Home » Oικονομία

Category Archives: Oικονομία

Ακτινογραφία της καταναλωτικής …υποθερμίας στα χρόνια της κρίσης

«Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν ξεκίνησε ο ιός του AIDS να κάνει αισθητή την φρικώδη παρουσία του μέσω μαζικών θανάτων, σε ορισμένες περιοχές που ήταν στέκια ομοφυλοφίλων όπως τη γειτονιά Κάστρο στο Σαν Φραντσίσκο των Ηνωμένων Πολιτειών τα ήθη αποχαλινώθηκαν. Όσο κυκλοφορούσαν τα νέα της μετάδοσης του ιού και των μαζικών θανάτων και γινόταν αντιληπτό ότι δεν υπάρχει σωτηρία τόσο καταρρίπτονταν κι οι τελευταίες αναστολές. Το ίδιο συναίσθημα απελπισίας οδήγησε στα ύψη την καταναλωτική δαπάνη και τις ημέρες των γιορτών των Χριστουγέννων του 2016. Ο κόσμος είχε πλήρη επίγνωση της αναμενόμενης αύξησης φόρων και ασφαλιστικών εισφορών και ψώνιζε σα να μην υπάρχει αύριο. Ανεξαρτήτως των συνεπειών…».

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με αυτά τα λόγια ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας, καθηγητής Διονύσης Γράβαρης, σχολίασε την αύξηση των καταναλωτικών δαπανών τις τελευταίες μέρες του 2016. Τα παραπάνω ειπώθηκαν στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου που συνόδευσε τη δημοσίευση της εξαμηνιαίας έρευνας «τάσεις οικονομικού κλίματος» του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, στις 23 Μαρτίου 2017.

Δεν προσφέρεται επομένως για αισιόδοξα συμπεράσματα η κίνηση που παρατηρήθηκε στα εμπορικά καταστήματα την περίοδο των εορτών, κι αυτό το συμπέρασμα προέρχεται από την πιο αξιόπιστη πηγή…

Συντριβή του διαθέσιμου εισοδήματος

Κάθε προσπάθεια διερεύνησης των καταναλωτικών συνηθειών των Ελλήνων και των Ελληνίδων τις ημέρες της κρίσης πρέπει να ξεκινάει από τη συντριβή που υπέστη το διαθέσιμο εισόδημα (δηλαδή το εισόδημα που προκύπτει μετά την αφαίρεση φόρων και εισφορών) την τελευταία δεκαετία, λόγω της μείωσης μισθών ημερομισθίων και συντάξεων κατά 40% και της αύξησης της ανεργίας ακόμη και στο 26%. Μια εποπτική εικόνα της ελεύθερης πτώσης παρουσιάζεται στο διάγραμμα του ΟΟΣΑ που παραθέτουμε. Στην πορεία της καμπύλης φαίνεται καθαρά ότι το 2010 παρατηρήθηκε μια πτώση της τάξης του -10,50%, το 2011 μεγαλύτερη στο -10,56%, το 2012: -9,76%, το 2013: -7,63% το 2014 υπήρξε στασιμότητα και το 2015, το τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία σημειώθηκε νέα πτώση της τάξης του -2,99%. Τι πιο φυσιολογικό επομένως μετά από μια τέτοια εισοδηματική συντριβή, που συνεχίζεται ακάθεκτη και την τελευταία διετία, από την εκ βάθρων αλλαγή των καταναλωτικών συνηθειών; Τι ψώνιζαν και τι ψωνίζουν είναι επομένως το ερώτημα που εγείρεται, όταν γνωρίζουμε ότι από το 2010 ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού από 27,7% αυξήθηκε ως το 2015 σε 35,7%; Τι λογής αγορές εγκατέλειψαν οι κάτοικοι της Ελλάδας, ελέω κρίσης; Και ποιες είναι εκείνες οι αγορές που έμειναν σταθερές ή και αυξήθηκαν;

Ακόμη και τα χρόνια της λεγόμενης ευημερίας, όταν ο καταναλωτικός πυρετός χτυπούσε …κόκκινο, υπήρχε μια ευρέως διαδεδομένη παρανόηση που συνόδευε το σχολιασμό του καλαθιού της ελληνίδας από τη μια και της γερμανίδας από την άλλη νοικοκυράς ή, διατυπωμένο με πιο ακριβείς όρους, όταν έπρεπε να συγκριθούν τα ψώνια σε μια φτωχή και μια πλούσια χώρα. Η παρερμηνεία σχετιζόταν με το κατά τεκμήριο υψηλό ποσοστιαίο μερίδιο που καταλαμβάνουν οι αγορές τροφίμων στις χώρες χαμηλού εισοδήματος σε σύγκριση με τις χώρες της βόρειας Ευρώπης. Μένοντας για παράδειγμα στο 2016, και με βάση στοιχεία της Γιούροστατ παρατηρούμε ότι οι Έλληνες διέθεσαν το 12,3% του εισοδήματος τους σε αγορές τροφίμων και μη αλκοολούχων ποτών. Ακόμη πιο …κιμπάρηδες από μας αποδείχθηκαν οι κάτοικοι της Λιθουανίας (14,8%) και της Ρουμανίας (17,8%). Στα ίδια περίπου επίπεδα με μας κι οι κάτοικοι της Πορτογαλίας (11,6%), της Λετονίας (11,4%), της Κύπρου (11,3%) και της Εσθονίας (11%). Στην άλλη άκρη της κλίμακας βρίσκονται χώρες όπως το Λουξεμβούργο (3,3%), η Ολλανδία (5,1%), η Αυστρία (5,2%) η Δανία και η Γερμανία (5,3% έκαστη). Πριν βιαστεί κανείς να επικρίνει τους κατοίκους της νότιας και ανατολικής Ευρώπης ότι θρέφονται με αστακούς και κυνήγι, αναπαράγοντας τις πρόσφατες, εμβριθείς απόψεις του Γερούν Ντέιζελμπλουμ, και να επαινέσει τους βορειοευρωπαίους για την εγκράτεια και το λιτό βίο που διάγουν, είναι καλύτερο να στρέψει την προσοχή του όχι στον παρανομαστή, δηλαδή το μερίδιο που αφιερώνεται στη διατροφή εν προκειμένω, αλλά στον αριθμητή, στο όλον: Δηλαδή στο ύψος του εισοδήματος. Κι εδώ υπάρχει ένας κανόνας που επιβεβαιώνεται με τα παραπάνω, ότι όσο πιο υψηλό εισόδημα έχει μια χώρα, κατά μέσο όρο πάντα, τόσο μικρότερο μέρος αφιερώνουν οι κάτοικοί της στη διατροφή. Αντίθετα, σε μια χώρα χαμηλού εισοδήματος πολύ μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος αφιερώνεται στη διατροφή.

Απόρροια αυτού του κανόνα είναι κι οι εξεγέρσεις που σημειώθηκαν στη Μέση Ανατολή το 2011 (πυροδοτώντας την λεγόμενη αραβική άνοιξη) λόγω της σοβαρής αύξησης σε τιμές βασικών προϊόντων όπως το αλεύρι και το ρύζι. Όταν το 50% του εισοδήματος καταλήγει στο φούρνο τι πιο φυσιολογικό από μια εξέγερση όταν το ψωμί αυξηθεί κατά 30 ή 40%;

Ο παραπάνω κανόνας, που από μια άλλη οπτική γωνία δείχνει αυξανόμενη φτώχεια, επιβεβαιώνεται κι από τις αλλαγές που σημειώθηκαν στα καταναλωτικά συνήθεια στην Ελλάδα. Η πρώτη αλλαγή που παρατηρείται στους πίνακες της Στατιστικής Αρχής με τη μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών για αγαθά και υπηρεσίες (που δεν επιδέχονται σύγκρισης με τα πανευρωπαϊκά στοιχεία που παραθέσαμε στην προηγούμενη παράγραφο από τη Γιούροστατ) είναι η αύξηση του μεριδίου των δαπανών για είδη διατροφής: από 18% το 2010 (σε ένα μέσο εισόδημα ύψους 1.956,42 ευρώ), σε 20,7% το 2015 (σε ένα εισόδημα ύψους 1.419,57 ευρώ). Το ποσοστό αυξήθηκε, αλλά η μέση μηνιαία δαπάνη για είδη διατροφής μειώθηκε, λόγω της μείωσης του εισοδήματος: από 351,67 ευρώ το 2010 σε 293,30 ευρώ το 2015. Η Ελλάδα επομένως, σε αντίθεση με την εικόνα που δίνει η αύξηση του ποσοστού, θρέφεται χειρότερα από το 2010 ως το 2015, όπως μαρτυρά η μείωση των δαπανών αυτή την περίοδο κατά 60 ευρώ περίπου το μήνα.

Φαγητό για τα σκουπίδια

Η επιδείνωση των διατροφικών συνηθειών αποτυπώνεται και στη σύνθεση του καλαθιού της νοικοκυράς. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, για παράδειγμα, βλέπουμε να αυξάνεται σταθερά η μέση μηνιαία καταναλωθείσα ποσότητα ρυζιού (από 1.242 κιλά το 2010 σε 1.329 κιλά το 2015) και ζυμαρικών (από 2.518 σε 2.848). Αντίθετα μειώνεται κάθετα η κατανάλωση κρέατος (από 11.721 κιλά σε 10.269 κιλά), ψαριών (από 3.387 σε 2.778), γάλακτος (από 12.951 κιλά σε 11.912 κιλά), τυριού (από 3.548 κιλά σε 2.841 κιλά), φρούτων (από 21.286 σε 17.206), λαχανικών (από 29.578 σε 26.111) και ελαιόλαδου (από 3.538 το 2010 σε 3.256 το 2015).

Τις συνέπειες που θα έχει αυτή η αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες του πληθυσμού της Ελλάδας σχολίασε η Μαίρη Γιαννακούλια, αναπληρώτρια καθηγήτρια Διατροφής και Διαιτητικής Συμπεριφοράς στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο: «Στον τόπο αυτό, οι φτωχοί άνθρωποι ακολουθούσαν παραδοσιακά ένα διατροφικό πρότυπο, το οποίο μελετήθηκε τη δεκαετία του ’60 από αμερικανούς επιστήμονες και ονομάστηκε “Μεσογειακή δίαιτα”. Αποδείχθηκε ότι έχει πολλαπλές ευεργετικές επιδράσεις στην υγεία, συμπεριλαμβανομένης και της νόησης. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να εγκαταλείπεται το πρότυπο αυτό, τώρα πια και λόγω οικονομικής κρίσης. Συγκεκριμένα, μειώνονται βασικά συστατικά της παραδοσιακής δίαιτας, όπως τα φρούτα , τα λαχανικά, το ελαιόλαδο, αλλά και το ψάρι. Όσον αφορά το κρέας, μειώνεται η κατανάλωση στα “καλά” κομμάτια άπαχου αλλά ακριβού κρέατος και αυξάνεται στα κομμάτια που είναι πλούσια σε λίπος και επιβαρυντικά για την υγεία, αλλά πιο προσιτά στην τσέπη του καταναλωτή. Τελικά η “Μεσογειακή δίαιτα” καταλήγει να είναι είδος πολυτελείας για πολλούς από τους κατοίκους αυτής  της χώρας. Οι αλλαγές είναι πιο έντονες στα χαμηλότερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα και στα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Και οι δύο αυτές πληθυσμιακές ομάδες συγκεντρώνουν και άλλους παράγοντες κινδύνου και έχουν μικρή πρόσβαση σε συστήματα πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης, οπότε σύντομα, νομίζω, θα δούμε αύξηση των νοσημάτων που σχετίζονται με τη διατροφή, κυρίως των καρδιαγγειακών».

Κομμένα και τα ρούχα

Ωστόσο, αλλαγές δεν παρατηρήθηκαν μόνο στα διατροφικά συνήθεια. Την ίδια περίοδο, μειώθηκαν σημαντικά οι δαπάνες για είδη ένδυσης και υπόδησης. Από 140,84 ευρώ που ήταν οι μέσες δαπάνες το μήνα το 2010, μειώθηκαν σε 83,06 ευρώ το 2015, κατά 41%! Επίσης οι δαπάνες για εκπαίδευση: από 64,21 ευρώ μηνιαίως το 2010 (3,3% του εισοδήματος) σε 46,70 ευρώ το 2015 (3,3% του εισοδήματος). Μια μείωση που σημαίνει ότι λιγότερα παιδιά στο εξής θα μάθουν δεύτερη ξένη γλώσσα ή μουσικό όργανο…

Την  μεγαλύτερη μείωση υπέστησαν οι δαπάνες για διαρκή αγαθά, στα οποία συμπεριλαμβάνονται ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητα, οικιακός ηλεκτρικός (πχ ψυγεία, πλυντήρια και κουζίνες) και ηλεκτρονικός εξοπλισμός (υπολογιστές, τηλέφωνα και ηχητικά συγκροτήματα), έπιπλα, αθλητικός εξοπλισμός, βιβλία, παιχνίδια, κ.α. Από 130,47 ευρώ που δαπανούσε η μέση οικογένεια μηνιαίως το 2010 (6,7% του εισοδήματός της), το 2015 ξόδευε μόλις 66,49 ευρώ (4,7% του εισοδήματός της). Μια μείωση της τάξης του 50%! Είναι οι καθημερινές ανέσεις που θυσιάστηκαν στο βωμό των τριών μνημονίων τα οποία υπέγραψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις με τους δανειστές. Ο αποχαιρετισμός του ελληνικού πληθυσμού στις διευκολύνσεις που παρείχαν στην καθημερινότητά του ηλεκτρικές συσκευές και διαρκή αγαθά φαίνεται κι από τη σταθερή μείωσή τους. Για παράδειγμα, με βάση πάντα σειρές της Στατιστικής Αρχής πλυντήριο πιάτων το 2010 διέθετε το 38% του πληθυσμού, ενώ το 2015 το 36,5%. Επίσης, τη χρονιά που υπογράφτηκε η πρώτη δανειακή σύμβαση από τον Γιώργο Παπανδρέου επιβατικό αυτοκίνητο διέθετε το 73,1% των νοικοκυριών, ενώ τη χρονιά που υπογράφτηκε η τρίτη δανειακή σύμβαση από τον Αλέξη Τσίπρα αυτοκίνητο διέθετε το 66%.

Στα ύψη οι φόροι

Πέρα από την πτώση των μισθών και ημερομισθίων σοβαρή επιδείνωση στην ποιότητα ζωής προκάλεσαν επίσης κι οι αυξήσεις των φόρων. Σε αυτή την αιτία πρέπει να αποδοθεί, για παράδειγμα, η μείωση του ποσοστού των νοικοκυριών που κατέχουν δεύτερη κατοικία από 18,2% το 2010, σε 16,6% το 2015. Η Ελλάδα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο εμφανίζει το μεγαλύτερο ποσοστό δαπανών που σχετίζονται με το ακίνητό τους. Με βάση την επεξεργασία στοιχείων και δεικτών της Γιούροστατ το 42,5% των νοικοκυριών στην Ελλάδα δαπανούν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του για την κάλυψη δαπανών που σχετίζονται με το ακίνητο που έχουν στην κατοχή τους. Πρόκειται για δαπάνες που σχετίζονται με τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (που επιβαρύνει τους ιδιοκτήτες), το ενοίκιο (που επιβαρύνει τους ενοικιαστές), τη δόση του στεγαστικού στην τράπεζα (που επιβαρύνει τους δανειολήπτες) κι έξοδα όπως ηλεκτρικό ρεύμα, θέρμανση, νερό και τηλέφωνο. Το όριο αυτό του 40% χαρακτηρίζεται ως το σημείο επικινδυνότητας πέραν του οποίου το νοικοκυριό τίθεται σε οικονομικό κίνδυνο. Στην ίδια έρευνα του οργανισμού FEANTSA αναφέρεται πως στην Ελλάδα καταγράφεται πανευρωπαϊκό ρεκόρ στην καθυστέρηση καταβολής του ενοικίου, παρότι έχουν μειωθεί τα ενοίκια. Επειδή ωστόσο έχουν μειωθεί ταχύτερα οι μισθοί και οι συντάξεις ένα ποσοστό της τάξης του 14,3% των ενοικιαστών το 2014 αργούσε να πληρώσει το ενοίκιο ή τη δόση του στεγαστικού δανείου. Το 2010, κι ενώ η κρίση είχε αρχίσει, καθυστερούσε να καταβάλει το ενοίκιο ή τη δόση το 10,2%.

Οι αυξήσεις στους φόρους προκάλεσαν τεκτονικές αλλαγές επίσης στην κατανάλωση του κλάδου καυσίμων και καπνικών προϊόντων. Με βάση στοιχεία που κατατέθηκαν στο 13ο  Athens Tax Forum, με θέμα «Φορολογικό περιβάλλον: Μοχλός ανάπτυξης ή ανταγωνιστικό μειονέκτημα», λόγω της αύξησης των φόρων στα καπνικά προϊόντα που προκάλεσαν μια συνολική επιβάρυνση στην  τελική τιμή 85% (από 75% που ήταν πριν τις τελευταίες αυξήσεις) η αγορά έχει χάσει το 43% των πωλήσεών της. Σημαντικό μέρος του κενού καλύπτεται ωστόσο από την ανεπίσημη διακίνηση χύμα καπνού που είναι πολύ φθηνότερος και καλύπτει το 24% της αγοράς. Οι επίσημες στατιστικές επομένως που δείχνουν πτώση του τζίρου δεν αντανακλά με πιστότητα πλέον κατά πόσο έχει μειωθεί το κάπνισμα.

Δραματική ήταν η επιδείνωση και στις συνθήκες θέρμανσης από την αύξηση του ειδικού φόρου κατά 1.200%, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου. Το λαθρεμπόριο ωστόσο συνεχίζεται αμείωτο, με αποτέλεσμα το δημόσιο να χάνει 1 δισ. ευρώ ετησίως, ενώ κεντρική θέρμανση το 2015 διέθετε το 39,8% των νοικοκυριών όταν το 2010 διέθετε το 64,9%.

Εν κατακλείδι η μείωση μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων και η ανεργία από κοινού με την αύξηση των φόρων δεν οδήγησαν μόνο το ποσοστό των ατόμων με υλικές στερήσεις να αυξηθεί από 24,1% το 2010 σε 40,7% το 2015. Επίσης, επέφεραν μια δραματική αλλαγή στο καταναλωτικό πρότυπο της ελληνικής κοινωνίας που ως κοινό παρανομαστή έχει την επιδείνωση όλων των επιμέρους δεικτών που συγκροτούν την ποιότητα ζωής.

Πηγή: Περιοδικό Nexus

Advertisements

Το success story …επανέρχεται!

Το σχέδιο που με ζήλο υπερασπίζονται όπου βρεθούν και σταθούν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα μπορούσε να ονομαστεί και «η επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά» ή η «νεκρανάσταση του success story».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Για όποιον έχει ξεχάσει, θυμίζουμε πώς ήταν το αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας το 2014: επιτέλους(!) στο βάθος του τούνελ έλαμπε φως, η εποχή των Μνημονίων έφθανε στο τέρμα της και η διαφαινόμενη οικονομική ανάπτυξη θα θεράπευε τις πληγές που άνοιξε η υπαγωγή της Ελλάδας στη μέγγενη των δανειστών το 2010. Οι δρακόντειοι όροι που θα συνόδευαν τη συζητούμενη τότε συμφωνία για ένταξη της Ελλάδας σε μια πιστοληπτική γραμμή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ή τα νέα μέτρα λιτότητας που προέβλεπε το περίφημο πλέον μέιλ Χαρδούβελη προς τους πιστωτές αποτελούσαν ασήμαντες λεπτομέρειες σε σύγκριση με την επιβράδυνση της πτωτικής πορείας ή την αλλαγή κατεύθυνσης που σημείωναν κρίσιμοι οικονομικοί δείκτες.

Το ουσιαστικό ωστόσο ήταν πως οι ποσοτικές αλλαγές δεν προμήνυαν κλείσιμο του κύκλου της κρίσης, δηλαδή επιστροφή στα προ κρίσης δεδομένα. Το σημαντικότερο επίσης ήταν πως οι ορατές – αν και οριακές – αυτές αλλαγές αφορούσαν την οικονομία και μόνο. Στο κοινωνικό επίπεδο οι απώλειες των μισθωτών συνεχίζονταν και παγιώνονταν και η όποια ανάκαμψη συντελούνταν στη βάση των κατακρεουργημένων δικαιωμάτων τους, τα οποία θα συνέχιζαν να είναι σκιά εκείνων του παρελθόντος.

Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, που η χιλιοεπαναλαμβανόμενη αύξηση του ΑΕΠ χρησιμοποιείται άλλοτε σαν βάλσαμο κι άλλοτε σαν πέπλο συγκάλυψης της φτώχειας, της υπερφορολόγησης, της αυξανόμενης εκμετάλλευσης και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.

Αξίζει να δούμε γιατί χαίρονται και χαμογελούν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ την ίδια ώρα που η Ελλάδα εξακολουθεί να διατηρεί το θλιβερό προνόμιο κάθε αρνητικού ρεκόρ στις ευρωπαϊκές στατιστικές. Το πιο πρόσφατο «τρόπαιο» που ύψωσε θριαμβευτικά στον αέρα η κυβέρνηση αφορούσε τη διαβεβαίωση για την αύξηση του ΑΕΠ [και] από τα χείλη του Ευρωπαίου Επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος εξακολουθεί ακούραστα κι ανυποψίαστα να χειροκροτείται στον ρόλο του «καλού». Οι δηλώσεις του έγιναν μετά το Συμβούλιο των Υπουργών Οικονομικών της 20ής Φεβρουαρίου, όταν η κυβέρνηση αποδέχθηκε τελικά να ψηφίσει οικονομικά μέτρα για μετά το 2019, παρότι διαβεβαίωνε για το αντίθετο. Δεν περνάει μάλιστα καθόλου απαρατήρητο πως οι Ευρωπαίοι σπεύδουν κάθε φορά να υπερθεματίσουν, μεγεθύνοντας κάθε υποψία βελτίωσης των οικονομικών δεδομένων, μήπως και με αυτό τον τρόπο εμφανίσουν ότι η πολιτική τους δεν γεννάει μόνο… πόνο, αλλά και επιτυχίες.

Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στις 2 Φεβρουαρίου, ήταν ο υπερ-Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Νίκος Παπάς, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Ε, που τα εμφάνιζε όλα ρόδινα. Με βάση τα δικά του λόγια, ΑΕΠ, βιομηχανική παραγωγή, επενδύσεις, εξαγωγές και κατανάλωση διαρκών αγαθών αυξάνονται, ενώ θετικά είναι τα μηνύματα κι από το μέτωπο της απασχόλησης, καθώς τη διετία 2015-2016 δημιουργήθηκαν 232.000 θέσεις εργασίας. Πάντα με τα δικά του λόγια. Ας εξετάσουμε επομένως τι έχει καταγραφεί με βάση τις επίσημες στατιστικές στα συγκεκριμένα αυτά μέτωπα.

Έχει τεράστια σημασία να περιγράψουμε το πλαίσιο. Να υπενθυμίσουμε με άλλα λόγια το πρωτοφανές βάθος και τη διάρκεια, δηλαδή τον ιστορικό χαρακτήρα της ελληνικής κρίσης. Τα περιέγραψε πολύ πρόσφατα και παραστατικά το ΔΝΤ, στην έκθεση που δημοσιοποίησε στις 6 Φεβρουαρίου 2017, συγκρίνοντας την ελληνική κρίση με την Ασιατική (που έπληξε την Ινδονησία, την Κορέα και την Ταϋλάνδη), την κρίση της ευρωζώνης και την μεγάλη ύφεση των ΗΠΑ. Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από τις υψηλότερες επιδόσεις που είχαν καταγραφεί πριν το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα κι η τεθλασμένη γραμμή σέρνεται ακόμη στον «πάτο», όταν οι ΗΠΑ μετά το 1929 χρειάστηκαν μόλις 7 χρόνια για να επιστρέψουν στα προ της κρίσης επίπεδα.

Πηγή: ΔΝΤ

Προϊόν ασθενές και αβέβαιο

Με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (14.2.2017), το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2016 μειώθηκε 0,4% σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2016, ενώ αυξήθηκε κατά 0,3% σε σύγκριση με το τέταρτο τρίμηνο του 2015. Φαίνεται επομένως πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια ρωμαλέα και αδιαμφισβήτητη μεγέθυνση του προϊόντος, όπως θα περίμενε κανείς μετά από μια τόσο μεγάλη και παρατεταμένη βουτιά, αλλά με μια αύξηση ασθενή και ευάλωτη στη συγκυρία.

Επιπλέον, αν έπρεπε να επαινέσουμε μια κυβέρνηση για την αύξηση που καταγράφηκε στην τριμηνιαία άνοδο του ΑΕΠ, τότε θα έπρεπε να συγχαρούμε την προηγούμενη, γιατί επί των ημερών της καταγράφηκε η πρώτη βελτίωση πριν τον καταποντισμό του 2015, που ήταν μάλιστα κι ανώτερη της τωρινής, όπως φαίνεται στο διάγραμμα που παραθέτουμε.

Πηγή: Ελληνική Στατιστική Αρχή

Συγκεκριμένα η «ανωτερότητα» του Σαμαρά έναντι του Τσίπρα, για όποιον θέλει να αναγάγει σε κριτήριο οικονομικής επιτυχίας την εξέλιξη του ΑΕΠ, φαίνεται από την αξία του, καθώς το ΑΕΠ έφθασε στο υψηλότερο σημείο του επί της σημερινής κυβέρνησης το τρίτο τρίμηνο του 2016 (44,371 δις ευρώ). Υπολειπόταν ωστόσο αισθητά της νεοδημοκρατικής επίδοσης κατά το τρίτο τρίμηνο του 2014 (45,013 δις ευρώ). Αν επομένως ο Ν. Παπάς δεν ψάρευε σε θολά νερά, ποντάροντας στην άγνοια των ακροατών του, θα όφειλε να αναγνωρίσει ότι ο Τσίπρας ήρθε δεύτερος∙ προηγήθηκε ο Σαμαράς…

Ωστόσο, πέραν του ποσοτικού υπάρχει και το ποιοτικό στοιχείο: Η αύξηση του μεγέθους της πίτας, δηλαδή του κοινωνικού προϊόντος, δεν συνεπάγεται αυτόματα πως το κάθε κοινωνικό στρώμα κι η κάθε κοινωνική τάξη θα δουν το μερίδιο που τους αναλογεί να αυξάνεται αναλογικά. Κάλλιστα μια κοινωνική μερίδα μπορεί να δει τη θέση της να επιδεινώνεται, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τους συνταξιούχους, που έχουν υποστεί πρωτοφανείς απώλειες στις συντάξεις τους. Γιατί από τη μεριά τους να χειροκροτήσουν μια αύξηση του ΑΕΠ;

Σε ό,τι αφορά τις προβλέψεις για την αύξηση του ΑΕΠ το 2017 και στο μέλλον, τη δική του σημασία έχει ένα ακόμη ρεκόρ, το οποίο κατέκτησε η Ελλάδα με την αρωγή των δανειστών της: το χρυσό μετάλλιο στις αρνητικές αναθεωρήσεις! Και πάλι με βάση όσα αποκαλυπτικά αναφέρει η έκθεση του ΔΝΤ: «Οι αρνητικές αναθεωρήσεις της πραγματικής αύξησης του ΑΕΠ ήταν συχνότερες και μεγαλύτερες στην Ελλάδα απ’ οπουδήποτε αλλού στην ευρωζώνη. Πτωτικές αναθεωρήσεις στην ετήσια αύξηση της παραγωγής γίνονταν σε περισσότερες από 1 στις 3 δημοσιεύσεις στοιχείων, έναντι λιγότερων από 1 στις 4 για την υπόλοιπη ευρωζώνη την περίοδο 2001-2014. Οι αναθεωρήσεις ήταν μεγαλύτερες σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και με σταθερό τρόπο μεροληπτικά καθοδικές (-0,6% κατά μέσο όρο, έναντι 0,2% για την ευρωζώνη)».

Ας μην θεωρούμε επομένως ως θέσφατο κάθε δήλωση ή πρόβλεψή τους.

Βιομηχανική παραγωγή: ό,τι απέμεινε

Η βιομηχανική παραγωγή τον Δεκέμβριο του 2016 πράγματι κατέγραψε μια ασυνήθιστη αύξηση έναντι όλων των προηγούμενων μηνών του έτους. Ακόμη κι έτσι όμως, ο δείκτης του ετήσιου κύκλου εργασιών στη βιομηχανία ανήλθε στο 86,72% του επιπέδου του 2010, που κι αυτό ήταν έτος κρίσης. Αν συγκρίναμε με το 2007, που η βιομηχανική παραγωγή ήταν στο υψηλότερο επίπεδο της προ κρίσης εποχής (123,08%), οι επιδόσεις του 2016 είναι σχεδόν 40% χαμηλότερες.

Η ελεύθερη πτώση που παρατηρείται στη βιομηχανική παραγωγή της Ελλάδας προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση αν τη συγκρίνουμε με την αυξανόμενη τάση επιστροφής της βιομηχανίας στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και στην ΕΕ.

Κι από επενδύσεις …αποεπένδυση!

Ανησυχία προκαλεί και η πορεία των επενδύσεων, καθώς η μείωση του κεφαλαιακού αποθέματος, όπως καταγράφεται στον πίνακα που ακολουθεί είναι θεαματική. Η αποεπένδυση σημαίνει γήρανση του κεφαλαιακού εξοπλισμού και λιγότερες θέσεις εργασίας για το μέλλον.

Καθαρό κεφαλαιακό απόθεμα Ελλάδας, σε τιμές 2010

2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
857,2 851,9 839 825,9 812,3 797,6 784,5 774,9

Πηγή: Ameco

Πηγή: Ameco

Σημασία ωστόσο, για το επιχειρηματικό μοντέλο που αναδεικνύεται από τις στάχτες της κρίσης, έχει και το είδος των επενδύσεων που γίνονται. Με βάση μελέτη της Endeavor Greece, που είδε το φως της δημοσιότητας στις αρχές Φεβρουαρίου, το κυρίαρχο υπόδειγμα θέλει έναρξη επαγγέλματος να κάνουν μαζικά καφετέριες, μπαρ και σουβλατζίδικα κι από την άλλη, σε λήξη εργασιών να προχωρούν εργοστάσια. Η έρευνα στηρίχθηκε σε στοιχεία του Γενικού Εμπορικού Μητρώου και έδειξε πως το 84% των νέων επιχειρήσεων από τον Ιανουάριο έως τον Νοέμβριο του 2016 δραστηριοποιούνταν σε μαζική εστίαση, διασκέδαση, λιανεμπόριο και λογιστικές συμβουλευτικές υπηρεσίες. Η μεγαλύτερη συρρίκνωση, αντίθετα, παρατηρήθηκε στο λιανεμπόριο, τη μεταποίηση και τις κατασκευές.

Εύκολα επομένως αντιλαμβανόμαστε από τα παραπάνω πως το μέλλον έχει πολύ αέρα…

Εξαγωγές: ζήτω το 2014!

Σε ό,τι αφορά το διεθνές εμπόριο,  με βάση ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (9.1.2017) για τις εμπορικές συναλλαγές της Ελλάδας τον μήνα Νοέμβριο, πράγματι οι επιδόσεις του 2016 υπερβαίνουν τις επιδόσεις του 2015. Ωστόσο και πάλι υπολείπονται εκείνων του 2014. Είτε εξετάσουμε τις εξαγωγές συμπεριλαμβανομένης της αξίας των πλοίων (2,216 δις) ή εξαιρουμένης αυτής (2,203 δις ευρώ), το επίπεδο του 2014 (2,342 και 2,300 αντίστοιχα) δεν έχει επιτευχθεί.

Κατανάλωση: κάθε χρόνο και χειρότερα!

Το τρίτο τρίμηνο του 2016, η πραγματική κατανάλωση αυξήθηκε κατά ένα ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό της τάξης του 5,7%.  Όπως πολύ σωστά όμως παρατήρησε ο ΣΕΒ στο εβδομαδιαίο δελτίο του στις 2 Φεβρουαρίου 2016, «μια προσεκτική ανάλυση των κύριων προσδιοριστικών παραγόντων της ιδιωτικής κατανάλωσης, δείχνει μείωση του καθαρού (μετά από φόρους και εισφορές) διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών κατά 2,1%, όταν τα δύο αυτά μεγέθη, σε όλα τα προηγούμενα τρίμηνα, κινούνται πάντα προς την ίδια κατεύθυνση». Επομένως η αυξημένη κατανάλωση δεν προέρχεται από αυξημένα εισοδήματα, μιας κι αυτά αποδεδειγμένα μειώνονται. Γνωρίζοντας ότι μειώνεται επίσης και η τραπεζική χρηματοδότηση, συμπεραίνεται ότι η αυξημένη κατανάλωση προέρχεται είτε από τραπεζικές αναλήψεις ή από χρήματα που υπάρχουν στα… σεντούκια, αν έχει μείνει τίποτε ακόμη. Και οι δύο αυτές πηγές ωστόσο αντιπροσωπεύουν εισοδήματα που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν. Κατ’ επέκταση, οι λόγοι που αυξάνεται η ιδιωτική κατανάλωση έπρεπε να είναι πηγή ανησυχίας κι όχι να εμφανίζονται ως πηγή αισιοδοξίας, όπως τις εμφανίζει ο Ν. Παπάς. Πολύ περισσότερο, όταν δειγματοληπτικές έρευνες φέρνουν στην επιφάνεια την κατάσταση παρατεταμένης οικονομικής ασφυξίας που ζουν τα νοικοκυριά. Από πολλές απόψεις χρήσιμη (και αποδομητική του ισχυρισμού του Ν. Παπά) είναι η έρευνα καταναλωτών που δημοσιεύεται στην τετραμηνιαία έκθεση του ΙΟΒΕ (αρ. τεύχους 86, Ιανουάριος 2016). Από τις απαντήσεις των ερωτηθέντων φαίνεται ότι πλέον ένα μονοψήφιο μόνο ποσοστό αποταμιεύει κι αυτό μάλιστα αποταμιεύει μικροποσά, ενώ πολλοί περισσότεροι είναι όσοι πάνε στον γκισέ και τα ΑΤΜ για αναλήψεις!

Απασχόληση: μερική κι εκ περιτροπής!

Όσον αφορά την ανεργία, πράγματι η κατάσταση έχει βελτιωθεί σε σχέση με το 2014. Όπως φαίνεται και στο διάγραμμα που παραθέτουμε, τον Νοέμβριο του 2016 έφθασε το 23% έναντι 24,5% τον Νοέμβριο του 2015.

 

Το σημαντικότερο ωστόσο εδώ δεν είναι η σύγκριση του ποσοστού ανεργίας με το παρελθόν (δεδομένου ότι εξακολουθεί να παραμένει σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερο από το ιστορικό  υψηλό της ανεργίας στην Ελλάδα), αλλά οι σοβαρότατες ποιοτικές μεταβολές που έχουν συντελεστεί στο εργασιακό τοπίο. Βασικό τους γνώρισμα έχουν την έκρηξη της επισφάλειας, που μετατρέπει την ελληνική αγορά εργασίας πιθανώς στην πιο νεοφιλελεύθερη της Ευρώπης κι ας παραμένουν ακόμη σε ισχύ φιλεργατικοί νόμοι που όμως δεν εφαρμόζονται.

Τρία στοιχεία είναι αρκετά για να δείξουν ότι η αξιοπρεπής διαβίωση όλο και λιγότερο θα ταυτίζεται στο εξής με την εργασία. Πρώτο, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των νέων προσλήψεων αφορά ευέλικτες θέσεις εργασίας. Τον Ιούλιο του 2016 για παράδειγμα, με βάση στοιχεία του συστήματος Εργάνη, από τις 201.793 προσλήψεις οι 78.432 (38,87%) αφορούσαν μερική απασχόληση κι οι 30.859 (15,29%) εκ περιτροπής εργασία. Δεύτερο, 125.000 εργαζόμενοι πληρώνονται με μισθό κατώτερο των 100 ευρώ τον μήνα, φέρνοντας στην επιφάνεια τη δημιουργία μιας νέας γενιάς επισφαλώς εργαζομένων που ως βδομαδιάτικο έχουν 25 ευρώ! Ποια ανάγκη να καταφέρουν να καλύψουν με αυτά τα ψιχία; Φαγητό, τσιγάρα, καφέ, εισιτήρια για τα μέσα μεταφοράς; Τρίτο, 400.000 εργαζόμενοι με βάση στοιχεία που αναγράφονται στις φορολογικές τους δηλώσεις δεν αμείβονται καν! Πάνε κι έρχονται στην εργασία τους με την ελπίδα να μην κλείσει, μήπως έτσι καταφέρουν και λάβουν κάποτε τα δεδουλευμένα… Ταυτόχρονα νέες γενιές εργοδοτών εθίζονται στη δωρεάν εργασία, αναβιώνοντας προκαπιταλιστικές μορφές ωμής εκμετάλλευσης…

Η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, όπως υλοποιήθηκε με τους μνημονιακούς νόμους και τη σχεδιασμένη αποδυνάμωση και περιθωριοποίηση των Επιθεωρήσεων Εργασίας (ώστε να μην υπάρχουν επιτόπιοι έλεγχοι) προηγείται της επικείμενης ανάκαμψης, βεβαιώνοντας ότι δεν θα συνοδεύεται από κοινωνικό μέρισμα, όπως συνέβαινε εν πολλοίς στο παρελθόν. Στο εξής η μεγέθυνση της πίτας θα τροφοδοτεί μεγαλύτερα κομμάτια αποκλειστικά και μόνο για την ελίτ, που θα δει τη θέση της να βελτιώνεται περαιτέρω. Υπό αυτό το πρίσμα, ακόμη κι αν υλοποιηθεί η πρόβλεψη της κυβέρνησης για μεγέθυνση της τάξης του 2,7% το τρέχον έτος, αυτό δεν θα σημάνει τίποτε το θετικό όσο το καθεστώς απορρύθμισης της εργασίας ισχυροποιείται κι οι μισθοί μειώνονται. Κι έτσι το success story της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, τρία χρόνια μετά το success story της ΝΔ, αποδεικνύεται εξ ίσου κάλπικο…

Μάρτιος 2017

Πηγή: περιοδικό Δημοσιογραφία, τεύχος 13, Άνοιξη 2017

Καταδίκη του Α. Γεωργίου με διετή κάθειρξη από το Εφετείο

Νέα ωμή παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σηματοδότησε η απόφαση του τρίτου Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών την 1η Αυγούστου, που δίκαζε τον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, για παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση.

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ένδειξη εντονότατης δυσφορίας για την απόφαση του Εφετείου) που συνεχίζει να αντιμετωπίσει την Ελλάδα σαν κατεχόμενη χώρα χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα, έγινε δια στόματος της εκπροσώπου της Κομισιόν Άννικα Μπράιτχαρντ που επικαλέστηκε την ανεξαρτησία των στατιστικών υπηρεσιών. Στην πράξη, το φερέφωνο  των Βρυξελλών αν κάτι ζήτησε ήταν την ασυδοσία των εκλεκτών της Γιούροστατ ώστε να δρουν ανεξέλεγκτα ακόμη και σε βάρος της χώρας τους, όπως κατ’ επανάληψη έπραξε ο Α. Γεωργίου. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της περίφημης «ανεξαρτησίας». Επιπλέον, όπως εύστοχα υπογράμμισε η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων στις 3 Αυγούστου (εδώ το πλήρες κείμενο) με την εύνοια που επιδεικνύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημιουργούνται δύο κατηγοριών πολίτες.

Η εκπρόσωπος του επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, αδυνατώντας να κρύψει την δυσφορία της που το θέμα Γεωργίου συνεχίζει να είναι ανοιχτό και μάλιστα με νέα καταδικαστική απόφαση!) δήλωσε για την ακρίβεια τα εξής:

«Η ανεξαρτησία των στατιστικών υπηρεσιών στα κράτη -μέλη μας αποτελεί βασικό πυλώνα της εύρυθμης λειτουργίας της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προστατεύεται από το δίκαιο της ΕΕ. Λαμβάνουμε υπόψη τη σημερινή ειδική απόφαση, η οποία παρατηρούμε ότι δεν είναι σύμφωνη με την απόφαση σε προηγούμενη διαδικασία. Κατανοούμε ότι η σημερινή απόφαση είναι ανοικτή για προσφυγή για νομικούς λόγους ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ελλάδος. Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία και την ακρίβεια των στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας κατά την περίοδο 2010-2015 και μετά».

Περιττό να ειπωθεί ότι η αργυρώνητη και αργόσχολη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ποτέ δεν θα έφθανε στο σημείο να δείχνει τα δόντια της παρεμβαίνοντας με τέτοια συχνότητα αν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δεν τους είχαν δώσει αυτό το δικαίωμα. Φθάνοντας στο σημείο να αποδεχθούν στα προαπαιτούμενα της δόσης την αθώωση του Γεωργίου (καθαρή παραδοχή της αδυναμίας αθώωσής του δια της νόμιμης οδού) και την καταβολή των δικαστικών του εξόδων (μόνο και μόνο για τη ταπείνωσή της) το μήνυμα που εξέπεμψε η κυβέρνηση είναι πώς και το κράτος δικαίου θα έχει την τύχη του κράτους πρόνοιας: θυσία στο βωμό των Μνημονίων!

Η απόφαση του Εφετείου μπορεί να εξόργισε για μια ακόμη φορά τα παράσιτα των Βρυξελλών ωστόσο απείχε από την πρόταση του εισαγγελέα Λάμπρου Πατσαβέλλα ο οποίος στην αγόρευσή του ζήτησε ο υπόδικος Γεωργίου να καταδικαστεί και για τα τρία αδικήματα που κατηγορούταν και τα οποία δεν αφορούσαν την παραποίηση των στοιχείων, που θα κριθεί στο κακουργοδικείο. (Εδώ περισσότερα για το φούσκωμα του ελλείμματος και «γιατί δε θέλουν να λογοδοτήσει ο Γεωργίου»).

Συγκεκριμένα ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Α. Γεωργίου κατηγορούταν για τα εξής: Πρώτο, επειδή ήταν διπλοθεσίτης – αθωώθηκε. Δεύτερο, επειδή δε συγκαλούσε συνεδριάσεις του ΔΣ – αθωώθηκε. Και, τρίτο, επειδή διαβίβασε τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009 χωρίς να τεθούν υπ’ όψη της ΕΛΣΤΑΤ – γι’ αυτό καταδικάστηκε. Η αντίφαση, όταν αθωώνεται επειδή δε συγκαλούσε ΔΣ και καταδικάζεται επειδή έστελνε μόνος του τα στοιχεία στη Γιούροστατ δηλαδή επειδή δε συγκαλούσε ΔΣ να τα εγκρίνει, είναι κραυγαλέα!

Ας δούμε ωστόσο μία προς μία τις παραπάνω κατηγορίες.

Υπηρέτης δύο αφεντάδων ο Γεωργίου!

Η θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ είναι θέση πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης (όπως προβλέπεται στο άρθρο 15, παρ. 1, εδ. β’ του ν. 3832/2010). Ωστόσο ο Ανδρέας Γεωργίου όταν στις 29 Ιουνίου 2010 πέρασε από έγκριση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής απέκρυψε ότι δεν είχε παραιτηθεί από το ΔΝΤ αλλά είχε πάρει άδεια άνευ αποδοχών. Η σχέση άμεσης εξάρτησής του από το ΔΝΤ φάνηκε από τη βοήθεια που ζητούσε από τον Πολ Τόμσεν μέσω e-mail που έστειλε ο κατηγορούμενος στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ πιέζοντάς τον φορτικά να παρέμβει μέσω των Βρυξελλών στην κυβέρνηση για να αλλάξει ο νόμος για τη στατιστική υπηρεσία.

Ο Γεωργίου απέκρυψε την επαγγελματική του σχέση με το ΔΝΤ γιατί αν την έκανε γνωστή δεν θα μπορούσε να ήταν ούτε μέλος του ΔΣ, καθώς η μόνη παράλληλη θέση που επιτρέπεται είναι αυτή του μέλους ΔΕΠ σε πανεπιστήμιο. Ο Γεωργίου ωστόσο δεν είναι καθηγητής! Δεν είναι ούτε καν στατιστικός επιστήμονας, καθώς δεν έχει σχετικές σπουδές. Στο ΔΝΤ δεν εργαζόταν ως στατιστικολόγος αλλά ως απλός οικονομολόγος.

Φαίνεται εδώ ότι και στην περίπτωση των στατιστικολόγων συνεχίζεται η παράδοση που πρώτος είχε επισημάνει ο αμερικάνος οικονομολόγος νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς: Το ΔΝΤ να προσλαμβάνει δεύτερης και τρίτης κατηγορίας επιστήμονες για να βγάλουν την βρόμικη δουλειά του. (Στον αντίποδα της κραυγαλέας επιστημονικής ανεπάρκειας του Γεωργίου βρίσκονται τα αξιοθαύμαστα και υποδειγματικά βιογραφικά των επιστημόνων που σήκωσαν το γάντι αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντας τα αίσχη στην ΕΛΣΤΑΤ που οδήγησαν στο φούσκωμα του ελλείμματος…)

Ο δόλος του Γεωργίου φάνηκε κι όταν ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου παρουσίαζε τη διοίκηση στο προσωπικό της υπηρεσίας και ο υπουργός δήλωνε ενώπιον του ότι έχει παραιτηθεί από το ΔΝΤ χωρίς ο Γεωργίου να τον διαψεύσει, αποκαθιστώντας την αλήθεια. Η ομιλία του Παπακωνσταντίνου εξακολουθεί να είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα του υπουργείου.

Ο Γεωργίου απέκρυπτε την αλήθεια ότι είναι «υπηρέτης δύο αφεντάδων» για παραπάνω από έναν ολόκληρο χρόνο (από Ιούλιο 2010 ως Σεπτέμβριο 2011). Διατηρούσε έτσι ταυτόχρονα με τη θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ και τη θέση του αναπληρωτή προϊσταμένου τμήματος στη Στατιστική Υπηρεσία του ΔΝΤ, απ’ όπου ναι μεν παραιτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010 προσδίνοντας ωστόσο ισχύ στην παραίτησή του μόλις στις 10 Νοεμβρίου 2010. Η απάτη αποκαλύφθηκε από βουλευτές και δημοσιογράφους, οπότε και ο Γεωργίου αναγκαστικά το παραδέχτηκε. Ακόμη και τότε όμως παρίστανε τον αφελή δηλώνοντας ότι το έκανε για να εξασφαλίσει την σύνταξή του. Γιατί τότε δεν περίμενε να συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια στο ΔΝΤ, με την ολοκλήρωση του 50ου έτους, στις 10 Νοεμβρίου 2011, και μετά να μετακομίσει στην Ελλάδα; Προφανώς, η ιδιαίτερα προσοδοφόρα σχέση εξάρτησής του από το ΔΝΤ εξυπηρετούσε και το μισητό οργανισμό που ήθελε να έχει τους δικούς του ανθρώπους στην Ελλάδα, σε θέσεις – κλειδιά…

Τι κι αν υπήρχε καταφανή σύγκρουση συμφέροντος μεταξύ δανειστή και δανειζόμενου; Μια αντίφαση που την περιέγραψε και ο ίδιος εισαγγελέας ο οποίος στο τέλος καταχειροκροτήθηκε από δεκάδες απλούς ανθρώπους που είχαν κατακλύσει το Εφετείο για να παρακολουθήσουν τη δίκη…

Αυτό ακριβώς τον κόσμο η Μιράντα Ξαφά (διευθύντρια του οικονομικού γραφείου του Μητσοτάκη την περίοδο 1991-1993 και στέλεχος του ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’80, περισσότερα εδώ) χαρακτήρισε «όχλο» με ανάρτησή της στο twitter!

Έδειξε έτσι για πολλοστή φορά το μίσος του νεοφιλελευθερισμού απέναντι στο δικαίωμα ενημέρωσης και συμμετοχής της κοινωνίας στα κοινά… Για τους νεοφιλελεύθερους όλα πρέπει να συμφωνούνται εν κρυπτώ, πίσω από τις κουίντες. Δημόσιοι μόνο οι φόροι και η φτώχεια…

Για το αδίκημα της διπλοθεσίας το Εφετείο αποφάσισε ότι ο Γεωργίου είναι αθώος.

Ενός ανδρός αρχή η ΕΛΣΤΑΤ

Ο Γεωργίου από το Νοέμβριο του 2010 ως το Σεπτέμβριο του 2011 αρνήθηκε να συγκαλέσει σε συνεδρίαση τα υπόλοιπα 6 μέλη της ΕΛΣΤΑΤ (Ν. Λογοθέτη, Ζ. Γεωργαντά, Α. Φιλίππου, Γ. Συμιγιάννη, Στ. Μπαλφούσια και Κ. Σκορδά) με τους οποίους συναποτελούσε το τότε επταμελές συλλογικό όργανο της ανεξάρτητης Αρχής.

Για να μη μείνει καμιά εντύπωση σε σχέση με τα κίνητρα των μελών του ΔΣ να αναφερθεί ότι  (σύμφωνα με το άρθρο 12 του νόμου 3832/9.3.2010) τα επτά μέλη του ορίζονται ως εξής: Τέσσερα μέλη (από τα οποία 1 ορίζεται πρόεδρος και 1 αντιπρόεδρος)  επιλέγονται από τη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, με εισήγηση του υπουργού Οικονομικών, ύστερα από δημόσια προκήρυξη με πλειοψηφία 4/5 των μελών της. Ένα μέλος υποδεικνύεται από το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, ένα μέλος ορίζεται από τον υπουργό Οικονομικών και ένα μέλος ορίζεται από το Σύλλογο Εργαζομένων. Κατά συνέπεια, δεν ήταν αντιπρόσωποι της πάνω και κάτω πλατείας του Συντάγματος, ούτε αιρετοί και ανακλητοί αντιπρόσωποι των πρωτοβάθμιων σωματείων… Επομένως, ο Γεωργίου τους παρέκαμπτε γιατί ήταν τόσο κραυγαλέες οι παρανομίες του που δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από υπαλλήλους οι οποίοι δεν είχαν τη ψυχολογία του γκαουλάιτερ ή του ανθρώπου σε ειδική αποστολή που ξέρει ότι όσα όργια και να κάνει οι εντολείς του θα τον καλύψουν…

Η απόφαση του αυτή παραβίαζε κατάφωρα το καταστατικό της ΕΛΣΤΑΤ το οποίο αναφέρει κατά λέξη ότι ο πρόεδρος της «συγκαλεί και διευθύνει τις συνεδριάσεις της ΕΛΣΤΑΤ ως συλλογικού οργάνου, καταρτίζει την ημερήσια διάταξη και είναι αρμόδιος για την εισήγηση επί όλων των θεμάτων». Ενώ λοιπόν ο Γεωργίου έπρεπε να συγκαλεί το ΔΣ κάθε μήνα το έπραξε μόνο τέσσερις φορές κατά το πρώτο δίμηνο της θητείας του (3/8/2010, 3/9/2010, 20/9/2010 και 3/10/2010). Για να καλυφθεί η παρατυπία του Γεωργίου στις 3.10.2011 δημοσιεύεται ο νόμος 4021/2011 όπου σε συγκεκριμένο άρθρο (υπ. αρ. 51) θεωρείται λήξασα η θητεία των μελών της ΕΛΣΤΑΤ πλην της δικής του και του Κ. Σκορδά, ενώ ορίζεται ότι μέχρι την αντικατάσταση των απομακρυθέντων μελών οι αρμοδιότητες του συλλογικού οργάνου θα ασκούνται από τον διπλοθεσίτη Γεωργίου που αίφνης μετατράπηκε και σε τσάρο!

Το επιχείρημα που ακούστηκε εντός της δικαστικής αιθούσης ότι είχε εκλείψει η εμπιστοσύνη, και γι’ αυτό ο υπόδικος Γεωργίου τα έκανε όλα μόνος του,  ανασκευάστηκε από τον εισαγγελέα ο οποίος αντέτεινε ότι αν ο Γεωργίου δεν τους εμπιστευόταν θα μπορούσε να αναθέσει στον αντιπρόεδρο τη σύγκλιση του ΔΣ. Γιατί δεν το ζήταγε από τον Ν. Λογοθέτη;

Ο Γεωργίου (που δεν έχανε ευκαιρία να μιλάει απαξιωτικά για την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας συνεχώς τον όρο “the Greek way”  όταν ήθελε να δείξει πως κάτι γίνεται πρόχειρα) για να ισχυροποιήσει περαιτέρω τη θέση του εξέδιδε δελτία Τύπου  στα ελληνικά και αγγλικά. Σε αυτά τα δελτία Τύπου χαρακτήριζε τα μέλη του ΔΣ ως πολιτικά κινούμενους, με συμπεριφορά συνδικαλιστή και «ανώμαλα – irregular» φερόμενους!

Για το αδίκημα της μη σύγκλισης του ΔΣ το Εφετείο αποφάσισε ότι ο Γεωργίου είναι αθώος.

Ένοχος για το έλλειμμα του 2009

Ξεχωριστής σημασίας όμως είναι η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων να καταδικάσει τον Γεωργίου σε δύο χρόνια φυλακή, με τριετή όμως αναστολή, για την αντικανονική διαβίβαση των στοιχείων του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009. Συγκεκριμένα, επειδή δεν τέθηκαν υπ’ όψη της ΕΛΣΤΑΤ, ως συλλογικού οργάνου και χωρίς η τελευταία να συναινέσει στη διαβίβασή τους, κατά παράβαση του άρθρου 10, παρ. 2 στ. α’ του ν.3832.2010 που ίσχυε τότε. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι «η ΕΛΣΤΑΤ ιδίως: α. Καταρτίζει και εκτελεί το ετήσιο στατιστικό πρόγραμμα και παράγει και δημοσιεύει με την ιδιότητα της “εθνικής στατιστικής υπηρεσίας” όπως ορίζεται στην παρ. 1 του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 223/2009 τις επίσημες, εθνικές και ευρωπαϊκές στατιστικές της χώρας».

Ο Γεωργίου ωστόσο επέλεξε να διαβιβάσει μόνος του τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009. Έτσι, χωρίς κανέναν έλεγχο προέβλεψε το έλλειμμα του 2009 στο 13,6% του ΑΕΠ κι αργότερα το διόγκωσε ακόμη περισσότερο στέλνοντάς το στο 15,4% και λίγο αργότερα ακόμη πιο ψηλά: στο 15,8%!

Ο Γεωργίου, που κρίθηκε ένοχος γι’ αυτό το αδίκημα χωρίς μάλιστα να του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό και με την ανώτατη ποινή, παραβίασε τις αρχές που ακολουθούνται απαρέγκλιτα σε όλες τις στατιστικές υπηρεσίες της Ευρώπης.

Οι μάρτυρες υπεράσπισης του Γεωργίου, και οι τρεις από το εξωτερικό στελέχη της βαθιά διεφθαρμένης υπηρεσίας Γιουροστάτ, σε αυτό το θέμα ψεύδονταν κατ’ επανάληψη, προσπαθώντας να καλύψουν τον Γεωργίου, όπως συστηματικά έπρατταν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εις μάλιστα εξ αυτών ο ισλανδός Σνόρασον αν και στατιστικός κατά δήλωσή του (παρότι τα πανάκριβα σεμινάρια που διοργανώθηκαν για να διδάξει ο ίδιος απευθύνονταν σε μαθητές δημοτικού κι όχι στο προσωπικό της ΕΛΣΤΑΤ) συνέβαλε τα μέγιστα για την τροποποίηση του νόμου ώστε να αυξηθούν οι αρμοδιότητες του Γεωργίου σε βάρος του ΔΣ. Πολυπράγμων ο Ισλανδός…

Η απόφαση του δικαστηρίου να καταδικάσει τον Γεωργίου για την αυθαίρετη διαβίβαση των στοιχείων του ελλείμματος του 2009 ανοίγει το δρόμο για την αποκάλυψη και την αμφισβήτηση του παιχνιδιού που στήθηκε για να ενταχθεί η Ελλάδα στα Μνημόνια με ευθύνη ΕΕ – ΔΝΤ και φυσικά της εγχώριας οικονομικής ελίτ . Αν ρωτούνταν οι πιστωτές για ποια από τις τρεις κατηγορίες δε θα ήθελαν να καταδικαστεί ο υπάλληλος του ΔΝΤ αυτήν ακριβώς θα επέλεγαν καθώς η απόρριψη του τρόπου με τον οποίο διαβιβάστηκε το έλλειμμα του 2009 (όσο κι αν αντιφάσκει με την αθώωση του Γεωργίου για τη μη σύγκλιση του ΔΣ) ανοίγει το δρόμο στις δίκες που εκκρεμούν για την αμφισβήτηση και του ίδιου του ελλείμματος του 2009!

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια απόφαση που όσο κι αν δεν είναι η καλύτερη δυνατή, διευκολύνει να αποδειχθεί ότι και το ίδιο το έλλειμμα σχηματίστηκε κατά παραγγελία των πιστωτών ώστε να δικαιολογηθεί η φιλολογία του δημοσιονομικού εκτροχιασμού.

Παραπέρα, τη δική της σημασία έχει η απόφαση της Ζωής Γεωργαντά και του Νίκου Λογοθέτη να προχωρήσουν σε άσκηση αναίρεσης από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τα δύο αθωωτικά σκέλη της απόφασης του τριμελούς εφετείου. Οι αποκαλύψεις επομένως θα συνεχιστούν όσο κι αν δεν το θέλουν πιστωτές και κυβέρνηση…

Πηγή: kommon

Γιατί δε θέλουν να λογοδοτήσει ο Γεωργίου

Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε τους δανειστές και την κυβέρνηση λίγα 24ωρα μετά την εκταμίευση της δόσης των 7,7 δισ. κι αφού πρώτα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είχαν υλοποιήσει μέχρι τέλος κάθε απαίτηση των Ευρωπαίων πιστωτών και του ΔΝΤ. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβανόταν η αθώωση των τριών στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ από Ιταλία, Ισπανία και Σλοβενία για διώξεις που τους βάραιναν και του πρώην Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου ο οποίος φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 έτσι ώστε η Ελλάδα να υπαχθεί στο καθεστώς των Μνημονίων. Ακόμη και την αποζημίωσή του με το ποσό των 100.000 ευρώ για τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε μια ακραία πράξη πολιτικής τους ταπείνωσης.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η έκπληξη που ακολούθησε την εκταμίευση αφορούσε την άσκηση αναίρεσης εκ μέρους της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου, εναντίον του βουλεύματος των συμβουλίων εφετών (υπ. αρ. 969/2017) το οποίο εκδόθηκε στις 26 Μαΐου 2017 και με το οποίο ο Α. Γεωργίου απαλλάγηκε των κατηγοριών για τεχνητή διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Με το συγκεκριμένο βούλευμα που προτάθηκε από τον εισαγγελέα εφετών, Ιωάννη Κούτρα, και υιοθετήθηκε κατά πλειοψηφία (μόνο η εφέτης Χριστίνα Ρωμέση ψήφισε την παραπομπή τους) αποφασίστηκε να μην παραπεμφθούν στο ειδώλιο του τριμελούς εφετείου κακουργημάτων της Αθήνας ο Α. Γεωργίου και δύο ακόμη συνεργάτες του (Κωνσταντίνος Μολφέτας και Αθανασία Ξενάκη) για την κατηγορία της ψευδούς βεβαίωσης κατά συναυτουργία σε βάρος του δημοσίου υπό την ιδιαζόντως επιβαρυντική περίσταση της ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας του αντικειμένου του εγκλήματος.

Πρέπει να αναφερθεί μάλιστα ότι αυτή ήταν η δεύτερη φορά που ο Α. Γεωργίου και οι συγκατηγορούμενοι του απαλλάσσονταν με βούλευμα του συμβουλίου εφετών Αθηνών. Είχε προηγηθεί μια πανομοιότυπη απόφαση απαλλαγής (1149/2015) από την κατηγορία σε βαθμό κακουργήματος για ψευδή βεβαίωση στοιχείων.

Ποτέ δεν αθωώθηκε ο Γεωργίου!

Κατά συνέπεια όσοι υποστήριξαν ότι ο Α. Γεωργίου έχει αθωωθεί δύο φορές ως τώρα έκαναν μια διασταλτική ερμηνεία του βουλεύματος. Μετέτρεψαν τα απαλλακτικά βουλεύματα σε αθωώσεις με εμφανή στόχο να παρουσιάσουν τον Α. Γεωργίου σαν θύμα διώξεων. Κι αντί να απολογηθεί για την αδυναμία του να αποδείξει την αθωότητά του στην ακροαματική διαδικασία, όπως υποχρεούται να πράξει κάθε κατηγορούμενος, να εμφανίζεται ως θύμα πολιτικών σκευωριών. Όταν η μοναδική πολιτική σκευωρία που είναι σε εξέλιξη στοχεύει στην αθώωσή του.

Στην  προσπάθεια να εμφανιστεί ο Γεωργίου σαν θύμα πρωτοστάτησε η Μιράντα Ξαφά συνάδελφος του Γεωργίου στο ΔΝΤ. Απαντώντας στις 20 Ιουλίου σε tweet μου, που έγραφα «τελικά να σεβόμαστε όλες τις αποφάσεις της δικαιοσύνης ή μόνο εκείνες που μας συμφέρουν;» (το οποίο ήταν απάντηση σε δικό της tweet όπου έγραφε ότι «η κυβέρνηση οφείλει να θέσει τέρμα στην πολιτικά υποκινούμενη δίωξη του πρώην προέδρου ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου»), ανταπάντησε: «υπόθεση Γεωργίου – Δύο αθωώσεις, δύο πολιτικά υποκινούμενες αναιρέσεις: “Λάθος απόφαση, ξαναπροσπαθήστε!”».

Αν η Μιράντα Ξαφά σεβόταν την αλήθεια έπρεπε να γράψει «δύο απαλλακτικά βουλεύματα» και όχι «δύο αθωώσεις». Στόχευε όμως στη δημιουργία εντυπώσεων κι ας διαστρέβλωνε με τη διατύπωση που καθόλου τυχαία επέλεξε την πραγματικότητα.

Η απόφαση της ανωτάτης δικαστικού λειτουργού προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με πιο πρόσφατη την επίσκεψη της επικεφαλής του νομικού γραφείου του πρωθυπουργού και πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου στο ανώτατο δικαστήριο, όπου σύμφωνα με δημοσιεύματα εξέφρασε τη δυσφορία του πρωθυπουργού και απαίτησε να διακοπεί κάθε σχετική διαδικασία σε βάρος του πρώην υπαλλήλου του ΔΝΤ και προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ. Η παρέμβαση της Β. Θάνου αποτελεί επιτομή των πολιτικών, εξωθεσμικών παρεμβάσεων καθώς αξιοποιεί την εμπειρία της στο δικαστικό χώρο ώστε να λειτουργήσει σαν το μακρύ χέρι της κυβέρνησης, επιβάλλοντας τη θέληση του Μαξίμου και των πιστωτών.

Το αστείο σε αυτό το όργιο παρασκηνιακών πιέσεων που εξελίσσεται είναι ότι η ΝΔ και οι φιλικός της Τύπος που κατήγγειλαν δριμύτατα το διορισμό της Θάνου στο νομικό γραφείο του πρωθυπουργού ως παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης, αυτή τη φορά εποίησαν την …νύσσαν. Προείχε βλέπετε η αθώωση του Γεωργίου, δηλαδή η συγκάλυψη των σκανδάλων  που οδήγησαν έλλειμμα και χρέος στα ουράνια και η υλοποίηση των εντολών των δανειστών. Έτσι, όσοι έσκιζαν τα ιμάτιά τους για την παραβίαση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης βρέθηκαν να τρίβουν τώρα τα χέρια τους για την παραβίασή της…

Απειλούν με μηνύσεις οι γραφειοκράτες της ΕΕ

Αν η πιο πρόσφατη αντίδραση ήρθε από την πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου η κορυφαία και εντελώς αδικαιολόγητης – από πρώτη ματιά – οξύτητας αντίδραση ήρθε από τις Βρυξέλλες. Έφτασαν μάλιστα σε σημείο δημοσιογράφοι – παπαγαλάκια των Βρυξελλών να απειλούν ότι πιθανές αναφορές σε «φουσκωμένα ελλείμματα» ενδέχεται στο εξής ακόμη και να αντιμετωπίζονται ως «ψευδές ειδήσεις» (fake news). Να επισείουν δηλαδή διώξεις και πρόστιμα!

Η οργή της ΕΕ, που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως μπανανία, αξιοποιώντας φυσικά και τη δουλική στάση της κυβέρνησης Τσίπρα, είναι πλήρως κατανοητή στη βάση των συνεπειών που μπορεί να σημάνει για όλες τις χώρες που ψήφισαν τη δανειοδότηση της Ελλάδας το 2010 μια τελεσίδικη δικαστική απόφαση που θα καταλήγει ότι ο Γεωργίου και  Γιούροστατ αλλοίωσαν δολίως τα δημοσιονομικά μεγέθη της Ελλάδας. Επομένως, οι εκατοντάδες βουλευτές σε όλη την ΕΕ εξαπατήθηκαν με ανυπόστατα οικονομικά στοιχεία – προϊόν μαγειρέματος, για να σωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες. Η ΕΕ επομένως τρέχει να προλάβει όχι μόνο για να σώσει ένα πολύτιμο συνεργάτη της στην Αθήνα, που με δόλιους τρόπους και κατά παράβαση όχι μόνο της επιστημονικής δεοντολογίας αλλά και των νόμων άνοιξε το δρόμο για τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων, αλλά και για να συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες στην παραποίηση των στατιστικών στοιχείων. Για να μην ανοίξει δηλαδή ο Ασκός του Αιόλου και αποκαλυφθεί η μεγάλη ληστεία που διοργάνωσε η ΕΕ σε βάρος των λαών, με όχημα τι «διασώσεις»…

Για να φανεί καλύτερα πόσο προκλητική και σε βάρος κάθε έννοιας δικαίου είναι η παρέμβαση των δανειστών με στόχο να κλείσει άρον – άρον το κεφάλαιο Γεωργίου, αξίζει μια μικρή αναδρομή στις σοβαρότατες κατηγορίες που βαραίνουν τον πρώην ισχυρό άνδρα της ΕΛΣΤΑΤ, που έστρωσε το δρόμο για να μπορεί ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, να μιλάει για Τιτανικό εν είδει αυτοεκπληρούμενης προφητείας…

Αφήνοντας κατά μέρους σοβαρότατες κατηγορίες όπως για παράδειγμα ότι ο Α. Γεωργίου δεν ενημέρωνε το ΔΣ της υπηρεσίας, όπως είχε υποχρέωση, έτσι ώστε να μην υπόκειται σε έλεγχο και να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να λογοδοτεί ή την επιλογή του να αμείβεται ταυτόχρονα από το ΔΝΤ και την ΕΛΣΤΑΤ την πρώτη περίοδο που διορίσθηκε στη στατιστική υπηρεσία, αποκρύβοντας μάλιστα την επαγγελματική του σχέση από το ΔΝΤ, αξίζει να σταθούμε σε τρία συγκεκριμένα παραδείγματα. Αυτά τα παραδείγματα αποδεικνύουν το μαγείρεμα στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που συντελέστηκε με ευθύνη του Γεωργίου ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 να φτάσει το 11,9% αρχικά και το 15,6% του ΑΕΠ στη συνέχεια. Δείχνουν επίσης γιατί πιστωτές, μνημονιακές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, Παπαδήμου, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) δε θέλουν να φτάσει το θέμα στην ακροαματική διαδικασία.

Η δημιουργική λογιστική χρησιμοποιήθηκε στα στοιχεία 1) των νοσοκομείων, 2) των 17 ΔΕΚΟ και των εκατοντάδων νομικών προσώπων (περί τα 500) και 3) των περίφημων swap του Σημίτη που «μαγειρεύτηκαν» ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα να φουσκώσει και να ξεκινήσει το 2010 η «θεραπεία σοκ». Πώς αλλιώς θα στηριζόταν το παγκάλειο επιχείρημα «όλοι μαζί τα φάγαμε» που βολεύει μια χαρά ακόμη και το ΣΥΡΙΖΑ;

Στατιστικές αλχημείες

Το ποσό που έστειλε ως νοσοκομειακές οφειλές η ελληνική στατιστική υπηρεσία (ΕΣΥΕ τότε) στο πλαίσιο μιας πάγια επαναλαμβανόμενης διαδικασίας τον Οκτώβριο του 2009 προκειμένου να καταρτιστούν οι πίνακες με τα δημοσιονομικά στοιχεία των κρατών μελών της ΕΕ ήταν «μόλις» 2,3 δισ. ευρώ. Στην κοινοποίηση όμως που έφτασε στη Γιούροστατ, λίγες εβδομάδες αργότερα, με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 2008, το ποσό είχε αυξηθεί κατά 2,5 δισ. ευρώ επιπλέον φθάνοντας τα 4,8 δισ. ευρώ. Στη συνέχεια κρίθηκε πώς ούτε κι αυτό το ποσό ήταν αρκετό για να φτάσει το έλλειμμα στο ύψος που ήθελαν κι έτσι η ελληνική κυβέρνηση πρόσθεσε 1,8 δισ. ευρώ, αιτιολογώντας αυτή της την απόφαση με μια «τεχνική έκθεση σχετικά με την αναθεώρηση των υποχρεώσεων των νοσοκομείων» που απέστειλε με ημερομηνία 3/2/2010. Έτσι, τα 2,3 δισ. έγιναν από τον «μάγο» Γεωργίου 6,6 δισ. ευρώ. Η αποφασιστικότητά τους ήταν τέτοια (κι οι πλάτες που σίγουρα είχαν εκτός Ελλάδας) ώστε δεν πήραν υπ’ όψη τους ούτε καν το Ελεγκτικό Συνέδριο που από τα υποτιθέμενα 6,6 δισ. ενέκρινε μόνο τα 1,2 δισ. Δεν πτοήθηκαν επίσης να «χαμηλώσουν» τα 6,6 δισ. ούτε καν από το γεγονός ότι ενάμισι μήνα μετά την παράνομη αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος το υπουργείο Οικονομικών απαίτησε από τους προμηθευτές των νοσοκομείων να δεχθούν κούρεμα για τις ανεξόφλητες υποχρεώσεις τους των ετών 2005-2008 ύψους 30%. Έτσι ενώ τα δημόσια ταμεία επωφελήθηκαν του κουρέματος αυτή η έκπτωση ποτέ δεν καταγράφηκε στα δημοσιονομικά μεγέθη.

Αξίζει μάλιστα να τονιστεί μια θεμελιώδη ακόμη διάσταση, που την υπογραμμίζαμε στο πρώτο πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους τον Ιούνιο του 2015: «Οι εν λόγω στατιστικές πρακτικές , με τις οποίες υπολογίστηκαν οι υποχρεώσεις των νοσοκομείων, παραβαίνουν σαφώς τόσο τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς ESA95 (βλ. ESA95, παρ. 3.06, ΕΚ αρ. 2516/2000 Άρθρο 2 Κανονισμός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ΕΚ αρ. 995/2001) όσο και τον Κώδικα Ορθής Πρακτικής του Ευρωπαϊκού Στατιστικού Συστήματος (European Statistics Code of Practice), ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις αρχές της ανεξαρτησίας των στατιστικών μετρήσεων, της στατιστικής αντικειμενικότητας και της αξιοπιστίας». (σελ. 24)

Κατ’ επέκταση διαβεβαιώσεις ανώνυμων πηγών των Βρυξελλών οι οποίες αναδημοσιεύονται αυτούσιες και άκριτα (δες εδώ) διαβεβαιώνοντας ότι χρησιμοποιήθηκαν συγκεκριμένες μεθοδολογίες άρα η Γιούροστατ εγγυάται την αξιοπιστία των στοιχείων είναι …ανοησίες. Στάχτη στα μάτια! Πουθενά το ESA95 και το ESA2010 δεν υποδεικνύουν αυτή τη διαδικασία καταγραφής. Το γεγονός ότι οι διαβεβαιώσεις των Βρυξελλών είναι αυθαίρετες φαίνεται κι από τα μεγέθη που επικαλούνται. «Το έλλειμμα του 2009 ήταν 15,1% του ΑΕΠ» τονίζει το εν λόγω δημοσίευμα, θέλοντας να κλείσει έτσι τη συζήτηση. Υπάρχει όμως ένα πολύ μικρό πρόβλημα καθώς η ίδια η Γιούροστατ στην ανακοίνωση που όλοι θεωρούμε σημείο αναφοράς κι εκδίδεται γύρω στις 20 Απριλίου κάθε χρόνο (δες εδώ) ανέβαζε το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 στο 15,6% του ΑΕΠ. Τι ισχύει τελικά: 15,6% ή 15,1% του ΑΕΠ;

Ας αποφασίσει επομένως πρώτα η ίδια η Γιουροστάτ για το ύψος του ελλείμματος του 2009, έστω και τώρα 8 χρόνια μετά, η οποία δε χάνει ευκαιρία για να κάνει επίδειξη της κάκιστης ποιότητας των στοιχείων που δημοσιεύει (αντίθετα πχ με την αμερικανική αντίστοιχη υπηρεσία), και μετά να εκδίδει φετβάδες επιδιώκοντας να βάλει ταφόπλακα σε μια συζήτηση που έχει πολύ μέλλον.

Όλα μέσα…

Κατά παράβαση των διεθνών κανονισμών εντάχθηκαν επίσης 17 ΔΕΚΟ και εκατοντάδες νομικά πρόσωπα από τον τομέα των μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στον τομέα της γενικής κυβέρνησης για να φουσκώσει το έλλειμμα. Σε αυτές τις οντότητες συμπεριλαμβάνονταν από την ΕΘΕΛ, τον ΗΛΠΑΠ, τον ΗΣΑΠ και τον ΟΣΕ μέχρι το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών και τη Βαρβάκειο Αγορά. Ό,τι να ‘ναι…

Αποτέλεσμα αυτής της μετακίνησης ήταν να αυξηθεί το δημόσιο χρέος τουλάχιστον κατά 18,2 δισ. ευρώ. Για να μπορέσει τότε ο Α. Γεωργίου να περάσει αυτή την αλλαγή, που υλοποιήθηκε χωρίς να υπάρχουν οι παραμικρές μελέτες, ακύρωσε το Διοικητικό Συμβούλιο της υπηρεσίας και τη μετέτρεψε σε ενός ανδρός αρχή. Μάλιστα, στα κατορθώματά του εντάσσεται κι η προσπάθειά του να παραπλανήσει τη Βουλή καθώς για να αιτιολογήσει την αναταξινόμηση είχε προσκομίσει 74 φακέλους που υποτίθεται πως περιελάμβαναν τη σχετική τεκμηρίωση. Στην πραγματικότητα δεν περιείχαν μελέτες όπως έπρεπε, αλλά ερωτηματολόγια, ισολογισμούς και πλήθος άλλων εγγράφων που όμως ήταν εντελώς ανεπεξέργαστα.

Μόνο μενού από πιτσαρίες και σουβλατζίδικα δεν είχε παραχώσει, ξέροντας ότι τέτοιοι φάκελοι ποτέ σχεδόν δεν ανοίγονται καν. Όχι να διαβαστούν…

Το τελευταίο τέχνασμα που επιστράτευσε ο Α.Γεωργίου και οι συν αυτώ για να φουσκώσουν το έλλειμμα ήταν τα αμαρτωλά swaps του Κ. Σημίτη. Συγκεκριμένα οι συμφωνίες ανταλλαγής χρέους που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με την Goldman Sachs με σκοπό να κρυφτεί το δημόσιο χρέος. Αντί να ξεσκεπαστούν οι αλχημείες που χρησιμοποιήθηκαν για την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και να αποδοθούν οι δέουσες ευθύνες στο οικονομικό επιτελείο του Κ. Σημίτη (Λ. Παπαδήμος, Γ. Στουρνάρας, κ.α.) αυτές ακριβώς οι αλχημείες χρησιμοποιήθηκαν για μια ακόμη φορά εναντίον μας, καθώς αυθαίρετα πάλι ο Γεωργίου αποφάσισε να κατανείμει τα 21 δισ. ευρώ του swap την 4ετία 2006-2009, αυξάνοντας αναδρομικά και κατά παράβαση των κανονισμών της ΕΕ το δημόσιο χρέος. Γιατί έπρεπε να το κατανείμει σε προηγούμενα έτη κι όχι στα επόμενα, όπως μπορούσε να κάνει, δεν θέλουν να μάθουμε ποτέ…

Οι Ευρωπαίοι επιχείρησαν να  συγκαλύψουν το σκάνδαλο της ΕΛΣΤΑΤ επικαλούμενοι την περίφημη ανεξαρτησία της  στατιστικής υπηρεσίας. Η δήλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έλεγε με λίγα λόγια πως «αν εμείς βρίσκουμε τα στοιχεία αξιόπιστα εσάς σας περισσεύουν». Πρόκειται για ακραίο πολιτικό αυταρχισμό που δείχνει ότι η ανεξαρτητοποίηση …βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία.  Απαγορεύει το δημοκρατικό έλεγχο, καταργεί κυριαρχικά δικαιώματα, διευκολύνει τη φτωχοποίηση και γίνεται εργαλείο επιβολής πολιτικών που κανένας λαός δεν αποφάσισε, ούτε ενέκρινε. Οι ανεξάρτητες αρχές επομένως ακυρώνουν τη δημοκρατία, όπως κι η ίδια η ΕΕ που μετέρχεται κάθε μέσου για να συγκαλυφθούν τα σκάνδαλα της ΕΛΣΤΑΤ!

Αντί επιλόγου:  Τίποτε από τα παραπάνω δε θα είχε γίνει γνωστό αν τρεις σπουδαίοι επιστήμονες και αξιοθαύμαστου ήθους στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, που τίμησαν το ρόλο τους ως δημόσιοι λειτουργοί με ανυπολόγιστο μάλιστα προσωπικό κόστος, δεν έδιναν εδώ και επτά χρόνια σχεδόν καθημερινή μάχη για να βγει στη δημοσιότητα το σκάνδαλο της ΕΛΣΤΑΤ και να αποδοθούν οι ευθύνες. Συγκεκριμένα είναι η Ζωή Γεωργαντά, ο Νίκος Στρόμπλος και ο Νίκος Λογοθέτης. Απέναντί τους κάθε δημοκρατικός πολίτης είναι βαθιά υποχρεωμένος γιατί αντιστάθηκαν ακόμη και σε απειλές!

Πηγή: kommon

Η ενεργειακή φτώχεια θερίζει χειμώνα – καλοκαίρι

Χωρίς βλάβες εξήλθε η ΔΕΗ από το κρας τεστ του καύσωνα που έπληξε τη χώρα το τετραήμερο 29-30 Ιουνίου και 1-2 Ιουλίου 2017.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το γεγονός ωστόσο ότι ο σημαντικότερος πάροχος ενέργειας ανταποκρίθηκε, χωρίς να εμφανιστούν ατυχήματα, στην αυξημένη ζήτηση ενδέχεται να μην οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην προσφορά. Πολύ πιθανά δηλαδή οι διακοπές να αποφεύχθηκαν όχι επειδή η ΔΕΗ μπόρεσε να ικανοποιήσει την αυξημένη λόγω air condition ζήτηση, αλλά επειδή η ζήτηση παρέμεινε σχετικά χαμηλή, προσαρμοσμένη στα επί χρόνια άδεια πορτοφόλια των περισσότερων οικογενειών.

Μια επαρκή ένδειξη για την αδυναμία πολλών σπιτιών να ανταποκριθούν στο κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας παρέχουν οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί, που σύμφωνα με δημοσιεύματα αγγίζουν το μισό εκατομμύριο! Συγκεκριμένα, 250.000 περίπου (σχεδόν οι μισοί) εκτιμώνται οι πελάτες με υπόλοιπο από 500 ως 1.000 ευρώ, σε 150.000 οι πελάτες με απλήρωτους λογαριασμούς από 1.000 ως 3.000 ευρώ και 65.000 καταναλωτές έχουν απλήρωτους λογαριασμούς άνω των 3.000 ευρώ. Και μόνο η δομή των ανεξόφλητων λογαριασμών, με τη συντριπτική πλειοψηφία να αφορά μικρά υπόλοιπα ενώ όσο αυτά μεγαλώνουν ο αριθμός των απλήρωτων μικραίνει δημιουργώντας μια πυραμίδα, δείχνει ότι το πρόβλημα των ανεξόφλητων λογαριασμών είναι άμεση συνέπεια της φτώχειας. Η άτυπη και σιωπηρή στάση πληρωμών στους πάροχους ηλεκτρικής ενέργειας είναι η άλλη όψη της ανεργίας και της πείνας που δοκιμάζει εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά.

Το πρόβλημα της ενεργειακής φτώχειας δεν αποτελεί ακόμη μία ελληνική ιδιαιτερότητα, καθώς όλο και συχνότερα συζητιέται σε όλη την Ευρώπη. Κατά κοινή ομολογία η ενεργειακή φτώχεια είναι συνάρτηση τριών παραγόντων: των χαμηλών εισοδημάτων, του υψηλού ενεργειακού κόστους και της ανεπαρκούς θερμικής αποδοτικότητας των κατοικιών. Σε ποσοτικούς όρους με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία ένα νοικοκυριό εντάσσεται στην κατηγορία της ενεργειακής φτώχειας αν πρέπει να δαπανήσει ένα ποσοστό άνω του 10% του εισοδήματός του για να εξασφαλίσει επαρκείς συνθήκες θέρμανσης. Σε εκείνη δε την περίπτωση που πρέπει να ξοδέψει άνω του 20% του εισοδήματός του, τότε γίνεται λόγος για ακραία ενεργειακή φτώχεια!

Προσπερνώντας την αναγκαία ενίοτε σχολαστικότητα των ορισμών είναι εμφανές ότι η ενεργειακή φτώχεια εμφανίζεται ταυτόχρονα με την μετατροπή της ενέργειας σε εμπόρευμα, όταν παύει δηλαδή να αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα η διαβίωση σε ένα σπίτι με επαρκείς συνθήκες θέρμανσης το χειμώνα και δροσιάς το καλοκαίρι. Από τη στιγμή που η ενέργεια γίνεται ένα ακόμη πεδίο κερδοφορίας, κι αυτό τυπικά συμβαίνει με την ιδιωτικοποίηση των ενεργειακών εταιρειών, παύει να αποτελεί κοινωνικό και δημόσιο αγαθό κι αρχίζουν να εμφανίζονται οι αποκλεισμοί που έχουν φυσικά ταξικό πρόσημο, καθώς αφορούν τους πιο φτωχούς. Καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι μεταξύ των ενοικιαστών, όσων δηλαδή δε διαθέτουν ιδιόκτητο σπίτι, τα ποσοστά ενεργειακής φτώχειας είναι διπλάσια του μέσου, σύμφωνα με έρευνα που περιλαμβάνεται στην έκδοση Energy Poverty Handbook κι η οποία εκδόθηκε από την ομάδα των Οικολόγων του ευρωκοινοβουλίου, το 2016 (εδώ). Το βασικό της συμπέρασμα κι αυτό με το οποίο ξεκινάει η εισαγωγή της μελέτης είναι ένα: ότι η ενεργειακή φτώχεια αυξάνεται! Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι τόσο αυτονόητο, καθώς μέχρι την εμφάνιση της κρίσης η ενεργειακή φτώχεια γενικά μειωνόταν. Στη συνέχεια όμως αυξήθηκε φτάνοντας το 2012 στο υψηλότερο σημείο της, πριν αρχίσει και πάλι να μειώνεται με πολύ αργούς ρυθμούς ωστόσο.

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις της Επιθεώρησης Εισοδήματος και Συνθηκών Ζωής (EU Survey of Income and Living Conditions), υπολογίζεται ότι το 10% του πληθυσμού αδυνατεί να διατηρήσει το σπίτι που μένει επαρκώς ζεστό, το 16% ζει σε σπίτια με υγρασία, διαβρώσεις και διαρροές, ενώ το 9% δεν έχει ξοφλήσει το λογαριασμό του. Σε επίπεδο αριθμών και με βάση στοιχεία της Eurostat 52 εκ. κάτοικοι της ΕΕ αδυνατούν να διατηρήσουν ζεστά τα σπίτια τους, 161 εκ. έρχονται αντιμέτωπα με δυσανάλογα υψηλές δαπάνες, 87 εκ. διαβιούν σε κακής ποιότητας κατοικίες και 41 εκ. καθυστερούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς. Σε άλλες δε μελέτες εκτιμάται ότι από 50 ως 125 εκ. άτομα βρίσκονται σε κίνδυνο ενεργειακής φτώχειας.

Η ενεργειακή φτώχεια διπλάσια της εισοδηματικής!

Ξεχωριστή σημασία έχει μια θεμελιώδης παραδοχή μεταξύ των ερευνητών που ασχολούνται με την ενεργειακή φτώχεια: Ότι δεν συμπίπτει με την εισοδηματική φτώχεια. Επομένως, η διερεύνησή των όρων εμφάνισής της δεν είναι μια περιττή πολυτέλεια, που επικαλύπτεται από τη διερεύνηση και τη χαρτογράφηση της στενά ορισμένης, εισοδηματικής φτώχειας. Έρευνα στη Σκοτία έδειξε ότι οι ενεργειακά φτωχοί (περίπου 940.000) είναι υπερ-διπλάσιοι από τους εισοδηματικά φτωχούς (οι οποίο ανέρχονται σε 443.000).

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μία από τις αιτίες της εξάπλωσης της ενεργειακής φτώχειας είναι η άνοδος των τιμών του ηλεκτρικού. Σύμφωνα με το γερμανικό ομοσπονδιακό γραφείο Στατιστικής από το 2000 έχουν σχεδόν διπλασιαστεί, αποδεικνύοντας ότι το περιβάλλον φιλελευθεροποίησης δεν έφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, δηλαδή πτώση των τιμών ελέω του ανταγωνισμού, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα υπόσχονταν οι υπερασπιστές της φιλελευθεροποίησης. Μια ανάλογη τάση παρατηρείται και στην Ελλάδα. Με βάση στοιχεία της Eurostat από το 2013 ως το 2015 οι τιμές του ηλεκτρικού για τα νοικοκυριά αυξήθηκαν, ενώ στη βιομηχανία μειώθηκαν!

Η στενή σχέση μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και ενεργειακής φτώχειας φαίνεται κι από τα πρωτεία που διατηρούν στα παγωμένα σπίτια το χειμώνα οι χώρες της νότιας και ανατολικής Ευρώπης. Τα κράτη με τα περισσότερα κρύα σπίτια είναι σε Βουλγαρία, Ελλάδα, Λετονία, Λιθουανία και Πορτογαλία, στις χώρες δηλαδή που πέρασαν τα μνημόνια και οι θεραπείες σοκ του ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο ερευνητές υπογραμμίζουν την ανάδυση μιας νέας διαχωριστικής γραμμής που διασπά τα κράτη μέλη της ΕΕ, από τη μια σε ένα σύνολο κρατών που βρίσκονται στη βόρεια και τη δυτική Ευρώπη κι αποτελούν τον πυρήνα κι από την άλλη σε μια δεύτερη ταχύτητα κρατών στο νότο και ανατολικά που αποτελεί την περιφέρεια της ΕΕ, η οποία το χειμώνα παγώνει και το καλοκαίρι ψήνεται, λόγω ενεργειακής φτώχειας. Συνηχήσεις με ανάλογους διαχωρισμούς στο πλαίσιο της ευρωζώνης, μόνο τυχαίες δεν είναι, προφανώς…

Η ενεργειακή φτώχεια προβάλλει όλο και πιο απειλητικά εξ αιτίας της συχνότατης εμφάνισης ακραίων καιρικών φαινομένων όπως εμφανίζονται είτε με καύσωνες το καλοκαίρι ή με παγετούς το χειμώνα, λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Τούτου δοθέντος η αντιμετώπισή της δεν μπορεί να εναποτίθεται στις δυνάμεις της αγοράς ή σε όσους καταφέρνουν ακόμη να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους, όπως γίνεται σήμερα με τα κόστη του κοινωνικού οικιακού τιμολογίου κι επιδοτούμενα τιμολόγια όπως αυτά που αφορούν τους πολύτεκνους να βαραίνουν τους λογαριασμούς όλων των καταναλωτών…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 7 Ιουλίου 2017