Προ των πυλών η καταστροφή στην Ιντλίμπ

Σημαδιακή ημέρα η Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2020 για τη Συρία. Μετά από οκτώ χρόνια, για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε πτήση από τη Δαμασκό στο Αλέπο. Το αεροπλάνο κατά την προσγείωση του, μετά από την πτήση διάρκειας 40 λεπτών, υποδέχθηκε στρατιωτική μπάντα, ενώ την ίδια ώρα αεροπλάνα της συριακής πολεμικής αεροπορίας πραγματοποιούσαν χαμηλές πτήσεις, γιορτάζοντας το γεγονός και κάνοντας ταυτόχρονα επίδειξη δύναμης. Τα πράγματα βέβαια ακόμη και στο Αλέπο δεν είναι τόσο ειδυλλιακά όσο φαίνονταν κατά την προσγείωση του επιβατικού αεροπλάνου στο αεροδρόμιο, το οποίο να σημειωθεί ότι είχε ανοίξει ξανά το 2017 για να κλείσει σχεδόν αμέσως για λόγους ασφαλείας, ή όσο έδειχναν λίγες ώρες νωρίτερα όταν οι υπουργοί Μεταφορών και Τουρισμού εγκαινίαζαν το αεροδρόμιο…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου, αντάρτες του Συριακού  Εθνικού Στρατού που χρηματοδοτούνται και εξοπλίζονται από την Τουρκία λειτουργώντας σαν το μακρύ της χέρι, προκάλεσαν την κατάρριψη ενός κυβερνητικού ελικοπτέρου εγκαινιάζοντας μια νέα, πιθανότατα την τελευταία, κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Την επομένη συριακές επίγειες δυνάμεις και ρωσικά μαχητικά αεροπλάνα SU-35 βομβάρδισαν τις θέσεις των μισθοφόρων της Τουρκίας, οδηγώντας τους έξω από την πόλη.

Την ίδια μέρα ξεκίνησε κι ο νέος γύρος των διαπραγματεύσεων μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας στη ρωσική πρωτεύουσα, κομίζοντας τα ίδια αποτελέσματα που έφεραν κι άλλοι γύροι διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο κρατών στο Μόναχο και στις δύο πρωτεύουσες: το απόλυτο κενό. Το εκ πρώτης όψεως παράδοξο είναι ότι η μια χώρα εγκαλεί την άλλη για παραβίαση της Συμφωνίας του Σότσι, που υπογράφτηκε το 2018, καλώντας την άλλη να σεβαστεί το γράμμα της. Η αλήθεια είναι πώς και οι δύο έχουν …δίκιο. Η συμφωνία που υπέγραψαν Πούτιν και Ερντογάν στις 17 Σεπτεμβρίου 2018 έβριθε από αμφισημίες σε τέτοιο βαθμό ώστε αμφότεροι όσο την παραβιάζουν τόσο άνετα να την επικαλούνται.

Συγκεκριμένα, η Τουρκία επικρίνει τη Ρωσία επειδή παραβιάζει το δεύτερο άρθρο της, βάσει του οποίου θα λάβαινε όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει την εκεχειρία εντός και πέριξ του Ιντλίμπ, αποτρέποντας στρατιωτικές επιχειρήσεις και επιθέσεις. Σε αυτή την κατηγορία των επιχειρήσεων και των επιθέσεων η Άγκυρα εντάσσει όχι μόνο την αντεπίθεση του συριακού στρατού αλλά και τους μαζικούς βομβαρδισμούς της ρωσικής αεροπορίας σε νοσοκομεία και αγορές. Η Ρωσία από τη μεριά της εγκαλεί την Τουρκία επειδή παραβιάζει το δέκατο άρθρο της συμφωνίας, που καλεί στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στην ζώνη αποκλιμάκωσης του Ιντλίμπ. Οι υψηλοί προστάτες του Άσαντ υποστηρίζουν ότι οι επιχειρήσεις των κατσαπλιάδων μισθοφόρων της Άγκυρας στο Ιντλίμπ νομιμοποιούν τον συριακό κυβερνητικό στρατό να επιχειρεί εντός του Ιντλίμπ.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού είναι πώς η συριακή κυβέρνηση, αν πριν ένα ή δύο χρόνια αποδέχτηκε μια συμφωνία που ντε φάκτο κατακερμάτιζε τη χώρα, περιορίζοντας την κυριαρχία της, πλέον πετάει σαν περιττό βαρίδι αυτή τη συμφωνία. Όσο ανακτά τις δυνάμεις της και συντρίβει μία – μία τις ομάδες των τζιχαντιστών, παραβιάζει παλιότερες συμφωνίες διεκδικώντας την ανάκτηση της εδαφικής ενότητας της Συρίας και της εθνικής της κυριαρχίας. Κι αυτό ακριβώς είναι που δεν εννοεί να χωνέψει η Τουρκία κι απειλεί να προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία.

Ήδη, οι συνθήκες στο Ιντλίμπ είναι περισσότερο από δραματικές. Από την 1η Δεκεμβρίου, όταν ξεκίνησε η επίθεση του συριακού στρατού, το έχουν εγκαταλείψει περισσότεροι από 900.000 άνθρωποι, εκ των οποίων πάνω από τους μισούς είναι παιδιά. Εξ αυτών 600.000 έχουν συγκεντρωθεί κοντά στα σύνορα με την Τουρκία υπό συνθήκες πολικού ψύχους, με παιδιά και κάθε είδους ευάλωτους ανθρώπους να πεθαίνουν καθημερινά από τις κακουχίες. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ χαρακτήρισε την κατάσταση ως «τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική ιστορία τρόμου του 21ου αιώνα»… Εντός του Ιντλίμπ περισσότεροι από 300 άμαχοι έχουν πεθάνει, με τους περισσότερους εκ των οποίων να έχουν χάσει τη ζωή τους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, από ρωσικά και συριακά πυρά…

Μια τουρκική επίθεση, που είναι θέμα χρόνου όπως δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας στους βουλευτές του την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου, θα οδηγήσει την ανθρωπιστική κρίση στα άκρα. Πολύ περισσότερο που η Ρωσία δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Μάλιστα, η δήλωση του εκπροσώπου του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, ότι θα «πρόκειται για μια επιχείρηση εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης της Συριακής Δημοκρατίας και των ενόπλων δυνάμεων της Συριακής Δημοκρατίας η οποία θα είναι η χειρότερη επιλογή», έστειλε πολλά και διαφορετικά μηνύματα στην Άγκυρα που δεν περιορίζονται μόνο στην στρατιωτική απάντηση που θα ακολουθήσει. Αφορούν και τις διπλωματικές τους σχέσεις που θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Οι πάγοι λιώνουν σε Βόρειο και Νότιο Πόλο

Το πρώτο «λιώσιμο των πάγων» στην πρώιμη μεταπολεμική εποχή στη Ρωσία συνδέθηκε με το τέλος του σταλινισμού και τα πρώτα δειλά ανοίγματα της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν η αντίδραση της νικήτριας Μόσχας μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου και ένα μικρό δείγμα ότι λάβαινε υπ’ όψη της την κριτική που δεχόταν εντός κι εκτός της χώρας για τις απάνθρωπες πρακτικές που χρησιμοποιούσε κατά των διαφωνούντων.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το δεύτερο «λιώσιμο των πάγων» που συντελείται στις μέρες μας έχει ως επίκεντρο τον Βόρειο Πόλο κι όσο κι αν η Μόσχα δεν είναι ο πρωτεργάτης αυτής της διαδικασίας έχει τη συμβολή της. Κυρίως όμως από την τήξη των πάγων έχει να δρέψει τεράστια οικονομικά κέρδη, περισσότερα από κάθε άλλη χώρα που ωφελείται από την κλιματική αλλαγή και τις δραματικές συνέπειες που προκαλεί στο Βόρειο Πόλο, όπως η Νορβηγία, η Γροιλανδία, ο Καναδάς και οι ΗΠΑ.

Τα τεράστια οφέλη που ήδη δρέπει η Ρωσία από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Βόρειου Πόλου ήρθαν στην επιφάνεια με αφορμή έρευνα που έδωσε στη δημοσιότητα η εταιρεία GlobalData και δείχνουν, όπως φαίνεται στο συνημμένο διάγραμμα, ότι οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι ρωσικές εταιρείες Gazprom (που μόνη της φέτος θα παράξει άνω του 50% της συνολικής παραγωγής υδρογονανθράκων στην Αρκτική), Rosneft, Novatek και Lukoil και ακολουθούν οι νορβηγικές Equinor και Aker BP και η αμερικανική Conoco Philips. Οι επιδόσεις των ρωσικών εταιρειών στην Αρκτική οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στα μεγάλα κίνητρα που προσφέρει η Μόσχα σε όσες ιδιωτικές και δημόσιες εταιρείες επενδύουν σε υποδομές στο Βόρειο Πόλο, που  κάθε φορά δοκιμάζουν τα όρια της επιστήμης. Αρκεί να έχουμε υπ’ όψη μας ότι οι θερμοκρασίες συχνά αγγίζουν τους – 50 βαθμούς Κελσίου. Σε αυτές τις συνθήκες κατασκευάζονται τερματικοί σταθμοί, υποθαλάσσιοι αγωγοί, παγοθραυστικά πλοία μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) που μπορούν να ταξιδεύουν σε παγωμένη θάλασσα πάχους 2,1 μέτρων, κ.α. Η Μόσχα ανταμείβει γενναιόδωρα τις επενδύσεις ξέροντας ότι όσο αναγκαίες είναι, είναι κι άλλο τόσο δύσκολα βιώσιμες τουλάχιστον στα αρχικά τους στάδια. Έτσι, η Novatek, που είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία φυσικού αερίου για να κατασκευάσει έναν τερματικό σταθμό εξαγωγής LNG στη βορειοδυτική Σιβηρία θα απαλλαγεί από φόρους ύψους 1,56 δισ. δολ. από το ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και 626 εκ. δολ. από τον προϋπολογισμό της αντίστοιχης περιφέρειας.

Η σημασία του Αρκτικού ωκεανού και το πώς μπορεί να αλλάξει τον παγκόσμιο χάρτη των υδρογονανθράκων αναδεικνύεται αν πάρουμε υπ’ όψη μας ότι ο Αρκτικός κύκλος διαθέτει βεβαιωμένα κοιτάσματα 90 δισ. βαρέλια πετρελαίου (διπλάσια της Λιβύης) και 47 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου (διπλάσια του Ιράν). Από όλη αυτή την ποσότητα η ρωσική ζώνη έχει το μεγαλύτερο μερίδιο. Συγκεκριμένα, 48 δισ. βαρέλια πετρελαίου και 43 τρισ. κυβικά μέτρα αερίου, αντίστοιχα, που ισούνται με το 14% και 40% των αποθεμάτων της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Με βάση μάλιστα πρόσφατη δήλωση ρώσου αξιωματούχου το 2035 η Ρωσία μπορεί να αντλεί από την Αρκτική το 90% όλου του φυσικού αερίου που παράγει. Είναι εμφανές επομένως ότι η πλήρης εκμετάλλευση των αποθεμάτων του Βόρειου Πόλου θα προκαλέσει δυσανάλογα μεγάλα οφέλη για τη Ρωσία, βελτιώνοντας τη θέση της στον διεθνή ανταγωνισμό.

Για να καθυστερήσει τουλάχιστον, αν όχι να ματαιώσει αυτή την προοπτική, η Ουάσιγκτον έχει επιβάλλει από το 2014 κιόλας κυρώσεις στις ρωσικές εταιρείες που λειτουργούν σε δύο κατευθύνσεις: Αρχικά, κόβουν το δρόμο στις ρωσικές πετρελαϊκές για τις αγορές κεφαλαίου της Δύσης δυσκολεύοντας έτσι τη χρηματοδότηση τόσων μεγάλων επενδυτικών σχεδίων. Επιπλέον, καθιστούν απαγορευτική για τις πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης την οικονομική συνεργασία με ομοειδείς ρωσικές. Έτσι, για παράδειγμα ακυρώθηκε κοινοπραξία της Shell με την Gazprom για την ανάπτυξη εκμεταλλεύσεων στη Σιβηρία, άλλη κοινοπραξία με την γαλλική Total για την εκμετάλλευση κοιτάσματος στη θάλασσα του Μπάρεντς βόρεια της Νορβηγίας, κοκ.

Οι πάγοι λιώνουν όμως και στην άλλη άκρη του κόσμου. Σε μια παράλληλη εξέλιξη στο Νότιο Πόλο, ερευνητική βάση της Αργεντινής κατέγραψε υψηλή θερμοκρασία ρεκόρ για την περιοχή. Επιβεβαιώνοντας τις διογκούμενες ανησυχίες για την άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Σταθμός Εσπεράνζα επιβεβαίωσε ότι η θερμοκρασία την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου στο βορειότερο σημείο της χερσονήσου της Ανταρκτικής έφτασε τους 18,3 βαθμούς. Το συγκεκριμένο ύψος του υδραργύρου μπορεί να αποτελεί ρεκόρ για την συγκεκριμένη μετεωρολογική βάση, δεν αποτελεί όμως ρεκόρ για την Ανταρκτική, μιας και τον Ιανουάριο του 1982 είχε καταγραφεί θερμοκρασία – ρεκόρ ύψους 19,8 βαθμών. Οι θερμοκρασίες ρεκόρ που καταγράφονται στο Νότιο Πόλο τις τελευταίες δεκαετίες επιταχύνουν και εκεί το λιώσιμο των πάγων, που θα προκαλέσει άνοδο της στάθμης των ωκεανών. Ήδη, οι πάγοι που λιώνουν ετησίως έχουν αυξηθεί έξι φορές από το 1979 μέχρι το 2017…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Ανεβάζουν ταχύτητα οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ

Στη Σούπερ Τρίτη, όπως αποκαλείται η Τρίτη 3 Μαρτίου, είναι στραμμένα τα βλέμματα των Δημοκρατικών, δεδομένου ότι τότε θα ψηφίσουν περισσότερες από 12 πολιτείες, μεταξύ των οποίων η Καλιφόρνια και το Τέξας, για να εκφράσουν την προτίμησή τους στον υποψήφιο των Δημοκρατικών που θα αναμετρηθεί στις 3 Νοεμβρίου με τον Τραμπ. Μέχρι τότε οι μηχανές ανεβάζουν …ταχύτητα κι όσο περνάει ο καιρός η σύγκρουση μεταξύ των Δημοκρατικών υποψηφίων για το χρίσμα γίνεται όλο και πιο έντονη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μια μικρή γεύση αυτής της αντιπαράθεσης δοκιμάσαμε μεταξύ των 2 από τους 11 υποψηφίους, του Μπέρνι Σάντερς και του Πίτε Μπούτεντζεντζ εν όψει των προκριματικών εκλογών του Νιου Χαμπσάιρ. Οι δύο αυτοί υποψήφιοι εκφράζουν τα δύο άκρα μεταξύ των Δημοκρατικών υποψηφίων. Εκ πρώτης όψης αντιπροσωπεύουν τα δύο ηλικιακά άκρα, με τον Μπέρνι Σάντερς στα 78 του χρόνια και τον Πίτε Μπούτεντζεντζ στα 38. Η ουσιαστική διαφορά όμως βρίσκεται στις απόψεις. Ο 78χρονος γερουσιαστής από το Βερμόντ δηλώνει σοσιαλιστής και στο στόχαστρό του έχει τοποθετήσει κλάδους που είναι συνώνυμοι της αλαζονείας και της καταστρατήγησης θεμελιωδών δικαιωμάτων των αμερικανών πολιτών: η πολεμική βιομηχανία, οι φαρμακευτικές, οι ιδιωτικές εταιρείες φυλακών, η Γουόλ Στριτ, οι πετρελαϊκές, κοκ. Ο Μπούτεντζεντζ δεν έχει πρόβλημα να δηλώσει ότι χρηματοδοτείται από μεγάλες εταιρείες που αποτελούν κόκκινο πανί για τους Δημοκρατικούς, ενώ επικεντρώνει την κριτική του κατά του Σάντερς στο κόστος του προγράμματος κοινωνικής πολιτικής. Κατηγορεί συγκεκριμένα τον Σάντερς ότι για να υλοποιήσει την εξαγγελία του για καθολική υγειονομική περίθαλψη, και να πάψουν έτσι οι ΗΠΑ να είναι η μοναδική μεγάλη χώρα χωρίς υγεία για όλους, θα πρέπει να αυξήσει τους φόρους. Προκειμένου μάλιστα να ερεθίσει παραπέρα τα συντηρητικά αντανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας και να τα κινητοποιήσει υπέρ της δικής του υποψηφιότητας δείχνει ξανά και ξανά βιντεάκι με τον Σάντερς να προσπαθεί να δικαιολογήσει το που θα βρεθεί χρήματα για να καλύψει την επέκταση της υγειονομικής περίθαλψης… Αναπαράγει έτσι την επιχειρηματολογία των Ρεπουμπλικάνων ότι η πολιτική πρόνοιας θα αυξήσει τη φορολογία και θα λειτουργήσει σε βάρος των μεσαίων στρωμάτων, όπου πιστεύουν ότι ανήκουν όλοι οι Αμερικάνοι. Τουλάχιστον… Σάντερς και Μπούτεντζεντζ τερμάτισαν πρώτοι στις επεισοδιακές εκλογές της Αϊόβας, με τον Μπούτεντζεντζ να προηγείται κατά 0,1% (26,2% έναντι 26,1%). Η μάχη της συγκεκριμένης πολιτείας είχε ξεχωριστή σημασία δεδομένου ότι από το 1976 μόνο δύο φορές ο νικητής της Αϊόβας δεν έγινε ο επίσημος υποψήφιος των Δημοκρατικών.

Με βάση τις δημοσκοπήσεις σε εθνικό επίπεδο προηγείται ο Τζο Μπάιντεν, αντιπρόεδρος του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος συγκεντρώνει το 27% των προτιμήσεων. Ακολουθεί ο Μπέρνι Σάντερς, με 24%, κι η Ελίζαμπεθ Γουόρεν με 14% που κι αυτή όπως ο Σάντερς ανήκει στην αριστερά πτέρυγα των Δημοκρατικών. Στην τέταρτη θέση βρίσκεται ο ζάμπλουτος Μάικλ Μπλούμπεργκ ιδιοκτήτης του ομώνυμου ειδησεογραφικού πρακτορείου, που ανακοίνωσε τη συμμετοχή του μόλις τον Νοέμβριο του 2019, και στην πέμπτη θέση βρίσκεται ο εξ ίσου συντηρητικός Μπούτεντζεντζ. (Όσο για την προφορά του ονόματός του μην ανησυχείτε, όλος ο κόσμος το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και γι’ αυτό από εφημερίδες μέχρι ιστοσελίδες δίνουν οδηγίες για την σωστή προφορά.) Ο Μπέρνι Σάντερς διατηρεί το ρεκόρ στις οικονομικές ενισχύσεις έχοντας συγκεντρώσει 95,9 εκ. δολ. κι ένα ακόμη ρεκόρ, μιας και είναι πρώτος στις ειδήσεις. Δεύτερος στη συγκέντρωση χρηματοδοτήσεων έρχεται ο Μπούτεντζεντζ με 76,2 εκ. και τρίτη στη σειρά η Ελίζαμπεθ Γουόρεν. Ξεχωριστή και ιδιαίτερα σημαντική είναι η επίδοση του Σάντερς σε ένα άλλο επίπεδο: τον αριθμό των ατόμων που χρηματοδότησαν την καμπάνια του, αποδεικνύοντας ότι κατάφερε να εξασφαλίσει λίγα από πολλούς: 1,4 εκ. άτομα τον έχουν υποστηρίξει οικονομικά ως τώρα στο πλαίσιο ενός δικτύου που συγκροτήθηκε πρώτη φορά το 2016 όταν έδινε την μάχη εναντίον τη Χίλαρι Κλίντον, ενώ ακολουθούν η Γουόρεν με 892.000 άτομα, ο Μπούτεντζεντζ με 741.000 και ο Μπάιντεν με 451.000 άτομα.

Το ύψος των οικονομικών ενισχύσεων είναι ενδεικτικό του υλικού ενδιαφέροντος που προκαλεί κάθε υποψηφιότητα είτε στην οικονομική ελίτ είτε στην κοινωνία. Δεν οδηγεί ωστόσο πάντα στην νίκη. Για παράδειγμα, το 2016 «οικονομικός» νικητής των Ρεπουμπλικάνων αναδείχθηκε ο Τζεμπ Μπους, που έχασε όμως από τον Τραμπ. Τα χρήματα επίσης που συγκεντρώνουν από τους οπαδούς ή την οικονομική ελίτ δεν προδικάζουν και το κόστος της προεκλογικής καμπάνιας κάθε υποψηφίου. Έτσι, για παράδειγμα ο Μάικ Μπλούμπεργκ που μέχρι στιγμής δεν έχει συγκεντρώσει ούτε ένα δολάριο έχει δαπανήσει περισσότερα από όλους τους υποψηφίους: 188,4 εκ. δολ. Στη λίστα των πιο «κιμπάρηδων» ακολουθεί ο έτερος δισεκατομμυριούχος υποψήφιος των Δημοκρατικών, ΤομΣτάγιερ, που έχει δαπανήσει 153,7 εκ. δολ. ο οποίος μάλιστα πρόβαλε διαφήμιση του ακόμη και στο SuperBowl, διάρκειας 60 δευτερολέπτων που στοίχισε 10 εκ. δολ. Στη λίστα με τους υποψηφίους που έχουν δαπανήσει τα περισσότερα ακολουθούν Μπέρνι Σάντερς (50,1 εκ.), Πίτε Μπούτεντζεντζ (34,1 εκ.) Ελίζαμπεθ Γουόρεν (33,7 εκ.), κοκ. Κι εδώ τα πρωτεία ανήκουν όχι σε αυτούς που παίρνουν πολλά από λίγους, αλλά σε όσους ανήκουν στους λίγους, σε εκείνο το μισητό 1%…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Αριστερή στροφή στην Ιρλανδία

Ως μια νέα εποχή χαρακτηρίζουν την περίοδο μετά τις εκλογές της 7ης Φεβρουαρίου στην Ιρλανδία αναλυτές απ’ όλη την Ευρώπη. Το εκλογικό αποτέλεσμα του Sinn Fein ανατρέπει ισορροπίες και σταθερές που διήρκεσαν έναν σχεδόν αιώνα!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το κόμμα που εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ακόμη και σήμερα από τους ορκισμένους εχθρούς του ως ο πολιτικό βραχίονας του ΙΡΑ κατάφερε να διπλασιάσει την επιρροή του συγκεντρώνοντας το 24,5% των ψήφων. Τα δύο κεντροδεξιά κόμματα που ανέκαθεν μονοπωλούσαν την εξουσία, Fine Gael του μέχρι πρότινος πρωθυπουργού Λεό Βαραντκάρ και Fiana Fail συγκέντρωσαν το 20,9% και 22,2% αντίστοιχα των ψήφων. Έκπληξη προκάλεσαν επίσης και οι επιδόσεις του Πράσινου Κόμματος που τριπλασίασε τις ψήφους του συγκεντρώνοντας 7,4%.

Το Sinn Fein και το Πράσινο Κόμμα είχαν ένα ακόμη κοινό χαρακτηριστικό: Την προτίμηση των νέων ψηφοφόρων. Με βάση δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν έξω από τα εκλογικά κέντρα την ημέρα των εκλογών, το 32% των νέων από 18 ως 34 ετών ψήφισε το αριστερό κόμμα, ενώ στους άνω των 65 ετών η επιρροή του έπεσε κάτω από 20%. Παράλληλα, η ηλικιακή ομάδα μεταξύ 18 και 24 ετών ψήφισε κατά 14,4% το Πράσινο Κόμμα.

Οι εκλογές της 7ης Φεβρουαρίου στην Ιρλανδία συνοδεύονται από δύο παράδοξα. Το πρώτο είναι ίδιον των ιρλανδικών εκλογών και θέλει τους ψηφοφόρους να ψηφίζουν περισσότερες από μία φορές σταυρώνοντας βουλευτές πρώτης, δεύτερης και τρίτης επιλογής. Το ποσοστό του Sinn Fein επομένως δεν πρόκειται να μεταφραστεί αυτούσιο σε βουλευτικές έδρες. Η απόκλιση θα είναι ακόμη μεγαλύτερη για έναν ακόμη λόγο: επειδή το κόμμα δεν περίμενε να τα πάει τόσο καλά δεν κατέβασε υποψηφίους σε όλες τις περιφέρειες. Περιορίστηκε σε μόλις 42 υποψηφίους για 160 έδρες, που σημαίνει ότι οι έδρες που τελικά θε κερδίσει θα είναι γύρω στις 37. Τα κεντροδεξιά κόμματα Fine Gael και Fianna Fail αναμένεται πώς θα εκλέξουν αντίστοιχα 29 και 27 βουλευτές.

Το Sinn Fein διατήρησε ψηλά στην ατζέντα του το αίτημα της ένωσης με την Βόρεια Ιρλανδία που εξακολουθεί να τελεί υπό βρετανική κατοχή. Ζήτησε μάλιστα μέχρι το 2025 να διεξαχθεί δημοψήφισμα για να αποφασίσουν οι Ιρλανδοί αν θέλουν το νησί ενωμένο. Αν ήταν αδιαμφισβήτητο το δικαίωμα των Άγγλων να αποφασίσουν με δημοψήφισμα για την συμμετοχή της χώρας τους στην ΕΕ, γιατί να μην είναι και των Ιρλανδών να αποφασίσουν κάτι ακόμη πιο πρωταρχικό; Οι ηγέτες των δύο κυρίαρχων κεντροδεξιών κομμάτων δεν αρνούνται την προοπτική της ένωσης, χωρίς ωστόσο να δεσμεύονται σε ένα τόσο αυστηρό χρονοδιάγραμμα…

Δεν ήταν όμως το άλυτο εθνικό ζήτημα που χάρισε τη νίκη στο Sinn Fein, που από το 2018 έχει στην ηγεσία του την 50χρονη Μέρι Λου ΜακΝτόναλντ η οποία κατά γενική ομολογία έχει ανανεώσει το πολιτικό προφίλ του κόμματος χωρίς να το στρέψει δεξιά. Την επιτυχία του το Sinn Fein την οφείλει στη σημασία που έδωσε στο οξυμένα κοινωνικά ζητήματα, όπως είναι το συνταξιοδοτικό, η κρίση του συστήματος υγείας και το στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ιρλανδία. Στην προμετωπίδα του Sinn Fein ήταν η μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 66 στα 65 έτη και η ακύρωση των προβλεπόμενων αυξήσεων από τα 66 έτη στα 67 το 2021 και στα 68 το 2028.

Το στεγαστικό πρόβλημα, που αξίζει ξεχωριστής αναφοράς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κληρονομιά των χρόνων των Μνημονίων και απόδειξη ότι η μνημονιακή περίοδος, όπως και στην Ελλάδα, μπορεί να έκλεισε τυπικά αλλά εξακολουθεί να κατατρώγει τα εισοδήματα των Ιρλανδών και να καθηλώνει το βιοτικό τους επίπεδο. Η Ιρλανδία αντίθετα με άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπως η Αγγλία, η Γερμανία ή η Γαλλία, είχε ανέκαθεν υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Σε τέτοιο βαθμό ώστε το ιδιόκτητο σπίτι να θεωρείται δομικό στοιχείο του άρρητου κοινωνικού συμβολαίου της Ιρλανδίας. Τα τελευταία λίγα χρόνια όμως έχουν συμβεί μια σειρά αλλαγές που ανέτρεψαν πλήρως αυτή την εικόνα. Στη βάση τους είχαν την πώληση των στεγαστικών δανείων από τις τράπεζες σε ξένα funds, που πυροδότησε μια άγρια κερδοσκοπία στα ακίνητα. Ως αποτέλεσμα το Δουβλίνο έγινε μαζί με το Τόκιο, το Σύδνεϋ και τη Σιγκαπούρη, μια από τις 10 πόλεις με τα ακριβότερα ενοίκια. Χαρακτηριστικά, την προηγούμενη διετία τα ενοίκια σε εθνικό επίπεδο αυξήθηκαν κατά 14%, ενώ όλες οι προβλέψεις συντείνουν ότι την επόμενη τριετία θα αυξηθούν παραπέρα φτάνοντας το 17%. Οι ενοικιαστές έγιναν πιο ευάλωτοι στις πιέσεις των ιδιοκτητών εξ αιτίας και μιας σειράς μέτρων, πίσω από τα οποία βρίσκονται οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις. Για παράδειγμα δόθηκε η δυνατότητα στους ιδιοκτήτες να επιβάλλου έξωση επικαλούμενοι πώληση, ανακαίνιση ή την μεταβίβαση σε κάποιο μέλος της οικογένειας τους. Κοινή συνισταμένη των παραπάνω ήταν ο τετραπλασιασμός των αστέγων την προηγούμενη πενταετία που, σύμφωνα με την κυβέρνηση, έφτασαν τους 10.523 στους οποίους συμπεριλαμβάνονται 1.700 οικογένειες με 3.749 παιδιά…

Οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις προσπερνούσαν τα αιτήματα μαζικής ανέγερσης νέων κατοικιών (ακόμη και 35.000 νέων διαμερισμάτων ετησίως, που με βάση εκτιμήσεις απαιτούνται για να αντιμετωπιστεί η κρίση) υποστηρίζοντας ότι έτσι θα δημιουργηθεί ξανά μια νέα φούσκα, ανάλογη του 2008. Και το πλήρωσαν…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Μετωπική Ρωσίας –Τουρκίας;

Σημαδιακή μέρα η Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου για την Τουρκία, καθώς για πρώτη φορά από το 2011 όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος στη Συρία η Τουρκία συγκρούστηκε απ’ ευθείας με τον συριακό στρατό, καταγράφοντας 8 νεκρούς στρατιώτες κι 1 άτομο από το πολιτικό προσωπικό. Δέκα χρόνια κοντεύουν να κλείσουν κι ενώ η Τουρκία έχει προκαλέσει τεράστια υλική και ανθρώπινη ζημιά στη Συρία, που αποτελεί σταθερό ανταγωνιστή της, πάντα μέσω αντιπροσώπων, την προηγούμενη Δευτέρα ήταν η πρώτη φορά που πλήρωσε για την πολιτική της. Φυσικά ανταπέδωσε σκοτώνοντας με δικά της πυρά 13 στρατιώτες του συριακού στρατού και στρεφόμενη κατά της Ρωσίας!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η σύγκρουση του συριακού στρατού με τον τουρκικό ήταν αναμενόμενη, όσο το καθεστώς του Άσαντ ανακάμπτει κι επιχειρεί να εξασφαλίσει την εδαφική ενότητα της χώρας. Η αποχώρηση των ΗΠΑ, ακόμη κι όπως έγινε, διευκολύνει αφάνταστα τον Άσαντ, που ως μεγαλύτερο αγκάθι το οποίο έχει να αντιμετωπίσει είναι το Ιμπλίντ, όπου ειδικά από τον περασμένο Απρίλιο διεξάγει αλλεπάλληλες κι αιματηρές επιχειρήσεις για να ανακτήσει τον έλεγχο του. Στο πλαίσιο αυτών των επιχειρήσεων οι νεκροί ξεπερνούν τους 1.000, ενώ με βάση τη UNICEF μόνον από τον Δεκέμβριο 300.000 άτομα έχουν διωχθεί και 1,2 εκ. άλλα άτομα βρίσκονται σε άμεση ανάγκη βοήθειας. Η Μόσχα συνδράμει στις επιχειρήσεις του συριακού στρατού με συχνά ανελέητους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, που συνάδουν ωστόσο με τον διακηρυγμένο στόχο της για ανάκτηση της Συριακής εθνικής κι εδαφικής ενότητας.

Καθόλου τυχαία λοιπόν ο Ερντογάν δεν στράφηκε κατά της Ρωσίας, δηλώνοντας «να μην βρεθούν στο δρόμο τους»! Οι τόνοι ανέβηκαν εκ μέρους του Ερντογάν, με αφορμή την προγραμματισμένη επίσκεψη που πραγματοποιούσε την ίδια ημέρα, Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου στο Κίεβο. Ο τούρκος πρόεδρος δεν δίστασε να θίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές της Τουρκίας, δημιουργώντας ένα σαφές ρήγμα στις διμερείς τους σχέσεις. Από την πρωτεύουσα της Ουκρανίας ο τούρκος πρόεδρος όχι μόνον επανέλαβε τη θέση της Άγκυρας να μην αναγνωρίσει την Κριμαία ως ρωσικό έδαφος αλλά χαρακτήρισε «μη νομιμοποιημένη» την προσάρτηση της χερσονήσου το 2014. Κατά τη παραμονή του στην Ουκρανία ο Ερντογάν συμφώνησε με το ομόλογό του να αυξήσουν το διμερές εμπόριο ως το 2023 στα 10 δισ. δολ. κι επίσης να αυξήσουν τη συνεργασία στο μέτωπο των αμυντικών δαπανών. Σε αυτό το πλαίσιο η Άγκυρα θα διευκολύνει το Κίεβο με 36 εκ. δολ. προκειμένου να προμηθευτεί τουρκικό εξοπλισμό.

Από τη μεριά της Τουρκίας δεν έλειψαν και προσπάθειες απόδοσης της επίθεσης του συριακού στρατού στην επιχείρηση του Ερντογάν να χτίσει γέφυρες συνεργασίας με το Κίεβο που αποτελεί ορκισμένο εχθρό της Μόσχας. Η εθνικίστρια ηγέτης του κόμματος ΙΥΙ Μεράλ Ακσενέρ συγκεκριμένα (είναι αυτή που είχε υποσχεθεί ότι αν κέρδιζε τις εκλογές θα έκανε την τελετή ορκωμοσίας της σε ένα από τα νησιά του Αιγαίου που διεκδικεί η Τουρκία), δήλωσε ότι ο συριακός στρατός κατ’ εντολήν της Ρωσίας έβαλε κατά των Τούρκων στρατιωτών, τιμωρώντας έτσι την Άγκυρα για τη στρατιωτική ενίσχυση του Κιέβου. «Δίνουμε στρατιωτική βοήθεια, γινόμαστε στρατιωτικό στόχος» ήταν τα λόγια της, θεωρώντας ως το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου ο τουρκικός στρατός να έχει εισβάλει στη Συρία και να έχει καταλάβει συριακό έδαφος…

Το ρήγμα στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία όσο κι αν προχωρήσει (δεδομένου ότι οι δρόμοι τους χωρίζουν και στη Λιβύη) δεν θα ξεπεράσει ένα συγκεκριμένο βάθος, που ορίζεται από μια σειρά συμφωνίες τις οποίες έχουν υπογράψει οι δύο χώρες σε θέματα άμυνας, ενέργειας και οικονομίας τα λίγα τελευταία χρόνια και δη μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν. Η πιο πρόσφατη συμφωνία αφορούσε τον αγωγό Turkstream και υπογράφτηκε μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν στις 8 Ιανουαρίου. Ο αγωγός θα διέρχεται από την Μαύρη Θάλασσα και θα έχει μήκος 930 χιλιόμετρα τροφοδοτώντας με ρωσικό αέριο την εσωτερική κατανάλωση της Τουρκίας και παράλληλα την αγορά της Νότιας Ευρώπης μέσω της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Ουγγαρίας. Είναι ένα σχέδιο που σε συνδυασμό με τον αγωγό Nordstream II «τελειώνει» πολιτικά, οικονομικά και γεωστρατηγικά την Ουκρανία, μιας και η Ρωσία δεν θα την έχει πλέον καμμιά ανάγκη για να φτάσει το φυσικό της αέριο στην Ευρώπη. Κι εδώ δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε στην Τουρκία την ευκολία με την οποία μπορεί να κινείται δραστήρια κι αποτελεσματικά στα πιο ανταγωνιστικά ταμπλό, και στο ΝΑΤΟ και με S-400, και με τη Ρωσία και με την Ουκρανία, για να υπηρετήσει μια αναθεωρητική πολιτική που εντείνει την αστάθεια προς όλες τις κατευθύνσεις…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Πλήγμα για την Κίνα ο ιός

Τεράστια ζημιά στο κύρος της Κίνας προκαλεί ήδη ο κορονοϊός! Εδώ και χρόνια ο πρόεδρος της χώρας Σι Τζινπίνγκ με κάθε ευκαιρία τονίζει τον στρατηγικό στόχο της Κίνας να ταυτιστεί με την υψηλή τεχνολογία και το 2025 οι συνειρμοί που δημιουργεί ο όρος «κινέζικο προϊόν» να παραπέμπουν στην ανώτερη ποιότητα και μόνον. Πίσω απ’ αυτό τον συμβολισμό αν κάτι κρύβεται είναι η προσπάθεια της Κίνας να ξεμπερδεύει μια για πάντα με το παρελθόν της ως χώρα φτηνού εργατικού δυναμικού, ουραγός των τεχνολογικών και οικονομικών εξελίξεων. Σε αυτό το περιβάλλον που δισεκατομμύρια χρηματοδοτήσεων στρέφονται στην έρευνα και την ανάπτυξη σε τομείς αιχμής όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η Κίνα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς κρίσης υγείας.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η προσπάθεια της Κίνας έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα γιατί ήρθε στη επιφάνεια μια προσπάθεια αποσιώπησης αρχικά και διαχείρισης των ειδήσεων στη συνέχεια, με τιμωρία δημοσιογράφων, που εκθέτει το ίδιο το καθεστώς. Δέχθηκε επίσης σοβαρό πλήγμα γιατί η εξάπλωση του ιού έφερε στην επιφάνεια ένα καθεστώς ελάχιστα αποτελεσματικό όταν πρέπει να διαχειριστεί συνθήκες υγιεινής του πληθυσμού του. Σε αυτό το πλαίσιο τα εντυπωσιακά πλάνα από την ανέγερση του νοσοκομείου εντός μόλις δέκα ημερών, στο πλαίσιο της διαχείρισης κρίσης, το μόνο που επιβεβαίωσαν ήταν το δυισμό που χαρακτηρίζει την Κίνα, με τα τεχνολογικά θαύματα να επιβιώνουν αρμονικά με πρωτόγονες διατροφικές συνήθειες, που οδήγησαν στη γέννηση του ιού. Το ρατσιστικό ξέσπασμα εναντίον των Κινέζων κυρίως στην Ασία και σε ένα μικρότερο βαθμό στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, όσο κι αν υπαγορεύεται από τους οικονομικούς ανταγωνισμούς, εκφράζει αυτό ακριβώς το ξεθώριασμα της Κίνας.

Ωστόσο, και οι πιο υλικές, οικονομικές επιπτώσεις από την εξάπλωση του κορονοϊού θα αποδειχθούν σοβαρότατες. Πρώτα απ’ όλα για την ίδια την Κίνα.

Η επαρχία (για τα κινέζικα δεδομένα) Γουχάν των 11 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου ξέσπασε η πανδημία, είναι βιομηχανικός κόμβος και συχνά περιγράφεται ως το «Σικάγο της Κίνας». Οι άδειες μία και δύο εβδομάδων που δίνουν στο προσωπικό όλες οι επιχειρήσεις για να αποτρέψουν την μετάδοση του ιού θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις στη βιομηχανική παραγωγή και το ΑΕΠ της Κίνας. Το ίδιο η ακύρωση πτήσεων (που ξεκίνησαν από την οδηγία του αμερικανικού υπουργού Εξωτερικών για αποφυγή ταξιδιών στο εσωτερικό της Κίνας), συναυλιών, πολιτιστικών εκδηλώσεων και αθλητικών διοργανώσεων. Εκτιμήσεις κάνουν λόγο για συγκράτηση της αύξησης του ΑΕΠ ακόμη και στο 4%, όταν το προβλεπόμενο για φέτος 6% ήταν το χαμηλότερο των τελευταίων 20 ετών.

Και στο υπόλοιπο κόσμο επίσης οι επιπτώσεις θα είναι σοβαρότατες. Αρκεί να έχουμε υπόψη μας ότι οι τουρίστες από την Κίνα το 2018 ξεπέρασαν τα 150 εκ. κι ήταν αυξημένοι κατά 14 εκ. άτομα σε σχέση με το 2017. Μόνο στις ΗΠΑ το 2019 οι κινέζοι επισκέπτες έφθασαν τα 2,8 εκ. άτομα, με το 15% εξ αυτών να δηλώνουν σπουδαστές. Κατά μέσο όρο μάλιστα κάθε τουρίστας ξόδευε στις ΗΠΑ 6.000 δολάρια. Εκτιμάται ότι οι επιπτώσεις στις ΗΠΑ μόνο από την απώλεια τουριστικών εσόδων θα ανέλθουν σε 10,3 δισ. δολ.

Οι επιπτώσεις ωστόσο θα είναι πολύ σοβαρότερες και θα επηρεάσουν όλες τις χώρες του κόσμου, αποδεικνύοντας ότι η δήλωση του αμερικανού υπουργού Εμπορίου, Γουίλμπορ Ρος, ότι «ο κορονοϊός θα επιταχύνει την επιστροφή των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ» δεν ξεχείλιζε μόνο κυνισμού και απανθρωπιάς αλλά ήταν και κοντόθωρη. Αγνοούσε για παράδειγμα ότι η διάρθρωση της σύγχρονης παραγωγής στη βάση αλυσίδων αξίας, όπως παρατηρείται σε διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά, έχει ως αποτέλεσμα κάθε διακοπή παραγωγής ή καθυστέρηση στην παράδοση να διαταράσσει κάθε κρίκο αυτής της σειράς. Αποδείχθηκε περίτρανα με του δασμούς που επέβαλε ο Τραμπ με αφορμή πρόσφατη έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας που επιβεβαίωσε ότι οι δασμοί στα κινέζικα μείωσαν και δεν αύξησαν τη βιομηχανική παραγωγή και την απασχόληση στις ΗΠΑ. Ακόμη κι ο Λευκός Οίκος μάλιστα παραδέχτηκε πρόσφατα ότι οι δασμοί στο χάλυβα και το αλουμίνιο έφεραν περισσότερη ζημιά παρά κέρδη στις βιομηχανίες που χρησιμοποιούν αυτά τα προϊόντα ως ενδιάμεσα αγαθά η πρώτες ύλες. Η πτώση στις τιμές των μετοχών, ειδικά τις πρώτες ημέρες, αυτές ακριβώς τις ανησυχίες εξέφρασαν που υπερβαίνον κατά πολύ τα σύνορα του ασιατικού οικονομικού γίγαντα. Επιπλέον, ο αμερικανός υπουργός Εμπορίου θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένος επειδή το προσδόκιμο ζωής για κάθε νεογέννητο παιδί στο Πεκίνο είναι υψηλότερο από το προσδόκιμο ζωής στην Ουάσινγκτον.

Οι συγκρίσεις μάλιστα με τις αμελητέες επιπτώσεις από τον ιό SARS που το 2002 – 2003 οδήγησε στο θάνατο 800 άτομα είναι αδόκιμες γιατί τότε η Κίνα παρήγαγε μόνο το 8% τη παγκόσμιας παραγωγής αγαθών…

Εν κατακλείδι, οι οικονομικές επιπτώσεις από τον κορονοϊό θα αποδειχθούν σοβαρότατες για όλον τον κόσμο. Πολύ περισσότερο όμως για την Κίνα… 

Πηγή : Νέα Σελίδα

Ηχηρό χαστούκι στον Σαλβίνι

Σε παταγώδη αποτυχία κατέληξε η εκλογική στρατηγική του ακροδεξιού Ματέο Σαλβίνι, που ανέδειξε τις περιφερειακές εκλογές στην Εμίλια Ρομάνα σε δημοψήφισμα. Μήνες τώρα ο ηγέτης της Λέγκας του Βορρά προδίκαζε πώς το αποτέλεσμα των περιφερειακών εκλογών στην παραδοσιακά κόκκινη Εμίλια Ρομάνα θα ισοδυναμούσε με μια σαρωτική νίκη σε βάρος της κεντροαριστεράς και προς όφελος της ακροδεξιάς υποψήφιας. Οι κάλπες ωστόσο τον διέψευσαν οικτρά. Ο υποψήφιος της κεντροαριστεράς Στέφανο Μπονατσίνι κέρδισε 51,4%, και η δεξιά υποψήφια Λουτσία Μποργκαντζόνι συγκέντρωσε μόλις το 43,6% των ψήφων.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το εκλογικό αποτέλεσμα έδωσε φιλί ζωής στην κυβέρνηση συμμαχίας που ανέλαβε τον Σεπτέμβριο με τις ψήφους του κινήματος των Πέντε Αστέρων και του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία προέκυψε μετά την αλλαγή πλεύσης των Πέντε Αστέρων, που αποφάσισαν να «αδειάσουν» την άκρα Δεξιά και να σχηματίσουν κυβέρνηση με την κεντροαριστερά. Μόνο που στην πολιτική τόσο απότομες στροφές πληρώνονται ακριβά. Πολύ περισσότερο αν στο τιμόνι βρίσκεται ένα κόμμα που είναι «φτερό στον άνεμο», όπως το Κίνημα των Πέντε Αστέρων: Δημιούργημα της κρίσης του ευρώ και της ημιτελούς ευρωπαϊκής άνοιξης, που κατάφερε να επικοινωνήσει με την αποστροφή του ιταλικού λαού προς το ευρώ, απέτυχε όμως να εγκαταλείψει έγκαιρα τις επαμφοτερίζουσες θέσεις μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς και στην κρίσιμη στιγμή μετατράπηκε σε δεκανίκι της άκρας Δεξιάς.

Η κρίση στο Κίνημα των Πέντε Αστέρων εκδηλώθηκε πριν τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, με την παραίτηση του Λουίτζι ντι Μάγιο που φεύγοντας κατήγγειλε «συντροφικά μαχαιρώματα» και υπονόμευση εκ των έσω. Το εκλογικό αποτέλεσμα επιβεβαίωσε την κρίση στρατηγικής που αντιμετώπιζαν μήνες, αν όχι χρόνια τώρα, οι Πέντε Αστέρες, με τον υποψήφιό τους, Σιμόνε Μπενίνι, να συγκεντρώνει μόλις 3,4% των ψήφων και να αποτυγχάνει να εκλεγεί ακόμη κι ως περιφερειακός σύμβουλος στην Εμίλια Ρομάνα.

Ελαφρώς καλύτερο ήταν το αποτέλεσμα του κόμματος που ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο στην Καλαβρία που είχε περιφερειακές εκλογές την ίδια μέρα με την Εμίλια Ρομάνα. Στον ιταλικό νότο, οι Πέντε Αστέρες μπορεί να καταποντίστηκαν συγκεντρώνοντας 7% από 43% που κέρδισαν στις προηγούμενες εκλογές, παρόλα αυτά διασώθηκαν. Θρίαμβο αντίθετα, κατήγαγε η συμμαχία κεντροδεξιάς και Άκρας Δεξιάς, που κέρδισε 55,4% των ψήφων, με τον κεντροαριστερό υποψήφιο να κερδίζει το 30,1%.

Η ήττα του Σαλβίνι στην Εμίλια Ρομάνα (παρότι κατάφερε να αυξήσει τους περιφερειακούς του συμβούλους από 9 σε 14) αποδόθηκε στο «κίνημα της σαρδέλας», που κατάφερε να βάλει ένα όριο στην αύξηση της δηλητηριώδους πολιτικής του επιρροής. Το «κίνημα της σαρδέλας», δημιούργημα εφηβικού αυθορμητισμού, μπόρεσε μέσα σε λίγους μήνες να αποτελέσει αντίπαλο δέος στην ξενοφοβική Δεξιά, ακυρώνοντας το σχέδιο του Σαλβίνι να «πάρει» την Εμίλια Ρομάνα και να εμφανιστεί ως θριαμβευτής στο προπύργιο της ιταλικής Αριστεράς. Η επιτυχία του κινήματος συνέβαλε στην εξάπλωσή του και σε άλλες εκλογικές περιφέρειες της Ιταλίας, καταφέρνοντας να κάνει ότι απέτυχε η κεντροαριστερά…

Στην αφύπνιση των ιταλών δημοκρατών  συνέβαλε και ο ίδιος ο Σαλβίνι καθοριστικά, με μια κίνηση του που πάγωσε εκατομμύρια Ιταλούς, χωρίς να ανήκουν κατ’ ανάγκην στην Αριστερά. Με μια εντελώς θεατρική του κίνηση, αν όχι θεατρινίστικη, χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας σε μια ιταλοτυνησιακή οικογένεια. Όταν απάντησε ο νεαρός από το θυροτηλέφωνο, ο Σαλβίνι τον ρώτησε να πουλάει ναρκωτικά. Η κίνησή του ισοδυναμούσε με σοκ. Δεν ήταν μόνο το υπονοούμενο πώς κάθε μετανάστης είναι έμπορος ναρκωτικών. Ήταν μαζί και το σήμα που έδωσε για την παραβίαση του οικογενειακού ασύλου! Αν ο πρώην υπουργός έχει το ελεύθερο για την πλάκα του να χτυπάει το κουδούνι και να ρωτάει τους μετανάστες αν πουλούν ναρκωτικά, γιατί περιπολίες μελανοχιτώνων στο όνομα του νόμου και της τάξης να μην εισβάλουν στα σπίτια των μεταναστών, χωρίς εισαγγελέα, να ψάχνουν για ναρκωτικά και να επιβάλουν το νόμο και την τάξη; Για μια χώρα που έχει ζήσει τον Μουσολίνι και την ακροδεξιά τρομοκρατία, με την βομβιστική επίθεση στο σταθμό της Μπολόνιας κι άλλα πολλά, τίποτε απ’ αυτά δεν μπορεί να θεωρηθεί ασήμαντο…

Η αλήθεια όμως είναι ότι η Δεξιά σαρώνει στις δημοσκοπήσεις. Η εύθραυστη συμμαχία Λέγκας του Βορρά, των νεοναζί Αδέλφια της Ιταλίας και της Φόρτσα Ιτάλια φτάνουν να συγκεντρώνουν ακόμη και 50%. Το Δημοκρατικό Κόμμα αντίθετα μόλις 20% και τα Πέντε Αστέρια 16%. Σίγουρο δε θεωρείται ότι η εκλογική δύναμη Κεντροαριστεράς και Αστέρων φθίνει. Καθόλου τυχαία ο Σαλβίνι έδωσε νέο ραντεβού τον Ιούνιο, όταν θα διεξαχθούν περιφερειακές εκλογές σε 6 μεγάλες περιφέρειες της Ιταλίας και η φθορά του κυβερνητικού συνασπισμού θα έχει μεγαλώσει. Σε αναμονή λοιπόν…

Πηγή : Νέα Σελίδα