Home » Διεθνή

Category Archives: Διεθνή

Ο σιωπηρός πολιτικός θρίαμβος του Βίλντερς στην Ολλανδία

 

rs«Συμπεριφερθείτε λογικά ή φύγετε», κατέληγε η ανοιχτή επιστολή η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της υπενθύμιζε και επευφημούσε τα οφέλη των αστικών ελευθεριών της Ολλανδίας που την έκαναν πόλο έλξης για χιλιάδες μετανάστες. Το παράδοξο ωστόσο δεν ήταν το περιεχόμενο, δεδομένης της άνθησης της ακροδεξιάς δημαγωγίας σε όλο τον κόσμο και φυσικά στην Ευρώπη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αυτό που σχολιάστηκε εκτεταμένα από τον ευρωπαϊκό Τύπο ήταν η υπογραφή στην ανακοίνωση που δεν ανήκε στον ηγέτη του ξενοφοβικού Κόμματος για την Ελευθερία, Γκέερ Βίλντερς, αλλά στον νυν πρωθυπουργό Μαρκ Ρούτε, ηγέτη του κόμματος των Φιλελεύθερων, που ανέκαθεν είχε στις σημαίες του την ανοχή. Πλέον όμως όχι.

Εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 15ης Μαρτίου το κέντρο βάρους του πολιτικού λόγου έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά κατά θεαματικό μεν, αλλά πέρα για πέρα προβλέψιμο τρόπο.

Οι εκλογές στην Ολλανδία από τη μια απειλούν να τριτώσουν το κακό, που ξεκίνησε με το βρετανικό δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015 και κορυφώθηκε με την εκλογή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, με κοινή σκέπη την πολιτική άνοδο και κυριαρχία της εθνικιστικής πτέρυγας της αστικής τάξης, κι από την άλλη να σημάνουν το χειρότερο δυνατό εναρκτήριο λάκτισμα εν όψει των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και των βουλευτικών εκλογών στη Γερμανία. Κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι ένας θρίαμβος του Βίλντερς στη χώρα της τουλίπας θα ήταν θείο δώρο για τη Λε Πεν και το ναζιστικό απολειφάδι Φράουκε Πέτρι, που ηγείται της ακροδεξιάς αντι-μουσουλμανικής Εναλλακτικής για τη Γερμανία.

Πολύ περισσότερο που η Ολλανδία ανέκαθεν λειτουργούσε σαν ευαίσθητος σεισμογράφος για τις πολιτικές μετατοπίσεις στη Βόρεια Ευρώπη. Η φοιτητική εξέγερση ξέσπασε δύο χρόνια νωρίτερα από τον γαλλικό Μάη, το 1966, η άνοδος των μεταλλαγμένων Εργατικών του Τρίτου Δρόμου στην Ολλανδία, με επικεφαλής τον Βιμ Κοκ, προηγήθηκε της νίκης του Τόνι Μπλερ και του Γκέρχαρντ Σρέντερ, ενώ τα πρωτεία διεκδικεί η Ολλανδία τόσο στην άνοδο της αντι-μουσουλμανικής δημαγωγίας όσο και στην πρόσφατη εκλογική επικράτηση της κεντροδεξιάς, το 2002.

Προς μεγάλη ικανοποίηση ωστόσο των φιλελεύθερων αστικών δυνάμεων στην Ολλανδία αλλά κι ευρύτερα την Ευρώπη η πιθανότατη εκλογική επιτυχία του Βίλντερς θα επισκιαστεί από την απόφαση των κυρίαρχων κομματικών σχηματισμών να τον αφήσουν εκτός κυβερνητικού νυμφώνος. Συγκεκριμένα, και με βάση όλες τις δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, το χαρακτηριστικό γνώρισμα του εκλογικού αποτελέσματος της 15ης Μαρτίου θα είναι ένας κατακερματισμένος κομματικός χάρτης, με τουλάχιστον 8 κόμματα να κερδίζουν περισσότερες από 10 έδρες στη Βουλή των 150 αντιπροσώπων, με ενοποιητικό χαρακτηριστικό τη διάθεση αποκλεισμού του Βίλντερς από τη νομή της εξουσίας.

Μόνο που αυτό κάθε άλλο παρά ενοχλεί την άκρα Δεξιά η οποία θα συνεχίσει να ισχυροποιεί το αντιθεσμικό της προφίλ και να στρέφει το πολιτικό σύστημα ακροδεξιά…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν, στις 12 Φεβρουαρίου 2017

Επίδειξη δύναμης από Τερέζα Μέι εναντίον Βερολίνου, Βρυξελλών

British Prime Minister Theresa May delivers a speech on the third day of the Forum's annual meeting, on January 19, 2017 in Davos. Theresa May addresses the World Economic Forum in Davos just two days after unveiling her blueprint for the country's departure from the European Union / AFP / FABRICE COFFRINI        (Photo credit should read FABRICE COFFRINI/AFP/Getty Images)

Το χειρότερο δυνατό σενάριο, για τη Γερμανία, υλοποιήθηκε την Τρίτη με αφορμή την πολυαναμενόμενη ομιλία της βρετανίδας πρωθυπουργού στην οποία θα περιέγραφε το σχέδιο εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλα τα ήπια σενάρια στα οποία ήλπιζαν οι Ευρωπαίοι, η Τερέζα Μέι, στη σημαντικότερη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας εξήγγειλε το πιο «σκληρό Brexit» που μπορούσαν να φανταστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο.

Η αλήθεια είναι πώς και μόνο το γεγονός ότι το σχέδιο εξόδου εκφωνήθηκε έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν οι Ευρωπαίοι ζητούσαν την ενεργοποίηση του άρθρου 50 την επομένη κιόλας και την επιτάχυνση όλων των διαδικασιών ώστε να μη δημιουργηθεί προηγούμενο, αποτέλεσε χαστούκι στους μηχανισμούς της ΕΕ. Έκτοτε η θέση του Λονδίνου έναντι της ΕΕ ενισχύθηκε απροσδόκητα, διαμορφώνοντας μια ετεροβαρή για τις Βρυξέλλες ισορροπία δυνάμεων, λόγω της διάψευσης όλων των αρνητικών προβλέψεων για τη βρετανική οικονομία. Μάλιστα αντί των σεναρίων αποκάλυψης, όλοι οι δείκτες (για τουρισμό, βιομηχανία, κατασκευές και υπηρεσίες) κινούνται  θετικά, εξ αιτίας της υποχώρησης τη στερλίνας. Υπέρ της Μέι είναι και οι βραχυχρόνιες προβλέψεις καθώς τα μέτρα ενίσχυσης της αμερικανικής οικονομίας που θα ενεργοποιήσει τάχιστα ο Τραμπ θα ωφελήσουν άμεσα τις βρετανικές εξαγωγικές επιχειρήσεις. Όσο για τους Γερμανούς, αν κάτι κρατούν μέχρι στιγμής είναι τις απειλές του Τραμπ για εισαγωγικούς δασμούς στα αυτοκίνητα ύψους 35%. Γιατί επομένως να μην κάνει η Μέι επίδειξη δύναμης, προκρίνοντας ένα επιθετικότατο σχέδιο εξόδου, σε βαθμό βρετανικά κι ευρωπαϊκά Μέσα να αναρωτιούνται αν μπλοφάρει…

Η βρετανίδα πρωθυπουργός απορρίπτοντας τα τελεσίγραφα της Μέρκελ ότι η πρόσβαση στην εσωτερική αγορά της ΕΕ θα έχει ως αντίτιμο την πρόσβαση των μεταναστών στην Αγγλία υπό τους κανόνες της ΕΕ, εξήγγειλε έλεγχο των εισερχόμενων από την ΕΕ, με παράλληλο σεβασμό των δικαιωμάτων των πολιτών της ΕΕ. Κρατικό ρατσισμό κι αυξανόμενη ξενοφοβία εν ολίγοις ακόμη κι αν αυτό στοιχίσει την ανεμπόδιστη πρόσβαση των βρετανικών επιχειρήσεων στην ευρωπαϊκή αγορά.

Πρόκειται πιθανότατα για αναμενόμενο και προϋπολογισμένο κόστος που ωχριά μπροστά στα οφέλη που αναμένει η Αγγλία παλεύοντας χωρίς τα βαρίδια της ΕΕ στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού για τη προσέλκυση νέων επενδύσεων. Σε αυτή την κούρσα η Αγγλία θα διεκδικήσει τη θέση της μειώνοντας τη φορολογία των επιχειρήσεων, σε βαθμό οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς να προβλέπουν της μετατροπή της σε Σιγκαπούρη του Βορρά, και παραμερίζοντας κάθε άλλο εμπόδιο στην κερδοφορία τους: Είτε αφορά τους στόχους για μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίων, που αν παρέμενε στην ΕΕ έπρεπε να τους μειώσει ως το 2030 κατά 40% κάτω από τα επίπεδα του 1990, είτε αφορά τις οροφές στα μπόνους των τραπεζιτών…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στις 22 Ιανουαρίου 2017

Μάχη εντυπώσεων για τις θέσεις εργασίας δίνει ο Τραμπ

04auto2-master675Σημαντικό ρόλο στη νίκη του Φρανσουά Ολάντ στις τελευταίες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, το 2012, έπαιξε το σύνθημά του για επιβολή ενός υπερ-φόρου, όπως είχε χαρακτηριστεί τότε, ύψους 75% για όσους έχουν εισόδημα άνω του 1 εκ. ευρώ. Παρότι το μέτρο απέδωσε μερικές εκατοντάδες εκ. ευρώ στα γαλλικά δημόσια ταμεία, δύο μόλις χρόνια μετά την ψήφισή του αποσύρθηκε ως μη αποδοτικό. Παρόλα αυτά απέδωσε τα μέγιστα τόσο στην προεκλογική περίοδο, όσο και στην πρώτη μετεκλογική όταν οι Σοσιαλιστές ήθελαν να δείξουν πως τιμούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις και την επιλογή των ψηφοφόρων τους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στα χνάρια του Ολάντ κινείται κι ο νέος αμερικανός πρόεδρος που αναλαμβάνει επίσημα τα καθήκοντά του στις 20 Ιανουαρίου 2016. Στις αποσκευές του για το Λευκό Οίκο, πέραν των άλλων, φέρει πλέον και μια ανακοίνωση που φαίνεται να δικαιώνει πλήρως τις προεκλογικές του επιθέσεις στις αμερικανικές βιομηχανίες που επενδύουν και δημιουργούν θέσεις στο εξωτερικό ενώ πουλούν τα προϊόντα τους στις ΗΠΑ. Η ακύρωση εκ μέρους της δεύτερης μεγαλύτερης αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, της Φορντ, προγραμματισμένης επένδυσης ύψους 1,6 δισ. δολ. στο Μεξικό δείχνει να βάζει φρένο στη μεταφορά θέσεων εργασίας υψηλής ειδίκευσης στο εξωτερικό. Τίποτε ωστόσο δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Οι επιθέσεις του Τραμπ είναι μια φτηνή μάχη εντυπώσεων για πολλούς λόγους.

Πρώτος λόγος είναι ότι οι απειλές του για επιβολή υψηλότερων φόρων στις εισαγωγές, ακόμη και 35%, προσκρούει στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και της βορειοαμερικανικής ελεύθερης ζώνης εμπορίου NAFTA, που ιδρύθηκε πριν 22 χρόνια, κατόπιν αμερικανικής επιμονής. Κάθε προσπάθεια αναθεώρησης τους θα προκαλέσει συγκρούσεις κι επισείει νέα κόστη για τις ΗΠΑ.

Κατά δεύτερο, ο Τραμπ και με αυτή την «επιτυχία» επεκτείνει την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία του στην παραδοσιακή εργατική τάξη που εκφράζεται μέσα από το συνδικάτο των εργατών στην αυτοκινητοβιομηχανία UAW, το οποίο αν και σταθερός χρηματοδότης των Δημοκρατικών (παρότι πολέμιος των διεθνών εμπορικών συμφωνιών) χαιρέτησε την ανακοίνωση της Φορντ.

Τρίτο και σημαντικότερο: Ο λόγος για τον οποίο η αμερικανική (κι όχι μόνο) αυτοκινητοβιομηχανία μεταφέρθηκε νότια του Ρίο Γκράντε, σε βαθμό τέτοιο ώστε το 60% των οχημάτων που κατασκευάζονται στο Μεξικό να πουλιούνται στις ΗΠΑ, σχετίζεται με το εργατικό κόστος. Με απλά λόγια, προτιμούν το Μεξικό επειδή το ωρομίσθιο είναι 10 δολ., ενώ στις ΗΠΑ (για τους συνδικαλισμένους εργάτες) είναι 29 δολ. Αργά ή γρήγορα επομένως η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία, που με βάση τον αμερικανικό Τύπο είναι θύμα μπούλιγκ(!) από τον Τραμπ, θα θέσει τους δικούς της όρους για να συνεχίσει να επενδύει στις ΗΠΑ: μείωση των εργατικών αμοιβών, χαμηλότερη φορολογία και κατάργηση δαπανηρών ρυθμίσεων, που αφορούν την ασφάλεια, την προστασία του περιβάλλοντος, κ.α.

Η υποχώρηση της Φορντ επομένως δεν είναι νίκη του Τραμπ αλλά προπέτασμα καπνού για μια νέα επίθεση στα δικαιώματα της αμερικανικής εργατικής τάξης εκ μέρους της Φορντ και του Τραμπ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 7 Ιανουαρίου 2017

Με το πρόγραμμα της Εναλλακτικής η Μέρκελ στις εκλογές

 

httpΆρον άρον έκλεισε το φάκελο της αιματηρής επίθεσης στο Βερολίνο, που άφησε πίσω της 12 νεκρούς και τουλάχιστον 48 τραυματίες, η εκτέλεση στο Μιλάνο του βασικού υπόπτου του μακελειού, αφού πρώτα διέφυγε από τη Γερμανία, μέσω Γαλλίας, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη και τώρα αδιευκρίνιστες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με τη δολοφονία του Τυνήσιου Ανίς Αμρί ωστόσο ποτέ δε θα γίνει γνωστό κατά ποιόν τρόπο κατάφερε να διαφύγει της αδιάκοπης παρακολούθησης του από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, παρά το γεγονός ότι είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση, παρότι είχε μόλις το Φεβρουάριο  του 2016 χαρακτηριστεί εν δυνάμει τρομοκράτης από τις υπηρεσίες ασφαλείας, παρότι ήξεραν πως επιχειρούσε να αγοράσει όπλα, κ.α.

Πρόκειται για ερωτηματικά που αυξάνονται όσο η επίθεση στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου χρησιμοποιείται ως αφορμή για να υλοποιηθεί μια στροφή 180 μοιρών στην πολιτική μετανάστευσης και ασφάλειας στο εσωτερικό του Τέταρτου Ράιχ.

Στο μέτωπο της ασφάλειας η επιχείρηση δημιουργίας κράτους Μεγάλου Αδερφού δικαιολογείται και ωραιοποιείται με πλήθος ρεπορτάζ και αναλύσεων για την έλλειψη καμερών σε δημόσιους χώρους λόγω της αρνητικής κληρονομιάς της Στάζι ή για τον κατακερματισμό των πληροφοριών ασφαλείας ανά κρατίδιο και της απουσίας συγκεντρωτικού μηχανισμού επεξεργασίας τους σε ομοσπονδιακό επίπεδο, λόγω της αρνητικής κληρονομιάς της Γκεστάπο, αυτή τη φορά. Η αλήθεια είναι πώς δεν είναι η πρώτη φορά που το Βερολίνο κρύβεται πίσω από το αποκρουστικό παρελθόν του και το εκμεταλλεύεται για να νομιμοποιήσει τις σημερινές του εξ ίσου αποκρουστικές πολιτικές. Το ίδιο πράττει πχ όταν επικαλείται τον υπερπληθωρισμό του μεσοπολέμου για να εμφανίσει ως επιβεβλημένη την αποπληθωριστική πολιτική που έχει επιβάλλει στην ευρωζώνη. Τώρα, χρησιμοποιεί την επίθεση στη χριστουγεννιάτικη αγορά για να υλοποιήσει μια μεταρρύθμιση στο μέτωπο της εσωτερικής ασφάλειας αναλόγου βάθους με την «Ατζέντα 2010» και το πακέτο «Χαρτζ 4» στην οικονομία που θα μετατρέψει τη Γερμανία σε αστυνομοκρατούμενο κράτος.

Στο άλλο μέτωπο, της μεταναστευτικής πολιτικής, η γραμμή που άνοιξε τα σύνορα για 1 εκ. μετανάστες από τις αρχές του 2015, είχε αρχίσει να αλλάζει πολύ πριν τη μέρα της επίθεσης. Η αιματοχυσία στις 19 Δεκεμβρίου τη βοήθησε και θα την επιταχύνει. Κυρίως δε, θα φρενάρει τη δυναμική της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία, που ήθελε να μετατρέψει τις ερχόμενες εκλογές σε δημοψήφισμα για τη μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ. Στο πλαίσιο αυτής της στροφής η Μέρκελ στις 6 Δεκεμβρίου ζήτησε την απαγόρευση της μπούρκας. Επίσης, υπερδιπλασιάστηκαν οι «οικειοθελείς» αποχωρήσεις μεταναστών από τη Γερμανία το 2016 έναντι του 2015 (από 20.000 σε 55.000), με δέλεαρ μια επιταγή 3.000 ευρώ. Κυρίως, μειώθηκαν σημαντικά οι εγκρίσεις ασύλου: 52% των Ιρακινών το 2016, έναντι 96,7% το 2015, 52,4% των Αφγανών το 2016 έναντι 77,6% το 2015, 28,4% των Σύρων το 2016 έναντι 99,7% το 2015!

Που να μείνει πολιτικό έδαφος για την Εναλλακτική…

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 31 Ιανουαρίου 2016

SOS! ΗΠΑ απειλούν Κίνα!

 

us-china-si_Προειδοποιητική βολή μιας μείζονος σημασίας αλλαγής πορείας που επίσης στόχευε στη δημιουργία τετελεσμένων και στο τεστάρισμα του αντιπάλου κι όχι προϊόν ασχετοσύνης ήταν η τηλεφωνική επικοινωνία στις 2 Δεκεμβρίου μεταξύ του νεοεκλεγέντα αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που επίσημα θα αναλάβει καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου, με την ηγέτη της Ταϊβάν, Τσάι Ίνγκ-ουέν.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι πρώτες αντιδράσεις εκ μέρους της ομάδας μετάβασης του Τραμπ αποσκοπούσαν στην υποβάθμιση της σημασίας της συνομιλίας των δύο ηγετών προσθέτοντας και αυτό το τηλεφώνημα στις άλλες γκάφες που έχει μέχρι στιγμής κάνει ο ρεπουμπλικάνος ηγέτης. Αστοχία για παράδειγμα θεωρήθηκε η απάντηση που έδωσε στη βρετανίδα πρωθυπουργό Τερέζα Μέι «ενημέρωσέ με, αν ταξιδέψεις στις ΗΠΑ», λες και ένας πρωθυπουργός υπάρχει περίπτωση να επισκεφθεί άλλη πρωτεύουσα για city break χωρίς να τηρηθεί το εθιμοτυπικό πρωτόκολλο των επισκέψεων…

Προϊόν ασχετοσύνης χαρακτηρίστηκε επίσης η υπόσχεση που έδωσε ο Τραμπ στον πακιστανό πρωθυπουργό Ναβάζ Σαρίφ ότι θα επισκεφθεί το Πακιστάν, εξοργίζοντας την Ινδία. Η ενόχληση της Ινδίας προέρχεται από την παραβίαση ενός πρωτοκόλλου που θέλει τον Λευκό Οίκο να ακολουθεί μια ισορροπημένη πολιτική ίσων αποστάσεων μεταξύ των δύο κρατών που βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη. Ωστόσο, κατά την άποψή μας, δεν επρόκειτο για ένα ανθρώπινο λάθος που υπαγορεύθηκε από τον παρορμητικό και χειμαρρώδη χαρακτήρα του νέου αμερικανού προέδρου. Ο Τραμπ πριν καν εγκατασταθεί επίσημα στον Λευκό Οίκο έστειλε ένα σαφέστατο μήνυμα: ότι παύει να σέβεται χρόνιες και λεπτές ισορροπίες και στο εξής θα ανταμείβει γενναιόδωρα εκείνες τις χώρες που συντάσσονται με τις ΗΠΑ, όπως είναι το Πακιστάν που επιτρέπει αλλεπάλληλους βομβαρδισμούς στα εδάφη του από μη επανδρωμένα αμερικανικά αεροσκάφη, ενώ θα τιμωρεί άλλες, όπως είναι η Ινδία που φαίνεται να έχει επιλέξει μια στρατηγική συμμαχία με την Κίνα.

Το γεγονός ότι το τρίτο «λάθος» και σημαντικότερο του Τραμπ στόχευε την Κίνα, κάθε άλλο παρά τυχαίο μπορεί να είναι…

Αναβάθμιση της Ταϊβάν

Η τηλεφωνική επικοινωνία του Τραμπ σήμανε κατάσταση συναγερμού στη διεθνή διπλωματία επειδή ποτέ άλλοτε από το 1979 αμερικανός πρόεδρος δεν είχε μιλήσει με την ηγεσία της Ταϊβάν, την οποία η Κίνα θεωρεί ως αναπόσπαστο τμήμα της. Η Ουάσινγκτον δε, όταν σύναψε εκ νέου σχέσεις με το Πεκίνο το 1979 αποδέχθηκε πλήρως την κινέζικη απαίτηση που συμπυκνώνεται στο δόγμα της «μίας Κίνας». Μοναδική παραφωνία μια άτυπη αμυντική συμφωνία που σύναψε με την Ταιπέι την ίδια χρονιά, βάσει της οποίας την προμηθεύει με πολεμικό υλικό το οποίο εγγυάται την άμυνά της. Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ έχουν κάνει σαφές ότι θα θεωρήσουν αιτία πολέμου με την Κίνα τυχόν προσπάθεια της να επανενσωματώσει την Ταϊβάν, τερματίζοντας το καθεστώς αυτονομίας που επέβαλλαν οι εθνικιστές το 1949, που κατέφυγαν στο νησί, μετά την επανάσταση του Μάο. Η Κίνα, από τη μεριά της, έχει κάνει σαφές ότι θα θεωρήσει αιτία πολέμου τυχόν προσπάθεια της Ταϊβάν να αναβαθμίσει το στάτους της, διεκδικώντας την πλήρη και επίσημη απόσχισή της από την Κίνα και τερματίζοντας το σημερινό υβριδικό καθεστώς. Αυτή η εύθραυστη ισορροπία φαίνεται να αμφισβητείται και να λαβαίνει τέλος με το τηλεφώνημα του Τραμπ.

Σε επικοινωνιακό επίπεδο η νέα πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ έσπευσε να επανορθώσει προβάλλοντας την εκδοχή του σφάλματος. Συγκεκριμένα, σε tweet που έγραψε ο Τραμπ, από τον προσωπικό του λογαριασμό τόνισε, πληκτρολογώντας με κεφαλαία γράμματα, ότι δέχτηκε τηλεφώνημα και δεν κάλεσε αυτός την πολιτική ηγεσία της Ταϊβάν. Και πάλι όμως η διόρθωση δεν ήταν πλήρης, καθώς το tweet ξεκίναγε γράφοντας «Η πρόεδρος της Ταϊβάν…». Μια ορολογία πλήρης νοημάτων καθώς η χρήση του όρου «προέδρου» σηματοδοτούσε την  πολιτική αναγνώριση ενός στάτους που δεν διαθέτει σήμερα η Ταϊβάν κι επιθυμεί να αποκτήσει, αναβαθμίζοντας τη θέση της. Στη συνέχεια ακολούθησε κι άλλο tweet του Ντόναλντ Τραμπ με ημερομηνία 3 Δεκεμβρίου που ισοδυναμούσε με δημόσια συγγνώμη καθώς έγραφε ότι «είναι ενδιαφέρον πώς οι ΗΠΑ πουλούν στην Ταϊβάν στρατιωτικό εξοπλισμό δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά δεν θα έπρεπε να δεχθώ αυτό το τηλεφώνημα για συγχαρητήρια».

Τυπικά, το διπλωματικό επεισόδιο μπορούσε να θεωρηθεί λήξαν, έστω κι αν οι Taipei Times διέψευδαν την αμερικανική εκδοχή υποστηρίζοντας ότι η τηλεφωνική συνομιλία είχε κανονιστεί από το προσωπικό του Τραμπ, κατόπιν μάλιστα της ενημέρωσής του για την κατάσταση στην Ταϊβάν. Ουσιαστικά, ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις των ΗΠΑ με την Κίνα μόλις άνοιγε, παρά μάλιστα τις άοκνες προσπάθειες της παραδοσιακής αμερικανικής διπλωματίας να διατηρήσει το ισχύον καθεστώς. Είναι ενδεικτικό ότι την ίδια μέρα με το τηλεφώνημα ο πρόεδρος της Κίνας, Ξι Γινπίνγκ, υποδεχόταν στο Πεκίνο τον πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ, που πιστώνεται κατά σημαντικό μέρος την αμερικανο-κινέζικη προσέγγιση της δεκαετίας του ’70.

Ευθύνες των Δημοκρατικών

Η αλήθεια είναι ότι το έδαφος για την όξυνση στις κινο-αμερικανικές σχέσεις είχε στρωθεί πολύ καιρό πριν ο Ντόναλντ Τραμπ θέσει στο στόχαστρό του την Κίνα στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας κατηγορώντας την για διατάραξη της νομισματικής σταθερότητας με αφορμή την ισοτιμία του εθνικού της νομίσματος, κι απειλώντας με φόρο ακόμη και 45% όσες αμερικανικές επιχειρήσεις στέλνουν παραγωγικές δραστηριότητες τους στο εξωτερικό και στη συνέχεια εισάγουν τα προϊόντα τους στην αμερικανική αγορά. Ο δρόμος είχε ανοιχτεί από την προεδρία του Ομπάμα! Γράφει για παράδειγμα ο Τζον Πίλγκερ δημιουργός του ντοκιμαντέρ «Ο επερχόμενος πόλεμος στην Κίνα», στο εναλλακτικό αμερικανικό περιοδικό Counterpunch: «Η άνοδος της Κίνας ως οικονομική δύναμη χαρακτηρίζεται “υπαρξιακή απειλή” απέναντι στο θεϊκό δικαίωμα των ΗΠΑ να διαφεντεύουν και να κυριαρχούν στις ανθρώπινες υποθέσεις. Για να την αντιμετωπίσουν, το 2011 ο πρόεδρος Ομπάμα εξήγγειλε μια “στροφή στην Ασία” που σημαίνει ότι σχεδόν τα δύο τρία των αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ θα μεταφερθούν στην Ασία και τον Ειρηνικό Ωκεανό μέχρι το 2020. Σήμερα, περισσότερες από 400 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις περικυκλώνουν την Κίνα με πυραύλους, βομβαρδιστικά, πολεμικά πλοία και, πάνω απ’ όλα, με πυρηνικά όπλα. Από τη βόρεια Αυστραλία, στον Ειρηνικό και την Ιαπωνία, την Κορέα και κατά μήκος της Ευρασίας, του Αφγανιστάν και της Ινδίας, οι βάσεις σχηματίζουν, υποστηρίζει ένας αμερικανός στρατηγικός αναλυτής, “την τέλεια θηλιά”. Σε άλλο σημείο του άρθρου του επίσης αναφέρει πώς «το 2010 η Κλίντον πέταξε στη Μανίλα. Ζήτησε από την πρώην αμερικανική αποικία να ανοίξει ξανά τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που έκλεισαν τη δεκαετία του ’90, κατόπιν μιας λαϊκής εκστρατείας ενάντια στη βία που προκαλούσαν ειδικότερα απέναντι στις γυναίκες. Η Κλίντον χαρακτήρισε τις αξιώσεις της Κίνας επί των Νήσων Σπράτλι – που βρίσκονται περισσότερα από 7.500 μίλια μακριά από τις ΗΠΑ – απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και την ελευθερία της ναυσιπλοΐας».

Φαίνεται επομένως ότι οι ΗΠΑ ετοιμάζονται σιωπηρά και σε πολλά επίπεδα επί χρόνια για να αντιμετωπίσουν τη σοβαρότερη οικονομική απειλή που δέχεται η πλανητική τους κυριαρχία, δηλαδή την Κίνα, στο μοναδικό επίπεδο όπου διατηρούν το αδιαμφισβήτητο προβάδισμα: στο θέατρο του πολέμου. Για να υπηρετήσουν αυτό το στόχο δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν μια πολιτική γεφυρώματος του χάσματος με τη Ρωσία, όπως αυτή που πρέσβευε ο Τραμπ στις προεκλογικές του ομιλίες, που θα περιλαμβάνει ακόμη και υποχωρήσεις των ΗΠΑ στα ανοιχτά μέτωπα της Συρίας και της Ουκρανίας, έτσι ώστε να κοπούν οι δεσμοί Μόσχας – Πεκίνου.

Προφανώς μια πορεία όξυνσης των κινεζοαμερικανικών σχέσεων επισείει ασύμμετρα κόστη και για τις ΗΠΑ, που ξεκινούν από τη χείρα βοηθείας του Πεκίνου στα Συμβούλια Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη χαλιναγώγηση της πάντα απρόβλεπτης Β. Κορέας. Και, το σπουδαιότερο, φτάνουν στην κινέζικη χρηματοδότηση των αμερικανικών ελλειμμάτων δεδομένου ότι το Πεκίνο διατηρεί ομόλογα ύψους 1,24 τρισ. δολ., αποτελώντας τον τρίτο σε σειρά κατάταξης επενδυτή επί της αμερικανικής δημοσιονομικής επέκτασης μετά τα ασφαλιστικά ταμεία (3 τρις. δολ.) και την αμερικανική κεντρική τράπεζα (2 τρις. δολ.). Πρόκειται για τοποθετήσεις που κρατούν όμηρο την Αμερική, δεδομένου ότι ακόμη κι αν έχουν επεξεργαστεί εναλλακτικά σενάρια, η μετάβαση σε αυτά θα προκαλέσει πρωτοφανείς σεισμικές δονήσεις.

Παρόλα αυτά η οικονομική παράμετρος όσο κι αν απομακρύνει δεν ακυρώνει το σενάριο μιας πολεμικής αναμέτρησης ΗΠΑ – Κίνας…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 8 Δεκεμβρίου 2016