Κλείνει η αριστερή παρένθεση Κόρμπιν στους Εργατικούς

Τραγική φυσιογνωμία για το κόμμα των Εργατικών στην Αγγλία αποδείχθηκε ο ηγέτης του κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, που παρέδωσε τη σκυτάλη μετά το πολύ άσχημο αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών. Ο αριθμός των υποψηφίων για την ηγεσία των Εργατικών ήδη ανέρχεται σε έξι. Οι εκλογές θα ξεκινήσουν στις 21 Φεβρουαρίου και θα τελειώσουν στις 2 Απριλίου, ενώ το όνομα του νέου αρχηγού και του αναπληρωτή του αναμένεται να ανακοινωθεί στις 4 Απριλίου, με την έναρξη του συνεδρίου του κόμματος.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν αναντίρρητα δραματικό για τους Εργατικούς, όχι όμως για τον λόγο που επικαλούνται οι περισσότεροι υποψήφιοι ρίχνοντας την πέτρα του αναθέματος στον Κόρμπιν. Οι Εργατικοί στις εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου έχασαν 60 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και συγκέντρωσαν 202 έδρες, που είναι ο μικρότερος αριθμός εδρών που έχει πάρει το κόμμα από 1935. Από άποψη ποσοστού δεν τα πήγαν ωστόσο τόσο άσχημα: Συγκέντρωσαν 32,2%, υψηλότερο δηλαδή από το εκλογικό ποσοστό του 2015, όταν είχαν κερδίσει 30%. Το απογοητευτικό αποτέλεσμα των Εργατικών αποτέλεσε το αντεστραμμένο είδωλο της θριαμβευτικής νίκης των Συντηρητικών, που πέτυχαν την καλύτερη επίδοση από την εποχή της Θάτσερ το 1987. Η μεγαλύτερη επιτυχία ωστόσο των Τόρηδων (και η κορυφαία αποτυχία των Εργατικών) αφορούσε την ποιότητα των ψήφων, όχι τον αριθμό τους. Για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, η εργατική τάξη που έχει υποστεί τα μεγαλύτερα πλήγματα από την αποβιομηχάνιση, την μείωση μισθών και την άνθιση των υπηρεσιών και κατοικεί στα Μίντλαντς και τις εργατικές περιφέρειες της Ουαλίας, κάτι αντίστοιχο του Μίτσιγκαν και Κονέκτικατ στις ΗΠΑ, ψήφισε τους Συντηρητικούς και γύρισε την πλάτη στους Εργατικούς.

Η απόρριψη των Εργατικών από την εργατική τάξη έχει ξεχωριστή σημασία λόγω της αριστερής στροφής που προκάλεσε στο κόμμα ο Τζέρεμι Κόρμπιν. Η στροφή του φάνηκε πεντακάθαρα στην προβολή αιτημάτων όπως η επανεθνικοποίηση ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων, η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, η αύξηση της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, κ.α. Σε διεθνές δε επίπεδο υποστήριξε θαρρετά τους Παλαιστίνιους προκαλώντας την αντίδραση την αντίδραση του Ισραήλ και των Εβραίων του Λονδίνου που τον κατηγόρησαν για αντισημιτισμό. Αυτό το πρόγραμμα, που υποσχόταν την ακύρωση της δεξιάς στροφής  που επέβαλε στο κόμμα ο Τόνι Μπλερ ήταν που έδωσε μια ώθηση στον Τζέρεμι Κόρμπιν, εντός κι εκτός της χώρας του. Από πολλούς παρομοιάστηκε με τον Μπέρνι Σάντερς που οδήγησε τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ στο πιο ριζοσπαστικό σημείο του πολιτικού φάσματος που έχουν βρεθεί από ιδρύσεως τους. Το ίδιο έπραξε κι ο Κόρμπιν συγκροτώντας ένα αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Εκεί ωστόσο που οι Εργατικοί τα θαλάσσωσαν ήταν στο θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώ οι ψηφοφόροι του είχαν αχθεί ξεκάθαρα κατά της ΕΕ, και μάλιστα μετά το δημοψήφισμα του 2016 με αυξανόμενο ρυθμό αντιδρώντας έτσι στα καψώνια των Βρυξελλών όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, οι Εργατικοί επισήμως δεν έπαιρναν θέση κι ανεπισήμως στην πράξη είχαν μετατραπεί στο κόμμα του Bremain. Ομολογουμένως η θέση τους δεν ήταν εύκολη. Οι Συντηρητικοί με τις σημαίες του Brexit και καλλιεργώντας συνεχώς το ρατσισμό στρέφονταν κατά της ΕΕ κατηγορώντας την για την μετανάστευση. Σε αυτή την αντιπαράθεση οι Εργατικοί, με αντανακλαστικά που θα ζήλευαν και τα περίφημα τετράποδα του Παβλόφ, αντιτάχθηκαν στο ρατσισμό, ταυτίζοντας την πρόοδο με την ΕΕ και τη παραμονή της χώρας τους. Υπήρχε ωστόσο κι άλλος δρόμος. Οι Εργατικοί χωρίς να επενδύουν στον ρατσισμό θα μπορούσαν να αντικρούσουν τα αντιμεταναστευτικά αισθήματα προβάλλοντας το αίτημα «ίδια λεφτά για ίδια δουλειά» και να εκθέσουν την ΕΕ υποστηρίζοντας ότι οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της δεν υπηρετούσαν την εξάπλωση των ιδανικών της προόδου, αλλά τη διεύρυνση των αγορών και την σύγκλιση μισθών και ημερομισθίων προς τα κάτω. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έκαναν οι Εργατικοί.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι τους να στραφούν στους Συντηρητικούς, δεδομένου ότι ο Τζόνσον ευφυώς σκεπτόμενος μετέτρεψε έγκαιρα τις εκλογές σε δεύτερο δημοψήφισμα ζητώντας την ψήφο των πολιτών μόνο και μόνο για να ολοκληρώσει τη δουλειά της εξόδου, ισχυροποιώντας έτσι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που ήδη διέθετε. Το αποτέλεσμα ήταν επιπλέον στην ευρωπαϊκή πυρά να «καεί» και η αριστερή στροφή, παρότι αν το κόμμα έβγαινε δημόσια και μαχητικά υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, όπως ζητούσαν οι περισσότεροι αντίπαλοι του Κόρμπιν ή βρίσκονταν οι ίδιοι στην ηγεσία του κόμματος αυτό θα είχε υποστεί ακόμη μεγαλύτερη πολιτική πανωλεθρία. 

Παρότι είναι νωρίς για προγνώσεις, το πιθανότερο για το νέο ηγέτη των Εργατικών είναι να συγκαταλέγεται στα «πολιτικά παιδιά» του Μπλερ. Αυτή η προοπτική θα φέρει ακόμη πιο κοντά το ενδεχόμενο οι Εργατικοί να ακολουθήσουν το δρόμο των Γάλλων Σοσιαλιστών και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών που έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής της χώρας τους…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Τζέρεμι Κόρμπιν: Επιτέλους, αριστερό ρήγμα στους Άγγλους Εργατικούς! (Επίκαιρα, 4-10 Σεπτέμβρη, 2015)

corbynΑπρόσμενες αποδείχθηκαν οι αλυσιδωτές πολιτικές αντιδράσεις που πυροδότησε το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών που έγιναν στην Αγγλία στις 7 Μαΐου 2015. Το πρώτο και πιο δυνατό μήνυμα που εξέπεμψαν οι κάλπες αφορούσε την καθαρή νίκη των Συντηρητικών, οι οποίοι κέρδισαν 330 έδρες (σε ένα σύνολο 650 εδρών που διαθέτει το αρχαιότερο κοινοβούλιο του κόσμου) κι ένα ποσοστό 36,9%, που επέτρεψε στον ηγέτη τους Ντέιβιντ Κάμερον να ξεφορτωθεί τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, με τους οποίους κυβερνούσε από το 2010.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η άνετη εκλογική νίκη των Τόρηδων (προς διάψευση όλων των δημοσκοπήσεων, σε βαθμό ώστε αμέσως μετά τις εκλογές να διαταχθεί έρευνα από την κυβέρνηση για τον ρόλο των δημοσκοπικών εταιρειών) προσέφερε μερικά ρεκόρ στον επικεφαλής τους που τον τοποθετούν πολύ κοντά στην Μάργκαρετ Θάτσερ στο εικονοστάσι των συντηρητικών αγίων, χωρίς φυσικά ακόμη κι έτσι να ξεθωριάζει η απέχθεια και το μίσος που γεννά στα λαϊκά στρώματα και στην προοδευτική διανόηση το κόμμα των Τόρηδων. Για παράδειγμα, ο Ντ. Κάμερον έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός μετά το 1900 που επανεκλέγεται μετά από μια πλήρη θητεία κερδίζοντας ένα μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό κι ο πρώτος πρωθυπουργός μετά την Μ. Θάτσερ που επανεκλέγεται, καταφέρνοντας να εκλέξει μεγαλύτερο αριθμό βουλευτών.

Η επιτυχία των Συντηρητικών όξυνε την κρίση στο εσωτερικό των Εργατικών παρότι τα εκλογικά αποτελέσματα δε σηματοδότησαν την συντριβή τους. Παραδόξως δηλαδή, η σαρωτική επιτυχία των Τόρηδων δεν είχε στην άλλη όψη της την κατακρήμνιση των Εργατικών, όπως φάνηκε από την άνοδο του εκλογικού τους ποσοστού (30,4% από 29%), που συνοδεύτηκε όμως από την απώλεια 26 εδρών με αποτέλεσμα στη νέα Βουλή να διαθέτουν τον μικρότερο αριθμό βουλευτών από το 1987.

Πίεση από τα δεξιά και τα αριστερά

Τα προβλήματα ωστόσο των Εργατικών είναι πολύ βαθύτερα και προέρχονται από ένα παρατεταμένο διπλό πολιτικό σφυροκόπημα που δέχονται, εδώ και χρόνια. Το γεγονός μάλιστα πως αυτό το σφυροκόπημα δεν προέρχεται από το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα ή τις «παραφυάδες» του (πχ εκδότες) το κάνει να είναι ανηλεές και …ασύμμετρο. Η πρώτη πίεση προέρχεται από το ξενοφοβικό και ήπιο ακροδεξιό Κόμμα της Ανεξαρτησίας (UKIP) που αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, κερδίζοντας το 12,9% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος. Η εκλογή παρόλα αυτά 1 μόνο βουλευτή (όταν με ένα σύστημα απλής αναλογικής θα κέρδιζε 80 έδρες!) είναι το πιο πειστικό τεκμήριο για τον ακραίο καλπονοθευτικό χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος στη χώρα μάλιστα με την μακροβιότερη κοινοβουλευτική ιστορία. Σημαντική ώθηση ωστόσο στην άνοδο της επιρροής του UKIP έδωσε η καθαρή του θέση εναντίον της ΕΕ. Από την άλλη μεριά, δηλαδή από τα αριστερά τους, οι Εργατικοί πιέζονται ασφυκτικά από το Εθνικό Κόμμα της Σκοτίας (SNP), που μπορεί να κέρδισε σε εθνικό επίπεδο ένα μικρό ποσοστό της τάξης του 4,7% (τρεις φορές υψηλότερο ωστόσο σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές όταν είχε κερδίσει μόλις 1,7%), ενώ στην εκλογική περιφέρεια της Σκοτίας κέρδισε τις 56 από τις 59 έδρες σε βάρος των Εργατικών, παρόλα αυτά ο καθαρός αριστερός λόγος των Σκοτσέζων φέρνει στην επιφάνεια την δεξιά μετάλλαξη των Εργατικών. Υποδεικνύει επίσης και την αιτία των αλλεπάλληλων εκλογικών αποτυχιών τους, που δεν είναι άλλη παρά η πολιτική τους γραμμή κι η επιλογή τους να εγκαταλείψουν τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα και να εγκατασταθούν στο κέντρο της πολιτικής ζωής, επικαλούμενοι τα φθίνοντα μεσαία στρώματα.

Οι επιτυχίες όλων των υπόλοιπων ανταγωνιστικών κομμάτων επομένως είναι που ανάδειξαν την ήττα των Εργατικών, ανοίγοντας τη συζήτηση για τον στρατηγικό προσανατολισμό του κόμματος. Στα σχέδια που έχουν κατατεθεί συμπεριλαμβάνεται ακόμη κι η συγχώνευση των Εργατικών με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες οι οποίοι κατρακύλησαν από το 23% στο 7,9% πληρώνοντας ακριβά έτσι τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση των Τόρηδων. Η παραίτηση του ηγέτη των Εργατικών, Εντ Μίλιμπαντ, και οι εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη του αντικαταστάτη του, παρότι ξεκίνησαν σαν μια τετριμμένη διαδικασία πολύ γρήγορα άνοιξαν τον Ασκό του Αιόλου. Η θρυαλλίδα που πυροδότησε τις εξελίξεις ήταν η υποψηφιότητα του 66χρονου Τζέρεμι Κόρμπιν ο οποίος όσο δύσκολα κατάφερε να συγκεντρώσει τις τυπικές προϋποθέσεις για να συμπεριληφθεί στους υποψηφίους του κόμματος για την ηγεσία, τόσο εύκολα εκτινάχθηκε στην πρώτη θέση, αφήνοντας μάλιστα τον δεύτερο σε μεγάλη απόσταση. Είναι χαρακτηριστική δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τάιμς προς τα τέλη Ιουλίου η οποία έδειχνε τον Κόρμπιν να προηγείται στη πρόθεση ψήφου των μελών του Εργατικού Κόμματος με 43%, όταν ο δεύτερος υποψήφιος κέρδιζε 26%, η τρίτη 20% και η τέταρτη 11%!

Εθνικοποιήσεις, δωρεάν παιδεία

Η ασυνήθιστη μεγάλη επιρροή του Κόρμπιν είναι συνάρτηση των εξ ίσου ασυνήθιστα ριζοσπαστικών του θέσεων – κι εδώ ακριβώς έγκειται το νέο που κομίζει η υποψηφιότητα Κόρμπιν. Ανήκοντας ανέκαθεν στη ριζοσπαστική πτέρυγα των Εργατικών διακρίθηκε για την αντίθεση του στον πόλεμο του Ιράκ και την οξύτατη κριτική που άσκησε τότε στην κυβέρνηση του Μπλερ για την στράτευσή της στο πλάι των Αμερικάνων, το 2003, όπως και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Πιο πρόσφατα η φήμη του απογειώθηκε λόγω της μαχητικής του θέσης στο κοινωνικό ζήτημα, υποστηρίζοντας για παράδειγμα την ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια και την κατάργηση των διδάκτρων, τον τερματισμό της λιτότητας (την οποία χαρακτηρίζει πολιτική επιλογή κι όχι οικονομική αναγκαιότητα), την αύξηση του κατώτατου μισθού, την επιβολή ορίων στην ασυδοσία των μεγάλων εταιρειών, την αύξηση της φορολογίας τους, την εθνικοποίηση των τραπεζών, των σιδηροδρόμων, των ταχυδρομείων, κ.λπ. Διατυπώνοντας με ένα ασυνήθιστο πολιτικό θάρρος θέσεις βαθιά ριζοσπαστικές, πολύ σύντομα ο Κόρμπιν κέρδισε τη καρδιά και το μυαλό των μελών του Εργατικού Κόμματος, καταφέρνοντας να επαναφέρει στο κόμμα χιλιάδες παραιτημένα μέλη που επηρεάστηκαν από τη ρητορική του κι έσπευσαν έγκαιρα να πληρώσουν τις 3 λίρες για να έχουν δικαίωμα ψήφου στις κάλπες που άνοιξαν στις 14 Αυγούστου.

Το ίδιο σαρωτική με την άνοδο του Κόρμπιν ήταν όμως κι η αντίδραση που οργανώθηκε εναντίον του, με προμετωπίδα τα τρία πρώτα γράμματα της αγγλικής αλφαβήτου, ABC, (δηλαδή, τα …βασικά) που είναι το αρκτικόλεξο του «Anyone but Corbyn» ή «οποιοσδήποτε άλλος εκτός από τον Κόρμπιν». Στη μάχη εναντίον του «κόκκινου Κόρμπιν» επιστρατεύτηκε ακόμη κι ο Τόνι Μπλερ, αρχιτέκτονας της δεξιάς στροφής των Εργατικών, ή της στροφής στο «ριζοσπαστικό κέντρο» όπως χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο. Έχοντας να επιδείξει τις εκλογικές νίκες των Εργατικών το 1997, το 2001 και το 2005, κι όχι φυσικά την έξαρση που γνώρισαν οι κοινωνικές αντιθέσεις όσο κατοικούσε στον αρ. 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, ο πρώην βρετανός πρωθυπουργός απείλησε τους Εργατικούς ότι θα μείνουν πολλά χρόνια ακόμη στην αντιπολίτευση, αν εκλέξουν τον Κόρμπιν στην ηγεσία του κόμματος. Επειδή όμως τα επιχειρήματα του Μπλερ δε φάνηκαν τόσο πειστικά, εναντίον του Κόρμπιν όπως αποκάλυψε ο βρετανικός Τύπος ξεκίνησε να οργανώνεται πραξικόπημα από βουλευτές του κόμματος οι οποίοι εμφανίζονται αποφασισμένοι να τον ανατρέψουν σε περίπτωση που κερδίσει τις εσωκομματικές εκλογές. Το αποτέλεσμα λοιπόν που θα ανακοινωθεί στις 12 Σεπτεμβρίου, δύο μέρες αφού κλείσουν οι κάλπες, ενδέχεται να μη σημάνει τίποτε άλλο πέρα από ένα ακόμη πραξικόπημα που θα έρθει να ακυρώσει την βούληση των άμεσα ενδιαφερομένων, εν προκειμένω των 600.000 ψηφοφόρων του Εργατικού Κόμματος, και να επιβάλλει τη θέληση των μεγάλων συμφερόντων.

Σε κάθε περίπτωση η μετεωρική άνοδος του Κόρμπιν αναδεικνύει την ανάγκη που έχει η κοινωνία για μια πραγματική, μαχητική Αριστερά και την προθυμία της αγκαλιάσει ριζοσπαστικά προγράμματα.