Τυνησία: Οργισμένη επέτειος μιας χαμένης Άνοιξης

 

Το 2011, ήταν ο δικτάτορας Μπεν Αλί, που συγκέντρωσε επάνω του όλη την οργή των κατοίκων της Τυνησίας, με αφορμή την απόφαση ενός πλανόδιου πωλητή – απόφοιτου διδασκαλικής ακαδημίας στις 8 Ιανουαρίου να καεί ζωντανός όταν ξυλοκοπήθηκε και ταπεινώθηκε από αστυνομικούς δίνοντας έτσι τα έναυσμα για να ξεσπάσει η Αραβική Άνοιξη που τάχιστα μεταδόθηκε από τη Λιβύη μέχρι το Μπαχρέιν.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αυτό, ωστόσο που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πριν επτά χρόνια είναι ότι παρά τις ελπίδες που δημιουργήθηκαν και τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν, η μοναδική χώρα στην οποία η Αραβική Άνοιξη άφησε το δημοκρατικό της αποτύπωμα (τερματίζοντας μια δικτατορία που διήρκεσε 25 ολόκληρα χρόνια) ήταν η χώρα από την οποία ξεκίνησε. Προβλέψιμο από μια άποψη, λόγω της μακράς δημοκρατικής παράδοσης της Τυνησίας καθώς, αν κι είναι ελάχιστα γνωστό, συγκαταλέγεται στις χώρες που πρώτες απαγόρευσαν τη δουλεία (20 χρόνια πριν από τις ΗΠΑ), ενώ είναι η πρώτη χώρα του αραβικού κόσμου που υιοθέτησε σύνταγμα. Ποτέ ωστόσο η Αραβική Άνοιξη, ακόμη και στην Τυνησία που διένυσε την μεγαλύτερη απόσταση δεν έφτασε μέχρι τέλους ικανοποιώντας και τα οικονομικά αιτήματα που πυροδότησαν την έκρηξή της. Έτσι φθάνουμε επτά χρόνια μετά με όλη τη χώρα να συγκλονίζεται από διαδηλώσεις, που ξέσπασαν την 1η Ιανουαρίου. Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν ο Μπεν Αλί, αλλά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα που προκάλεσαν την οργή των κατοίκων της Τυνησίας.

Αφορμή για τις διαδηλώσεις στάθηκαν οι ανατιμήσεις που επιβλήθηκαν, λόγω αυξημένης φορολογίας,  σε μια σειρά από είδη ευρείας κατανάλωσης όπως καύσιμα, κάρτες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας, ίντερνετ, τιμές ξενοδοχείων, κ.α. Στόχος των νέων φόρων είναι να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα και να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα. Έγιναν απαιτητά δε από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που το 2016 δάνεισε την Τυνησία με 2,9 δισ. δολ. βρίσκοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο πάτημα για να παρεμβαίνει διαρκώς στην οικονομική πολιτική της χώρας. Κι όσο για  την κατεύθυνση, κανείς δε θα χάσει τα λεφτά του στοιχηματίζοντας ότι τα γκρίζα κουστούμια του διεθνούς οργανισμού αν κάτι ζητούσαν επιμόνως ήταν συρρίκνωση του μεγέθους του δημόσιου τομέα… Συνταγές εξ ίσου προβλέψιμες με τα αποτελέσματά τους: τη δυστυχία που προκαλούν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης… Προς επίρρωση το ύψος του ελάχιστου μισθού που ανέρχεται σε 160 δολ. μηνιαίως, όταν για να ζήσει στοιχειωδώς μια οικογένεια απαιτούνται, σύμφωνα με εκτιμήσεις, 240 δολ., και για να ζήσει αξιοπρεπώς πολλαπλάσια. Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας τη συνεχή ώθηση προς τα πάνω που δίνει στις τιμές ο τουρισμός και την επιλογή χιλιάδων Γάλλων, Ισπανών και Ιταλών (η απόσταση από τη Σικελία είναι μικρότερη της απόστασης Πειραιάς – Χανιά) να χτίσουν τις παραθεριστικές τους κατοικίες στις ατελείωτες παραλίες της Τυνησίας, δημιουργώντας μία οικονομία δύο ταχυτήτων.

Οι Τυνήσιοι διαδηλωτές, ωστόσο δεν κάμφθηκαν από το μπαράζ συλλήψεων οι οποίες όσο γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν ξεπεράσει τις 850. Ούτε από τις εξαγγελίες της κυβέρνησης που ανακοίνωσε αύξηση της αποζημίωσης που λαβαίνουν οι αναξιοπαθούσες οικογένειες από τα 61 στα 86 δολάρια και διεύρυνση των κριτηρίων χορήγησης του επιδόματος ώστε να αυξηθεί ο αριθμός όσων ευνοούνται κατά 120.000, αύξηση όσων δικαιούνται υγειονομική κάλυψη ώστε να μη μένει ανασφάλιστο το 15% που είναι επίσημα άνεργοι, κοκ. Συνεχίζουν τις διαμαρτυρίες τους επί σχεδόν δύο εβδομάδες φέρνοντας στην επιφάνεια μια πραγματικότητα ελάχιστα ή καθόλου ορατή στους τουρίστες που άρχισαν πάλι να κατακλύζουν τη χώρα μετά την επίθεση του 2015 στο Εθνικό Μουσείο στην Τύνιδα, η οποία οδήγησε τις αφίξεις του 2016 στο επίπεδο – ναδίρ των 4,5 εκ. για να αυξηθούν το 2017 ξανά στα 6,7 εκ.

Οι κινητοποιήσεις ανέδειξαν αρχικά ότι η μετάβαση στη δημοκρατία ήταν κατ’ ευφημισμό βελούδινη. Η αλήθεια είναι πώς ήταν ελαφρώς …πέτσινη! Την ημέρα που συμπληρωνόταν ένας χρόνος από την επανάσταση του 2011 το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν να γίνουν επιτέλους γνωστοί επίσημα οι νεκροί της Άνοιξης. Παρότι έχουν συμπληρωθεί επτά ολόκληρα χρόνια κι έχουν περάσει από την εξουσία εννιά διαφορετικές κυβερνήσεις ο «φάκελος της Άνοιξης» παραμένει επτασφράγιστο μυστικό και καμιά κυβέρνηση δε θέλει να ανοίξει το κουτί της Πανδόρας με τα εγκλήματα του Μπεν Αλί. Ως αποτέλεσμα μητέρες, συγγενείς και συναγωνιστές όσων τότε δολοφονήθηκαν, όπως επίσης η αριστερή αντιπολίτευση του Λαϊκού Μετώπου και το ισλαμικό κόμμα Ενάιντα, εξακολουθούν να ζητούν δικαιοσύνη. Δεν έχει κλείσει συνεπώς το κεφάλαιο που άνοιξε ο άνεργος δάσκαλος επιλέγοντας να αυτοπυρποληθεί.

Επιπλέον, μια πιο προσεκτική ματιά στα αιτήματα των διαδηλωτών δείχνει κι έναν ακόμη διχασμό: μεταξύ των σχετικά ευημερούντων μεσογειακών παραλίων της Τυνησίας, όπου περιλαμβάνεται κι η πρωτεύουσα Τύνιδα από τη μια, και από την άλλη της ενδοχώρας που ζει υπό πολύ χειρότερες οικονομικές συνθήκες. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι στις διαδηλώσεις της Τύνιδας πρυτάνευαν πολιτικής φύσης αιτήματα, ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία και καταστολή για παράδειγμα, ενώ στις διαδηλώσεις της ενδοχώρας πρυτάνευαν αιτήματα ενάντια στην ανεργία και τις συνεχείς αυξήσεις τιμών εξ αιτίας του πληθωρισμού.

Πολλές οι πληγές, επτά χρόνια μετά την Άνοιξη…

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Advertisements

One thought on “Τυνησία: Οργισμένη επέτειος μιας χαμένης Άνοιξης

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.