Κοινωνικός όλεθρος το 3ο Μνημόνιο (Πριν, 28 Νοέμβρη 2010)

Τέρμα το καρότο, αρχίζει το μαστίγιο

ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ ΔΝΤ – ΕΕ

Στο ρυθμό των εντολών που άφησαν πίσω τους οι απεσταλμένοι της τρόικας κινείται πλέον η πολιτική ζωή, όπως φάνηκε από το υπουργικό συμβούλιο της Τετάρτης, το οποίο διεξήχθη μια μέρα μετά την επεισοδιακή συνέντευξη Τύπου των εκπροσώπων του ΔΝΤ και της ΕΕ – όπου αδιαφόρησαν ακόμη και για την ύπαρξη μεταφραστή. Τα θέματα που συζητήθηκαν στη συνεδρίαση στο Μαξίμου αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο την ταχεία υλοποίηση των κοινωνικά ολέθριων οδηγιών τους, που συντείνουν στην συγκρότηση ενός νέου Μνημονίου, του 3ου στη σειρά μετά την έκδοση του αναθεωρημένου, τον Αύγουστο που μας πέρασε. Παρότι στην ακριβή του εκδοχή θα δοθεί στη δημοσιότητα το επόμενο δεκαπενθήμερο με ευθύνη του υπουργείου Οικονομικών (που έχει εξελιχθεί σε παράρτημα του ΔΝΤ στην Αθήνα) στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο Γ. Παπακωνσταντίνου αμέσως μετά την αναχώρηση των τοποτηρητών ΔΝΤ – ΕΕ, προχώρησε στην περιγραφή και την εξειδίκευση των οδηγιών τους, δίνοντας το περίγραμμα των αλλαγών που θα επιβληθούν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Αυτό που έκανε ξεχωριστή ωστόσο την τελευταία επίσκεψη στην Αθήνα των εκπροσώπων ΔΝΤ – ΕΕ είναι η ευθεία απειλή που διατύπωσαν πως η επόμενη επίσκεψή τους, που θα έχει ως στόχο να δοθεί το πράσινο φως για την εκταμίευση της τέταρτης δόσης του δανείου ύψους 15 δισ. ευρώ στα τέλη Φεβρουαρίου, δεν θα είναι και τόσο ρόδινη. Απαίτησαν, με άλλα λόγια, «βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» εκβιάζοντας ότι αλλιώς δεν θα δοθούν τα χρήματα και θα διακοπεί ο δανεισμός! «Τέρμα τα χαϊδέματα» ήταν το μήνυμά τους, προκαλώντας ρίγη στον κάθε εργαζόμενο στη σκέψη του τι έρχεται από ‘δω και πέρα, αν θεωρηθούν «χάδια» τα μέτρα που έχουν ήδη εφαρμοστεί. Απώτερο ζητούμενο των νέων μέτρων που απαιτούν ΔΝΤ – ΕΕ είναι η μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος από τα 17 δισ. ευρώ στο τέλος του 2011 στα 6,4 δις. στο τέλος του 2014. Αυτός ο στόχος μάλιστα πρέπει να υλοποιηθεί αφού τα εύκολα σχετικά μέτρα όπως ήταν για παράδειγμα η μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και η αύξηση των έμμεσων φόρων, εφαρμόστηκαν. Τα νέα μέτρα που θα επιβληθούν για να μειωθεί το έλλειμμα στο 3%, κατ’ εφαρμογή των οδηγιών ΔΝΤ – ΕΕ, θα περιληφθούν με κάθε λεπτομέρεια στο «μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό στρατηγικό πλαίσιο 2012 – 2014» που θα καταρτίσει το υπουργείο Οικονομικών μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2011 για να ψηφιστεί από τη Βουλή μέχρι τον Ιούνιο. Στόχος θα είναι τα δρακόντεια μέτρα λιτότητας να μην εμφανίζονται ως προϊόν της οικονομικής χούντας ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ – ΕΕ, όπως πραγματικά είναι, αλλά ότι χαίρουν μιας τυπικής νομιμοποίησης έστω και από το (παντελώς ανυπόληπτο στην κοινωνία) καθαρτήριο της Βουλής. 

  • Κλείσιμο κρατικών νοσοκομείων για να μειωθούν οι δαπάνες για την υγεία, νέο ασφαλιστικό για να μειωθούν οι κρατικές επιχορηγήσεις και ριζική ανατροπή του πλαισίου λειτουργίας των ΔΕΚΟ, στην κατεύθυνση εξαφάνισης των ελλειμμάτων τους, προβλέπει το Μνημόνιο Νο 3 που υπέγραψε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με ΔΝΤ – ΕΕ, εγκαινιάζοντας έναν επιπλέον γύρο λιτότητας, ακόμη πιο αιματηρό για τους εργαζόμενους.
  • Υπό την απειλή της διακοπής των χρηματοδοτήσεων θα ζητούν συναίνεση για τα νέα μέτρα

Η βιασύνη και το πάθος του Γ. Παπανδρέου να υλοποιήσει στο ακέραιο τα μέτρα που ζήτησαν ΔΝΤ – ΕΕ δεν κρύβουν τους τριγμούς που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό της κυβέρνησης και εμφανίστηκαν με δύο αφορμές: Τη διαφοροποίηση της Λ. Κατσέλη για τα εργασιακά με αφορμή το άρθρο της στο Βήμα την προηγούμενη Κυριακή (που φυσικά δεν παραγράφει τις εγκληματικές πολιτικές ευθύνες της για την στήριξη που παρέχει σε αυτή την πολιτική) και την επίσημη δυσφορία του Ντομινίκ Στρος Καν, όπως αποκάλυψε ο ανταποκριτής του Μέγκα στην Ουάσινγκτον Μιχ. Ιγνατίου, για πέντε υπουργούς της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Πρόκειται ειδικότερα για πέντε μέλη της κυβέρνησης που δεν διαπερνώνται από την ηρωική προθυμία για παράδειγμα που διακατέχει τους Γιώργο Παπακωνσταντίνου, Ανδρέα Λοβέρδο, ή τον ομοϊδεάτη τους… Νέστορα Μάτσα, προδότη της Κατοχής στις ελληνικές ταινίες που αναφωνούσε «οι Γερμανοί θέλουν το καλό μας!». Ας ελπίσουμε η απάντηση του Γιωργάκη να μην αποδειχθεί ίδια με την αντίδραση του εκπροσώπου της Σενεγάλης σε μια αντίστοιχη περίπτωση η οποία αναφέρεται στο βιβλίο της Νορίνα Χερτζ, Η βόμβα του παγκόσμιου χρέους (εκδ. Κριτική): «Πες μου ποιοι είναι και θα απολυθούν αμέσως»! Το προσεχές διάστημα θα μάθουμε αν η Ελλάδα είναι η Σενεγάλη του Βορρά…

Αυτό ωστόσο που δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης είναι ο κατεπείγον χαρακτήρας που αποκτά η προώθηση των αντιλαϊκών μέτρων από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, στο πλαίσιο του Μνημονίου Νο 3, το οποίο ο Θόδωρος Πάγκαλος χαρακτήρισε «ευτυχία για τον τόπο» σε ομιλία του στη Λέσχη Επιχειρηματικότητας την εβδομάδα που πέρασε. Πρόκειται ειδικότερα για οκτώ μέτρα που ισοδυναμούν με κοινωνικό όλεθρο, με τη χειρότερη κοινωνική οπισθοδρόμηση που έχει ποτέ επιχειρηθεί στην Ελλάδα.

Το πρώτο μέτωπο που θα ανοίξει (μετά τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που αναλύονται στις σελίδες 12-13) θα είναι το μέτωπο στην υγεία. ΔΝΤ – ΕΕ και ΠΑΣΟΚοι είναι αποφασισμένοι να κλείσουν νοσοκομεία! Να βάλουν λουκέτα όχι μόνο σε περιφερειακά νοσοκομεία που χρόνια τώρα υπολειτουργούν, λόγω έλλειψης προσωπικού και εξοπλισμού, αλλά ακόμη και σε μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας, όπως ακριβώς συνέβη πέρυσι στη Βουλγαρία. Διαφορετικά, με ποσοτικές, βήμα – βήμα επιδεινώσεις των παρεχόμενων υπηρεσιών δεν είναι δυνατό να μειωθούν οι δαπάνες για την υγεία κατά ένα τρίτο! Σωστά διαβάσατε. Αυτό που ζητούν ΔΝΤ και ΕΕ είναι οι δαπάνες για την υγεία να μειωθούν από 6% του ΑΕΠ που είναι ως σήμερα στο 4%, μείωση που ισοδυναμεί με περικοπές της τάξης των 9 δισ. ευρώ! Να αναφερθεί δε ότι ήδη ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2011 μειώνει τις δαπάνες για τα νοσοκομεία από 2,9 δισ. σε 2,1 δισ. ευρώ. Οι δηλώσεις των εκπροσώπων ΔΝΤ – ΕΕ και ιδιαίτερα του Πολ Τόμσεν δεν επέτρεψαν κανένα περιθώριο παρερμηνειών, καθώς στη συνέντευξη Τύπου άφησε ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο των συγχωνεύσεων που τι άλλο σημαίνει, πέρα από κλείσιμο κάποιων νοσοκομείων… Μαζί με το λουκέτο σε μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας, που θα οδηγήσει τους εργαζόμενους να πεθαίνουν αβοήθητοι και μόνοι στα σπίτια τους, η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αυξήσει το εισιτήριο στα νοσοκομεία από τα 3 ευρώ στα 10, να περιορίσει ακόμη περισσότερο τα φάρμακα που χορηγούν τα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία και να δημιουργήσει ένα πλαίσιο ασφυκτικών ελέγχων με την τοποθέτηση εσωτερικών ελεγκτών, που στο στόχαστρό τους θα έχουν την περικοπή κάθε προμήθειας και δαπάνης η οποία θα υπερβαίνει τα έσοδα ή τον αρχικό προϋπολογισμό. Κι αυτό ανεξαρτήτως των συνεπειών στο επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών. Αν περάσουν αυτά τα μέτρα ακόμη και τα σημερινά νοσοκομεία, που τελούν υπό διάλυση, θα φαντάζουν παράδεισος των κοινωνικών παροχών και του πιο γαλαντόμου κράτους πρόνοιας!

Συνυφασμένες με τις προηγούμενες είναι και οι αλλαγές που ετοιμάζονται στο ασφαλιστικό. Ειδικότερα μέχρι το τέλος του έτους αναμένονται οι αναλογιστικές μελέτες που προβλέπονταν στον αντι-ασφαλιστικό νόμο Λοβέρδου για τα ταμεία ΙΚΑ, ΟΓΑ, Δημοσίου και ΟΑΕΕ ενώ στο πρώτο τρίμηνο του 2011 θα έχουν ολοκληρωθεί αντίστοιχες μελέτες για τα επικουρικά ταμεία. Με βάση τα ευρήματα των μελετών θεωρείται βέβαιο ότι ένα νέο αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι προ των πυλών. Στις βασικές του διατάξεις θα περιλαμβάνεται η μείωση των συντάξεων, η αύξηση των ορίων ηλικίας και των εισφορών. Είναι η δεύτερη άρνηση – που ισούται με άρνηση εις το τετράγωνο και όχι άρνηση της άρνησης – των τριών δεσμεύσεων του παπατζή Παπανδρέου από το βήμα της ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη του 2009. Χώρια αυτών, το πρώτο εξάμηνο του 2011, όπως ρητά αναφέρεται στο Μνημόνιο Νο 2, πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η μείωση των επαγγελμάτων που υπάγονται στη λίστα των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Στόχος των αλλαγών, που θα γίνουν με την επίκληση της ανάγκης εκσυγχρονισμού της λίστας, θα είναι οι υπαγόμενοι στις σχετικές ευνοϊκές διατάξεις να μην υπερβαίνουν το 10% του εργατικού δυναμικού. Αυτό σημαίνει ότι από τους 700.000 που περιλαμβάνονταν ως τώρα στη λίστα θα απομακρυνθούν οι 200.000, σχεδόν ο ένας στους τρεις!

Το τρίτο μέτωπο των αλλαγών αφορά τις ΔΕΚΟ (όπου οι τροϊκανοί διαπίστωσαν «μεγάλη σπατάλη») με άμεσο στόχο να καταστούν κερδοφόρες για να πάψουν να επιβαρύνουν το προϋπολογισμό. Μόνο που αυτό θα σημάνει την διάλυσή τους ή την μετατροπή των υπηρεσιών τους σε απαγορευμένη ζώνη για τους εργαζόμενους λόγω αύξησης των τελών χρήσης τους, όπως θα συμβεί για παράδειγμα με τις δημόσιες συγκοινωνίες, το εισιτήριο των οποίων θα αυξηθεί πιθανά και στο 1,5 ευρώ, ενώ πολλά δρομολόγια θα κοπούν. Η κυβέρνηση εντός του πρώτου τριμήνου του 2011 θα δώσει στη δημοσιότητα ένα πλήρες σχέδιο για την μείωση των δαπανών τους κατά 800 εκ. ευρώ.

Το τέταρτο μέτωπο αλλαγών έχει ως επίκεντρο τους δημόσιους υπαλλήλους και αφορά μείωση των μισθών τους και πάγωμα των προσλήψεων. Βέβαιη θεωρείται ακόμη και η κατάργηση της αρχής 1 πρόσληψη ανά 5 αποχωρήσεις, βάση της οποίας φέτος που αναμένονται 40.000 συνταξιοδοτήσεις έπρεπε να γίνουν 8.000 προσλήψεις. Στην πραγματικότητα αυτές θα είναι ελάχιστες λόγω του ότι μέρος τους θα καλυφθεί από μετατάξεις εργαζομένων στις ΔΕΚΟ ακόμη και στον στενό δημόσιο τομέα. Συνυπολογίζοντας την ένταξη στο δημόσιο και τις θέσεις που καταλαμβάνουν αστυνομικοί και στρατιωτικοί που αποφοιτούν από τις σχετικές σχολές κάθε χρόνο, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι προσλήψεις σε θέσεις εργασίας υψηλής κοινωνικής χρησιμότητας όπως σε σχολεία ή νοσοκομεία θα είναι αμελητέες ή απλώς ανύπαρκτες.

Το πέμπτο μέτρο αφορά παρεμβάσεις στον φορολογικό μηχανισμό με σκοπό την αύξηση των φορολογικών εσόδων. Η κυβέρνηση με δύο νομοσχέδια που θα κατατεθούν τον Δεκέμβρη θα ανοίξει το δρόμο για να ολοκληρώνονται οι φορολογικές δίκες με διαδικασίες – εξπρές, με αποτέλεσμα στοιχειώδεις εγγυήσεις προς όφελος των φορολογουμένων να παραπεμφθούν στις ελληνικές καλένδες για λόγους χρόνου. Έτσι, όπως ακριβώς και με το fast track που στο όνομα της επιτάχυνσης όσων διαδικασιών ελέγχου επιβάλει η περιβαλλοντική, εργασιακή κ.α. νομοθεσία επιβλήθηκε η παράκαμψή τους – επί το κομψότερο – και η βίαιη καταστρατήγησή τους στην πράξη, στην περίπτωση της φορολογικής δικαιοσύνης αυτό που επιβάλλεται είναι η κατάργηση θεμελιωδών κανόνων απονομής δικαιοσύνης. Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών θα ανακοινωθεί επίσης η κατάργηση 100 εφοριών που θα ανοίξει το δρόμο για την παράδοση σημαντικού μέρους του έργου τους στις πολυεθνικές ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες. Είναι αυτές οι εταιρείες που δεν έβρισκαν κανένα ψεγάδι και υπέγραφαν εν λευκώ τις λογιστικές καταστάσεις τραπεζών και επενδυτικών εταιρειών που χρεοκόπησαν το 2008 και το 2009. Στην Ελλάδα όμως, αντίθετα με ότι συμβαίνει στην βαθιά διεφθαρμένη Εσπερία των χαλαρών συναλλακτικών ηθών, οι ελεγκτικές εταιρείες αποτελούν εγγυητές της χρηστής διαχείρισης και της διαφάνειας, λόγω πολύ πιθανά του αδέκαστου χαρακτήρα των ανωτάτων κυβερνητικών αξιωματούχων που παίρνουν τις σχετικές αποφάσεις…

Το έκτο μέτρο που θα προωθηθεί αφορά ένα πανηγύρι ιδιωτικοποιήσεων που υπολογίζεται πως θα αποδώσει στα δημόσια ταμεία 1 δισ. το 2011 και 7 δισ. μέχρι το 2013. Στην κατεύθυνση του ξεπουλήματος το δεύτερο τρίμηνο του 2011 η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην απογραφή της δημόσιας περιουσίας. Άμα δεν ξέρουν τι έχουν, πώς θα πουλήσουν; Προτεραιότητα πάντως έχει η ιδιωτικοποίηση της αγοράς ενέργειας που θα προωθηθεί με συγκεκριμένο σχέδιο δράσης που αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα μέχρι το τέλος του χρόνου.

  • ΔΝΤ – ΕΕ – ΠΑΣΟΚ: Όλα για τους τραπεζίτες!
  • ΝΕΑ ΠΕΔΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ»

Το έβδομο μέτρο με βάση τις ανακοινώσεις του υπουργού Οικονομικών (ο οποίος διεκδικεί με το σπαθί του πλέον μια θέση μεταφραστή των εκπροσώπων ΔΝΤ – ΕΕ όταν θα φύγει με τις κλωτσιές από την Ελλάδα) αφορά το λεγόμενο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, που θα στοχεύει δικηγόρους, συμβολαιογράφους, φαρμακοποιούς, μηχανικούς – αρχιτέκτονες και ορκωτούς λογιστές. Στόχος είναι να διευκολυνθεί η παρέμβαση του μεγάλου κεφαλαίου και δη του πολυεθνικού στο κάθε επάγγελμα, μέσω της ίδρυσης ανωνύμων εταιρειών, και η σύνθλιψη των μικροαστικών αντίστοιχων συμφερόντων που διασφάλιζαν την θέση τους μέσω πλήθους κανονιστικών ρυθμίσεων, σχετικά με το ύψος των αμοιβών, τους όρους πρόσβασης στο επάγγελμα, κ.α. Χαμένοι ωστόσο δεν θα βρεθούν μόνο οι μικροαστοί που θα αποχαιρετίσουν τα μέτρα προστασίας από τον ανταγωνισμό τους με το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά και οι εργαζόμενοι που θα δουν τις τιμές των υπηρεσιών τους να απογειώνονται και το επίπεδο των υπηρεσιών να οδηγείται στο ναδίρ ή να εναπόκειται σε υπόγειες και αδιαφανείς μεθοδεύσεις, όπως συνέβη για παράδειγμα σε οποιαδήποτε αγορά είχαμε την «τύχη» να απελευθερωθεί (βλέπε ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες).

Το τελευταίο και όγδοο μέτρο το οποίο ιεράρχησε η τρόικα ΔΝΤ – ΕΕ – ΠΑΣΟΚ είναι και το πιο αποκαλυπτικό σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα τα οποία εκπροσωπούν. Αυτοί λοιπόν που δεν διστάζουν να επιβάλουν την απόλυση ακόμη και 25.000 εργαζομένων(!) με σύμβαση ορισμένου χρόνου στις ΔΕΚΟ για να μειωθούν τα ελλείμματα, δεν δίστασαν να επαινέσουν την πρωτοβουλία της κυβέρνησης να θέσει στη διάθεση των τραπεζιτών 25 δισ. ευρώ τον Αύγουστο υποστηρίζοντας ότι έτσι ενισχύεται η ρευστότητα τους, που ως γνωστό είναι το μέγιστο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας… Ειδικότερα για τις τράπεζες ο Γ. Παπακωνσταντίνου προανήγγειλε την αναδιάρθρωση της ΑΤΕ και τον λειτουργικό διαχωρισμό του Ταμείου και Παρακαταθηκών και Δανείων. Με την πάροδο του χρόνου πάντως αυξάνεται το ενδιαφέρον για τις προθέσεις τους σε ό,τι αφορά τον τραπεζικό τομέα, δεδομένου ότι φαίνεται να εγκαταλείπονται σχέδια διαμελισμού και άλωσης των εγχωρίων τραπεζών από αμερικανικές όπως προκρίθηκαν οπουδήποτε αλλού πέρασε το ΔΝΤ, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το Μεξικό όπου το 82% του τομέα του ελέγχεται από το εξωτερικό. Σε αυτή την απόφαση συνέβαλλε καθοριστικά τόσο το ξεφούσκωμα της καταναλωτικής πίστης, που εξαλείφει το σημαντικότερο κίνητρο τραπεζικής επέκτασης, όσο και οι ζημιές που καταγράφουν στην σφύζουσα ιδιαιτεροτήτων ελληνική αγορά ξένες τράπεζες πουν προχώρησαν σε εξαγορές όπως η Credit Agricole της Εμπορικής και η Societe Generale της Γενικής.

Σε αυτό το φόντο όχι μόνο η απροθυμία της κυβέρνησης να στηρίξει τις εναπομείνασες δημόσιες τράπεζες αλλά και η συνειδητή υπονόμευσή τους, όπως κάνει για παράδειγμα με την Αγροτική, συνιστά πολιτικό σκάνδαλο.

  •  ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ
  • Έλεγχος και διαγραφή του δημόσιου χρέους

Κατά τη συνέντευξη Τύπου οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ και της ΕΕ δεν έκρυψαν την ύπαρξη σχεδίων αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους. «Η Ελλάδα θα επιστρέψει στις αγορές για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, όμως υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες όπως η επιμήκυνση του χρόνου δανεισμού και η αναχρηματοδότηση των δανείων», ήταν τα λόγια του εκπροσώπου του ΔΝΤ, Π. Τόμσεν, τα οποία αργότερα επιβεβαίωσε και ο καλύτερός τους φίλος στην Αθήνα, Γ. Παπακωνσταντίνου. Η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, που ως αντίτιμο θα έχει την διαιώνιση της πιο σκληρής λιτότητας, επιβάλλεται από την αδυναμία του ελληνικού δημοσίου να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις αποπληρωμής που ανέλαβε με την υπογραφή του Μνημονίου. Οι εξελίξεις ωστόσο επιταχύνονται, με κίνδυνο να αποκτήσουν ανεξέλεγκτο χαρακτήρα το πρώτο τρίμηνο του νέου έτους, λόγω των γερμανικών σχεδίων «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» τα οποία αποκάλυψε το γερμανικό περιοδικό Spiegel αρχές της εβδομάδας. Πέραν των όσων ήδη γνωρίζαμε για την ενσωμάτωση «ρήτρας χρεοκοπίας» στα ομόλογα των υπερχρεωμένων χωρών βάση της οποίας οι αγοραστές τους θα αναλαμβάνουν το κόστος πιθανού «κουρέματος» (και το οποίο θα εκτινάξει τα επιτόκια δανεισμού οδηγώντας σε ευρωζώνη δύο ταχυτήτων) η νεότερη αποκάλυψη αφορά το χρόνο υλοποίησης αυτών των μλετρων. Συγκεκριμένα, ότι ο όρος θα ενσωματωθεί από τις εκδόσεις του 2011 κιόλας και όχι από το 2013 όπως αρχικά είχε δηλωθεί! Πρόκειται για εξέλιξη που προκαλεί πανικό στην κυβέρνηση καθώς ο κίνδυνος να πεταχτεί έξω από τη ζώνη του ευρώ δεν αφορά το μακρινό μέλλον, ούτε θα τον διαχειριστεί κάποια επόμενη κυβέρνηση. Αντίθετα είναι θέμα των επόμενων μηνών. Η αποφασιστικότητα μάλιστα με την οποία η Γερμανία πιέζει την μια χώρα μετά την άλλη από την περιφέρεια της ευρωζώνης να οδηγηθεί στον «μηχανισμό διάσωσης» δημιουργώντας ντε φάκτο μια β’ εθνική στην ευρωζώνη, δείχνει την απροθυμία της να συνεργαστεί στην κατεύθυνση εφαρμογής συναινετικών λύσεων για την ευρωζώνη, όπως συνέβαινε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Σε αυτό το πλαίσιο, όπου χρέος και νομισματική πολιτική μπαίνουν ξανά στο τραπέζι υπό το βάρος των αντιθέσεων της αστικής πολιτικής, οι εργαζόμενοι πρέπει άμεσα να προβάλλουν δύο αιτήματα: έξοδο από ευρώ και ΕΕ και διαγραφή του δημόσιου χρέους ως στόχων που διευκολύνουν την λαϊκή πάλη στην κατεύθυνση απόσπασης φιλολαϊκών κατακτήσεων και απόκρουσης – ανατροπής της σημερινής ταξικής πολιτικής και όχι σταθεροποίησής της σε ένα νέο αντιλαϊκό σημείο. Η ιεράρχηση αυτή πρέπει να γίνει σε αντίθεση με την παραλυτική, κοσμοπολίτικη ευρωλαγνεία του Συνασπισμού που κοντεύει να γίνει ο τελευταίος υπέρμαχος του ευρώ και την παραπομπή από το ΚΚΕ όλων των αιτημάτων προς επίλυση στην λαϊκή εξουσία, που στην πράξη το οδηγούν να εγκαταλείπει την πάλη κατά της ΕΕ.

Πολύτιμη βοήθεια στην πάλη για τη διαγραφή του δημοσίου χρέους μπορεί να προσφέρει το αίτημα λογιστικού ελέγχου. Να ανοίξουν δηλαδή τα βιβλία του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους και του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους ώστε ο ελληνικός λαός να μάθει επακριβώς τι χρωστάει, σε ποιόν και υπό ποιους όρους. Δεν είναι δυνατό να έχει πρόσβαση ακόμη και η Goldman Sachs στο δημόσιο χρέος, πηγή της μεγαλύτερης αφαίμαξης των δημοσίων εσόδων, αλλά την ίδια ώρα να παραμένει μαύρο κουτί για τους εργαζόμενους. Μια τέτοια διαδικασία θα δώσει επιχειρήματα και ευρύτερη νομιμοποίηση στο αίτημα διαγραφής ή παραγραφής μεγάλου μέρους του χρέους και ιδιαίτερα εκείνου του τμήματος που είναι προϊόν ρεμούλας ή εξυπηρέτησης αναγκών άσχετων με τις λαϊκές, όπως για παράδειγμα των ιμπεριαλιστικών, πολεμικών σχεδίων του ΝΑΤΟ και των Αμερικάνων.

Ένας χρόνος κυβέρνησης του Γιωργάκη… Τσολάκογλου (Πριν, 6 Οκτώβρη 2010)

Βεβαίως! Αυτή ήταν η απάντηση του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, όταν τον ρωτήσαμε το μεσημέρι της Πέμπτης στο Μέγαρο Μαξίμου, αν είναι ικανοποιημένος από την πορεία της οικονομίας με αφορμή την άνοδο των σπρεντ! Να σημειωθεί πως η διαφορά των επιτοκίων των πενταετών ελληνικών ομολόγων από τα γερμανικά έχει φθάσει στα ίδια ακριβώς επίπεδα που ήταν και τον Μάη, όταν η κυβέρνηση επικαλέστηκε την άνοδό τους για να μας οδηγήσει στο σφαγείο του μνημονίου ΔΝΤ – ΕΕ. Αυτή τη φορά όμως η άνοδός του δεν συνοδεύτηκε από κινδυνολογίες, αλλά από μια μακρά σιγή ιχθύος. Διαφορετικά, θα έπρεπε να πουν ότι η διαβόητη σταθερότητα που υποτίθεται πως θα εξασφάλιζαν ΔΝΤ και ΕΕ αποτελεί κιόλας μια παταγώδη αποτυχία!

  • Στον αέρα οι εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών και αδιαμφισβήτητα κυριαρχικά δικαιώματα

Περιείχε κι άλλα μαργαριτάρια ο διάλογος του πρωθυπουργού με τους δημοσιογράφους στη διάρκεια της φιλικής συζήτησής την Πέμπτη επ’ αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές και την άνοδό του στην εξουσία. Όπως, για παράδειγμα, η απέραντη ικανοποίηση που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του όταν περιέγραφε το θαυμασμό των Αμερικανών που ασχολούνται με το δημόσιο χρέος για την ταχύτητα με την οποία εφάρμοσε τόσα πολλά αντιλαϊκά μέτρα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. «Καταφέρατε και κάνατε τόσα πολλά πράγματα μέσα σε τόσους λίγους μήνες;», μας διηγιόταν ό,τι του έλεγαν οι Αμερικανοί, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην δεύτερη πατρίδα του, χωρίς να καταφέρνει να κρύψει τη χαρά του για την ενθουσιώδη ανταπόκριση που βρήκε η κανιβαλική πολιτική λιτότητας και περικοπών που εφαρμόζει στην Ελλάδα, προκαλώντας το μίσος όλων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Στις ΗΠΑ, ωστόσο, άνοιγαν σαμπάνιες για την επιτυχία από την οποία συνοδεύεται μέχρι στιγμής το πείραμα που διεξάγεται στην Ελλάδα. Μαζί τους και ο Γιωργάκης… Τσολάκογλου, ανήμπορος να κρύψει τη χαρά του για το καθεστώς οικονομικής κατοχής που επέβαλε στην Ελλάδα.

  • Μνημόνιο – πολιορκητικός κριός

Η (σκληρή) πραγματικότητα είναι πως το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο να το γιορτάζει, καθώς μέχρι στιγμής μπορεί και καμαρώνει πως κατάφερε να περάσει τα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, που ζητούσε η αστική τάξη εδώ και δεκαετίες, χωρίς να βρει την απάντηση που του αξίζει. Οι αλλαγές που πραγματοποίησε στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ όλον αυτό το χρόνο δεν συνιστούν απλώς και μόνο μια εκ βάθρων ανατροπή, όπως αυτή που συμβαίνει σε κάθε εκλογές, του απλόχερου προεκλογικού του προγράμματος που αποδείχθηκε πρώτης τάξης δόλωμα για να αποσπάσει τη συναίνεση των εργαζομένων και να μπορέσει στη συνέχεια να αφαιρέσει κατακτήσεις και δικαιώματα που η διάρκεια ζωής τους υπερέβαινε ακόμη και τον αιώνα! Αντίθετα, η ανατροπή που σημειώθηκε το προηγούμενο χρόνο ήταν τόσο σαρωτική, το κενό δηλαδή μεταξύ εξαγγελιών και ακολουθούμενης πολιτικής είναι τόσο αβυσσαλέο που απειλεί να παρασύρει όλο το πολιτικό σύστημα. Ήδη οι δημοσκόποι είναι αντιμέτωποι με τις πρώιμες πολιτικές εκφράσεις του. Εκτιμούν, για την ακρίβεια, ότι ένα ποσοστό της τάξης ακόμη και του 35% των ερωτούμενων σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις γυρίζει την πλάτη του στις εταιρείες, αρνείται να δώσει έστω και την παραμικρή θετική απάντηση. Όσο κι αν το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, η συνέπεια και το βάθος που το χαρακτηρίζουν τώρα, είναι πρωτοφανή. Πρόκειται επομένως για το πρώτο στάδιο της αποστοίχισης από το πολιτικό σύστημα όσων θίγονται από τα μέτρα. Το πώς θα εκφραστεί αυτό το δυναμικό στις εκλογές, ακόμη και στους κοινωνικούς αγώνες παραμένει ερώτημα. Μέχρι στιγμής το σίγουρο είναι ότι διέρρηξε βίαια τους δεσμούς του με τα αστικά κόμματα.

Με αφορμή την συμπλήρωση αυτού του έτους ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό, ξεκινώντας από την οικονομία, και έχοντας επίγνωση πως η έκταση του παρόντος δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλα τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ή είναι στη διαδικασία υλοποίησης, υπό την επίκληση του μνημονίου – που αποτέλεσε πρώτης τάξης πολιορκητικό κριό. Εν αρχή είναι το ασφαλιστικό που δεν περιλάμβανε μόνο μείωση των συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας και κατάργηση σωρείας ευνοϊκών διατάξεων για ειδικές πληθυσμιακές ομάδες αλλά, το σημαντικότερο, ανατροπή της αναδιανεμητικής του βάσης και θεσμοθέτηση της ανταποδοτικής στο πλαίσιο της οποίας το ύψος των συντάξεων θα συναρτάται από τις εισφορές. Επιπλέον, θα συναρτάται κι από τα πορίσματα των αναλογιστικών μελετών, τα οποία εάν και εφ’ όσον καταλήγουν ότι τα ταμεία διαθέτουν ρευστά τότε θα δίνονται συντάξεις. Αν όχι, επειδή μπορεί αυτή η κυβέρνηση ή μια άλλη να μην κατέβαλε τις υποχρεώσεις της, τότε απλώς, δεν θα δίνονται συντάξεις. Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου, αλλά για νομοθετική διάταξη, που θα τη ζήλευε και το πιο προωθημένο νεοφιλελεύθερο εργαστήριο, ακόμη και η Θάτσερ!

Εξ ίσου δραματικές είναι οι αλλαγές στα εργασιακά. Όχι μόνο όσες ψηφίσθηκαν, αλλά και αυτές που είναι προ των πυλών. Κορωνίδα τους η ευθεία υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Ξεκάθαρα φιλοεργοδοτική κατεύθυνση είχαν επίσης: Ο νόμος για την άρση του καμποτάζ, που ευνοεί τους εφοπλιστές και μειώνει τις θέσεις εργασίας στη ναυτιλία. Ο νόμος για τις άδειες των φορτηγών που, αποτελώντας την πρώτη πράξη στο λεγόμενο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των πολυεθνικών και δη ευρωπαϊκών εταιρειών παροχής μεταφορικών υπηρεσιών και εις βάρος όχι μόνο της ιδιοκτησίας αλλά και όλων των εργαζομένων. Γι αυτό το λόγο μια νίκη των φορτηγατζήδων τώρα ενάντια στην κυβέρνηση και το μνημόνιο αποτελεί πρώτη νίκη όλων των εργαζομένων ενάντια σε αυτή την πολιτική. Κορυφαίο φιλοεργοδοτικό μέτρο που βρίσκεται στη διαδικασία της ψήφισης αποτελεί και ο νόμος για την επιτάχυνση των μεγάλων επενδύσεων (fast track). Ουσιαστικά αποτελεί την ωμή καταστρατήγηση κάθε νομοθεσίας (εργασιακής, φορολογικής, περιβαλλοντικής κ.α.) στο βωμό της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. Σε αυτό το πλαίσιο το ΠΑΣΟΚ ξεπουλάει όσο – όσο το Θριάσειο στους Κινέζους για να γίνει Τσάινατάουν, το Ελληνικό και τον Αστακό στο Κατάρ, με αποτέλεσμα την μη αντιστρεπτή περιβαλλοντική καταστροφή των εν λόγω περιοχών. Επίσης η δυνατότητα απ’ ευθείας πρόσβασης Αράβων και Κινέζων, παρακάμπτοντας δηλαδή τους τελωνειακούς ελέγχους, διευκολύνει την ανάπτυξη του λαθρεμπορίου και την μετατροπή των συγκεκριμένων περιοχών σε απαγορευμένες ζώνες όχι μόνο για τους κατοίκους αλλά και για τις αρχές.

Εκεί που φαίνεται όλη η αντιδραστικότητα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ είναι στο φορολογικό. Χωρίς την παραμικρή αιδώ κατάφερε και εκτόξευσε στα ουράνια τους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ, και ειδικούς φόρους σε ποτά, καπνά, καύσιμα, κ.α.) ενώ ταυτόχρονα μείωσε ακόμη περισσότερο τους φόρους που πληρώνουν οι επιχειρήσεις. Η περαίωση – ακραία μορφή κρατικής ληστείας, που ισοδυναμεί με ωμό εκβιασμό για τα χαμηλά εισοδήματα και θείο δώρο για το κεφάλαιο, αποτέλεσε το «κερασάκι»…

Δραματικές επιπτώσεις στην τσέπη και το βιοτικό επίπεδο χιλιάδων εργαζομένων είχε επίσης η καθαρή μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, που ήταν και το πρώτο μέτρο που έλαβε η κυβέρνηση. Το γεγονός ότι επανέρχεται η κυβέρνηση, με σχέδια για επιπλέον μείωση δείχνει ότι αυτή η πολιτική απλώς δεν έχει όριο. Αν δεν τους ανατρέψουμε θα μας οδηγήσουν όλους στην επαιτεία! Η λαίλαπα στην οικονομία συνεχίστηκε με την πολιτική λιτότητας στον δημόσιο τομέα μέσω της μείωσης των δαπανών και επίσης τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών και υπηρεσιών, με κορυφαίο παράδειγμα τον ΟΣΕ, την αγορά ενέργειας και την ανώτατη παιδεία μέσω του δημόσιου διαλόγου που ξεκίνησε.

Αποτέλεσμα των πολιτικών της κυβέρνησης ήταν η εκτίναξη της ανεργίας και ασφαλείς προβλέψεις που υπολογίζουν ότι το 2011 θα αγγίξει το 30%! Η κυβέρνηση επίσης μπορεί να καυχιέται για το ισχυρότερο κύμα ακρίβειας στην αγορά την τελευταία δεκαετία, όπως μαρτυρά η άνοδος του πληθωρισμού στο 5,5%. Σε συγκερασμό με την αναμενόμενη ύφεση, όπως δείχνει η μέχρι τώρα πτώση του ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 4%, αποδεικνύεται πως η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ήταν η χειρότερη της μεταπολεμικής ιστορίας. Τουλάχιστον για τους εργαζόμενους. Γιατί για το κεφάλαιο και δη τις τράπεζες το ΠΑΣΟΚ επεφύλαξε νέες ενέσεις ρευστότητας, που αγγίζουν τα 58 δις! Τα επιτεύγματα του Γιωργάκη ολοκληρώνονται αν πάρουμε υπ’ όψη μας: Τον Καλλικράτη που θα φέρει χιλιάδες απολύσεις και δήμους – εχθρικούς στους εργαζόμενους, τη νομιμοποίηση του τζόγου που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια απέραντη μπαρμπουτιέρα, την απότομη υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας κ.α.

Στη διπλωματία το ΠΑΣΟΚ κατάφερε και ταύτισε την Ελλάδα με τα πιο μισητά και απονομιμοποιημένα καθεστώτα της περιοχής, όπως το Ισραήλ και το Κόσοβο, την ίδια ώρα που έριχνε γέφυρες φιλίας με την Τουρκία για να εισπράττει νέες παραβιάσεις και αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στα πολιτικά δικαιώματα το ίδιο πισωγύρισμα: Η μια αστυνομική δύναμη να διαδέχεται την άλλη, νέος τρομονόμος, και ένα καθεστώς ολοκληρωτισμού που εκφράζεται με την στρατιά των κηφήνων – διεθνών συμβούλων που πίσω από τις κουίντες λαβαίνουν τις σημαντικότερες αποφάσεις.

Γενικότερα, ο ένας χρόνος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία – που συμπυκνώνεται στην οικονομική κατοχή του ΔΝΤ και της ΕΕ – αποτελεί την πιο μελανή σελίδα για τις κατακτήσεις των εργαζομένων και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην πρόσφατη ιστορία.

Γ. Παπανδρέου: Αποθανέτω η ψυχή του μετά του μνημονίου (Πριν, 19 Σεπτέμβρη 2010)

Επίπλαστη η εικόνα παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ

Στον Καραμανλή πήρε τρία ολόκληρα χρόνια για να εμφανιστεί στη ΔΕΘ ανθρώπινο ράκος που δυσανασχετούσε ακόμη και με τις κάθε άλλο παρά απρόσμενες ερωτήσεις και κοιτούσε το ρολόι του περιμένοντας να τελειώσει το μαρτύριο. Στον Παπανδρέου δεν χρειάστηκε ούτε ένας χρόνος. Πέρυσι τον Σεπτέμβρη, μιλώντας ως εν αναμονή πρωθυπουργός, άγγιξε κατά κοινή παραδοχή το ανώτερο σημείο της πολιτικής του καριέρας, υποδεικνύοντας έτσι και στους επικοινωνιολόγους το «κρυμμένο μυστικό» της λαϊκής απήχησης: Οι φιλολαϊκές εξαγγελίες, η υπόσχεση βελτίωσης των όρων ζωής των εργαζομένων. Φέτος ο Γιωργάκης θύμιζε τον παλιό του καλό εαυτό: άβολο ακόμη και μέσα στο κουστούμι που φοράει, ανήμπορο να κρύψει την μυθιστορηματικών διαστάσεων πολιτική απάτη που συνόδευσε την άνοδο και την πτώση του, με το μυαλό του να είναι στο προηγούμενο ή το επόμενο ταξίδι και, απαντώντας στις όχι και τόσο δύσκολες ερωτήσεις, να ξεφουρνίζει την μια διαφημιστική κοινοτοπία μετά την άλλη. Σαν να παρακολουθούσες διάλειμμα για διαφημίσεις. Και να σκεφτεί κανείς ότι προηγήθηκε δουλειά για να ξεστομίσει τόσες πομφόλυγες!

Το σημαντικότερο όλων ωστόσο ήταν η θρησκευτική και απαρέγκλιτη προσήλωση στο μνημόνιο, η δογματική επιμονή σε μια πολιτική που έχει μετατρέψει το εργατικό δίκαιο σε λευκό πίνακα και την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία χρεοκοπημένων τραπεζών όπως είναι το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα που αποφασίζει πλέον για τους μισθούς και τις συντάξεις μας. Τόσο με την ομιλία του το απόγευμα του Σαββάτου, όσο και με τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Κυριακή, το μήνυμα που έστειλε ήταν πως το μνημόνιο και η απαρέγκλιτη εφαρμογή των οδηγιών της τρόικας αποτελούν τη μοναδική δέσμευση που αναλαμβάνει. «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά του μνημονίου», με άλλα λόγια…

Αρχι-ευνούχος σε μια κυβέρνηση επικίνδυνων και πρόθυμων για όλα μικρών ευνούχων ο Γιώργος Παπανδρέου, σίγουρα θα απόλαυσε την κοσμοπολίτικη άνεση που του λείπει στην Αθήνα, λίγες μέρες αργότερα, όταν επισκέφθηκε τις Βρυξέλλες για να συμμετάσχει στη Σύνοδο Κορυφής των 27. Αυτό που έγινε εκεί είναι πραγματικά αμίμητο. Θα μεταφέρεται για χρόνια ως ανέκδοτο της υποτέλειας και του κόμπλεξ κατωτερότητας των ελλήνων πολιτικών όταν βρίσκονται σε διεθνή επαφές και προσπαθούν να το ξεπεράσουν υπερακοντίζοντας τους εκπροσώπους του ιμπεριαλισμού σε αντιδραστικότητα και δίνοντας πάντα περισσότερα από αυτά που τους ζητούν. Μόνο και μόνο για να δείξουν ότι είναι ίδιοι με αυτούς. Τοποθετούμενος λοιπόν ο Γιωργάκης επί των προτάσεων του Βερολίνου, για την θεσμοθέτηση ενός συστήματος ποινών εναντίον όσων χωρών τα δημοσιονομικά ελλείμματα υπερβαίνουν το 3% του ΑΕΠ, συμφώνησε πλήρως! Γαλλία και Ισπανία, να σημειωθεί, επειδή φοβούνται για το μέλλον τους διατύπωσαν και κάποιες επιφυλάξεις για τους γερμανικούς όρους. Ο δικό μας όμως… βράχος! Συμπλήρωσε μάλιστα πως αν υπήρχε αυτό το σύστημα, που προβλέπει χρηματικά πρόστιμα μέσω της περικοπής επιδοτήσεων και αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου, τότε η Ελλάδα δεν θα είχε φθάσει εδώ που έφθασε σήμερα. Μα καλά, δεν του έχει πει κανείς ότι στην Ελλάδα εισρέουν κάθε χρόνο περίπου 4 δισ. ευρώ από τα κοινοτικά ταμεία, που αντιστοιχούν στο 2% του ΑΕΠ; Πρόκειται για χρήματα που δεν μας τα χάρισαν, δεν αποτελούν προϊόν δικής μας επαιτείας ή δικής τους φιλανθρωπίας αλλά το τίμημα που πλήρωσε η Γερμανία για να γίνει ανεκτή η εξάρθρωση της ελληνικής γεωργίας και η αποβιομηχάνιση. Προϊόν σκληρών διαπραγματεύσεων προηγούμενων δεκαετιών τα ποσά αυτά, παρά τους απεχθείς όρους που τα συνοδεύουν και τις εθνικές συμμετοχές που δεσμεύουν ή το γεγονός ότι αποτελούν ενέσεις στο κεφάλαιο, ενισχύουν παρόλα αυτά την ρευστότητα και αυξάνουν τον κύκλο εργασιών. Η απότομη περικοπή τους (δεδομένου ότι τα δημοσιονομικά ελλείμματα της Ελλάδας δεν πρόκειται να συρρικνωθούν στο βαθμό που παράγονται από τις δομικές στρεβλώσεις της ευρωζώνης, οπότε θα είμαστε από τους πρώτους που θα φάνε την καμπάνα) θα δημιουργήσουν ένα χαοτικό, μη αναπληρώσιμο κενό στην ελληνική οικονομία, που θα την καταδικάσει σε χρόνιο μαρασμό. Αυτό επιδιώκει ο Γιωργάκης;

Σε αυτό το περιβάλλον η κυβέρνηση φαίνεται από παντού να κερδίζει: Ένας ανασχηματισμός που επιστρατεύει όλες τις γενεές, τις πολιτικές τάσεις και τα βαρωνάτα του κυβερνώντος κόμματος εξαπολύοντας έτσι το όλον ΠΑΣΟΚ κατά των εργαζομένων που επιθυμούν την ανατροπή του μνημονίου. Ο ασφυκτικός έλεγχος των μέσων ενημέρωσης και προσωπικά των δημοσιογράφων που επιβάλει μια καταθλιπτική πολιτική συναίνεση και το κλείσιμο όλων των αρμών απ’ όπου θα μπορούσε να βγει η αγανάκτηση. Μια αντιπολίτευση που απρόθυμη να αβαντάρει την οργή κατά του μνημονίου αφήνει συνεχώς τη… δουλειά στη μέση και δεν πείθει. Και έρχεται πάνω σε αυτά η δήλωση του Γιωργάκη από το Εθνικό Συμβούλιο που χαρακτηρίζει δημοψήφισμα τις εκλογές, έστω κι αν πρόσθεσε ότι είναι δημοψήφισμα για τον Καλλικράτη, η οποία ενισχύει τους φόβους ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα υποστεί το πλήγμα που του αξίζει στις περιφερειακές εκλογές.

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι εντελώς διαφορετική. Το ΠΑΣΟΚ διανύει την πορεία μη αντιστρεπτής φθοράς που χαρακτηρίζει όλα τα κόμματα εξουσίας πριν παραδώσουν στον επόμενο. Ο χρόνος του μετράει δηλαδή αντίστροφα. Οι τριβές που υπάρχουν στο εσωτερικό του συνεχώς αυξάνονται. Μετά την άρνηση πολλών στελεχών να κατέβουν για περιφερειάρχες (Τ. Μπιρμπίλη, Κ. Μπατζελή, Γ. Μαγκριώτη) ήρθε η άρνηση άλλων να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση (Γ. Φλωρίδης, Ηλ. Μόσιαλος) και την εβδομάδα που μας πέρασε η άρνηση του Μιλτ. Παπαϊωάννου να αναλάβει γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, στη θέση του Χρ. Παπουτσή που ανέλαβε επικεφαλής των δυνάμεων καταστολής. Η εκχώρηση πρωθυπουργικών αρμοδιοτήτων στον Γ. Ραγκούση (που δεν έχει καν εκλεγεί βουλευτής, καθώς μπήκε στη Βουλή από το παράθυρο του ψηφοδελτίου επικρατείας, όπως και ο έτερος ισχυρός πόλος εξουσίας, ο Γ. Παπακωνσταντίνου) θα απογειώσει την καμαρίλα και τον πόλεμο χαρακωμάτων μεταξύ υπουργών. Η διαπάλη του Θ. Πάγκαλου με τον Χ. Παμπούκη σχετικά με τις επενδύσεις, που δεν κρύβει τίποτε παραπάνω από την δόξα για το ποιος θα φέρει περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα(!), αποτελεί τροχιοδεικτική βολή για την πορεία που θα ακολουθήσουν οι σχέσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Αιτία δε, δεν θα είναι οι προσωπικοί ανταγωνισμοί, όσο ένα βαθιά ολιγαρχικό, προσωπαγές και απονομιμοποιημένο σύστημα διακυβέρνησης που επέβαλε στην πράξη ο Παπανδρέου, το οποίο του επιτρέπει μεν να κάνει διακοπές 365 μέρες το χρόνο είτε με το κουστούμι του στις διεθνείς πρωτεύουσες είτε με την μπαντάνα επάνω στο κανό στις ελληνικές παραλίες, ως ζητούμενό του ωστόσο έχει την επιβολή της πιο σκληρής οικονομικής πολιτικής, χωρίς ενδοιασμούς και καθυστερήσεις. Είναι αυτή ακριβώς η πολιτική που ανάγκασε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο να μείνουν κλεισμένα στο ξενοδοχείο και να μην βγουν στα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης για να μην τους βρίσει ο κόσμος και να μη φάνε κι αυτοί κανένα παπούτσι στο κεφάλι όπως παραλίγο να φάει ο Γιωργάκης – μια επίθεση που όσο κι αν υποβαθμίστηκε από τα μέσα ενημέρωσης του χάλασε το προφίλ. Το επόμενο βήμα τους θα είναι να χτίσουν μια πράσινη ζώνη, όπως οι Αμερικάνοι στο Ιράκ, για να μπορούν να κυκλοφορούν ανενόχλητοι και να μην κινδυνεύουν από επιθέσεις απλών ανθρώπων που χάνουν τη δουλειά τους ή τη σύνταξή τους.

Οι έριδες το επόμενο διάστημα θα κορυφωθούν, καθώς το ξεδίπλωμα της αντιλαϊκής επίθεσης θα μεγεθύνει το κενό που χωρίζει την κυβέρνηση από την κοινωνία και η αμφισβήτηση των «από κάτω» θα εκφράζεται με τους πιο διαφορετικούς και απρόσμενους τρόπους στη συνοχή των «από πάνω». Η ατζέντα άλλωστε θα είναι καυτή ακόμη και μέχρι τις περιφερειακές εκλογές, παρότι τα μεγάλα κεφάλαια (παιδεία, νέα εισπρακτικά μέτρα) θα ανοίξουν μετά το Νοέμβρη, όπως ζήτησε ο Παπανδρέου από τους υπουργούς του, έτσι ώστε η περίοδος μέχρι τις εκλογές να είναι όσο το δυνατόν πιο ήπια πολιτικά, χωρίς συγκρούσεις. Για το επόμενο διάστημα ξεχωρίζουν: Ξεπούλημα του ΟΣΕ στους ιδιώτες και συρρίκνωση του έργου του, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων για να μπορέσει το μεγάλο κεφάλαιο να διεισδύσει σε τομείς όπου κυριαρχούσε η μικρή ιδιοκτησία (μεταφορές, φαρμακεία, κ.α.), διάλυση της δημόσιας υγείας υπό την επίκληση της ανάγκης μείωσης του κόστους και πάνω απ’ όλα η διαμόρφωση του προϋπολογισμού για το 2011. Μέσα στον Οκτώβρη αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα το πρώτο του σχέδιο, αφού πρώτα το ελέγξουν ΔΝΤ και ΕΕ.

Βρυξέλες και Αθήνα ήδη ανησυχούν για το ενδεχόμενο μιας μεγάλης κοινωνικής έκρηξης που θα του αναγκάσει να τα πάρουν όλα πίσω. Το δήλωσε καθαρά ο Όλι Ρεν την προηγούμενη εβδομάδα. Σε μας επαφίεται να το κάνουμε πράξη.

ΣΤΡΕΣ ΤΕΣΤ: Η αντοχή των τραπεζών, της υποκρισίας, των ιδιωτικοποιήσεων (Πριν, 25/7/2010)

 Κυβέρνηση γενικού ξεπουλήματος, με τα λιμάνια και τις μεταφορές να διαδέχονται τις τράπεζες 

Ακίνητος πρέπει να ήταν ο διάδρομος όση ώρα έτρεχαν πάνω του οι 91 ευρωπαϊκές τράπεζες υπό το βλέμμα των εποπτικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ελεγχθούν οι αντοχές τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά τέτοια επιτυχία. Διαψεύδοντας όλες σχεδόν τις προβλέψεις, μόνο επτά τελικά τράπεζες φάνηκαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα, εκ των οποίων οι πέντε προέρχονταν από την Ισπανία, μία από την Γερμανία και μία από την Ελλάδα, η Αγροτική. Η αξιοπιστία των «ασκήσεων προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» όπως χαρακτηρίστηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδας τα «στρες τεστ» στα οποία υποβλήθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, αμφισβητήθηκε πριν καν δοθούν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματά τους. Πολύ φυσιολογικά, στο βαθμό που επρόκειτο, όπως αποδείχθηκε, για μια άσκηση δημοσίων σχέσεων. Προς επίρρωση το γεγονός ότι οι υποθέσεις υπό τις οποίες ελέγχθηκαν παρέμειναν επτασφράγιστο μυστικό. Επίσης η απροθυμία των αρχών να συμπεριλάβουν στα κριτήρια πιθανό «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την πιθανότητα να αναγκαστεί δηλαδή η κυβέρνηση να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους, ενδεχόμενο που κάθε άλλο παρά μακρινό φαντάζει, προχωρώντας σε μια οριζόντια υποτίμηση των ομολόγων της τάξης του 20%, 30% ακόμη και 50%. Δεδομένου ότι πολλές γερμανικές και γαλλικές τράπεζες έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους ασυνήθιστα υψηλές τοποθετήσεις σε ελληνικά ομόλογα αξίας πολλών δισ. ευρώ – λόγω των ελκυστικότατων αποδόσεών τους – ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αποδείκνυε ότι οι περισσότερες τράπεζες στηρίζονται σε πήλινα πόδια και είναι αναξιόχρεες.

Και τέλος πάντων πριν συμβούν όλα τα παραπάνω η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε απελευθερώσει το μυθικό ποσό των 750 δισ. ευρώ, με την απόφαση της 10ης Μαΐου που έκανε κουρελόχαρτο το Σύμφωνο Σταθερότητας, για να σώσει τις τράπεζες. Ειρήσθω εν παρόδω, μια απόφαση που λήφθηκε με τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας η οποία επανέφερε ξανά την προηγούμενη εβδομάδα τις προτάσεις τιμωρίας εκείνων των χωρών που έχουν δημοσιονομικό έλλειμμα άνω του 3%, κι ειδικότερα την αναστολή του δικαιώματος ψήφου ακόμη και την πληρωμή προστίμου, μέσω του περιορισμού στην πρόσβαση σε κάποιου είδους επιδοτήσεις, όπως οι αγροτικές. Έτσι, οι αγρότες θα δουν να κόβονται τα κονδύλια των ενισχύσεων για να μπορούν να χρηματοδοτούνται οι τράπεζες! Γιατί, για να επιστρέψουμε στη γενναιόδωρη πλευρά της ΕΕ και των κρατών – μελών της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όπως ακριβώς το μνημόνιο της ντροπής που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου με την τρόικα κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των τραπεζιτών, έτσι κι η απόφαση της 9ης και 10ης Μαΐου, ως άμεσα ωφελημένους είχε και πάλι τους ευρωπαίους τραπεζίτες.

Τα τεστ κοπώσεως επομένως των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν κατά βάση μια άσκηση υποκρισίας, που στόχευε να συγκαλύψει τα άμεσα και μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και να ωραιοποιήσει την κατάσταση.

Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, με τις εγχώριες τράπεζες, σε εκθετικό μάλιστα βαθμό. Στην «άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» από την Ελλάδα συμμετείχαν έξι τράπεζες (Εθνική, Γιούρομπανκ, Άλφα, Πειραιώς, Αγροτική και Ταμιευτήριο) εκ των οποίων πρόβλημα βρέθηκε να αντιμετωπίζει μόνο η Αγροτική, που δεσμεύθηκε να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Αν όμως οι άλλες πέντε χαίρουν άκρας υγείας γιατί ξεκοκάλισαν μέχρι τελευταίου ευρώ τα 28 δισ. που τους παραχωρήθηκαν από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Κι αν η απάντηση είναι ότι ακόμη και χάρις αυτών των χρημάτων έκλεισε μια περίοδος αστάθειας, γιατί έχουν τεθεί στη διάθεσή τους άλλα 10 δισ. ευρώ από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που προβλέπεται στο μνημόνιο, ως δίχτυ ασφαλείας; Γιατί τέλος η Τράπεζα Ελλάδας, λειτουργώντας σαν ο πατερούλης των τραπεζιτών, παραβιάζοντας δηλαδή τον εποπτικό τη ρόλο, έσπευσε με ανακοίνωσή της την Παρασκευή, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των στρες τεστ, να υπενθυμίσει ότι υπάρχουν «επιπρόσθετα 1,2 δισ. που είναι διαθέσιμα μέσω του μέτρου κεφαλαιακής ενίσχυσης του Ν. 3723/2008»! Γιατί επίσης ξεχνούν ότι όλες οι ελληνικές τράπεζες είναι αποκομμένες εδώ και καιρό από τον διεθνή δανεισμό;

Κάνοντας το άσπρο – μαύρο η ελληνική κυβέρνηση και η ηγεσία φυσικά της Ευρώπης («αντικατοπτρίζουν την αλήθεια τα στρες τεστ» έσπευσε να διαβεβαιώσει η Μέρκελ, κλείνοντας έτσι την συζήτηση) δείχνουν πόσο διαχρονική και πανευρωπαϊκή είναι η τάση δημιουργικής λογιστικής και «μαγειρέματος» των αριθμών. Με άλλα λόγια πόσο αξιοθρήνητα υποτελής στα όρια του γραικυλισμού, είναι η κυβέρνηση του Παπανδρέου που έσπευσε ακόμη και να αλλάξει όνομα στην Στατιστική Υπηρεσία, δείχνοντας ότι έτσι παίρνει διαζύγιο από την αναξιοπιστία του παρελθόντος. Μα τουλάχιστον η αναξιοπιστία του παρελθόντος είχε ως ευνοούμενο το κράτος, τον εκφραστή του συλλογικού συμφέροντος της αστικής τάξης, όχι δέκα χρεοκοπημένους κι αποδεδειγμένα επικίνδυνους για το δημόσιο όφελος τραπεζίτες…

Η υποκρισία δεν σταματά μόνο στον εξωραϊσμό της κατάστασης σε έναν κλάδο που έχει γεμίσει με επιχειρήσεις – ζόμπι οι οποίες επιζούν μόνο και μόνο χάρη στις επιδοτήσεις του κράτους και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συνεχίζεται αν ρίξουμε και μια πιο προσεκτική ματιά στην κατάταξη των τραπεζών. Ειδικότερα, πέραν της αποτυχίας της Αγροτικής, ξεχωριστές επιδόσεις στην προσομοίωση, αναφερόμενοι στις ελληνικές, είχαν κι οι άλλες δύο τράπεζες που πρωταγωνίστησαν στα σενάρια εξαγορών. Το μεν Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο επειδή συγκέντρωσε την υψηλότερη πανευρωπαϊκή βαθμολογία κι η δε Πειραιώς επειδή ίσα – ίσα πέρασε τη βάση. Πρόκειται για αποτελέσματα που υπογραμμίζουν τον λεόντειο χαρακτήρα της συμφωνίας που επιδιώκει ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλης Σάλας, με την κατ’ αρχήν έγκριση του υπουργού Οικονομικών και του πρωθυπουργού καθώς η εξαγορά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου θα κληθεί να λειτουργήσει σαν μια ακόμη ένεση ρευστότητας που θα αναζωογονήσει την Πειραιώς, απομακρύνοντάς την από την ζώνη της επικινδυνότητας.

Ευτυχώς βέβαια το σενάριο φαίνεται να ακυρώνεται κάτω από την κατακραυγή όχι μόνο των εργαζομένων και της κοινωνίας, αλλά και των ανταγωνιστικών συμφερόντων που είδαν ξαφνικά το κίνδυνο η Τράπεζα Πειραιώς να οικειοποιηθεί για αυστηρά δικό της λογαριασμό πόρους που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξυγιαντικά για όλο το κλυδωνιζόμενο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα κι έτσι να βελτιώνει τη θέση της στον ανταγωνισμό.

Η διαφαινόμενη αποτυχία του τραπεζικού ντιλ (χωρίς να είναι ακόμη οριστική) δεν έγινε ωστόσο μάθημα για την κυβέρνηση που προχθές, Παρασκευή, αποφάσισε να επιταχύνει διάφορα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων. Ειδικότερα, η διυπουργική επιτροπή αποκρατικοποιήσεων, αποφάσισε να δώσει νέα ώθηση στα σχέδια ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που ανέρχεται σε 300 δισ. ευρώ. Να θυμίσουμε ότι τα πνευματικά δικαιώματα της συγκεκριμένης πρότασης ανήκουν στη… Συγγρού, εκεί που θα μεταφερθούν τα νέα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, σε μια προσπάθεια η νέα της ηγεσία να διαχωριστεί από το αντιδημοφιλές παρελθόν της Ρηγίλλης. Η Συγγρού λοιπόν διεκδικεί την πατρότητα της πρότασης, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς είχε παρουσιάσει εν χορδαίς και οργάνοις αυτή την πρόταση – ξεπουλήματος της δημόσιας ακίνητης περιουσία – σε δημόσια εκδήλωση στο Ζάππειο, ως εναλλακτική λύση μάλιστα έναντι της προσφυγής στο ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο περιφερειακές υποδομές, όπως λιμάνια και αεροδρόμια, θα δοθούν σε ιδιώτες, με την επίκληση από την κυβέρνηση της ανάγκης εκσυγχρονισμού τους και νέων επενδύσεων. Το ζητούμενο στην πραγματικότητα θα είναι η δημιουργία νέων πεδίων δραστηριοποίησης για το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο εθισμένο στις επενδύσεις μηδενικού ρίσκου θα καρπωθεί τη δημόσια περιουσία για να διευρύνει εκ του ασφαλούς τα ιδιωτικά κέρδη.

Το δεύτερο μέτρο που αποφασίστηκε αφορά την κατάθεση νομοσχεδίου για το «άνοιγμα» των οδικών εμπορικών μεταφορών. Πρόκειται για μια πολιτική που εντάσσεται στο πλαίσιο της περιώνυμης απελευθέρωσης των αγορών και δείχνει ταυτόχρονα το πραγματικό της επίδικο. Η κατάργηση του αναντίρρητα αναχρονιστικού καθεστώτος που έχει διαμορφωθεί ντε φάκτο με τις 30.000 άδειες χρήσης φορτηγών αυτοκινήτων που δόθηκαν το 1971, αν κάπου αποσκοπεί είναι στη δημιουργία καινούργιων πεδίων επιχειρηματικής δραστηριοποίησης προς όφελος του πολυεθνικού κεφαλαίου. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση από την κατάργηση της μαύρης αγοράς των αδειών δεν είναι η πτώση τω τιμών στη διακίνηση των εμπορευμάτων, προ όφελος των καταναλωτών ή ακόμη και των ελεύθερων αγορών στις οποίες ορκίζεται. Η κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα, με το νέο νομοσχέδιο, στα μικροαστικά και αστικά συμφέροντα που επωφελούνται του σημερινού καθεστώτος, μόνο και μόνο για να προωθήσει την οριζόντια, διακρατική ενοποίηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Υπ’ αυτή την έννοια τα επαγγέλματα των μεταφορών, όπως και των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων και των φαρμακοποιών, οι όροι άσκησης των οποίων θα αναμορφωθούν πλήρως στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο, πάλι κλειστά θα είναι στις σύγχρονες και διευρυνόμενες ανθρώπινες και κοινωνικές ανάγκες. Κι ανοιχτά μόνο στην αισχροκέρδεια και τις κρατικές επιδοτήσεις με τα λεφτά των φορολογουμένων, σε περίπτωση χρεοκοπίας, όπως γίνεται κατ’ εξακολούθηση με τις τράπεζες σε Ευρώπη και Ελλάδα.

Καταιγισμός νέων αντιλαϊκών μέτρων μέχρι το καλοκαίρι (Πριν, 3 Απριλίου 2010)

«Όσο προλαβαίνουμε» φαίνεται να είναι το σύνθημα της κυβέρνησης

Αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ιδιωτικοποιήσεις κι ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων οι κυβερνητικές προτεραιότητες

Την άμεση και χωρίς καθυστερήσεις προώθηση ενός νέου γύρου αντεργατικών μέτρων ζήτησε ο πρωθυπουργός από τους υπουργούς του στο άτυπο υπουργικό συμβούλιο της Μεγάλης Τρίτης. Μάλιστα επιδιώκοντας να αποφύγει ενδεχόμενες διαφοροποιήσεις και τυχόν αποστασιοποιήσεις των υπουργών από τις οδηγίες του εξάρτησε την ίδια την παραμονή τους στην κυβέρνηση από την υλοποίηση αυτών των μέτρων. Διαφορετικά, στον επόμενο ανασχηματισμό τους περιμένει η έξοδος από την κυβέρνηση.

Ειδικότερα, τα μέτρα που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν νόμοι τους αμέσως επόμενους μήνες, με τελευταία προθεσμία το καλοκαίρι έτσι ώστε οι δημοτικές εκλογές να μην διεξαχθούν με τη βαριά σκιά τους σηματοδοτώντας τον καταποντισμό των ΠΑΣΟΚων υποψηφίων, αφορούν: Πρώτο, την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου το οποίο ήδη συζητείται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Πρόκειται για ένα νόμο που ενώ θα επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με το σφίξιμο του φορολογικού κλοιού γύρω από μεγαλογιατρούς και άλλους μεγαλοαστούς, στην πράξη θα διαιωνίζει την φορολογική αδικία εις βάρος των μισθωτών και θα διευρύνει τα προνόμια του κεφαλαίου, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την μείωση των συντελεστών φορολόγησης από το 25% στο 20% για τα αδιανέμητα κέρδη των ανωνύμων εταιρειών.

Δεύτερο, την ψήφιση του αντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου που ως ακρογωνιαίους λίθους θα έχει την αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη, την εξίσωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κατεύθυνση κατάργησης των ευνοϊκών προβλέψεων που υπήρχαν για τις γυναίκες και ανόδου του ορίου ηλικίας τους και τέλος στην ανασύνθεση της λίστας βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, στην κατεύθυνση της δραματικής μείωσης των επαγγελμάτων και του αριθμού των εργαζομένων που ωφελούνταν από τις προβλέψεις τους. Ανακοίνωση μάλιστα του υπουργείου Απασχόλησης, που εκδόθηκε την Μεγάλη Τετάρτη και θέτει ως χρονικό όριο της «δημόσιας διαβούλευσης» την Παρασκευή 17 Απρίλη αποκαλύπτει τον εικονικό χαρακτήρα του μέτρου που ψηφίσθηκε στις αρχές της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ με ονομαστικό στόχο την διαφάνεια και την συμμετοχή των πολιτών. Όλα αυτά όμως πάνε περίπατο και μετατρέπονται στο αντίθετό τους μπροστά στην ανάγκη επιβολής της πιο άγριας και ταξικής πολιτικής που έχει ποτέ εφαρμοστεί κατά την μεταπολεμική περίοδο!

Το τρίτο σε σημασία μέτρο που θα ψηφισθεί θα αφορά στις εργασιακές σχέσεις. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επικαλούμενη την ανάγκη εξορθολογισμού του χάους που ισχύει στην αγορά εργασίας, στην πράξη θα το νομιμοποιήσει! Δηλαδή, όλες οι πρακτικές καταπάτησης θεσμοθετημένων εργατικών δικαιωμάτων και απορύθμισης εργασιακών σχέσεων, υπό το φως πάντα σχετικών οδηγιών της ΕΕ, θα ενσωματωθούν στο εργατικό δίκαιο. Έτσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα επιβραβεύσει την εργοδοτική αυθαιρεσία, δίνοντας το έναυσμα για νέους γύρους αμφισβήτησης και καταστρατήγησης των εργατικών δικαιωμάτων.

Το τέταρτο μέτρο θα αφορά την λεγόμενη κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, μέσω της άρσης των κανονιστικών απαγορεύσεων που υπάρχουν σε σειρά επαγγελματικών δραστηριοτήτων: από τις άδειες των επαγγελματικών οχημάτων, μέχρι τις προϋποθέσεις για άνοιγμα φαρμακείων, συμβολαιογραφείων, δικηγορικών γραφείων, κ.λπ. Ως πρόσχημα η κυβέρνηση θα επικαλεστεί το χτύπημα του παρασιτισμού (βλέπε τιμές αδειών ταξί) και την πτώση των τιμών προς όφελος των καταναλωτών. Στην πράξη οι μοναδικοί ευνοημένοι θα είναι πολυεθνικές μεταφορικές ή δικηγορικές εταιρείες ειδικότερα από την Ευρώπη που θα μπορούν να αλώσουν και τον χώρο των υπηρεσιών κι επίσης η διευκόλυνση ντόπιων μονοπωλιακών ομίλων που θα μπορέσουν να εισχωρήσουν και στο χώρο του εμπορίου καθετοποιώντας τη δραστηριότητά τους (βλέπε Αλάπις του ομίλου Λαυρεντιάδη, κ.α.). Πρόκειται για ένα γνήσιο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα με στόχο την διευκόλυνση του μεγάλου κεφαλαίου.

Η πέμπτη κατηγορία μέτρων θα αφορά ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, με τον ΟΣΕ – όπου θα επιχειρηθεί να ολοκληρωθεί ότι άφησε στη μέση η ΝΔ – να έχει απόλυτη προτεραιότητα. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην ψήφιση μιας σειρά νόμων που ως άμεσο στόχο θα έχουν να διευκολύνουν την επιχειρηματική δράση, αίροντας θεσμικά εμπόδια που ως τώρα υπήρχαν. Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα ψηφισθεί ο νόμος για την απλούστευση των διαδικασιών ίδρυσης επιχειρήσεων, για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (πασπαλισμένος με άφθονη μπουρδολογία για πράσινη ανάπτυξη) κι ο νέος αναπτυξιακός νόμος.

Τέλος, επιπλέον νόμοι που θα αφορούν το πολιτικό σύστημα (όπως ο Καλλικράτης που στοχεύει στη δημιουργία 370 δήμων κι ο νέος εκλογικός νόμος) θα βαθύνουν τον αντιδραστικό, ολιγαρχικό χαρακτήρα του, παρεμποδίζοντας την λαϊκή έκφραση και αντιπροσωπευτικότητα και μεγαλώνοντας την πρόσδεση των πολιτικών στην ολιγαρχία. Η αναγκαιότητα ψήφισης αυτών των νόμων θωράκισης του πολιτικού συστήματος υπαγορεύεται από το αντιδραστικό περιεχόμενο της οικονομικής πολιτικής και την εξαφάνιση και των τελευταίων ψηγμάτων κοινωνικής πολιτικής, έτσι ώστε οι βουλευτές να μπορούν να ψηφίζουν το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο χωρίς την ανάγκη να λογοδοτήσουν, ούτε τον κίνδυνο να «μαυριστούν» από τους ψηφοφόρους τους.

Η κατεπείγουσα ψήφιση των 30 παραπάνω νομοσχεδίων θα γίνει με την επίκληση της ανάγκης παραγωγής έργου εν όψει της αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και του «καλοπιάσματος» των αγορών για να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού. Χωρίς να αναιρούνται αυτά, ο πραγματικός στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι να προλάβει να εφαρμόσει όσα περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα μπορεί για όσο καιρό ακόμη οι εργατικές αντιδράσεις δεν έχουν προσλάβει κατακλυσμιαίο, απειλητικό για την κυβέρνηση, χαρακτήρα. Κάτι που θα συμβεί όταν τα δραματικά για την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία αποτελέσματα αυτής της εξοντωτικής πολιτικής γίνουν ορατά στον καθένα με την έκρηξη της ανεργίας, την κάθετη μείωση μισθών και ημερομισθίων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την αύξηση των τιμών που θα φέρει η άνοδος του μονοπωλιακού βαθμού οργάνωσης της αγοράς και την ραγδαία εξάπλωση της φτώχειας.

Αρέσει σε %d bloggers: