Αέρας αλλαγής παρασέρνει το Μπουένος Άιρες

Τους «καρτονέρος», κακοντυμένους ρακοσυλλέκτες ιθαγενείς που μαζεύουν κούτες και χαρτιά από τους κάδους του Μπουένος Άιρες, τους συναντάς παντού: στη Λεωφόρο Κοριέντες, πέριξ του Οβελίσκου, κοντά κι ακόμη στη Κάσα Ροσάδα, το Προεδρικό Μέγαρο. Δεν είναι ανάγκη να πας στις επικίνδυνες γειτονιές της Μπόκα. Τους συναντάς επίσης μέρα – νύχτα, κυρίως όμως τη νύχτα, μόλις πέσει το φως του ήλιους όταν βγαίνουν στους δρόμους μαζικά για να ξεδιαλέξουν από τα απορρίμματα ό,τι μπορεί να πουληθεί σε καλύτερη τιμή. Είναι ένας τρόπος για δεκάδες χιλιάδες άνεργους και φτωχούς εργάτες να εξασφαλίσου τα προς το ζην.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ, Αποστολή στην Αργεντινή


Η πρώτη φορά που άκουσα τον όρο «καρτονέρος» ήταν το 2002 όταν επισκέφθηκα πρώτη φορά τη Αργεντινή. Η τότε με τη σημερινή συγκυρία έχουν πολλές, εκπληκτικές ομοιότητες. Σημαντικότερη όλων ότι όπως τότε έτσι και σήμερα η Αργεντινή βιώνει τον απόηχο της κατάρρευσης ενός νεοφιλελεύθερου «θαύματος». Τότε ήταν ο Κάρλος Μένεμ, τώρα ο Μαουρίτσιο Μάκρι. Και στις δύο συγκυρίες όμως κοινό στοιχείο ήταν οι διαρκείς απειλές που πλανώνται πάνω από την Αργεντινή: ο νεοφιλελευθερισμός, το ΔΝΤ και οι Αμερικάνοι. Οι ρακένδυτοι «καρτονέρος» που πλημμυρίζουν το κέντρο και οι εκατοντάδες άστεγοι του Μπουένος Άιρες είναι το άμεσο, ορατό αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των όρων που επέβαλε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να δανειοδοτήσει την Αργεντινή. Το μόνο που κατάφερε ωστόσο ήταν να επιταχύνει την ελεύθερη πτώση της οικονομίας και του αρεντίνικου πέσο. Έτσι, ο Μάκρι εγκαταλείπει το Προεδρικό Μέγαρο με έναν πληθωρισμό που τον μήνα Σεπτέμβριο έτρεχε με 38%, το εθνικό νόμισμα από τον Ιανουάριο του 2018 να έχει υποτιμηθεί κατά 70%, την οικονομία να βρίσκεται σε ύφεση επί 20 συνεχόμενους μήνες και το τρέχων έτος αναμένει να κλείσει με συρρίκνωση της τάξης του 3,1%, ενώ το ποσοστό φτώχειας πλήττει πάνω από το 53% του πληθυσμού.

Στα απόνερα ενός ογκώδους κινήματος διαμαρτυρίας και μαζικών διαδηλώσεων που συντάραξαν την Αργεντινή το 2017 και το 2018 (δικαιώνοντας τη φήμη της ως ευαίσθητου σεισμογράφου των πολιτικών εξελίξεων σε όλη την Λατινική Αμερική) εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 27 Οκτωβρίου ο Αλμπέρτο Φερνάντες, έχοντας ως αντιπρόεδρο την Χριστίνα Φερνάντες, σύζυγο του Νέστορα Κίρχνερ που διαδέχθηκε τον Κάρλος Μένεμ. Το ζεύγος Νέστορ και Χριστίνα Κίρχνερ, που κυβέρνησε την Αργεντινή από το 2002 ως το 2015 (με την Χριστίνα να διαδέχεται τον Νέστορ μετά τον θάνατό του το 2007), γέννησε σε όλους τους Αργεντίνους συνειρμούς με το ζεύγος Περόν, με τη Χριστίνα στη θέση της Εβίτας, που ακόμη και σήμερα αποτελεί κάτι παραπάνω από είδωλο (λατρεύεται!) από εκατομμύρια Αργεντίνους!

Η νίκη του Αλμπέρτο Φερνάτες γιορτάστηκε σαν επάνοδος του περονισμού, των πιο ριζοσπαστικών, πατριωτικών καίτοι αντιφατικών πολιτικών παραδόσεων που άφησε παρακαταθήκη η ηγεσία του Χουάν Περόν. Η έκδοση στην Αργεντινή της Λε Μοντ Ντιπλοματίκ το Νοέμβριο είχε τίτλο στο εξώφυλλο «η επάνοδος της πολιτικής». Η επίσημη δε ανάληψη των καθηκόντων του την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου αναμένεται να θέσει ένα τέρμα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές φτωχοποίησης της προηγούμενης κυβέρνησης. Εν όψει αυτού του γεγονότος στην Αργεντινή έπνεε ένα αέρας αλλαγής!

Το μεγάλο ερώτημα που συνοδεύει τη θητεία του Φερνάντες σχετίζεται με την τύχη του δημόσιου χρέους της Αργεντινής. Πλευρά αυτού του προβλήματος είναι και το δάνειο του ΔΝΤ. Ο μισητός οργανισμός, όργανο της διεθνούς χρηματιστηριακής ολιγαρχίας, χρηματοδότησε την Αργεντινή με δύο δάνεια – μαμούθ ύψους 56,3 δισ. δολ. Ποτέ άλλοτε το ΔΝΤ στην ιστορία του δεν έχει δώσει τόσο μεγάλο δάνειο. Από αυτό το ποσό έχουν εκταμιευθεί 44,3 δισ. δολ. Κατά την πάγια τακτική του το ΔΝΤ με τις δόσεις του προς την Αργεντινή χρηματοδότησε την αποπληρωμή του δημόσιου εξωτερικού χρέους της χώρας. Σε αυτή την κατεύθυνση στράφηκε το 83% των ποσών που εκταμιεύτηκαν, και μόνο το 14% στράφηκε στην αποπληρωμή εσωτερικού δημόσιου χρέους. Το ΔΝΤ έτσι, όπως και στην Ελλάδα, λειτούργησε σαν ασφαλιστική εταιρεία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που αφού δάνειζε αφειδώς την Αργεντινή επί χρόνια, μόνο και μόνο ώστε η ντόπια οικονομική ελίτ να μετατρέπει τις καταθέσεις της σε σκληρό νόμισμα και να τις στέλνει σε φορολογικούς παράδεισους, την πιο δύσκολη στιγμή κλήθηκε να λειτουργήσει σαν σωσίβια λέμβος. Οι τελευταίες δε εκταμιεύσεις του ΔΝΤ στόχευαν αποκλειστικά και μόνο στην υποστήριξη της προεκλογικής εκστρατείας του νεοφιλελεύθερου προέδρου Μάκρι. Η σχετική υποστήριξη που προσέφεραν στο κλυδωνιζόμενο πέσο οι αθρόες χρηματοδοτήσεις του διεθνούς οργανισμού χρησιμοποιήθηκαν από τον Μάκρι ως επιχείρημα, όπως μας τόνισαν πολλοί, για τη δυνατότητα να αντιστραφεί η καθοδική πορεία της οικονομίας και να ξεκινήσει μια ανοδική πορεία λόγω της εμπιστοσύνης των αγορών που υποτίθεται ότι απολαμβάνει ο Μάκρι.

Οι Αργεντίνοι ωστόσο είχαν άλλη γνώμη από το ΔΝΤ και τις αγορές, που πρέπει να ομολογήσουμε ότι έχουν καταφέρει να εμφανίζουν ως προτέρημα την κερδοσκοπία τους σε βάρος των λαών. Ο νεοφιλελεύθερος Μάκρι κατάφερε να πάρει ένα δημόσιο χρέος από το επίπεδο του 38% το 2015, όταν ανέλαβε την εξουσία, και να το εκτινάξει σε επίπεδα άνω του 90% του ΑΕΠ. Ακριβώς ό,τι κάνουν σε όλο τον κόσμο οι νεοφιλελεύθεροι ηγέτες, από τον Ρ. Ρέιγκαν μέχρι τον Κ. Μητσοτάκη, πάντα εν μέσω ύμνων στη δημοσιονομική πειθαρχία… Καταφέρνουν μάλιστα την υπερχρέωση των λαών τους, που αργά ή γρήγορα μετατρέπεται σε κύματα ιδιωτικοποιήσεων και περικοπών, αντί να την εμφανίζουν σαν όνειδος και πηγή κακών να την επικαλούνται σαν θρίαμβο και την σείουν σαν τρόπαιο. Κι αυτές ακριβώς οι αγορές, που εθίζουν κυβερνήσεις και λαούς στην υπερχρέωση, όταν εμφανίζεται ένας ηγέτης όπως τώρα ο Φερνάντες που απειλεί να κόψει τα βασιλικά τους προνόμια να ενδύονται το ρόλο του αυστηρού κριτή και τιμητή… Οι δημιουργοί προβλημάτων σε ρόλο αδέκαστου αξιολογητή…

Αν η κοινωνική πολιτική αντιμετώπισης της φτώχειας που θα ακολουθήσει ο Φερνάντες είναι δεδομένη, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, αυτό που παραμένει άγνωστο είναι τι θα κάνει με το ΔΝΤ. Ο διεθνής οργανισμός άλλαξε ήδη δύο εβδομάδες πριν την ανάληψη των καθηκόντων του Φερνάντες τον αντιπρόσωπό του στην Αργεντινή, παίρνοντας θέση για έναν εξαντλητικό και μακρύ γύρο διαπραγματεύσεων. Μένει να φανεί ποιο θα είναι το περιεχόμενο και το αποτέλεσμα της επαναδιαπραγμάτευσης.

Μέχρι στιγμής ο νέος πρόεδρος έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να ζητήσει το εναπομείναν ποσό από το δάνειο του ΔΝΤ. «Αν έχεις πρόβλημα, επειδή έχεις χρέος, πιστεύεις ότι η λύση είναι να συνεχίσεις να δανείζεσαι;», ήταν τα λόγια του. Κατ’ επανάληψη επίσης έχει επικρίνει το ΔΝΤ επειδή με τα δάνεια του χρηματοδοτήθηκε και διευκολύνθηκε η φυγή κεφαλαίων από την Αργεντινή «μια παταγώδης αποτυχία όσων περιγράφονται στο Άρθρο 4 του Μνημονίου με το ΔΝΤ». Σκοπός δε του Φερνάντες είναι, με όσα ο ίδιος πάλι δήλωσε, «να αναζωογονήσει την οικονομία προκειμένου να πληρώσει και να επιλύσει με ουσιώδη τρόπο το πρόβλημα του χρέους».

Το ερώτημα που τίθεται άμεσα ή έμμεσα μπροστά στη νέα πολιτική ηγεσία της Αργεντινής είναι αν θα πληρώσει ή όχι το εξωτερικό της χρέος. Δεν αποτελεί μάλιστα ζήτημα θέλησης, αλλά δυνατότητας∙ στάθμισης επιλογών. Στο πρόσφατο παρελθόν κατ’ επανάληψη η Αργεντινή προχώρησε σε μονομερή αθέτηση πληρωμών έναντι των ξένων πιστωτών της. Η πιο πρόσφατη ήταν το 2015 από την Χιστίνα Κίρχνερ, με αποτέλεσμα εναντίον της Δημοκρατίας της Αργεντινής να κινηθούν δικαστικά τα πιο επιθετικά κερδοσκοπικά κεφάλαια του κόσμου, όπως του Πόλσον. Ενεργοποιήθηκαν επίσης σοβαρότατες οικονομικές κυρώσεις. Το βάρος των εξωτερικών δανειακών υποχρεώσεων της Αργεντινής (με ένα ΑΕΠ της τάξης των 518 δισ. δολ. για το 2018, πιο χαμηλά κι από το ΑΕΠ του 2011 που έφτασε τα 530 δισ. δολ.) είναι τόσο μεγάλο για τα επόμενα χρόνια, όπως φαίνεται και στον πίνακα που παραθέτουμε, που ακόμη και να ήθελε η νέα πολιτική ηγεσία είναι πολύ δύσκολο να πληρώσει τα χρέη που λήγουν και να αποφύγει έτσι μια νέα δημοσιονομική κρίση… Εξαιρετικά δύσκολο θεωρείται για την Αργεντινή ακόμη και να πετύχει μια ήπια αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της, αλλάζοντας για παράδειγμα το χρόνο αποπληρωμής και το επιτόκιο…

Λήξεις δημόσιου χρέους Αργεντινής

2020                      57,679

2021                       28,349

2022                       43,726

2023                       38,386

Σύνολο:                168,230

Μουσείο εξωτερικού χρέους

Στην Αργεντινή πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έχει την ωριμότητα να αντικρίζει με θάρρος το παρελθόν της. Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί η απόφαση δημιουργίας Μουσείου για το Εξωτερικό Χρέος της χώρας, το οποίο μάλιστα στεγάζεται στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες. Το Μουσείο είναι μια ανοιχτή εγκυκλοπαίδεια, με πλήθος πληροφοριών. Στα ταμπλό που υπάρχουν στο μικρό του χώρο μπορεί ο επισκέπτης να διαβάσει τα σημαντικότερα γεγονότα που σημάδεψαν τη δημοσιονομική ιστορία της Αργεντινής: από τις καταστροφικές πολιτικές του ΔΝΤ μέχρι τη συμβολή του διανοητή Αλεχάνδρο Όλμος που επινόησε και καθιέρωσε σε διεθνές επίπεδο τον όρο του παράνομου και αθέμιτου χρέους.

Η ειλικρίνεια με την οποία η Αργεντινή αντιμετωπίζει το παρελθόν της γίνεται καλύτερα αντιληπτή αν τη συγκρίνουμε με την εθελοτυφλία και το πέπλο σιωπής που αντιμετωπίζει η Ελλάδα τις δημοσιονομικές της περιπέτειες. Κι ας έχουμε χρεοκοπήσει τόσες φορές όσες κι η Αργεντινή…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Δυτική Όχθη: Στις Συμπληγάδες των checkpoints και των εποικισμών

Οδοιπορικό στην Παλαιστίνη

Συνεντεύξεις, μαρτυρίες και καθημερινά περιστατικά από τη Δυτική Όχθη, όπως τα κατέγραψε η αποστολή του Advanced Media Institute και του περιοδικού Δημοσιογραφία

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αντίδραση του Νασούφ στο τηλέφωνο που δέχτηκε από την ισραηλινή αστυνομία ήταν απρόβλεπτη για τους γύρω του, αλλά κάτι παραπάνω από εύστοχη. «Το ξέρω κι είναι νόμιμο» τους είπε όταν τον ρώτησαν αν γνωρίζει ότι ο γιός του, που είχε ήδη συλληφθεί, κάνει χρήση χασίς. Αφού η προσπάθειά τους να στρέψουν τον πατέρα κατά του παιδιού έπεσε στο κενό, τον ενημέρωσαν ότι θα παραμείνει για δύο μέρες στη φυλακή επειδή έκανε μπάνιο στο κομμάτι εκείνο της Νεκρής Θάλασσας που είναι για τους Εβραίους. Άθελά του ο μικρός, παρότι είχε αφήσει την πετσέτα του στο μικρό εκείνο κομμάτι παραλίας που επιτρέπεται να κολυμπούν οι Άραβες, απολαμβάνοντας το μπάνιο του στα μοναδικά νερά της Νεκρής Θάλασσας, κατά την κολύμβηση έκανε το «λάθος» της Ρόζας Παρκς που το 1955 έκατσε σε θέση λευκού σε ένα λεωφορείο της Αλαμπάμα.

Το αδίκημα του γιου του Νασούφ ήταν ότι έκανε μπάνιο σε νερά όπου επιτρέπεται το κολύμπι σε «Εβραίους μόνο». Ο διαχωρισμός ακόμη και της Νεκρής Θάλασσας σε ένα κομμάτι, προφανώς το μεγαλύτερο και ωραιότερο, που είναι για τους Εβραίους και σε ένα άλλο κομμάτι, προφανώς το μικρότερο και το χειρότερο, που είναι για τους Άραβες, αν και ενδεικτικό για τους φυλετικούς διαχωρισμούς δεν είναι ενδεχομένως το χειρότερο, ούτε το πιο προσβλητικό.

Ντε φάκτο απαρτχάιντ

Σε κάθε περίπτωση δικαιολογεί απολύτως αυτό που μας μεταφέρθηκε κατά τη διάρκεια της αποστολής του Advanced Media Institute και του περιοδικού Δημοσιογραφία στην Παλαιστίνη: ότι ακόμη κι ο Νοτιοαφρικάνος αιδεσιμότατος Ντέσμοντ Τούτου όταν επισκέφθηκε την Παλαιστίνη αναγνώρισε δημόσια ότι το καθεστώς του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική ήταν πιο ήπιο και λιγότερο καταπιεστικό από το καθεστώς απαρτχάιντ που έχει επιβάλει η ισραηλινή κατοχή στα ιστορικά Παλαιστινιακά εδάφη!

Το καθεστώς των διακρίσεων σε βάρος των Παλαιστινίων είναι ορατό και στον πιο ανυποψίαστο επισκέπτη, ακόμη και στον περαστικό. Οι εποικισμοί που φυτρώνουν σαν μανιτάρια γύρω από όλες τις παλαιστινιακές πόλεις της Δυτικής Όχθης και μέσα σε αυτές αποτελούνται από κτίρια σύγχρονου σχεδιασμού. Οι δρόμοι τους είναι πλακόστρωτοι ώστε να μετριάζεται η τρομερή ζέστη, η πολεοδομία είναι υποδειγματική ενώ το πράσινο και δη το γκαζόν μετατρέπει τους εποικισμούς σε μικρές οάσεις. Φρουρούνται δε νύχτα – μέρα από στρατιώτες, που σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται μόνιμα σε θέση βολής και με το όπλο στη σκανδάλη, ενώ σε πολλούς εποικισμούς όπως στη Χεβρώνα οι στρατιώτες είναι περισσότεροι από τους Εβραίους και, το σημαντικότερο, στην πράξη έχουν κάθε δικαίωμα να σκοτώνουν τους Παλαιστίνιους. Η μοναδική «υποχρέωση» των Ισραηλινών είναι αμέσως μετά τη δολοφονία να ρίχνουν δίπλα στη σωρό του Παλαιστίνιου ένα μαχαίρι. Έτσι, ο στρατός κατοχής δικαιολογεί κάθε δολοφονία υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε θέση άμυνας…

Οι έποικοι αποτελούν εδώ και χρόνια σημείο τριβής καθώς ο ΟΗΕ έχει αποδοκιμάσει με αλλεπάλληλα ψηφίσματα την εγκατάστασή τους (με πιο πρόσφατη την απόφαση 2336, της 23ης Δεκεμβρίου 2016, δες εδώ), ενώ εναντίον τους έχουν στραφεί ακόμη και τα προοδευτικά εβραϊκά λόμπι που δρουν στις ΗΠΑ. Για το Νετανιάχου ωστόσο αποτελούν την αιχμή του δόρατος μιας πολιτικής που έχει διπλό στόχο. Από την μια να ακυρώσει στην πράξη την προοπτική δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ. Από την άλλη να αποικιοποιήσει/προσαρτήσει τα παλαιστινιακά εδάφη στο Ισραήλ χωρίς όμως να εκχωρήσει πλήρη πολιτικά δικαιώματα στους Παλαιστινίους, περιλαμβανομένου του δικαιώματος στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Πρόκειται για ένα σχέδιο που με εξαίρεση ορισμένα μικρά διαλλείματα, όπως επί κυβέρνησης Γιτζάκ Ράμπιν, υπηρετείται με θρησκευτική προσήλωση από το καθεστώς του Ισραήλ από το 1948 μέχρι και σήμερα.

Η παραβίαση της απόφασης 2336 του Συμβουλίου Ασφαλείας από το Ισραήλ δεν είναι εξαίρεση. Το Ισραήλ πιθανά να αποτελεί το κράτος που διατηρεί το παγκόσμιο ρεκόρ παραβιάσεων αποφάσεων του ΟΗΕ. Μια περιεκτική καταγραφή τους υπάρχει εδώ. Την ίδια τύχη με τις αποφάσεις του ΟΗΕ έχουν κι οι αποφάσεις Διεθνών Δικαστηρίων. Ξεχωρίζει η απόφαση που καταδικάζει τη ανέγερση του τείχους και ζητά μάλιστα από το Ισραήλ να το κατεδαφίσει και να αναλάβει το κόστος των αποζημιώσεων. Αυτές τις μέρες μάλιστα συμπληρώνονται 15 χρόνια από τη συγκεκριμένη απόφαση της 9ης Ιουλίου 2004 (δες εδώ). Το τείχος έχει στρατηγική σημασία για το κράτος απαρτχάιντ μιας και διαιρεί ντε φάκτο τα κατεχόμενα, μετατρέπει σε Οδύσσεια και τις πιο απλές μετακινήσεις, ενώ διευκολύνει τον έλεγχο και τις ταπεινώσεις των Παλαιστινίων.

Ενθαρρυντικά προς το Ισραήλ λειτουργεί η απροθυμία πολλών κρατών να αναγνωρίσουν το παλαιστινιακό κράτος. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται κι η Ελλάδα, που αν και υπάρχει απόφαση της ελληνικής Βουλής από τον Δεκέμβριο του 2015 που καλεί την κυβέρνηση στην αναγνώριση, ουδέποτε έγινε το αποφασιστικό βήμα. Η Κύπρος αντίθετα παρότι διατηρεί ακόμη πιο στενές σχέσεις με το Ισραήλ έχει αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος (εδώ αναλυτικά) μεταφράζοντας σε πράξεις τα αισθήματα αλληλεγγύης των Κυπρίων προς τον παλαιστινιακό λαό.

Καθημερινή καταπίεση

Το πρόσωπο της κατοχής είναι αμείλικτο και σκληρό, συνώνυμο της πιο ωμής καταπίεσης. Το διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι, αναχωρώντας από την Ιεριχώ για την Ιερουσαλήμ. Στα δεξιά του δρόμου, 25 χιλιόμετρα μετά την Ιεριχώ και 50 χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στην Ιερουσαλήμ, κι αφού περάσουμε τη διασταύρωση με τον δρόμο Αμπού Τζορτζ[i], το μάτι τραβάει ένας ολοκαίνουργιος εξοπλισμός παιδικής χαράς που είναι σωριασμένος στο έδαφος.

Δίπλα από την τσουλήθρα βρίσκονται παραπήγματα από νάιλον, τσίγκους και άλλα φτιαγμένα από μεταχειρισμένα ελαστικά αυτοκινήτων, όπως το σχολείο. Στο βάθος δε, στην κορυφή του λόφου, διακρίνεται ένας από τους μεγαλύτερους εβραϊκούς εποικισμούς της περιοχής πνιγμένος στο πράσινο. Βρισκόμαστε στο χωριό Χάν Αλ Αχμάρ (Κόκκινο Χάνι, στα ελληνικά). Οι εβραίοι έποικοι, αξιοποιώντας την προνομιακή γεωγραφικά θέση στην οποία βρίσκονται τα σπίτια τους, ελέγχουν με κιάλια το χωριό κι αν διαπιστώσουν οποιαδήποτε νέα κατασκευή, έρχονται σε λίγη ώρα οι μπουλντόζες του ισραηλινού στρατού κατοχής και την ισοπεδώνουν. Ακόμη κι αν είναι τουαλέτες ή παιδική χαρά την οποία μάλιστα δώρισε πρεσβεία ευρωπαϊκής χώρας!

Το Χαν Αλ Αχμάρ έχει 152 κατοίκους κι όλοι είναι Βεδουίνοι – ένας ακόμη μη «περιούσιος λαός», που κατοικούσε ανέκαθεν στην Παλαιστίνη και υπομένει τις ίδιες διώξεις με τους Παλαιστίνιους. Το Ισραήλ έχει επιχειρήσει κατ’ επανάληψη να κατεδαφίσει το χωριό όχι μόνο επειδή θέλει να διαλύσει και να διώξει όλους τους Βεδουίνους. Στο χωριό τους θέλει να κατασκευάσει ένα δρόμο που να συνδέει την Ιεριχώ με την Ιερουσαλήμ και να είναι αποκλειστικά δικός τους. Το σχέδιο του Νετανιάχου  έχει παγώσει (χωρίς να έχει ακυρωθεί) λόγω της διεθνούς κατακραυγής και των ισχυρών αντιστάσεων.

Εκατοντάδες αγωνιστές έχουν περάσει δεκάδες μέρες και νύχτες σε αυτό το χωριό έτσι ώστε με την παρουσία τους να αποτρέψουν τις μπουλντόζες του Ισραηλινού κράτους.

Μεταξύ αυτών και υπουργός Ουαλίντ Ασάφ, πρόεδρος της Επιτροπής Αντίστασης στην Aποικιοποίηση και το Τείχος, τον οποίο συναντήσαμε στο γραφείο του στη Ραμάλα. Πρόκειται για μια Επιτροπή που η δράση της είναι …24/7, καθώς το έργο της είναι να σταματάει τις ισραηλινές μπουλντόζες και να μπαίνει μπροστά στις προτεταμένες ισραηλινές κάνες, κινητοποιεί πολίτες και αγωνιστές, κι ενημερώνει από δημοσιογράφους μέχρι πολιτικούς του εξωτερικού για τα ισραηλινά εγκλήματα.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης απείλησε το Ισραήλ ότι σε περίπτωση που προχωρήσει στην κατεδάφιση του χωριού των Βεδουίνων Παλαιστινίων Χαν Αλ Αχμάρ  θα το κατηγορήσει για εγκλήματα πολέμου, ενώ ισχυρές αντιδράσεις υπήρχαν και από την ΕΕ.

Το σχέδιο επίλυσης του Παλαιστινιακού που εισηγήθηκε η κυβέρνηση Τραμπ κι απορρίφθηκε εκ προοιμίου από την Παλαιστινιακή Αρχή, όπως μας δήλωσαν όλοι οι αξιωματούχοι με τους οποίους συναντηθήκαμε, δεν ασχολείται με τα ακανθώδη θέματα όπως είναι η γη, οι έποικοι και τα κυριαρχικά δικαιώματα. Στην πράξη, απλώς, κάνει πλάτες στα τετελεσμένα που δημιουργεί το Ισραήλ μέρα – νύχτα, με τη δύναμη των  όπλων.

Το ξεχασμένο Όσλο

«Στην διεθνή πολιτική όμως δεν ξεκινάμε από το μηδέν», όπως μας τόνισε στη συνάντηση που είχαμε ο Ναμπίλ Σάαθ, υπουργός Εξωτερικών για χρόνια και σύμβουλος του προέδρου της Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, για θέματα εξωτερικής πολιτικής. «Οι ΗΠΑ ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τα θέματα που άφησε ανοιχτά η συμφωνία του Όσλο όπως η πρωτεύουσα, τα σύνορα, η τύχη της Ιερουσαλήμ, οι πρόσφυγες και το θέμα της ασφάλειας». 

Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει ωστόσο ότι ρίχνει όλο της το βάρος στην οικονομία και το σχέδιο της προέκρινε την επιχειρηματική άνθηση των κατεχομένων εδαφών, μέσω της οποίας θα εξασφαλισθεί η ευημερία των Παλαιστινίων. Δεν είναι ούτε καν ευσεβείς πόθοι. Είναι στάχτη στα μάτια των Παλαιστινίων και της διεθνούς κοινότητας.

Στην Ιεριχώ επισκεφθήκαμε μια παλαιστινιακή επιχείρηση που παράγει κι εξάγει χουρμάδες. «Τους καλύτερους χουρμάδες στον κόσμο», όπως μας εξήγησε ο Μοχάμεντ Νταχμούντ, που εργάζεται στην επιχείρηση. «Κι αυτό οφείλεται στις μεθόδους βιολογικής καλλιέργειας και στο νερό της περιοχής, λόγω της γειτνίασης με την Νεκρή Θάλασσα».

Κάπου εδώ όμως σταματούν τα …καλά νέα. «Συσκευάζουμε γύρω στα 1.500 κιλά χουρμάδες την ημέρα και απασχολούμε 10 άτομα», μας λέει ο συνομιλητής μας. «Δεν καταφέρνουμε όμως να εξάγουμε όσο θα μπορούσαμε λόγω του Ισραήλ. Εξ ανάγκης χρησιμοποιούμε ισραηλινές εταιρείες για να προωθήσουν τις εξαγωγές μας. Πέρυσι όμως επειδή και το ίδιο το Ισραήλ είχε μεγάλη δική του παραγωγή άφησε πίσω τις δικές μας εξαγωγές. Άλλες φορές, για ανεξήγητους λόγους, τα προϊόντα μας μένουν στα σύνορα και σαπίζουν, με αποτέλεσμα οι εξαγωγές σε τελική ανάλυση να μας προκαλούν οικονομική ζημιά», ήταν τα λόγια του.

Κατ’ επέκταση, η οικονομία προσδιορίζεται από την πολιτική κι όσο μείζονα θέματα όπως της δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους στα σύνορα του 1967 μένουν άλυτα καμιά ευημερία δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο και τις ταπεινώσεις της κατοχής, που είναι μια καθημερινότητα για εκατομμύρια Παλαιστίνιους, που κάθε μέρα ζουν ένα Γολγοθά. Μεταξύ αυτών και «η πιο γενναία γυναίκα του κόσμου».

Το σπίτι της το έκτισε το 1964. Ακριβώς δίπλα από το δικό της, στις 4 Οκτωβρίου 1984, χτίστηκε ένας εβραϊκός εποικισμός. Οι έποικοι για την πλάκα τους πυροβολούν στο σπίτι της όποτε θέλουν. Τα σημάδια από τις σφαίρες είναι ορατά παντού. Όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι είναι προστατευμένοι από σύρματα και κάγκελα επειδή οι έποικοι συνεχώς της εκσφενδονίζουν ό,τι βρουν: μπουκάλια, πέτρες, κοκ.

Όποτε βγαίνει ο εγγονός της να παίξει στον κήπο οι έποικοι τον προπηλακίζουν, ενώ κάτι κουνέλια και σκυλιά που είχε τα δηλητηρίασαν. Ο ισραηλινός στρατός της απαγορεύει για λόγους ασφαλείας να φυτέψει στον κήπο οτιδήποτε. Με διαταγή μάλιστα έκλεισαν και την κεντρική πόρτα του σπιτιού της, όπου τώρα οι έποικοι παρκάρουν  τα υπερσύγχρονα και θηριώδη αυτοκίνητά τους, κι έτσι «η πιο γενναία γυναίκα του κόσμου» είναι αναγκασμένη για να φτάσει στο σπίτι της να περνάει μέσα από χωράφια.

Την προφανή ερώτηση που εξ αρχής ήθελα να της θέσω («γιατί δεν φεύγει») δεν μπόρεσα. Γιατί από την πρώτη στιγμή που κάτσαμε στη βεράντα της μέχρι την τελευταία μας δήλωνε ξανά και ξανά την απόφασή της να υπερασπίσει το σπίτι και τη γη της. «Ο σύζυγός μου συνελήφθη όταν επιχείρησε να υπερασπίσει το γιό μου από μια επίθεση εποίκων. Στη φυλακή έπαθε εγκεφαλικό κι έμεινε 16 μέρες σε κώμα. Από το νοσοκομείο τον έφεραν να πεθάνει στο σπίτι και επί μέρες άντεχε. Στο τέλος, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, ψέλλισε στο γιατρό, που απορούσε για τις αντοχές του, ότι δεν ήθελε να αφήσει αυτό εδώ το σπίτι», ήταν τα λόγια της.

Κανένας νέος πρόσφυγας!

Τη ρώτησα στη συνέχεια για την δικαιοσύνη του Ισραήλ, που συχνά πυκνά χαρακτηρίζεται κι ως «η μοναδική δημοκρατία στη Μέση Ανατολή».

«Γιατί δεν προσφεύγετε στα δικαστήρια;».

Γελώντας μου απάντησε: «Τέσσερις καταδικαστικές αποφάσεις έχω στα χέρια μου, αλλά καμιά δεν έχει ποτέ εκτελεστεί!», απάντησε.

Χαρακτηριστική ήταν και η απάντηση που μας έδωσε ο παλαιστίνιος αναπληρωτής κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ, Αμπντάλα Σιέμ, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε σχετικά με την προσπάθεια των Ισραηλινών να τους διώξουν από τον τόπο τους (κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας ο κυβερνήτης είχε συλληφθεί από τους Ισραηλινούς): «Δε θα κάνουμε άλλη φορά το λάθος να γίνουμε πρόσφυγες στη Συρία, το Λίβανο και άλλες χώρες»!

Στη διάρκεια του ταξιδιού μας συγκλονιστική ήταν και η μαρτυρία ενός πρόσφυγα του 1948, που ζει από τότε σε στρατόπεδο προσφύγων, της Νάμπλους. Το δράμα του, όπως το καταγράψαμε με την κάμερα του κινητού είναι το δράμα εκατομμυρίων άλλων προσφύγων.

Στην Ιερουσαλήμ, όπως μας εξήγησε ο Αμπντάλα Σιέμ, το Ισραήλ διεξάγει μια τεράστια προσπάθεια  με στόχο να αλλάξει η σύνθεση του πληθυσμού. Το πετυχαίνουν απαγορεύοντας στους Άραβες ακόμη και να συντηρήσουν τα σπίτια τους, κατεδαφίζοντας σπίτια Αράβων, κ.α. Ουραγό σε αυτή την προσπάθεια το Ισραήλ έχει το ελληνικό πατριαρχείο, παρότι οι πιστοί του είναι Παλαιστίνιοι ορθόδοξοι…

Το καθεστώς των διακρίσεων επεκτείνεται ακόμη και στο δικαίωμα στο νερό, όπως μας τόνισε ο υπουργός Υδάτινων Πόρων της Παλαιστινιακής Αρχής, Σαντά Ατίλι, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε.  «Το πρόβλημα είναι δραματικό στη Γάζα. Όποιος πιει νερό για πρώτη φορά αρρωσταίνει. Το κάκιστης ποιότητας νερό έχει δημιουργήσει το πρόβλημα των νεογέννητων “μπλε μωρών”. Οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται νερό για 3 ημέρες για να μπορούν οι έποικοι να έχουν όσο νερό θέλουν για να ποτίζουν το γρασίδι τους και να πλένουν τα αυτοκίνητά τους. Στους εποικισμούς δεν θα δείτε δεξαμενές στην ταράτσα επειδή έχουν πρόσβαση στο δίκτυο ύδρευσης, αντίθετα με τους Παλαιστίνιους. Πολλές χώρες της Ευρώπης μας προσφέρουν τον πιο εξελιγμένο μηχανολογικό εξοπλισμό και το Ισραήλ δεν μας επιτρέπει να τον παραλάβουμε!»

Στην Ιεριχώ, που έχει αφόρητη ζέστη, το πρόβλημα είναι ακόμη πιο οξύ καθώς το Ισραήλ δεν επιτρέπει καν στους Παλαιστίνιους να τοποθετούν δεξαμενές στην ταράτσα τους, ενώ οι ισραηλινοί αγρότες έχουν δικαίωμα να τοποθετούν ακόμη και air conditions. «Το Ισραήλ θέλει να μας διώξει από εδώ λόγω της στρατηγικής σημασίας που έχει η πόλη μας, καθώς είναι η ανατολική πύλη της Παλαιστίνης. Οι δολοφονίες ακόμη και παιδιών, όπως συνέβη πριν 20 μέρες, και οι κατεδαφίσεις σπιτιών είναι καθημερινό φαινόμενο», μας τόνισε ο κυβερνήτης της Ιεριχού και της Κοιλάδας του Ιορδάνη, Μαγίντ Αλ Φατιανί.

Το δράμα των Παλαιστινίων δεν σταματάει  στα σπίτια τους. Συνεχίζεται και κορυφώνεται σε κάθε τους μετακίνηση. Τα check points είναι εκατοντάδες, σπαρμένα παντού. Σε δρόμους, έξω από σπίτια, ακόμη και στις ταράτσες των σπιτιών, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα ακόμη και στα παιδιά που θέλουν να φτάσουν στο σχολείο.

Τομέας  που αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για τους δήμους, όπως μας τόνισε η Λαϊλά Γκανάμμ κυβερνήτης της περιοχής της Ραμάλας – Αλ Μπαϊρέ.

Στα checkpoints νόμος είναι  ό,τι αποφασίσει ο στρατός κατοχής. Δε θα ξεχάσω τρία περιστατικά.

Το πρώτο ήταν στη Χεβρόνα όταν 18χρονος ισραηλινός στρατιώτης με το «έτσι θέλω» απαγορεύει σε Παλαιστίνιο να μπει στο σπίτι του. Όταν η αποστολή μας του διαμαρτυρήθηκε ότι δεν έχει αυτό το δικαίωμα, άρχισε να ουρλιάζει σαν μανιασμένος δείχνοντας την ντροπή που αισθάνονται για τα «καθήκοντα» που φέρνει σε πέρας εκτελώντας τις πιο άδικες, απάνθρωπες και κτηνώδεις εντολές. Ειρήσθω εν παρόδω, το δικαστήριο της Νυρεμβέργης που δίκασε και καταδίκασε τους Ναζί διώκτες των Εβραίων έλυσε άπαξ και δια παντός το ηθικό ζήτημα που γεννιέται από την υποχρέωση εκτέλεσης τέτοιου τύπου εντολών…

Η καθημερινή φρίκη των ελέγχων

Και το δεύτερο περιστατικό μου ξύπνησε ανάλογες μνήμες και κυρίως συναισθήματα. Δύο είναι οι επισκέψεις σε μουσεία που η συγκίνηση η οποία συνόδευσε την περιήγησή τους, μου έχει εντυπωθεί περισσότερο από τα εκθέματα. Το ένα είναι στο Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού, παρακολουθώντας το ολιγόλεπτο βίντεο που δείχνει  τις πυρετώδεις προσπάθειες του προσωπικού του να χτίσει και να θάψει τα εκθέματα του μουσείου, για να τα σώσει από την εισβολή των Ισραηλινών το 1982.

Το άλλο μουσείο βρίσκεται στο Βερολίνο, λίγα μέτρα μακριά από την Πύλη του Βρανδεμβούργου. Είναι το μουσείο του Ολοκαυτώματος. Περπατώντας  περιμετρικά το μόνο που διακρίνει κάθε περαστικός είναι πέτρινοι όγκοι. «Τίποτε σημαντικό», μπορεί να πει, όπως το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το Ολοκαύτωμα. Περπατώντας όμως στους στενούς διαδρόμους, λόγω της κλίσης τους, μέσα σε λίγα λεπτά σου προκαλείται αν όχι ναυτία, ένα αίσθημα ελαφράς ζάλης και αποπνιξίας. Πολύ περισσότερο αν μπεις βράδυ. Ξεχνάς από πού μπήκες, νιώθεις μόνος και αβοήθητος. Σε κυριεύει ένα αίσθημα απόγνωσης, σαν να περιδίνεσαι στο άγνωστο, χωρίς προσανατολισμό.

Το ίδιο συναίσθημα σε κυριεύει στο checkpoint DCO στη Ραμάλα. Το επισκεφθήκαμε στις 4 το πρωί για ένα και μόνο λόγο: Επειδή από τις 6 και μετά η διέλευσή του μπορεί να κρατήσει 3 και 4 ώρες οι Παλαιστίνιοι που πάνε να εργαστούν στην Ιερουσαλήμ επιλέγουν να το περάσουν πριν το χάραμα για να φτάσουν νωρίς στο χώρο εργασίας τους, όπου πάνε και περιμένουν 2 και 3 ώρες μέχρι να πιάσουν δουλειά. Το 8ωρο έτσι γίνεται τουλάχιστον 12ωρο. Μπαίνοντας στην κτιριακή εγκατάσταση είσαι υποχρεωμένος να περάσεις έναν λαβύρινθο με ατελείωτα ζιγκ ζαγκ, παρατηρούμενος συνεχώς από κάμερες που όσο καλή αίσθηση προσανατολισμού και να διαθέτεις μετά την τρίτη ή τη τέταρτη στροφή τα έχεις ξεχάσει …όλα! Απόγνωση κι ένα διαρκές αίσθημα επιτήρησης και ταπείνωσης ακόμη κι αν δεν φροντίσουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες να σε εξευτελίσουν όπως κάνουν συνέχεια απέναντι στους Παλαιστίνιους. Τα ίδια ακριβώς συναισθήματα που αισθάνεται ο καθένας στο μουσείο του Ολοκαυτώματος Βερολίνου μόνο που στη Ραμάλα είναι καθημερινή κι αναπόδραστη πραγματικότητα.

Το τρίτο περιστατικό συνέβη κατά τη επιστροφή από τη Νάμπλους στη Ραμάλα. Η επίσκεψη στη Νάμπλους ως αφορμή είχε το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψε η πρόεδρος του Advnaced Media Institute Σοφία Ιορδανίδου με τον πρύτανη του πανεπιστημίου της Νάμπλους και την προβολή του ντοκιμαντέρ Ίχνη στο τμήμα ΜΜΕ του πανεπιστημίου.

Στο δρόμο για τη Ραμάλα το checkpoint παρότι ήταν γνωστό πώς έκλεινε στις 10 το βράδυ είχε κλείσει από τις 9. Η ερώτηση του οδηγού προς τους ισραηλινούς στρατιώτες «γιατί το έκλεισαν νωρίτερα» προκάλεσε την οργή τους. Η επιθετικότητά τους καταλάγιασε μόνο όταν δείξαμε τα ξένα διαβατήρια… Προφανώς τυχαία… Παρόλ’ αυτά  η μπάρα δεν σηκώθηκε!

Η διαρκής κλιμάκωση της ισραηλινής επιθετικότητας έχει ωθήσει πολλούς καθημερινούς Παλαιστίνιους να θεωρούν ότι η εποχή των συμβιβασμών και της αναζήτησης λύσεων στο πλαίσιο του διαλόγου με το Ισραήλ έχει τελειώσει. Όσους ρωτήσαμε ποιος θα κερδίσει σε περίπτωση εκλογών (που έχουν να διεξαχθούν από το 2006 και τότε νικητής ήταν η Χαμάς) η απάντηση ήταν ομόφωνη: η Χαμάς! Η νίκη της τον Μάιο του 2017 στις εκλογές στο πανεπιστήμιο του Μπιρζέιτ στη Δυτική Όχθη (δες εδώ) μόνο τυχαία δεν ήταν.

Τα χειρότερα έπονται;

Πολλές φορές συνομιλητές μας, μας προϊδέασαν ότι η περίοδος που διανύουμε δεν είναι παρά η ηρεμία πριν την θύελλα. Άλλοι μίλησαν ακόμη και για «μήνα του μέλιτος» τονίζοντας ότι μια αιματηρή και γενικευμένη σύγκρουση δεν είναι παρά θέμα χρόνου.

Η Παλαιστινιακή Αρχή από την άλλη ως αποτέλεσμα πρώτο, της όξυνσης της ισραηλινής αδιαλλαξίας, δεύτερο, της επιδείνωσης των διεθνών συσχετισμών και τρίτο και σημαντικότερο, της ριζοσπαστικοποίησης των Παλαιστινίων υιοθετεί μια πιο αγωνιστική γραμμή πληρώνοντας βαρύτατο τίμημα. Όπως είναι για παράδειγμα η διακοπή των χρηματοδοτήσεων εκ μέρους των ΗΠΑ και η πειρατική παρακράτηση από το Ισραήλ των φορολογικών, δασμολογικών και άλλων εσόδων της (περισσότερα εδώ κι εδώ). Ζητούμενο αυτών των πρακτικών διεθνούς τρομοκρατίας είναι η διάλυση των δομών της, ώστε ο στόχος δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους να πάει ακόμη πιο πίσω και να μην αφεθεί η Αρχή να μετατραπεί σε κράτος, ολοκληρώνοντας τη διαδικασία που έθεσε σε κίνηση η Συμφωνία του Όσλου.

«Ξέρουν μάλιστα ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτήσεων στόχο έχει τη διαχείριση  της ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ ένα 20% του προϋπολογισμού μας κατευθύνεται στα στρατόπεδα Παλαιστίνιων προσφύγων της Συρίας, του Λιβάνου κ.α.», τόνισε ο  Σαέμπ Ερεκάτ, κορυφαίος διαπραγματευτής  της Παλαιστινιακής Αρχής, που μας τόνισε ότι ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Ντέιβιντ Φρίντμαν, που μόλις πρόσφατα αναγνώρισε την προσάρτηση ορισμένων εποικισμών στη Δυτική Όχθη είναι έποικος! Παραβάτης δηλαδή της διεθνούς νομιμότητας…

Αυτή η πορεία όξυνσης της ισραηλινής επιθετικότητας εντάθηκε αφότου ανέλαβε ο Τραμπ. «Η μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ από την αμερικανική κυβέρνηση, όπως ανακοινώθηκε τον Δεκέμβριο του 2017, έδειξε από την πρώτη στιγμή τη στάση που θα κρατήσει απέναντι στην διαμάχη», μας τόνισε  ο Μαχμούντ Αλ Αλούλ, αντιπρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής στη συνέντευξη που μας παραχώρησε. Πρόσθεσε επίσης ότι η διακοπή της χρηματοδότησης δεν είναι παρά μια προσπάθεια τιμωρίας κι εκβιασμού του ίδιου λαού.

Απέναντι σε αυτή την καθημερινή τραγωδία που έχει ένα θύτη, το Ισραήλ, κι ένα θύμα, τους Παλαιστίνιους, κι όσο διαρκεί ξεφτιλίζει το κύρος των διεθνών οργανισμών, η στάση του Τύπου είναι πιο μεροληπτική υπέρ του Ισραήλ ακόμη κι απ’ όσα περιγράφει ο Νόαμ Τσόμσκι ότι συνέβαιναν το 2000:

«Η τελευταία φάση της ιντιφάντα στα κατεχόμενα ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2000. Την 1η Οκτωβρίου, δηλαδή δύο μέρες αργότερα, το Ισραήλ άρχισε να χρησιμοποιεί αμερικανικά ελικόπτερα –δεν υπάρχουν ισραηλινά ελικόπτερα- για επιθέσεις κατά αμάχων σε πολυκατοικίες κ.λπ. σκοτώνοντας και τραυματίζοντας δεκάδες ανθρώπους. Αυτό συνεχίστηκε επί δύο ημέρες.  Από την πλευρά τους οι Παλαιστίνιοι δεν απάντησαν με πυρά, τα παιδιά μόνο πετροβολούσαν. Στις 3 Οκτωβρίου, δηλαδή δύο μέρες μετά, ο Κλίντον έκλεισε τη μεγαλύτερη συμφωνία της δεκαετίας για αποστολή στρατιωτικών ελικοπτέρων στο Ισραήλ. Τα ΜΜΕ αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν το γεγονός. Ως σήμερα δεν υπάρχει τέτοια δημοσίευση… Την ίδια απόφαση πήραν όλες οι εφημερίδες των Ηνωμένων Πολιτειών, κυριολεκτικά όλες»[ii].

Σε όλη την Ευρώπη ακόμη και φιλελεύθερα Μέσα κάνουν ρεσιτάλ μεροληψίας υπέρ του Ισραήλ (ενδεικτικά μόνο εδώ), προκαλώντας αντιδράσεις των πολιτών. Στο δυτικό Τύπο δε χωρούν ειδήσεις όπως οι δολοφονίες παλαιστίνιων δημοσιογράφων και τα αλλεπάλληλα εμπόδια που συναντούν οι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι και τα Μέσα Ενημέρωσής  τους. Οι μαρτυρίες που ακούσαμε κατά την επίσκεψή μας στην Παλαιστινιακή δημόσια τηλεόραση (PBC), που διαθέτει 1.300 εργαζόμενους στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα και 30 ανταποκριτές, ήταν συγκλονιστικές: Το κτίριο τους το 2002 βομβαρδίστηκε από το Ισραήλ, ο εξοπλισμός τους έμεινε στα τελωνεία του Ισραήλ επί 3 χρόνια, δημοσιογράφοι και πολίτες φυλακίζονται  για post που υπερασπίζονται φυλακισμένους επειδή κρίνονται ως υποκίνηση σε τρομοκρατία (περισσότερα εδώ), κλπ.

Αποτέλεσμα αυτής της εδραιωμένης μεροληψίας υπέρ του Ισραήλ είναι η δημοσιογραφική δεοντολογία και το κύρος του Τύπου να θυσιάζονται στο βωμό κοντόθωρων οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων.

Η αποστολή του ΑΜΙ επιχείρησε να αποτελέσει μια εξαίρεση…

Πηγή: περιοδικό Δημοσιογραφία

[i] Το όνομά του ο δρόμος το οφείλει σε έναν Παλαιστίνιο αγωνιστή που κατά τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής οδηγώντας ένα καμιόνι με βρετανούς στρατιώτες όταν έμαθε ότι τους πήγαινε να καταπνίξουν μια εξέγερση Παλαιστινίων έριξε το όχημα στο γκρεμό, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι οι επιβαίνοντες και η εξέγερση να μην πνιγεί στο αίμα…

[ii] Τσόμσκι Ν. (2003), Εξουσία και τρομοκρατία, Μέρος ΙΙΙ, «Η Παλαιστίνη και η μεροληψία των ΜΜΕ», Εκδ. Πατάκη, σελ. 126.

Σαέμπ Ερεκάτ: «Προσηλωμένη στο διεθνές δίκαιο η Παλαιστινιακή Αρχή»

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Για τον Σαέμπ Ερεκάτ λέγεται ότι διαπραγματευόμενος με τους Ισραηλινούς έχει περάσει πολύ περισσότερες ώρες απ΄ όσες έχει περάσει με την οικογένεια του. Ο Σαέμπ Ερεκάτ, γραμματέας της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, είναι ο άνθρωπος που πρωταγωνιστεί σε όλες τις διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Παλαιστινιακού, με αποκορύφωμα τη συμφωνία του Όσλο του 1992. Με την ομάδα του Τραμπ πραγματοποίησε 73 συναντήσεις, οι 33 εκ των οποίων με τον γαμπρό του αμερικανού προέδρου Γιάρεντ Κούσνερ που έχει αναλάβει προσωπικά την προώθηση του σχεδίου επίλυσης, το οποίο περιγράφεται συχνά κι ως «συμφωνία του αιώνα». Τον συναντήσαμε στη Ραμάλα, στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής αποστολής που διοργάνωσε το Advanced Media Institute από 11 ως 17 Ιουνίου 2019.

  • Πιά είναι η στάση της Παλαιστινιακής Αρχής απέναντι στο αμερικανικό σχέδιο επίλυσης;
  • Κατηγορηματική απόρριψη! Δεν είναι απλώς πώς παραγράφεται ό,τι έχει συμφωνηθεί επί δεκαετίες στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Η διοίκηση Τραμπ αντιμετωπίζει υπουργούς και πρωθυπουργούς άλλων κρατών σαν διευθύνοντες συμβούλους επιχειρήσεων. Αντικαθιστούν το πολιτικό σύστημα που ξέραμε με ένα πλαίσιο αποκλειστικά οικονομικών σχέσεων. Η δε, διαπραγματευτική ομάδα του Τραμπ περιλαμβάνει εποίκους στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Κι ας πρόκειται για πρακτική που έχει αποδοκιμασθεί σε διεθνές επίπεδο.
  • Σε σχέση με την επικείμενη σύνοδο του Μπαχρέιν όπου θα συζητηθεί το οικονομικό μέρος της «συμφωνίας του αιώνα» για το Παλαιστινιακό που προτείνει ο Τραμπ, πώς εκτιμάτε τη στάση της Ευρώπης;
  • Πολιτικά μιλώντας, η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας ικανοποιεί. Το Φεβρουάριο είχαμε μια κοινή σύνοδο ευρωπαϊκών και αραβικών χωρών στο Σαρμ Ελ Σαΐχ της Αιγύπτου, με τη συμμετοχή των σημαντικότερων πολιτικών ηγετών της Ευρώπης, όπως η Μέρκελ, κ.α. Το κοινό ανακοινωθέν της συνάντησης στο άρθρο 7 αναφέρει την κοινή μας συμφωνία ότι η μόνη λύση για Παλαιστινιακό είναι η λύση των δύο κρατών, στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Είμαι επίσης ικανοποιημένος με την Ευρώπη για την οικονομική βοήθεια που προσφέρει μαζί με αραβικές και άλλες χώρες στους πρόσφυγες. Δεν είμαι ικανοποιημένος από τους Ευρωπαίους επειδή δεν έχουν αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος και είμαι θυμωμένος με τους Ευρωπαίους επειδή συνεχίζουν ακόμη να εισάγουν προϊόντα από τους εβραϊκούς εποικισμούς. Δεν αντίκειται απλώς και μόνο στο διεθνές δίκαιο, είναι πλήγμα και για τους φτωχούς Παλαιστίνιους. Οι έποικοι τούς έχουν κλέψει τη γη, το νερό, τη ζωή και στη συνέχεια εξάγουν όλα αυτά τα προϊόντα. Πρέπει να καταλάβετε ότι δεν έχετε το δικαίωμα να εισάγετε, να αγοράζετε και να διαφημίζονται στη χώρα σας προϊόντα κλοπής!
  • Ποιά θα είναι η ανταπόκριση των κρατών της Μέσης Ανατολής στην πρόσκληση των ΗΠΑ να πάρουν μέρος στη σύνοδο του Μπαχρέιν;
  • Μέχρι τώρα είναι πολλές οι χώρες που έχουν δηλώσει ότι δε θα πάρουν μέρος στη σύνοδο: Ιράκ, Αλγερία, Λίβανος, Ιορδανία, Αίγυπτος, κ.α. Δεν έχει όμως καμία σημασία ποιοι θα συμμετέχουν, γιατί το κράτος της Παλαιστίνης τους έχει δηλώσει ότι δε θα πάει. Έχουμε αρνηθεί κατηγορηματικά τη συμμετοχή μας. Φανταστείτε να οργανωνόταν αύριο ένα συνέδριο για την Ελλάδα, η κυβέρνηση της χώρας σας να έλεγε ότι δε θα πάρει μέρος κι εγώ να συμμετείχα. Πώς θα το σχολιάζατε;

Ξέρω βέβαια πώς ο γαμπρός του Τραμπ, ο Κουσνέρ, θα χρησιμοποιήσει όλη την κομψότητα και την ευφυία του, μαζί με απειλές για να αναγκάσει πολλές χώρες που δε θέλουν, τελικά να συμμετάσχουν. Σε κάθε περίπτωση εμείς δε θέλουμε κανένας να μιλάει εξ ονόματός μας.

  • Σας ανησυχεί μήπως την επομένη της συνόδου υποστείτε κυρώσεις εξ αιτίας της άρνησης σας να πάρετε μέρος;
  • Όχι! Η ανεξαρτησία μας είναι δεδομένη. Το Ισραήλ μπορεί να με κρατήσει καθηλωμένο στη γενέτειρά μου την Ιεριχώ, έχει αυτή τη δυνατότητα. Μπορεί να χτίζει εποικισμούς, να κατάσχει γη, να κλέβει και να κατεδαφίζει σπίτια, να κλέβει νερό και άλλους εθνικούς πόρους, να επιβάλει συλλογικές τιμωρίες. Ποτέ όμως δεν πρόκειται να εξασφαλίσουν τη συναίνεσή μου. Δε θα δεχθώ ποτέ τίποτε λιγότερο από το διεθνές δίκαιο. Είμαι εδώ για να μείνω! Δεν πρόκειται να φύγουμε!
  • Μια τρίτη ιντιφάντα παραμένει εναλλακτική επιλογή για την Παλαιστινιακή Αρχή;
  • Η επιλογή μας είναι εμείς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας να ζήσουμε σε ειρήνη και ασφάλεια. Αν όμως μας αναγκάσουν να ξεσηκωθούμε και να πολεμήσουμε θα πολεμήσουμε. Δεν έχουμε συνηθίσει να παραδινόμαστε. Η επιλογή μας όμως είναι να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας σε ειρήνη και κανονικότητα.
  • Πώς απαντάτε σε όσους επικρίνουν τη συμφωνία του Όσλο ως αποτυχημένη, υποστηρίζοντας για παράδειγμα πώς το μόνο που κατάφερε είναι οι αραβικές χώρες να αναγνωρίσουν το Ισραήλ;
  • Διαφωνώ. Το λάθος δε βρίσκεται στη συμφωνία ειρήνης. Δεν είναι λάθος να υπογράφεις συμφωνία ειρήνης. Οι διαπραγματεύσεις δεν είναι λάθος. Το λάθος βρίσκεται σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις στο Ισραήλ που υπέγραψαν τη συμφωνία και δεν τη σεβάστηκαν. Η συμφωνία έγραφε ότι οι εποικισμοί δε θα συνεχιστούν, ότι η παλαιστινιακή δικαιοδοσία θα εγκαθιδρυθεί στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Όλα αυτά έπρεπε να γίνουν σε 5 χρόνια. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι το λάθος δε βρίσκεται στην κατοχή, τους εποικισμούς, αλλά βρίσκεται στη συμφωνία του Όσλο.
  • Εξετάζοντας τον πολιτικό χάρτη του Ισραήλ μετά τις πρόσφατες εκλογές διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να ενδιαφέρεται για την ειρήνη και την υλοποίηση των αποφάσεων του ΟΗΕ. Σε αυτό το περιβάλλον ποια είναι η στρατηγική σας;
  • Η επιλογή μας είναι να παραμείνουμε εδώ, να μην ενδώσουμε. Πιστεύω όμως βαθιά με την καρδιά και το μυαλό μου ότι όλα όσα κάνουν Νετανιάχου και Τραμπ προδιαγράφουν την καταστροφή του Ισραήλ.
  • Θεωρείτε αδύνατο να παραταθεί επ’ άπειρο η σημερινή κατάσταση;
  • Υπάρχουν δύο ενδεχόμενα. Το πρώτο είναι η εξόντωση των 6,5 εκ. Παλαιστινίων. Το δεύτερο σενάριο των Ισραηλινών είναι η μαζική εκδίωξη μας. Νομίζω πώς εν έτει 2019 δεν είναι εφικτά.
  • Η καθαρή θέση που έχετε υιοθετήσει ενάντια στη «συμφωνία του αιώνα» συνέβαλε στη βελτίωση των σχέσεων σας με τη Χαμάς;
  • Με τη Χαμάς διατηρούμε σχέση συνεργασίας στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, όπου συμμετέχουν το Λαϊκό Μέτωπο, το Δημοκρατικό Μέτωπο, το Κομμουνιστικό Κόμμα και δεκάδες άλλες οργανώσεις. Αποφασίζουμε δημοκρατικά. Η Χαμάς όμως είναι παρακλάδι των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου. Εμείς τους λέμε ότι προτεραιότητα έχουν τα λόγια κι όχι οι σφαίρες, και η απόκτηση Παλαιστινιακού κράτους. Στις 12 Οκτωβρίου 2017 η Χαμάς κι όλα τα παλαιστινιακά κόμμα υπέγραψαν μια συμφωνία που περιέγραφε πώς βήμα – βήμα θα φτάσουμε στις εκλογές. Η Χαμάς όμως στο τέλος αρνήθηκε να πάμε σε εκλογές. Ο Νετανιάχου σήμερα διατηρεί πέντε μεραρχίες στα σύνορα με τη Γάζα μόνο και μόνο για να την κρατάει αποκομμένη από τη Δυτική Όχθη.

Οι όροι για το σημερινό διαχωρισμό τέθηκαν από τον Αριέλ Σαρόν όταν το 2006 αρνήθηκε να συζητήσει μαζί μου το σχέδιο αποχώρησης από τη Γάζα…

Εγώ με τη Χαμάς διαφωνώ στα πάντα: στα κοινωνικά ζητήματα, για τη θέση των γυναικών, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την εκπαίδευση κι άλλα πολλά. Είναι κομμάτι του λαού μας όμως. Γι’ αυτό τους καλούμε να συνομιλήσουμε και να προχωρήσουμε στη διενέργεια εκλογών.

Η Χαμάς πρέπει να καταλάβει ότι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι έχουν το δικό τους κράτος που λέγεται Αίγυπτος, ο Ερντογάν το δικό του κράτος που λέγεται Τουρκία. Το δικό μας κράτος που είναι;

  • Έχετε να στείλετε κάποιο μήνυμα προς την ελληνική κυβέρνηση και το λαό;
  • Με την Ελλάδα βρισκόμαστε πολύ κοντά. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν κάποιες διαφωνίες για το αέριο, τους αγωγούς, κ.α. Ορισμένες φορές δεχόμαστε τις εξηγήσεις του έλληνα πρέσβη, άλλες φορές όχι. Πρόβλημα όμως υπάρχει με το Ορθόδοξο Πατριαρχείο κι ειδικότερα με τις πύλες της Χεβρώνας και της Τζάφας. Κάτι πρέπει να γίνει με τον Πατριάρχη και το Πατριαρχείο. Δεν είναι δυνατό να επαφίεται σε ένα Πατριάρχη, ο οποίος προστατεύεται από την Ελλάδα ή κάποια άλλη χώρα, η ενοικίαση σε Ισραηλινές εταιρείες της Ιερουσαλήμ. Η Ελλάδα πρέπει να αφυπνίσει αυτόν τον πατριάρχη.
  • Κατηγορείστε ωστόσο ότι επιχειρείτε να αλλάξετε την ηγεσία του Πατριαρχείου εγκαθιστώντας αντί του Έλληνα έναν Παλαιστίνιο.
  • Και ποιο είναι το πρόβλημα; Έχουμε παλαιστινιακή κοινότητα που είναι ορθόδοξη κι άλλη που είναι καθολική. Δεν ήρθαμε στην Κρήτη να επιβάλουμε παλαιστίνιο πατριάρχη. Το έχουμε αυτό το δικαίωμα.

Μήνυμα της Αχέντ Ταμίμι στον ελληνικό λαό: «Μποϊκοτάρετε το Ισραήλ»!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ, αποστολή στην Παλαιστίνη

Ήταν περασμένες 2 το πρωί και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε από το μπαρ στη Ραμάλα, όταν τα κινητά των Παλαιστίνιων φίλων μας άρχισαν να χτυπούν και το ένα μήνυμα να διαδέχεται το άλλο. Πολύ σύντομα μας εξήγησαν: «Έφοδος του στρατού στη γειτονιά της Αχέντ Ταμίμι»!

Η Αχέντ Ταμίμι έγινε γνωστή όταν μπήκε στη φυλακή επειδή χαστούκισε έναν ισραηλινό στρατιώτη. Η Αχεντ Ταμίμι είναι μία τυπική Παλαιστίνια τρομοκράτης, όπως βαφτίζει το εβραϊκό κράτος κάθε αγωνιστή που μπαινοβγαίνει στη φυλακή επειδή μάχεται ενάντια στην κατοχή. Η 18χρονη σήμερα Αχέντ πολύ σύντομα έγινε σύμβολο της αντίστασης ενάντια στους εβραϊκούς εποικισμούς που φυτρώνουν σαν μανιτάρια με τη χρηματοδότηση του σιωνιστικού κράτους, κι ας έχει καταδικάσει κατ’ επανάληψη ο ΟΗΕ την ανέγερσή τους.

Μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι των Ταμίμι ο στρατός κατοχής είχε ήδη αναχωρήσει αφού πρώτα συνέλαβε έναν αγωνιστή, από ένα γειτονικό σπίτι. Παρότι ήταν αργά επισκεφθήκαμε το σπίτι των Ταμίμι. Τη λίγη ώρα που μείναμε εκεί η ίδια η Αχέντ και ο πατέρας της μας εξήγησαν την καταπίεση που υφίστανται καθημερινά από το στρατό κατοχής. Επίσης, τις ύβρεις, τις προσβολές και τις προκλήσεις από τους Εβραίους έποικους.

Με την ευκαιρία της ζητήσαμε να στείλει ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό. Στάθηκε μπροστά από το πορτρέτο του νεκρού ξαδέρφου της, ο οποίος σκοτώθηκε από τον Ισραηλινό στρατό κατοχής, και μας είπε τα ακόλουθα:

«Γεια σας, είμαι η Αχέντ Ταμίμι από το Νεμπί Σαλάχ, είμαι 18 χρονών. Καλώ τον ελληνικό λαό να υποστηρίξει την Παλαιστίνη και να αγωνιστεί ενάντια στην ισραηλινή – σιωνιστική κατοχή. Επίσης να μποϊκοτάρει το Ισραήλ γιατί όταν αγοράζουν ισραηλινά προϊόντα παίρνουν τα χρήματα κι αγοράζουν όπλα, σφαίρες και σκοτώνουν τα παιδιά της Παλαιστίνης. Ελπίζω όλοι οι λαοί να υποστηρίξουν την Παλαιστίνη και να αγωνιστούν με τον παλαιστινιακό λαό».

Αμερικανικό φιάσκο κι όχι «συμφωνία του αιώνα» για το Παλαιστινιακό

Ποτέ ένα σχέδιο επίλυσης μιας διεθνούς σύγκρουσης, καμία πρόταση διευθέτησης μιας χρόνιας διαμάχης δεν έγινε ομόθυμα αποδεκτή από τα εμπλεκόμενα μέρη. Ούτε όμως απορρίφθηκε συλλήβδην πριν ακόμη γίνει γνωστή. Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα θα αποτελέσει η περίφημη «συμφωνία του αιώνα» που επεξεργάζεται εδώ κι ένα τουλάχιστον έτος η αμερικανική κυβέρνηση για το Παλαιστινιακό.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη όσο κι αν προσπαθήσαμε δεν βρήκαμε ούτε έναν Παλαιστίνιο, αξιωματούχο ή πολίτη, που να δέχεται να συζητήσει έστω το αμερικανικό σχέδιο. Κι αναφερόμενοι σε αξιωματούχους δεν μιλάμε για στελέχη της Χαμάς, της Ισλαμικής Τζιχάντ και μαρξιστικών οργανώσεων, που έχουν επιλέξει και υπηρετούν τον ένοπλο αγώνα. Μιλάμε ως επί το πλείστων για στελέχη της Φατάχ και της Παλαιστινιακής Αρχής που θεωρούν εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την επίλυση του Παλαιστινιακού τις διεθνείς διαπραγματεύσεις και τη συμφωνία του Ισραήλ. Το σχέδιο απορρίπτεται ωστόσο ακόμη και από το Ισραήλ.

«Όταν καλούμαστε να εξετάσουμε ένα σχέδιο επίλυσης οφείλουμε να ξεκινήσουμε από το ιστορικό υπόβαθρο. Όλα όσα έχουν προηγηθεί», τόνισε ο Μαχμούντ Αλ Αλούλ, αντιπρόεδρος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Φατάχ. Ο Μαχμούντ Αλ Αλούλ θεωρείται ήδη από πολλούς ο διάδοχος του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς, που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. «Σε αυτό το υπόβαθρο περιλαμβάνονται οι σταθερές του διεθνούς δικαίου και των αποφάσεων των διεθνών οργανισμών επί των οποίων κινήθηκαν μέχρι σήμερα όλες οι προσπάθειες επίλυσης. Αναφέρομαι στα εξής: Δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής όλων των προσφύγων. Επίσης, στις προσπάθειες του Κουαρτέτου, που αποτελείται από τον ΟΗΕ, τη Ρωσία, την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Η πρόταση που επεξεργάζεται ο γαμπρός του Τραμπ, ο Κουσνέρ απορρίπτει όλα αυτά τα δεδομένα στα οποία δεσμευόταν ακόμη κι ο Λευκός Οίκος επί δεκαετίες», αναφέρει ο συνομιλητής μας.

«Οι Παλαιστίνιοι δεν εξεπλάγησαν από τη στάση του Τραμπ. Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα ακόμη είχε δείξει επαρκή δείγματα γραφής. Οι σύμβουλοι που επέλεξε στη συνέχεια, ορισμένοι εκ των οποίων μένουν στους εβραϊκούς εποικισμούς της Δυτικής Όχθης, προδιέθεταν για μια τέτοια μεροληπτική στάση υπέρ του Ισραήλ. Και στο τέλος ήρθε η απόφασή του να μεταφέρει την πρεσβεία των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, υποστηρίζοντας τα σιωνιστικά σχέδια, που παραβιάζουν όλα όσα έχουν μέχρι συμφωνηθεί και η διακοπή της χρηματοδότησης. Παράλληλα ο Τραμπ δεν έκανε καμμιά προσπάθεια να αντιμετωπίσει ακανθώδη ζητήματα όπως είναι τα σύνορα ή το αποικιοκρατικό σχέδιο κατάληψης και προσάρτησης της παλαιστινιακής γης. Κάθε ζήτημα που προϋπόθετε σύγκρουση το έβγαζε από την ατζέντα. Την ίδια ώρα τα μόνα θέματα που έθεταν προς συζήτηση ήταν …ηλιθιότητες. Το όνομα για παράδειγμα οδών και πλατειών σε παλαιστινιακές πόλεις και χωριά. Στη βάση αυτών διακόψαμε κάθε σχέση με τις ΗΠΑ, απορρίπτουμε πλήρως το επερχόμενο σχέδιο».

Ποιές θα είναι οι συνέπειες για την Παλαιστινιακή Αρχή από την απόσυρσή της από τις επερχόμενες διαπραγματεύσεις, ρωτήσαμε τον Μαχμούντ Αλ Αλούλ. «Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο που μπορούν να μας κάνουν. Ο Παλαιστινιακός λαός και η ηγεσία του έχουν εμπειρία και υπερηφάνεια» μας τόνισε ενώ μας περιέγραψε κι ένα περιστατικό από τα χρόνια της βαθιάς παρανομίας και του ένοπλου αγώνα. «Είχα πάει να βρώ τον Γιασέρ Αραφάτ πιεσμένος από την οικονομική ασφυξία που ένιωθαν οι μαχητές μας για να του μεταφέρω την άσχημη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι οικογένειες τους. Μετά από πολλά γυρίζει και μου δείχνει τη φωτογραφία με το Θόλο του Βράχου στο Όρος του Ναού, που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο. “Ρώτησέ τους αν συμφωνούν να τον πουλήσω για να βρω λεφτά”, μου λέει. Αυτό μετέφερα κι εγώ κατά λέξη όταν γύρισα στην Παλαιστίνη. Σταμάτησαν τότε όλες οι διαμαρτυρίες κι οι αγωνιστές άντεξαν πολλούς μήνες ακόμη. Το ίδιο θα γίνει και τώρα»…

«Πώς κρίνει η Παλαιστινιακή Αρχή της στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ρωτήσαμε τον Ναμπίλ Σαάθ, σύμβουλο του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς για τις διεθνείς σχέσεις της Αρχής, που έχει υπηρετήσει την υπόθεση του παλαιστινιακού αγώνα από τις πιο νευραλγικές θέσεις: επικεφαλής διαπραγματευτής υπουργός και πρωθυπουργός της Αρχής. Ως καθηγητής στην Πενσυλβάνια είχε την όχι και τόσο ευχάριστη εμπειρία να έχει φοιτητή τον ίδιο τον Τραμπ. «Η ΕΕ τηρεί μια καθαρή στάση αρχών, είναι δεσμευμένη στη λύση των δύο κρατών και μεγάλος χρηματοδότης της Αρχής. Παρόλα αυτά αρνείται να επιβάλει κυρώσεις στο Ισραήλ όταν υπονομεύει τα συμφωνηθέντα, όπως κάνει για παράδειγμα με τους εποικισμούς. Ούτε επίσης διαφοροποιείται από τις ΗΠΑ».

Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι η «συμφωνία του αιώνα» δε βρίσκει σύμφωνο ούτε το ισραηλινό κατεστημένο. Με βάση άλλους συνομιλητές μας, αξιωματούχοι ασφαλείας του Ισραήλ κρίνουν ότι το αμερικανικό σχέδιο μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για μια νέα ιντιφάντα, που θα ξεσηκώσει και θα ενώσει όλον τον παλαιστινιακό λαό, από τη Δυτική Όχθη μέχρι τη Γάζα εναντίον της κατοχής. Κι έτσι η «συμφωνία του αιώνα» να εξελιχθεί ακόμη και για το Ισραήλ σε φιάσκο του αιώνα…

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα