιμέτωπα με τις επιπτώσεις των συμφωνιών που υπογράφτηκαν πριν χρόνια, ακόμη και πριν δεκαετίες, μιας και η Αγγλία είναι από τις χώρες που πρώτες εισήγαγαν το συγκεκριμένο εργαλείο. Στα οφέλη του υποτίθεται πώς συγκαταλέγονται τα οφέλη που απολαμβάνει ο δημόσιος τομέας καθώς για την κατασκευή ενός νοσοκομείου, ενός σχολείου ή ενός αυτοκινητόδρομου δεν καταβάλει το κόστος πριν την ανέγερση ή την κατασκευή. Αυτό το κάνει ο ιδιωτικός τομέας σε συνεργασία με έναν χρηματοδοτικό οργανισμό, στις περισσότερες περιπτώσεις μια τράπεζα, που έρχεται στη συνέχεια να εισπράξει είτε από το κράτος είτε από τους πολίτες σταθερά τέλη χρήσης, πχ ετήσια μισθώματα ή διόδια για δυο ή τρεις δεκαετίες.

Κάπως έτσι – όμορφα και απλά – σκέφτηκαν και στη περιφέρεια του Δυτικού Γιορκσάιρ όταν αποφάσισαν να χτίσουν με ΣΔΙΤ ένα νοσοκομείο, αρχικού κόστους 42,5 εκ. δολ. Μόνο που το τελικό κόστος κατασκευής του, κατόπιν διαπραγμάτευσης που ξεκίνησαν οι Συντηρητικοί τη δεκαετία του 1990 και συμφώνησαν οι Εργατικοί το 1998, διπλασιάστηκε φτάνοντας τα 81 εκ. «Με βάση δε τους όρους του συμβολαίου, η τοπική υπηρεσία υγείας πρέπει να πληρώσει 390 εκ. δολ. για τα επόμενα 30 χρόνια στην ιδιωτική εταιρεία για να καλύψει τόσο το κεφάλαιο όσο και τους τόκους. Αν αντιθέτως η κυβέρνηση είχε δανειστεί το κεφάλαιο», αναφέρει η έρευνα με τίτλο «Η καταστροφή των ΣΔΙΤ στο Ηνωμένο Βασίλειο, Μαθήματα από την ιδιωτική χρηματοδότηση για τον υπόλοιπο κόσμο» της οργάνωσης Jubilee Debt Campaign (εδώ το πρωτότυπο) απ’ όπου προέρχονται και τα περισσότερα στοιχεία του άρθρου, «με ένα επιτόκιο στο γύρισμα της χιλιετίας στο 5%, τότε το συνολικό κόστος για μια περίοδο 30 ετών θα ήταν 159 εκ. δολ. Το νοσοκομείο κόστισε 231 εκ. δολ. ή 150% παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε να είχε κοστίσει. Διαφορετικά, θα μπορούσε να είχε χτιστεί ένα ακόμη νοσοκομείο και μισό. Εντωμεταξύ, το συμβόλαιο ΣΔΙΤ έχει αλλάξει χέρια δέκα φορές, ενώ δεν είναι γνωστό πόσα χρήματα κερδήθηκαν κάθε φορά που πουλήθηκε. Η τοπική υπηρεσία υγείας πρέπει επίσης να πληρώνει κάθε χρόνο και μια επιπλέον χρέωση για τη συντήρηση του κτιρίου. Αυτό ισούται με 576 εκ. δολ. για 30 χρόνια, ανεβάζοντας το συνολικό κόστος σε 966 εκ. Ο τοπικός βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος, Τζέισον ΜακΚάρτνεϋ, χαρακτήρισε το ΣΔΙΤ σκάνδαλο… Οι τεράστιες πληρωμές για το νοσοκομείο (Calderdale Royal) συνέβαλαν σε μια κρίση χρηματοδότησης στην τοπική υπηρεσία υγείας… επειδή τα χρήματα που δίνονται στα τοπικά νοσοκομεία από την βρετανική κυβέρνηση δεν αρκούν για να καλύψουν όλες τις πληρωμές. Ως απάντηση, η απόφαση που λήφθηκε ήταν να κλείσουν το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων του ενός από τα δύο νοσοκομεία. Επιπλέον, επειδή η τοπική υπηρεσία υγείας είναι υποχρεωμένη από το νόμο να κάνει τις πληρωμές για να χρησιμοποιεί το νοσοκομείο Calderdale Royal, επέλεξε να κλείσει το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων του άλλου νοσοκομείου. 130.000 άνθρωποι έχουν υπογράψει αίτηση ενάντια στο κλείσιμο του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών και ατυχημάτων, ενώ πραγματοποίησαν και μεγάλες διαδηλώσεις».

Αποτέλεσμα όλων αυτών των κορυφαίων αποτυχιών της αγοράς ήταν η κυβέρνηση να αλλάξει όνομα στις ΣΔΙΤ ώστε να πάψει η υπογραφή τους να προκαλεί κοινωνικές αντιδράσεις… Για το προφανές, να απαγορευτούν οι ΣΔΙΤ ως βλαπτικές για την ανθρώπινη υγεία, ούτε κουβέντα!

Πηγή : Νέα Σελίδα

Δεξιά διάσπαση στους Εργατικούς

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Η έξοδος της Αγγλίας από την ΕΕ συνεχίζει να διχάζει τα μεγάλα κόμματα εμβαθύνοντας την πολιτική κρίση που προκάλεσε το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2016.

Η κρίση ωστόσο άλλαξε στρατόπεδο μετακομίζοντας στο κόμμα των Εργατικών, με την αποχώρηση 8 βουλευτών που ανήκαν στην δεξιά πτέρυγα του κόμματος. Η έξοδος τους από το κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν αναμενόταν εδώ και πολλούς μήνες κι ήταν το αποκορύφωμα της κριτικής που είχε δεχθεί ο νέος ηγέτης των Εργατικών από το 2015 κιόλας που εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος επειδή εγκατέλειψε την πολιτική κληρονομιά των «Νέων Εργατικών», επιχειρώντας μια στροφή προς τα αριστερά. Καθόλου τυχαία δεν ήταν και τα πυρά που είχε δεχθεί από τον Τόνι Μπλερ, στην προσπάθεια του τελευταίου να διατηρήσει ανέπαφη την πολιτική του κληρονομιά: από την στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ μέχρι  την υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού στο πρόγραμμα των Εργατικών.

Αφορμή για τις αποχωρήσεις των 8 βουλευτών από τους Εργατικούς (σε ένα σύνολο 262 βουλευτών που εξελέγησαν με το ψηφοδέλτιο των Εργατικών το 2017) ήταν η άρνηση αρχικά του Κόρμπιν να ζητήσει νέο δημοψήφισμα για τη σχέση της Αγγλίας με την ΕΕ, σε μια προσπάθεια να ανατραπεί το αποτέλεσμα του προηγούμενος δημοψηφίσματος. Γι’ αυτό το λόγο επικρίθηκε ως οπαδός της εξόδου, παρότι ρητά είχε απορρίψει αυτό το σχέδιο στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το 2016.

Ο Κόρμπιν επίσης επικρίθηκε για αντι-σημιτισμό παρότι τα σχετικά κρούσματα στο κόμμα του, με βάση επίσημες ανακοινώσεις, ανέρχονται μόλις στο 0,1%. Αιτία της στοχοποίησής του ωστόσο είναι η θέση που έχει υιοθετήσει υπέρ του λαού της Παλαιστίνης και τα καλέσματα του για επιβολή εμπάργκο στο Ισραήλ από τη βιομηχανία όπλων, λόγω των αλλεπάλληλων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη από τον Ισραηλινό στρατό.

Οι βουλευτές που αποχώρησαν επέκριναν επίσης τον Κόρμπιν επειδή δεν καταδίκασε τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο και δεν υποστήριξε τον πραξικοπηματία, όπως έκαναν Ουάσιγκτον, Λονδίνο, κ.α.

Καθόλου ασήμαντη δεν είναι και μια «συμμετρική» αποστασιοποίηση που παρατηρήθηκε στην άλλη μεριά του πολιτικού φάσματος, στο κόμμα των Τόρηδων. Συγκεκριμένα, ο πρώην πρωθυπουργός και διάδοχος της Μάργκαρετ Θάτσερ στον πρωθυπουργικό θώκο, Τζον Μέιτζορ, επέκρινε το κόμμα του υποστηρίζοντας ότι έχει «καταληφθεί» από ακροδεξιούς υποστηρικτές του Brexit. Η δημόσια κριτική του έδωσε νέα ώθηση σε φήμες για αποχωρήσεις από το κόμμα της Τερέζα Μέι, με ορόσημο την κρίσιμη ψηφοφορία της ερχόμενης Τετάρτης…

Οι αλλαγές που επωάζονται στο πολιτικό σύστημα της Αγγλίας μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι Financial Times στις 14 Φεβρουαρίου: «Απ’ όταν ο Κόρμπιν ανέλαβε ηγέτης των Εργατικών το 2015, υπήρχε φημολογία για εν δυνάμει δωρητές που περιμένουν να βάλουν τα λεφτά τους σε ένα νέο κόμμα του κέντρου. Θεωρητικά, μια τέτοια οντότητα θα μπορούσε να συγκεντρώσει ορισμένους από τους Συντηρητικούς βουλευτές που είναι υπέρμαχοι της ΕΕ και μπορεί να γίνουν στόχος απόρριψης από τους ευρωσκεπτικιστές ψηφοφόρους τους. Το νέο κόμμα… θα μπορούσε στο τέλος να ενωθεί με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες που έχασαν πολλούς από τους βουλευτές τους έπειτα από την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση συμμαχίας με τους Τόρηδες την περίοδο 2010-2015».

Πηγή: Νέα Σελίδα

Brexit μέσω της βασιλικής οδού

Από τις 17 Ιανουαρίου, όταν η βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι εκφώνησε στο Λάνκαστερ την πολυαναμενόμενη ομιλία της όπου για πρώτη φορά ξεκαθάρισε τις προθέσεις για το πόσο βαθιά θα φτάσει το Brexit (εδώ περισσότερα), έχει μεσολαβήσει ένας πολιτικός σεισμός.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ήταν το αποτέλεσμα των πρόωρων εκλογών που κόντυνε σημαντικά τους Τόρηδες, όπως φάνηκε από την αδυναμία τους να σχηματίσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πληγωμένο για πολλούς, πέρα από το Συντηρητικό Κόμμα, εξήλθε και το σχέδιο εξόδου από την ΕΕ. Όχι όμως για το βρετανικό κατεστημένο!

Η ομιλία της βασίλισσας Ελισάβετ, που κατά παράδοση γράφεται από την κυβέρνηση, την Τετάρτη 21 Ιουνίου ξάφνιασε, γιατί όπως με ακρίβεια περιέγραψε, και παρά τις εκλογικές απώλειες που υπέστησαν οι Συντηρητικοί, η έξοδος από την ΕΕ θα υλοποιηθεί με τους όρους που είχε προαναγγείλει από τον Ιανουάριο κιόλας η ηγέτης των Τόρηδων. Χωρίς δηλαδή καμιά διάθεση συμβιβασμού! Ειδικότερα, η βασιλομήτωρ προανήγγειλε την ψήφιση ενός σαρωτικού αναθεωρητικού νόμου που θα μετατρέψει το μεγαλύτερο μέρος της ισχύουσας ευρωπαϊκής νομοθεσίας σε βρετανική. Το υπόλοιπο θα καταργηθεί. Επίσης, την ψήφιση νόμων που θα επαναφέρουν στο Βρετανικό κοινοβούλιο την αρμοδιότητα να αποφασίζει για το διεθνές εμπόριο και τους δασμούς, ενώ θα ψηφισθεί νομοθεσία για τη γεωργία και την αλιεία.

Ακανθώδες ζήτημα θα αποδειχθεί το μεταναστευτικό, που αφορά 3 εκ. πολίτες της ΕΕ οι οποίοι ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και 1 εκ. Βρετανούς που ζουν στην ΕΕ. Το αίτημα των Βρυξελλών να παραμείνουν υπό τους νόμους της ΕΕ και των προστασία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων οι πολίτες τους απορρίπτεται μονομιάς από το Λονδίνο καθώς θα δημιουργούσε πολίτες και δικαιώματα δύο ταχυτήτων, καταδικάζοντας μάλιστα τους Βρετανούς πολίτες σε πολλά ζητήματα σε υποδεέστερη θέση. Χώρια που θα δημιουργούσε τους χειρότερους συνειρμούς για την πάλαι ποτέ αυτοκρατορία που θα θύμιζε την Σαγκάη του 1930 όπου οι υπήκοοι τρίτων χωρών υπάγονταν στους νόμους της χώρας τους…

Παρότι το Brexit δε θα μαλακώσει καθόλου, η ομιλία της βασίλισσας άφησε να φανεί ότι το μήνυμα των εκλογέων ελήφθη υπ’ όψη. Για παράδειγμα, οι προεκλογικές εξαγγελίες της Μέι περί αυξημένων ασφαλιστικών εισφορών μάλλον θα μείνουν στα χαρτιά. Επίσης, υποσχέθηκε συναινετικές αποφάσεις που θα λαμβάνουν υπ’ όψη τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, της Σκοτίας και της Ουαλίας.

Παρόλα αυτά οι όροι της εξόδου από την ΕΕ θα αποφασισθούν από κοινού με τις Βρυξέλλες, δηλαδή το Βερολίνο. Και η Γερμανία όσο κι αν έχει απέναντί της σκληρούς διαπραγματευτές που ξέρουν τι ζητούν, είναι αποφασισμένη να στείλει ένα πανευρωπαϊκό μάθημα, αποτρέποντας σε άλλα κράτη να ακολουθήσουν το βρετανικό παράδειγμα…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα στις 25 Ιουνίου 2017

Ξαναφέρνουν από το παράθυρο τη σκληρή Δεξιά στην Αγγλία

Ένα ήταν το συμπέρασμα από τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 8 Ιουνίου: ότι η νεοφιλελεύθερη αλαζονεία πληρώνεται.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ακόμη κι η πιο σκληρή Δεξιά καταφέρνει να ξεπερνάει τα εκλογικά της όρια όταν τζογάρει στα εθνικά θέματα κι αντί για όργανο της αδηφάγας χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας εμφανίζεται σαν η φωνή ενός καταπιεσμένου έθνους, που ζητάει την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση για να δώσει με τους «έξω» την …μητέρα όλων των μαχών. Σε αυτό το πεδίο έπαιξε και κέρδισε η Τερέζα Μέι διαγράφοντας μια εκπληκτική δημοσκοπική πορεία μέσα σε ένα χρόνο, βοηθούμενη κι από τη διάψευση των ανόητα καταστροφολογικών προβλέψεων των ευρωλιγούρηδων, καθώς πέτυχε να φτάσει στο ζενίθ της δημοτικότητάς της κοντράροντας τη Γερμανία. «Ευκολάκι» για το Λονδίνο εδώ και πολλές δεκαετίες…

Η συντριβή της Μέι ωστόσο, και μαζί των Τόρηδων, ήρθε όταν μεθυσμένη από την μετεωρική της άνοδο απεκδύθηκε του εθνικού της φωτοστεφάνου κι εμφάνισε στην προεκλογική περίοδο το σκληρό της νεοφιλελεύθερο πρόσωπο. Κι έτσι, ενώ προκήρυξε τις πρόωρες εκλογές για να διευρύνει τη σαφή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία των 331 εδρών και να έχει μπροστά της όλο τον απαραίτητο χρόνο μιας πλήρους θητείας, το αποτέλεσμα ήταν η νέα κοινοβουλευτική της ομάδα των 317 βουλευτών να υπολείπεται ακόμη και του ορίου που εξασφαλίζει την πλειοψηφία κατά 9 έδρες! (Εδώ τα αναλυτικά αποτελέσματα) Η Τερέζα Μέι επίσης δεν βρίσκεται μόνο σε αναζήτηση συμμάχων εκτός των Τόρηδων που θα της προσφέρουν την αναγκαία πλειοψηφία αλλά και μιας νέας ισορροπίας εντός του κόμματός της, ώστε να ουδετεροποιήσει τις σκληρές κριτικές που δέχεται, σε σημείο να θεωρείται πρωθυπουργός υπό προθεσμία.

Ενώ λοιπόν η αμφισβήτηση ήρθε από τα αριστερά της Μέι η κυβέρνηση συμμαχίας που θα σχηματίσει θα στηριχθεί στην άκρα Δεξιά! Θα απαντήσει δηλαδή στο πλήγμα που δέχτηκε μεγαλώνοντας την απόσταση της νέας της κυβέρνησης από το εκλογικό σώμα. Αυτό είναι το μήνυμα από την επιλογή των Συντηρητικών να αναζητήσουν στήριξη στο ακροδεξιό Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP) της βόρειας Ιρλανδίας, το οποίο δε συμμερίζεται μόνο τις απόψεις της πιο κοινωνικά καθυστερημένης Δεξιάς (ενάντια στις αμβλώσεις, στη θεωρία της εξέλιξης και την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη) αλλά στα μέλη του επίσης συμπεριλαμβάνονται και ένοπλοι που πολέμησαν σε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως την «Αντίσταση του Όλστερ».

Τα σχέδια της Βρετανικής Δεξιάς απειλούν να τιναχθούν στον αέρα για δύο ακόμη λόγους. Πρώτο, επειδή πλέον τίθεται σε κίνδυνο η συμφωνία ειρήνης στη βόρεια Ιρλανδία. Δεύτερο, και σημαντικότερο, επειδή το απερίσκεπτο στοίχημα της Τερέζα Μέι μετατρέπεται πλέον σε τεράστια ζημιά για το βρετανικό καπιταλισμό ο οποίος θα είναι σε θέση άμυνας στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τους όρους εξόδου από την ΕΕ. Η Γερμανία θα περάσει στην αντεπίθεση…

Το άρθρο δημοσιεύεται στη εφημερίδα Πριν