Άεργοι και κρατικοδίαιτοι βιομήχανοι απειλούν (Πριν, 16 Μαΐου 2010)

Ποτέ άλλοτε, τουλάχιστον από το 1993 που παρακολουθώ τις ετήσιες συνελεύσεις του ΣΕΒ, ο πρόεδρος του δεν είχε εκφωνήσει μια τόσο επιθετική ομιλία. Κανένας πολιτικός απ’ όσους παρεβρίσκονταν δεν ένιωσε βολικά – με πιθανή εξαίρεση την Ντόρα. Φέτος ανατράπηκε εκ βάθρων ένα πρωτόκολο που ήθελε τον πρόεδρο των βιομηχάνων να διατυπώνει μεν με σαφήνεια από το βήμα της ετήσιας συνέλευσης τα αιτήματά τους στην πολιτική ηγεσία, εν τούτοις να μιλάει στο όνομα του «γενικού καλού». Δικαιολογημένα φυσικά, μια και ποτέ άλλοτε κατά τις τελευταίες δεκαετίες οι βιομήχανοι κι ο οικονομικός βραχίονας της αστικής τάξης δεν είχε βρεθεί σε μια τόσο πλεονεκτική θέση απέναντι όχι μόνο απέναντι στους εργαζόμενους αλλά ακόμη και στους πολιτικούς.

Η ρελάνς που επιχείρησε να πάρει την επόμενη μέρα ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χ. Καστανίδης λέγοντας «χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιλέκο» έδωσε αρχικά μια απάντηση στις προκλητικές δηλώσεις του Δασκαλόπουλου, επ’ ουδενί όμως δεν αποκατέστησε την παλιά ισορροπία. Και πως θα μπορούσε; Οι αναφορές του προέδρου του ΣΕΒ για «διαπλεκόμενα κόμματα του μεταπολιτευτικού σκηνικού» και για «κηφήνες» δεν είναι αυθαίρετες. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας την ευκαμψία του πολιτικού συστήματος, τα μαύρα ταμεία των αστικών κομμάτων και του κάθε πολιτικού και αυτή τη στιγμή, διακρίνοντας ότι η πολιτική ζωή βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο, επιχειρεί να επανακαθορίσει την ισορροπία μεταξύ των δύο πόλων. Δηλαδή, να καταργήσει και τους τελευταίους βαθμούς αυτονομίας που διαθέτουν κόμματα και πολιτικοί έτσι ώστε να περάσουν όσο το δυνατό περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα, όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

Σε τραγική θέση όμως βρίσκονται κι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί, όπως ο Γιωργάκης και το ΠΑΣΟΚ, που πιστεύουν ότι θα μακροημερεύσουν υποκύπτοντας στις απαιτήσεις των βιομηχάνων και της αστικής τάξης. Η ταπείνωση στην οποία τους υπέβαλε ο Δ. Δασκαλόπουλος προοιωνίζεται την τύχη που θα έχουν όλοι τους, καθώς το ένα αίτημα θα διαδέχεται το άλλο: η αλλαγή επί τα χείρω του φορολογικού το ασφαλιστικό, η αναθεώρηση του νόμου για τις εργασιακές σχέσεις την μείωση των μισθών κι άντε πάλι από την αρχή. Ένας φαύλος κύκλος ύφεσης και φτώχειας που πριν απ’ όλους θα οδηγήσει στην απαξίωση τους ίδιους τους πολιτικούς.

Σημασία όμως έχει και ποιός αναλαμβάνει να ηγηθεί της «νέας Μεταπολίτευσης». Ποιος είναι αυτός που καταγγέλει «την ήσσονα προσπάθεια, τις εύκολες λύσεις, το εύκολο χρήμα, την ανομία και τη διαφθορά»; Ποιος μιλάει στο όνομα «της σύγχρονης επιχειρηματικής τάξης, που είναι από τη φύση της ανοιχτή, ανήσυχη, δημιουργική»; Ποια είναι αυτή «η ιδιωτική οικονομία που καταξιώνει την τόλμη, την εργασία και την ικανότητα»; Ο πρόεδρος των βιομηχάνων, Δ. Δασκαλόπουλος, αλλά κι όλοι όσοι βρίσκονταν στο Μέγαρο Μουσικής την Τρίτη είναι οι τελευταίοι που μπορούν να μιλούν για διαφάνεια και καθαρές σχέσεις. Οι βιομήχανοι είναι που οικειοποιήθηκαν ακόμη και με μαφιόζικες μεθόδους τα λεφτά του κόσμου από το χρηματιστήριο το 2000, χωρίς ακόμη να έχει λογοδοτήσει κανείς τους. Αυτοί είναι που έχουν ευνοηθεί από την μείωση των φορολογικών συντελεστών. Αυτοί είναι που έχουν αναγάγει τις ανατιμήσεις και τις εναρμονισμένες, συμφωνημένες πρακτικές στην τιμολόγηση των προϊόντων σε δεύτερη φύση τους, υμνώντας την ελεύθερη αγορά μόνο όποτε θέλουν να καταργήσουν εργατικά δικαιώματα. Στο απόγειο δε της υποκρισίας του ο Δ. Δασκαλόπουλος κατά την ομιλία του απέδωσε στον κρατικό παρεμβατισμό την άνοδο των τιμών! Πέραν των όσων λέει, όμως είναι και τα όσα έχιε πράξει. Ποιος ξεχνάει τα βαρύτατα πρόστιμα που έφαγε η δική του πάλαι ποτέ (κληρονομημένη για την ακρίβεια) επιχείρηση τροφίμων, η Δέλτα, από την Επιτροπή Ανταγωνισμού όταν επιτέλους ξύπνησε από τον χρόνιο λήθαργό της; Τον ίδιο ,ο «επιχειρηματικός Μεσαίωνας» τον οποίο κατήγγειλε τον οδήγησε στην πώληση της Δέλτα στον Βγενόπουλο; Και τα λεφτά που επισήμως εισέπραξε, τι απέγιναν άραγε; Επενδύθηκαν σε οποιαδήποτε έστω (κι όχι κατ’ ανάγκη παραγωγική) δραστηριότητα στην Ελλάδα ή αβγαταίνουν σε κάποιο φορολογικό παράδεισο των νήσων Κεϊμάν;

Ενώ όλα αυτά είναι γνωστά, συγκροτώντας τις αιτίες της κρίσης, με την ομιλία του ο πρωθυπουργός τούς υποσχέθηκε επιπλέον παροχές και νέα προνόμια: επιχορήγηση ασφαλιστικών εισφορών νεοπροσλαμβανόμενων, ζεστό χρήμα από το νέο αναπτυξιακό νόμο, καινούργια κονδύλια από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κοκ. Αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό «πάρτι στη δημόσια οικονομία» που οδηγεί σε έκρηξη τα ελλείματα και το δημόσιο χρέος!

Από το ΠΑΣΟΚ η σκυτάλη στο «ΔΝΤ εσωτ.» (Πριν, 2 Μαΐου 2010)

Με τιμητική εξαίρεση 2 – 3 βουλευτές (Π. Κουκουλόπουλος, Δ. Κουσελάς) που κι αυτοί μέσω υπονοουμένων εξέφρασαν τις ενστάσεις τους, η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ την Τρίτη συναίνεσε στη γραμμή του άγριου νεοφιλελευθερισμού που προωθεί ο Γιώργος Παπανδρέου με την προσφυγή στο ΔΝΤ. Ο ίδιος με την ομιλία του συνέχισε να ενοχοποιεί τους εργαζόμενους και την κοινωνία για την δημοσιονομική κρίση. «Μάθαμε να ζούμε με δανεικά, χωρίς να παράγουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά στην τοποθέτησή του, επιχειρώντας με αυτό τον τρόπο να μεταθέσει την ευθύνη της επαπειλούμενης χρεοκοπίας στους ώμους των μισθωτών οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, ανέκαθεν για να ζήσουν έπρεπε να παράγουν. Ποτέ δεν είχαν το προνόμιο να ζουν με δανεικά, ούτε αυτοί ούτε οι πολυπληθείς οικογένειές τους, περιμένοντας τη μέρα που θα γυρίσει ο τροχός… Από την κοινοβουλευτική ομάδα δεν έλειψαν μάλιστα κι εκείνοι (βλ. Ν. Αλευρά) που θέλοντας να γίνουν αρεστοί στον Γιωργάκη, μήπως και τσιμπήσουν κανένα υπουργείο στον αναμενόμενο ανασχηματισμό, υπερέβαλαν ακόμη και… Άνγκελα Μέρκελ ζητώντας να εφαρμοστούν μέχρι το καλοκαίρι τα μέτρα που ζητούν οι Γερμανοί για το 2011 και το 2012 έτσι ώστε να πεισθούν οι αγορές για την αποφασιστικότητά μας…

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ με την απροθυμία τους ακόμη και να εκφράσουν την λαϊκή αγανάκτηση πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται. Αποκόβονται από τη συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία που πλήττεται από όσα μέτρα λήφθηκαν και όσα αναμένεται να ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες για να εκταμιευτούν τα 30 δισ. ευρώ του ευρωπαϊκού κατ’ ευφημισμό «μηχανισμού διάσωσης». Τα μέτρα αυτά δεν πλήττουν μόνο τους εργαζόμενους που αναμφισβήτητα είναι οι πρώτοι που θα δουν το βιοτικό τους επίπεδο και την κοινωνική τους θέση να καταποντίζεται. Πλήττουν εξ ίσου σημαντικά ελευθεροεπαγγελματίες και μικρομεσαία στρώματα που κατά βάση προλεταριοποιούνται και δευτερευόντως ωθούνται στην κοινωνική πόλωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι απασχολούμενοι στα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα. Τα μέτρα επίσης δημιουργούν τους όρους για μια αντιδραστική μετάλλαξη του αστικού κράτους σε μια ολιγαρχική κατεύθυνση. Οι τεράστιες και αδικαιολόγητες περικοπές για παράδειγμα στις απολαβές των διπλωματών είναι εμφανές ότι ανοίγουν το δρόμο για την ανάθεση της διπλωματικής εκπροσώπησης της Ελλάδας σε «πρέσβεις εκ προσωπικοτήτων» που θα είναι αργόσχολοι και μεγαλομανείς της αστικής τάξης οι οποίοι όμως δεν θα υπάγονται σε καμιά λογοδοσία και διοικητική ιεραρχία, με αποτέλεσμα να λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Το ΠΑΣΟΚ φέρει συλλογική πλέον ευθύνη γι αυτές τις αντιδραστικές μεταλλάξεις που προωθούνται με ταχύτατους ρυθμούς.

Η πλειοδοσία των στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην άγρια νεοφιλελεύθερη πολιτική που ζητούν ΔΝΤ κι ΕΕ δεν περιορίστηκε στην αίθουσα της παλιάς Βουλής όπου συνεδρίασε η κοινοβουλευτική του ομάδα. Ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ κι δη της εκσυγχρονιστικής φράξιας διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα σενάρια που καταστρώνονται στα παρασκήνια για μια κυβέρνηση τεχνοκρατών (κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας την αποκάλεσε ο διευθυντής της Καθημερινής, Αλ. Παπαχελάς, από το πρώτο άρθρο της εφημερίδας την Τετάρτη) η οποία θα κληθεί να εφαρμόσει τα εξοντωτικά μέτρα σε περίπτωση που η κυβέρνηση Παπανδρέου αναγκαστεί να φύγει… νύχτα. Προκειμένου μάλιστα να πλασαριστεί στην πολιτική αγορά δηλώνοντας παρών σε κάθε σχέδιο ανωμαλίας που εξυφαίνεται σε πρεσβείες και κέντρα της αστικής τάξης, το νεοπαγές κόμμα «ΔΝΤ εσωτ.» πρωταγωνίστησε την τελευταία εβδομάδα σε δημόσιες ομιλίες, συνεντεύξεις και τηλεοπτικά πάνελ. Έτσι, αποτυχημένοι πρώην υπουργοί Οικονομικών (Μάνος, Ανδριανόπουλος, Παπαντωνίου, Παπαδόπουλος) κατηγορούν για τη χρεοκοπία την… Αριστερά και χαρακτηρίζουν το Πρόγραμμα Σταθερότητας «κατώτερο των περιστάσεων». Η Ντόρα χωρίς να έχει ακόμη ξεπεράσει την προσωπική ταπείνωση από την ήττα στις εσωκομματικές εκλογές πλασάρεται ακόμη κι ως υπουργός της σημερινής κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Ο Κ. Σημίτης, προσωπικά υπεύθυνος για το ολυμπιακό πλιάτσικο στα δημόσια οικονομικά, με συνέντευξή του στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής χαρακτήρισε αναπόφευκτη την προσφυγή στο ΔΝΤ. Όλη αυτή η «ντριμ τιμ» των επίδοξων δωσίλογων του ΔΝΤ κι όσοι ακόμη κατοικοεδρεύουν στην αλλοδαπή υπηρετώντας από στελεχικές θέσεις στους μισητούς οργανισμούς με αντικείμενο τη λιτότητα ή την κερδοσκοπία και περιμένουν να έρθουν σαν σωτήρες (Λουκάς Παπαδήμας, Μιράντα Ξαφά) δεν ξέρουν τίποτε για το έγκλημα… Ουδεμία ευθύνη έχουν για την εκτίναξη του χρέους, για τα δισ. που χαρίστηκαν στην ολιγαρχία με τις απελευθερώσεις των τιμών στα καύσιμα που θα έφερναν την μείωσή τους, με την κλοπή του χρηματιστηρίου, με την μείωση των φόρων στις επιχειρήσεις. Κι έρχονται σήμερα παριστάνοντας τους από μηχανής θεούς, που κρατούν στα χέρια τους τη μαγική συνταγή!

Κι από κοντά τους οι εταιρείες δημοσκοπήσεων να τους δίνουν ακόμη και ποσοστό 30%, επιβάλλοντάς τους ετσιθελικά στις συνειδήσεις της κοινωνίας ως εναλλακτικό σενάριο. Ένα σχέδιο που στην πραγματικότητα έρχεται να φράξει το δρόμο με τα παλιά υλικά (τα μπάζα δηλαδή) στις ανατρεπτικές τάσεις που γεννιούνται υπό το βάρος των νέων μέτρων.

Για την απόλυση του Ντ. Παλαιστίδη (Πριν, 28/2/2010)

Προς Άγρα …εντυπώσεων

Συνηγορία υπέρ της απόλυσης συνιστά το κείμενο συμπαράστασης στην Άγρα των 45 συνεργατών της

Ευρύτερες διαστάσεις στην διαμάχη που έχει ξεσπάσει με αφορμή την εκδικητική απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις Άγρα προσέδωσε κείμενο υπογραφών διανοούμενων – συνεργατών του εκδοτικού οίκου που είδε το φως της δημοσιότητας από το τέλος ήδη της προηγούμενης εβδομάδας. Με το κείμενό τους οι 45 συνεργάτες της Άγρας δεν θέτουν καν το αίτημα επαναπρόσληψης του απολυμένου όπως με σαφήνεια κάνουν 18 άλλοι διανοούμενοι με κείμενο που εξέδωσαν παρεμβαίνοντας στην διαμάχη. Οι 45 αντίθετα, υποστηρίζουν τον εκδοτικό οίκο και τον ιδιοκτήτη του, επικαλούμενοι: Πρώτο, «τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα» και, δεύτερο «τις εργασιακές συνθήκες απολύτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων και των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους».

Οι 45 στην καλύτερη περίπτωση εθελοτυφλούν… Γιατί, όταν μπροστά στα μάτια τους απολύεται ένας εργαζόμενος επειδή προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας κι η Επιθεώρηση Εργασίας μάλιστα τον δικαίωσε, τότε, η επίκληση του «πρότερου έντιμου βίου» τι εξυπηρετεί; Στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί ελαφρυντικό. Όμως ο πρότερος έντιμος βίος δε δικαιολογεί την αντεργατική συμπεριφορά! Το ένα ούτε αναιρεί ούτε πολύ περισσότερο δικαιολογεί το άλλο! Το εντελώς αντίθετο συμβαίνει. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι εκδόσεις Άγρα εξέδωσαν μια σειρά από σημαντικά βιβλία για τον πολιτισμό ή την Αριστερά δίνει άλλο βάρος στην απόλυση ενός συνδικαλιστή, ενός γνωστού και πρωτοπόρου αγωνιστή που διεκδικεί τα δικαιώματά του. Μάλιστα, η ευθύνη για «την συκοφάντηση και τον διασυρμό» δεν βαραίνει τον Ντ. Παλαιστίδη, ούτε τον Σύλλογο Βιβλίου και Χάρτου, ούτε φυσικά το Πριν και την Εποχή που στάθηκαν δίπλα στον απολυμένο και τώρα στοχοποιούνται. Βαραίνει τις ίδιες τις εκδόσεις, που επέλεξαν να σπιλώσουν με μία τους κίνηση τη φήμη της επιχείρησης και τώρα αναζητούν άλλοθι στην πολιτιστική τους προσφορά την οποία ουδείς αμφισβήτησε. Τη φήμη μάλιστα της επιχείρησης (την οποία ακόμη μπορεί να προστατεύσει ο εκδότης τερματίζοντας την αντιπαράθεση και επαναπροσλαμβάνοντας τον Ντ. Παλαιστίδη!) την πιστώνονται επίσης κι οι εργαζόμενοι! Κάτι που ξεχνούν όλοι.

Εναλλακτικά τι έπρεπε να γίνει; Να αποδεχθεί ο Ντ. Παλαιστίδης την απόλυσή του και να το κρατήσει μυστικό για να μην εκτεθεί η Άγρα; Αυτό το ρόλο θέλουν για την κοινωνία οι παραπάνω διανοούμενοι; Καρτερική αποδοχή, παθητικότητα και συμβιβασμό; Άλλωστε, πότε και που θα δοκιμαστεί η αγωνιστική στάση ζωής και η αλληλεγγύη αν όχι στην περίπτωση μιας εκδικητικής απόλυσης που συμβαίνει μάλιστα σε μια εποχή έκρηξης της ανεργίας και απογείωσης της εργοδοτικής τρομοκρατίας; Γιατί τα προσπερνούν όλα αυτά και μάλιστα δεν γράφουν ούτε μία αράδα εναντίον των απολύσεων;

Κάθε προοδευτικός άνθρωπος οφείλει να σεβαστεί τις αποφάσεις του Συλλόγου Βιβλίου και Χάρτου, εκφράζοντας έτσι με πρακτικό τρόπο την αλληλεγγύη του σε ένα μαχητικό, μη ενσωματωμένο εργατικό σωματείο – από τα ελάχιστα που υπάρχουν. Όσο για το Πριν, που επικρίθηκε εντελώς αναίτια, θα συνεχίσει να υπερασπίζεται κάθε απολυμένο απέναντι σε τέτοιες εκδικητικές πρακτικές.

Όργιο κερδοσκοπίας με τα ομόλογα του δημοσίου (Πριν, 31/1/2010)

Υποβολιμαία τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου κατά της Ελλάδας

Εβδομάδα αποκαλύψεων ήταν αυτή που πέρασε καθώς φάνηκε σε όλο το μεγαλείο το κερδοσκοπικό πανηγύρι που έχει στηθεί εδώ και τέσσερις μήνες με επίκεντρο την ελληνική οικονομία κι ειδικότερα τα χρυσοφόρα, όπως αποδεικνύονται, ομόλογα του Δημοσίου.
Εξ αρχής, κανείς δεν πρόκειται να διαφωνήσει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει δημοσιονομική κρίση, όπως μαρτυρά η άνοδος του ελλείμματος το 2009 στο 12,7% και του δημοσιονομικού χρέους στο 113% του ΑΕΠ.
Η δημοσιονομική κρίση είναι λοιπόν δεδομένη (όσο δεδομένη είναι και σε δεκάδες άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπως Αγγλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία κλπ).
Είναι φυσικό επακόλουθο όμως κι η κινδυνολογία που έχει αναπτυχθεί όλο το τελευταίο διάστημα;
Είναι φυσικό κι επόμενο η Ελλάδα να αποκαλείται Ντουμπάϊ κι Αργεντινή της Ευρώπης και να προαναγγέλλεται «κρίση του ούζου», κατ’ αναλογία της «κρίσης της τεκίλας» του Μεξικού του 1994;
Είναι πραγματική εν τέλει η πιθανότητα να χρεοκοπήσει η Ελλάδα σηκώνοντας τα χέρια ψηλά απέναντι στους δανειστές της , όπως με κάθε επισημότητα γράφεται ακόμη και σε έντυπα που χαρακτηρίζονται έγκυρα; 
Το πράγμα έχει φτάσει σε τέτοιο εκφυλισμό ώστε σενάρια χρεοκοπίας που προβλέπουν δραματικά διαγγέλματα του πρωθυπουργού και προσφυγή στο ΔΝΤ, γι αυτό το Σαββατοκύριακο μάλιστα , κυκλοφορούν με την ίδια ένταση και ταχύτητα από στόμα σε στόμα όπως αντίστοιχα κυκλοφορούσαν φημολογίες για «σίγουρες μετοχές» πριν δέκα χρόνια όταν το χρηματιστήριο βρισκόταν στο απόγειό του…
Η απάντηση αρχικά στα παραπάνω ερωτήματα είναι ένα κατηγορηματικό «όχι»!
Παράλληλα οι δυνάμεις που υποκινούν το σενάριο της χρεοκοπίας αποκαλύφθηκαν την προηγούμενη βδομάδα, όταν έγινε γνωστή η πρόθεση του Υπουργού Οικονομικών να προσφύγει στην Ασία για να πουλήσει ελληνικά ομόλογα, σε προνομιακές προφανώς τιμές για το ελληνικό Δημόσιο (επιζήμιες επομένως τιμές για τη διεθνή των κερδοσκόπων).

Η κίνηση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου , ο οποίος θα επισκεφθεί την Ασία τις επόμενες εβδομάδες  έρχεται σε συνέχεια προσπαθειών της προηγούμενης ακόμη ελληνικής  κυβέρνησης να συνάψει μια στρατηγική συμφωνία με το Πεκίνο (βλ. πώληση του Λιμανιού Πειραιά στην COSCO,κ.ά.). Είχε προαναγγελθεί δε από πλήθος δημοσιευμάτων στον ελληνικό Τύπο που προφανώς απηχούσαν απόψεις του ίδιου του Υπουργείου. Το «ρεπορτάζ» λοιπόν των Financial Times  την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου και της Wall Street μια μέρα πριν την προσφυγή στην Ασία αναπαρήγαγαν βάσιμες πληροφορίες.

Ταυτόχρονα όμως τις συνόδευαν με καταφανώς αναληθείς  φήμες για ανταποδοτική παραχώρηση της Εθνικής Τράπεζας και του ΟΣΕ και άφθονη κινδυνολογία  για τον κίνδυνο χρεοκοπίας με απώτεροι σκοπό να κάψουν τη συμφωνία και να τινάξουν στον αέρα το σχέδιο της κυβέρνησης, διασύροντας το προϊόν «ελληνικό ομόλογο».
Ο λόγος πίσω από αυτή τη συμπαιγνία φάνηκε πεντακάθαρα από το τίμημα που αναγκάστηκε να πληρώσει η κυβέρνηση στους τοκογλύφους για να εξασφαλίσει τα δανεικά που χρειάζεται , υπό τη μορφή επιτοκίων, που εκτινάχθηκαν στο 6,67% για το δεκαετές ομόλογο με το σπρεντ-τη διαφορά δηλαδή από το αντίστοιχο γερμανικό-να κινείται στο 3,6%!
Πίσω δηλαδή από τη μπουρδολογία των Financial Times και των κάθε λογής αναλυτών «της συμφοράς» περί χρεοκοπίας υπήρχαν δυο σαφείς στόχοι.
Ο πρώτος ήταν καθαρά τρομοκρατικός: Να τιμωρηθεί η ελληνική κυβέρνηση που σκέφθηκε να διαφοροποιήσει τη σύνθεση των δανειστών της , καθώς κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με διαφυγόντα κέρδη για τα λαμόγια του Σίτι στο Λονδίνο και της Νέας Υόρκης.
Ο δεύτερος στόχος των απανωτών κινδυνολογικών δημοσιευμάτων ήταν να αξιοποιηθεί ακόμη κι αυτό το γεγονός για να «τσιμπήσουν»έστω και μια δεκαρούλα τα επιτόκια, εξασφαλίζοντας επιπλέον υπερκέρδη.
Όπερ και εγένετο…
Το παιχνίδι που στήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα φέρνει στην επιφάνεια κι όλη τη μπόχα που υπάρχει πίσω από την Ιερή Συμμαχία μεταξύ διεθνούς Τύπου (που σπέρνει φήμες , διασύροντας κράτη)-εταιρειών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας (που υποβαθμίζουν την αξιολόγηση κάθε χώρας αυξάνοντας  τα ασφάλιστρα κινδύνου , στρώνοντας το έδαφος)-τοκογλύφων/δανειστών που εισπράττουν τα λύτρα της σύγχρονης οικονομικής ομηρίας , ολοκληρώνοντας το έγκλημα.
Πρόκειται για μια καλολαδωμένη μηχανή παραγωγής ρευστού που χρησιμοποιεί ακόμη και μεθόδους μαφίας για να απομυζά δημόσια  έσοδα και λεφτά των φορολογουμένων.
Η (παροιμιώδης πια) αγυρτεία τους, που έπρεπε να οδηγηθεί ο ελληνικός καπιταλισμός σ’ αυτό το σημείο για να τη διαπιστώσουμε , έφτασε σε τέτοια επίπεδα που το βρετανικό πρακτορείο Ρόιτερς , θέλοντας να εμφανίσει ως αληθοφανή τα σενάρια αποχώρησης ή εκδίωξης της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, στον πίνακα με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες των ξένων νομισμάτων ανήρτησε και την ελληνική δραχμή , χωρίς ευτυχώς να γράψει δεξιά και αξίες –πάλι καλά…

Η βιομηχανία χρεοκοπίας αναπαράγεται με οίστρο κι από την ημεδαπή γιατί εξυπηρετεί  τα πιο διαφορετικά σενάρια. Κυρίως δραματικές εκκλήσεις για εθνική συναίνεση , αποφυγή εργατικών διεκδικήσεων (όπως συμβαίνει με τους αγρότες) και αποδοχή της πιο σκληρής λιτότητας (όπως θα συμβεί από αύριο με την ανακοίνωση της εισοδηματικής πολιτικής). Επίσης τσάκισμα εν τη γενέσει τους ακόμη και των πιο αθώων και στρατηγικά αβαθών προσπαθειών αναπροσανατολισμού της εξωτερικής πολιτικής , με φόβητρο το υψηλό κόστος που συνοδεύει μια τέτοια μεταβολή.

Σε αυτό τον καταιγισμό αδιανόητων μέχρι πριν λίγα χρόνια εξελίξεων η ΕΕ και το ευρώ έχουν δεχτεί στις συνειδήσεις των εργαζομένων μια πρωτοφανή απονομιμοποίηση, καθώς αποδεικνύονται παράγοντας κερδοσκοπίας , επιβολής λιτότητας και όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων.
Πεδίο δόξης λαμπρό λοιπόν για να προβάλουν οι δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς το αίτημα της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης από της ΕΕ στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής, εργατικής διεθνοποίησης.

Νομιμοποίηση της αστυνομοκρατίας (Πριν, 31/10/2009)

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ                   

Διασυρμός κι ενοχοποίηση της Αριστεράς

Προετοιμασία του εδάφους για μέτρα καταστολής εν όψει 17/11 και 6/12

 Στην διευκόλυνση της κατασκευής ενόχων αποσκοπεί η μετατροπή του αδικήματος της οπλοκατοχής σε κακούργημα

 

Το πράσινο φως στη δημιουργία ενός ολοκληρωτικού κράτους και στην περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών κι επίσης στην ενοχοποίηση των απελευθερωτικών ιδεών και της επαναστατικής Αριστεράς άναψαν οι 99 σφαίρες που έπεσαν στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής την Τρίτη το βράδυ. Αποτέλεσμα της εγκληματικής επίθεσης ήταν να τραυματιστούν 6 αστυνομικοί, εκ των οποίων μία δόκιμη ειδική φρουρός πολύ σοβαρά.

Η επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής, όπως ακριβώς έγινε με ανάλογες εγκληματικές επιθέσεις στο παρελθόν (υπουργείο Πολιτισμού, Αστυνομικό τμήμα Νέας Ιωνίας) νομιμοποιεί την αστυνομοκρατία και την καταστολή. Τη στιγμή που η Αστυνομία είναι απολογούμενη για την αυθαιρεσία της είτε λόγω της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είτε λόγω των φρικτών, μεσαιωνικών βασανιστηρίων που έκαναν στο αστυνομικό τμήμα της Νίκαιας σε έναν ανυπεράσπιστο βιοπαλαιστή μετανάστη με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του, σε αυτή ακριβώς τη συγκυρία η δολοφονική επίθεση εναντίον αστυνομικών παραγράφει τις ευθύνες της και εμφανίζεται να δικαιολογεί και την κτηνωδία που επιδεικνύει.

Οι καθησυχαστικές δηλώσεις του Μιχ. Χρυσοχοϊδη που τόνισε ότι «απαντάμε στην τρομοκρατία με περισσότερη δημοκρατία» δεν αφήνουν καμιά επιφύλαξη για την πρόθεση της νέας κυβέρνησης να αξιοποιήσει τις μαφιόζικου τύπου επιθέσεις ώστε να λάβει νέα μέτρα αυταρχικότερης θωράκισης του κράτους – πολύ περισσότερο μάλιστα όταν μένουν λίγες εβδομάδες για τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της 6ης Δεκέμβρη… Η «επιχειρησιακή ετοιμότητα» του βραβευμένου από το FBI υπουργού Καταστολής φάνηκε από την πρώτη ημέρα που ορκίστηκε, όταν μετέτρεψε τα Εξάρχεια σε εμπόλεμη ζώνη, αξιοποιώντας τις (κάθε άλλο παρά τυχαίες) επιθέσεις της προεκλογικής περιόδου. Φάνηκε από το άνοιγμα ξανά του φακέλου της «17Ν» παρά τις παλιότερες δηλώσεις του ίδιου ότι το θέμα έχει κλείσει. Είναι δυνατό να αφήσει ανεκμετάλλευτη την επίθεση στην Αγία Παρασκευή; Ήδη ανεπίσημες δηλώσεις για μετατροπή του αδικήματος της οπλοκατοχής από πλημμέλημα σε κακούργημα, όταν είναι γνωστό πως από τα 2,5 εκ. όπλα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα τα 1,5 εκ. είναι παράνομα, δεν στοχεύει στην περιθωριοποίηση και την εξάλειψη ακραίων μορφών εγκληματικής αυτοδικίας αλλά στην κατασκευή ενόχων και την διευκόλυνση των διωκτικών μηχανισμών. Ενώ η επικήρυξη με 600.000 ευρώ των «ληστών με τα μαύρα» που προηγήθηκε της επίθεσης στην Αγία Παρασκευή – τακτική οικεία στην Άγρια Δύση αλλά εντελώς ξένη στα καθ’ ημάς – αναγάγει την ρουφιανιά και το κάρφωμα σε δημόσια αρετή, στυλοβάτη του σύγχρονου κράτους δικαίου. Στην πραγματικότητα είναι η περίπτωση που το μέσο αποκαλύπτει το σκοπό…

Αλγεινή ωστόσο εντύπωση προκάλεσε και η δολοφονική πρόθεση των δραστών της επίθεσης στην Αγία Παρασκευή. Προκάλεσε αλγεινή εντύπωση καθώς ποτέ η επαναστατική Αριστερά δεν αξιολόγησε τόσο φθηνά την ανθρώπινη ζωή, ακόμη και των αστυνόμων. Ακόμη κι η «17Ν» πιο πολιτικά λειτουργούσε. Η επιλογή τους να υπάρξουν νεκροί αποκαλύπτει ένα πολιτικό σκεπτικό που αναγάγει την πάλη ενάντια στο αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του σε μαφιόζικο πόλεμο συμμοριών, σαν η εκτέλεση ορισμένων αστυνομικών οργάνων να πρόκειται να εξαλείψει την κρατική βία ή να χαλιναγωγήσει τους μηχανισμούς που δρουν με γνώμονα την υποταγή του κινήματος, σαν η άνανδρη δολοφονία νεαρών παιδιών να βελτιώσει τη δραματική σήμερα θέση του κινήματος ή της Αριστεράς και τον συσχετισμό δυνάμεων. Εν ολίγοις αποκαλύπτεται ένα προγραμματικό πλαίσιο δράσης αφελές ή παιδαριώδες, στην καλύτερη περίπτωση, που στην πράξη εκθέτει και διασύρει στα μάτια των εργαζομένων ακόμη και των πιο πρωτοπόρων τμημάτων τους την πάλη ενάντια στο κράτος. Ειδικότερα όπως επιχειρήθηκε από την περίεργη προκήρυξη που δόθηκε στη δημοσιότητα με τηλεφώνημα στην Ελευθεροτυπία, παραδίνονται στη χλεύη και τον εξευτελισμό ακόμη και οι πιο λαμπρές στιγμές της ταξικής πάλης σε όλο και τον κόσμο και την Ελλάδα όπως είναι η δέσμευση της Κομμουνιστικής Διεθνούς στην ένοπλη πάλη, το κάλεσμα του Ν. Ζαχαριάδη για τον ένοπλο αγώνα κι η επίθεση στο αστυνομικό τμήμα του Λιτόχωρου από τον καπετάν Μπαρούτα το πρωί των εκλογών της 31ης Μαρτίου 1946, που σηματοδότησε την έναρξη του εμφύλιου πολέμου. Σοβαρά εκτίθενται κι οι πρόσφατες επιτυχίες του κινήματος, όπως για παράδειγμα η «πολιτική συνταξιοδότηση» της Μαριέτας Γιαννάκου όταν «μαυρίστηκε» στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές πληρώνοντας έτσι την προσπάθεια νομιμοποίησης των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ο αυτοσχέδιος μηχανισμός που τοποθετήθηκε έξω από το σπίτι της την μετατρέπει από θύτη σε θύμα, την μεταφέρει από τη θέση του απολογούμενου για ένα ακραίο περιστατικό κρατικής βίας και αυθαιρεσίας στην θέση του κατήγορου και του θύματος της βίας των από κάτω.

Το «τρίγωνο της αμαρτίας» που συγκροτεί η αποχαλίνωση των κατασταλτικών μηχανισμών και η αποθέωση της εγκληματικής ατομικής βίας ολοκληρώνεται από μια ενοχική Αριστερά η οποία με κάθε τρόπο θέλει να αποτινάξει από πάνω της τις υποψίες, που σχεδιασμένα δημιουργούν οι προκηρύξεις διαφόρων οργανώσεων ατομική βίας. Έτσι, όπως έκαναν οι «Ανανεωτικοί» του ΣΥΝ προτείνοντας την οργάνωση πορειών διαμαρτυρίας ενάντια σε τέτοιες ενέργειες, δίνουν διαπιστευτήρια νομιμότητας στο κράτος ενώ υποτάσσουν την λαϊκή πάλη και τη μαζική δράση στην υπεράσπιση της αστυνομίας! Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο! Τη στιγμή που είναι ηλίου φαεινότερο πως μόνο ένα ταξικό μέτωπο πάλης που θα παλεύει για την αναχαίτιση της επίθεσης και τη διεύρυνση των δημοκρατικών ελευθεριών και των εργατικών δικαιωμάτων μπορεί να πετύχει νίκες στο δημοκρατικό ζήτημα, αντί να παλεύουν για τη συγκρότησή του, πρωτοστατούν στην διοργάνωση συγκεντρώσεων ενάντια στη βία. Στην πράξη κι αυτοί υποκλίνονται στο μεγαλείο της ατομικής βίας και την ανάγουν σε διαχωριστική γραμμή, λειτουργώντας ως κατοπτρικά της είδωλα ενώ παραγράφουν τις ευθύνες που έχουν η αστυνομία και οι κρατικοί μηχανισμοί για το κλίμα φόβου που έχει δημιουργηθεί.