Τουρκική επαρχία γίνεται η Συρία

Τους ένωσε το μίσος εναντίον του προέδρου της Συρίας Μπασάρ ελ Άσαντ αλλά κι εναντίον της ίδιας της Συρίας, που κάλλιστα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η Γιουγκοσλαβία της Μέσης Ανατολής γι’ αυτό και δε δίστασαν να θυσιάσουν από κοινού πολύτιμους πόρους χρηματοδοτώντας κι εξοπλίζοντας τους τζιχαντιστές, αλλά τους χώρισαν οι …Κούρδοι.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Για τις μεν ΗΠΑ οι Κούρδοι ήταν εξ αρχής, από την εποχή ακόμη που ο πρόσφατα αποβιώσας Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ξεκίναγε την Καταιγίδα της Ερήμου, ένας πολύτιμος σύμμαχος που οι απηνείς διώξεις του προσέφεραν την εύσχημη αφορμή η οποία θα δικαιολογούσε κάθε στρατιωτική επίθεση, αλλά και μια ένοπλη ομάδα που κάλλιστα μπορούσε να συμβάλλει σε ανορθόδοξες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Η γνώση επί του εδάφους και η χρόνια παρουσία τους στα όρη νότια της Τουρκίας αποδείχθηκαν πολλές φορές αναντικατάστατος σύμμαχος των ΗΠΑ.

Για την δε Τουρκία όμως οι Κούρδοι δεν είναι τίποτε άλλο από μια απειλή που επανέρχεται κάθε φορά, είτε ακολουθείται πολιτική καταστολής και σύγκρουσης (επί Κεμαλιστών) είτε κατευνασμού και διαλόγου (τα πρώτα χρόνια του Ερντογάν), δριμύτερη. Αυτό το γόρδιο δεσμό υπόσχεται να λύσει τώρα ο Ερντογάν εξαγγέλλοντας ότι, όπως ήταν αναμενόμενο μετά τη στρατιωτική επιτυχία του στο Αφρίν, θα κινηθεί και πέραν, ανατολικά, του Ευφράτη, όπου έχουν την έδρα τους και κινούνται ελεύθερα οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, επιχειρώντας τις περισσότερες φορές σε συνεργασία με τους 20.000 περίπου Αμερικανούς που είναι εγκατεστημένοι στα βορειοανατολικά της Συρίας.

Ο Ερντογάν βέβαια εξαγγέλλοντας την Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου τη νέα του σταυροφορία έκανε σαφές ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις δε θα αποτελέσουν στόχο της Τουρκίας. Διαβεβαίωση που δεν απέτρεψε τις ΗΠΑ από το να χαρακτηρίσουν ως απαράδεκτη μια τέτοια ενέργεια. Παρόλα αυτά όσο κι αν αποτελεί επίδειξη δύναμης του Ερντογάν το να φτάσουν τα στρατεύματά του σε απόσταση αναπνοής από τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, ατυχήματα (είτε εντός ή εκτός εισαγωγικών) είναι σχεδόν αδύνατο να αναμένονται. Οι ΗΠΑ όπως έχουν κάνει κατ’ επανάληψη πολύ πρόσφατα δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να αφήσουν τους συμμάχους τους των Δημοκρατικών Δυνάμεων (που η Άγκυρα θεωρεί ότι λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με το ΡΚΚ) στο έλεος των τουρκικών πυροβόλων και βομβαρδιστικών.

Οι στόχοι της Άγκυρας από την επέκταση των πολεμικών επιχειρήσεων νοτιοανατολικά των συνόρων της είναι πολλαπλοί. Άμεσα διασφαλίζει τη δική της εδαφική ακεραιότητα καθώς κόβει τις γραμμές ανεφοδιασμού των Κούρδων της Τουρκίας, όπως τουλάχιστον διατείνεται. Σε ένα ευρύτερο πεδίο η Τουρκία, επικαλούμενη τα στενά εθνικά της συμφέροντα και τις αδιαμφισβήτητες απειλές που δέχεται από τους Κούρδους, προωθεί περαιτέρω τα συμφέροντα και βαθαίνει τη στρατιωτική νίκη της τριμερούς που έχει συγκροτήσει με το Ιράν και τη Ρωσία, εναντίον των ΗΠΑ, που είναι ο μεγάλος χαμένος της Συρίας. Γιατί, μπορεί πράγματι να μην απειληθούν οι ζωές αμερικανών στρατιωτών από την τουρκική προέλαση, αλλά δεν παύει η επιτυχής της υλοποίηση να στενεύει περαιτέρω κι απελπιστικά ακόμη κι εκείνα τα εδάφη που ελέγχουν οι ΗΠΑ με τους συμμάχους τους. Η Άγκυρα επομένως δεν προελαύνει μόνη της ανατολικά του Ευφράτη…

Οι στρατιωτικές επιτυχίες που καταγράφουν επί συριακού εδάφους Ρωσία – Ιράν – Τουρκία καταφέρνοντας για πρώτη φορά από το 1991 να ανακόψουν την αμερικανική επέλαση στη Μέση Ανατολή αντανακλώνται πλέον και σε πολιτικό επίπεδο. Στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται στη Γενεύη, από τους 150 αντιπροσώπους που συμφωνήθηκε να αναλάβουν να γράψουν το Σύνταγμα της Συρίας και να προκηρύξουν ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές, 50 θα ορίσει ο Άσαντ, 50 η αντιπολίτευση κι άλλους 50 Ρωσία, Ιράν και Τουρκία, εξασφαλίζοντας με αυτό τον τρόπο να γίνονται σεβαστά τα οικονομικά γεωπολιτικά και κάθε άλλου είδους συμφέροντά τους. Τούτου δοθέντος είναι εμφανές ότι η Τουρκία επιτυγχάνει στη Συρία το αδιανόητο: Ρίχνοντας στο τραπέζι όλα τα χαρτιά που διαθέτει σε μια περίοδο 8 ετών, από τον εξοπλισμό τζιχαντιστών που έφεραν σε πέρας την εισβολή, η οποία χαρακτηρίστηκε εμφύλιος, μέχρι επ’ ευθείας στρατιωτική εισβολή και συμμετοχή στις πολιτικές διαπραγματεύσεις, ελέγχει παντοιοτρόπως πλέον μια χώρα που αποτελούσε εκ παραδόσεως ανταγωνιστή της και αντίπαλο δέος στην περιοχή.

Η προέλαση όμως του τουρκικού στρατού προς τα νοτιοανατολικά, που θα επιτρέψει στην Άγκυρα να δώσει το πράσινο φως για την επιστροφή των 3 εκ. Σύρων προσφύγων που παραμένουν στην Τουρκία, θα σημάνει για τον Ερντογάν κέρδη και στο εσωτερικό της χώρας του. Τον Μάρτιο στην Τουρκία διεξάγονται δημοτικές εκλογές και θα είναι η χειρότερη περίοδος όπως μαρτυρούν πλήθος από οικονομικά στοιχεία. Για παράδειγμα, η βιομηχανική παραγωγή τον Οκτώβριο μειώθηκε σε ετήσια βάση κατά 5,7%. Οι δε λιανικές πωλήσεις τον ίδιο μήνα μειώθηκαν σε ετήσια βάση κατά 7,5%, ενώ τον Σεπτέμβριο είχαν μειωθεί κατά 3%. Η πτώση της καταναλωτικής ζήτησης (που σε υπολογιστές, βιβλία, και τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό αγγίζει το 20%, στα ηλεκτρικά είδη το 23%, κοκ), είναι άμεσο αποτέλεσμα της υποτίμησης της τουρκικής λίρας, που από το Νοέμβριο του 2017 έχει χάσει το 30% της αξίας της. Η υποτίμηση με τη σειρά της έσπρωξε τον πληθωρισμό στο υψηλότερο σημείο των τελευταίων 15 ετών (25%) και τις τιμές κυρίως των εισαγομένων, αλλά όχι αποκλειστικά, στα ύψη. Με άλλα λόγια οι Τούρκοι φτωχαίνουν και φτωχαίνουν απότομα. Οι κοινωνικές επιπτώσεις θα φανούν εντονότερα το επόμενο διάστημα, όταν η μείωση της παραγωγής και των πωλήσεων θα προκαλέσει απολύσεις και ανεργία, ανώτερη του 11% που είναι σήμερα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον κοινωνικής δυσαρέσκειας, που μπορεί να σημάνει ακόμη και την απώλεια των δύο μεγαλύτερων πόλεων για το ΑΚΡ, μια επιτυχημένη πολεμική εκστρατεία εναντίον των Κούρδων μπορεί να αποτελέσει το καλύτερο προπέτασμα καπνού για τον Ερντογάν.

Πηγή: 23 Δεκεμβρίου 2018, Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Advertisements