Εξέγερση Ούγγρων κατά Όρμπαν και αντεργατικών νόμων

Βαρύτατο είναι το τίμημα που ήδη πληρώνει ο εθνικιστής Ούγγρος πρωθυπουργός από τον αντεργατικό νόμο που ψήφισε στη Βουλή, την Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου, φέρνοντας απέναντί του όλη την ουγγρική κοινωνία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ευρεία δημοσκόπηση που διεξήγαγε η ουγγρική εταιρεία Policy Agenda συμπέρανε πώς το 83% των ερωτηθέντων τάσσεται ενάντια του νόμου. Οι προβλέψεις του είναι τόσο φιλοεργοδοτικές που πολύ γρήγορα ακόμη και στον διεθνή Τύπο χαρακτηρίστηκε ως «νόμος δουλείας». Προβλέπει δε τις εξής αλλαγές: Αρχικά,  αύξηση των υπερωριών που μπορεί να κάνει κάθε εργαζόμενος από τις 250 στις 400 ώρες. Αυτή η αύξηση ισοδυναμεί με ένα 8ωρο την εβδομάδα! Δεύτερο, δυνατότητα καθυστέρησης της εξόφλησης από την εργοδοσία των υπερωριών μέχρι και 3 έτη. Το συγκεκριμένο μέτρο απειλεί να γίνει ο νεκροθάφτης κάθε εργατικής νομοθεσίας και οδοστρωτήρας για τα εργατικά δικαιώματα επειδή στην πράξη διχοτομεί την αγορά εργασίας. Δίνει έτσι το δικαίωμα σε έναν εργοδότη να προσλάβει το μισό από το αναγκαίο κάθε φορά προσωπικό το οποίο θα εργάζεται εξαντλητικά ωράρια, ενώ θα αμείβεται μόνο για το 8ωρο. Κι όταν θα φτάσει επιτέλους η 3ετία να πληρωθεί για τις υπερωρίες που εργάστηκε, τότε, όλως τυχαίως, η επιχείρηση να χρεοκοπεί αδυνατώντας να καταβάλει τις υπερωρίες…

Το μέτρο του Όρμπαν (αύξηση των ωρών εργασίας στα όρια των ανθρώπινων αντοχών και προαιρετική πληρωμή υπερωριών) στην πράξη ισοδυναμεί με την κατάργηση του ωραρίου και της αμοιβής της υπερωρίας! Επιπλέον και των συνδικάτων, καθώς ο ακροδεξιός πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν πρόσθεσε άρθρο στο νόμο, βάσει του οποίου η εργοδοσία μπορεί να παρακάμψει τα εργατικά συνδικάτα στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τις υπερωρίες και να συνεννοηθεί απ’ ευθείας με τους εργαζόμενους.

Ενδιαφέρον ωστόσο έχουν και τα κίνητρα του Όρμπαν που αφορούν εργοδοτικά συμφέροντα με …ονοματεπώνυμο. Να θυμίσουμε μάλιστα ότι ανήλθε στην εξουσία το 2010 υποσχόμενος να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των Ούγγρων εργατών από τις αδηφάγες πολυεθνικές που έχουν μετατρέψει την Ουγγαρία σε πλατφόρμα συναρμολόγησης και βάση εξαγωγών. Ειδικότερα «οι αυτοκινητοβιομηχανίες, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι γερμανικές αντιπροσωπεύουν σχεδόν το ένα τρίτο της βιομηχανικής παραγωγής της Ουγγαρίας», έγραφαν οι Financial Times στις 11 Δεκεμβρίου.

Συνέχιζαν δε με μια πολύ χρήσιμη πληροφορία: «Στη Γερμανία οι εργάτες μπορούν να εργαστούν υπερωρία κατ’ ανώτατο όριο 200 ώρες ετησίως δήλωσε ο Μπερταλάν Τοτ, βουλευτής της σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης, προσθέτοντας ότι κατά την άποψή του η κυβέρνηση είχε κάνει μια μυστική συμφωνία με τις πολυεθνικές εταιρείες»! Την απέδιδε δε στον γερμανο-αμερικανικό εμπορικό πόλεμο, για να καταλήξει στα εξής ο βουλευτής, με βάση τους Financial Times: «Τώρα είναι μια καλή συγκυρία γι’ αυτούς για να συνεχίζουν να παράγουν τα αυτοκίνητα εδώ, μιας κι η κατάσταση στην Ουγγαρία είναι καλύτερη»!

Αξίζει να αναφέρουμε ότι μόλις τον Αύγουστο που μας πέρασε κατόπιν διαπραγματεύσεων που διήρκεσαν σχεδόν 1,5 χρόνο  η κυβέρνηση του Όρμπαν συμφώνησε με την BMW να πραγματοποιήσει μια μεγάλη επένδυση στην Ουγγαρία. Ο πρόεδρος μάλιστα του Ουγγρο-γερμανικού Επιμελητηρίου Εμπορίου και Βιομηχανίας επαινούσε την Ουγγαρία λέγοντας ότι όχι μόνο έχει ένα πολύ χαμηλό εταιρικό φορολογικό συντελεστή της τάξης του 9%, αλλά επίσης τα εργατικά συνδικάτα είναι αδύναμα. «Το 2012 το εργατικό δίκαιο μεταρρυθμίστηκε εκ θεμελίων για να γίνει φιλικό στις επιχειρήσεις», έγραφε στις 7 Αυγούστου η Deutsche Welle. Κι ερχόμαστε τέσσερις μήνες μετά με έναν αντεργατικό νόμο συνώνυμο της δουλείας προς απόδειξη μιας βασικής αλήθειας: Ότι ο δρόμος της συμπίεσης των εργατικών δικαιωμάτων δεν έχει τέλος! Ότι όσες κατακτήσεις κι αν περικοπούν πάντα θα υπάρχει μια ακόμη κατάκτηση να κατακρεουργηθεί προκειμένου …«η χώρα να γίνει φιλική στις επενδύσεις».

Η ουγγρική εμπειρία αποδεικνύει επίσης ότι οι ξένες επενδύσεις δεν ισοδυναμούν (κατ’ ανάγκην έστω) με άνοδο του βιοτικού επιπέδου και των συνθηκών εργασίας. Οι ωμοί εκβιασμοί που θέτουν οι πολυεθνικοί κολοσσοί για να επενδύσουν ναι μεν λύνουν το πρόβλημα της ανεργίας, ταυτόχρονα όμως μετατρέπουν τη δουλειά σε δουλεία. Για περισσότερες πληροφορίες …στους ούγγρους διαδηλωτές.

Η υπόθεση πώς ο νόμος με τον οποίο καταργείται το εργατικό δίκαιο συντάχθηκε και ψηφίσθηκε κατά παραγγελία των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών επιβεβαιώνεται κι από την σιωπή που τήρησαν οι λαλίστατοι ευρωπαίοι ηγέτες που δεν αφήνουν σε χλωρό κλαρί τον Όρμπαν και τις περισσότερες φορές για σωστούς λόγους. Μόλις τον Σεπτέμβριο μάλιστα το ευρωκοινοβούλιο ψήφισε την ενεργοποίηση του Άρθρου 7 που περιλαμβάνει κυρώσεις, μεταξύ των οποίων ακόμη και την αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου. 

Στη σύνοδο κορυφής ωστόσο που διενεργήθηκε 13 και 14 Νοεμβρίου στις Βρυξέλλες όταν η Ουγγαρία έβραζε από κινητοποιήσεις πρωτοφανούς μαζικότητας (οι προηγούμενες τέτοιας κλίμακας είχαν συμβεί το 2006 με αφορμή αποκαλύψεις στον Τύπο για τους αθέμιτους τρόπους με τους οποίους κερδήθηκαν οι εκλογές) κανένας ευρωπαίος ηγέτης δε βρήκε να πει το παραμικρό. Ούτε μία λέξη συμπαράστασης στους χιλιάδες Ούγγρους εργάτες και φοιτητές που διαδήλωναν εναντίον του εργασιακού ολοκληρωτισμού του Όρμπαν.

Τέλος, δεν περνάει απαρατήρητη η προθυμία με την οποία η ευρωπαϊκή ακροδεξιά γίνεται πολιορκητικός κριός της μεγάλης εργοδοσίας (ενίοτε και της «ξένης») εναντίον των εργατών. Κι ας είναι και ντόπιοι… Το είδαμε στην Αυστρία του ακροδεξιού Κουρτζ όταν τον Ιούλιο ψήφισαν τη δυνατότητα της εργοδοσίας να αυξάνει τις ώρες εργασίας έως και 12 ώρες ημερησίως ή 60 ώρες την εβδομάδα, παρά κι ενάντια στη θέληση των Αυστριακών που διαδήλωναν κατά δεκάδες χιλιάδες στη Βιέννη.

Το βλέπουμε τώρα και στην Ουγγαρία…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Advertisements