Home » Διεθνή

Category Archives: Διεθνή

Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…

Δεν ακούστηκε ούτε μία, ούτε δύο φορές. Επίσης δεν ακούστηκε μόνο στο εσωτερικό από τους υπέρμαχους της παραμονής στην ΕΕ (κυρίως εκπροσώπους των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών), αλλά και στο εξωτερικό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ότι δήθεν αν οι ψηφοφόροι του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούν, τότε θα ανέτρεπαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2016 και θα ψήφιζαν υπέρ της παραμονής της Αγγλίας στην ΕΕ. Το είχε επικαλεστεί ο επικεφαλής του επιτελείου της Μέρκελ, Πίτερ Αλτμάγιερ, τον Ιούλιο του 2016 λέγοντας ότι οι βρετανοί ψηφοφόροι θα έπρεπε να είχαν την ευκαιρία να επανεξετάσουν τις συνέπειες της εξόδου και πολύ πιο πρόσφατα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, με την τόσο συμπαθητική χρονική υστέρηση που χαρακτηρίζει κάθε του αντίδραση, δηλώνοντας τον Μάρτιο του 2017 «ότι θα έρθει η μέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανεβεί ξανά στο πλοίο της ΕΕ».

Κι έτσι η Τερέζα Μέι όρισε την 8η Ιουνίου ως ημέρα πρόωρων εκλογών με δύο άμεσους στόχους. Σε επίπεδο πολιτικό να καταστήσει σαφές εντός κι εκτός της νήσου πώς η απόφαση εξόδου από την ΕΕ είναι οριστική, αμετάκλητη και κυρίως πλειοψηφική. Θα το πετύχει δε αυτό ευκολότερα μετά την περαιτέρω απήχηση που βρήκε το αίτημα εξόδου όταν αποσαφήνισε πως η αποχώρηση θα είναι συγκρουσιακή και όχι ήπια χαϊδεύοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων της. Το αποτέλεσμα της 8ης Ιουνίου θα κλείσει μια για πάντα τη συζήτηση για το κατά πόσο ήταν συνειδητή κι εν γνώσει των συνεπειών η απόφαση των βρετανών ψηφοφόρων. Χώρια του ηθικού πλεονεκτήματος που θα χτίσει το Λονδίνο έναντι των Βρυξελών οι οποίες διατάζουν τους ψηφοφόρους να ξαναπάνε στην κάλπη μόνο για να αναιρέσουν αποτελέσματα προηγούμενων ψηφοφοριών. Ενώ η χώρα που γέννησε τον κοινοβουλευτισμό…

Πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι η Τερέζα Μέι για όσο καιρό θα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις θα έχει μια πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία από πίσω της (ακόμη και 100 βουλευτών αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις) κι όχι την οριακή που διαθέτει σήμερα, 17 μόλις εδρών, που εύκολα μπορεί να θρυμματιστεί από ένα σφυροκόπημα ψηφοφοριών εκ μέρους των Εργατικών οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε Πέμπτη Φάλαγγα του Βερολίνου.

Μετακυλώντας τον πολιτικό τους χρονικό ορίζοντα από το 2020, οπότε θα διεξάγονταν κανονικά οι εκλογές, στο 2022 οι Τόρηδες έχουν απεριόριστη δυνατότητα απορρόφησης και των πιο απότομων κραδασμών που θα προκαλέσει η έξοδος από την ΕΕ, στην περίπτωση εκείνη που το Βερολίνο επιβάλει τιμωρητικούς όρους, χρησιμοποιώντας το Brexit ως παράδειγμα προς αποφυγή. Το Λονδίνο έτσι που προετοιμάζεται για μια ανηλεή σύγκρουση με την ΕΕ θα αποφασίζει χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος. Κι όποιος αντέξει…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 23 Απριλίου 2017

Αποσταθεροποίηση θα φέρει η ελέω νοθείας νίκη του «Ναι» στην Τουρκία

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Όργιο βίας και νοθείας προηγήθηκε της οριακής νίκης του «Ναι» στο καθοριστικής σημασίας δημοψήφισμα που διεξήχθη στην Τουρκία την Κυριακή 16 Απριλίου.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το ανεπίσημο αποτέλεσμα που δίνει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu με καταμετρημένο το 99,99% των ψήφων φέρει το «Ναι» να προηγείται με 51,2% (και 24.326.633 ψήφους) έναντι 48,8% (και 23.186.760 ψήφους) που συγκεντρώνει το «Όχι». Με βάση το χάρτη των εκλογικών περιφερειών που έχει δοθεί στη δημοσιότητα το «Ναι» υπερισχύει στην αγροτική και φτωχή ενδοχώρα που ευνοήθηκε από τις παροχές του Ερντογάν, ενώ το «Όχι» στα παράλια, τα αστικά κέντρα (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη, κ.α.) και τις κουρδικές περιοχές.

Και μόνο αυτή η κατανομή της ψήφου υποδηλώνει την εκτεταμένη νοθεία καθώς στα παράλια, τις πόλεις και το Τουρκικό Κουρδιστάν η αντιπολίτευση διέθετε αντιπροσώπους στα εκλογικά τμήματα και μπορούσε εύκολα να ελέγξει τη ροή στην κάλπη των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Αντίθετα στην ενδοχώρα, ούτως ή άλλως η παρουσία της αντιπολίτευσης είναι ισχνή, ενώ οι συνθήκες τρομοκρατίας που επέβαλε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης δεν επέτρεψαν να γίνουν γνωστές οι παρατυπίες. Η υπεροχή του «Όχι» απ’ ότι φαίνεται έγινε έγκαιρα γνωστή στα κρατικά επιτελεία κι έτσι αποφασίστηκε στο …παρά πέντε από την Ανώτατη Εκλογική Επιτροπή να θεωρούνται έγκυροι ακόμη και εκλογικοί φάκελοι χωρίς σφραγίδα της εφορευτικής επιτροπής. Ο αριθμός αυτών των ψηφοδελτίων έφτασε τα 2,5 εκ.! Αρκεί μια ματιά στη διαφορά των ψήφων για να φανεί ότι αυτή ακριβώς ήταν η κρίσιμη ποσοτικά ψήφος που έγειρε τη ζυγαριά υπέρ του «Ναι», ανοίγοντας το δρόμος τη συνταγματική μεταρρύθμιση που προωθεί ο Ερντογάν.

Επί της ουσίας, οι αλλαγές θα δώσουν στον πρόεδρο σοβαρότατες εξουσίες, αποδυναμώνοντας τη Βουλή. Για παράδειγμα στο εξής ο Πρόεδρος της τουρκικής Δημοκρατίας, δηλαδή ο Ερντογάν, θα μπορεί να διορίζει υπουργούς, κρατικούς ανώτατους αξιωματούχους και τα μισά μέλη του ανώτατου δικαστηρίου. Επίσης, θα μπορεί να διαλύει τη Βουλή, να εκδίδει προεδρικά διατάγματα και να κηρύσσει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στην πράξη ο Ερντογάν που μετατρέπεται σε σουλτάνο θα διαιωνίσει το δικτατορικό καθεστώς διωγμών, φυλακίσεων και βασανιστηρίων κάθε διαφωνούντα που επέβαλε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του στις 15 Ιουλίου 2017.

Η νίκη του Ερντογάν θα λειτουργήσει σε βάρος της δημοκρατίας και της Αριστεράς εντός της Τουρκίας και της σταθερότητας εκτός των συνόρων. Η ελέω νοθείας νίκη του «Ναι» στο δημοψήφισμα θα φέρει μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση καθώς στο εξής η Άγκυρα θα ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά της Μέσης Ανατολής και δη της Συρίας που καίει εδώ και χρόνια με ευθύνη πρώτα και κύρια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Το κείμενο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα kommon τη Κυριακή 16 Απριλίου 2017.

Ο αφοπλισμός της ΕΤΑ κι η εκδίκηση του βαθέως ισπανικού κράτους

Για τον αφοπλισμό της ΕΤΑ, όπως επισημοποιήθηκε το Σάββατο 8 Απριλίου με την παράδοση στις γαλλικές αρχές ενός γενναίου οπλοστασίου, κανείς δεν λυπήθηκε. Επί χρόνια η δράση της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης είχε χάσει κάθε κινηματική στήριξη κι εξαντλούταν σε τυφλές βομβιστικές επιθέσεις εναντίον κυρίως …αδίκων.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο αποδεκατισμός της οργάνωσης την προηγούμενη δεκαετία μετά από κοινές επιχειρήσεις των ισπανικών και γαλλικών αρχών, οι σαφώς …καλύτερες επιδόσεις στα τυφλά χτυπήματα από την ισλαμική τρομοκρατία και η ανάδυση ενός αστικού μεν αλλά με πλατύτερη απήχηση εθνικισμού με επίκεντρο την Βαρκελώνη, τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια της οργάνωσης που ιδρύθηκε το 1959, παλεύοντας για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στη βόρεια Ισπανία και τη νότια Γαλλία. Άνοιξε έτσι ο δρόμος για την παύση πυρός του 2011.

Η στάση ωστόσο του ισπανικού κράτους κάθε άλλο παρά διάθεση να κλείσουν οι πληγές δεν πρόδιδε. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην τύχη των 300 μελών της ΕΤΑ που βρίσκονται ακόμη στη φυλακή, χωρίς τους όλοι τους να συνδέονται με τη στρατιωτική δράση της οργάνωσης, που άφησε πίσω της 850 νεκρούς.

Πολύ πρόσφατα, το ισπανικό κράτος έδειξε με πράξεις κι όχι με ανακοινώσεις ότι ακόμη κι από την ηρωική εποχή της δράσης της ΕΤΑ πιο κοντά νιώθει στα θύματα της αγωνιστικής, αντιδικτατορικής της δράσης, δείχνοντας ότι για τη Μαδρίτη προέχει η συνέχεια του ισπανικού κράτους.

Στις 29 Μαρτίου (…2017) το ανώτατο ισπανικό δικαστήριο καταδίκασε την 21χρονη Κασάνδρα Βέρα σε φυλάκιση ενός έτους για «δημόσια επιδοκιμασία της τρομοκρατίας» λόγω ενός πολύ πετυχημένου tweet στον δημοφιλή τόπο κοινωνικής δικτύωσης. Το σχόλιο της αφορούσε τη δολοφονία από την ΕΤΑ στις 20 Δεκεμβρίου 1973 του «πρωθυπουργού» του φασίστα δικτάτορα Φράνκο, του ναυάρχου Λουίς Καρέρο Μπλάνκο. Η δολοφονία του αποτελεί ανεξάντλητη πηγή καυστικών σχολίων επειδή πραγματοποιήθηκε με εκρηκτικά που έστειλαν το αυτοκίνητο του στο πέμπτο όροφο διπλανής πολυκατοικίας. Το tweet της Κασάνδρας αναρωτιόταν αν «η ΕΤΑ συνδύαζε μια πολιτική ενάντια στην χρήση επίσημων οχημάτων  σε διαστημικά προγράμματα», ενώ σε άλλο σχόλιο της έγραψε «αν ο Καρέρο Μπλάνκο με το αυτοκίνητό του θα επιστρέψει στο μέλλον».

Η επίθεση της ΕΤΑ του 1973 αποτελεί διαρκή αφορμή καυστικού σχολιασμού στο ισπανικό twitter. Μια επίσκεψη στο λογαριασμό @aircarrero747 πείθει…

«Μία λευκή Porsche Carrera τρέχει πολύ. Αλλά ο Καρέρο Μπλάνκο πετά», ή «Τα ναρκωτικά σε κάνουν να πετάς, οι βόμβες στα αυτοκίνητα επίσης…» και πολλά άλλα.

Την απόφαση της ισπανικής δικαιοσύνης (που για την μεταφέρουμε στα ελληνικά δεδομένα θα ισοδυναμούσε με την καταδίκη όποιου σήμερα εγκωμιάζει τον ήρωα Αλέκο Παναγούλη και την αποτυχημένη, δυστυχώς, απόπειρά του να σκοτώσει τον Γ. Παπαδόπουλο το 1968) επέκρινε ακόμη και η εγγονή του φασίστα ναυάρχου με επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα El Pais τον Ιανουάριο, γράφοντας: «Φοβάμαι για μια κοινωνία στην οποία η ελευθερία της έκφρασης, όσο λυπηρή κι αν είναι, μπορεί να οδηγήσει σε ποινές φυλάκισης»!

Εξ ίσου σημαντικοί ωστόσο είναι οι ακατάλυτοι δεσμοί αίματος της ισπανικής δικαιοσύνης με το φασισμό και η επικίνδυνη ανοχή που επιδεικνύει η ισπανική κυβέρνηση, ακόμη και τώρα…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 15 Απριλίου 2017

Αλί Φαγιάντ (Χεζμπολάχ): Ήττα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή

Φως στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, από τη σκοπιά των δυνάμεων που αντιστέκονται στην αμερικανοκρατία και το σιωνισμό, έριξε ο Αλί Φαγιάντ, μάχιμος διανοούμενος και στέλεχος της Χεζμπολάχ, μιλώντας την Τετάρτη 5 Απριλίου στην αίθουσα του Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών της Παντείου στην Πλάκα. Θέμα της διάλεξής του ήταν «Θρησκεία και πολιτική στις διαμάχες Συρίας και Ιράκ».

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κατά την άποψη του Αλί Φαγιάντ, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πρέπει να ειδωθούν υπό το φως έξι πραγματικοτήτων.

Πρώτη απ’ όλες είναι η υποχώρηση που σημειώνουν τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή, μετά την αποτυχία του Ισραήλ στο Λίβανο και των ίδιων των ΗΠΑ στο Ιράκ. Ταυτόχρονα η εποχή του Τραμπ, παρότι είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ, ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως.

Το δεύτερο γεγονός, σύμφωνα με τον λιβανέζο βουλευτή που διακρίνεται για την ικανότητα του να αναλύει τις εξελίξεις στην περιοχή, σχετίζεται με την αποτυχία της «αραβικής άνοιξης», καθώς η προσπάθεια εκδημοκρατισμού του αραβικού κόσμου κατέληξε σε χάος και ταραχές.

Σχετική με την αποτυχία της «αραβικής άνοιξης» είναι κι η αμφισβήτηση της ικανότητας των αραβικών κρατών να επιτελέσουν παραδοσιακές λειτουργίες. Το τρίτο δεδομένο επομένως αφορά στην κρίση νομιμοποίησης των αραβικών κρατών.

Μεταβατική περίοδος

Η τέταρτη πραγματικότητα σχετίζεται με τις πολεμικές διενέξεις και την παρατεταμένη αστάθεια, που επιτείνεται όσο η οδός των ειρηνικών μεταρρυθμίσεων παραμένει κλειστή. Το αποτέλεσμα είναι η Μέση Ανατολή να ζει μια μεταβατική περίοδος, η οποία είναι ασαφές πού θα καταλήξει.

Η πέμπτη δυναμική αφορά τη θρησκευτική παράμετρο. Εδώ υπάρχουν τρία ξεχωριστά ρεύματα. Ειδικότερα, για τον πανεπιστημιακό και συγγραφέα Αλί Φαγιάντ, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι που πατρονάρονται ανοιχτά από την Τουρκία μετά την ανατροπή του Μόρσι και τις εσωτερικές έριδες διέρχονται κρίση. Το σαλαφίτικο ρεύμα με εκπρόσωπο το Daesh, που στηρίζεται ποικιλοτρόπως από τη Σαουδική Αραβία, είναι θέμα χρόνου να ηττηθεί στρατιωτικά, δημιουργώντας τότε τεράστια προβλήματα ασφάλειας στην Ευρώπη και τις άλλες χώρες στις οποίες θα επιστρέψουν οι μαχητές του. Τέλος, υπάρχει και το ισλαμικό ρεύμα της αντίστασης, με κορυφαία εκπρόσωπο τη Χεζμπολάχ που αντιπαλεύει τόσο το Daesh όσο και το Ισραήλ. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η μετριοπάθεια, η πολιτική του δράση και οι συμμαχίες που ξεπερνούν τους θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Εξέχουσα θέση του στην ατζέντα του έχει το Παλαιστινιακό. Σε ό,τι αφορά τη Συρία η Χεζμπολάχ αντιπαλεύει τόσο τα σχέδια διχοτόμησης όσο και το Daesh.

Τέλος, η έκτη παράμετρος που βοηθάει να αποκωδικοποιήσουμε τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή συνδέεται με το ψυχροπολεμικό κλίμα που επικρατεί στη Μέση Ανατολή. Ο Αλί Φαγιάντ, συγγραφέας του βιβλίου που κυκλοφορεί στα ελληνικά Εύθραυστα κράτη: το διακύβευμα της σταθερότητας στο Λίβανο και τον αραβικό κόσμο (εκδ. MADISA, Κέντρο Μελέτης και Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή) θύμισε ότι ανέκαθεν η Ουάσινγκτον θεωρούσε πως η οικοδόμηση της «Νέας Μέσης Ανατολής», κατά την προσφιλή της ορολογία, αποτελούσε προοίμιο για την οικοδόμηση ενός νέου διεθνούς συστήματος.

Δεν είναι θρησκευτική η διαμάχη!

Για τον Αλί Φαγιάντ, δύο είναι τα αντιτιθέμενα μπλοκ που έχουν διαμορφωθεί, παρά τις εσωτερικές τους αντιθέσεις, στη Μέση Ανατολή: Στη μια πλευρά βρίσκονται ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ και Τουρκία. Στην άλλη Ρωσία, Ιράν, Συρία, Χεζμπολάχ και σε κάποιο βαθμό Ιράκ και Κίνα. Για τον Αλί Φαγιάντ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Λιβάνου, η Συριακή κρίση προκλήθηκε από τις ΗΠΑ με στόχο να διακόψουν τον διάδρομο που δημιουργήθηκε από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο όταν η ανατροπή του Σουνίτικου Μπάαθ στο Ιράκ έφερε στην εξουσία το πλειοψηφικό ρεύμα των Σιιτών. ΗΠΑ και Ισραήλ δεν μπορούσαν να συμβιώσουν με μια τέτοια προοπτική. Δημιούργησαν λοιπόν την κρίση για να αποκτήσουν εκ νέου τον έλεγχο των συνόρων Ιράκ – Συρίας.

Ο Αλί Φαγιάντ επιχειρώντας να συμπυκνώσει τις προκλήσεις για τις δύο χώρες επισήμανε ότι για το Ιράκ το στοίχημα είναι ένα εθνικό σχέδιο κρατικής συγκρότησης που θα κλείσει το δρόμο στις έξωθεν παρεμβάσεις. Για τη Συρία το μεγαλύτερο διακύβευμα είναι η αποτροπή της Λιβανοποίησης και της διχοτόμησης.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Λιβανέζος αγωνιστής για να ανασκευάσει την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι κατά βάθος πρόκειται για μια διαμάχη μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών. «Πρόκειται για μια πολιτική, γεωπολιτική και στρατηγική διαμάχη, που εξελίσσεται σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών που ενδέχεται να διαρκέσουν ακόμη και μια δεκαετία. Οι συνέπειες δε, δεν πρόκειται να περιοριστούν στη Μέση Ανατολή», ήταν τα λόγια του…

Τέλος, απαντώντας σε ερώτηση για το ρόλο των Κούρδων, ο Αλί Φαγιάντ επέκρινε την καταπίεση και την καταστολή που υφίστανται με αποτέλεσμα να αναζητούν στήριξη από το εξωτερικό και τόνισε ότι οι Αμερικάνοι εκμεταλλεύονται τους Κούρδους ελλείψει επιχειρησιακής ικανότητας, ενώ οι Κούρδοι από τη μεριά τους συνεργάζονται με τους Αμερικάνους ελπίζοντας να τους βοηθήσουν στην πραγμάτωση των εθνικών τους σχεδίων. «Ας μην εκπλαγούμε αν δούμε στο τέλος τους Αμερικάνους να εγκαταλείπουν τους Κούρδους», είπε ο Α. Φαγιάντ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon

Σήμερα κρίνεται η τύχη του Τζουλιάν Ασάντζ

 

Οι εκλογές που διεξάγονται σήμερα στον Ισημερινό πρώτα και κύρια ενδιαφέρουν τους 15 εκ. κατοίκους της Λατινοαμερικανικής χώρας. Επιπλέον το αποτέλεσμα που θα βγάλουν σήμερα οι κάλπες θα έχει κάποια σημασία και για την τύχη της Αριστεράς στην υπο-ήπειρο, δεδομένου ότι, ανεξαρτήτως της ψήφου των Εκουαδορένιων, ένας φιλόδοξος στο άνοιγμά του κύκλος κλείνει οριστικά και αμετάκλητα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Από τη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό μέχρι την Αργεντινή και τη Βραζιλία καμία από τις κυβερνήσεις της Αριστεράς ή τις κυβερνήσεις που συγκρούστηκαν με τις ΗΠΑ δεν άνοιξε το δρόμο σε διαδικασίες ρήξης και ανατροπής σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ακόμη κι αυτές οι κυβερνήσεις που αναφέρονταν στο όνομα του σοσιαλισμού ποτέ δεν εμπιστεύθηκαν τον οργανωμένο λαό. Ουδέποτε επιχείρησαν το άλμα που έκανε ο Φιντέλ Κάστρο πριν μισό περίπου αιώνα.

Δεν είναι όμως μόνο οι κάτοικοι του Ισημερινού που θα ξενυχτήσουν για να μάθουν τα εκλογικά αποτελέσματα. Αν δηλαδή θα κερδίσει τις εκλογές ο Λένιν Μορένο που φέρεται να προηγείται με 4 μονάδες διαφορά και σύμφωνα με άλλους δημοσκόπους (αν έχουν κάποιο νόημα αυτές οι μετρήσεις σε μη αστικούς πληθυσμούς) στα όρια του στατιστικού λάθους ή αν ο επόμενος πρόεδρος θα είναι ο Γκιγιέρμο Λάσο, πρώην τραπεζίτης και επιχειρηματίας, που πρόσφατα είδαμε το όνομά του μαζί με πολλούς άλλους να βρίσκεται στα έγγραφα φοροδιαφυγής του Παναμά.

Το εκλογικό αποτέλεσμα του Ισημερινού θα αποβεί καθοριστικό και σε ένα άλλο μέτωπο, όπου οι αντιθέσεις είναι πολύ πιο καθαρές και οι συγκρούσεις σφοδρότατες: αυτό του ασύλου στον Τζουλιάν Ασάντζ. Τον ιδρυτή των Wikileaks που εδώ και πέντε χρόνια ζει στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Το άσυλο, μέσω κινηματογραφικών σκηνών, του παραχωρήθηκε με προεδρικό διάταγμα από τον τότε ηγέτη του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα. Επομένως, ξέρουν όλοι, και περισσότερο οι διώκτες του, πως ακόμη κι αν το άσυλο το έχει παραχωρήσει το κράτος του Ισημερινού κι επομένως φέρει την υποχρέωση να τον προστατεύει, εύκολα με ένα προεδρικό διάταγμα και η πρεσβεία του Ισημερινού γίνεται αφιλόξενος τόπος για τον Αυστραλιανό ερευνητή κι έτσι ανοίγει ο δρόμος για να παραδοθεί στη Σουηδία, όπου βαρύνεται με την κατηγορία της απόπειρας βιασμού… Και κινδυνεύει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του έγκλειστος, στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη να βρεθεί στο Γκουαντάναμο…

Άλλωστε ο δεξιός υποψήφιος Γκιγιέρμο Λάσο το είχε δηλώσει απερίφραστα: Σε περίπτωση εκλογής του θα δώσει 30 μέρες διορία στον Ασάντζ για να εγκαταλείψει την πρεσβεία επειδή, όπως δήλωσε, δεν είναι σωστό οι φορολογούμενοι του Ισημερινού να επιβαρύνονται με το κόστος συντήρησής του. Πρόκειται εμφανέστατα για πρόφαση. Ο Λάσο, τυπικό δείγμα αμερικανόδουλου δεξιού της Λατινικής Αμερικής, θα παραδώσει το κεφάλι του Ασάντζ στους διώκτες του, ξέροντας ότι έτσι θα απολαμβάνει της εύνοιάς τους για καιρό. Δεν είναι και λίγο…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν, στις 2 Απριλίου 2017