Πολλαπλά μηνύματα των Ιρανών στις κάλπες

Σοβαρότατο πλήγμα για το καθεστώς του Ιράν αποτέλεσαν οι πρόσφατες κάλπες για την εκλογή νέας Βουλής. Το μήνυμα των Ιρανών ψηφοφόρων δεν προήλθε από κει που συνήθως αναμένεται (την υπερψήφιση διαφωνούντων), αλλά από την συμμετοχή, που κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα ρεκόρ, μόλις 43%, όταν ακόμη και στις ευρωεκλογές που είναι ομολογουμένως οι πιο αδιάφορες και πολιτικά ασήμαντες εκλογές σε ολόκληρο τον πλανήτη το 2019 ψήφισε το 51% των ευρωπαίων ψηφοφόρων. Στις δε ΗΠΑ που κι εκεί η πολιτική αδιαφορία μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αλαζονεία της υπερδύναμης, στις τελευταίες εκλογές η συμμετοχή έφτασε το 56%. Στο ίδιο το Ιράν, η συμμετοχή στις εκλογές του 2016 ανήλθε στο 62% και στην προηγούμενη αναμέτρηση του 2012 το 66%. Η συμμετοχή στις εκλογές της 21ης Φεβρουαρίου στα αστικά κέντρα ήταν ακόμη χαμηλότερη. Στην Τεχεράνη για παράδειγμα έφτασε το απογοητευτικό 25%.

Η αιτία της αποχής των Ιρανών μπορεί να αποδοθεί σε έναν συνδυασμό αιτιών, εσωτερικών κι εξωτερικών, ενώ δεν προσπερνάται εύκολα η επίδραση του κορονοϊού. Το Ιράν, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι η χώρα που έχει πληγεί σοβαρότερα μετά την Κίνα από την εξάπλωση του επικίνδυνου ιού, μετρώντας 8 νεκρούς, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αριθμός, μετά τους 2.400 της Κίνας. Στην Ισλαμική Δημοκρατία τουλάχιστον 14 περιφέρειες έχουν κλείσει σχολεία, πανεπιστήμια και πολιτιστικά κέντρα, ενώ το Ιράκ, το Πακιστάν και η Τουρκία έκλεισαν τα σύνορά τους με το Ιράν. Το δε Αφγανιστάν απαγόρευσε κάθε αεροπορικό και οδικό ταξίδι από και προς το Ιράν. Σε αυτό το κλίμα, μόνο ανοιχτός κι ανέφελος δεν ήταν ο δρόμος προς τις κάλπες. Δεν μπορεί ωστόσο ο κορονοϊός να δικαιολογήσει μια τόσο μεγάλη αποχή!

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την αδιαφορία που επέδειξαν οι Ιρανοί φέρει το αμερικανικό εμπάργκο. Ο στόχος των Αμερικανών, που ήταν να στραφούν οι Ιρανοί εναντίον του καθεστώτος για τα δεινά που υπομένουν εδώ και δύο χρόνια που είναι εμφανή τα αποτελέσματα του εμπάργκο, σε ένα βαθμό πέτυχε.

Αρκεί μια ματιά στις επιπτώσεις του στην πραγματική οικονομία που έχει καταρρεύσει. Ενώ το 2016 και το 2017, όταν η ιρανική οικονομία εισέπραττε τα οφέλη από την επιστροφή της στην «κανονικότητα» λόγω της συμφωνίας που υπογράφτηκε επί Ομπάμα, αναπτύχθηκε κατά 12,3% και 3,7% αντίστοιχα, το 2018 και 2019 συρρικνώθηκε με πρωτοφανείς ρυθμούς. Το ΑΕΠ αυτά τα δύο χρόνια μειώθηκε κατά 4,8% και 9,5%. Η ανεργία την ίδια διετία αυξήθηκε στο 14,5% και 16,8%. Σημαντικά έχει αυξηθεί και ο πληθωρισμός που από 9% το 2017 έφτασε το 30,5% το 2018 και το 35,7% το 2019. Η άνοδος των τιμών μάλιστα στα είδη διατροφής περιγράφεται από ανταποκριτές και γνώστες των εσωτερικών του Ιράν ως πολλαπλάσιος. Η αύξηση της τιμής του κρέατος για παράδειγμα τον τελευταίο χρόνο ανέρχεται σε 116%! Φαίνεται έτσι ότι οι πιο φτωχοί πλήττονται περισσότερο από το εμπάργκο, που αποδεδειγμένα πλέον ισοδυναμεί με τις χιτλερικές μεθόδους συλλογικής τιμωρίας που εφαρμόζονταν σε βάρος λαών και αμάχων. Τα ίδια κάνουν και σήμερα οι ΗΠΑ παραβιάζοντας τη διεθνή νομιμότητα και τις πιο βασικές αρχές του ανθρωπισμού.

Και το ίδιο το καθεστώς ωστόσο έκανε ό,τι περνάει από το χέρι του για να αποξενώσει την ιρανική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια. Το καθεστώς έκοψε από τις λίστες των υποψηφίων εκατοντάδες μεταρρυθμιστές, μεταξύ των οποίων και 81 βουλευτές. Το κάλεσμά τους για αποχή των ψηφοφόρων από τις κάλπες ήταν όχι απλώς αναμενόμενο αλλά υπερίσχυσε της πρόσκλησης του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη Αγιατολάχ Χαμενεΐ που χαρακτήρισε την προσέλευση στις κάλπες ως θρησκευτικό καθήκον όλων των πολιτών. Ως αποτέλεσμα, η αναμέτρηση διεξήχθη μεταξύ συντηρητικών και …υπερσυντηρητικών. Οι σχέσεις του καθεστώτος με την κοινωνία δοκιμάστηκαν επίσης με αφορμή την βία που επέδειξε πέρυσι όταν χιλιάδες Ιρανοί κατέκλυσαν τους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την καταπίεση, ζητώντας περισσότερες ελευθερίες και κοινωνικά αιτήματα. Το καθεστώς αντί να εισακούσει τα αιτήματά τους και να χαλαρώσει το καθεστώς ελέγχου στο εσωτερικό έδειξε περισσότερη αδιαλλαξία. Η πρόσφατη μάλιστα δολοφονία του λαοπρόβλητου στρατηγού Σουλεϊμανί από τους Αμερικανούς στο Ιράκ ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την σκληροπυρηνική πτέρυγα του καθεστώτος, απομακρύνοντας κάθε ενδεχόμενο εκδημοκρατισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο ο πρόεδρος Χασάν Ρουχανί που ήταν περισσότερο ανοιχτός στις μεταρρυθμίσεις και η θητεία του λήγει το 2021, θα απομονωθεί πολιτικά, από μια Βουλή που θα μπορεί να αποφασίζει ό,τι μα ό.τι θέλει χωρίς όμως να διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση και ερείσματα. Μια Βουλή μάλιστα που ποτέ δε διέθετε σημαντικές αρμοδιότητες. Μόνο πολιτικοί αυτόχειρες μπορούν να νιώθουν ασφαλείς με ένα τέτοιο εκλογικό αποτέλεσμα, όταν μάλιστα όλοι ξέρουν πώς τα δύσκολα για το Ιράν είναι μπροστά του…

Με διαδήλωση ξεκίνησε η δίκη του Ασάντζ

Τις δάφνες της Σαουδικής Αραβίας στην μεταχείριση κρατουμένων και τα βασανιστήρια διεκδικεί επάξια η Αγγλία, με βάση όσα δήλωσαν στο δικαστήριο οι συνήγοροι του Τζουλιάν Ασάντζ από την πρώτη κιόλας μέρα της δίκης του, Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου. Το επίδικο της ακροαματικής διαδικασίας που διακόπηκε για να αρχίσει ξανά στις 18 Μαΐου οπότε και θα ολοκληρωθεί σε μια εβδομάδα αφορά το αίτημα των αμερικανικών αρχών για έκδοση στις ΗΠΑ όπου του έχουν απαγγελθεί 18 σοβαρότατες κατηγορίες, μεταξύ αυτών και για κατασκοπεία. Η ποινή που κινδυνεύει να του επιδικαστεί φτάνει τα 175 χρόνια φυλάκισης.

Από τον Απρίλιο του 2019, όταν ο Ασάντζ εκδιώχθηκε από την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο όπου ζήτησε άσυλο το 2012 με βάση αίτημα των ΗΠΑ για έκδοσή του, ο ιδρυτής των Wikileaks κρατείται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπου υπομένει συστηματικά βασανιστήρια. Τα ψυχολογικά βασανιστήρια των Άγγλων δεσμωτών, που έγιναν γνωστά με αφορμή την επίσκεψη διαπρεπών νομικών, καταγγέλθηκαν από τους δικηγόρους του και κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Αποκάλυψαν επίσης ότι ο άνθρωπος που έφτασε την ερευνητική δημοσιογραφία στο υψηλότερο σημείο που έχει ποτέ φτάσει κρατούταν στη φυλακή με χειροπέδες, τον άφησαν δύο φορές γυμνό, κ.α. Πρόκειται για εικόνες ντροπής που εκθέτουν την Αγγλία η οποία περισσότερο ομοιάζει με κάτι δικτατορίες της δεκαετίες του ’50 παρά με σύγχρονο κράτος δικαίου. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι η πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε αναρμόδια για τις συνθήκες κράτησής του, όπως και για το γεγονός ότι κατά την επιστροφή στο κελί του, μετά την πρώτη μέρα της δίκης, οι φύλακες του αφαίρεσαν τα δικόγραφα και τον πήγαν σε πέντε διαφορετικά κελιά. Είναι κι αυτά μέρος των ψυχολογικών βασανιστηρίων… Η πρόεδρος του δικαστηρίου ωστόσο, παρότι δήλωσε αναρμόδια ακόμη και να σχολιάσει τις συνθήκες κράτησης του Ασάντζ, ενθάρρυνε την ομάδα των νομικών του να αναδείξει το θέμα και να κάνει τις σχετικές προσφυγές.

Οι συνήγοροι του Ασάντζ, που έχει μετατραπεί σε ήρωα της σύγχρονης δημοσιογραφίας, υποστήριξαν ότι το 2011 λίγες ώρες πριν δοθούν στη δημοσιότητα τα 250.000 διπλωματικά τηλεγραφήματα και τα 500.000 απόρρητα έγγραφα πολλά εκ των οποίων αφορούσαν εγκλήματα του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ενημέρωσε το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών. Η απάντηση που έδωσαν τότε στον Ασάντζ τα στελέχη της Χίλαρι Κλίντον ήταν να καλέσει σε …μισή ώρα. Είναι εκδοχή που την αρνήθηκαν οι αμερικανικές πηγές που επιμένουν ότι έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές αμερικανών πολιτών με τις αποκαλύψεις του. Ο Ασάντζ ωστόσο από το 2011 δήλωνε ότι είχε εφαρμόσει διαδικασίες ελέγχου των εγγράφων που δημοσιοποιούνται ώστε να μην γίνονται γνωστές ευαίσθητες λεπτομέρειες, για παράδειγμα σχετικά με τη θέση των αμερικανικών στρατευμάτων σε εμπόλεμες περιοχές ή ονόματα αμερικανών πρακτόρων. Την ίδια διαβεβαίωση επανέλαβαν  και οι συνήγοροι του στο βρετανικό δικαστήριο.

Τα τηλεγραφήματα που αποκάλυψε ο Ασάντζ δόθηκαν στη δημοσιότητα με τη συνεργασία που εξασφάλισαν τα Wikileaks με έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας σε όλο τον κόσμο όπως η βρετανική Guardian, οι αμερικανικοί New York Times, το γερμανικό περιοδικό Spiegel, η γαλλική Le Monde και η ισπανική El Pais.  Έτσι, το περιεχόμενό τους έγινε γνωστό σε εκατομμύρια πολίτες ανά τον κόσμο. Εκπρόσωπος της εφημερίδας Guardian δήλωσε ότι είναι εντελώς ψευδές πώς τα δημοσιεύματα έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή αμερικανών πολιτών.

Από την πρώτη μέρα της δίκης έξω από το δικαστικό μέγαρο στα νοτιοανατολικά του Λονδίνου ήταν συγκεντρωμένοι εκατοντάδες διαδηλωτές που ζητούν την απελευθέρωση του αυστραλού δημοσιογράφου. Μάλιστα, ένα πλακάτ έγραφε «Η Ελευθερία του Ασάντζ είναι και δική μου ελευθερία».

Ο ίδιος ο Ασάντζ, που χαίρει της υποστήριξης οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία και οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα ενώ προτάθηκε και για το βραβείο Νόμπελ, δήλωσε ότι ενδιαφέρεται να ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται επίσης βουλευτές από το καντόνι της Γενεύης που έχουν ήδη έρθει σε επαφή με τη Βέρνη ζητώντας την έκδοση ανθρωπιστικής βίζας, σύμφωνα με την εφημερίδα Tribune τη Γενεύης.

Να θυμίσουμε ότι τα έγγραφα των Wikileaks είχαν εκθέσει και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό (Ντόρα Μπακογιάννη, Άννα Διαμαντοπούλου, Νίκη Τζαβέλα, Γιώργος Μπαμπινιώτης) αλλά και δημοσιογράφους (πχ Αλέξης Παπαχελάς) που ξημεροβραδιαζόταν στην αμερικανική πρεσβεία για να κερδίσει την εύνοια της Ουάσιγκτον (περισσότερα εδώ).

Πώς να μη θέλουν την εξόντωσή του οι ΗΠΑ και τα σκυλάκια τους, οι Άγγλοι;

Εις τα εξ ων συνετέθη η Βοσνία – Ερζεγοβίνη;

Το ερώτημα δεν είναι προς τι ο αποχαιρετισμός του σέρβου προέδρου στις 18 Φεβρουαρίου απέναντι στο μόρφωμα του Ντέιτον «Αντίο (Βοσνία), καλώς ήρθες έξοδο (της Σερβικής Δημοκρατίας)», αλλά γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ…  Γιατί έπρεπε να περάσουν 25 ολόκληρα χρόνια για να αρχίσει να αποσυντίθεται εις τα εξ ων συνετέθη αυτό το ανάδελφο πολιτειακά μόρφωμα που δημιουργήθηκε σε μια αεροπορική βάση των ΗΠΑ στο Οχάιο, για να διοικήσει 3,3 εκ ψυχές αποτελούμενο από δύο οντότητες, τη Σερβική Δημοκρατία και την ομοσπονδία Βοσνίας Ερζεγοβίνης που διαιρείται παραπέρα σε δέκα καντόνια, και μια περιοχή ονόματι Μπρτσκό (στρατηγικής σημασίας μιας και διασπά την εδαφική συνέχεια της Σερβικής Δημοκρατίας) υπαγόμενη απ’ ευθείας στην κεντρική κυβέρνηση…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αφορμή που προκάλεσε την έκρηξη του σερβόσνιου ηγέτη ήταν, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, ασήμαντη. Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι το Σεράγεβο πριν γίνει γνωστό από τις μάχες των αρχών της δεκαετίας του ’90 ήταν διάσημο ως τόπος έναρξης των Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου που ξεκίνησε όταν ένας νεαρός Βόσνιος δολοφόνησε τον διάδοχο της Αυστροουγγαρίας αρχιδούκα Φερδινάνδο. Αυτή τη φορά αφορμή στάθηκε η αγροτική γη, που επί ενιαίας Γιουγκοσλαβίας ήταν υπό κρατική ιδιοκτησία. Πλέον όμως τίποτε δεν είναι δεδομένο στο διοικητικό χάος της Βοσνίας Ερζεγοβίνης όπου τα πάντα αποφασίζονται από το Συνταγματικό Δικαστήριο κι η μόνιμη επωδός που συνοδεύει κάθε απόφασή του είναι ότι αδικεί τους Σέρβους, που αποτελούν το 30% του πληθυσμού (με τους μουσουλμάνους που αναδείχθηκαν σε «στρατηγική μειοψηφία» για την διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας να αποτελούν κάτι λιγότερο από το 50%).

Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου στις 6 Φεβρουαρίου ότι ιδιοκτήτης της αγροτικής γης είναι το κράτος της Βοσνίας Ερζεγοβίνης και όχι η Δημοκρατία της Σερβίας ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι των Σέρβων, οι οποίοι σταθερά εδώ και χρόνια ζητούν την διοργάνωση δημοψηφίσματος για να αποφασίσουν την απόσχισή τους από την εύθραυστη και θνησιγενή Βοσνία Ερζεγοβίνη και την προσάρτησή τους στη Σερβία, με την οποία ούτως ή άλλως η Σερβική Δημοκρατία διατηρεί κοινά σύνορα. Το αναπόδραστο του σερβικού αιτήματος, έστω μακροπρόθεσμα, επιβεβαιώνεται αν δούμε ότι και η αντίπερα όχθη των Κροατών διατυπώνει το ίδιο αίτημα: της απόσπασης του δικού τους τμήματος από τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη και την πρόσδεσή του στην Κροατία.

Ωστόσο, όσο προφανή και δίκαια κι αν είναι τα αιτήματα Σέρβων και Κροατών δεν πρόκειται να γίνουν δεκτά από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, που φέρουν την ευθύνη για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν από την μια άκρη ως την άλλη. Αν οι Βρυξέλλες κάνουν το χατίρι των Κροατών που τελούν υπό την υψηλή προστασία του Βερολίνου, τότε θα είναι θέμα χρόνου για τους Σέρβους της Βοσνίας να ενωθούν με το Βελιγράδι. Η πρώτη συνέπεια επομένως για τους Δυτικούς θα είναι η διεύρυνση της γεωγραφικής έκτασης και της πολιτικής επιρροής της Σερβίας για πρώτη φορά μετά τον βίαιο κατακερματισμό της. Το δεύτερο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα για τη Δύση θα είναι ότι η Βοσνία Ερζεγοβίνη θα μετεξελιχθεί στο πρώτο αμιγώς ισλαμικό κράτος της Ευρώπης, έστω της Βαλκανικής πτέρυγάς της. Μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει ότι χώρες – περιφερειακές υπερδυνάμεις, όπως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, κ.α. θα επιδοθούν σε έναν αγώνα άσκησης επιρροής, που ούτως ή άλλως διεξάγεται και σήμερα χωρίς τυμπανοκρουσίες, και ως έπαθλο θα έχει να αποκτήσουν έναν μουσουλμανικό θύλακα και προγεφύρωμα στην Ευρώπη. Μάλλον κάτι τέτοιο είναι το τελευταίο που έλειπε, τουλάχιστον από τις Βρυξέλλες. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αυτός ο εξ ανάγκης γάμος αποτρέπει επικίνδυνες μοναχικές πορείες που θα έφερνε ένα διαζύγιο…

Καθόλου τυχαία δεν ήταν η κοινή ανακοίνωση ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Γερμανίας από το Σεράγεβο που χαρακτήρισαν ως απαράδεκτες και αντιπαραγωγικές τις μονομερείς αποσύρσεις από τους θεσμούς ή το μπλοκάρισμα των αποφάσεων στο πλαίσιο της λειτουργίας τους. Να σημειωθεί ότι στη Βοσνία εξακολουθούν να είναι εγκατεστημένοι 600 ευρωπαίοι στρατιώτες (από 1.600 μέχρι το 2012) έχοντας κυρίως εκπαιδευτικά καθήκοντα. Η στάση της ευρωπαϊκής διπλωματίας θα καθορισθεί επίσης σε σημαντικό βαθμό από τον νέο αρμόδιο ισπανό επίτροπο Τζόσεπ Μπορέλ Φοντέλες, που αντικατέστησε την ιταλίδα Φεντερίκα Μογκερίνι, κι ο οποίος λόγω της ανοιχτής πληγής της Καταλονίας θρέφει μια χρόνια κι ανίατη δυσανεξία απέναντι σε κάθε είδους ανεξαρτητοποιήσεις κι εθνικές αποσχίσεις. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η Ισπανία συγκαταλέγεται σε εκείνες τις ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν ακόμη αναγνωρίσει το ναρκο-κράτος του Κοσσόβου, το οποίο πρόσφατα γιόρτασε την 12η επέτειο από την μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του. Με αφορμή μάλιστα αυτή την επέτειο ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, χαρακτήρισε με δήλωσή του την κυριαρχία και ανεξαρτησία του ως …εγγύηση ειρήνης. Είναι κι αυτό το αποτυχημένο κράτος άλλη μια επιτυχία της αμερικανικής κι ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής, μαζί με την Βοσνία – Ερζεγοβίνη…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Επίδειξη δύναμης του Χαφτάρ στη Λιβύη

Δε χρειάστηκε παρά ένα 24ωρο για να καταλάβουν και οι πλέον ανυποψίαστοι τους λόγους που οδήγησαν την Τουρκία να απορρίψει την απόφαση των υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για αποστολή πολεμικών σκαφών στα ανοιχτά της Λιβύης με σκοπό τον έλεγχο του εμπάργκο όπλων προς τη βορειοαφρικανική χώρα. Ο σφοδρός βομβαρδισμός εκ μέρους των δυνάμεων του Χαφτάρ την επομένη ακριβώς ημέρα, την Τρίτη 18 Φεβρουαρίου, εναντίον τουρκικού πλοίου που μετέφερε όπλα στην κυβέρνηση της Τρίπολης έδειξε ποια χώρα παραβιάζει συστηματικά το εμπάργκο όπλων που αποφάσισε ο ΟΗΕ ως ένα πρώτο και στοιχειώδες μέτρο για την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης που διχάζει την Λιβύη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση των ευρωπαίων υπουργών Εξωτερικών κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Οι αντιδράσεις ωστόσο δεν προέρχονταν από την διαφορετική στάση που κρατούν τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη απέναντι στον πόλεμο της Λιβύης, με την Ιταλία χαρακτηριστικά να υποστηρίζει την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και τη Γαλλία να συμπαρατάσσεται με τον στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ. Η διαφωνία αφορούσε το εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών. Η Αυστρία συγκεκριμένα, εκφράζοντας προφανώς κι άλλες χώρες όπως ενδεικτικά η Ιταλία, ήθελε να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα ώστε η ναυτική αποστολή να παραμείνει αμιγώς στρατιωτική και να μην εξελιχθεί σε ανθρωπιστική, αν σκάφη με μετανάστες αρχίσουν να προσεγγίζουν τα πολεμικά κι αυτά ξεκινήσουν επιχειρήσεις διάσωσης, όπως είναι υποχρεωμένα να πράξουν σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Η συμφωνία αφορά την ανάπτυξη πολεμικών μακριά από του δρόμους της μετανάστευσης και την δέσμευση αναστολής της επιχείρησης σε περίπτωση που διαπιστωθεί αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Οι ευρωπαϊκές χώρες διεκδικούν έναν ενεργό ρόλο στις εξελίξεις της Λιβύης, δε διστάζουν μάλιστα να θυσιάσουν πολύτιμους πόρους σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά …σηκώνονται και φεύγουν όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους. Ας μην ξεχνάμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραμάτισαν πολλές κυβερνήσεις κι όχι μόνο η γαλλική στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Λιβύη και την ανατροπή του Καντάφι ακριβώς πριν εννιά χρόνια…

Η Τουρκία αντέδρασε έντονα στην απόφαση των ευρωπαίων, με τον εκπρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ να υποστηρίζει ότι η παρακολούθηση του εμπάργκο είναι δουλειά του ΟΗΕ κι όχι της ΕΕ… Κι αυτό παρότι αν κάτι συμφώνησε η Σύνοδος του Βερολίνου ήταν να τερματιστεί κάθε ανάμειξη ξένου κράτους στην διαμάχη της Λιβύης κι ως πρώτο μέτρο να επιβληθεί ένα αποτελεσματικό εμπάργκο όπλων και προς τις δύο πλευρές.

Εντελώς μα εντελώς …τυχαία την ώρα που γίνονταν αυτές οι ανακοινώσεις τουρκικό πλοίο φορτωμένο με οπλισμό έπλεε προς την Τρίπολη. Έγινε γνωστό όταν ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός προκάλεσε μια κόλαση πυρός στο λιμάνι της Τρίπολης που ως στόχο δεν είχε μόνο το τουρκικό πλοίο αλλά και μια αποθήκη πυρομαχικών του κυβερνητικού στρατού. Η Άγκυρα διέψευσε την είδηση χωρίς ωστόσο να πείσει κανέναν… Πολλές φορές άλλωστε στο παρελθόν, ακόμη και πριν αποβιβαστούν τούρκοι στρατιώτες στην Τρίπολη, έχει υποστηρίξει το δικαίωμά της να εξοπλίζει την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας επικαλούμενη ότι χαίρει της νομιμοποίησης του ΟΗΕ. Άρα με τις αποστολές της διαφυλάσσει κι εμπεδώνει τη διεθνή νομιμότητα…

Τα πυρά του Χαφτάρ, που προκάλεσαν το θάνατο τριών αμάχων κι έσπειραν το φόβο μιας αναζωπύρωσης των εχθροπραξιών, οδήγησαν σε πάγωμα τις ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών που ήταν σε εξέλιξη στη Γενεύη, με τον Ερντογάν να χαιρετίζει την απόσυρση των πέντε αντιπροσώπων της λιβυκής κυβέρνησης. Τα πυρά του Χαφτάρ επικρίθηκαν ωστόσο και από την Μόσχα μιας, κι επισήμως πάντα, κατά την πρόσφατη συνάντηση του ρώσου υπουργού Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού με τον Χαφτάρ και οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι η μοναδική προοπτική για τη Λιβύη βρίσκεται στην πολιτική διευθέτηση της κρίσης. Εκεχειρία είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση και οι δυνάμεις του Χαφτάρ, η οποία προφανώς ήταν το πρώτο θύμα των βολών του πυροβολικού. Η λιβυκή κυβέρνηση αντέδρασε εντονότατα επειδή στο λιμάνι της Τρίπολης ελλιμενίζουν επίσης κι όλα τα εμπορικά πλοία που μεταφέρουν εμπορεύματα, τρόφιμα και καύσιμα. Μάλιστα, η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία NOC έδωσε εντολή να αποπλεύσουν από το λιμάνι όλα τα τάνκερ, μεταξύ των οποίων κι ένα δεξαμενόπλοιο που εκείνη την ώρα άδειαζε υγροποιημένο αέριο, για να αποφευχθεί μια τεράστια ανθρωπιστική και περιβαλλοντική καταστροφή που θα συμβεί αν πληγεί εγκατάσταση καυσίμων…

Στην πράξη κάθε εξασθένιση του άξονα Λιβύης – Τουρκίας – Ιταλίας – Κατάρ, κ.α. ευνοεί τον Χαφτάρ και τους συμμάχους του, από τη Ρωσία και τη Γαλλία, μέχρι την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της Αθήνας, που γνωρίζει καλά ότι η τρέχουσα ανακωχή είναι προσωρινή. Και μια αναζωπύρωση που θα οδηγήσει στο τέλος της την επίθεση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2009, με έπαθλο όλη την Λιβύη κι όχι μόνο την ανατολική πόλη του Τομπρούκ, τα πετρελαϊκά κοιτάσματα και τα λιμάνια εξόδου, είναι θέμα χρόνου…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Προ των πυλών η καταστροφή στην Ιντλίμπ

Σημαδιακή ημέρα η Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2020 για τη Συρία. Μετά από οκτώ χρόνια, για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε πτήση από τη Δαμασκό στο Αλέπο. Το αεροπλάνο κατά την προσγείωση του, μετά από την πτήση διάρκειας 40 λεπτών, υποδέχθηκε στρατιωτική μπάντα, ενώ την ίδια ώρα αεροπλάνα της συριακής πολεμικής αεροπορίας πραγματοποιούσαν χαμηλές πτήσεις, γιορτάζοντας το γεγονός και κάνοντας ταυτόχρονα επίδειξη δύναμης. Τα πράγματα βέβαια ακόμη και στο Αλέπο δεν είναι τόσο ειδυλλιακά όσο φαίνονταν κατά την προσγείωση του επιβατικού αεροπλάνου στο αεροδρόμιο, το οποίο να σημειωθεί ότι είχε ανοίξει ξανά το 2017 για να κλείσει σχεδόν αμέσως για λόγους ασφαλείας, ή όσο έδειχναν λίγες ώρες νωρίτερα όταν οι υπουργοί Μεταφορών και Τουρισμού εγκαινίαζαν το αεροδρόμιο…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα, την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου, αντάρτες του Συριακού  Εθνικού Στρατού που χρηματοδοτούνται και εξοπλίζονται από την Τουρκία λειτουργώντας σαν το μακρύ της χέρι, προκάλεσαν την κατάρριψη ενός κυβερνητικού ελικοπτέρου εγκαινιάζοντας μια νέα, πιθανότατα την τελευταία, κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Την επομένη συριακές επίγειες δυνάμεις και ρωσικά μαχητικά αεροπλάνα SU-35 βομβάρδισαν τις θέσεις των μισθοφόρων της Τουρκίας, οδηγώντας τους έξω από την πόλη.

Την ίδια μέρα ξεκίνησε κι ο νέος γύρος των διαπραγματεύσεων μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας στη ρωσική πρωτεύουσα, κομίζοντας τα ίδια αποτελέσματα που έφεραν κι άλλοι γύροι διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο κρατών στο Μόναχο και στις δύο πρωτεύουσες: το απόλυτο κενό. Το εκ πρώτης όψεως παράδοξο είναι ότι η μια χώρα εγκαλεί την άλλη για παραβίαση της Συμφωνίας του Σότσι, που υπογράφτηκε το 2018, καλώντας την άλλη να σεβαστεί το γράμμα της. Η αλήθεια είναι πώς και οι δύο έχουν …δίκιο. Η συμφωνία που υπέγραψαν Πούτιν και Ερντογάν στις 17 Σεπτεμβρίου 2018 έβριθε από αμφισημίες σε τέτοιο βαθμό ώστε αμφότεροι όσο την παραβιάζουν τόσο άνετα να την επικαλούνται.

Συγκεκριμένα, η Τουρκία επικρίνει τη Ρωσία επειδή παραβιάζει το δεύτερο άρθρο της, βάσει του οποίου θα λάβαινε όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει την εκεχειρία εντός και πέριξ του Ιντλίμπ, αποτρέποντας στρατιωτικές επιχειρήσεις και επιθέσεις. Σε αυτή την κατηγορία των επιχειρήσεων και των επιθέσεων η Άγκυρα εντάσσει όχι μόνο την αντεπίθεση του συριακού στρατού αλλά και τους μαζικούς βομβαρδισμούς της ρωσικής αεροπορίας σε νοσοκομεία και αγορές. Η Ρωσία από τη μεριά της εγκαλεί την Τουρκία επειδή παραβιάζει το δέκατο άρθρο της συμφωνίας, που καλεί στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στην ζώνη αποκλιμάκωσης του Ιντλίμπ. Οι υψηλοί προστάτες του Άσαντ υποστηρίζουν ότι οι επιχειρήσεις των κατσαπλιάδων μισθοφόρων της Άγκυρας στο Ιντλίμπ νομιμοποιούν τον συριακό κυβερνητικό στρατό να επιχειρεί εντός του Ιντλίμπ.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού είναι πώς η συριακή κυβέρνηση, αν πριν ένα ή δύο χρόνια αποδέχτηκε μια συμφωνία που ντε φάκτο κατακερμάτιζε τη χώρα, περιορίζοντας την κυριαρχία της, πλέον πετάει σαν περιττό βαρίδι αυτή τη συμφωνία. Όσο ανακτά τις δυνάμεις της και συντρίβει μία – μία τις ομάδες των τζιχαντιστών, παραβιάζει παλιότερες συμφωνίες διεκδικώντας την ανάκτηση της εδαφικής ενότητας της Συρίας και της εθνικής της κυριαρχίας. Κι αυτό ακριβώς είναι που δεν εννοεί να χωνέψει η Τουρκία κι απειλεί να προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική τραγωδία.

Ήδη, οι συνθήκες στο Ιντλίμπ είναι περισσότερο από δραματικές. Από την 1η Δεκεμβρίου, όταν ξεκίνησε η επίθεση του συριακού στρατού, το έχουν εγκαταλείψει περισσότεροι από 900.000 άνθρωποι, εκ των οποίων πάνω από τους μισούς είναι παιδιά. Εξ αυτών 600.000 έχουν συγκεντρωθεί κοντά στα σύνορα με την Τουρκία υπό συνθήκες πολικού ψύχους, με παιδιά και κάθε είδους ευάλωτους ανθρώπους να πεθαίνουν καθημερινά από τις κακουχίες. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ χαρακτήρισε την κατάσταση ως «τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική ιστορία τρόμου του 21ου αιώνα»… Εντός του Ιντλίμπ περισσότεροι από 300 άμαχοι έχουν πεθάνει, με τους περισσότερους εκ των οποίων να έχουν χάσει τη ζωή τους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, από ρωσικά και συριακά πυρά…

Μια τουρκική επίθεση, που είναι θέμα χρόνου όπως δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας στους βουλευτές του την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου, θα οδηγήσει την ανθρωπιστική κρίση στα άκρα. Πολύ περισσότερο που η Ρωσία δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Μάλιστα, η δήλωση του εκπροσώπου του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, ότι θα «πρόκειται για μια επιχείρηση εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης της Συριακής Δημοκρατίας και των ενόπλων δυνάμεων της Συριακής Δημοκρατίας η οποία θα είναι η χειρότερη επιλογή», έστειλε πολλά και διαφορετικά μηνύματα στην Άγκυρα που δεν περιορίζονται μόνο στην στρατιωτική απάντηση που θα ακολουθήσει. Αφορούν και τις διπλωματικές τους σχέσεις που θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016…

Πηγή : Νέα Σελίδα