Home » Διεθνή Οικονομία

Category Archives: Διεθνή Οικονομία

Αυξάνονται οι πλούσιοι, στα άκρα οι αντιθέσεις

Ξεχάστε τις εικόνες ζόφου και μιζέριας που μεταδίδουν τα στοιχεία για την ανεργία και τα ρεπορτάζ για την μείωση των μισθών… Πολύ κοντά μας γίνεται ένα ξέφρενο πάρτι χωρίς τέλος!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το περίγραμμά του το παρουσίασε η ετήσια έκθεση της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse που κάθε χρόνο καταγράφει την εξέλιξη σε απόλυτα μεγέθη και κυρίως την κατανομή του παγκόσμιου πλούτου. Κι αυτή ακριβώς η μεταβλητή είναι που κάνει τη διαφορά, καθώς φέρνει στην επιφάνεια τα αβυσσαλέα κοινωνικά ρήγματα. Από τη μια λοιπόν είναι οι εκατομμυριούχοι που ανέρχονται σε 36 εκ. άτομα κι αυξήθηκαν κατά 2,3 εκατ. άτομα, με τους μισούς απ’ αυτούς να προέρχονται από τις ΗΠΑ και 620.000 από την Ευρώπη. Αυξάνονται και πληθύνονται λοιπόν οι εκατομμυριούχοι (που αισίως όπως θα έλεγε κι ο Σκάι τριπλασιάστηκαν από το 2000) μαζί με την περιουσία τους, καθώς αν και αποτελούν ένα ποσοστό μικρότερο του 1% του ενήλικου πληθυσμού κατέχουν το 46% του παγκόσμιου ιδιωτικού πλούτου. Σχεδόν ο μισός πλούτος δηλαδή είναι δικός τους, όπως φαίνεται και στο διπλανό σχήμα…
Από την άλλη, όσοι έχουν περιουσιακά στοιχεία κάτω των 10.000 δολ., παρότι φθάνουν τα 3,5 δισ. άτομα κι αποτελούν το 70% των ενηλίκων, ελέγχουν το 2,7% του παγκόσμιου πλούτου! Αξιοσημείωτο στοιχείο της έρευνας επίσης είναι ότι μεταξύ των φτωχών συμπεριλαμβάνεται ένα δυσανάλογα μεγάλο (σε σχέση με προηγούμενες εποχές) ποσοστό της νέας γενιάς. «Οι millennials (όπως αποκαλούνται όσοι γεννήθηκαν μεταξύ 1982 και 2000) τα καταφέρνουν λιγότερο καλά σε σχέση με τους γονείς τους στην ίδια ηλικία, ειδικά σε σχέση με το εισόδημα, την ιδιοκτησία σπιτιού και άλλες διαστάσεις της ευημερίας» υπογραμμίζει από τις πρώτες της κιόλας σελίδες η έκθεση παρότι μάλιστα όπως τονίζει παρατηρείται μια αύξηση κατά 20% στους πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις χώρες του ΟΟΣΑ.
Η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων έχει τεράστια σημασία καθώς δείχνει ότι η αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, ακόμη και του παγκόσμιου πλούτου (που μεγεθύνθηκε κατά 6,4% σε ετήσια βάση-όταν τον προηγούμενο χρόνο αυξήθηκε κατά 3,9% χωρίς μάλιστα να οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην άνοδο των τιμών των μετοχών) δε σημαίνει ταυτόχρονα και βελτίωση της θέσης των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ ο μέσος πλούτος ανά ενήλικα παγκόσμια αυξήθηκε κατά 4,9% στην Αφρική και την περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού μειώθηκε κατά 1,9% και 1% αντίστοιχα. Στο δε ανεπτυγμένο καπιταλισμό καταρρίπτεται πλέον ακόμη και η χρήση της ανώτερης εκπαίδευσης ως μοχλού κοινωνικής και εισοδηματικής ανόδου!
Η εποχή που μισθωτοί και άλλα λαϊκά στρώματα περίμεναν να ανέβουν στο τρένο της ανάπτυξης για να αποχαιρετήσουν τον κόσμο των στερήσεων έχει παρέλθει προ πολλού. Τώρα το τρένο της ανάπτυξης έρχεται, επιβιβάζονται στην πρώτη θέση αλλά συνταξιδεύουν με τη στέρηση…

Πηγή: Εφημερίδα Πριν

Advertisements

Τραπεζίτες: έφεραν την καταστροφή κι επιβραβεύτηκαν!

Η είδηση μπορεί να μη σχολιαζόταν τόσο έντονα αν φέτος δεν συμπληρώνονταν δέκα χρόνια από το ξέσπασμα της μεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε η μεταπολεμική εποχή, τουλάχιστον.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αλλά, δεν είναι λίγο οι πληγές να παραμένουν ακόμη ανοιχτές και τα μπόνους να φτάνουν στα ουράνια, δέκα χρόνια μετά τις 9 Αυγούστου 2007 όταν η γαλλική τράπεζα BNP Paribas απαγόρευε κάθε είδους πρόσβαση και διαχείριση στα επενδυτικά της κεφάλαια που σχετίζονταν με την αμερικανική αγορά ακινήτων και η ΕΚΤ έκανε ένεση ρευστότητας ύψους 94,8 δισ. στο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, για να ξεπεράσει την πιστωτική ασφυξία.

Την αφορμή έδωσαν οι αμοιβές δύο εκ των πλέον καλοπληρωμένων στελεχών της Γουόλ Στριτ, του Τζ. Ντάιμον και του Λ. Μπλάκφαιν, επικεφαλής των επενδυτικών τραπεζών JPMorgan Chase και Goldman Sachs, αντίστοιχα, που είδαν την αξία του χαρτοφυλακίου τους το 2016 να αυξάνεται κατά 314 εκ. δολ.! Η εκτόξευσή των αμοιβών τους κατά 150 εκ. δολ. για τον καθένα ήταν αποτέλεσμα του ράλι που καταγράφουν οι μετοχές μετά τις εκλογές της 9ης Νοεμβρίου. Ενδεικτικά, η τιμή της Goldman Sachs μόνο τις τελευταίες επτά εβδομάδες του 2016 αυξήθηκε κατά 24%, κι ενώ ακόμη ηχούσαν στα αφτιά των αμερικανών ψηφοφόρων οι άναρθρες κραυγές του ηγέτη των Ρεπουμπλικανών εναντίον του κατεστημένου της Γουόλ Στριτ, αποδεικνύοντας έτσι ότι οι επιθέσεις του Τραμπ ήταν προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθεί η συνεχιζόμενη ασυδοσία τους…

«Ο τρόπος που διαμορφώνονται τα πακέτα των αμοιβών παραμένει σε αδρές γραμμές ο ίδιος κι είναι εξαιρετικά αδιαφανής», τόνιζε στους Financial Times καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κεντ, δείχνοντας ότι τίποτε επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει από το 2007.

Στο ίδιο λίγο πολύ συμπέρασμα κατέληξε και έρευνα που οργανώθηκε από το πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ και την εταιρεία παροχής νομικών υπηρεσιών, Labaton Sucharow. «Φοβόμαστε ότι η τραπεζική βιομηχανία δεν έχει πάρει το μάθημα» ήταν το συμπέρασμα της έρευνας που απευθύνθηκε σε τραπεζίτες της Νέας Υόρκης και του Σίτι. Εξ αυτών, το ένα τέταρτο δήλωσε ότι θα πραγματοποιούσε μια παράνομη συναλλαγή αν απόφερε κέρδη και ήξερε ότι δεν πρόκειται να συλληφθεί. Περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων δήλωσαν μάρτυρες ή ότι είχαν γνώση από πρώτο χέρι παρατυπιών, ενώ οι μισοί βρήκαν πιθανό οι ανταγωνιστές τους να έχουν διαπράξει κάτι ανήθικο ή παράνομο…

Το καθεστώς ατιμωρησίας που απολαμβάνει η ελίτ της τραπεζοκρατίας φαίνεται κι από την ανυπαρξία συνεπειών για τα στελέχη της, παρά την καταστροφή που προκάλεσαν πριν δέκα χρόνια. Αρκεί μια ματιά στη σταδιοδρομία των τραπεζικών στελεχών που το 2007 κρατούσαν τα πηδάλια των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία πρωταγωνίστησαν στη «μεγάλη ύφεση»: όλοι τους φιγουράρουν στο Διοικητικό Συμβούλιο ή ακόμη και τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου σε κάποια άλλη τράπεζα. Σχεδόν κανείς δεν …ξέπεσε, με μοναδική εξαίρεση την Ισλανδία, όπου ασκήθηκαν διώξεις στους τραπεζίτες  και πολλοί απ’ αυτούς φυλακίστηκαν.

Ενδεικτική είναι η τύχη των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Lehman Brothers που η κατάρρευσή της στις 15 Σεπτεμβρίου 2008 σήμανε την κορύφωση της χρηματοοικονομικής κρίσης.

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Lehman Ντικ Φουλντ την πιο σοβαρή επίπτωση των πράξεών του πρέπει να την ένιωσε μόλις λίγες ημέρες μετά την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας όταν στο γυμναστήριο έφαγε μία γροθιά από οργισμένο υπάλληλο. Κατά τ’ άλλα ο Φουλντ που είχε χαρακτηριστεί ως ο πιο μισητός άνθρωπος στις ΗΠΑ και αποτέλεσε την επιτομή του κυνισμού συνεχίζει να προκαλεί κατηγορώντας ως υπεύθυνη την αμερικανική κυβέρνηση επειδή …ωθούσε τους Αμερικανούς να αγοράζουν σπίτια «θέλοντας έτσι να εκπληρώσουν τη δική τους εκδοχή του αμερικανικού ονείρου»… Ο Φουλντ το 2009 ίδρυσε μια εταιρεία συμβούλων που ειδικευόταν στις εξαγορές και συγχωνεύσεις (Matrix Advisors) ενώ το 2013 εμφανίστηκε μαζί με τη σύζυγό του ως βασικός επενδυτής με μια εταιρεία ανακύκλωσης χημικών (GlyEco). Ποιός είπε ότι οι τραπεζίτες δεν έχουν ευαισθησίες; Η οικονομική διευθύντρια της τράπεζας Έριν Κάλαν και ο διευθυντής λειτουργίας Τζόε Γκρέγκορυ φέρονται να ζουν από τα εκατομμύρια που εξοικονόμησαν τα χρόνια που η Lehman κατέρριπτε το ένα ρεκόρ κερδοφορίας μετά το άλλο. Ο επικεφαλής του τομέα επενδυτικής τραπεζικής Χιουτζ ΜακΓκι είναι επικεφαλής του ίδιου ακριβώς τομέα στην Barclays και θεωρείται ένας από τους καλύτερα αμειβόμενους τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ. Ο υπεύθυνος των μετοχών της Lehman Μπαρτ ΜακΝτέιντ εργάζεται στο ίδιο αντικείμενο στην River Branch Capital. Ο επικεφαλής της διεύθυνσης σταθερού εισοδήματος Μάικλ Γκέλμπαντ είναι διευθύνων σύμβουλος στην Millenium Management. O Ίαν Λόβιτ που διαδέχθηκε την οικονομική διευθύντρια Έριν Κάλαν συνέχισε τη σταδιοδρομία του στη Barclays (που πρέπει να λειτουργούσε κάπως σαν τον ΟΑΕΔ εκείνη την εποχή) για να περάσει μετά στην Marex Spectron όπου ανέλαβε ως επικεφαλής παγκόσμιας στρατηγικής. Ο αντιπρόεδρος κι επικεφαλής του νομικού γραφείου της Lehman Τόμας Ρούσο προσλήφθηκε στη συνέχεια από τον ασφαλιστικό γίγαντα AIG ως επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας και του τμήματος που ασχολείται με κυβερνητικές και ρυθμιστικές υποθέσεις. Τέλος, και μεταξύ πολλών άλλων περιπτώσεων στελεχών της Lehman που συνέχισαν την καριέρα τους χωρίς να καμία επίπτωση, να αναφέρουμε τον Λουίς ντε Γκουίντος, που από επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος της τράπεζας βρέθηκε υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας κάνοντας μαθήματα χρηστής οικονομικής διαχείρισης.

Εν ολίγοις, κανείς δεν πήγε χαμένος με εξαίρεση μερικά εκατομμύρια εργαζομένων σε ΗΠΑ και Ευρώπη που έχασαν τις δουλειές τους και μερικά εκατομμύρια παραπάνω που έκτοτε αποχαιρέτισαν οριστικά και δια παντός τη σταθερή εργασία…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Υπό την ανοχή των Βρυξελλών η φοροαποφυγή στην Ευρώπη

Ξεχωριστής σημασίας είναι ο νέος κύκλος αποκαλύψεων φοροαποφυγής με τη βοήθεια υπεράκτιων εταιρειών, που έγινε γνωστός ως Paradise Papers, κι όπου εμπλέκεται η αφρόκρεμα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι οφθαλμοφανή: Λεφτά υπάρχουν, οι φορολογικοί κανόνες ισχύουν μόνο για τους οικονομικά αδύνατους, η φορολογία μπορεί εύκολα να μειωθεί αν οι πλούσιοι πληρώσουν τους φόρους που καταβάλλουμε όλοι εμείς, η διάσωση των τραπεζών διέσωσε και τα στελέχη των τραπεζών, όπως ο Φωκίων Καραβίας της Eurobank, που είναι ένας από τους 130 Έλληνες που κοσμούν τη λίστα, κοκ.

Με αφορμή όμως τις νέες αποκαλύψεις για τη φοροαποφυγή στα εξωτικά νησιά (που συνολικά ανέρχεται σε 8,7 τρισ. δολ. ή το 11,5% του παγκόσμιου ΑΕΠ) κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητη η θεσμοθετημένη φοροαποφυγή που συντελείται επί ευρωπαϊκού εδάφους και υπό την έγκριση των Βρυξελλών, με επίκεντρο κυρίως το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία και την Ιρλανδία. Πελάτες των ευρωπαϊκών φορολογικών παραδείσων είναι κυρίως αμερικανικές πολυεθνικές, όπως η Google.

Το τέχνασμα που χρησιμοποιούν το περιέγραψε στους New York Times αμερικανός οικονομολόγος που έχει εργαστεί επί μακρόν σε αυτό τον τομέα: Η Google λοιπόν πρώτα μετέφερε την πνευματική ιδιοκτησία των τεχνολογιών έρευνας και διαφήμισης στην εταιρεία συμμετοχών Google Ireland Holdings. Επέλεξε δε την Ιρλανδία όχι μόνο λόγω του ευνοϊκού φορολογικού της καθεστώτος αλλά για κάτι πιο σημαντικό κι ας μη φαίνεται με την πρώτη ματιά: Επειδή το Δουβλίνο επιτρέπει σε μια εταιρεία να είναι μεν στα ιρλανδικά φορολογικά μητρώα, αλλά να διοικείται από τις Βερμούδες που είναι σχεδόν στο μέσο του Ατλαντικού. Στη συνέχεια η Google Ireland Holdings δημιούργησε μια θυγατρική, την Google Ireland Limited, στην οποία παραχώρησε την άδεια να χρησιμοποιεί την τεχνολογία της ιρλανδικής μητρικής κι είναι αυτή η εταιρεία που εκχωρεί την άδεια σε όλες τις συνδεδεμένες εταιρείες της Google σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική. Κι αυτές οι εταιρείες πληρώνουν δικαιώματα στην Google Ireland Limited, η οποία στέλνει τα κέρδη στις Βερμούδες πληρώνοντας δικαιώματα στην Google Ireland Holding. Οι δουλειές στην Ασία αντίστοιχα υπάγονται σε μια παρόμοια εταιρεία με έδρα τη Σιγκαπούρη. Κατ’ αυτόν τον (καθόλα νόμιμο) τρόπο μόνο το 2015 κατέληξαν στις Βερμούδες κέρδη της Google ύψους 15,5 δισ. δολ. που ισοδυναμούσαν με ένα φορολογικό συντελεστή σχεδόν 0%!

Ωστόσο, καμία πολυεθνική δεν θα είχε καταφέρει να ξεγλιστράει από φορολογικές της υποχρεώσεις αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μιλώντας για τη γηραιά ήπειρο, επέβαλλε τη συμμόρφωση στους φορολογικούς κανόνες με την ίδια αυστηρότητα που επιβάλει, για παράδειγμα, στην Ελλάδα τα Μνημόνια. Δημιουργούσε δηλαδή άτεγκτους μηχανισμούς φορολογικής επιτροπείας, συνεχούς ελέγχου και οικονομικών κυρώσεων στα απείθαρχα μέλη.

Αλλά ποτέ δεν δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει…

Πηγή: Πριν

Γαλλία: Οι παροχές στους πλούσιους η άλλη όψη των περικοπών στους φτωχούς

Το αφήγημα με το οποίο ενδύεται η επίθεση του κεφαλαίου στους μισθούς θέλει τις «υψηλές» εργατικές αμοιβές να απειλούν τη δημοσιονομική σταθερότητα, δηλαδή να προκαλούν ελλείμματα και να απειλούν το γενικό …καλό. Ή, να αποτελούν εμπόδιο στις νέες επενδύσεις.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Έτσι, η μείωση των μισθών εμφανίζεται ως επιβεβλημένη για να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία και να αναπτυχθεί η οικονομία. «Δεν είναι αυτό που νομίζετε», σα να λένε εν χορώ υπουργοί και ιδεολογικά κέντρα της ελίτ.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η χρονική σύμπτωση καθιστά περιττές τέτοιες δικαιολογίες. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες, αφού η νέα κυβέρνηση έκανε σαφές ότι θα μειώσει με κάθε πολιτικό κόστος τις αμοιβές και θα καταργήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις (ειδικά για το μένος εναντίον των συμβάσεων διάβασε εδώ το άρθρο του Γ. Βασσάλου κι ευρύτερα για τα μέτρα του Μακρόν εδώ) Μια μεγαλεπήβολη πρωτοβουλία συγκεκριμένα έπεισε τον καθένα ότι …ναι, είναι αυτό που νομίζουμε: Δηλαδή, η μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα δεν στοχεύει σε τίποτε άλλο παρά να κλείσει τις τρύπες που θα προκαλέσει στα κρατικά ταμεία η μείωση του φόρου στους πλούσιους. Κάπως, σαν οι παροχές τους να είναι οι περικοπές μας…

Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν από το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου. Βάσει εκτιμήσεών του, η υλοποίηση των πρόσφατων εξαγγελιών του Εμμανουέλ Μακρόν για μείωση του υψηλότερου φορολογικού συντελεστή και εισαγωγή ενός οριζόντιου φόρου στα μερίσματα θα σημάνει πώς οι 100 πλουσιότεροι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν ετησίως 582.380 ευρώ ο καθένας κατά μέσο όρο! Διευρύνοντας το δείγμα, οι 1.000 πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας θα επωφεληθούν 172.220 ευρώ ετησίως έκαστη.

Να θυμίσουμε πώς η προεκλογική εξαγγελία του Μακρόν, που του χάρισε το χαρακτηρισμό «πρόεδρος των πλουσίων» περιέγραφε συνολικές φορολογικές μειώσεις της τάξης του 70%. Γίνεται έτσι εμφανές ότι οι συνέπειες στα δημόσια οικονομικά και συγκεκριμένα τη δυνατότητα του κράτους να συνεχίσει να χρηματοδοτεί κοινωνικές παροχές και να χορηγεί μισθούς ακυρώνεται εκ θεμελίων. Σε αυτό το πλαίσιο και μόνο μπορεί να ερμηνευθεί ο επιτακτικός χαρακτήρας με τον οποίο τίθεται το αίτημα της συντριβής των γαλλικών μισθών.

Αν δε, κάποιος αντιτείνει ότι «μήπως και η Γαλλία έχει γενναίες παροχές και μεγάλο δημόσιο τομέα μιας άλλης εποχής», δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις ΗΠΑ∙ εκεί που ξεκίνησε η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση. Η πιο πρόσφατη εξαγγελία του Τραμπ, που ισοδυναμεί με χέρι φιλίας στην αμερικανική ολιγαρχία, αφορά τη μείωση του εταιρικού φόρου από το 35% στο 20%. Είναι μια μείωση τόσο σαρωτική και άνευ προηγουμένου που έχει εξοργίσει ακόμη και το φιλελεύθερο κατεστημένο, που ποτέ δεν έκρυψε τους δεσμούς αίματος τους οποίους διατηρεί με τον επιχειρηματικό κόσμο. Κυρίως αποκαλύπτει ότι η κούρσα των περικοπών δεν σχετίζεται με κάποιες υποτιθέμενες υψηλές εργατικές αμοιβές και, το σημαντικότερο, ότι δεν έχει τέλος…

Πηγή: Πριν

Επίδειξη δύναμης στις ΗΠΑ το συνέδριο του ΚΚ Κίνας

Τα μάτια στραμμένα στην Ουάσινγκτον είχαν οι 2.300 αντιπρόσωποι που συμμετείχαν στις εργασίες του 19ου συνεδρίου του ΚΚ Κίνας. Περισσότερο δε απ’ όλους ο επικεφαλής του κόμματος και πρόεδρος της χώρας, Σι Τζινπίνγκ, που κατά κοινή ομολογία είναι ο ισχυρότερος μεταμαοϊκός ηγέτης καθώς πιστώνεται όλα όσα πέτυχε η καπιταλιστική Κίνα στον ανταγωνισμό της με τις ΗΠΑ και τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα μεγαλύτερα στοιχήματα όμως είναι μπροστά. Η Κίνα αυτή τη στιγμή διεξάγει ένα ζωτικής σημασίας διμέτωπο αγώνα στρέφοντας όλες τις της δυνάμεις σε δύο κατευθύνσεις: στην εξάπλωση στο εξωτερικό και τον μετασχηματισμό στο εσωτερικό.

Το γιγαντιαίο σχέδιο «Μία Ζώνη Ένας Δρόμος» (περισσότερα εδώ) που στοχεύει στην επένδυση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε υποδομές στην Κεντρική Ασία, την Ευρώπη και την Αφρική δεν υπηρετεί μόνο τη δημιουργία αυτοκινητοδρόμων και λιμανιών για να μεταφέρονται και να ξεφορτώνονται ταχύτερα τα κινέζικα προϊόντα ώστε οι μηχανές στην ενδοχώρα και τα παράλια της αχανούς χώρας να συνεχίζουν να δουλεύουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο 100% της δυναμικότητάς τους. Ταυτόχρονα με την ανάσχεση όσο το δυνατόν της πτωτικής πορείας των ρυθμών αύξησης του ΑΕΠ, όπως απεικονίζονται στο διάγραμμα, αποσκοπεί και στη συγκρότηση ενός ευρωασιατικού κέντρου που θα αποτελέσει αντίβαρο στο ευρωατλαντικό κέντρο το οποίο κυριάρχησε την μεταπολεμική εποχή και τώρα κλυδωνίζεται εξ αιτίας της επιθετικότητας του Τραμπ. Η ανάδυση της Κίνας ως μεγαλύτερου εμπορικού εταίρου της Γερμανίας υποδηλώνει τη δυναμική αυτής της τάσης.

Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό της χώρας είναι σε εξέλιξη ένας «μεγάλος μετασχηματισμός» που ως στόχο έχει την μετατροπή της Κίνας από μια βιομηχανική δύναμη έντασης εργασίας στηριζόμενη σε χαμηλούς μισθούς και εξαγωγές σε μια οικονομική δύναμη έντασης κεφαλαίου στηριζόμενη σε υψηλές αμοιβές και κέρδη παραγωγικότητας εργασιών υψηλής τεχνολογίας. Το βαθιά αυταρχικό, ολοκληρωτικό δε περιβάλλον που επικρατεί στην Κίνα (βλέπε απαγόρευση Google, Facebook και Twitter) δεν έρχεται σε αντίθεση με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών όπως υποστηρίζει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη που τις ταυτίζει με το φιλελεύθερο καθεστώς. Αντίθετα τις διευκολύνει όπως δείχνει η απαράμιλλη πρόοδος που έχει συντελεστεί στην εξάλειψη των μετρητών, την διείσδυση των τεχνολογιών πραγματοποίησης συναλλαγών μέσω κινητού, κ.α. Τον ίδιο στόχο, ενός βαθέως εντατικού μετασχηματισμού, εξυπηρετεί επίσης η συζητούμενη απαγόρευση της πετρελαιοκίνησης και βενζινοκίνησης στα ΙΧ κατ’ αναλογία των στόχων που έχουν θέσει Γαλλία, Αγγλία (για το 2030) και Γερμανία (2040) και η συνακόλουθη επιδότηση με 15.000 δολ. κάθε ηλεκτροκίνητου οχήματος που κατατάσσει την Κίνα στη δεύτερη θέση μετά τη Νορβηγία με κριτήριο τις επιδοτήσεις στην ηλεκτροπαραγωγή. Επίσης, ο στόχος της δημιουργίας μέχρι το 2025 «εθνικών πρωταθλητών» σε δέκα κλάδους υψηλής τεχνολογίας (ημιαγωγοί, ρομποτική, ηλεκτρικά οχήματα, κ.α.). Πρόκειται για εξελίξεις οι οποίες αλληλοσυμπληρώνονται με τη ραγδαία αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Κίνα, όπως φαίνεται στο διάγραμμα (που δεν αναιρούν ωστόσο το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα το κινέζικο κατά κεφαλήν ΑΕΠ αντιστοιχεί στο ένα τρίτο του αμερικανικού).

Όλοι αυτοί οι στόχοι δεν θα υλοποιηθούν σε κενό αέρα, ακόμη κι αν μείνουμε μόνο στο επίπεδο του οικονομικού ανταγωνισμού αφήνοντας εκτός συζήτησης τις εξελίξεις στη θάλασσα της Νότιας Κίνας ή στη Βόρεια Κορέα. Η ασφυκτική αμερικανική πίεση για άνοιγμα της κινέζικης τραπεζικής αγοράς και καθορισμό της ισοτιμίας του κινέζικου νομίσματος με όρους αγοράς θα δοκιμάσουν τα όρια αντοχών ενός συστήματος που χτίστηκε και συνεχίζει να αναπτύσσεται στη βάση του κεντρικού σχεδιασμού και της άνωθεν προστασίας.

Μένει να δούμε ποιος θα προλάβει…

Πηγή: Εφημερίδα Πριν