Home » Oικονομία

Category Archives: Oικονομία

Επτά λόγοι ντροπής της κυβέρνησης για το υπερ-πλεόνασμα!

Πώς δημιουργήθηκε το πλεόνασμα – μαμούθ του 2016, που φτάνει το 4,19% του ΑΕΠ (7,4 δισ. ευρώ) σε όρους προγράμματος και 3,9% του ΑΕΠ (6,9 δισ. ευρώ) με βάση τη μεθοδολογία της Eurostat;

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Θαυμάστε λοιπόν γιατί χαίρεται και χαμογελάει η κυβέρνηση. Ποιά είναι δηλαδή εκείνα τα μέτρα που οδήγησαν στο υπερ-πλεόνασμα του 2016:

  1. Τσίπρας και Καμμένος καμαρώνουν επειδή μια σειρά ειδών λαϊκής κατανάλωσης πέρασαν από το ΦΠΑ 13% στον ανώτερο συντελεστή του 23%. Τουλάχιστον 1,56 δις. έφερε στα κρατικά ταμεία αυτή η αύξηση.
  2. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπερηφανεύονται επειδή αύξησαν τις εισφορές για υγειονομική περίθαλψη, με αποτέλεσμα να εισρεύσει στο δημόσιο 854 εκ. ευρώ.
  3. Τσίπρας και Καμμένος χαίρονται επειδή αύξησαν την προκαταβολή φόρου σε ΑΕ, ΕΠΕ και ΙΚΕ από 80% σε 100%, στις προσωπικές εταιρείες (ΟΕ, ΕΕ) από 55% σε 75% και στα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα πρόσωπα από 55% σε 75%.
  4. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δηλώνουν θριαμβευτές επειδή αύξησαν την ειδική εισφορά αλληλεγγύης, την οποία θα καταργούσαν μαζί με πολλά άλλα μέτρα όπως ο ΕΝΦΙΑ…
  5. Τσίπρας και Καμμένος κραδαίνουν ως τρόπαιο την κατάργηση του ΕΚΑΣ, τις μειώσεις στις συντάξεις χηρείας, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τις αυξήσεις στις εισφορές του ΟΓΑ και την περικοπή των επικουρικών συντάξεων.
  6. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επαίρονται για τα 280,5 εκ. που συγκέντρωσαν από την πώληση των μετοχών του ΟΛΠ (51% +16%), για τα 95 εκ. ευρώ που συγκέντρωσαν από την πώληση του Αστέρα Βουλιαγμένης, τα 10 εκ. ευρώ που μάζεψαν από την πώληση της Κασσιώπης στην Κέρκυρα, τα 22 εκ. που επέφερε η πώληση κτιρίων του ελληνικού δημοσίου στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Ουάσινγκτον, Ερεβάν, Ρώμη, Λουμπλιάνα, κ.α.) τα 3,85 που συγκέντρωσαν από την πώληση των 2 Airbus, κοκ.
  7. Τσίπρας και Καμμένος κομπορρημονούν επιπλέον επειδή κατάφεραν να μειώσουν σημαντικά τις κοινωνικής φύσης δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Μείωσαν για παράδειγμα τις μεταβιβάσεις σε ΟΤΑ (από 220 εκ. σε 69 εκ.), σε νοσοκομεία (από 326 εκ. σε 321 εκ.), σε ΔΕΚΟ (από 106 εκ. ευρώ σε 94 εκ.) στους συγκοινωνιακούς φορείς (από 317 εκ. ευρώ σε 281 εκ. ευρώ), κ.α. Δεν θα έχουν μείνει κοινωνικές δαπάνες να μειώσει αν εκλεγεί ο Μητσοτάκης…

Επομένως, η αύξηση των εσόδων κατά 2,65 δισ. ευρώ από το 2015 στο 2016 και η μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 9,06 δισ. είχε χαμένους και κερδισμένους…

Τα παραπάνω μέτρα περιλαμβάνονταν στο Μνημόνιο Τσίπρα που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τον Αύγουστο του 2015, (δες εδώ κι εδώ) όταν πρόδωσαν τη λαϊκή εντολή και επισημοποίησαν την παράδοσή τους στους πιστωτές. Η δημοσιονομική προσαρμογή που προέβλεπε το 3ο Μνημόνιο για το 2015 ανερχόταν σε 1.541,2 εκ. ευρώ και για το 2016 στα 5.732,5. Ορίστε λοιπόν από πού προέκυψε το πλεόνασμα!

Τα αντιλαϊκά μέτρα που εφάρμοσαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ για να καταφέρουν να εμφανίσουν ένα υπερ-πλεόνασμα οκτώ φορές μεγαλύτερο αυτού που είχε προβλεφθεί στον προϋπολογισμό (0,5%!) είναι πολύ περισσότερα. Οι λόγοι δηλαδή για τους οποίους η κυβέρνηση όφειλε να ντρέπεται αντί να καυχιέται είναι πολλοί περισσότεροι απ’ όσους αναφέραμε.

Ακόμη και τα παραπάνω ωστόσο δείχνουν ότι πίσω από τις κυβερνητικές φανφάρες κρύβεται η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Και τα δύο συνεχίζονται όχι απλά με τους ίδιους αλλά με ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με τις επιδόσεις των κυβερνήσεων ΓΑΠ και Σαμαρά. Δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είναι πιο καλοί μνημονιακοί μαθητές.

Η κυβέρνηση ωστόσο καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να κρύψει αυτή την πραγματικότητα. Εμφανίζει το όνειδος του δημοσιονομικού πλεονάσματος ως ευλογία έτσι ώστε να νομιμοποιήσει και να καθαγιάσει την πολιτική της. Εκ των υστέρων με άλλα λόγια προσπαθεί να εμφανιστεί ως δικαιωμένη. Αναζητά συνενόχους!

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επιπλέον καλλωπίζοντας την μέχρι σήμερα αντιλαϊκή πολιτική της φορομπηξίας και των περικοπών που οδήγησε στο πλεόνασμα πασχίζουν να στρώσουν το έδαφος για την εφαρμογή των νέων αντιλαϊκών μέτρων με τα οποία κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Των μέτρων συγκεκριμένα που έχουν ήδη συμφωνήσει για το 2019 – 2020, αφορούν  μείωση συντάξεων και αφορολόγητου ορίου και ανέρχονται (ως τώρα) σε 3,6 δισ. ευρώ. Έτσι ώστε το 2021 να μπορούν να θριαμβολογούν για νέα δημοσιονομικά πλεονάσματα…

Αναρτήθηκε στο kommon

Πώς ο ΣΥΡΙΖΑ …συνέτριψε για μια ακόμη φορά τον Σόιμπλε

Αν κάποιος περίμενε να καταλάβει από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ που διεξήχθη την Κυριακή 9 Απριλίου 2017 τι αποφασίσθηκε στη σύνοδο του Γιούρογκρουπ στην πρωτεύουσα της Μάλτας μόνο σαμπάνιες δε θα άνοιγε για τη νέα …ήττα που υπέστησαν οι δανειστές.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Οι διατυπώσεις που περιέχονται στην Πολιτική Απόφαση (δες εδώ) ισοδυναμούν με συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Σταχυολογούμε δύο μόνο από τα μαργαριτάρια που περιέχονται, με τα οποία επιχειρήθηκε να συγκαλυφθεί η ταπεινωτική υποχώρηση της κυβέρνησης στη Βαλέτα: «Ολοκλήρωση του προγράμματος και έξοδος από επιτροπεία», «η συμφωνία δεν περιλαμβάνει επιπλέον δημοσιονομική προσαρμογή» και πολλά άλλα.

Στον αντίποδα της προσπάθειας εξωραϊσμού της κατάστασης η συμφωνία της Μάλτας είναι ζημιογόνα για τα λαϊκά συμφέροντα και προάγγελος νέας φτώχειας, όπως κάθε άλλη συμφωνία από το 2010 και μετά, για πέντε λόγους:

Νέα μέτρα ύψους 3,6 δισ. τουλάχιστον

Πρώτο, περιλαμβάνει επιπλέον μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, ύψους 1% του ΑΕΠ (δηλ. 1,8 δισ. ευρώ) για το 2019 που θα αφορούν μειώσεις στις συντάξεις κι άλλο 1% του ΑΕΠ (1,8 δισ. ευρώ) για το 2020 που θα αφορούν μεγάλη μείωση του αφορολόγητου, από τα 8.636 που είναι μέχρι σήμερα για τους άγαμους.  Μάλιστα, το καλοκαίρι του 2018 το ίδιο του ΔΝΤ (ο «κακός» της παρέας) θα εξετάσει μην τυχόν κι είναι απαραίτητο τα μέτρα του 2020 να εφαρμοστούν το 2019.

Δεύτερο, δεν έχει συγκεκριμενοποιηθεί η ημερομηνία επιστροφής των εκπροσώπων των δανειστών στην Αθήνα, που μάλλον παραπέμπεται για μετά την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ που θα διεξαχθεί από 20 ως 23 Απριλίου 2017. Γεγονός που αφήνει ανοικτές όλες τις ημερομηνίες για το κλείσιμο της αξιολόγησης χωρίς να αποκλείεται να φτάσουμε τον Ιούλιο οπότε λήγουν ομόλογα ύψους 6 δισ. ευρώ (17 Ιουλίου 2 δισ. σε ιδιώτες και 20 Ιουλίου 4 δισ. σε ΕΚΤ και εθνικές κεντρικές τράπεζες).

Τρίτο, δεν προβλέπεται ούτε καν η άμεση εφαρμογή του (κενού περιεχομένου) μεσοπρόθεσμου πακέτου για την ελάφρυνση του χρέους, το οποίο συμφωνήθηκε στο Γιούρογκρουπ του Μαΐου του 2016. Εκπρόσωπος του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, ξεκαθάρισε τη Δευτέρα 10 Απριλίου, δηλαδή μια μέρα μετά τα όσα δήλωσε στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ο πρωθυπουργός, ότι πρώτα θα ψηφιστούν τα μέτρα στη Βουλή και μετά θα εξεταστεί η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Το ίδιο είχε δηλώσει κι ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις, την Πέμπτη 6 Απριλίου…

Επιπλέον δεν αποκλείεται ακόμη κι αυτά τα μεσοπρόθεσμα μέτρα να δίνονται με …δόσεις. Να εγκρίνονται δηλαδή εάν κι εφ’ όσον ψηφίζονται συγκεκριμένα αντιλαϊκά μέτρα από τη Βουλή. Να λειτουργούν επομένως σαν καρότο, παρότι οι επιπτώσεις τους στο ύψος του χρέους είναι αδιάφορες…

Τέταρτο, η συμφωνία για δημοσιονομικά πλεονάσματα ύψους 3,5% για 5 χρόνια μετά το 2018 σημαίνει πως ούτε το πρόγραμμα ούτε η επιτροπεία τελειώνει τον Ιούλιο του 2018. ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δέχτηκαν από τώρα την επέκταση χειρότερων Μνημονιακών όρων για την επομένη της λήξης του προγράμματος χωρίς μάλιστα να υπάρχει πρόβλεψη για το πώς θα καλυφθούν τότε οι δανειακές ανάγκες της χώρας, δεδομένου ότι άνετα προεξοφλείται από τώρα πώς θα είναι αδύνατο να καλυφθούν με πρόσβαση στις αγορές.

Μοίρασμα της φτώχειας

Πέμπτο και τελευταίο, η κυβέρνηση επικαλείται ως επιτυχία της το περιθώριο άσκησης κοινωνικής πολιτικής που θα δημιουργηθεί σε περίπτωση υπέρβασης του στόχου δημοσιονομικού πλεονάσματος ύψους 3,5%. Μεγαλύτερη πολιτική απάτη δεν υπάρχει! Στην ουσία η κυβέρνηση διατείνεται πώς αν το πλεόνασμα φτάσει στο 3,6% του ΑΕΠ, τότε θα δοθεί για συσσίτια στα σχολεία το 0,1% του ΑΕΠ. Αν το πλεόνασμα φτάσει το 3,7% τότε θα δοθεί το 0,2%, κοκ. Κατ’ αρχήν να διευκρινίσουμε πώς δεν υπήρχε καν η ανάγκη νομοθέτησης αυτής της δυνατότητας. Ήταν δεδομένο πώς επιτρεπόταν  να χρησιμοποιήσει κατά βούληση η κυβέρνηση το παραπάνω ποσό.

Στην πράξη ωστόσο ακόμη και σε εκείνη την υποθετική και ακραία περίπτωση που το πλεόνασμα φτάσει το 7%, οπότε θα δώσει για κοινωνική πολιτική το μισό του πλεονάσματος, δηλαδή το 3,5%, τι θα έχει συμβεί; Θα έχει χρηματοδοτήσει από την μείωση του αφορολόγητου και την περικοπή των συντάξεων τα συσσίτια στα σχολεία. Δηλαδή, θα πεινάει ο συνταξιούχος για μην λιποθυμάει από την πείνα ο μαθητής. Αυτή είναι η κοινωνική πολιτική στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ…

Η κυβέρνηση πιστεύει ότι η ανακοίνωση εκ μέρους της Γιούροστατ στις 24 Απριλίου του υψηλού σχετικά πλεονάσματος θα λειτουργήσει σαν κυματοθραύστης απέναντι στις πιέσεις για επιπλέον μέτρα. Φρούδες ελπίδες! Να υπενθυμίσουμε ότι και πέρυσι η κυβέρνηση στα ίδια πελάγη ευτυχίας έπλεε για να τρέχει τον Μάιο να ψηφίζει νύχτα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα…

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή προοπτική μοναδική λύση παραμένει η άμεση παύση πληρωμών επί του δημόσιου χρέους κι η έξοδος από ευρώ κι ΕΕ στο πλαίσιο μιας πολιτικής ρήξης!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon στις 10 Απριλίου 2017

Να …σέβεστε το ΚΚΕ!

«Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας , οφείλει να το σέβεται για την ιστορία του, τους κοινωνικούς και δημοκρατικούς αγώνες του, για τη σαφήνεια του λόγου του, για το ρεαλισμό του», έγραφε την Τετάρτη  5 Απριλίου η στήλη «Η άποψη» της Εφημερίδας των Συντακτών, που εκφράζει πάντα τη γραμμή της εφημερίδας. (Εδώ ολόκληρο το άρθρο).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Και συνέχιζε: «Χαρακτηριστικό δείγμα ρεαλισμού του ΚΚΕ είναι όσα είπε ο γενικός γραμματέας, Δημήτρης Κουτσούμπας, παρουσιάζοντας την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής στο 20ο συνέδριο του κόμματος, για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ».

Για να μην αφήσουμε μάλιστα σε άλλους την μεταφορά της άποψης του ΚΚΕ, αξίζει να την παραθέσουμε αυτούσια. Έχει δε ως εξής:

«Αναμφίβολα οι εκτιμήσεις αυτές του ΚΚΕ όσο τραγικές κι αν ακούγονται δε συνιστούν κινδυνολογία. Είναι μια ωμή, ρεαλιστική αποτίμηση των επιπτώσεων μιας ενδεχόμενης εξέλιξης την οποία όλες οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τους και να προετοιμάζονται», τονίζει η εφημερίδα των Συντακτών, που έχει εν τω μεταξύ παραθέσει κι ένα εφιαλτικό σενάριο από την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ βάσει του οποίου «μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα οδηγήσει πιθανή έλλειψη τροφίμων, φαρμάκων, κ.α.»

Οι διατυπώσεις της ΚΕ του ΚΚΕ δεν στερούνται απλώς ρεαλισμού, αλλά είναι αποκυήματα ευρωλάγνας φαντασίας. Αρκεί μια ματιά αρχικά σε εμπεριστατωμένες αναλύσεις μαρξιστών οικονομολόγων, που έχουν επί χρόνια εργαστεί πάνω στο σενάριο της εξόδου από το ευρώ. Οι σημαντικότερες από αυτές βρίσκονται συγκεντρωμένες εδώ.

Η πιο πρόσφατη μελέτη είναι των μαρξιστών οικονομολόγων Κ. Λαπαβίτσα και Θ. Μαριόλη που διεξήχθη στο πλαίσιο του δικτύου Erensep. Εδώ το πλήρες κείμενό της.

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ αναμασάει ασχολίαστα ό,τι μεταδίδεται στα δελτία των 8, περί ανεξέλεγκτης υποτίμησης του νέου νομίσματος και επακόλουθης ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης φαίνεται κι από μια πρόσφατη μελέτη της Bank of America που εκτίμησε τις πιθανές επιπτώσεις μιας επιστροφής στα εθνικά νομίσματα για τις χώρες της ευρωζώνης. Εδώ το άρθρο της γερμανικής εφημερίδας Welt.

Βάσει των δικών της εκτιμήσεων η μεγαλύτερη υποτίμηση θα συνέβαινε σε Ελλάδα και Ισπανία και θα ήταν της τάξης του 7,5%, για να ακολουθήσει το εθνικό νόμισμα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας με 5%, 3% και 1%, αντίστοιχα. Στην άλλη άκρη της κλίμακας, το εθνικό νόμισμα της Γερμανίας θα ανατιμούταν κατά 15%. Μεταβολή που θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στις γερμανικές εξαγωγές. Πρόκειται για τάση που αν αποκωδικοποιούταν (ώστε να φανεί η ντε φάκτο ανατίμηση που προκαλείται στην Ελλάδα και η υποτίμηση στη Γερμανία) θα αναδείκνυε τις στρεβλώσεις τις οποίες προκαλεί το «ενιαίο νόμισμα», επισείοντας τεράστιο κοινωνικό κόστος. Το σημαντικότερο; Πώς το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό μέσο συναλλαγών…

Το ΚΚΕ επιλέγει ωστόσο να αναπαράγει τη γραμμή της αστικής τάξης, δηλαδή διασυρμού του σχεδίου εξόδου από το ευρώ, ενδύοντας την με κομμουνιστικά άμφια, όπως κάνει για παράδειγμα όταν παραπέμπει την απαλλαγή από το ευρώ στο επαναστατικό επέκεινα. Αφήνει εν τω μεταξύ αναπάντητο το ερώτημα πώς θα φτάσουμε ως εκεί. Ή, πως εργαζόμενοι οι οποίοι συνειδητοποιούν τον αρνητικό ρόλο του ευρώ (γι’ αυτό και στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται ένα 25%-30% να τάσσεται σταθερά κατά του ευρώ) θα οδηγηθούν στην πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, που περιλαμβάνει και την πάλη ενάντια στην ΕΕ… Ερώτημα που όσο δεν απαντιέται από την επαναστατική Αριστερά θα απαντιέται από την άκρα Δεξιά, στο πλαίσιο μιας εθνικιστικής ρητορείας!

Το ΚΚΕ διαστρεβλώνει μάλιστα την πραγματικότητα, όταν αποδίδει σε τμήματα του κεφαλαίου το σχέδιο επιστροφής στη δραχμή. Τη στιγμή που το κεφάλαιο, μέσω ΣΕΒ, Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και κάθε άλλης θεσμικής του εκπροσώπησης, χώρια τον Τύπο και τα κόμματα, έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ του ευρώ. Μάλιστα έχει απαγορεύσει τη συζήτηση για το εθνικό νόμισμα!

Ο Περισσός αναπαράγοντας αντι-επιστημονικές αναλύσεις, που βρίσκουν σημεία επαφής με το ιστορικό αναφυλαξίας απέναντι σε κάθε λαϊκό σκίρτημα που δεν ελέγχει οργανωτικά και το δικαιώνουν, στην πράξη υπηρετεί τη γραμμή του κεφαλαίου που έχει διαμορφώσει ζώνες υπεράνω ιδεολογικής αντιπαράθεσης και πολιτικής κριτικής…

Γι αυτό και Μέσα Ενημέρωσης που ακολουθούν πιστά την κυβέρνηση δηλώνουν δημόσια «να σέβεστε το ΚΚΕ»…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο kommon

Λαγκάρντ – Μέρκελ: Παίρνοντας από τις δύο τα χειρότερα

lagaΣυναγερμό πρέπει να προκαλέσει στην κοινωνία και την Αριστερά η συμφωνία της κυβέρνησης στο Eurogroup της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου 2017 να ανοίξει στις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές τα καυτά θέματα του ασφαλιστικού, της φορολογίας και των εργασιακών. Η υποχώρηση της κυβέρνησης καθιστά θέμα λίγων εβδομάδων ένα πολυνομοσχέδιο – σκούπα που θα αποτελεί ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί, ανεξάρτητα από τις μεγαλοστομίες της κυβέρνησης (περί τέλους της λιτότητας) η έναρξη των διαπραγματεύσεων με την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017 θα σημάνει όχι μόνο την προνομοθέτηση νέων μέτρων που θα ισχύσουν από το 2018 αλλά και την εφαρμογή άμεσων μέτρων!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στο χειρουργικό κρεβάτι έχουν ήδη μπει:

Η μείωση του αφορολόγητου από τα 8.636 ευρώ που είναι σήμερα για τον άγαμο στα 6.000 ακόμη και στα 5.000 ευρώ. Αυτή η μείωση θα πλήξει τα πιο φτωχά εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας, καθώς οι ωφελούμενοι του αφορολόγητου θα κληθούν να πληρώσουν ακόμη και 600 ευρώ παραπάνω το χρόνο. Αν θέλουν παραπάνω φορολογικά έσοδα για να εξασφαλίσουν τα δημοσιονομικά πλεονάσματα γιατί δε φορολογούν τις πολυεθνικές ή τις πλοιοκτητικές εταιρείες;

Η μείωση της ασφαλιστικής δαπάνης με αποτέλεσμα οι συνταξιούχοι να οδηγηθούν στην εξαθλίωση. Απώτερο ζητούμενο των αλλαγών είναι να μειωθούν τα δημόσια έξοδα που αφορούν κοινωνικές δαπάνες έτσι ώστε όσο το δυνατόν πιο απρόσκοπτα να εξοφλείται το δημόσιο χρέος και οι πιστωτές να εισπράττουν τόκους και κεφάλαιο. Οι αλλαγές μάλιστα όπως τόνισε εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών θα πρέπει να ψηφισθούν και να υλοποιηθούν στο τρέχον πρόγραμμα. Δηλαδή εδώ και τώρα!

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις με επίκεντρο τις μαζικές απολύσεις και την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Η ενόχληση που προκαλεί το ελληνικό ρεκόρ στις απεργίες φάνηκε και στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ όπου τονίζεται η «ελληνική εξαίρεση» με το ρεκόρ των απεργιών, οι οποίες την περίοδο 2002-2007 ξεπέρασαν τις 350 ανά 1.000 εργαζόμενους. Μόνο ως μέτρο σύγκρισης να αναφερθεί ότι η Ισπανία, που κατέχει το αργυρό στις απεργίες, την ίδια περίοδο είχε λιγότερες από τις μισές όπως φαίνεται και στο σχετικό διάγραμμα.str

Η προτεραιότητα που δίνουν ελληνική ολιγαρχία και πιστωτές στην προώθηση του αυταρχισμού σχετίζεται με την εξυπηρέτηση των υλικών συμφερόντων τους. Σε ομιλία του στον Ελληνικό Σύνδεσμο Βιομηχανιών Επωνύμων Προϊόντων στις 22 Φεβρουαρίου 2017 ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας απέδωσε «τη διστακτικότητα των κυβερνήσεων να οικειοποιηθούν και να εφαρμόσουν με συνέπεια τα προγράμματα» στο «συγκρουσιακό κοινωνικό και πολιτικό κλίμα». Θέλουν αλλά δεν μπορούν, σαν να έλεγε. Επομένως επιθυμούν την κοινωνία στον γύψο για να επιβάλουν περισσότερα μέτρα φτώχειας! Και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει να βγάλει σε πέρας τη βρόμικη δουλειά, ακυρώνοντας δημοκρατικές κατακτήσεις, όπως το δικαίωμα στην απεργία!

Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου ισοδυναμεί με μια ακόμη ήττα για την κυβέρνηση επειδή παρότι συμφώνησε σε όλα όσα της ζήτησαν οι δανειστές δεν έλαβε καμιά ανταμοιβή! Ούτε δέσμευση για ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (που κι αυτό τις τράπεζες θα ευνοήσει κι όχι την κοινωνία) ούτε καν μια υπόσχεση για άνοιγμα των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το δημόσιο χρέος, που θα σηματοδοτούσαν μια ψήφο εμπιστοσύνης. Καθόλου τυχαία ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Μπαλαούρας χαρακτήρισε το αποτέλεσμα του Γιούρογκρουπ ως «τακτική ήττα». Το μόνο που δεν μας είπε είναι τον αριθμό της. Δικαίως γιατί έχει χάσει το μέτρημα…

Ήττα ισοδυναμούσαν για την κυβέρνηση και οι δηλώσεις της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, από το Βερολίνο όπου συναντήθηκε με την γερμανίδα καγκελάριο την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2017. Δηλώνοντας ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να παρουσιαστεί το σχέδιο στο ΔΣ του Ταμείου επιβεβαίωσε ότι το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης μπορεί να απαιτήσει μήνες. Εκθέσεις ξένων τραπεζών αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να φτάσει ακόμη και καλοκαίρι, πιθανά τον Ιούλιο, όταν δηλαδή θα πρέπει να πληρωθούν γύρω στα 6 δισ. ευρώ σε ΔΝΤ, ΕΚΤ και κατόχους ομολόγων.

Χαστούκι επίσης για ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ήταν η δήλωση της γαλλίδας διευθύντριας του ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος δε χρειάζεται κούρεμα. Επί της ουσίας φάνηκε πόσο αφελείς ήταν οι ελπίδες της ελληνικής κυβέρνησης να ποντάρει στην (υπαρκτή) πίεση του ΔΝΤ για ονομαστική μείωση του χρέους, προσδοκώντας ότι θα προσεταιρισθεί το αμερικανικό κέντρο εναντίον του ευρωπαϊκού. Ωστόσο, πιο υπαρκτή ήταν εξ αρχής η συμφωνία Ευρωπαίων και Αμερικάνων (δηλ. ΕΜΣ, ΕΤΧΣ, και ΕΕ από τη μια και ΔΝΤ από την άλλη) να στραγγίξουν την Ελλάδα απομυζώντας και την τελευταία σταγόνα δημόσιων πόρων. Πολύ περισσότερο, αφότου η κυβέρνηση Τσίπρα υπέγραψε κατ’ επανάληψη ότι παραιτείται από το αίτημα κουρέματος του δημόσιου χρέους αρκούμενη σε παραμετρικές αλλαγές (μείωση επιτοκίων και επιμήκυνση αποπληρωμών) ήταν θέμα χρόνου για το ΔΝΤ να συμβαδίσει με την γερμανική γραμμή. Στην πραγματικότητα το ΔΝΤ ακολούθησε τη γραμμή της κυβέρνησης Τσίπρα κατά γράμμα, για κακή μας τύχη…

Η κυβέρνηση έτσι κατάφερε και πήρε από τους δύο πιστωτές το χειρότερο: τη γερμανική εκδοχή αναδιάρθρωσης του χρέους και τη γραμμή του ΔΝΤ για τη λιτότητα. Ρεκόρ αποτυχιών, πλήρως προβλέψιμο…

Δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο Kommon

Η κατάργηση των μετρητών και συνέπειές της (συγγραφέας Ν. Χέρινγκ, Α.Α. Λιβάνη)

 

HKatargisiTonMetritonEx_Layout 1

Απέναντι στο Νόρμπερτ Χέρινγκ, τον συγγραφέα του βιβλίου «Η κατάργηση των μετρητών και συνέπειές της», (εδώ το προσωπικό blog του) πρέπει να είμαστε ευγνώμονες γιατί διέλυσε μια ευρέως διαδεδομένη αυταπάτη, που αποτελεί έναν πολύ βολικό μύθο.

Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι όλα τα σύγχρονα μέσα πληρωμών (με κάρτες και μέσω ίντερνετ ή τηλεφώνου) ταιριάζουν σε ένα υπερσύγχρονο ανθρωπολογικό τύπο που απαντάται στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες κι είναι εξοικειωμένος με τις νέες τεχνολογίες. Σε αυτό το πλαίσιο η πίεση εγκατάλειψης των μετρητών υποστηρίζεται από ένα καθαρό υπονοούμενο: ότι οι πληρωμές με χαρτονομίσματα ή κέρματα ανήκουν σε μια προηγούμενη εποχή.

Ο συγγραφέας, που είναι αρθρογράφος και στην μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, τη Handelsblatt, και πέρυσι μίλησε στο ντοκιμαντέρ This is not a Coup (δες εδώ), δείχνει στο βιβλίο του ότι τα κατ’ εξοχήν εργαστήρια ακύρωσης των μετρητών και ακόμη και αναγκαστικής αντικατάστασής τους με πλαστικό ή ηλεκτρονικό χρήμα είναι η Αφρική και η Ασία. Προς επιβεβαίωση όσα δραματικά συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στην Ινδία μετά την απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει ως τις 31 Δεκεμβρίου 2016 τα χαρτονομίσματα των 500 και 1.000 ρουπιών, προκαλώντας βίαιες συγκρούσεις. «Αυτοί που θέλουν να καταργήσουν τα μετρητά ξεκινούν πρώτα από την περιφέρεια», γράφει ο συγγραφέας από την εισαγωγή κιόλας του βιβλίου. Ο τόπος μάλιστα όπου η χρήση του ηλεκτρονικού χρήματος ενδέχεται να καταγράφει παγκόσμιο ρεκόρ είναι η Σομαλιλάνδη, που αποσχίστηκε από τη Σομαλία το 1991 και δεν είναι καν κράτος, καθώς δεν έχει αναγνωριστεί.

Προς επίρρωση του ισχυρισμού του συγγραφέα κι οι μεθοδεύσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην περιφέρεια του ευρώ, την Ελλάδα και την Κύπρο, όπου με βίαιο τρόπο μέσω των κεφαλαιακών ελέγχων, επιβλήθηκε η αντικατάσταση των μετρητών.

Στην Ελλάδα έτσι μπορούμε με ασφάλεια να υποστηρίξουμε ότι παράλληλα με όλα τα υπόλοιπα πειράματα (πχ κινεζοποίησης των εργασιακών σχέσεων επί ευρωπαϊκού εδάφους) διενεργείται κι ένα επιπλέον: της κατάργησης των μετρητών. Προς επίρρωση πρόσφατα στοιχεία από την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών (Στοιχεία τεκμηρίωσης σχετικά με τη λειτουργία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, Φεβρουάριος 2017) βάσει των οποίων ενώ οι καταθέσεις εξανεμίζονται οι ηλεκτρονικές πληρωμές πολλαπλασιάζονται. Ειδικότερα ενώ οι καταθέσεις έχουν μειωθεί  κατά 49% από το Δεκέμβριο του 2009 ως τον Δεκέμβριο του 2016 (όπως φαίνονται στο διάγραμμα) μαζί τους χάνεται και το ρευστό. Συγκεκριμένα: ο αριθμός και η αξία των συναλλαγών μέσω internet banking αυξήθηκε σε ετήσια βάση το 2016 κατά 40% και 29%, αντίστοιχα, ενώ ο αριθμός και η αξία των συναλλαγών μέσω mobile banking αυξήθηκε σε ετήσια βάση κατά 142% και 82%, αντίστοιχα. Σε ό,τι αφορά τα τρία κυριότερα μέσα υπέρβασης των μετρητών:

  • οι κάρτες πληρωμών αυξήθηκαν κατά 440.000 το πρώτο εξάμηνο του 2016 και διαμορφώθηκαν στα 14,6 εκ.,
  • οι υπηρεσίες μεταφοράς πιστώσεων αυξήθηκαν κατά 24% σε ετήσια βάση φθάνοντας τα 245 εκ. συναλλαγές, και,
  • οι υπηρεσίες άμεσης χρέωσης αυξήθηκαν κατά 4% σε ετήσια βάση φθάνοντας τα 17,4 εκ. συναλλαγές.

depositsΤο παράδειγμα της Κύπρου είναι ωστόσο διδακτικό και για έναν ακόμη λόγο. Επειδή δείχνει για ποιο λόγο η νέα ολιγαρχία του χρήματος επιδιώκει την κατάργηση των μετρητών: Για να μπορούν εάν και όποτε θέλουν να σώζουν τις τράπεζες με τις καταθέσεις μας, όπως ακριβώς συνέβη στην Κύπρο τον Μάρτιο του 2013, όταν καταθέτες έχασαν ακόμη και το 50% των αποταμιεύσεων τους για να σώσουν τη Λαϊκή και άλλες τράπεζες. Η μέθοδος της διάσωσης εκ των έσω, του bail-in, έχει ως αυστηρή προϋπόθεση την εξαφάνιση των μετρητών!

Ο δεύτερος λόγος σχετίζεται με τα αρνητικά επιτόκια που υιοθετούνται στο πλαίσιο των μέτρων ποσοτικής χαλάρωσης. Στην Ελλάδα, αντίθετα με άλλες χώρες όπως η Γερμανία, ακόμη δεν έχουμε δει τα αρνητικά πρόσημα, παρότι πλησιάζουν απειλητικά. Με βάση ανακοίνωση της 4ης Ιανουαρίου της Τράπεζας της Ελλάδας το επιτόκιο νέων καταθέσεων που δεν αφορούσε συμφωνημένη διάρκεια το Νοέμβριο ήταν το 0,12%. Πρόκειται για μια πολιτική με δύο όψεις. Στη μία είναι η τιμωρία των φτωχών καταθετών, που θα πρέπει να πληρώνουν στο εξής για να δέχεται η τράπεζα τις αποταμιεύσεις τους. Στην άλλη όψη έχει την αύξηση του πλούτου των βαθύπλουτων, που είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι από την πλημμυρίδα ρευστού που έχουν απελευθερώσει οι κεντρικές τράπεζες. Προϋπόθεση για να υλοποιηθεί κι αυτή η πολιτική είναι να σταματήσει ο κόσμος να χρησιμοποιεί μετρητά και να εμπιστεύεται όλες τις οικονομίες του στις τραπεζικές καταθέσεις.

Ο τρίτος λόγος για τον συγγραφέα που τράπεζες, διεθνείς οργανισμοί όπως το ΔΝΤ και ακαδημαϊκοί όπως ο Λάρι Σάμερς τέως πρόεδρος του Χάρβαρντ και υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ ή ο Κεν Ρογκόφ επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ και επίσης καθηγητής του Χάρβαρντ (δες σχετικό βίντεο εδώ) καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να μας πείσουν να εξοικειωθούμε με το πλαστικό και ηλεκτρονικό χρήμα σχετίζεται με τα κέρδη που αποκομίζουν οι τράπεζες, όταν οικειοποιούνται το εκδοτικό προνόμιο, το περίφημο seignorage. Το εκδοτικό προνόμιο όσο οι κεντρικές τράπεζες είχαν το μονοπώλιο στην έκδοση χρήματος το απολάμβαναν κατ’ αποκλειστικότητα. Όχι πλέον! «Έχετε ποτέ αναρωτηθεί για ποιο λόγο σχεδόν μόνο οι τράπεζες χτίζουν ουρανοξύστες και γιατί η εικόνα του ορίζοντα των πόλεων, όπου υπάρχει, διαμορφώνεται συνήθως από τη συνοικία των τραπεζών; Οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα κτίρια τους με το χρήμα που εκδίδουν από μόνες τους», τονίζει ο συγγραφέας.

Έτσι, μεταξύ άλλων, φτάσαμε η Ντόιτσε Μπανκ πριν την εκδήλωση της κρίσης να έχει θέσει ως στόχο την επίτευξη κέρδους 25% επί των χρησιμοποιούμενων ιδίων κεφαλαίων.

Ο σημαντικότερος λόγος ωστόσο για τον οποίο η τραπεζοκρατία θέλει να μετατρέψει τα μετρητά σε μια μακρινή ανάμνηση σχετίζεται με την ανάδυση μιας νέας πολλά υποσχόμενης αγοράς: της αγοράς των προσωπικών δεδομένων. Ακόμη κι οι πιο ανυποψίαστοι την έχουμε δει να προβάλλει απειλητικά όταν μια τυχαία περιήγησή μας σε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα την ακολουθεί ένας καταιγισμός σχετικών διαφημίσεων για πολλές ημέρες. Για όποιον δεν κατάλαβε …τίποτε δεν μένει κρυφό. «Big data is watching you» όπως τιτλοφορείται και το σχετικό κεφάλαιο.

Οι εξελίξεις μάλιστα είναι τόσο ραγδαίες ώστε υπάρχουν εταιρείες, όπως η Zoot που διατείνεται ότι μπορεί μέσα σε 3 δευτερόλεπτα να ενημερώσει μια τράπεζα αν πρέπει να χορηγήσει δάνειο ή όχι. Προφανώς σε έναν κόσμο όπου κάθε δοσοληψία γίνεται με μετρητά μπροστά στο ταμείο αυτή η αγορά θα μαραζώσει.

Ο συγγραφέας μάλιστα προς τιμήν του δε μένει μόνο στα οικονομικά διακυβεύματα. Τονίζει πως «αν η κοινωνία χωρίς μετρητά γίνει ο κανόνας, είναι όχι απλώς προφανές, αλλά βέβαιο ότι θα υπάρξουν και κυβερνήσεις που θα αδράξουν την ευκαιρία για να επιβάλουν ένα απολυταρχικό κράτος παρακολούθησης το οποίο θα κάνει τον Μεγάλο Αδερφό από το φρικιαστικό όραμα 1984 του Τζορτζ Όργουελ να φαντάζει σαν ένα άκακο ορφανό»…