Η χαρά της Πρεσβείας η έρευνα για την πορεία του Πολυτεχνείου

Μέχρι την Μιχαλακοπούλου πρέπει να ακούστηκαν οι επευφημίες χαράς των Αμερικανών από την πρεσβεία στο άκουσμα ότι τελικά έπιασε τόπο η καταγγελία του πρώην συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά, Φαήλου Κρανιδιώτη, εναντίον της πορείας για το Πολυτεχνείο. Η καταγγελία αφορούσε την παρουσία των πολιτικών αρχηγών της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΜΕΡΑ25) στις πορείες για το Πολυτεχνείο. Βάσει αυτής της καταγγελίας η εισαγγελέας Πρωτοδικών Σωτηρία Παπαγεωργακοπούλου έδωσε εντολή στην Κρατική Ασφάλεια να διενεργήσει προκαταρκτική έρευνα για το κατά πόσο διαπράχθηκαν τα αδικήματα της παραβίασης των μέτρων κατά του κορονοϊού και της διέγερσης σε ανυπακοή.

Η εισαγγελική έρευνα για την παρουσία των Αλέξη Τσίπρα, Δημήτρη Κουτσούμπα και Γιάνη Βαρουφάκη στην πορεία του Πολυτεχνείου είναι κάτι πρωτοφανές και ανήκουστο για τα μεταπολιτευτικά χρονικά. Κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με το κλίμα τρομοκρατίας και διώξεων που επιβάλλει η κυβέρνηση επιχειρώντας να ακυρώσει την κοινωνική διαμαρτυρία και να βάλει τη χώρα σε γύψο ώστε να πάψουν οι αντιδράσεις για την κατάρρευση του συστήματος υγείας και να περάσουν ανεμπόδιστα αντιλαϊκοί νόμοι, όπως το εργασιακό και το ασφαλιστικό. Το όργιο αστυνομικής βίας στις 17 Νοεμβρίου με αναίτιους ξυλοδαρμούς πολιτών είναι ενδεικτικό στοιχείο του αυταρχικού πολιτικού κλίματος που θέλουν να επιβάλλουν στη χώρα. Ο Φαήλος Κρανιδιώτης με τις πράξεις του εξελίσσεται αντικειμενικά σε μακρύ χέρι και «λαγός» όχι μόνο της κυβέρνησης και του Μιχ. Χρυσοχοΐδη αλλά και της αμερικανικής πρεσβείας.

Η καταγγελία εναντίον των επικεφαλής της Αριστεράς που κανένας σοβαρός πολιτικός δεν θα έκανε συνεχίζει το έργο του υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ο παρασημοφορημένος από το FBI υπουργός Δημόσιας Τάξης την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου υπέστη μιαν ακόμη συντριπτική πολιτική ήττα: Το ΦΕΚ που εξέδωσε στις 14 Νοεμβρίου ο αρχηγός της αστυνομίας, αναστέλλοντας το άρθρο του συντάγματος που επιτρέπει τις συναθροίσεις, ακυρώθηκε στην πράξη. Η τρομοκρατία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της αμερικανικής πρεσβείας έπεσαν στο κενό μπροστά τόσο στην αποφασιστικότητα χιλιάδων διαδηλωτών να τιμήσουν το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σε όλη την Ελλάδα, όσο και στην αποφασιστικότητα τους να τηρήσουν τα μέτρα προστασίας από την πανδημία. Κι ενώ κυβέρνηση και πρεσβεία κατάπιναν  την ήττα τους ήρθε το αίτημα εφαρμογής των ποινών που προέβλεπε το κατάπτυστο ΦΕΚ ζητώντας τη δίωξη των ηγετών της Αριστεράς.

Η έρευνα είναι προφανές ότι δεν αφορά την πανδημία και τους κινδύνους που προκύπτουν από το συγχρωτισμό. Αν Χρυσοχοΐδης, Μητσοτάκης, Μπογδάνος, Κρανιδιώτης και λοιπός παλαιοδεξιός και νεοδεξιός συρφετός ενδιαφέρονταν για την πανδημία δεν θα άφηναν τόσους χιλιάδες αστυφύλακες εκτεθειμένους στον κορονοϊό την ημέρα του Πολυτεχνείου, όπως κατήγγειλαν ακόμη κι ενώσεις αστυνομικών. Αυτό που τους νοιάζει είναι να απαγορευτεί η πορεία του Πολυτεχνείου μια για πάντα και χρησιμοποιούν την πανδημία ως πρόσχημα, όταν όλα τ’ άλλα μέσα έχουν αποτύχει: από την ηθική απαξίωσή του ως μια υπόθεση ρουτίνας, μέχρι τη συκοφάντηση του Πολυτεχνείου, υποστηρίζοντας για παράδειγμα ότι η εξέγερση έφερε την κατοχή της Κύπρου έτσι ώστε να αθωώσουν τη χούντα των συνταγματαρχών για το πραξικόπημα του Σαμψών κατά του Μακαρίου. Από την ίδια ακροδεξιά φαρέτρα προέρχεται και το επιχείρημα ότι το Πολυτεχνείο έφταιξε για τις απηνείς διώξεις που ακολούθησαν και την σκλήρυνση του χουντικού καθεστώτος την επαύριο της 17ης Νοεμβρίου. Αν είναι έτσι τότε κακώς έγινε ακόμη και η ένοπλη πάλη κατά των Γερμανών μιας και κάθε πράξη αντίστασης την ακολουθούσε μια βάναυση πράξη τιμωρίας: Από τη σφαγή των Καλαβρύτων και του Διστόμου μέχρι την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Για την αμερικανική πρεσβεία ο εορτασμός της ημέρας του Πολυτεχνείου και κατ’ επέκταση ο εδραιωμένος αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα αποτελούν αγκάθι στο πλευρό της. Κι επίσης ένδειξη αδυναμίας όχι μόνο του κάθε αμερικάνου πρέσβη αλλά και του πολιτικού τους προσωπικού στην Ελλάδα το οποίο κάθε φορά που προσπαθεί να απαγορεύσει την πορεία τρώει ακόμη μία σφαλιάρα!

Με ψέματα επιχειρεί να καλύψει η κυβέρνηση την υποχρηματοδότηση της υγείας

Σοβαρά εξέθεσαν την κυβέρνηση τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον ΟΟΣΑ σχετικά με τις επιπλέον χρηματοδοτήσεις της υγείας μετά το ξέσπασμα της πανδημίας ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες που δημιουργήθηκαν. Ο σχετικός πίνακας της έκθεσης Health at a Glance δείχνει ότι η Ελλάδα, μετά τη Λετονία, κατέβαλε τις χαμηλότερες κατά κεφαλή δαπάνες: μόλις 30 ευρώ, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ των 21 ήταν 112 ευρώ και σε χώρες όπως στην Αγγλία και τη Γερμανία οι επιπλέον δαπάνες έφτασαν τα 446 και 302 ευρώ αντίστοιχα, κοκ.

Η απάντηση της κυβέρνησης, μέσω δελτίου Τύπου του Υπουργείου Οικονομικών, ήταν πώς «τα στοιχεία καλύπτουν μόνο την αρχή της πανδημίας, η οποία, ως γνωστόν, στη χώρα μας εμφανίστηκε με καθυστέρηση και με πολύ μικρότερη ένταση. Την ίδια στιγμή έχουν χρησιμοποιηθεί στοιχεία Σεπτεμβρίου για πολλές άλλες χώρες».

Όσο κι αν η ανακοίνωση να είναι αληθής, πράγματι δηλαδή τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για την Ελλάδα ενημερώθηκαν στις 29 Απριλίου, ενώ τα στοιχεία άλλων χωρών προέρχονται ακόμη και από το Σεπτέμβριο, η υποχρηματοδότηση της υγείας στην Ελλάδα παραμένει γεγονός ακόμη και με τα στοιχεία που περιλαμβάνει η συγκεκριμένη έκθεση του ΟΟΣΑ. Αν εξετάσουμε τον επεξηγηματικό πίνακα που συνοδεύει το γνωστό διάγραμμα θα δούμε ότι κι άλλων χωρών τα στοιχεία είναι εξ ίσου απαρχαιωμένα με της Ελλάδας που περιγράφουν επιπλέον χρηματοδότηση 273 εκ. ευρώ ή μόνον 30 ευρώ κατά κεφαλήν. Τα ποσά που έδωσαν όμως όλες αυτές οι χώρες, που έχουν ημερομηνία ενημέρωσης προγενέστερη ή συγκρίσιμη με της Ελλάδας, είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα έδωσε η Ελλάδα!

Συγκεκριμένα:

Η Ιταλία ως τις 17 Μαρτίου έδωσε επιπλέον 6,31 δισ. ευρώ ή 101 ευρώ κατά κεφαλήν, η Πολωνία ως την 1η Απριλίου εκταμίευσε 7,5 δισ. ή 80 ευρώ κ.κ., η Εσθονία ως τις 2 Απριλίου δαπάνησε 213 εκ. ευρώ ή 120 ευρώ κ.κ., το Λουξεμβούργο ως τις 4 Απριλίου δαπάνησε 194 εκ. ευρώ ή 217 ευρώ κ.κ., το Βέλγιο ως τις 20 Απριλίου δαπάνησε 1 δισ. ευρώ ή 75 ευρώ κ.κ., η Ισλανδία ως τις 21 Απριλίου εκταμίευσε 2,5 δις. επιπλέον ή 32 ευρώ κ.κ. (με το εμφανές λάθος εδώ να βαραίνει τον ΟΟΣΑ κι όχι τον γράφοντα) και η Ολλανδία ως τις 24 Απριλίου δαπάνησε 800 εκ. ευρώ επιπλέον ή 39 ευρώ κ.κ.

Φαίνεται επομένως ότι ακόμη κι αν μείνουμε στα ποσά που δαπανήθηκαν επιπλέον μέχρι την ημερομηνία ενημέρωσης των στοιχείων από την Ελλάδα, ώστε να είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη, ακόμη κι έτσι η Ελλάδα δαπάνησε τα λιγότερα χρήματα: Το ένα τρίτο όσων περίπου δαπάνησε η Ιταλία και η Πολωνία, το ένα τέταρτο όσων δαπάνησε η Εσθονία, το ένα έκτο όσων δαπάνησε το Λουξεμβούργο, κοκ.

Η έκθεση του ΟΟΣΑ έχει πολλά ακόμη στοιχεία που εκθέτουν την κυβέρνηση για το σύστημα υγείας, όπως για παράδειγμα το ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό των ιδιωτικών δαπανών υγείας, τα χρήματα δηλαδή που πληρώνουν οι πολίτες από την τσέπη τους για να έχουν τη θεραπεία ή νοσηλεία που χρειάζονται. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ενώ κατά μέσο όρο στην ΕΕ περίπου το ένα πέμπτο όλων των δαπανών υγείας καταβάλλεται από τα νοικοκυριά υπάρχει μια ομάδα χωρών που οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία υπερβαίνουν το ένα τρίτο του συνόλου. Οι χώρες αυτές είναι η Λετονία, η Βουλγαρία, η Μάλτα και η Ελλάδα!

Η Ελλάδα διατηρεί πλήθος αρνητικών επιδόσεων στις διεθνείς συγκρίσεις για την υγεία: Στις ανικανοποίητες ανάγκες για ιατρικές εξετάσεις  για λόγους οικονομικούς, απόστασης ή αναμονής, στις ανικανοποίητες ανάγκες του πληθυσμού για τους ίδιους λόγους για οδοντιατρική περίθαλψη, κοκ. Επίσης, στο υψηλό ποσοστό «καταστροφικών δαπανών» για την υγεία όπως χαρακτηρίζονται εκείνες οι περιπτώσεις που για να αντιμετωπισθεί μια ασθένεια κάποιος πχ πουλάει το σπίτι του: Λιγότερο από 2% είναι σε χώρες όπως Γαλλία, Σουηδία, Αγγλία, Ιρλανδία, αλλά πάνω από 8% σε χώρες όπως Πορτογαλία, Πολωνία, Ουγγαρία και Ελλάδα! Υπάρχει επίσης κι η σημαντικότερη όλων: Το δεύτερο χειρότερο ρεκόρ που διατηρεί η Ελλάδα σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας: μόλις 5,3 ανά 100.000 άτομα όταν ο μέσος όρος 14 ευρωπαϊκών χωρών είναι υπερδιπλάσιος, 12,9 κρεβάτια όπως φαίνεται στο συνημμένο πίνακα κι άλλες χώρες όπως η Αυστρία και η Γερμανία έχουν πέντε κι έξι φορές περισσότερες κλίνες ΜΕΘ από την Ελλάδα… Κι αυτή μάλιστα η σύγκριση είναι με στοιχεία του 2019, όταν άλλες χώρες έχουν στοιχεία του 2014, 2016, 2017 και 2018…

Καλύτερα λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ να αποφεύγει τις διεθνείς συγκρίσεις στον τομέα της υγείας…

Μετά το ΦΕΚ της εκτροπής, πιο αναγκαία από ποτέ η συμμετοχή στην πορεία του Πολυτεχνείου

Δεν κρύβεται μόνο το μίσος που εκ παραδόσεως έχει η Δεξιά απέναντι στο Πολυτεχνείο, πίσω από το ΦΕΚ με αρ. φύλλου 5046 και ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 2020, βάσει του οποίου αποφασίζεται και διατάσσεται το ανήκουστο: «η απαγόρευση όλων των δημόσιων συναθροίσεων στο σύνολο της Επικράτειας στις οποίες συμμετέχουν τέσσερα ή περισσότερα άτομα». Συνυπολογίστε:

Πρώτο, τις καθημερινές και πολύμηνες ταπεινώσεις στις οποίες επιβάλλει η Τουρκία την Ελλάδα. Το Όρουτς Ρέις βρίσκεται έξω από τη Ρόδο και ο Ερντογάν σήμερα διοργανώνει πικ-νικ στην Αμμόχωστο, καταργώντας ένα στάτους που άντεξε από την εισβολή του 1974 μέχρι σήμερα. Η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές πουλώντας εθνικοπατριωτικά φούμαρα, με αφορμή την αμερικανόπνευστη Συμφωνία των Πρεσπών, και φτάνει τώρα να παρακαλάει Γερμανούς κι Αμερικάνους για την ατζέντα του διαλόγου με την Άγκυρα.

Δεύτερο, την άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση. Η πτώση της οικονομικής δραστηριότητας για το τρέχον έτος θα ξεπεράσει το 10% και θα αποδειχθεί χειρότερη ακόμη κι από εκείνη των πιο μαύρων μνημονιακών χρόνων. Θα επεκταθεί δε και τον επόμενο χρόνο! Η αιτία ωστόσο δε βρίσκεται στον κορονοϊό, αλλά στην κυβέρνηση. Η κυβέρνηση της ΝΔ αξιοποιεί για μια κόμη φορά την κρίση, ώστε να αυξήσει την ανεργία και να μειώσει τους μισθούς, για χάρη των επιχειρηματιών που τη στήριξαν προεκλογικά.

Τρίτο, την απώλεια κάθε ελέγχου γύρω από τη διαχείριση της πανδημίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ εξ αιτίας των ιδεολογικών της επιλογών (βλέπε απροθυμία στήριξης δημόσιου συστήματος υγείας, συγκοινωνιών και παιδείας), της υποταγής της σε διεθνή κέντρα και συμφέροντα (βλέπε άνοιγμα τουρισμού με όρους TUI, κοινώς μπέστε σκύλοι αλέστε) και της παροιμιώδους ανικανότητάς τους (βλέπε μάσκες για τους μαθητές σε μέγεθος κεφαλιού αλόγου) έστειλε τον αριθμό των νεκρών στα ύψη. Οι νεκροί του δεύτερου κύματος της πανδημίας είναι αποκλειστική ευθύνη του Κυριάκου Μητσοτάκη!

Τέταρτο, την ήττα που έφαγαν Χρυσοχοΐδης και ΕΛΑΣ στο Εφετείο. Οι δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας ουδέποτε πήραν άδεια από την αστυνομία και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Με το μαζικό τους παρών μετέτρεψαν σε κουρελόχαρτο το νόμο που ψήφισε η κυβέρνησης της ΝΔ για τις διαδηλώσεις, βάσει του οποίου απαιτείται αίτηση και προέγκριση, και πίστευε μάλιστα ότι θα εφαρμοστεί…

Και πλάι σε όλα αυτά προσθέστε το μίσος για το Πολυτεχνείο που έθρεφε ανέκαθεν η Δεξιά στην Ελλάδα. Αυτό το μίσος ωστόσο μετατράπηκε σε τυφλή εμμονή από την ημέρα που τα χουντοσπέρματα (Άδωνης Γεωργιάδης και Μάκης Βορίδης), στα οποία κανένας Κ. Καραμανλής δε θα σήκωνε καν τηλέφωνο, επέβαλαν στη ΝΔ το ιδεολογικό τους δηλητήριο, στρέφοντας την πιο δεξιά ακόμη κι από τον Αβέρωφ. Έτσι η ΝΔ σήμερα άγεται και φέρεται από νοσταλγούς της χούντας των συνταγματαρχών, όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης που αμφισβητεί τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και τον Μάκη Βορίδη γραμματέα της ΕΠΕΝ που ίδρυσε ο πραξικοπηματίας Γ. Παπαδόπουλος και ιδρυτής μόλις το 1994 του Εθνικού Μετώπου, που συνδέθηκε πολιτικά με τη γλίτσα Μαρί Λεπέν.

Πλάι σε αυτά τα μιάσματα, προσθέστε και το Χρυσοχοΐδη, έναν κλασσικό πολιτικό γυρολόγο που ξεκίνησε από το χωριό του ως αριστερό ΠΑΣΟΚ για να ζητάει τη δεκαετία του ’90 τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ ως παρωχημένου κόμματος, να επιβληθεί ως γραμματέας του την εποχή της αμερικανοποίησής του και στη συνέχεια να διαπρέψει αφήνοντας τις ξένες υπηρεσίες να αλωνίζουν στην ελληνική αστυνομία. Εξ ου και το παράσημο του FBI. Στη συνέχεια είναι ο άνθρωπος που ψήφιζε όλα τα Μνημόνια με χέρια και με πόδια, δηλώνοντας εν είδει απολογίας ότι δεν τα είχε διαβάσει. Τόσο καιροσκόπος και λίγος που δεν είχε το θάρρος καν να υπερασπίσει τις επιλογές του…

Τι πιο αναμενόμενο σήμερα από τον άνθρωπο του FBI στην Ελλάδα να δηλώνει ότι «οι δρόμοι και οι διαδηλώσεις κουβαλάνε ιό και γεννάνε αρρώστια»… Τι πιο φυσικό από το να να απαγορεύει την πορεία στην αμερικανική πρεσβεία, με ένα επαίσχυντο ΦΕΚ το οποίο αναστέλλει την ισχύ των άρθρων του Συντάγματος 11 και 5, επιχειρώντας με την καταστολή να καταφέρει ό,τι απέτυχαν οικτρά να καταφέρουν δολοφονίες αγωνιστών, όπως οι Κουμής, Κανελλοπούλου κα Καλτεζάς, και οι προσπάθειες ενσωμάτωσης και χειραγώγησης τα χρόνια της πλαστής ευημερίας όταν και πάλι οι Χρυσοχοΐδηδες υπόσχονταν τσάμπα πλουτισμό;

Το αποτύπωμα του FBI είναι ευδιάκριτο στο ΦΕΚ της ντροπής που υπογράφει ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Μιχάλης Καραμαλάκης, όταν απειλεί νομικά και φυσικά πρόσωπα «που παραβιάζουν την απαγόρευση» και «διοργανώνουν δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις» με πρόστιμο των 5.000 ευρώ και 3.000 ευρώ. Χρυσοχοΐδης και Καραμαλάκης φέρνουν στην Ελλάδα τις μεθόδους του αρχηγού του FBI κατά τη δεκαετία του ’30, του καθάρματος Χούβερ, ο οποίος ανέλαβε να αντιμετωπίσει τους κοινωνικούς αγώνες εξοντώνοντας τους αγωνιστές! Αυτές τις μεθόδους επαναφέρουν εν έτει 2020 το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η Ελληνική Αστυνομία…

Η προσπάθειά τους ωστόσο πρέπει να βρει την απάντηση που της αξίζει και να πέσει στο κενό!

Ακόμη και όποιος αμφέβαλλε για την αναγκαιότητα συμμετοχής στην πορεία του Πολυτεχνείου λόγω των κινδύνων μετάδοσης του ιού, μετά το ΦΕΚ της εκτροπής, η συμμετοχή στην πορεία με τη σχολαστική σε βαθμό υπερβολής τήρηση όλων των μέτρων προστασίας, είναι επιβεβλημένη όχι μόνο για να τιμήσουμε τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Η συμμετοχή στην πορεία του Πολυτεχνείου την Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2020 είναι επιβεβλημένη ως ένα μήνυμα απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, το παρακράτος της ΕΛΑΣ και την αμερικανική πρεσβεία ότι το δικαίωμα στον αγώνα είναι αδιαπραγμάτευτο! Ότι η υπεράσπιση του συντάγματος είναι δική μας υπόθεση απέναντι σε κάθε προσπάθεια εκτροπής από τα χουντοσπέρματα!

Αν περάσει χωρίς αντιδράσεις φέτος η απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου, το 2021 η απαγόρευση θα επαναληφθεί με το επιχείρημα ότι δεν έχει εμβολιαστεί το 100% των πολιτών, το 2022 θα επαναληφθεί με το επιχείρημα της εμφάνισης ενός μεταλλαγμένου ιού και το 2023 θα επαναληφθεί επειδή καμιά από τις προηγούμενες χρονιές δεν διοργανώθηκε αντίστοιχη πορεία… Η επίκληση του κινδύνου μετάδοσης του κορονοϊού είναι προσχηματική κι εκ του πονηρού. Η προσπάθεια κατάργησης της πορείας στην αμερικανική πρεσβεία είναι μακράς πνοής, διαχρονική και στοίχημα για κάθε πολιτικό εντολοδόχο της αμερικανικής πρεσβείας.

Μπροστά στο κράτος των απαγορεύσεων και της αναστολής του συντάγματος που στήνουν, η σκυτάλη πρέπει να περάσει στις κοινωνικές οργανώσεις, σωματεία, συλλόγους και φορείς που οφείλουν με ανακοινώσεις τους να καλέσουν τους πολίτες να πάρουν μαζικά μέρος στην πορεία, τηρώντας σχολαστικά και σε βαθμό υπερβολής όλα τα μέτρα προστασίας!

Χρονικό πολλών προαναγγελθέντων θανάτων το δεύτερο lock down

Κι όμως, το δεύτερο lockdown που ξεκινάει το Σάββατο 7 Νοεμβρίου μπορούσε να είχε αποφευχθεί! Η έκρηξη των κρουσμάτων και των νεκρών βαραίνει 100% την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη. Οι συνάνθρωποί μας που έχασαν ήδη τη μάχη με τη ζωή κι όσοι δεινοπαθούν στα νοσοκομεία είναι θύματα της κυβερνητικής πολιτικής.

Αρχικά, η κατάσταση  αυτή τη στιγμή είναι δραματική. Μια πρόχειρη ματιά στα στοιχεία του ΕΟΔΥ πείθει ότι η υγειονομική κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. Ή, με άλλα λόγια ότι η κυβέρνηση της ΝΔ απέτυχε να κρατήσει υπό έλεγχο την εξάπλωση της νόσου.

Οι ευθύνες της κυβέρνησης αφορούν την ολιγωρία ή αδιαφορία που επέδειξε σε πέντε συγκεκριμένα θέματα:

Πρώτο, του τρόπου που άνοιξε ο τουρισμός το καλοκαίρι του 2020. Ο τουρισμός έπρεπε να ανοίξει. Σε μια χώρα που το 21% του ΑΕΠ και το 20% της απασχόλησης εξαρτώνται από τον τουρισμό, ένα τουριστικό lock down θα ισοδυναμούσε με οικονομική αυτοκτονία. Όφειλε ωστόσο να ανοίξει με σχέδιο. Στην κυβέρνηση έφτασαν προτάσεις πολύ καλά επεξεργασμένων σχεδίων που μεταξύ άλλων προέβλεπαν: Είσοδος τουριστών μόνον κατόπιν εξετάσεων, άνοιγμα της αγοράς σε χώρες με παρόμοια επιδημιολογικά χαρακτηριστικά, αποφυγή διάχυσης των τουριστών και συγκέντρωσή τους ανά χώρα προέλευσης, πχ Γερμανοί στη Σαντορίνη, Αυστριακοί στη Ρόδο κ.λπ. και ώθηση του εσωτερικού τουρισμού σε προορισμούς της ηπειρωτικής Ελλάδας ή σε νησιά χωρίς αεροδρόμια. Υπάρχει επίσης η πολύτιμη εμπειρία της Νοτιανατολικής Ασίας. Τι έκανε η κυβέρνηση στον αντίποδα; Υπέκυψε στην TUI που είχε ένα και μοναδικό άγχος: να μη χρειαστεί να επιστρέψει τις προκαταβολές που είχε πάρει από τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2020…

Δεύτερο, του τρόπου που άνοιξαν τα σχολεία το Σεπτέμβριο του 2020. Από τον Απρίλιο ακόμη επιστήμονες προειδοποιούσαν ότι ένα απότομο άνοιγμα των σχολείων θα μπορούσε να ανατρέψει την ισορροπία που επιτεύχθηκε. (βλ. συνέντευξη Άρη Κατζουράκη σε Ματθαίο Τσιμιτάκη τον Απρίλιο του 2020). Η κυβέρνηση τι έκανε; Αδιαφόρησε για συγκεκριμένες και εύκολα υλοποιήσιμες προτάσεις δημιουργίας επιπλέον τμημάτων στα σχολεία και πρόσληψης επιπλέον δασκάλων και καθηγητών, που θα δημιουργούσαν τμήματα 15 μαθητών, και άνοιξε τα σχολεία όπως άνοιξαν το 2019 και το 2018. Έντυσε μάλιστα την ιδεολογική της εμμονή να μην ενισχύει τα δημόσια σχολεία με γελοίες δικαιολογίες, σαν κι αυτές που εξέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ. Πέτσας που υποβάθμιζαν τον κίνδυνο, λέγοντας ότι οι μαθητές δεν κολλάνε!

Τρίτο, για να μη θίξει τις πολιτικές της κι ευρύτερες συμμαχίες η κυβέρνηση άφησε την Εκκλησία να αλωνίζει. Ο κάθε παπα-ψέκας δίδασκε το ποιμνίο του να μη φοράει μάσκα και να αμφισβητεί τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης. Ως αποτέλεσμα ένα τμήμα της κοινωνίας, που ήταν ούτως ή άλλως ευάλωτο σε θεωρίες συνωμοσίας αποδείχθηκε κερκόπορτα των μέτρων ελέγχου της πανδημίας. Οι ευθύνες μάλιστα δε βαραίνουν μόνο τον κάθε ιερέα. Βαραίνουν την ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδας και την κυβέρνηση που ενώ απέναντι στη νεολαία έκανε επίδειξη πυγμής, στα κυριακάτικα κηρύγματα αντιδρούσε με  …κατανυκτική σιωπή.

Τέταρτο, η κυβέρνηση φέρει ευθύνη για την μετάδοση του ιού επειδή δεν έλαβε μέτρα ενίσχυσης των αστικών συγκοινωνιών. Η κατάσταση στα λεωφορεία και τα μετρό εναλλασσόταν από δραματική, όταν οι συνθήκες συνωστισμού μετέτρεψαν τα λεωφορεία και τους συρμούς σε θερμοκήπια εκκόλαψης του κορονοϊού, σε γελοία, όταν όρθιοι επιβάτες που κόλλαγαν ο ένας στον άλλον έβλεπαν δίπλα τους τις κενές θέσεις. Υιοθέτησαν μέτρα άνευ περιεχομένου! Η αιτία της αδιαφορίας που επέδειξε η κυβέρνηση της ΝΔ βρίσκεται στα όχι και τόσο ανομολόγητα σχέδια της να ιδιωτικοποιήσει τις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας. Τυχόν αγορά λεωφορείων ή προσλήψεις επιπλέον προσωπικού (οδηγών, μηχανικών, διοικητικού προσωπικού, κ.α.) θα δημιουργούσαν ένα βάρος στην επικείμενη ιδιωτικοποίησή τους. Γι’ αυτό άφησε τον κόσμο να κυκλοφορεί σαν σαρδέλα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Κι όταν το κακό παράγινε αντί να επισκευάσει τα 500 παροπλισμένα λεωφορεία που σαπίζουν στα αμαξοστάσια ανέθεσε το έργο των αστικών συγκοινωνιών στους ιδιώτες των ΚΤΕΛ με αδιαφανείς διαδικασίες.

Πέμπτο, για το δεύτερο κύμα της πανδημίας ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο η ΝΔ επειδή το εξάμηνο που μεσολάβησε δεν δημιούργησε νέες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, δεν προσέλαβε επιπλέον γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, δεν χρηματοδότησε την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας για να μη τρέχουμε πάλι όλοι στα νοσοκομεία για …ψύλλου πήδημα. Προσπαθεί μάλιστα να καλύψει τη συνειδητή κι εγκληματική της απόφαση εγκατάλειψης του δημόσιου συστήματος υγείας, που άνοιξε το δρόμο για να πάρουν οι ιδιωτικές κλινικές 30 εκ. ευρώ ζεστό χρήμα με απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 2020, με απίστευτα ψέματα. Σε τέτοιο βαθμό ώστε κανείς να μη ξέρει πόσες είναι σήμερα οι ΜΕΘ στην Αττική και την υπόλοιπη Ελλάδα…

Η λίστα των ευθυνών της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι μακρά. Περιλαμβάνει επίσης αλληλοαναιρούμενες ανακοινώσεις για τις μάσκες από τον ίδιο μάλιστα τον Σ. Τσιόδρα, αντικρουόμενες αποφάσεις για τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, το πράσινο που έδωσε στις ακτοπλοϊκές για αύξηση του βαθμού πληρότητας στα πλοία στο 85% αρχές Αυγούστου, την παροιμιώδη ανικανότητα της να προμηθεύσει τους μαθητές με μάσκες, τις αντιφατικές δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, κ.α. Γίνεται δε μεγαλύτερη όσο προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την πανδημία για να υλοποιήσει πολιτικά σχέδια, αξιοποιώντας το μούδιασμα του κόσμου και τις αστυνομικές απαγορεύσεις: από την πτωχοποίηση της κοινωνίας μέσω του νέου πτωχευτικού κατά παραγγελία των τραπεζιτών μέχρι την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου και των απεργιών! Αυτή τη φορά όμως είναι μάλλον δύσκολο η κοινωνία να δείξει την ανοχή που έδειξε το δίμηνο Μαρτίου Απριλίου στο πρώτο lock down…

Υγ. Σα χάρτινος πύργος κατέρρεαν οι προσπάθειες του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη να οχυρώσει τον καθηγητή Σ. Τσιόδρα από την αυξανόμενη κριτική κάθε φορά που του απευθυνόταν με το μικρό του όνομα, στη συνέντευξη Τύπου της Πέμπτης 5 Νοεμβρίου. Πίσω από αυτή την απρεπή οικειότητα δεν κρυβόταν τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια του Μητσοτάκη να οικειοποιηθεί το κύρος του Σ. Τσιόδρα (όποιο κύρος τέλος πάντων του έχει απομείνει), ενδύοντας με ένα πέπλο επιστημονικής εγκυρότητας τις καταστροφικές πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός συνειδητά επομένως τίναξε στον αέρα το επιστημονικό επίπεδο του Σ. Τσιόδρα…

Η εξαίρεση του Γιώργου Δελαστίκ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα μικρό απόσπασμα από το κεφάλαιο με τίτλο «Αξιοπιστία και πολιτική ένταξη στο δημοσιογραφικό έργο του Γιώργου Δελαστίκ ή το αίτημα της αντικειμενικότητας στην εποχή των άκρων», που περιλαμβάνεται στον υπό έκδοση τόμο των εκδόσεων Τόπος με τίτλο «Η δημοσιογραφία ως τέχνη, αφιέρωμα στο Γιώργο Δελαστίκ», σε επιμέλεια Βασίλη Μπρούμα. Στον τόμο επίσης, πέραν του επιμελητή, γράφουν ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου και η Μαριάννα Τζιαντζή. Η εισαγωγή είναι του Θανάση Σκαμνάκη. 

Η προσφορά του Γιώργου Δελαστίκ στην δημοσιογραφία αφορά πρώτα και κύρια την πεντακάθαρη και συνειδητή πολιτική του στάση, την απέχθεια που έθρεφε απέναντι στις διφορούμενες και πολύσημες διατυπώσεις που ανθούν στην δημοσιογραφία. Άκρως επιλεκτικά, αξίζει να θυμηθούμε τη στάση που κράτησε απέναντι σε κομβικά ζητήματα, που αποτέλεσαν διαχωριστική γραμμή στην κοινωνία και κατ’ επέκταση στον Τύπο, μένοντας στα πιο πρόσφατα: Η πολεμική του απέναντι στον μεγάλο συμβιβασμό του ΚΚΕ που οδήγησε στις κυβερνήσεις συνεργασίας του 1989 και 1990. Η στάση του απέναντι στις ΗΠΑ όταν με αφορμή τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους έγκαιρα πρόβλεψε όχι μόνο ότι οι Αμερικανοί ζητούσαν μια αφορμή για να πάρουν υπό τον έλεγχό τους τον ενεργειακό πλούτο της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής αλλά και την προσπάθειά τους να χτίσουν ένα παγκόσμιο αστυνομικό κράτος. Η στάση του απέναντι στο Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο όταν αποκάλυψε τον διχοτομικό του χαρακτήρα.  Η απερίφραστη πολεμική του απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Γερμανία λόγω των προσπαθειών τους να φτωχοποιήσουν τους λαούς και να ακυρώσουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ αμέσως μετά την συνταξιοδότησή του να δηλώνει περήφανος που έκλεισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία πρωταγωνιστώντας στην μάχη κατά των Μνημονίων και υπέρ του «Όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, λέγοντας ότι «αυτά τα χρόνια αύξησα τη χρησιμότητά μου στον λαό».

Το αποτύπωμα του Γιώργου Δελαστίκ δεν θα ήταν τόσο έντονο και επιδραστικό αν η πολιτική του στάση ως κομμουνιστής και γνήσια έκφραση  του ριζοσπαστισμού της μεταπολίτευσης δεν συνδυαζόταν και δεν τροφοδοτούνταν από το συνεχές του διάβασμα και την εργατικότητά του. Η έφεσή του στις ξένες γλώσσες ήταν παροιμιώδης κι αντικείμενο συζήτησης και αστείων σε όλη τη δημοσιογραφία. Εξ ίσου αξιοθαύμαστη όμως ήταν η εμμονή του στο διάβασμα του Τύπου. Η εξοικείωση του με τις ξένες γλώσσες τού έδινε τη δυνατότητα όχι απλώς να διαβάζει αλλά επίσης να καταλαβαίνει τον τρόπο που σκέφτονταν και λειτουργούσαν αρχηγοί κρατών και διεθνών οργανισμών. Ξένες και ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά, ακόμη και ανακοινώσεις κομμάτων ή οργανισμών τις διάβαζε προσεκτικά, χωρίς να προσπερνάει αδιάφορα ούτε μία λέξη. Δεν θα ξεχάσω ένα Σάββατο πρωί του Οκτωβρίου του 2009 όταν διάβαζε στην Βιβλιοσυνεργατική, όπου γινόταν η γραφιστική επεξεργασία του Πριν, τις δηλώσεις του τότε διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας, Γιάννη Προβόπουλου, για τον εκτροχιασμό υποτίθεται του δημοσιονομικού ελλείμματος, να λέει «κάτι ετοιμάζουν αυτοί».

Το μεγαλύτερο χάρισμα του Γιώργου Δελαστίκ ήταν η ανιδιοτέλεια και η λαϊκότητά του. Ο Γιώργος αρνούταν να φορέσει επώνυμα ρούχα. Έγραφε πάντα με ένα στυλό συγκεκριμένης μάρκας σημερινής αξίας 20 ως 30 λεπτών του ευρώ και πήγαινε σταθερά στις λαϊκές αγορές για να ψωνίσει φρούτα, λαχανικά, κ.α. Παρότι ο σεβασμός που του έθρεφαν πρόεδροι της Δημοκρατίας, πρωθυπουργοί, υπουργοί, διπλωμάτες και κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες ήταν δεδομένη, και κάλλιστα θα μπορούσε να περνάει την ώρα του αλλάζοντας φιλοφρονήσεις μαζί τους, ποτέ δεν σύχναζε στα πολιτικά στέκια και τα στέκια της δημοσιογραφίας. Στους φίλους του Γιώργου συμπεριλαμβάνονταν κουρείς της Ομόνοιας, μηχανοδηγοί του ΟΣΕ και του ΗΣΑΠ που τον ήξεραν και πάντα τον καλούσαν μπροστά για να συζητήσουν από τα δρομολόγια των συρμών, μέχρι την πολιτική κατάσταση. («Πάλι πρώτη θέση ταξίδεψες;» ήταν η απάντηση όταν μας έλεγε για τη μείωση των δρομολογίων του ΗΣΑΠ…) Στους φίλους του επίσης συμπεριλαμβάνονταν εστιάτορες από τη Νέα Φιλαδέλφεια και την Κηφισιά μέχρι το Πέραμα και τον Κορυδαλλό με τους οποίους συζητούσε και πάντα είχε έναν καλό λόγο να πει για όποιο φαγητό του άρεσε, το λάδι που χρησιμοποιούσαν, κ.α. Δεν θα ξεχάσω μια φορά, όταν μετά από ένα ραντεβού στην Πλατεία Κολωνακίου ψάχναμε ένα καφέ για να κάτσουμε να συζητήσουμε. Παρά την αποπνικτική κι αφόρητη ζέστη που είχε καταμεσής του Ιουλίου ούτε καν εξέτασε το ενδεχόμενο να επιλέξουμε τα γνωστά καφέ της πλατείας (Da Capo, Λυκόβρυση, Βιβλιοθήκη, κλπ.) που ήταν δίπλα μας όπου φιλάρεσκα ως ηδονιστικά συναθροίζεται η δημοσιογραφία. Για πολλοστή φορά καφέ ήπιαμε στα καφενεία κάτω από την Πλατεία Ομόνοιας, όπου ο καφές εσπρέσο παραμένει ακόμη άγνωστος.

Ο Γιώργος Δελαστίκ ξεχώριζε για την αγάπη που έθρεφε στο νέο. Ο ίδιος από τα ελάχιστα για τα οποία καυχιόταν ήταν για τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο της Πάτρας μια εποχή που εισάγονταν οι πρώτοι υπολογιστές. Μέχρι το τέλος της επαγγελματικής του πορείας δεν έμαθε ποτέ να χρησιμοποιεί υπολογιστή γιατί δεν ήθελε να περάσει το χρόνο του ως συνταξιούχος διαβάζοντας εφημερίδες από την πιο απομακρυσμένη γωνιά του πλανήτη. Είχε ένα απαρχαιωμένο κινητό τηλέφωνο που το άνοιγε κατ’ εξαίρεση. Παρόλα αυτά ήταν ασυνήθιστα ευεπίφορος στις νέες ιδέες και τα νέα μέσα της δημοσιογραφίας είτε αυτά αφορούσαν τα ιστορικά βιβλία του Κυριάκου Σιμόπουλου την δεκαετία του ‘90, τα ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου την δεκαετία των Μνημονίων, τις αποκαλύψεις του Τζουλιάν Ασάντζ και του Έντουαρντ Σνόουντεν για την κατά Σ. Ζούμποφ «εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού» που τους χαρακτήριζε σύγχρονους ήρωες της ελευθερίας, κ.α.

Η αποτίμηση της παρακαταθήκης του Γιώργου Δελαστίκ δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς μια αναφορά στην γενναιοδωρία και την δοτικότητά του, την αναγνωρίσιμη από μακριά ειλικρίνεια των προθέσεων του, την  προθυμία του να μπαίνει μπροστά αναλαμβάνοντας το μερίδιο που του αναλογεί στην υπόθεση της αλλαγής της κοινωνίας. Η έκδοση του Πριν, ως περιοδικό πρώτα και εφημερίδα στη συνέχεια της ανεξάρτητης Αριστεράς, έφερε την σφραγίδα του κατά πολλούς τρόπους. Η δυνατότητά της να απευθύνεται σε ένα κοινό πολύ ευρύτερο από τα όρια της επαναστατικής Αριστεράς να το κινητοποιεί και να το συγκινεί, η ευρύτητα των θεμάτων που καταπιανόταν και κυρίως η πολιτική αυτοπεποίθηση που ανέδυε την έκαναν μια έκδοση – σταθμό όχι μόνο για την ελληνική Αριστερά αλλά κι ευρύτερα για τον Τύπο. Ενδεικτικό στοιχείο αυτής της αυτοπεποίθησης της ήταν οι συνεντεύξεις αστών πολιτικών και προσωπικοτήτων που φιλοξενούσε.  Επίσης, τα θέματα γεωπολιτικής με τα οποία καταπιανόταν συστηματικά μέσα από την αρθρογραφία του, αποκαλύπτοντας τις αντιθέσεις και τις αδυναμίες της αστικής πολιτικής, προς διάψευση μιας καρικατούρας διεθνούς ανάλυσης που υποτιμούσε, λόγω άγνοιας, τις αντιθέσεις του ιμπεριαλισμού. Πλευρά επίσης της γενναιοδωρίας του ήταν ο χρόνος που θυσίαζε για να διδάξει και να στηρίξει νέους δημοσιογράφους, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται κι ο γράφων. Δεν θα ξεχάσω την ευκολία με τη οποία παραιτήθηκε από μια εφημερίδα όταν ο εκδότης της απέλυσε φίλο του δημοσιογράφο επειδή συμμετείχε σε απεργία  της ΕΣΗΕΑ. Και δεν ήταν το μοναδικό τίμημα που πλήρωσε. Η πρώτη του απόλυση από την εφημερίδα Πρώτη, όπου εργάστηκε μετά τον Ριζοσπάστη, κι η τελευταία απόλυσή του από την εφημερίδα Καθημερινή επί διεύθυνσης Α. Καρκαγιάννη, λίγες μόλις ώρες πριν προσληφθεί στην εφημερίδα κι αναλάβει την διεύθυνσή της ο Α. Παπαχελάς, είναι ορισμένες μόνο από τις φορές που τιμωρήθηκε για τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα και την αξιοπρέπεια του.

Με αυτή άλλωστε την λέξη, αξιοπρέπεια, έκλεινε την επιστολή του προς την ΕΣΗΕΑ για να διαμαρτυρηθεί για την απόλυσή του από την Καθημερινή: «Με αξιοπρέπεια, Γιώργος Δελαστίκ»…

Αφορμή στάθηκε ένα ανυπόγραφο σχόλιο στην πρώτη σελίδα του Πριν της 1ης Απριλίου 2007, με τίτλο «Διασπορά πρακτόρων», στο οποίο περιγράφονταν οι κυοφορούμενες αλλαγές στα ΜΜΕ. Αξίζει να το αναδημοσιεύσουμε. Έγραφε λοιπόν:

«Αναδιατάσσουν τους πράκτορες τους στα ελληνικά ΜΜΕ οι Αμερικανοί, τοποθετώντας τους σε θέσεις κλειδιά τηλεοπτικών σταθμών και πρωτίστως εφημερίδων σ’ αυτή τη φάση. Τους μετακινούν μεθοδικά από το ένα έντυπο στο άλλο, επιδιώκοντας να μεγιστοποιήσουν τις δυνατότητες προβολής των αμερικανικών θέσεων. Έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι σχέσεις τους με ορισμένους εκδότες δεν αρκούν για να τους διασφαλίσουν το πέρασμα της αμερικανικής γραμμής και των αρχών που σταδιακά θα διαμορφώσουν μια ελληνική κοινή γνώμη ευνοϊκή προς τις ΗΠΑ, οι Αμερικανοί ασχολούνται μεθοδικά με το να διασπείρουν τους πράκτορές τους στον ευρύτερο δυνατό αριθμό εντύπων, αποφεύγοντας άχρηστες υπερσυγκεντρώσεις ανθρώπων τους σε ορισμένα έντυπα, όσο σημαντικά και αν είναι αυτά.

Το γεγονός ότι το σύνολο σχεδόν των μεγάλων ελληνικών εφημερίδων πολιτικής επιρροής έχει περιέλθει σε φάση «τέλους εποχής» λόγω εξάντλησης των βιολογικών ορίων των περισσότερων παραδοσιακών εκδοτών και λόγω υπέρογκων χρεών, διευκολύνει τα μέγιστα τα σχέδια των Αμερικανών.

Αλλαγές κυοφορούνται και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς πολλών ΜΜΕ. Κυκλοφορούν ήδη αρκετές φήμες και πληροφορίες για μυστηριώδεις υπεράκτιες εταιρείες που γίνονται κάτοχοι αξιόλογων ποσοστών του μετοχικού κεφαλαίου εταιρειών που κατέχουν ΜΜΕ. Η ουσία είναι πως ο αμερικανικός έλεγχος επί ελληνικών Μέσων ενημέρωσης ουδέποτε ήταν τόσο ισχυρός όσο σήμερα, αν πιστέψει κανείς τα όσα λέγονται. Πρόκειται για εξέλιξη με μοιραίες πολιτικές επιπτώσεις».

Η απόλυση του Γιώργου Δελαστίκ από την Καθημερινή εξελίχθηκε ταχύτατα σε πολιτικό θέμα.

Όλα τα παραπάνω πολύ λίγο απαντούν σε ένα ερώτημα που αφορά όλη την δημοσιογραφία: ο Γιώργος Δελαστίκ πώς κατάφερε να οικοδομήσει μια τέτοια διεισδυτικότητα, προβλεπτική ικανότητα και εγκυρότητα στις αναλύσεις του, παρότι ποτέ δεν έκρυψε τις πολιτικές τους απόψεις; Αναγκαίο να ειπωθεί ότι από τα δεκάδες χιλιάδες άρθρα που έγραψε, επώνυμα και ανώνυμα, δεν έλειψαν ούτε οι αστοχίες, εκτιμήσεις δηλαδή που δεν επιβεβαιώθηκαν, ούτε οι πολιτικές υπερβολές προς το τέλος της επαγγελματικής του πορείας. Πρόκειται ωστόσο για αμελητέες ποσότητες που δεν ακυρώνουν τη βαρύτητα και τη μοναδικότητα του έργου του.

Κατά την άποψή μου η σπουδαιότητα της δημοσιογραφικής παρακαταθήκης του Γιώργου Δελαστίκ εδράζεται στον βαθύ σεβασμό που έδειχνε στα γεγονότα και την περιέργεια που είχε να μάθει τι ακριβώς συνέβη με κάθε δυνατή λεπτομέρεια ώστε να σχηματίσει άποψη και να ερμηνεύσει τα κίνητρα κάθε απόφασης ή πράξης. Προς επιβεβαίωση της ρήσης του κοινωνιολόγου Ντανιέλ Πατρίκ Μοϊνιχάν ότι «ο καθένας δικαιούται να έχει τη δική του άποψη για τα γεγονότα αλλά όχι τα δικά του γεγονότα». Η απέχθειά του απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χαρακτηριστικά, δεν τον έκανε να προσποιείται χάρη εντυπωσιασμού ότι γνωρίζει ή να προσπερνάει θέματα που δεν γνώριζε. Με την απαράμιλλη εργατικότητά του αφιέρωνε ατελείωτες ώρες να διαβάζει αποφάσεις οργάνων της ΕΕ, του ΝΑΤΟ κι άλλων οργανισμών. Οι γνώσεις του δε, του επέτρεπαν να ερμηνεύει σύνθετες έννοιες και καταστάσεις. Ο Γιώργος Δελαστίκ είχε ένα σπάνιο κριτήριο να συνδέει χάρη στην ευρυμάθεια και το βάθος της σκέψης που τον χαρακτήριζαν  φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους …τελείες.  Έτσι, να μπορεί να συγκροτεί μια πλήρη ή σχεδόν πλήρη ερμηνεία ενός πολιτικού ή διπλωματικού γεγονότος συγκροτώντας στο σύνολο ένα συνεκτικό και πειστικό σχέδιο. Η σε βάθος γνώση του από τη μια και η γνήσια λαϊκότητά του από την άλλη, σε συνδυασμό με την εργασιομανία του, τον ωθούσαν ως υποχρέωση στη συνέχεια να γράφει με τον πιο απλό, κατανοητό κι εύληπτο τρόπο ακόμη και το πιο περίπλοκο θέμα. Ο Γιώργος Δελαστίκ όσο απεχθανόταν αρκτικόλεξα χωρίς την επεξήγησή τους, ξενικές και λόγιες φράσεις χωμένες στα κείμενα είτε για λόγους ευκολίας είτε ως επίδειξη γνώσεων, άλλο τόσο αγαπούσε να εξηγεί, να γράφει και να μιλάει για θέματα της επικαιρότητας: από τα πιο τετριμμένα, όπως θέματα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας, μέχρι τα πιο εξεζητημένα, όπως θέματα  διεθνούς πολιτικής και διπλωματίας. Η γραφή του Γιώργου Δελαστίκ έφτανε στα μεγάλα κοινά γιατί χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια επικοινωνούσε με τις αγωνίες και τις προσλαμβάνουσές τους, σεβόταν την αντικειμενικότητα ως πραγματικότητα γιατί ήθελε να την αλλάξει.

Με βάση την εξελισσόμενη σύγχρονη συζήτηση, σε δύο κατευθύνσεις οφείλει να στραφεί η δημοσιογραφία, αν θέλει να συνεχίσει να είναι αναγκαία στο χαοτικό τοπίο που έχει διαμορφώσει η υπερπροσφορά πληροφοριών: το βάθος και το πλαίσιο. Η δημοσιογραφία του Γιώργου Δελαστίκ έφερε αυτά τα χαρακτηριστικά πολύ πριν εμφανιστεί ο ανταγωνισμός των Νέων Μέσων ως βασικά γνωρίσματά της. Γι’ αυτό τον λόγο κατέκτησε την εγκυρότητα και αξιοπιστία και παραμένει ακόμη και σήμερα άξια μελέτης και αναφοράς.

Το δε κενό του Γιώργου αναντικατάστατο…