Νέα μέτρα – φωτιά επιταχύνουν τη χρεωκοπία (Πριν, 25 Σεπτέμβρη 2011)

Με αδιάκοπους ρυθμούς συνεχίζεται το κυνήγι δημόσιων και φορολογικών εσόδων από την κυβέρνηση. Μόλις δέκα ημέρες μετά την ανακοίνωση του έκτακτου χαρατσιού στα ακίνητα, που ανακοίνωσε ο Βαγγέλης Βενιζέλος από τη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ, κι αφού το έκτακτο αυτό χαράτσι έγινε μόνιμο, η κυβέρνηση προχώρησε στην εξαγγελία νέων μέτρων – φωτιά με τα οποία υποτίθεται πως θα ξεπεραστούν τα εμπόδια για την καταβολή της έκτης δόσης. Κι όμως, ακόμη κι αυτά τα μέτρα άγριας λεηλασίας δεν διευκολύνουν την εφαρμογή του προγράμματος χρηματοδότησης της Ελλάδας (στην πράξη των τραπεζών) από την Τρόικα, κλείνοντας τις τρύπες στα δημόσια έσοδα όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά επιταχύνουν την χρεοκοπία, φέρνουν πιο κοντά την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους με πρωτοβουλία φυσικά αυτών που το οδήγησαν στα σημερινά δυσθεώρητα, μη βιώσιμα ύψη. Η εμφάνιση στην πρώτη σελίδα των Νέων της Παρασκευής του σεναρίου για μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 50% υπογραμμίζει ότι το σχέδιο έφυγε πια από τα συρτάρια του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, όπου υπήρχε για μήνες όπως ενημέρωσε πρόσφατα το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, και πλέον συζητιέται και επίσημα στην Αθήνα και τις Βρυξέλλες.

Κι εδώ αρχίζουν τα τραγελαφικά. Γιατί ενώ η απόφασή τους για σημαντικό κούρεμα του δημόσιου χρέους κερδίζει έδαφος υπό το βάρος της παραδοχής ότι 360 δισ. ευρώ δεν αποπληρώνονται, Βερολίνο και Αθήνα συνεχίζουν να απαιτούν ακόμη πιο αιματηρά μέτρα λιτότητας στο όνομα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Ένα χρέος που να τονιστεί ότι από 115% του ΑΕΠ, που ήταν τον Οκτώβρη του 2009, πριν δύο χρόνια δηλαδή, όταν αποφασίστηκε κατά τον υφυπουργό Φίλιππο Σαχινίδη η υπαγωγή της Ελλάδας στο κολαστήριο του μηχανισμού στήριξης ΕΕ – ΔΝΤ, θα φθάσει το 2012 το 189%! Ποτέ άλλοτε δεν εκτινάχθηκε το δημόσιο χρέος σε τέτοια ύψη, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της «σωτηρίας» μας! Το ίδιο αιματηρή θα αποδειχθεί και η απομείωση του χρέους κατά 50%, καθώς θα συνοδευτεί από νέα βάρη. Ενδεικτικό στοιχείο για τη νέα λαίλαπα που έρχεται είναι ότι μια μέρα μετά την ανακοίνωση των μέτρων από τον Ηλία Μόσιαλο (καθώς Παπανδρέου και Βενιζέλος προτίμησαν να εξαφανιστούν σαν τα ποντίκια) ο εκπρόσωπος της Τρόικας δεν ανακοίνωσε αν θα επιστρέψει η Τρόικα αρχές της εβδομάδας στην Αθήνα λέγοντας «επιβεβαιώνω ότι αυτός είναι ο στόχος, θα δούμε αν είναι ρεαλιστικός». Στην πράξη τούτο σημαίνει ότι ακόμη και για να δοθεί αυτή η δόση, όχι η επόμενη για την οποία μετά βεβαιότητας θα απαιτηθούν νέα μέτρα, το πιθανότερο είναι πως θα χρειαστούν επιπλέον περικοπές, πέραν των όσων ανακοινώθηκαν την Τετάρτη.

Τα μέτρα που εξήγγειλε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, για τα οποία ο Βαγγέλης Βενιζέλος ευχαρίστησε την Τρόικα από το βήμα της Βουλής σε μια έκρηξη υποτέλειας, συνιστούν ένα νέο βαρύ πλήγμα για τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, που ωθούνται βίαια προς την εξαθλίωση – είναι το τίμημα για να συνεχίσουν τα χονδρά πορτοφόλια που χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να υποφορολογούνται κατά σκανδαλώδη τρόπο και με την επίσημη ανοχή πλέον των κατοχικών δυνάμεων, ΕΕ και ΔΝΤ. Περιλαμβάνουν δε τα εξής: Περικοπή κατά 15% στις επικουρικές του ΙΚΑ και μείωση έως 50% στα υπόλοιπα ταμεία, κατά 20% όσων συντάξεων υπερβαίνουν τα 1.200 ευρώ (για το τμήμα εκείνο που υπερβαίνει το ποσό), κατά 30% στα εφ’ άπαξ των ΔΕΚΟ (και 20% για το δημόσιο) και κατά 40% στους συνταξιούχους κάτω των 55 ετών για ποσά άνω των 1.000 ευρώ. Κάθετη μείωση των μισθών των 450.000 δημοσίων υπαλλήλων ακόμη και κατά 40% με την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου. Απόλυση 30.000 δημοσίων υπαλλήλων, μέσω του θεσμού της εργασιακής εφεδρείας, μέχρι το τέλος του χρόνου.  Επίσης νέα, δεύτερη εντός του 2011, μείωση στο αφορολόγητο όριο που από 12.000 ευρώ τον Ιανουάριο του 2011 και 8.000 τον Ιούλιο, οδηγείται στα 5.000 ευρώ. Ο συντελεστής μάλιστα με τον οποίο θα φορολογείται είναι της τάξης του 10%. Αποτέλεσμα αυτού του μέτρου θα είναι να περάσουν τις πύλες της εφορίας για πρώτη φορά χαμηλοσυνταξιούχοι και μεροκαματιάρηδες, αυτοί έχουν ετήσιο εισόδημα από 5.001 έως 8.000 ευρώ ή μηνιαίο από 357 έως 571 ευρώ, ένα εισόδημα που μόνο πείνα εξασφάλιζε. Τώρα εξασφαλίζει και φορολογικά έσοδα, επεκτείνοντας φυσικά την πείνα. Στα νέα φορολογικά μέτρα περιλαμβάνεται επίσης και η εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης, που θα ισχύσει από το 2012. Κάτι που δεν θα επιβραδύνει τις κοινωνικές φωτιές που θα ανάψουν τα μέτρα της κυβέρνησης, για τα οποία ήδη έχει συγκεντρωθεί πολύ εύφλεκτο υλικό…

Θέμα χρόνου η χρεωκοπία (Πριν, 18 Σεπτέμβρη 2011)

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ,
ΦΑΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ

Οι γαλλικές τράπεζες το τελευταίο θύμα

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΕΡΚΕΛ

Προσωρινό ανάχωμα στην επέκταση της οικονομικής κρίσης δημιούργησαν οι μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες του κόσμου με τη συντονισμένη παρέμβασή τους την Πέμπτη. Αντιγράφοντας μια μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2008, στο απόγειο της τρέχουσας κρίσης, οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Ιαπωνίας, της Ελβετίας και μαζί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κάλυψαν με δολάρια τη ρευστότητα που ζητούσαν οι τράπεζες, αποτρέποντας την πιστωτική ασφυξία που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στην αναστολή των τραπεζικών δραστηριοτήτων, λόγω έλλειψης ρευστού. Το χέρι βοήθειας των κεντρικών τραπεζών στράφηκε πρώτα και κύρια προς τις γαλλικές τράπεζες που έχουν εξελιχθεί στο τελευταίο θύμα της κρίσης στην ευρωζώνη. Η υποβάθμισή τους από τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας δικαιολογήθηκε στη βάση της έκθεσής τους στο ελληνικό δημόσιο χρέος και επίσης στην ελληνική τραπεζική αγορά, λόγω των σημαντικών εξαγορών που πραγματοποίησαν τα προηγούμενα χρόνια (Societe Generale τη Γενική και Credit Agricole την Εμπορική Τράπεζα). Οι ζημιές που καταγράφουν οι δύο παραπάνω τράπεζες μαζί με τηνBNPParibas φθάνουν ακόμη και στο 50% της αξίας της μετοχής τους το τελευταίο μήνα ή από την αρχή του χρόνου, ενώ σε πρωτοφανή επίπεδα έχει φθάσει και η ασφάλισή τους απέναντι στο ενδεχόμενο χρεοκοπίας (CDS). Σε κάθε περίπτωση η θέση τους στην διεθνή αγορά έχει κλονιστεί μάλλον ανεπανόρθωτα.

Το πλήγμα που δέχτηκαν οι γαλλικές τράπεζες αναζωπύρωσε τις φήμες γα τη ελληνική χρεοκοπία ακριβώς τη στιγμή που η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ επιχειρούσε να τις εκτονώσει, αποσυνδέοντάς τις από τις προθέσεις της κυβέρνησης και αποδίδοντάς τις στον αντικαγκελάριο της Γερμανίας και υπουργό Οικονομικών, Φίλιπ Ρέσλερ, επ’ αφορμή δηλώσεις του ότι δε χρειάζεται να υπάρχουν ταμπού στη διαμάχη για την κρίση του ευρώ. Αν δηλαδή παραστεί ανάγκη να οδηγηθεί σε συντεταγμένη χρεοκοπία η Ελλάδα, να πεταχτεί, ήταν η άποψη του ηγέτη του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών που αποδόθηκε στις απογοητευτικές επιδόσεις του κόμματός του στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, βάσει των οποίων είναι αδύνατο να ξεπεράσει το κατώφλι του 5% και να ξαναμπεί στη Βουλή.

Ωστόσο, ακόμη και οι δηλώσεις της Μέρκελ δεν προκάλεσαν εφησυχασμό, αλλά επιβεβαίωση των ανησυχιών για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, που αναπότρεπτα οδηγείται σε μια μεγάλης έκτασης αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της, κατά πάσα πιθανότητα της τάξης του 50%. 

  • Η βαθιά ύφεση της ελληνικής οικονομίας, ως αποτέλεσμα της πιστής εφαρμογής των Μνημονίων, μειώνει τα φορολογικά έσοδα, αυξάνει το έλλειμμα και οδηγεί σε εκτροχιασμό το πλάνο κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών. Αποτέλεσμα αυτών είναι η χρεοκοπία, την οποία έχει ήδη επεξεργαστεί ως σενάριο το Βερολίνο, ενημερώνοντας ταυτόχρονα και τις Βρυξέλλες, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ.
  • Τα σενάρια για κούρεμα του δημόσιου χρέους κατά 50% αποτελούν ομολογία για τον ανέφικτο χαρακτήρα της αποπληρωμής όλου του χρέους

Λάδι στη φωτιά της συζήτησης για ενδεχόμενη ελληνική χρεοκοπία έριξε πρώτα και κύρια η πληροφορία του περιοδικού Σπίγκελ ότι αξιωματούχοι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών έχουν ήδη επεξεργαστεί τα σενάρια με τις επιπτώσεις από μια πιθανή ελληνική χρεοκοπία. Το γερμανικό περιοδικό μάλιστα ανέφερε πως έκριναν ότι οι επιπτώσεις είναι «διαχειρίσιμες», ενώ ενημέρωσαν και τις Βρυξέλλες για τα πορίσματά τους. Το ότι δεν πρόκειται μόνο για την απελπισμένη προσπάθεια ενός «καμένου» πολιτικού να χαϊδέψει τα συντηρητικά αντανακλαστικά των γερμανών ψηφοφόρων φάνηκε επίσης από το γεγονός ότι αντίστοιχες εμπρηστικές δηλώσεις έκανε κι ο υπουργός Οικονομίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ενώ σύμφωνα πάλι με το δημοσίευμα του Σπίγκελ οι επιπτώσεις από μια ελληνική χρεοκοπία συζητήθηκαν σε γεύμα που οργανώθηκε στο Βερολίνο από τον γερμανό υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας με καλεσμένους τους ομολόγους του της Φινλανδίας και της Ολλανδίας.

Το θέμα λοιπόν της χρεοκοπίας έχει τεθεί. Από αυτούς μάλιστα που ανέλαβαν εργολαβικά τη “διάσωση” της ελληνικής οικονομίας τα δύο τελευταία χρόνια παίρνοντας το δημόσιο χρέος από το 115% τον Οκτώβριο του 2009 (όταν αποφασίστηκε η υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ σύμφωνα με τον υφυπουργό Οικονομικών Φίλιππο Σαχινίδη) και φθάνοντάς το στο 172%, όπου θα φθάσει το 2012, σύμφωνα με την έκθεση του γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής. Μια έκθεση που στοίχισε την θέση της επικεφαλής του. Δεν ήταν όμως και η μοναδική λογιστική απάτη του ΠΑΣΟΚ για να εμφανίσει ως αναγκαία τη προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ. Την Πέμπτη η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Ζωή Γεωργαντά, μέλος της διοίκησης της στατιστικής υπηρεσίας αποκάλυψε δημόσια ότι με τεχνητούς τρόπους, ως αποτέλεσμα λαθροχειριών δηλαδή, διογκώθηκε το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 για να φτάσει στο 15,4%, τσουβαλιάζοντας και δαπάνες που δεν έπρεπε να περιληφθούν σε αυτά τα κονδύλια. Το σχέδιο ήταν το ελληνικό έλλειμμα να υπερβαίνει ακόμη και το έλλειμμα της Ιρλανδίας, που έφθανε το 14%, έτσι ώστε να καμφθούν οι όποιες αντιδράσεις απέναντι στα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν. Το πόσο βαριά εκτεθειμένη είναι η συμμορία του ΠΑΣΟΚ φάνηκε από την απόφαση της κυβέρνησης να πάψει τα 6 από τα 7(!) μέλη της διοίκησης της στατιστικής υπηρεσίας αφήνοντας στη θέση του μόνο τον πρόεδρό της, Ανδρέα Γεωργίου, που πριν έρθει στην Ελλάδα πέρυσι, εργαζόταν στο ΔΝΤ! Πραγματικά, όσο περνάει ο καιρός κι αρχίζουν να επιβεβαιώνονται οι χειρότερες υποψίες, αποκαλύπτεται το μέγεθος της πολιτικής και οικονομικής απάτης που στήθηκε από την κυβέρνηση Παπανδρέου για να οδηγηθεί τελικά η Ελλάδα στη χρεοκοπία.

Η χρεοκοπία επομένως είναι καθαρό αποτέλεσμα της πολιτικής του Μνημονίου. Δεν θα έλθει λόγω της ανεπαρκούς ή καθυστερημένης εφαρμογής του όπως λένε οι Γερμανοί και τα τσικό τους στο υπουργικό συμβούλιο, αλλά εξ’ αιτίας της απαρέγκλιτης και πιστής εφαρμογής του. Μόνο που η επιβολή του Μνημονίου είχε κι ορισμένες παράπλευρες απώλειες, όπως η απρόβλεπτου βάθους ύφεση, που το τελευταίο τρίμηνο έφθασε το 7,3%, με αποτέλεσμα η  ύφεση για όλο το έτος να φθάσει στο 5,3% και όχι 3,8% όπως αρχικά υπολόγιζαν. Σε ένα τέτοιο βούρκο ύφεσης ποιά πρόβλεψη για φορολογικά έσοδα μπορεί να σταθεί; Τα προϋπολογισθέντα έσοδα δίνουν τη θέση τους σε μαύρες τρύπες βάθους 4,8 δισ. ευρώ για το 8μηνο Ιανουαρίου – Αυγούστου, με αποτέλεσμα το έλλειμμα να βρίσκεται στο 8,2%, σχεδόν εκεί δηλαδή που κυμαινόταν και το 2009, όταν ήταν στο 8%!

Το θέμα όμως είναι πως τα μειωμένα φορολογικά έσοδα δημιουργούν χρηματοδοτικά κενά, οδηγώντας στο ναυάγιο το «πρόγραμμα σωτηρίας». Η ανακοίνωση από το Βαγγέλη Βενιζέλο του νέου φόρου στα ακίνητα, ύψους 2 δισ. ευρώ για φέτος κι άλλα 2 δισ. για τον επόμενο χρόνο επιχείρησε να καλύψει αυτό το κενό. Μάταια όμως. Όχι μόνο επειδή η είσπραξή του είναι αμφίβολη, λόγω των λαϊκών αντιδράσεων, αλλά γιατί η περιδίνηση της ελληνικής οικονομίας στην ύφεση δημιουργεί την μια μαύρη τρύπα μετά την άλλη, επιτείνοντας τις ανησυχίες για τον τρόπο με τον οποίο θα καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά.

Ανοίγοντας μια παρένθεση, είναι περιττό να πούμε πως το ανέβασμα των τόνων κάθε φορά από το Βερολίνο και της Βρυξέλλες για τον κίνδυνο χρεοκοπίας αποτελεί πρώτης τάξης δικαιολογία για την επιβολή νέων μέτρων. Κάθε φορά που Βερολίνο και Βρυξέλλες δείχνουν τα δόντια τους, η κυβέρνηση Παπανδρέου σαν υπάκουο σκυλάκι, με τη βοήθεια φυσικά και του φιλικού της Τύπου, αναγγέλλει νέα αντιλαϊκά μέτρα. Πρόβλημα ωστόσο υφίσταται και το έχουν δημιουργήσει η Τρόικα με την κυβέρνηση από κοινού.

Δεύτερη αιτία που δυναμιτίζει τα σχέδια διάσωσης είναι οι περίφημες εγγυήσεις που προβλέπονται στη συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Η βιασύνη ειδικά του Βαγγέλη Βενιζέλου να υπογράψει διμερή συμφωνία με την Φινλανδία άνοιξε την όρεξη και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης να πάρουν ανταλλάγματα για να προχωρήσουν στην εκταμίευση της δικής τους συμμετοχής που θα επιτρέψει την δανειοδότηση της Ελλάδας με το δεύτερο δάνειο ύψους 110 δισ. ευρώ.

Η τρίτη αιτία που δείχνει και το βάθος των αντιφάσεων σχετίζεται με την αναδιάρθρωση του χρέους που κατέχουν οι ιδιωτικές τράπεζες, στο βαθμό που παρότι μακροπρόθεσμα είναι επωφελές για τα ταμεία τους, άμεσα διαταράσσει επικίνδυνα τους ισολογισμούς τους. Υπ’ αυτό το πρίσμα η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων που αναμένεται για την επόμενη εβδομάδα και η ευτυχής κατάληξη του στόχου της κυβέρνησης είναι αμφίβολο αν θα γιορταστεί απ’ όλους.

Τέλος, υπάρχει και μια άλλη, σημαντικότερη αιτία που σχετίζεται και αυτή με όσα προβλέπει η συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Οι υπολογισμοί των Γερμανών για ένα αναγκαίο κούρεμα του δημόσιου χρέους της τάξης του 50%, πέραν του κουρέματος της τάξης του 21% που προβλέπει η συμφωνία και υλοποιείται υπό την επίβλεψη της Διεθνούς των Τραπεζών (IIF), αποδεικνύει ότι τα αρχικά σχέδια ήταν αερολογίες. Αποδεικνύει επίσης πόσο αυθαίρετες ήταν οι μεγαλοστομίες των γραικήλων της κυβέρνησης που υπόσχονταν πως η Ελλάδα θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στο ακέραιο. «Ακόμη και παράνομο να είναι το χρέος εμείς θα το πληρώσουμε» έλεγε ο Γ. Παπακωνσταντίνου όταν ήταν στο υπουργείο Οικονομικών, για να έρθουν τώρα οι Γερμανοί και να κρίνουν ότι αυτό το χρέος των 350 δισ. ευρώ δεν μπορεί να πληρωθεί. Γιατί, πίσω από τους υπολογισμούς τους για ένα αναγκαίο κούρεμα της τάξης του 50% κρύβεται ένας ψυχρός υπολογισμός ότι δημόσιο χρέος ύψους 350 δισ. ευρώ για μια χώρα που βρίσκεται σε διαδικασία συρρίκνωσης δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί.

Οι παραπάνω αποτυχίες παίρνουν ασυνήθιστα απειλητικές διαστάσεις λόγω της μετατροπής της κρίσης κρατικών χρεών σε κρίση της πραγματικής οικονομίας που απειλεί το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (όπως έδειξε η παρουσία του αμερικανού υπουργού Οικονομικών, Τίμοθι Γκάιτνερ στη προχθεσινή σύνοδο του Γιούρογκρουπ στην Πολωνία) με μια νέα τραπεζική κρίση αντίστοιχη του 2009. Γι’ αυτό το λόγο επείγει η διαχείριση του «ελληνικού ζητήματος», φέρνοντας στο τραπέζι όλα τα πιθανά σενάρια, από την χρεοκοπία της Ελλάδας μέχρι και την έξοδο από το ευρώ.

Βερολίνο και Βρυξέλλες προφανώς δεν επιδιώκουν την πάση θυσία έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη κι αυτό για πολλούς λόγους. Πρώτο, επειδή όσο η Ελλάδα είναι εντός του ευρώ οι χώρες του κέντρου εξάγουν τα προϊόντα τους απρόσκοπτα. Δεύτερο, μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας θα άνοιγε το δρόμο για να ακολουθήσουν κι άλλες χώρες, καθώς τότε, όταν θα είχε «σπάσει το ταμπού» η ευρωζώνη δεν θα ήταν μια σταθερή νομισματική ένωση, αλλά μια χαλαρή ζώνη εναλλασσόμενου εύρους, ανάλογα με την οικονομική συγκυρία. Τρίτο, μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε μείωση την συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ έναντι του δολαρίου, υπονομεύοντας το στόχο του Βερολίνου για συνεχή του ανατίμηση έτσι ώστε να αποδεικνύεται μια επωφελή τοποθέτηση για κάθε επενδυτή. Από την άλλη, η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα αποδειχθεί μονόδρομος και θα επιβληθεί ακαριαία από το Βερολίνο αν, πρώτο, αυτή η λύση διευκολύνει την διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης και τη διάσωση του ευρώ, σε ότι αφορά την λειτουργία του σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, καθώς τους είναι απολύτως απαραίτητο όσο και αναντικατάστατο εργαλείο, στον ανταγωνισμό τους με τα άλλα κέντρα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Ιδιαίτερα καθώς η κρίση της ευρωζώνης έχει την τάση να επεκταθεί και να επιδεινωθεί. Δεύτερο, η Γερμανία δεν θα διστάσει να πετάξει έξω την Ελλάδα από την ευρωζώνη αν αυτή της η απόφαση οδηγήσει, με έναν συγκροτημένο τρόπο, στην δημιουργία ενός δεύτερου, εφαπτόμενου στον σκληρό πυρήνα του ευρώ και απολύτως εξαρτώμενου από αυτόν, οικονομικά και πολιτικά, κύκλου χωρών, (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, ίσως ακόμα και Ισπανία στην πιο φιλόδοξη εκδοχή), εξασφαλίζοντας έτσι για τις ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ, την επωφελή γι’ αυτές συνέχεια της ήδη δεσπόζουσας παρουσίας τους σε αυτές της οικονομίες και τη συνέχιση της απομύζησής τους.

Ο τρόπος δε, της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη βρίσκεται, υπερβαίνοντας τις τεχνικές δυσκολίες που δημιουργεί η απουσία σχετικής πρόβλεψης στα καταστατικά κείμενα της ευρωζώνης: Κάνοντας μας τον βίο αβίωτο κι επιβάλλοντας την μια εξωφρενική απαίτηση μετά την άλλη, μέχρι να φύγουμε οικειοθελώς.

Τι θέλει να αποφύγει το Βερολίνο

ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΗ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Η Γερμανία δεν βρέθηκε προ απροόπτου κι αναγκάστηκε να αποδεχθεί δημόσια την ανάγκη κουρέματος του ελληνικού χρέους κατά 50%. Έγκαιρα, στη σύνοδος κορυφής της ΕΕ του Μαρτίου, είχε επιβάλλει να ψηφιστεί η διαδικασία της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (EMS), που θα τεθούν σε λειτουργία τον Ιούλιο του 2013. Αυτό που δεν είχε προβλέψει η Γερμανία ήταν η υποτροπή της κρίσης που θα έφερνε αναγκαστικά πιο κοντά τις απαραίτητες αποφάσεις, οδηγώντας ακόμη και σε ταχύτερη εφαρμογή τους. Γιατί στις διορθωτικές δηλώσεις που έκανε η Μέρκελ, αυτό που διέψευσε δεν ήταν η χρεοκοπία, αλλά η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία: «Σε μια νομισματική ένωση με 17 μέλη μπορούμε να έχουμε ένα σταθερό ευρώ αν αποφύγουμε ανοργάνωτες διαδικασίες», δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό του Βερολίνου – Βραδενβούργου. Και συνέχισε με τα εξής: «Είναι επομένως κορυφαία μας προτεραιότητα να αποφύγουμε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία». Το διακύβευμα επομένως έγκειται στους όρους, το πλαίσιο της χρεοκοπίας και τις συνέπειες που θα σημάνει κι όχι αν θα γίνει. Αυτό προεξοφλείται ως βέβαιο από το Τέταρτο Ράιχ.

Δύο είναι τα ενδεχόμενα που θα ήθελε να αποφύγει το Βερολίνο κι η ελληνική αστική τάξη, φυσικά. Το πρώτο ενδεχόμενο είναι μια κατάσταση χάους με την κυβέρνηση να ανακοινώνει νύχτα αδυναμία εξυπηρέτησης των δανειακών της υποχρεώσεων, κάτω από την ανάγκη των άδειων ταμείων. Πρόκειται για μια απόφαση που θα δημιουργούσε ντόμινο ανεξέλεγκτων και απρόβλεπτων καταστάσεων σε μια αγορά ούτως ή άλλως χαοτική, ακόμη και σε κανονικές συνθήκες. Μια κατάσταση εν ολίγοις που θα δημιουργούσε σοβαρές ζημιές και θα έθετε σε κίνδυνο ακόμη και την ύπαρξη της ευρωζώνης.

Το δεύτερο ενδεχόμενο που θέλει να αποτρέψει είναι κι η μοναδική λύση στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους, με γνώμονα τα συμφέροντα της λαϊκής πλειοψηφίας: Παύση πληρωμών και διαγραφή του δημόσιου χρέους με πρωτοβουλία του οφειλέτη, λογιστικός έλεγχός του ώστε να αποκαλυφθεί κάθε είδους παράνομο χρέος, έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ σε ένα πλαίσιο σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο και εισαγωγή νέας νομισματικής μονάδας με ισοτιμία που θα ευνοεί την εγχώρια παραγωγή. Ουσιαστικές συνιστώσες αυτής της δυναμικής είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών, η επιβολή εμποδίων στην κίνηση κεφαλαίων που θα αποτρέψει την μαζική έξοδό τους από την Ελλάδα και η άσκηση ενεργούς βιομηχανικής πολιτικής στην κατεύθυνση δημιουργίας θέσεων εργασίας, αναζωογόνησης της υπαίθρου, διατροφικής επάρκειας κ.λπ. Διαρκές ζητούμενο αυτής της δυναμικής πορείας δεν μπορεί να είναι παρά η αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Τουλάχιστον.

ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Ιστορική αποτυχία της αστικής τάξης

ΠΤΩΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ 

Το βασικό περίγραμμα της “συντεταγμένης χρεοκοπίας” όπως την επιδιώκει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός είναι ήδη γνωστό. Πρακτικά η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο, όπου οι πιο σημαντικές αποφάσεις θα λαμβάνονται από την ίδια τη Γερμανία. Η εγκατάσταση στην Ελλάδα του Χορστ Ράιχενμπαχ, με καθήκοντα εκκαθαριστή που θα επιβλέψει τη διαδικασία πτώχευσης (αυτό είναι το πραγματικό του έργο κι όλα τα υπόλοιπα για την εκταμίευση των κοινοτικών κονδυλίων είναι προπέτασμα καπνού), μαζί με μια ομάδα 30 ακόμη τεχνοκρατών συμβολίζει τη νέα εποχή που ανατέλλει για τον ελληνικό καπιταλισμό. Η πρόθεσή του δε να δώσει προτεραιότητα στην περικοπή των δαπανών στην υγεία, την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων και πάνω απ’ όλα στην προώθηση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε Γουατεμάλα της Γερμανίας (δηλαδή μια απέραντη ζώνη φτώχειας όπου το εργασιακό, φορολογικό και περιβαλλοντικό δίκαιο θα το αποφασίζει μόνος του ο επενδυτής) δείχνουν πως θα είναι η επόμενη μέρα.

Εδώ αξίζει να αναφερθεί πως ήδη το Μνημόνιο έχει φέρει σε πέρας την πιο βρόμικη δουλειά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά επίσης και στις άλλες δύο χώρες που υποβλήθηκαν στην χημειοθεραπεία των Μνημονίων: την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία στην δημοσιότητα την Παρασκευή αυτές οι τρεις χώρες είναι οι μοναδικές σε όλη την ευρωζώνη και την ΕΕ όπου το ωριαίο κόστος εργασίας κατέγραψε πτώση το δεύτερο τρίμηνο του 2011, σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο. Να σημειωθεί δε πως δεν είναι η πρώτη φορά. Όλες οι έρευνες εργατικού κόστους το τελευταίο διάστημα καταγράφουν αντίστοιχη υποχώρηση. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα που κρατάει τα σκήπτρα της σύνθλιψης των αμοιβών το εργατικό κόστος μειώθηκε κατά 3,7%, στην Ιρλανδία κατά 3,5% και στην Πορτογαλία και 0,8%, όταν στην ευρωζώνη και την ΕΕ κατά μέσο όρο αυξήθηκε κατά 3,6% και 3,4%! Φαίνεται έτσι ποιό ήταν το ζητούμενο των Μνημονίων και των στατιστικών απατών που έκαναν τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ για να εμφανίσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτός ελέγχου. Ζητούμενο ήταν η αναίρεση εργατικών κατακτήσεων δεκαετιών και η συντριβή μισθών και ημερομισθίων. Τι σημασία έχει λοιπόν αν το δημοσιονομικό έλλειμμα παραμένει εκεί που ήταν το 2009, παρά τις τρομακτικές περικοπές κοινωνικών δαπανών; Αλλού στόχευαν οι περικοπές.

Παρόλα αυτά η μετατροπή της Ελλάδα σε αποικία της Γερμανίας, όπως θα συμβεί υπό το καθεστώς της “συντεταγμένης χρεοκοπίας”, παρά τα κέρδη που σηματοδοτούν για το κεφάλαιο οι μειώσεις μισθών και ημερομισθίων, δε σημαίνει ότι η αστική τάξη της Ελλάδας δεν βιώνει μια κραυγαλέα, ιστορικών διαστάσεων αποτυχία, που καθιστά την κυριαρχία της πολύ πιο αδύναμη, πολύ πιο τρωτή και ασταθής απέναντι στον προαιώνιο αντίπαλό της. Ο ελληνικός καπιταλισμός επιλέγει ωστόσο την “συντεταγμένη χρεοκοπία” γιατί εξασφαλίζει το μικρότερο δυνατό κόστος έναντι του μεγαλύτερου δυνατού οφέλους, που είναι η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Τόσο το αστικό πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση – αντιπολίτευση), όσο και η άρχουσα τάξη, θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτό θα καταφέρουν να ρίξουν ολοκληρωτικά το βάρος της κρίσης στους εργαζόμενους και με τη θυσία της δημόσιας περιουσίας και των λιγότερο ισχυρών κεφαλαίων, θα προστατέψουν στο μέτρο του δυνατού τα συμφέροντα της κυρίαρχης μερίδας του ελληνικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η λογική της οργανωμένης-συντεταγμένης χρεοκοπίας μιας χώρας, που από ότι φαίνεται θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στη χώρα μας. Ως οργανωμένη χρεοκοπία δηλαδή μπορεί να οριστεί η μεταφορά του εταιρικού πτωχευτικού δικαίου στο επίπεδο του έθνους-κράτους. Η νομολογία του εταιρικού πτωχευτικού δικαίου επιδιώκεται ουσιαστικά να αντικαταστήσει το δημόσιο διεθνές δίκαιο που διέπεται από την αρχή της κρατικής κυριαρχίας.

Επίδειξη νεοφιλελεύθερου θράσους από την υποτελή κυβέρνηση Παπανδρέου (Πριν, 11.9.11)

Ας θυμηθούμε την ροή των γεγονότων. Η προ-προηγούμενη εβδομάδα έληξε με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών να δηλώνει πως οι σχέσεις της κυβέρνησης με την Τρόικα είναι καλύτερες από ποτέ και δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο που να τις επισκιάζει. Την Κυριακή το υπουργείο επανέρχεται για να διαψεύσει τα δημοσιεύματα που επιμένουν να τονίζουν ότι η Τρόικα σχεδόν αποχώρησε από το υπουργείο Οικονομικών, μετά την διαπίστωση της ότι τίποτε σχεδόν δεν προχωράει κι ότι απαιτείται η επίσπευση των συμφωνηθέντων μέτρων κι ακόμη η εφαρμογή νέων!

Τα σχετικά δημοσιεύματα που αναιρούσαν πλήρως τους ισχυρισμούς του Βαγγέλη Βενιζέλου δεν κατέκλυσαν μόνο τον ελληνικό Τύπο αλλά και τον διεθνή. Κι εκεί υπαγορεύτηκαν από την ίδια την Τρόικα. «Η Ελλάδα θέτει σε κίνδυνο βοήθεια διάσωσης ύψους 8 δισ. ευρώ» ήταν για παράδειγμα ο τίτλος στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των κυριακάτικων Financial Times. Ανέφερε δε στη συνέχεια: «Οι διεθνείς δανειστές προειδοποίησαν την Ελλάδα πως κινδυνεύει να χάσει την επόμενη δόση του δανείου ύψους 8 δισ. ευρώ αν δεν επιταχύνει την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας και δεν κλείσει μια νέα τρύπα στον προϋπολογισμό της. Οι αξιωματούχοι της Τρόικας διέκοψαν απότομα τις συνομιλίες και έφυγαν από την Αθήνα την Παρασκευή, παρότι οι διαπραγματεύσεις θα επαναληφθούν σε 10 μέρες. Αυτό το αποτέλεσμα προέκυψε μετά από σοβαρές διαφωνίες για το πως θα καλυφθεί έλλειμμα ύψους 1,2 δισ. ευρώ στον προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους ενώ κατηγόρησαν την Ελλάδα για κωλυσιεργία στην προώθηση των δομικών μεταρρυθμίσεων, των σχεδίων ιδιωτικοποίησης και της συλλογής φόρων». Επίσης, άκρως επιθετικές και απειλητικές δηλώσεις που ακολούθησαν από ευρωπαίους αξιωματούχους, όπως για παράδειγμα τον υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, έφεραν την κυβέρνηση στη θέση του λαγού που όταν βρίσκει μπροστά του την τίγρη, αφού πρώτα έχει διαλαλήσει τις ερωτικές επιδόσεις μαζί της σε όλο το δάσος, απολογείται με χαμηλωμένα μάτια: «ε, λέμε και κανένα… ψέμα που και που για να περνάει η ώρα».

Έτσι φθάσαμε στις δηλώσεις του Βαγγέλη Βενιζέλου την Τρίτη το βράδυ. Ένα διάγγελμα – σοκ που θα το ζήλευαν ακόμη κι η Μάργκαρετ Θάτσερ με τον Πινοτσέτ, επίδειξη νεοφιλελεύθερου τσαμπουκά από μια κυβέρνηση – μαριονέτα, μια κυβέρνηση εντεταλμένων οργάνων ντόπιων και ξένων κέντρων οικονομικής εξουσίας.

Οι δηλώσεις του Βενιζέλου έθεταν επί τάπητος την επίλυση εδώ και τώρα προς όφελος του κεφαλαίου των εξής ζητημάτων αιχμής: Ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων, κατάργηση δημοσίων οργανισμών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και κάθετη μείωση των μισθών όσων θα μείνουν μέσω του ενιαίου μισθολογίου, κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, άλωση των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων μέσω της επονομαζόμενης απελευθέρωσής τους, αλλαγή του φορολογικού συστήματος σε αντιλαϊκότερη κατεύθυνση και περαιτέρω μείωση των δαπανών υγείας μέσω της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης τους.

Πιο συγκεκριμένα, οι δηλώσεις του Βενιζέλου αφορούσαν πρώτο το άρον – άρον ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων, η ιδιωτικοποίηση των οποίων είχε προγραμματισθεί από το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ακόμη και για έναν χρόνο αργότερα. Έσοδα έτσι αναμένεται να εισπράξουν από την επέκταση της σύμβασης και τη χορήγηση νέων αδειών του ΟΠΑΠ, την παραχώρηση συχνοτήτων κινητής τηλεφωνίας, την πώληση μεριδίου μετοχών της ΔΕΠΑ ύψους 55% (από το 65% που κατέχει το δημόσιο), την πώληση του 35,5% των μετοχών των ΕΛΠΕ και την πώληση δημόσιων κτιρίων. Να σημειώσουμε ότι η επιτάχυνση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (μέσω του πρόσφατα ιδρυθέντος Ταμείου Ακίνητης Περιουσίας που έχει στελεχωθεί όχι μόνο με ΠΑΣΟΚους αλλά και με πρόσωπα που επίσης υπέδειξε η ΝΔ και το ΛΑΟΣ) συνιστά την εφαρμογή στην πράξη της σύστασης που είχε απευθύνει πρόσφατα ο Όλι Ρεν, όταν ρωτήθηκε για τη δυνατότητα καθυστέρησης του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων στον βαθμό που η πώληση όσων επιχειρήσεων είχε προβλεφθεί στο Μεσοπρόθεσμο δεν θα αποφέρει τα προϋπολογισθέντα έσοδα λόγω πτώσης των τιμών των μετοχών. Η απάντησή του ήταν «πουλήστε περισσότερα για να συγκεντρώσετε τα ίδια λεφτά». Αυτήν ακριβώς την οδηγία εφαρμόζει κατά γράμμα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου διευκολύνοντας κάθε λογής απατεώνα εγχώριας και διεθνούς κοπής που θέλει να αγοράσει έναντι πινακίου φακής επιχειρήσεις που έγιναν κερδοφόρες από τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων. Και τώρα που έρχεται η στιγμή να αποδώσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα δέοντα, μειώνοντας το δημοσιονομικό έλλειμμα, θα χαριστούν στους Γερμανούς έναντι ενός τιμήματος που συνιστά σκάνδαλο και θα καθιστά υπόλογους εφ’ όρου ζωής όσους εμπλακούν σε αυτό το φαγοπότι. Ας κρατήσουμε χαρακτηριστικά πρόσφατη καταγγελία της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ που με στοιχεία απέδειξε την υποτιμητική κερδοσκοπία που συντελείται εις βάρος της μετοχής της ΔΕΗ συστηματικά το τελευταίο διάστημα για να φθάσει η χρηματιστηριακή αξία της επιχείρησης να κατρακυλήσει στα 1,25 δισ. ευρώ!

Με χαστούκια κι όχι με επαίνους προς την κυβέρνηση

υποδέχτηκαν Βερολίνο και Βρυξέλλες τις εξαγγελίες Βενιζέλου

Παραπέρα η κυβέρνηση εξήγγειλε ότι αντί για τους εννέα μήνες, όπως αρχικά είχε δεσμευτεί, θα επιταχύνει την κατάργηση δεκάδων φορέων του Δημοσίου μέσα στις προσεχείς εβδομάδες.

Σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους ενεργοποιείται άμεσα ο θεσμός της εργασιακής εφεδρείας που σε συνδυασμό με την δημιουργία της νέας κατηγορίας του «κρατικού υπαλλήλου» θα ανοίξει τον δρόμο για μαζικές μεταθέσεις, αλλαγή της εργασιακής σχέσης, μείωση μισθού και απολύσεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που γίνονται στον ιδιωτικό τομέα. Επιταχύνεται επίσης η εφαρμογή του σχεδίου για μείωση των συμβασιούχων κατά 50%, ενώ η εξίσωση του βαθμολογίου με το νέο μισθολόγιο θα προκαλέσει μείωση μισθών. Για τον ιδιωτικό τομέα η κυβέρνηση ανακοίνωσε την προώθηση των ειδικών επιχειρηματικών συμβάσεων, που θα αποτελέσουν ένα επιπλέον πλήγμα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις, προς όφελος φυσικά της εργοδοσίας που έτσι θα μπορεί να επιβάλει ότι μισθούς και εργασιακές σχέσεις κάνει κέφι. Μεσαίωνας! Κι όλα αυτά με το επιχείρημα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, όταν το πραγματικό ζητούμενο είναι η στήριξη της ιδιωτικής κερδοφορίας. Το ίδιο επιχείρημα, της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας επικαλέστηκε κυβέρνηση και Τρόικα για να επιταχύνει το άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων (δικηγόρων, φαρμακοποιών, ταξιτζήδων, κ.λπ). Αυτό που στην πραγματικότητα όμως επιδιώκουν είναι την διευκόλυνση της δραστηριοποίησης του μεγάλου κεφαλαίου, ακόμη και πολυεθνικών επιχειρήσεων, σε πεδία επιχειρηματικής δράσης που κυριαρχούσαν τα μικροαστικά στρώματα. Ως αποτέλεσμα αυτής της αντιδραστικής μεταρρύθμισης η πρόσβαση των χαμηλών εισοδημάτων στις υπηρεσίες των «απελευθερωμένων» επαγγελμάτων δεν θα διευκολυνθεί, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση επιχειρώντας να δώσει ένα φιλολαϊκό επίχρισμα στην ακραία φιλοεργοδοτική πολιτική της, αλλά θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη, καθώς τα τιμολόγια τους θα συνεχίσουν να είναι στα ύψη, προς όφελος όμως του μεγάλου κι όχι του μικρού κεφαλαίου.

Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που θα δοθεί στη δημοσιότητα σε δύο εβδομάδες ως κύριο χαρακτηριστικό θα έχει την αναίρεση του προοδευτικού χαρακτήρα της φορολόγησης, στο όνομα της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και της διεύρυνσης τη φορολογικής βάσης. Σε αυτή την κατεύθυνση θα καταργηθούν πολλές φοροαπαλλαγές που αφορούν τα χαμηλά εισοδήματα κι όχι προφανώς οι 60 σχεδόν φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών που έχουν άλλωστε συνταγματική θωράκιση. Δεν αποκλείεται να καταργηθεί ο ανώτατος συντελεστής του ΦΠΑ και να πέσει κάτω από το όριο του 20%, καλύπτοντας το κενό που θα δημιουργηθεί (στα χαρτιά πάντα) από την μείωσή του, με αυξήσεις στον ΦΠΑ που βαρύνει άλλα είδη. Η τάση συγκέντρωσης των συντελεστών ΦΠΑ σε δύο ποσοστά κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί ως ενδιάμεσο βήμα στην κατεύθυνση του ενιαίου φορολογικού συντελεστή (για έμμεσους και άμεσους φόρους) που αποτελεί την επιτομή της αντιλαϊκής φορολογίας και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κυρίως απαντάται στην ανατολική Ευρώπη. Σε χώρες δηλαδή που η φορολογική νομοθεσία σχηματίσθηκε χωρίς την επίδραση κοινωνικών αγώνων, την εποχή της αποχαλίνωσης του καπιταλισμού.

Παρότι όμως τα παραπάνω μέτρα απέδειξαν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ξεπερνάει σε ενδοτικότητα και υποτέλεια ακόμη και τους δοσίλογους της κατοχής, είναι δηλαδή μια κυβέρνηση υπάκουη σκυλίτσα της Τρόικας και του κεφαλαίου, παρόλα αυτά η υποδοχή που επιφύλαξαν στα μέτρα Γερμανία και Βρυξέλλες, αποτέλεσε ένα δεύτερο σοκ. Κλωτσιά στα μούτρα έφαγε η κυβέρνηση την ώρα που περίμενε να την χαϊδέψουν τρυφερά εν είδει επιβράβευσης. «Η επόμενη δόση δεν είναι δεδομένη» υπενθύμισε ξανά ο υπουργός Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Τον διορισμό επιτρόπου που θα έχει την αρμοδιότητα όχι μόνο να δίνει πρόστιμα αλλά και να προτείνει την έξοδο των απείθαρχων χωρών από την ευρωζώνη πρότεινε ο ολλανδός πρωθυπουργός με άρθρο του στους Financial Times, υπαινισσόμενος προφανώς την Ελλάδα, ενώ ο γερμανός επίτροπος για την Ενέργεια πρότεινε ουσιαστικά να αναλάβει η Γερμανία την οικονομική διοίκηση της Ελλάδας και ως μια μορφή τιμωρίας οι σημαίες των χωρών με δημοσιονομικά προβλήματα να κυματίζουν μεσίστιες στο κτίριο της ΕΕ. Ένα ντελίριο!

Η κατά μέτωπο που δέχθηκε η κυβέρνηση του Γιωργάκη Τσολάκογλου δείχνει ότι δεν υπάρχει αίσιο τέλος σε αυτό τον εφιάλτη, όσες παραχωρήσεις κι αν κάνουν. Με όσο μεγαλύτερη συνέπεια εφαρμόζει η κυβέρνηση τις καταστροφικές οδηγίες ΔΝΤ, ΕΕ και φυσικά των κατ’ επάγγελμα αεριτζήδων του ΣΕΒ, τόσο πιο βαθιά βυθίζεται στην ύφεση η οικονομία, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η φτώχεια για την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού και έρχεται πιο κοντά η χρεοκοπία. Σε μας επαφίεται αν θα τους αφήσουμε να ολοκληρώσουν το καταστρεπτικό τους έργο!

Νέα μέτρα λιτότητας – σωσίβιο στο ναυάγιο (Πριν, 21 Αυγούστου 2011)

 Η επίσκεψη της Τρόικας επιταχύνει την επιβολή έκτακτων μέτρων

Ενώπιον σημαντικών πολιτικών αποφάσεων βρίσκεται η κυβέρνηση τις αμέσως επόμενες εβδομάδες. Αφορμή αποτελεί η επίσκεψη της Τρόικας και η δημόσια αναγνώριση των αποκλίσεων από τους αρχικούς στόχους, όπως ορίστηκαν τελευταία φορά στο Μεσοπρόθεσμο, που θα έχει ως αποτέλεσμα η εκταμίευση της επόμενης δόσης, ύψους 8 δισ. ευρώ (5,8 δισ. ευρώ από την ΕΕ και 2,2 από το ΔΝΤ) να γίνει τελικά με πολιτικά κριτήρια. Λόγος ανησυχίας ωστόσο, τουλάχιστον για όσους κόπτονται για την ομαλή χρηματοδότηση της οικονομίας, δεν υφίσταται καθώς όσο συνεχίζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες να είναι εγκλωβισμένες στο ελληνικό χρέος – διατηρώντας στα χαρτοφυλάκιά τους ελληνικά ομόλογα – οι δόσεις θα καταβάλλονται. Στο ακέραιο και την ώρα τους. Τα προβλήματα θα αρχίσουν όταν το ξεφόρτωμα (στην ΕΚΤ για την ακρίβεια) θα έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο ή θα διακοπεί για άλλους λόγους ώστε η διάσωση της Ελλάδας να μην αξίζει τον κόπο. Μέχρι τότε όμως έχουμε καιρό…

Οι κυβερνητικοί, με πρώτο και καλύτερο τον υπουργό Οικονομικών που αποδείχθηκε ο φανατικότερος εχθρός του δεύτερου δανείου (ποιος απ’ όλους εμάς που καταγγείλαμε τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου κατάφερε να τις τινάξει στον αέρα όπως έκανε ο Μπένι με την συμφωνία που υπέγραψε με την Φινλανδία;) έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται άβολα με την επίσκεψη των Τροϊκανών λόγω της αποτυχίας τους να ανταποκριθούν στους στόχους για τα δημόσια οικονομικά. Γιατί, καλά και άγια τα μέτρα ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και μείωσης των μισθών, που είναι το απώτερο ζητούμενο των Μνημονίων, αλλά όσο οι στόχοι για τα δημόσια οικονομικά μένουν στον αέρα τόσο αποκαλύπτονται αντιλαϊκά μέτρα που δεν υλοποιήθηκαν και αποφάσεις που δεν εφαρμόστηκαν, παρά τις γραπτές δεσμεύσεις, όπως για παράδειγμα συγχωνεύσεις και καταργήσεις δημόσιων φορέων και οργανισμών.

Το μεγαλύτερο αγκάθι ωστόσο στις σχέσεις κυβέρνησης – Τρόικας θα αποδειχθούν οι ιδιωτικοποιήσεις. Το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει την άντληση 1,7 δισ. ευρώ μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη και 5 δισ. ως το τέλος το 2011. Μέχρι σήμερα όμως τα μόνα χρήματα που έχουν εισρεύσει, ύψους 390 εκ. ευρώ,  προέρχονται από την πώληση του 10% του μετοχικού κεφαλαίου του ΟΤΕ στους Γερμανούς. Να θυμίσουμε ότι το Τέταρτο Ράιχ πλήρωσε για κάθε μετοχή σχεδόν 7 ευρώ όταν επί Αλογοσκούφη είχαν πληρώσει για κάθε μετοχή του ΟΤΕ σχεδόν 28 ευρώ. Να λοιπόν γιατί ΔΝΤ και ΕΕ, στο ρόλο του μεσίτη τραπεζών και πολυεθνικών, θέλουν οι ιδιωτικοποιήσεις να γίνουν τώρα! Τώρα, που το ελληνικό χρηματιστήριο είναι ζωντανός νεκρός με τον γενικό δείκτη να βρίσκεται κάτω από τις 1.000 μονάδες, υποχωρώντας μόνο εντός του Αυγούστου κατά 20%.

Το μέγεθος του (οικονομικού και ποινικού!) εγκλήματος που θα διαπραχθεί αν τυχόν και εφαρμοστούν οι προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου για ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων αξίας 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015 κατέδειξε με τον πιο εμπεριστατωμένο τρόπο η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου, την εβδομάδα που πέρασε, καταγράφοντας την πορεία των τιμών των μετοχών των υπό ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων. Συνολικά, η αξία των εισηγμένων εταιρειών από 7,9 δισ. ευρώ το 2009 μειώθηκε κατά 54% το πρώτο εξάμηνο του 2011 φθάνοντας στα 3,6 δισ. ευρώ, ενώ το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου η αξία τους έπεσε στα 2,8 δισ. ευρώ. Οι τιμές δε των μετοχών σχεδόν όλων των προς πώληση ΔΕΚΟ, το συγκεκριμένο διάστημα, έχουν καταγράψει ελεύθερη πτώση, πολύ μεγαλύτερη της συνολικής: Αγροτική Τράπεζα: 91%, Εθνική Τράπεζα: 75%, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο: 63%, ΟΤΕ: 61%, ΔΕ: 59%, ΟΠΑΠ και ΕΥΔΑΠ: 54% κοκ.

Είναι περιττό δε να πούμε πως αυτή ακριβώς η πτώση των τιμών που για όλους εμάς μετατρέπει τις ιδιωτικοποιήσεις σε σκάνδαλο του αιώνα, για τους διεθνείς πιστωτές αποτελεί ευκαιρία ζωής. Δοθείσης δε και της ενδοτικότητας της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ξέρουν πως ποτέ άλλοτε δεν πρόκειται να τους προσφερθεί τέτοια ευκαιρία.

Οι πιέσεις έτσι για επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και αύξηση των δημοσίων εσόδων και δη των φορολογικών θα κυριαρχήσουν το επόμενο διάστημα, με την απειλή της μη καταβολής της έκτης δόσης, φέρνοντας πιο κοντά την επιβολή νέων έκτακτων φορολογικών μέτρων. Που με τη σειρά τους θα δώσουν νέα ώθηση στον φαύλο κύκλο φορομπηξίας – μείωσης καταναλωτικών δαπανών – αύξησης της ανεργίας – μείωσης πραγματικού και διαθέσιμου εισοδήματος – συρρίκνωσης φορολογικών εσόδων. Σε αυτό το φόντο ακόμη και οι προχθεσινές προβλέψεις του Βενιζέλου για ύφεση βάθους 4,5% θα αποδειχθούν ήπια σενάρια…

Αρέσει σε %d bloggers: