Home » Διεθνή

Category Archives: Διεθνή

Ταξίδι σωτηρίας για τον Ερντογάν σε Ριάντ, Ντόχα, Κουβέιτ

Επισήμως, ο σκοπός της επίσκεψης του Ρεζέ Ταγίπ Ερντογάν στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που ξεκίνησε την Κυριακή 23 Ιουλίου κι ολοκληρώνεται στις 24 Ιουλίου είναι η εκτόνωση της διπλωματικής κρίσης. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η πολιτική επιβίωση του τούρκου προέδρου…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Παρότι σε λίγο συμπληρώνονται σχεδόν δύο μήνες από τις 5 Ιουνίου όταν η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και η Αίγυπτος διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, η κρίση κλιμακώνεται. Μόλις τη Δευτέρα 17 Ιουλίου η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι επαναφέρει την υποχρέωση έκδοσης βίζας για τους πολίτες του Κατάρ που την επισκέπτονται βαθαίνοντας έτσι το ρήγμα που δημιουργήθηκε όταν οι τέσσερις αραβικές χώρες έστειλαν στη Ντόχα το τελεσίγραφο με τις 13 απαιτήσεις τους. Η υλοποίηση αυτών των αιτημάτων αποτελούσε όρο εκ των ων ουκ άνευ για την επανάκαμψη των διπλωματικών τους σχέσεων. Μεταξύ άλλων περιλαμβανόταν η εκδίωξη του ειδησεογραφικού δικτύου Αλ Τζαζίρα από το Κατάρ, το κλείσιμο της τούρκικης στρατιωτικής βάσης, η διακοπή των σχέσεων με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου, η υποβάθμιση των σχέσεων με το Ιράν και το κλείσιμο της πρεσβείας του στη Ντόχα, κ.α.

Η οικογένεια Θάνι που ηγείται του Κατάρ απέρριψε κατηγορηματικά κάθε συζήτηση για να υποκύψει στον εκβιασμό, που τον χαρακτήρισε παραβίαση της κυριαρχίας της, ενώ ταυτόχρονα προέβη στη διπλωματική και οικονομική αντεπίθεση: ξεκίνησε ένα γύρο διεθνών επαφών από το Λονδίνο ως την Ισλαμαμπάντ για να επιβεβαιώσει τα διεθνή της ερείσματα και ταυτόχρονα άνοιξε το ασύλληπτου …βάθους χρηματοκιβώτιό της. Πρώτη κίνηση του Κατάρ, που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός υγροποιημένου φυσικού αερίου και η πλουσιότερη χώρα του κόσμου με κριτήριο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ήταν να  υπογράψει με τις ΗΠΑ την αγορά 36 μαχητικών αεροπλάνων F15, έναντι 12 δισ. δολ. Έτσι, η μετέπειτα «πυροσβεστική» παρέμβαση του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον μόνο τυχαία δεν ήταν. Αξίζει να αναφερθεί ότι χάρη σε αυτό το χρηματοκιβώτιο που κατά δήλωση του κεντρικού τραπεζίτη αριθμεί 40 δισ. δολ. χώρια την αξία του χρυσού κι επιπλέον 300 ακόμη δισ. δολ. που έχει στην κατοχή του το επενδυτικό ταμείο, το Κατάρ όχι μόνο μπορεί να ακούει τις κυρώσεις χωρίς να νοιάζεται για τις επιπτώσεις στο εσωτερικό, αλλά επίσης να κάνει και επωφελείς οικονομικά προτάσεις διεθνούς συνεργασίας, χτίζοντας έτσι ένα αποτελεσματικότατο διεθνές τείχος προστασίας…

Μεταξύ όσων ποικιλοτρόπως έχουν ωφεληθεί από τον πλούτο του Κατάρ είναι και η Τουρκία. Το μικροσκοπικό Κατάρ ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στην Τουρκία το πρώτο 4μηνο του 2017. Κι η Σαουδική Αραβία ωστόσο αποτελεί στρατηγικό οικονομικό σύμμαχο της Τουρκίας καθώς στο βασίλειο των Σαούντ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2016 κατευθύνθηκαν τουρκικές εξαγωγές ύψους 8,6 δισ. δολ. Τουλάχιστον 20 φορές περισσότερα απ’ όσα προϊόντα απορρόφησε το Κατάρ.

Το τεράστιο και ζωτικό συμφέρον της Τουρκίας από τη συνέχιση της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας υποκίνησε το ταξίδι του Ερντογάν και την ειλικρινή, αν κι όχι ανιδιοτελή, προσπάθειά του να εκτονωθεί η κρίση μεταξύ Ντόχας και Ριάντ. Η βιασύνη του να αποσοβήσει ένα νέο μέτωπο πιθανά να μην ήταν τόση αν τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν δεν μετρούσε αλλεπάλληλες διπλωματικές ήττες: Στις σχέσεις του με την ΕΕ, στη Συρία, στο Κουρδικό… Μία ακόμη ήττα, στο ενδεχόμενο για παράδειγμα που η κρίση άλλαζε επίπεδο και μετατρεπόταν σε στρατιωτική, οπότε η Άγκυρα θα έπρεπε να επιλέξει μεταξύ των δύο στρατοπέδων και να στηρίξει το Κατάρ, θα συντόμευε δραματικά τον πολιτικό χρόνο και του ίδιου του Ερντογάν, αναδεικνύοντάς τον σε ιδανικό …λούζερ κάθε πολιτικού στοιχήματος που έβαλε την προηγούμενη πενταετία!

Οι πολιτικοί δεσμοί Κατάρ και Τουρκίας

Η συνεχής αποστολή τούρκων στρατιωτών και υλικού στο Κατάρ τις τελευταίες εβδομάδες, κι ενώ το τελεσίγραφο προς τη Ντόχα υποδείκνυε με σαφήνεια την διακοπή λειτουργίας της τουρκικής βάσης, έφερε στη επιφάνεια τους πολιτικούς δεσμούς που συνδέουν τις δύο χώρες. Οι σχέσεις τους υφάνθηκαν πολύ πριν ο σεΐχης του Κατάρ σηκώσει το τηλέφωνο και γίνει ο πρώτος ξένος ηγέτης που συνεχάρη τον Ερντογάν τη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016.

Τουρκία και Κατάρ, παρά τις τεράστιες διαφορές τους, αποτελούν ένα πολιτικό κέντρο ανταγωνιστικό απέναντι στη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, που διχάζει το σουνιτικό Ισλάμ. Ριάντ και Κάιρο είναι αδιαμφισβήτητοι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή και βαθιά εχθρικές απέναντι σε κάθε έννοια δημοκρατικού ανοίγματος. Το Κατάρ αντίθετα φλέρταρε με την αραβική Άνοιξη κι από κοινού με την Τουρκία στήριξαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους όταν εξελέγησαν τον Ιούνιο του 2012 στην Αίγυπτο πριν ανατραπούν με πραξικόπημα από τον Αμπντέλ αλ Σίσι. Επίσης, βοήθησαν και βοηθούν την παλαιστινιακή αντίσταση, δίνοντας για παράδειγμα άσυλο σε οργανώσεις και ηγέτες, ενώ δεν είναι κι οι πιο πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ…

Πηγή: neaselida.news

Εγκαταλείπει η CIA τους μισθοφόρους της στη Συρία

Νέα δεδομένα στη Μέση Ανατολή και διεθνώς δημιουργεί η απόφαση των ΗΠΑ,  όπως περιγράφτηκε σε ρεπορτάζ της Washington Post, να διακόψει η CIA το πρόγραμμα στήριξης των ανταρτών στη Συρία που πολεμούσαν εναντίον του Άσαντ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση του Τραμπ, που δεν ανακοινώθηκε επίσημα αντίθετα με ό,τι είχε συμβεί το 2013 όταν ο Μπαράκ Ομπάμα είχε ξεκινήσει την υλική στήριξη των ανταρτών, ερμηνεύτηκε ως μια ακόμη εξυπηρέτηση προς τον ρώσο πρόεδρο. Και η αλήθεια είναι πως ο χρόνος που επιλέγηκε, δηλαδή λίγες ημέρες πριν την κατ’ ιδίαν συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στο Αμβούργο στο πλαίσιο της συνόδου των 20 ισχυρότερων χωρών, επέτρεπε τέτοιες ερμηνείες. Ωστόσο, η Ρωσία δε χρειάζεται πλέον καμία «πάσα» εκ μέρους των ΗΠΑ. Από τον Σεπτέμβριο του 2015, οπότε ξεκίνησε η άμεση εμπλοκή της στη Συρία, στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων του Άσαντ, είναι τόσο καταιγιστική η αλλαγή του συσχετισμού ώστε η διακοπή της χρηματοδότησης από τη CIA στους αντάρτες ήρθε απλώς να αναγνωρίσει τα τετελεσμένα. Κι όχι να κρίνει τις περαιτέρω εξελίξεις καθώς αυτές έχουν κριθεί και είναι υπέρ της Ρωσίας. Η νίκη της Μόσχας, που βρήκε σημεία επαφής και εξέφρασε το λαϊκό αντιιμπεριαλισμό ακόμη και μέσω επιλεκτικών συμμαχιών όπως έπραξε ενδεικτικά με την ηρωική λιβανέζικη οργάνωση Χεζμπολάχ, βάζει ένα προσωρινό φραγμό στα επεκτατικά σχέδια των ΗΠΑ. Περισσότερα από 16 χρόνια μετά την εισβολή στο Αφγανιστάν και το ξεδίπλωμα του σχεδίου ανακατάληψης της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής η πολεμική μηχανή των ΗΠΑ βρήκε το πρώτο της εμπόδιο.

Το «άδειασμα» των σύρων ανταρτών, που εγκαταλείπονται πλέον στην τύχη τους, δε σηματοδοτεί προφανώς την απόσυρση των ΗΠΑ από την περιοχή ή πολύ περισσότερο την στήριξή τους στον Άσαντ. Ο από θαλάσσης βομβαρδισμός της Συρίας πριν 3 μήνες μπορεί να θεωρηθεί κι ένα σήμα των ΗΠΑ ότι θα συνεχίσουν να είναι παρόντες, αν κι εκ του μακρόθεν, στις συριακές εξελίξεις.

Η διακοπή της χρηματοδότησης της CIA αποκάλυψε ωστόσο το βαθμό της παρέμβασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στις συριακές εξελίξεις. Μια παρέμβαση που έφτασε στον πλήρη διχασμό το 2016 όταν η CIA χρηματοδοτούσε τους μισούς αντάρτες (υποτίθεται τους πιο μετριοπαθείς που πολεμούσαν κάτω από την ομπρέλα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού) και ο αμερικανικός στρατός επιχειρούσε εναντίον των άλλων μισών ανταρτών (υποτίθεται τους σκληροπυρηνικούς τζιχαντιστές που πολεμούσαν για το Ισλαμικό Κράτος και το Μέτωπο Νούσρα). Το προηγούμενο διάστημα μάλιστα δεν έλειψαν και απότομες διακοπές, όπως συνέβη το Φεβρουάριο, της αμερικανικής βοήθειας στο «καλό» κομμάτι των ανταρτών όταν διαπίστωναν πως το πολεμικό υλικό των ΗΠΑ είχε καταλήξει στους «κακούς»…

Πηγή: εφημερίδα Πριν

Απαγόρευση των διαδηλώσεων ονειρεύεται ο Μακρόν!

Κράτος μεγάλου αδελφού χτίζει ο νεοεκλεγείς γάλλος πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, με αφορμή την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Την Τρίτη 18 Ιουλίου, κι ενώ η προσοχή των Γάλλων ήταν στραμμένη στις αντιδράσεις της στρατιωτικής ηγεσίας απέναντι στις περικοπές δημοσίων δαπανών, ψηφίστηκε από τη Γερουσία με ψήφους 229 έναντι 106 ένας νέος αντιτρομοκρατικός νόμος που διαιωνίζει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης το οποίο επιβλήθηκε για πρώτη φορά το 2015. Αφορμή ήταν οι αιματηρές επιθέσεις στο Παρίσι που στοίχισαν τη ζωή σε 130 άτομα. Έκτοτε το καθεστώς έκτακτης ανάγκης έχει ανανεωθεί 6 φορές. Τελευταία φορά ήταν στις 6 Ιουλίου από τον Εμ. Μακρόν με ισχύ ως την 1η Νοεμβρίου 2017.

Έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε αυτούς τους 20 μήνες το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που μεταξύ άλλων υπερεξουσιών δίνει στην αστυνομία την αρμοδιότητα να προχωρά σε κατ’ οίκον περιορισμό υπόπτων και έρευνα σε σπίτια χωρίς εισαγγελική εντολή, όπως επίσης να απαγορεύει δημόσιες συγκεντρώσεις για λόγους ασφαλείας και χωρίς έγκριση από δικαστήριο. Ανακοίνωση που εξέδωσε η Διεθνής Αμνηστία στις 31 Μαΐου τόνιζε την κατάχρηση που παρατηρήθηκε από τις αρχές το προηγούμενο διάστημα. Συγκεκριμένα, όλη αυτή την περίοδο εκδόθηκαν 155 αποφάσεις απαγόρευσης δημόσιων συνελεύσεων και 638 απαγορεύσεις σε συγκεκριμένα άτομα να συμμετάσχουν σε διαδηλώσεις. Οι συνελεύσεις δε και οι διαδηλώσεις, όπως εύκολα μπορεί να υποθέσει κανείς, δεν είχαν οργανωθεί από το Ισλαμικό Κράτος για να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη των Γάλλων πολιτών στους πολιορκημένους ισλαμιστές της Παλμύρας και της Μοσούλης. Αφορούσαν διαδηλώσεις ενάντια στον αντεργατικό νόμο του Φρανσουά Ολάντ! Επί της ουσίας δηλαδή η γαλλική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε τα δρακόντεια μέτρα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, προκειμένου να διευκολύνει την αστυνομική καταστολή και να περάσει με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις ένας προκλητικά φιλοεργδοτικός νόμος.

«Νόμοι έκτακτης ανάγκης με σκοπό να προστατεύσουν το γαλλικό λαό από την απειλή της τρομοκρατίας χρησιμοποιούνται αντίθετα για να περιορίσουν το δικαίωμα στις ειρηνικές διαμαρτυρίες δήλωνε στο France24 ο Φράνκο Περολίνι, στέλεχος της Διεθνούς Αμνηστίας, στις 31 Μαΐου 2017.

Αυτό το καθεστώς θέλει να διαιωνίσει ο Μακρόν, αξιοποιώντας την προεκλογική του εξαγγελία για κατάργηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Θα τηρήσει όμως την υπόσχεσή του ενσωματώνοντας προβλέψεις του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στην αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Έτσι το καθεστώς έκτακτης ανάγκης θα γίνει καθημερινότητα και κανόνας!

Η σπουδή του γάλλου προέδρου να εφοδιάσει την αστυνομία με βαθιά αντιδημοκρατικά εργαλεία απαγόρευσης των διαδηλώσεων που θα ζήλευαν και χούντες συνδέεται με τα σχέδια του για την ψήφιση νέων αντεργατικών μέτρων από το Σεπτέμβριο. Προνοητικός λοιπόν ο Μακρόν φροντίζει από τώρα να καταστείλει τις αντιδράσεις πριν καν εκδηλωθούν…

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα neaselida.gr

Τουρκία: μια χώρα στη σκιά του φόβου

  • 140.000 πολίτες τουλάχιστον έχουν συλληφθεί, απολυθεί η βρίσκονται σε αναστολή καθηκόντων από τις 15/7/2016
  • 12 βουλευτές του Κουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος στη φυλακή
  • 40% των αξιωματικών έχουν διωχθεί από το στρατό
  • 400 Τούρκοι αξιωματικοί έχουν απομακρυνθεί από ΝΑΤΟϊκές θέσεις
  • 000 διαδηλωτές συμμετείχαν στην πορεία 450 χλμ από την Άγκυρα ως την Κωνσταντινούπολη διεκδικώντας «δικαιώματα, νόμους, δικαιοσύνη»
  • 6 δισ. δολ. είναι τα έσοδα και 11 δισ. το ενεργητικό των 965 εταιρειών που τέθηκαν υπό κρατικό έλεγχο λόγω σχέσεων με τον Γκιουλέν

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Για τον Ρεζέ Ταγίπ Ερντογάν, όλα άλλαξαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016. Το δημοψήφισμα του Απριλίου του έδωσε το πράσινο φως για την συγκέντρωση περαιτέρω εξουσιών, παρότι η νομιμότητά της ψηφοφορίας εξακολουθεί να παραμένει αμφιλεγόμενη. Η δημοφιλία του συνεχίζει να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, τροφοδοτούμενη όμως εν πολλοίς από ένα …αβάσταχτο κόστος που επισείει η αμφισβήτησή της ενίοτε και για την ίδια τη ζωή όποιου αποπειραθεί να το πράξει. Η οικονομία τείνει να ξαναβρεί τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης, 5% κατά μέσο όρο που είχε ως και το 2015 κι επί 15 σχεδόν χρόνια, παρότι οι τρεις μεγαλύτεροι οίκοι αξιολόγησης υποβάθμισαν στο επίπεδο σκουπιδιών το δημόσιο χρέος της Τουρκίας λόγω πολιτικής αβεβαιότητας. Τέλος, το κλείσιμο του μετώπου με τη Ρωσία που άνοιξε η κατάρριψη του ρώσικου μαχητικού το Νοέμβριο του 2015, παρέχει στον Ερντογάν μια ευχέρεια διπλωματικών κινήσεων, χωρίς ωστόσο να αντισταθμίζει το κενό που δημιουργεί η ψύχρανση των σχέσεων της Τουρκίας με τη Δύση.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, η προσπάθεια του Ερντογάν να εκμεταλλευτεί τη νίκη του επί των πραξικοπηματιών ώστε να εξαλείψει κάθε φωνή αντίστασης (είτε προέρχεται από το κεμαλικό κατεστημένο, είτε από τους Κούρδους, είτε από την Αριστερά) λειτουργεί διαβρωτικά για το καθεστώς, ροκανίζοντας τις βάσεις νομιμοποίησής του. Αδιάψευστος μάρτυρας η μεγαλειώδης πορεία που ξεκίνησε από την Άγκυρα, σημείο αναφοράς για την κοσμική Τουρκία, για να καταλήξει στην Κωνσταντινούπολη την Κυριακή 9 Ιουλίου κι αφού διένυσε σχεδόν 450 χιλιόμετρα. Στην πορεία συμμετείχαν περισσότεροι από 100.000 διαδηλωτές, που αψήφησαν το κλίμα τρομοκρατίας το οποίο έχει επιβληθεί με κορυφή του παγόβουνου τις 140.000 περιπτώσεις συλλήψεων, απολύσεων και αναστολής καθηκόντων σε πολίτες που αντιδρούν στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης.

Εκτός Τουρκίας οι επιδόσεις του Ερντογάν είναι απογοητευτικές. Ο εξοπλισμός από τις ΗΠΑ των Κούρδων της Συρίας (YPG) για να συμβάλλουν στη μάχη για την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από τη Ράκα, αναβάθμισε το κύρος τους φέρνοντας πιο κοντά το αίτημα τους για ανεξαρτητοποίηση. Οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ επιδεινώθηκαν  περαιτέρω μετά την επίδειξη δύναμης των σωματοφυλάκων του Ερντογάν προς διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Ουάσινγκτον, όταν έδειξαν σε όλο τον κόσμο ότι το Εξπρές του Μεσονυκτίου αποτελεί ζώσα και …εξαγώγιμη πραγματικότητα. Τα εντάλματα σύλληψης των 12 σωματοφυλάκων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Και με τη Γερμανία οι σχέσεις της Τουρκίας μόνο απογοήτευση προκαλούν με τη σταδιακή αποχώρηση των Γερμανών στρατιωτών από τη βάση του Ιντσιρλίκ να βάζει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των γερμανο-τουρκικών σχέσεων. Το πρώτο ήταν η απόφαση της γερμανικής βουλής να αναγνωρίσει τη σφαγή των Αρμενίων το 1915 ως γενοκτονία.

Μένει να δούμε πόσο καιρό ακόμη η διπλή πίεση από το εσωτερικό και το εξωτερικό θα μπορεί να ξεπερνιέται μέσω της καταστολής…

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα στις 16 Ιουλίου 2017

Επίδειξη δύναμης από το ισραηλινό κράτος – απαρτχάιντ

Εντελώς δυσανάλογη των περιστάσεων χαρακτηρίσθηκε η απόφαση των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής να απαγορεύσουν την προσευχή χιλιάδων Μουσουλμάνων που είχαν συγκεντρωθεί το μεσημέρι της Παρασκευής στο τέμενος του Αλ Ακσά στην Ιερουσαλήμ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση ελήφθη μετά την ανταλλαγή πυροβολισμών που οδήγησαν στο θάνατο 3 Παλαιστίνιους και 2 αστυνομικούς των κατοχικών δυνάμεων ασφαλείας. Χωρίς να έχουν γίνει γνωστές περισσότερες πληροφορίες την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές κατά πάσα πιθανότητα θα επρόκειτο για μια πράξη αντίστασης που στόχευε να δείξει ότι οι Παλαιστίνιοι αρνούνται να αποδεχθούν ως τετελεσμένη την ισραηλινή κατοχή και συνεχίζουν να αγωνίζονται για την απελευθέρωση της ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η απόφαση των Σιωνιστών από την άλλη υποδήλωνε την πρόθεσή τους να κλείσουν οριστικά τις πύλες εισόδου στο Αλ Ακσά, απαγορεύοντας ακόμη και την προσευχή στο τέμενος που θεωρείται ο τρίτος σημαντικότερος τόπος προσευχής για τους Μουσουλμάνους.

Η ακραία αντίδραση του σιωνιστικού κράτους (που από το 2015 έχει δολοφονήσει τουλάχιστον 275 Παλαιστίνιους, ενώ την ίδια περίοδο έχουν χάσει τη ζωή τους 40 Ισραηλινοί) συνδέεται με τη διπλωματική ήττα που υπέστη στην Unesco, όταν ο πολιτιστικός οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε στις 7 Ιουλίου την παλιά πόλη της Χεβρόνας ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η απόφαση, που ελήφθη με 12 ψήφους υπέρ , 3 κατά και 6 αποχές έχει τεράστια σημασία γιατί αναδεικνύει τον επαπειλούμενο χαρακτήρα της Χεβρόνας με ευθύνη 1.000 περίπου ακροδεξιών υπερορθόδοξων Εβραίων εποίκων που συχνότατα επιδίδονται σε πράξεις βανδαλισμού και καταστροφών, υπό την πλήρη στήριξη του εβραϊκού κράτους, σε μια προσπάθεια να αλλάξουν το χαρακτήρα της πόλης των 200.000 αράβων κατοίκων. Ζητούμενο εκ μέρους των εποίκων και του Ισραηλινού κράτους-απαρτχάιντ είναι η εκδίωξη των Αράβων Παλαιστινίων από τη γη τους και η καταστροφή κάθε μνημείου πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς, με άλλα λόγια μια σύγχρονη εθνοκάθαρση που συντελείται χρόνια τώρα υπό την ανοχή της ΕΕ, των ΗΠΑ και διεθνών οργανισμών. Η πρόσφατη απόφαση της Unesco για τη Χεβρόνα, όπως και παλιότερη που έδινε το ίδιο καθεστώς πολιτιστικής κληρονομιάς για την Ιερουσαλήμ, είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Γι’ αυτό είναι και καλοδεχούμενη… Τουλάχιστον από κάθε πολιτισμένο λαό που αντιστέκεται στην καταπίεση.

Όχι όμως από την ισραηλινή κυβέρνηση που αποφάσισε να αναστείλει για πολλοστή φορά την πληρωμή της συνδρομής της στον διεθνή οργανισμό. Έτσι, από 11 εκ. δολ. που όφειλε να πληρώσει, μέχρι στιγμής έχει καταβάλλει μόνο 1,7 εκ. ευρώ στην Unesco το εβραϊκό κράτος, το οποίο αναβάθμισε τη θέση του στη  Μέση Ανατολή και τον κόσμο μετά την εκλογή του ακροδεξιού Τραμπ στο Λευκό Οίκο.

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν