Η ΝΔ υποθάλπει την ανομία!

Υπάρχει ανομία! Υφίστανται χώροι, εντός μάλιστα του δημόσιου τομέα, όπου διαπράττονται αλλεπάλληλα εγκλήματα και μάλιστα θανατηφόρα, χωρίς να αντιδράει κανένας αρμόδιος, χωρίς να δίνεται καν η προσοχή που τους αναλογεί εκ μέρους του Τύπου, χωρίς να επιβάλλονται ποτέ κυρώσεις ή να αναζητούνται ευθύνες. Είναι οι Δήμοι. Από το 2014 μέχρι το το τέλος του 2018 έχουν καταγραφεί 45 θάνατοι εργατών εν ώρα εργασίας, αυτό που αποκαλούμε εργατικά ατυχήματα. Με ένα μάλιστα πρόχειρο σερφάρισμα στο ίντερνετ εύκολα διαπιστώνουμε ότι οι νεκροί που έχουν προστεθεί έκτοτε ανεβάζουν τον τραγικό απολογισμό σχεδόν στους 50 εργάτες. Δεν υπάρχει άλλος χώρος εργασίας που να έχει θρηνήσει τόσους νεκρούς στο βωμό του μεροκάματου. Πλήθος παραγόντων, από τους αρμόδιους υπουργούς μέχρι τους δημάρχους και τους περιφερειάρχες, υπόσχονται την εφαρμογή μέτρων που αναμένονται εδώ και δεκαετίες. Αν κάτι δε ενδόμυχα εύχονται είναι το επόμενο ατύχημα να μη συμβεί στη …βάρδια τους. Ποτέ οι δαπάνες για υγιεινή και ασφάλεια δεν έφερναν τους ψήφους που φέρνουν τα θεάματα κι οι κορδέλες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το επόμενο ατύχημα όμως στους δήμους είναι θέμα χρόνου να συμβεί! Η άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα απορριμματοφόρα οχήματα κι όχι μόνο, η ανάγκη πολλών εργατών να κάνουν δεύτερη δουλειά για να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους, η εντατικοποίηση της εργασίας ως αποτέλεσμα της έλλειψης προσωπικού, τα απαρχαιωμένα κι εγκαταλελειμμένα κτίρια κι άλλες εξ ίσου σοβαρές αιτίες μετατρέπουν τους χώρους εργασίας σε παγίδες θανάτου και χιλιάδες εργάτες σε αναλώσιμους. Πρόκειται μάλιστα για εργάτες που είναι καθημερινά εκτεθειμένοι σε μικρόβια και οσμές όσο ελάχιστοι άλλοι εργαζόμενοι, σχεδόν κανένας.

Αν η νέα κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να επιβάλλει το νόμο όφειλε να ξεκινήσει από τους δήμους και δη τα αμαξοστάσια. Να επιβάλλει την τήρηση των νόμων για την υγιεινή και ασφάλεια και να τους εκσυγχρονίσει δείχνοντας έτσι ότι σέβεται την ανθρώπινη ζωή και το νόμο. Να προβεί επίσης σε μαζικές προλήψεις και να μειώσει τις ώρες εργασίας ώστε να μειωθεί το εργασιακό φορτίο και να κοπεί η όρεξη των ιδιωτών που ετοιμάζονται να εισέλθουν στο χώρο της διαχείρισης απορριμμάτων, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο την ποιότητα των εργασιακών σχέσεων.

Αντί λοιπόν να θέσει ως στόχο τα μηδενικά εργατικά ατυχήματα στους δήμους σε ένα ή δύο έστω χρόνια, κάνει επίδειξη δύναμης στα Εξάρχεια, υπόσχεται την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και, αντί να ενισχύσει την αυτοτέλεια του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας το ενσωματώνει στο υπουργείο Εργασίας, με πρόσχημα την αποκομματικοποίησή του. Μα το ΣΕΠΕ δε νοσούσε από κομματικοποίηση. Αν από κάτι έπασχε είναι από έλλειψη κονδυλίων, που ανάγκαζε το προσωπικό του να πληρώνει από την τσέπη του τα έξοδα μετακίνησης για να ασκήσει ελέγχους ή να ζητάει να τα καλύψουν τα Εργατικά Κέντρα της επαρχίας, και από έλλειψη προσωπικού. Τα μέτρα που εξήγγειλε η νέα κυβέρνηση θα οξύνουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το ΣΕΠΕ και αργά ή γρήγορα θα μειώσουν τους επιτόπιους ελέγχους και τα πρόστιμα, με αποτέλεσμα η κατάσταση στην αγορά εργασίας να εξελιχθεί σε χειρότερη ζούγκλα από τη σημερινή.

Εν όψει αυτής της κατάστασης, η ΝΔ μπορεί να κατηγορηθεί ότι η σπέκουλα γύρω από το νόμο και την τάξη είναι επικοινωνιακή και στην πράξη υποθάλπει τη χειρότερη ανομία: αυτή στους χώρους εργασίας!

Πηγή: KontraNews

Νόμος και τάξη …αλά καρτ

Πολύ πριν κερδίσει τις εκλογές η Νέα Δημοκρατία κατέστησε σαφές ότι θα κυβερνήσει με το «δόγμα του νόμου και της τάξης». Οι σπονδές στο φιλελευθερισμό και τα ατομικά (έστω) δικαιώματα εξ αρχής δηλώθηκε ότι μπορούν να περιμένουν μπροστά στη προτεραιότητα που έχει το κλείσιμο του ματιού στα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Τον ίδιο δρόμο επέλεξε κι ο Τραμπ και πολύ πριν αυτόν ο Νικολά Σαρκοζύ στη Γαλλία κι ο Ρούντολφ Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη. Σε όλες τις περιπτώσεις μπορεί το έγκλημα, που από την εποχή των Αθλίων αποτέλεσμα της φτώχειας ήταν κι όχι της έλλειψης  αστυνόμευσης, να μην καταπολεμήθηκε το κράτος εν τούτοις έδειξε ποιος είναι ο εσωτερικός εχθρός κι η απειλή.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αποκορύφωμα, μέχρι τώρα, της αστυνομικής – κατασταλτικής λογικής  που διέπει την άποψη της νέας κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη είναι η μεταβίβαση στο υπουργείο που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται Προστασίας του Πολίτη της Μεταναστευτικής Πολιτικής και του σωφρονισμού. Πρόκειται για πισωγύρισμα, καθώς η λογική που διαπερνά αυτές τις επιλογές είναι ότι η μεν μεταναστευτική πολιτική δεν είναι θέμα ενσωμάτωσης, ένταξης και δικαιωμάτων αλλά θέμα καταστολής. Η δε σωφρονιστική πολιτική είναι θέμα καταστολής και τιμωρίας, επίδειξης κι εφαρμογής βίας απέναντι στους κρατούμενους κι ας φωνάζουν οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι για ελλείψεις προσωπικού και υποδομών.

Η παλαιοδεξιάς κοπής λογική της Νέας Δημοκρατίας ωστόσο αποδεικνύεται εξαιρετικά επιλεκτική, μιας και η ρομφαία του νόμου και της τάξης δεν σείεται εξ ίσου εναντίον δικαίων και αδίκων. Προς επίρρωση οι υποσχέσεις της κυβέρνησης προς τον όμιλο Λάτση και τους χρυσοθήρες της Χαλκιδικής. Αν η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη ήταν τόσο προσκολλημένη στο νόμο όσο δηλώνει όταν εξαγγέλλει ότι θα καταργήσει το «άβατο των Εξαρχείων», ή ότι θα αλλάξει το νόμο για το άσυλο παραβλέποντας ότι με βάση τον τελευταίο νόμο του ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπεται αυτεπαγγέλτως η επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των ΑΕΙ, τότε θα έπρεπε να δείξει την ίδια πυγμή και απέναντι στους περίφημους επενδυτές αναγκάζοντάς τους να σεβαστούν και να υπακούσουν στο νόμο που προστατεύει την αρχαιολογική κληρονομιά και το περιβάλλον. Κατόπιν και της έκδοσης της Κοινής Υπουργικής Απόφασης που ακολούθησε τη γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου αυτό που θα περιμέναμε θα ήταν η νέα κυβέρνηση να απαιτήσει από της Lamda Development να συμμορφωθεί με το νόμο. Αυτό που είδαμε, αντίθετα, ήταν την κυβέρνηση να υπόσχεται στην κατασκευαστική εταιρεία του ομίλου Λάτση, που φήμες τη φέρουν να μην έχει τα απαραίτητα κεφάλαια για να ξεκινήσει την επένδυση – εξ ου και η καθυστέρηση παρά τη στροφή 180 μοιρών που έκανε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, ότι θα αλλάξει το νόμο! Στην πράξη θα κόψει και θα ράψει τη νομοθεσία στα μέτρα των επενδυτών, με αποτέλεσμα τα αρχαία μνημεία κατά πάσα πιθανότητα να μπαζωθούν.

Μόνο που αυτή η αντίληψη και η πρακτική, «νόμος είναι η ασυδοσία των επενδυτών» δεν κομίζει τίποτε καινούργιο. Αντιγράφει τη δουλικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τους επενδυτές κάτι τριτοκοσμικές μπανανίες, που με την ενδοτικότητά τους στο τέλος αν κάτι καταφέρνουν να αναπαράγουν είναι τη θλιβερή τους θέση στην παγκόσμια κατάταξη των επενδύσεων.

Πηγή : KontraNews

ΜΕΡΑ25: Διεκδικώντας μια γωνίτσα στο νέο πολιτικό σκηνικό

Η έκπληξη των ευρωεκλογών ήταν το ποσοστό του ΜΕΡΑ 25 (Μετώπου Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής), που αν κι έφτασε σχεδόν το 3% δεν κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτή μόλις για 400 ψήφους. Αυτή η επίδοσή του ωστόσο το καθιστά πλέον υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας την υποχώρηση της Αριστεράς σε όλες τις εκδοχές της: από τη συστημική νεοφιλελεύθερη Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την εξωκοινοβουλευτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο ιδρυτής του κόμματος Γιάνης Βαρουφάκης την Τετάρτη 29 Μαΐου αντανακλούσε αν όχι τη νέα πραγματικότητα, τουλάχιστον τις φιλοδοξίες του νεοπαγούς κόμματος. Ήταν ταυτόχρονα ασυνήθιστα αποκαλυπτική για το πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος που ίδρυσε ο πρώτος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Τσίπρα. Σε αδρές γραμμές, επιδίωξή του είναι να ενταχθεί στο πολιτικό mainstream, αποτελώντας μία σταθερά του νέου, πολύ πιο δεξιού, πολιτικού σκηνικού που διαμορφώνεται με την εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και την άνοδο της ΝΔ.

Με βάση τα ρεπορτάζ του Τύπου, συνάγεται ότι ο ιδρυτής του ΜΕΡΑ 25 ακόμη και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά την ήττα της περιβόητης διαπραγμάτευσης, δεν έχει καταλάβει γιατί ηττήθηκε. Ερωτηθείς αν το κάλεσμα συνεργασίας που διατύπωσε απευθύνεται και στη Λαϊκή Ενότητα ξεκαθάρισε ότι «Δεν είμαι υπέρ του Grexit ούτε υπέρ του Brexit. Εμείς είμαστε ευρωπαίοι διεθνιστές. Θα έπρεπε να μην έχουμε μπει στο ευρώ αλλά η έξοδος έχει μεγάλο κόστος. Είμαστε στο ευρώ, θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ υπό τους όρους που θέτουμε».

Αυτή η απάντηση, ομολογώ, ότι με γύρισε πίσω οκτώ χρόνια όταν στην Πλατεία Συντάγματος και σε άλλες δημόσιες εκδηλώσεις άκουγα ακριβώς το ίδιο επιχείρημα από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο κι άλλους μετέπειτα υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ που επέμεναν ότι το πρόγραμμά τους μπορεί να εφαρμοστεί εντός του ευρώ και της ΕΕ. Οι πιο τολμηροί μάλιστα, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, που ως υπουργός Οικονομικών υπέγραψε περισσότερους αντιλαϊκούς νόμους απ’ όλους τους προκατόχους του μαζί,  κατηγορούσε τη ριζοσπαστική Αριστερά και προοδευτικές δυνάμεις του πατριωτικού χώρου που έθεταν το θέμα της εξόδου ότι «νομισματοποιούμε» το σοσιαλισμό και αφυδατώνουμε την πολιτική πάλη, υποβαθμίζουμε τις ταξικές συγκρούσεις που έρχονται με την εμμονή στο θέμα του νομίσματος, που κατ’ αυτούς τότε ήταν ένα τεχνικό και μόνο θέμα. Οφείλουμε ωστόσο να αναγνωρίσουμε ότι την ίδια περίοδο ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε «καμιά θυσία για το ευρώ», αφήνοντας ανοιχτό το θέμα της εξόδου από το ευρώ, αν πρέπει να στηριχθεί το εργατικό και λαϊκό εισόδημα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν κάνει ούτε αυτό. Η θέση του απέναντι στο ευρώ είναι πιο συντηρητική, λιγότερο ρηξικέλευθη από τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στο απόγειο του ριζοσπαστισμού του.

Συμπεράσματα που δεν …βγήκαν

Η θέση του ΜΕΡΑ25, για «παραμονή στο ευρώ υπό τους όρους που θέτουμε» στερείται ρεαλισμού, είναι προϊόν βουλησιαρχίας και ευσεβής πόθος, που προετοιμάζει μια νέα ανώμαλη προσγείωση! Αν κάτι έδειξε η διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015 είναι πώς το ευρώ δεν επιδέχεται μεταρρύθμισης. Κι όταν αναφερόμαστε στο ευρώ, προφανώς δεν εννοούμε τη συναλλαγματική του ισοτιμία ή το επιτόκιό του. Αναφερόμαστε στο ευρώ ως σχέση πρωτίστως πολιτική που έχει αλυσοδέσει τους λαούς της ευρωζώνης σε ένα πλαίσιο αιώνιας λιτότητας και συνταγματικής απαγόρευσης κάθε μέτρου αναδιανομής μέσω, ενδεικτικά, της συνταγματικής απαγόρευσης των ελλειμματικών προϋπολογισμών, του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, κοκ. Εξ ίσου ανεπίστρεπτα το «κοινό νόμισμα» έχει παγιοποιήσει την ηγεμονία της Γερμανίας και τον υποβιβασμό τυπικά ανεξάρτητων κρατών σε κράτη δεύτερης κατηγορίας και μειωμένης κυριαρχίας. Σε αυτό το περιβάλλον οι όρκοι πίστης στον ευρωπαϊσμό αν δεν ισοδυναμούν με δήλωση υποταγής του ηττημένου στο νικητή, ηχούν παράδοξοι, αν όχι αστείοι. Ας φανταστούμε ένα Νιγηριανό να δίνει όρκους πίστης στον αφρικανισμό, ένα Ουρουγουανό το δικό του όρκο πίστης στον αμερικανισμό κι έναν Μπαγκλαντεσιανό ένα δικό του όρκο πίστης στο ασιατισμό…

Ας επιστρέψουμε όμως στα δικά μας… Οι αυταπάτες μιας «καλής και τίμιας διαπραγμάτευσης», που παραγνωρίζει τις σχέσεις ισχύος  και συναρτά το αποτέλεσμά τους από την ευφυΐα του διαπραγματευτή, το ξεδίπλωμα εναλλακτικών σχεδίων (από ευρωομόλογα, μέχρι τα «αιώνια ομόλογα») τελείωσαν οριστικά τον Αύγουστο του 2015, αν όχι τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου. Συγκεκριμένα, στις 20 Φεβρουαρίου όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης υπόγραψε την απόφαση του Γιούρογκρουπ βάσει του οποίοι «οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν τις οικονομικές ρους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως». Εν ολίγοις, παραιτούμενη από σχέδια τόσο μερικής διαγραφής όσο και χρονικής μετάθεσης των αποπληρωμών. Η ίδια απόφαση επίσης προέβλεπε ότι «οι ελληνικές αρχές έχουν δεσμευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα δημοσιονομικά πρωτογενή πλεονάσματα… να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση μέτρων και μονομερείς αλλαγές», κοκ.

Εκείνη η υπογραφή του Γιάνη Βαρουφάκη έκανε την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ακολούθησε με την μετατροπή του «Όχι» που ψήφισε το 61% του ελληνικού λαού σε «Ναι», θέμα χρόνου. Καμία αυτοκριτική ωστόσο δεν έχουμε ακούσει για εκείνη την υπογραφή…

Φυγή από την Αριστερά

Τούτων δοθέντων, τα συμπεράσματα που συνήγαγε το ΜΕΡΑ25 από την πικρή εμπειρία του 2015 δεν καταλήγουν στην ακύρωση των όρων της ήττας, σε μια επανεκκίνηση ώστε να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη κι οι ίδιες πλάνες, αλλά στην προσαρμογή στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η ήττα. Προσαρμογή στα νέα δεδομένα, όπως ορίζονται από τη δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού που ξεκίνησε με την εκλογή του Τραμπ στις ΗΠΑ, είναι η φυγή του ΜΕΡΑ25 από τον πολιτικό χώρο της Αριστεράς. Καθόλου τυχαία την ίδια διαδρομή ακολούθησε και η Πλεύση Ελευθερίας, με εκλογική επιτυχία μάλιστα καθώς στο κάλεσμά της ανταποκρίθηκε ένα ευρύτερο ακροατήριο, που δεν προέρχεται όμως από την Αριστερά. Καθόλου τυχαίο δεν είναι επίσης ότι οι αναφορές στην Αριστερά ήταν ο μεγάλος απών των δημοτικών εκλογών, με κορυφαίο και εξόχως αντιφατικό παράδειγμα τα προσκλητήρια του ΣΥΡΙΖΑ για «ανένδοτους» κατά της Δεξιάς πίσω από υποψηφίους που στα προγράμματά τους δεν είχαν ούτε μία, μα ούτε μία αναφορά στην Αριστερά. Ακόμη όμως κι η κομμουνιστική Αριστερά όφειλε να τα ψηφίσει, ειδάλλως θα έφερε ακέραια την ευθύνη για την εκλογή των δεξιών υποψηφίων. Περιττό να ειπωθεί ότι η επιστροφή σε πολιτικές οριοθετήσεις αρχαιότερες ακόμη κι αυτών που έθεσε η Γαλλική Επανάσταση, όσο κι αν εξηγούνται από την ιστορική ήττα της Αριστεράς σε όλες της τις εκδοχές και τις συνεχείς δεξιές μεταλλάξεις, αποτελούν πολιτική οπισθοδρόμηση και θρίαμβο των πιο βάρβαρων δυνάμεων του κεφαλαίου.

Η προσπάθεια του ΜΕΡΑ25 να αποτελέσει πλευρά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος φάνηκε και στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η θέση του κόμματος, ανεπιφύλακτη αποδοχή της συμφωνίας, προκάλεσε κλυδωνισμούς στο εσωτερικό του και αποχωρήσεις στελεχών που με αυτό τον τρόπο αντέδρασαν στην απροθυμία του ιδρυτή του ακόμη και να συζητηθεί το ζήτημα δημοκρατικά και συντεταγμένα, με τρόπο ώστε να ακουστεί η γνώμη όλων των μελών και στελεχών. Πρόκειται για θέμα που δεν είναι δευτερεύων, δεν αφορά μια ήσσονος σημασίας λεπτομέρεια ή μορφή, που ηγεμονεύεται από το περιεχόμενο, όπως συχνά λεγόταν στο παρελθόν. Το ζήτημα της δημοκρατίας στο εσωτερικό των κομμάτων, αντίθετα, διαχωρίζει την αστική – δεξιά πολιτική, από την εργατική – αριστερή με την μεν πρώτη να στηρίζεται στον ηγέτη χαρισματικό παντογνώστη και τους μηχανισμούς που αποτελούν απαραίτητο συμπλήρωμα του και τη δεύτερη να στηρίζεται στις συλλογικές, δημοκρατικές, δημόσιες διαδικασίες. Με βάση αυτό το κριτήριο το παράδειγμα του ΜΕΡΑ25 δεν ξεχωρίζει σε τίποτε από το παράδειγμα της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και τόσων άλλων προσωποπαγών κομμάτων που καλούν το …πόπολο να ακολουθήσει πειθήνια και καρτερικά το νέο …Μεσσία.

Δεν ηττήθηκε η Αριστερά!

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών της 26ης Μαΐου ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη για τον ΣΥΡΙΖΑ που στόχευε σε μια μικρή διαφορά με τη ΝΔ της τάξης των 3 ποσοστιαίων μονάδων ώστε να διεκδικήσει την πρωτιά στις εθνικές εκλογές.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο, που έφτασε τα όρια της συντριβής, δεν ισοδυναμούσε με ήττα της Αριστεράς! Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 μέχρι φέτος για να διαπιστώσουμε ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, σε ποσοστό και ψήφους, συμπίπτει με την αριστερή του στροφή και την μετατροπή του σε φωνή του κινήματος κατά των Μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 17% του Μαΐου του 2012, φτάνει στο 27% του Ιουνίου του 2012 και του Μαΐου του 2014 και το 36% του Ιανουαρίου του 2015 όταν προβάλει το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ» και διαγραφή μέρους έστω του δημοσίου χρέους, με τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου.  Το υψηλότερο ποσοστό του ταυτίζεται με την αριστερή του στροφή. Έκτοτε, η εκλογική του συρρίκνωση είναι αποτέλεσμα της δεξιάς του στροφής, που ξεκινάει τον Φεβρουάριο του 2012 όταν υπογράφει δια χειρός Γ. Βαρουφάκη στο Γιούρογκρουπ την αναγνώριση του χρέους και τη αποπληρωμή του «πλήρως και εγκαίρως» και κορυφώνεται με προδοσία του «Όχι» και την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2015. Η δυσανάλογα μικρή, σε σχέση με την έκταση της μετάλλαξης, πτώση του τον Οκτώβρη του 2015 στο 35% ήταν αποτέλεσμα του μουδιάσματος των αριστερών ψηφοφόρων που εκείνο το καλοκαίρι υπέμεναν το ένα σοκ μετά το άλλο.

Ας αναλογιστούμε έκτοτε τι ακολούθησε:

Η ανακεφαλαιοποίηση με λεφτά του ελληνικού λαού των τραπεζών, που αντί να κρατικοποιηθούν όπως υποσχόταν προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, επιστράφηκαν στους ιδιώτες. 

Ένα μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας που ξεκίνησε από τους σιδηροδρόμους και τα λιμάνια κι έφτασε στα αεροδρόμια και την έκταση του πρώην Ελληνικού.

Η εν κρυπτώ τροποποίηση της τρίτης δανειακής σύμβασης το 2018 ώστε να συμπεριληφθεί στα συμβαλλόμενα μέρη το υπερταμείο των ιδιωτικοποιήσεων που προικίστηκε εν τω μεταξύ, με τη βοήθεια πρόθυμων δημάρχων, με τεράστια ακίνητη περιουσία.

Το θάψιμο του πορίσματος της Επιτροπής Αλήθειας του δημόσιου χρέους που συστάθηκε στην ελληνική βουλή το 2015 κι έδινε τη δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης και διαγραφής μέρους του χρέους.

Η υπογραφή αλλεπάλληλων νέων αντιλαϊκών μέτρων με πιο χαρακτηριστικό και απεχθές την υποχρέωση εμφάνισης πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2060.

Τουλάχιστον 11 περικοπές συντάξεων, με χαρακτηριστικότερη όλων τη σφαγή των επικουρικών μέχρι και 50% το καλοκαίρι του 2016.

Η άλωση των εργασιακών σχέσεων με τις προσλήψεις μερικώς απασχολουμένων και εποχιακών να υπερτερούν έναντι των προσλήψεων αορίστου χρόνου.

Η κοροϊδία των υπερπλεονασμάτων από την υπερφορολόγηση των πολιτών με βάση τα οποία εξασφαλίζονται οι πόροι για μια κοινωνική πολιτική αναδιανομής ψιχίων.

Η υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, που μπορεί να λύνει επιτέλους το ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας, αποτελεί ωστόσο παραγγελία των ΗΠΑ και πλήγμα στη Ρωσία. Βλάπτει επομένως την ειρήνη.

Η σύσφιξη των σχέσεων της Ελλάδας με το Ισραήλ και η ταυτόχρονη απομάκρυνση από μια πολιτική ισορροπιών στη Μέση Ανατολή που ακολουθούσε ανέκαθεν η ελληνική διπλωματία.

Η δημιουργία του κολαστηρίου της Μόριας, για χιλιάδες μετανάστες που διαβιούν πολύ χειρότερα σε σχέση ακόμη και με την Αμυγδαλέζα, μόνο και μόνο για να αποτρέπουν τους συμπατριώτες τους.

Κι όλα αυτά δικαιολογούνταν μέχρι πριν δύο εβδομάδες από την τηλεόραση και το βήμα της Βουλής εκ μέρους των κυβερνητικών στελεχών με το επιχείρημα ότι ο λαός ενέκρινε αυτή την πολιτική με την ψήφο του τον Οκτώβριο του 2015…

Πηγή: Kontranews

Υγ. Ευχαριστίες στον Μάνο Σ. που με ένα μήνυμά του έδωσε σχήμα και μορφή σε σκέψεις ωρών…

Αυξήστε τους κατώτατους μισθούς!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Σε εμφανή αντίθεση βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση κι ειδικότερα οι αρχές που έχουν αναλάβει την μεταμνημονιακή εποπτεία της Ελλάδας με τη γενικότερη τάση που παρατηρείται σε όλο τον κόσμο υποδεικνύοντας την ανάγκη αύξησης των κατώτατων μισθών.

Η σχετική αναφορά – παρατήρηση ή καλύτερα μομφή προς την ελληνική κυβέρνηση όπως περιλαμβάνεται στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που εκδόθηκε το Φεβρουάριο (Enhanced Surveillance Report, institutional Paper 099, ISSN 2443-8014) αποτελούσε μνημείο παρέμβασης στα εσωτερικά μιας χώρας. Ήταν δε αποτέλεσμα ιδεολογικής εμμονής και προσκόλλησης στα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Έγραφε συγκεκριμένα με αφορμή την αύξηση του βασικού μισθού κατά 10,9% την 1η Φεβρουαρίου που είχε ως αποτέλεσμα ο βασικός μισθός να αυξηθεί από τα 586,08 ευρώ στα 650 (και το ημερομίσθιο από 26,18 σε 29,04 ευρώ) κι ήταν μάλιστα η πρώτη αύξηση μετά την μείωση κατά 22% που επιβλήθηκε το 2012 από την κυβέρνηση τεχνοκρατών την οποία στήριξαν ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και το ακροδεξιό ΛΑΟΣ: «Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αύξηση που αποφασίστηκε από την κυβέρνηση είναι υψηλότερη από αυτή που προτάθηκε από την επιτροπή των ειδικών (μια αύξηση μεταξύ 5% και 10%)» (σελ. 57). Αποφαίνονται στη συνέχεια τα …αστέρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που το 2010 εκτιμούσαν ότι η Ελλάδα θα έβγαινε στις αγορές το 2012 αλλά στο τέλος με τις συνταγές τους προκάλεσαν ύφεση της τάξης του 26%: «Καθώς δεν είναι δυνατό να κάνουμε καθαρές προβλέψεις για το αποτέλεσμα που θα έχει μια τέτοια αύξηση του ελάχιστου μισθού στην οικονομία και την αγορά εργασίας, μια διψήφια αύξηση αντιπροσωπεύει ένα αξιοσημείωτο σοκ σε μια υποτονική και εύθραυστη αγορά εργασίας ενώ εγείρει σημαντικούς προβληματισμούς για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη μεγέθυνση και την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας». (σελ. 58). Στη συνέχεια μάλιστα προβλέπουν ακόμη και αύξηση της ανεργίας λόγω της αύξησης των κατώτατων μισθών: «Το μέγεθος της αύξησης, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ένα σχετικά μεγάλο κομμάτι των εργατών αμείβονται με τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα αυξάνει τον κίνδυνο αρνητικών συνεπειών στην απασχόληση»…

Δε χρειάζεται να θυμηθούμε τις επιπτώσεις που είχαν στη μεγέθυνση, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση της Ελλάδας τα Μνημόνια και οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις για να αντιληφθούμε πόσο άσχετες με την πραγματικότητα είναι οι διαπιστώσεις των Ευρωπαίων τεχνοκρατών. Αρκεί να στραφούμε στις συζητήσεις που διεξάγονται σε όλο τον κόσμο και τις προτροπές που διατυπώνονται ιδίως προς κυβερνήσεις με μία και μοναδική επωδό: Αυξήστε τους βασικούς μισθούς! Έχει γραφτεί μάλιστα κατ’ επανάληψη ότι ένα από τα βασικά θέματα που θα προωθήσει η γερμανική προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση το δεύτερο εξάμηνο του 2020  θα είναι η πανευρωπαϊκή συμφωνία για ένα κοινό πλαίσιο κατώτατου μισθού. Η ομοσπονδιακή υπουργός Δικαιοσύνης και υποψήφια των σοσιαλδημοκρατών στις ευρωεκλογές Καταρίνα Μπάρλεϋ προχώρησε μάλιστα παραπέρα από τον κοινό τόπο που έχει διαμορφωθεί για τον καθορισμό του κατώτατου στο 60% του διάμεσου του εθνικού μισθού υποστηρίζοντας ότι «ο ευρωπαϊκός κατώτατος μισθός θα πρέπει να γίνει κεντρικό θέμα στις εκλογές καθώς ο καθένας θα πρέπει να ζει από τη δουλειά του».

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το σκεπτικό πίσω από την αναβάθμιση του θέματος του κατώτατου μισθού στην πολιτική ατζέντα: Σε μια εποχή που όλα τα επίπεδα μισθών (υψηλοί, μέσοι και χαμηλοί) πέφτουν, αλλού λίγο, αλλού πολύ, χρειάζεται περισσότερο από ποτέ να τεθεί με αυστηρότητα ένα κάτω όριο για να αποτραπεί η έκρηξη των εισοδηματικών και κοινωνικών αντιθέσεων, να διαφυλαχθεί η ενεργός ζήτηση και περισσότερο ίσως η κοινωνική σταθερότητα. Η πτωτική πορεία των μισθών αποτυπώθηκε στην τακτική έκδοση του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας, Global Wage Report 2016/2017, όπου αναφέρεται ότι το μερίδιο των μισθών έχει μειωθεί σε 91 από τις 133 χώρες, περιλαμβανομένων των περισσότερων ανεπτυγμένων και πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Η ίδια ακριβώς τάση συρρίκνωσης των μισθών καταγράφεται από τον ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ, χωρίς φυσικά αυτοί οι δύο οργανισμοί να θλίβονται κι ιδιαίτερα για την απαξίωση των μισθών.

Σε πλήρη συγχρονισμό με το αυξημένο ακαδημαϊκό και πολιτικό ενδιαφέρον για την διαφύλαξη ακόμη και την αύξηση του κατώτατου μισθού βρίσκεται η ετήσια έκδοση του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομική και Κοινωνικής Έρευνας WSI (που υπάγεται στο ινστιτούτο Hans-Bockler, εδώ το πλήρες κείμενο). Το σημαντικότερο συμπέρασμά του στην πιο πρόσφατη έκδοσή του είναι ότι στις αρχές του 2019 παρατηρήθηκε μια αύξηση της τάξης του 4,9%, σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, στους κατώτατους μισθούς της ΕΕ.

Οι γερμανοί ερευνητές διακρίνουν τρεις ομάδες χωρών στην ΕΕ με βάση το επίπεδο του βασικού μισθού, όπως αποτιμάται σε ευρώ. Στην πρώτη ομάδα το ωρομίσθιο υπερβαίνει τα 9 ευρώ (με εξαίρεση όπως …πάντα την Αγγλία): Λουξεμβούργο (11,97 ευρώ), Γαλλία (10,03), Ολλανδία (9,91), Ιρλανδία (9,8), Βέλγιο (9,66), Γερμανία (9,19) και Αγγλία (8,85). Στη δεύτερη ομάδα χωρών (που είναι και η πιο ολιγάριθμη) τα ωρομίσθια κυμαίνονται από 4 ως 8 ευρώ. Εδώ συμπεριλαμβάνονται: Ισπανία (5,45 ευρώ), Σλοβενία (5,1) και Μάλτα (4,4). Η τρίτη ομάδα χωρών, η πολυπληθέστερη, συμπεριλαμβάνει τα κράτη με ωρομίσθιο από 2 έως 4 ευρώ: Λετονία (2,54 ευρώ), Ρουμανία (2,68), Ουγγαρία (2,69), Κροατία (2,92), Σλοβακία (2,99), Πολωνία (3,05), Τσεχία (3,11), Εσθονία (3,21), Λιθουανία (3,39), Ελλάδα  (3,39 ευρώ επίσης) και Πορτογαλία (3,61 ευρώ). Μετά μάλιστα την αύξηση της 1ης Φεβρουαρίου που προκάλεσε την αντίδραση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το ωρομίσθιο στην Ελλάδα από 3,39 ευρώ διαμορφώθηκε σε 3,76 ευρώ. Και πάλι δηλαδή παραμένει στην τελευταία κατηγορία των ευρωπαϊκών χωρών…