Home » 2017 » September

Monthly Archives: September 2017

Στο κόκκινο οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις

Το Τέξας, τη στιγμή που ο τυφώνας Χάρβεϊ υποχωρεί κι αρχίζει να γίνεται πλέον ορατή η καταστροφή που δημιούργησε, θυμίζει η ελληνική οικονομία, σύμφωνα με τον καθηγητή Διονύση Γράβαρη και επιστημονικό διευθυντή του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ. Η επισήμανσή του έγινε στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στις 5 Σεπτεμβρίου όπου παρουσιάστηκε η εξαμηνιαία έρευνα αποτύπωσης οικονομικού κλίματος στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. (Εδώ είναι δημοσιευμένη ολόκληρη η έρευνα).

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε ένα εύρημα από τη βαρύνουσας σημασίας έρευνα που δημοσιεύεται δύο φορές το χρόνο, είναι ότι για το επόμενο εξάμηνο προβλέπονται 12.500 ως 13.000 λουκέτα που θα μπουν κυρίως σε πολύ μικρές επιχειρήσεις και θα πλήξουν 25.000 θέσεις εργασίας.

Ανοίγοντας την παρουσίαση ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ Γ. Καββαθάς επισήμανε για πολλοστή φορά την ανάγκη καθιέρωσης ακατάσχετου λογαριασμού για τις επιχειρήσεις καθώς η αυξημένη χρήση POS απειλεί να οδηγήσει σε κλείσιμο τις επιχειρήσεις που οφείλουν. Σύμφωνα με την ίδια την έρευνα το 32,5% του κύκλου εργασιών γίνεται πλέον μέσω ηλεκτρονικών συναλλαγών. Το γεγονός όμως ότι η δέσμευση των ποσών δεν οδηγεί αυτόματα σε συμψηφισμό με τα χρέη στη εφορία, ώστε να μειώνεται ισόποσα η οφειλή, δημιουργεί τεράστια αδιέξοδα καθώς το POS από τη μια αφαιρεί ρευστότητα την επιχείρηση κι από την άλλη αφήνει τα χρέη στο ύψος τους και τους μικρομεσαίους στην απόγνωση…

Βασικό εύρημα της έρευνας είναι ότι το πρώτο εξάμηνο του 2017 σηματοδοτεί τη σταδιακή επαναφορά της οικονομικής δραστηριότητας σε ένα ελάχιστο επίπεδο κανονικότητας, το οποίο εκδηλώνεται με τη βελτίωση πολλών και σημαντικών δεικτών. Κάπου εδώ όμως σταματούν και τα καλά νέα καθώς η γενική εικόνα παραμένει αρνητική.

Για παράδειγμα, το 58,4% των ερωτηθέντων (που περιλαμβάνει 1.006 μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις απ’ όλη την Ελλάδα) δήλωσε ότι η κατάσταση της επιχείρησής του επιδεινώθηκε το τελευταίο εξάμηνο. Μόνο το 8,7% δήλωσε ότι βελτιώθηκε ενώ το 32,7% απάντησε ότι η κατάσταση παρέμεινε αμετάβλητη. Η πλειοψηφία επίσης (65,1%) δήλωσε ότι μειώθηκε η ρευστότητα της επιχείρησης (ενώ αύξηση δήλωσε το 8,3% και στασιμότητα το 25,8%), ενώ ένα συγκρίσιμο ποσοστό της τάξης του 62,2% χαρακτήρισε αμετάβλητη την επενδυτική δραστηριότητα του προηγούμενου εξαμήνου. Όσοι δε δήλωσαν μείωση των επενδύσεων (28,2%) είναι πολλαπλάσιοι απ’ όσους δήλωσαν αύξηση (8,2%)! Οι αρνητικές απαντήσεις υπερτερούν επίσης σε ό,τι αφορά τον κύκλο εργασιών (με το 57,5% να δηλώνει μείωση), τη ζήτηση (μείωση δήλωσε το 56,2%) και τις παραγγελίες (για το 57,6% μειώθηκαν).

Εξ ίσου ζοφερή είναι και η εικόνα για το μέλλον, με την πλειοψηφία των ερωτηθέντων (47,4%) να απαντάει ότι η κατάσταση της επιχείρησής του θα επιδεινωθεί. Βελτίωση προβλέπει μόνο το 10,9% ενώ το 33% στην έρευνα που διεξήγαγε η εταιρεία Marc προβλέπει σταθερότητα. Σε ό,τι αφορά την επενδυτική δραστηριότητα περισσότεροι από δύο στους τρεις (69,4%) προβλέπουν ότι θα μείνει αμετάβλητη ενώ όσοι προδικάζουν μείωση (21,8%) υπερτερούν σημαντικά όσων δήλωσαν ότι θα αυξηθεί (4,2%). Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις και σε ό,τι αφορά τον κύκλο εργασιών (μείωση για το 43,9%), τη ζήτηση (μείωση για το 43,5%), τη ρευστότητα (μείωση για το 47,1%) και τις παραγγελίες (μείωση για το 43,3%).

Οι συντάκτες της έκθεσης δίνουν την ακόλουθη ερμηνεία για τα παραπάνω ευρήματα, που θα πρέπει να σημειωθεί ότι διακρίνονται για την αξιοπιστία τους, δεδομένου ότι οι προβλέψεις πάντα επαληθεύονται, ενώ επίσης συμπίπτουν με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύει η Στατιστική Υπηρεσία: «Η μετάθεση λήψης μέτρων για τα επόμενα δύο χρόνια (αναφορικά με το αφορολόγητο και τις παρεμβάσεις στις συντάξεις) αναβάλλει απλά τις οικονομικές αποφάσεις των νοικοκυριών και των μικρών επιχειρήσεων στο μέλλον, και σε συνδυασμό με τη χαμηλή αποταμίευση και τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, επιφέρει επιδείνωση στους δείκτες ζήτησης και επενδύσεων των μικρών επιχειρήσεων».

Η κυβέρνηση έτσι, μπορεί να ανέβαλε για το μέλλον την εφαρμογή αποφάσεων υψηλού πολιτικού κόστους, όπως η μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου, στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης διασώζοντας το πολιτικό της κεφάλαιο, με αυτό τον τρόπο ωστόσο πέτυχε να παρατείνει την οικονομική στασιμότητα. Ποια δυναμική οικονομικής ανάπτυξης να δημιουργηθεί όταν όλοι περιμένουν μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, που θα επιφέρει συρρίκνωση της καταναλωτικής δαπάνης και συνακόλουθα μείωση του τζίρου και της ρευστότητας για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις;

Αποτέλεσμα της υποτονικής ζήτησης είναι και το υψηλό ποσοστό αναξιοποίητου παραγωγικού δυναμικού. Στις μεταποιητικές επιχειρήσεις ο συγκεκριμένος δείκτης ανέρχεται σε 51,3%, που δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της εγκατεστημένης παραγωγικής δυναμικότητας παραμένει σε αχρηστία, είναι αναξιοποίητο. «1 στις 2 μηχανές βρίσκονται σε αδράνεια» όπως αναφέρει η έκθεση. Από μια άλλη οπτική γωνία αυτό το συμπέρασμα δείχνει ότι το ζητούμενο της ελληνικής οικονομίας δεν είναι οι επενδύσεις, όπως κατά κόρον επαναλαμβάνεται ακόμη κι από υπουργούς. Παραγωγική δυναμικότητα υφίσταται, το πρόβλημα είναι πως λείπει το εισόδημα που θα την έθετε σε κίνηση, επιδρώντας ευεργετικά ταυτόχρονα και στην απασχόληση…

Επί του παρόντος για πρώτη φορά η έρευνα δεν κατέγραψε μείωση της απασχόλησης, καθώς σε κάθε μία πρόσληψη αντιστοιχεί μία απόλυση. Για το επόμενο εξάμηνο ωστόσο οι προοπτικές είναι αρνητικές καθώς το ποσοστό των επιχειρήσεων που δηλώνουν ότι θα προχωρήσουν σε περικοπές θέσεων εργασίας είναι διπλάσιο από εκείνων που δηλώνουν πως θα τις αυξήσουν. Η εικόνα της απασχόλησης επιδεινώνεται να λάβουμε επίσης υπ’ όψη μας την έκταση της ελαστικής εργασίας. Όπως αναφέρει η έκθεση «η αύξηση των ευέλικτων μορφών εργασίας επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι το 36,4% των επιχειρήσεων δήλωσε ότι αναγκάστηκε να μειώσει περιστασιακά τις ώρες… ποσοστό υψηλότερο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2016. Επιπρόσθετα, το 33,8% των επιχειρήσεων δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα έγκαιρης καταβολής μισθοδοσίας».

Από τα ευρήματα της έρευνας ωστόσο ξεχωρίζει κι ένα ποιοτικό στοιχείο, για το οποίο ο Δ. Γράβαρης εξέφρασε την ελπίδα να είναι πρόσκαιρο και να μην παγιωθεί. Συγκεκριμένα, ένας ιδιότυπος οικονομικός δυισμός που καταδικάζει σε χειρότερες οικονομικές επιδόσεις τις μεταποιητικές, μικρές επιχειρήσεις, μεγάλης ηλικίας χωρίς προσωπικό και με ελάχιστο τζίρο. Πιο συγκεκριμένα, τις περισσότερες θετικές απαντήσεις στο ενδεχόμενο η επιχείρηση να έχει σοβαρό πρόβλημα λειτουργίας το επόμενο διάστημα σε βαθμό να κινδυνεύει να κλείσει έδωσαν οι επιχειρήσεις με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

  • Δραστηριοποιούνται στη μεταποίηση (ενώ ο περισσότερο αισιόδοξος κλάδος εμφανίζεται οι υπηρεσίες).
  • Έχουν 10 ως 15 έτη λειτουργίας (και τις λιγότερες θετικές απαντήσεις οι επιχειρήσεις έως 5 ετών, αυτές δηλαδή που έκαναν έναρξη εργασιών μέσα στην κρίση).
  • Δεν απασχολούν προσωπικό (ενώ στο άλλο άκρο είναι όσες απασχολούν πάνω από 5 άτομα).
  • Έχουν τζίρο κάτω από 50.000 ευρώ (όταν οι επιχειρήσεις με τον υψηλότερο τζίρο άνω των 300.000 ευρώ δηλώνουν τις λιγότερες θετικές απαντήσεις), και
  • Η έδρα τους βρίσκεται στην Αττική (οι επιχειρήσεις αντίθετα στην υπόλοιπη Ελλάδα δηλώνουν λιγότερο πιθανό να κλείσουν).

Πηγή: περιοδικό Επίκαιρα

Advertisements

The road to the Greek hell is paved with false EU and IMF statistics

A new blatant intervention of the European Commission was triggered by the decision of the third Court of Appeal of Athens on August 1st, on the hearing of the former President of ELSTAT (Hellenic Statistical Authority), Andreas Georgiou, for repeated breach of duty.

By Leonidas Vatikiotis, Greek economist and analyst

The provocative intervention of the European Commission (indication of their great discomfort over the decision of the Court of Appeal), which continues to treat Greece as an occupied country without sovereign rights, was via the Commission’s spokesperson Annika Breidthardt, who invoked the independence of the statistical services. In essence, the mouthpiece of Brussels if anything she asked was the unaccountability of the Eurostats’ favorites, even at the expense of their country, as was repeatedly done by A. Georgiou. In addition, as rightly highlighted in the announcement of the Union of Judges and Prosecutors on August 3rd, the unequal treatment of the European Commission creates two classes of citizens. Narratives of creditors were reproduced by mainstream Press (FAZ, FT, Politico, Bloomberg, et. al.) which appeared A. Georgiou, who now lives in Maryland, as a victim.

Needless to say, that the venal and loafer bureaucracy of Brussels would have never reached the point of showing its teeth by interfering with such frequency, if the so-called left-wing government of SYRIZA (which governs with the extreme-right party of ANEL) had not given them the right. Going as far as to accept in the prerequisites of the last instalment, the acquittal of A. Georgiou (proof of the inability of his acquittal through the lawful way), as well as paying his legal costs (just for humiliating them), the message sent out by the government is that the rule of law will have the fate of the welfare state: sacrificed at the altar of Memoranda!

The judgment of the Court of Appeal may once again have angered the parasites in Brussels, but it abstained from the proposal of the Prosecutor, Mr. Lambros Patsavellas, who, in his speech, asked for the conviction of Georgiou for all three offenses, which did not concern the data falsification, as this will be trialled in the Criminal Court.

Specifically, the former President of ELSTAT, A. Georgiou, was accused of the following: First, because he simultaneously occupied two critical posts (one as a President of ELSTAT and another as deputy division chief in the IMF) – for this he was acquitted. Secondly, because he did not call for the BoD meetings – for this he was acquitted. And, thirdly, because he sent the 2009 deficit figures all by himself, without ELSTAT taking knowledge – for this, he was found guilty. The contradicting fact that he was acquitted for not calling for the BoD and then convicted because he sent the data to Eurostat by himself (because he did not call for the BoD to approve them!), is utterly blatant!

Let take a look one by one the above mentioned accusations.

Servant of two Masters!

The position of the President of ELSTAT is a dedicated full-time position (as provided by article 15, par. 1, sentence b of the 3832/2010 law). However, when on June 29, 2010, A. Georgiou passed by the approval of the Conference of Presidents of the Greek Parliament, he concealed that he had not resigned from the IMF but had taken an unpaid leave. His direct dependency on the IMF was apparent on the e-mail he sent to the representative of IMF in Greece, Paul Thomsen, urging him to intervene on the government, via Brussels, in order to change the law on the statistical service.

Georgiou, concealed his professional relationship with the IMF because if made known, he could not even be a mere member of the Board, as the only parallel position allowed, is that of a faculty member at a University. However, Georgiou, is not a professor! He is not even a statistical scientist, since he has no relevant studies. Even at the IMF, he was not working as a statistician, but as a simple economist. It seems, that in the case of statisticians there is a constant tradition which was first pointed out by the American economist and Nobel laureate Joseph Stiglitz: The IMF, recruits, second and third-class scientists to make the dirty job.

Georgiou was concealing the truth that he serves two Masters for more than a year (from July 2010 to September 2011). Thus, along with the position of President of ELSTAT he also held the post of Deputy Chief of the IMF Statistical Service, where admittedly resigned on July 16, 2010, but he only put in into effect on November 10, 2010. The fraud was uncovered by MPs and journalists, so Georgiou had to admit it. Even then, he pretended the naive, stating that he did it in order to secure his pension. The question which subsequently arises is why didn’t he wait until November 10, 2011, to complete his pensionable years at the IMF and then move to Greece? Obviously, his highly lucrative relationship of dependency with the IMF served the hateful organization who wanted to have its own people in key positions in Greece…

What if there was an evident conflict of interest between lender and borrower? A contradiction which was also described by the prosecutor himself, who in the end was applauded by dozens of ordinary people who had flooded the Court of Appeals to watch the trial …

For the offense of holding simultaneously two positions, the Court of Appeal decided that Georgiou is innocent.

ELSTAT, one man’s principle

From November 2010 to September 2011, Georgiou refused to convene a meeting between the other 6 members of ELSTAT (N. Logothetis, G. Georgantas, A. Philippou, G. Simiyiannis, St. Balfousia and K. Skordas) who consisted the seven-member collegial body of the independent Authority.

In order to leave no doubt regarding the motives of the BoD members we should state that (according to article 12 of law 3832 / 9.3.2010) its seven members are defined as follows: Four members (of which one is appointed as chairman and another as vice-chairman) are elected by the Presidents of the Parliament, on the recommendation of the Minister of Finance, following a public notice by a majority of 4/5 of its members. One member is nominated by the Governor of the Bank of Greece, one member by the Minister of Finance and another member by the Workers’ Association. As a result, they were not representatives of the protestors of Syntagma square, nor representatives of grassroots unions … Thus, Georgiou, acted behind their back, as his illegalities were so blatant that they could not be accepted by employees who did not have the psychology of a gauleiter nor of a man in special mission who knows that whatever his actions may-be, his contractors, will cover for him.

His argument, that there was no trust between the members, and that is why Georgiou did it all by himself, was overturned by the prosecutor, who argued that if Georgiou did not trust them, he could entrust the vice-president to convene a BoD. So, why didn’t he request it from N. Logothetis?

Georgiou (who never missed a chance to insult Greece) to further strengthen his position he was issuing press releases in Greek and English. In these press releases the Board members were being presented as politically animated, with unionist-like and “abnormal” behavior!

For the offense of the non-convergence of the BoD, the Court of Appeal decided that Georgiou was innocent.

Guilty of the 2009 deficit

Of particular importance, however, is the decision of the three-member Court of Appeal, to convict Georgiou in two years’ imprisonment, with a three-year suspension, for the irregular transmission of the 2009 data of budget deficit. This decision angered the creditors and the neoliberal establishment in Greece. In particular, A. Georgiou he was convicted because he did not put into account ELSTAT as a collective body and because the latter did not consent on the transmission of the data, in violation of Article 10, par. 2(f) I of Law 3832/2010. More specifically, it states that “ELSTAT in particular: a. Prepares and executes the annual statistical program and produces and publishes with the status of the “national statistical office” as defined in para. 1 of article 5 of Regulation (EC) No 1782/2003. 223/2009, the official, national and European statistics of the country.”

Georgiou, however, chose to forward only the data for the 2009 deficit. Thus, in a completely unmonitored way, he predicted the 2009 deficit at 11.9%, first, later 13.6% of GDP later inflated it even more at 15.4% and shortly thereafter even higher: at 15.8%!

Georgiou, who was found guilty of this offense without being granted any extenuation and with the maximum penalty, violated the principles that are strictly followed in all statistical services of Europe.

The court’s decision to convict Georgiou for the arbitrary transmission of the 2009 deficit figures paves the way for revealing and putting into question the scheme that trapped Greece in order to enter the era of Memorandums under the eye of the EU-IMF and of course of the domestic economic elite. If the creditors were having a say on which of the three charges the IMF official, Georgiou, must not be convicted, they would choose this particular one, as the rejection of the way that the data of the 2009 deficit was transmitted (as much as it contradicts Georgiou’s acquittal for the non-convergence of the BoD) paves the way for the pending trials which question the 2009 deficit itself! Τhis a decision may not was the best possible, but eases the way of proving that the deficit was formed by the creditors’ orders in order to justify the literature of fiscal derailment.

The current phase of litigation about false Greek Statistics started only a few days after the last disbursement of the 7.7 million tranche, on July 7, and after the SYRIZA-ANEL government had implemented every single claim of the European creditors and the IMF. Then they realized that an unpleasant surprise was awaiting them. These included the acquittal of three members of the Hellenic Republic Asset Development Fund S.A. (this is the super-fund of privatizations) from Italy, Spain and Slovenia and of the former President of the ELSTAT (Hellenic Statistical Authority), Andreas Georgiou, who in 2009 inflated the deficit so that Greece be placed under the Memoranda status quo. They even ratified his claim for 100.000€ compensation for his legal costs, which is an unparalleled act of political humiliation.

The surprise which followed the disbursement was related to the objection on behalf of the Prosecutor of the Supreme Court, Xenis Demetriou against the Decree of the Counselors Appeal (No. 969/2017) issued on May 26, 2017, where Georgiou was relieved from the accusations that he artificially inflated the budget deficit. With this particular Decree, proposed by the Prosecutor of the Court of appeal, Mr. John Koutras, and adopted by the majority (only the Prosecutor Christina Romesi voted against) decided not to be referred to the three-member Athens Court of Appeal, George and two of his associates (Konstantinos Molfetas and Athanasia Xenaki) for the accusation of false attestation in criminal complicity at the expense of the Public under the particularly aggravating circumstance of the extreme high value of the object of the crime.

It should be noted that this was the second time that the Mr. George and his co-defendants were exempted by Decree of the Council of the Court of appeal. An identical discharge decision (1149/2015) from the accusation for falsification to a felony degree was preceded.

Georgiou was never acquitted!

Consequently, those who argued that Mr. Georgiou has been acquitted twice so far make a broad interpretation of the Decree. They turned the exculpatory acts into acquittals with apparent objective to present Mr. Georgiou as a victim of persecution. And instead of apologizing for his inability to prove his innocence to the court hearing, as any accused is obliged to do, he appears as a victim of political squabbles, when the only political conspiracy in progress aims at his acquittal.

The rage of the EU, who treats Greece as a Banana Republic, making use the slavish attitude of Tsipra’s government, is fully understandable on the basis of the possible consequences a final court decision will have for all the countries that voted for Greece’s lending in 2010, which will conclude that Georgiou and Eurostat altered fraudulently the financial figures of Greece. Hundreds of deputies across the EU have therefore been deceived with non-existent economic data in order to save the French-German banks. That being the case, the EU is now trying to not only save her valuable associate in Athens, who in fraudulent ways and in violation of not just the scientific ethics but also of laws, paved the way for the steamroller of the Memoranda, but also to conceal its own responsibility in the falsification of statistical data. That is, not to open the Windbag of Aeolus and reveal the great robbery organized by the EU and IMF at the expense of the people, using the excuse of “rescues” …

In order to better show how provocative and against of any concept of law is the intervention of the creditors on putting an end on the Georgiou chapter, it is worth a small flashback on the very serious accusations against the former powerful man of the ELSTAT who paved the way for the then Finance Minister, G. Papaconstantinou, to compare Greece with Titanic as a self-fulfilling prophecy, paving the way to the speculators…

It is worth to stand in three specific examples which demonstrate the cooking in the data of the ELSTAT that took place under Georgiou’s responsibility, so that the 2009 budget deficit would initially reach 11.9% and later 15.8% of GDP. They also show why the creditors, the pro-Memorandum governments (social-democratic PASOK, the so-called technocrats of L. Papadimou, the right-wing New Democracy and the current SYRIZA-ANEL) do not want the case before the hearing.

The “creative accounting” was used in the data of: First, hospitals, second, 17 DEKOs (Public Companies of General Interest) and hundreds of legal entities (around 500) and third the famous swap of the former Prime Minister, Kostas Simitis, who were “cooked” with the help of Goldman Sachs so that the budget deficit to rise in high levels in order to launch the “shock therapy” in 2010.

Statistical alchemies

The amount that the ELSTAT sent as hospital debts as part of a consistent recurring process in October 2009 in order to establish the tables with the financial data of the EU Member States was “just” 2.3 billion euros. However, somehow in the notification that arrived a few weeks later at Eurostat, dated October 21st, 2008, the amount had increased by an additional 2.5 billion euros, reaching at 4.8 billion euros. Then it was considered that even this amount was not sufficient enough to get the deficit to a convenient for their purpose, therefore the Greek government added an extra 1.8 billion euros, justifying this decision with a “technical report on the review of the obligations of Hospitals” which was sent on February 3, 2010. Thus, the 2.3 billion were magically become by the “Wizard” Georgiou 6.6 billion euros! They were so determined (because of the guarantees that they certainly had outside Greece) that they did not take into account even the Court of Auditors, which, out of the alleged 6.6 billion, approved only 1.2 billion euros. They did not even “lower” the 6.6 billion when one and a half month after the unlawful increase in the budget deficit, the Finance Ministry demanded that hospital suppliers accept a 30% haircut for their unpaid services in 2005-2008. Thus, while public funds benefited from this cut, this discount was never recorded in the fiscal figures.

It is worth to underline another fundamental dimension, which was emphasized in the first report of the Truth Debt Committee in June 2015 under the aegis of Greek parliament (here is the full text) with aim to show that Greek debt was illegal and odious: “This statistical practices, which were used to calculate the liabilities of hospitals, clearly violate both the ESA95 European regulations (see . ESA95, par. 3.06, EC no. 2516/2000 Article 2 of Commission Regulation EC no. 995/2001) as well as the Code of Practice of the European Statistical System (European Statistics Code of Practice), particularly as regards the principles of independence of the statistical measurements, statistical objectivity and credibility” (page 24).

Thus, assurances of anonymous sources in Brussels, which are being republished as a whole and without criticism assuring that specific methodologies were used so Eurostat guarantees the reliability of the data are… nonsense.  They are just pulling the wool over the people’s eyes! Nowhere, the ESA95 and ESA2010 regulations indicate this recording process. The fact that the assurances of Brussels are arbitrary is obvious from the fact that even eight years later different sources of Eurostat show a different levels of deficit…So Eurostat should first decide on the level of the 2009 deficit which in every opportunity shows off the very bad quality of the data it publishes (on the contrary, with the US counterpart), and then they can issue firmans in order to put a tombstone on a debate that has a long future.

All in…

In violation of the international regulations, 17 DEKOs and hundreds of legal entities from the non-financial corporations in the General Government sector were also included in order to inflate the deficit. These entities included from ETHEL (Thermal Bus Company), ILPAP (Electric buses of Athens and Piraeus), ISAP (Urban Rail Transport SA) and OSE (Hellenic Railways Organisation) to the Center for Renewable Energy Sources, the Industrial Property Organization, the University Research Institute for Communications and Computer Systems and the Varvakeios Market of fresh meat and fishes.

The result of this actions was to raise the public debt by at least 18.2 billion EUR. In order for A. Georgiou to be able to pass this change, which was implemented without the slightest studies, he canceled the Service Board of Directors and turned it into one man’s authority. Moreover, his “daring” exploits include his effort to deceive the Parliament, where in order to justify the reclassification, he submitted 74 files that supposedly contained the relevant documentation. In fact, they did not contain studies as they should, but questionnaires, balance sheets and a multitude of other documents that were totally unprocessed.

Only pizza and souvlaki menus were missing from these files, knowing that such records are hardly even opened, not to mention… read!

The last trick that Georgiou and his associated recruited to inflate the deficit was the sinful swaps by Kostas Simitis. Specifically, the debt swap agreements signed by the Greek government with Goldman Sachs in order to hide the public debt. Instead of revealing the alchemy used for Greece’s accession to the eurozone and hold account the financial staff of K. Simitis (L. Papademos then governor of central bank and later appointed by Troika prime minister, G. Stournaras then chief of economists and now governor of central bank, etc.), these very alchemy were once again used against Greek people, as Georgiou arbitrarily AGAIN decided to allocate the € 21bn swap within the years 2006-2009, increasing retroactively and in violation of EU regulations  the public debt. Why did he distributed it in previous years and not in the next, as he could do, this is something they never want us to know.

The Europeans tried to cover up the ELSTAT scandal invoking the famous independence of statistical institutes. The European Commission statement said in a nutshell that “if we find the data credible, it should be enough for you”. This is extreme political authoritarianism that shows that the independence … seriously hampers Democracy. Prohibits the democratic control, removes sovereign rights, facilitates poverty, and becomes a policy enforcement tool that no people have decided, nor approved. The independent authorities therefore cancel Democracy, just like the EU itself that uses every means to conceal the ELSTAT scandals!

Translation: FF

Published in: Counter Punch

Grexit με όρους Βέρμαχτ; Όχι, ευχαριστούμε!

Ήδη, πριν καν αρχίσουν οι συνομιλίες για το σχηματισμό της νέας γερμανικής κυβέρνησης γίνεται αισθητός στην Ελλάδα ο αντίκτυπος των εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δικαίως φυσικά, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το καθεστώς της Μνημονιακής επιτήρησης μετέφερε ντε φάκτο τα κέντρα αποφάσεων στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Πολύ περισσότερο τη συζήτηση θεμάτων όπως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και το δημόσιο χρέος, που δεν αφήνουν ανεπηρέαστη σχεδόν καμιά άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Ωστόσο, πριν δούμε τις ανατροπές που φέρνει στη μέχρι σήμερα ισορροπία η εκρηκτική άνοδος των Ναζί της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στο 12,6% και των Φιλελεύθερων (FDP) στο 10,7% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος, αξίζει να διευρύνουμε λίγο το οπτικό μας πεδίο για έναν και μόνο λόγο. Για να καταστεί σαφές ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε μάρτυρες ιστορικών αλλαγών στην ευρωζώνη, τουλάχιστον. Οι αλλαγές που προετοιμάζονται θα είναι ριζικές!

Η προτεραιότητα αυτών των αλλαγών επισπεύδεται και δεν αναιρείται από τις πρόσφατες σχετικές μεν, αλλά ορατές, επιτυχίες που καταγράφει η ευρωπαϊκή οικονομία με πιο χαρακτηριστικό μέγεθος ότι φέτος για πρώτη φορά το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα ξεπεράσει το επίπεδο του 2007. Κοινώς, το στοίχημα που έβαλε ο Ντράγκι τον Ιούλιο του 2012 δηλώνοντας ότι «θα κάνει ότι απαιτείται για να σωθεί το ευρώ» το κέρδισε. Σε αυτό το πλαίσιο όπως έγραψε, στις 26 Σεπτεμβρίου ο προβεβλημένος αρθρογράφος των Financial Times Μάρτιν Γουλφ «η ανάκαμψη είναι μάλλον μια ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις, τόσο σε επίπεδο κρατών όσο και σε επίπεδο ευρωζώνης. Το ερώτημα είναι ποιές μεταρρυθμίσεις να διαλέξεις», συμπλήρωνε[1]. Κι έχει δίκιο…

Νέα περίοδος για την Ευρωζώνη

Η προτεραιότητα της αλλαγής της ευρωζώνης υπαγορεύτηκε από την έξοδο της Αγγλίας από την ΕΕ μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2016. Παρότι η ευρωζώνη δε θίχτηκε άμεσα, η εξ αντανακλάσεως αύξηση του ειδικού βάρους της Γαλλίας λόγω της απομάκρυνσης του παραδοσιακού ανταγωνιστή της από τα ευρωπαϊκά πράγματα έδωσε νέα ώθηση στα σχέδια του Παρισιού για βαθύτερη οικονομική ενοποίηση στην ηπειρωτική Ευρώπη. Εξ ου και οι απρόβλεπτα ρηξικέλευθες προτάσεις του γάλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για κοινό προϋπολογισμό, πλήρη ενοποίηση των γαλλο-γερμανικών αγορών μέχρι το 2024, κοινό ευρωπαϊκό στρατό, επέκταση της ΕΕ προς την Αφρική ώστε να αναβιώσει η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία ως αντίβαρο στην αμερικανικό ιμπεριαλισμό, κ.α.

Ριζικές αλλαγές είναι προ των πυλών για έναν επιπρόσθετο, δεύτερο σοβαρό λόγο. Επειδή ακόμη κι αν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ φέτος επιτρέψει στα επίπεδα πριν την κρίση, οι πληγές που άνοιξε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2009 και η κρίση του ευρώ την περίοδο 2010-2012 είναι ακόμη εδώ. Τις περιέγραψε ανάγλυφα έκθεση του ΔΝΤ που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2017, έστω κι αν ο αναγνώστης έπρεπε να φτάσει στην 65η από τις 66 σελίδες για να τις διαβάσει: «Η κρίση των ετών 2007-2008 σηματοδότησε το τέλος της τάσης σύγκλισης και την αρχή μιας τάσης απόκλισης, η οποία μόνον αργά διορθώνεται»[2]! Επομένως, οι πούροι και λοιποί νεοφιλελεύθεροι λάτρεις της αριστείας θα χρειαστεί να περιμένουν πολύ για να την καμαρώσουν στη μικρή μας νομισματική περιοχή. Κι αν κάτι κρατάμε από την κρίση του ευρώ είναι ότι οι αποκλίσεις πληρώνονται… Καλοί μάλιστα οι ύμνοι στις μεταρρυθμίσεις που ως γνωστόν προσφέρονται δια πάσαν νόσον κι όχι μόνον, αλλά το συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει από τις αποκλίνουσες πορείες που ακολουθούν οι χώρες της ευρωζώνης, είναι πως το κοινό νόμισμα τινάζει στον αέρα τη σύγκλιση και δεν την επιταχύνει… Οι αιτίες επομένως των κρίσεων αναπαράγονται όσο οι μεταρρυθμίσεις υλοποιούνται. Χειρότερα κι από το Σίσυφο…

Φτάνουμε έτσι στον εκλογικό θρίαμβο που κατήγαγαν οι λάτρεις της Βέρμαχτ και του Φρίντμαν, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία. Μαζί οδηγούνται στην κόλαση σε περιβάλλοντα κοινωνικής ευημερίας, μαζί και στον παράδεισο σε περιόδους όξυνσης της κρίσης. Κι όσο για αυτούς που αναζητούν την αιτία της ανόδου των φασιστών στους μετανάστες, ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στην εξέλιξη της γερμανικής ανεργίας όπως αποτυπώνεται στο ακόλουθο διάγραμμα.

Αδιάκοπα μειωνόταν όσο το 1 εκ. μεταναστών και προσφύγων πέρναγε τα γερμανικά σύνορα το 2015 και 2016 και ενσωματωνόταν στο εργατικό δυναμικό, προς μεγάλη χαρά της γερμανικής αστικής τάξης. Επομένως πίσω από την άνοδο των Χιτλερο-θατσερικών είναι κάτι πιο βαθύ: η βούληση του κεφαλαίου να αναπροσαρμόσει την τακτική του, αναθεωρώντας ακόμη και ακρογωνιαίους λίθους της πολιτικής της Μέρκελ. Αυτά είναι τα επίδικα της νέας συμμαχικής κυβέρνησης της Γερμανίας, αν φυσικά δεν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις σοβαρών κέντρων όπως του Ifo για επαναληπτικές εκλογές.

Στο τραπέζι τίθεται εκ νέου και το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ σε συνδυασμό με την τύχη του χρέους. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια κοινή αντίληψη από τους λάτρεις των θαλάμων αερίων και της ελεύθερης αγοράς να βγει η Ελλάδα από το ευρώ με αντάλλαγμα ακόμη και τη διαγραφή μέρους του δημόσιου χρέους της.

Το ερώτημα που τίθεται είναι προφανές: στο βαθμό που αυτή η άποψη έχει κοινά σημεία με τη δική μας άποψη για έξοδο από το ευρώ και διαγραφή του δημόσιου χρέους μήπως αξίζει να την υποστηρίξουμε; Μήπως δηλαδή στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής της Εναλλακτικής και των Φιλελεύθερων βρίσκει σημεία επαφής και μέρος των ριζοσπαστικών, πατριωτικών προτάσεων που αναδείχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια κι έτσι με την ευόδωσή τους, ανοίγει ο δρόμος για πιο βαθιές ρήξεις;

Γερμανία: το παράσιτο της Ευρώπης

Αρχικά, ας μην είμαστε σίγουροι ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια μικρότερη και «ποιοτικότερη» ευρωζώνη, απαλλαγμένη από τα βαρίδια του Νότου, όπως διεκδικούν οι Φιλελεύθεροι. Στην παρουσία των μόνιμων δημιουργών προβλημάτων αποδίδεται εν πολλοίς η χαμηλή ισοτιμία του ευρώ που απογειώνει τις γερμανικές εξαγωγές. Πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ[3] εκτιμούσε ότι «η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ θα ήταν 10-20% χαμηλότερη για τη Γερμανία, δεδομένου του πλεονάσματος τρεχουσών συναλλαγών της». Άρα, μια Γερμανία που δεν θα είναι λαθρεπιβάτης των άλλων ευρωπαϊκών οικονομιών όπως σήμερα (για να μειώνει έτσι τη δική της συναλλαγματική της ισοτιμία έναντι των νομισμάτων των βασικότερων ανταγωνιστών της) θα είναι μια ασθμαίνουσα Γερμανία, χωρίς οικονομικές φιλοδοξίες και ιμπεριαλιστικές τάσεις. Αρκεί μια ματιά στην εκτίναξη του πλεονάσματος του εμπορικού της ισοζυγίου μετά την εισαγωγή του ευρώ, όπως αποτυπώνεται στο ακόλουθο διάγραμμα, για να κατανοήσουμε τα τεράστια οφέλη που αποκόμισε το Τέταρτο Ράιχ από το κοινό νόμισμα και γιατί επιπλέον είναι από τους διαπρύσιους υποστηρικτές του.

Επιπλέον, μια ευρωζώνη που θα απολέσει έστω κι ένα μέλος, ακόμη κι αν αυτή είναι η Ελλάδα που αντιπροσωπεύει το 1,63% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, χάνει το μοναδικό γνώρισμα της διαρκούς επεκτασιμότητας. Μια εγγύηση στους επενδυτές που διασφάλιζε το μη αντιστρεπτό της διαδικασίας. Και στην επερχόμενη κρίση το ερώτημα θα αφορά αν ο επόμενος αδύναμος κρίκος είναι η Πορτογαλία ή η Ισπανία…

Ας υποθέσουμε ωστόσο ότι ο νέος γερμανικός συνασπισμός εξουσίας καταλήγει να κόψει μερικά κλαδιά από το δένδρο είτε ως παραδειγματισμό για τα υπόλοιπα ή για να αρχίσει έτσι το ξερίζωμα του όπως διεκδικούν ορισμένα μειοψηφικά τμήματα της Γερμανικής ελίτ, που αντιγράφοντας τον Τραμπ προκρίνουν την απαλλαγή του Τέταρτου Ράιχ από κάθε εξωτερικό βαρίδι, παραβλέποντας ότι η Γερμανία, κατά την άποψή μας πάντα, μόνο πάνω στην πλάτη των άλλων Ευρωπαίων θριάμβευε…

Συμφέρει την Ελλάδα ή όχι η έξοδος από το ευρώ και η διαγραφή μέρος έστω του δημόσιου χρέους; Ξέροντας μάλιστα ότι μπορεί άμεσα να επιφέρει μια υποτίμηση η οποία θα δώσει ώθηση στην αξιοποίηση των παραγωγικών συντελεστών και τις εξαγωγές αυξάνοντας την απασχόληση…

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διαγραφή μέρους του χρέους της, υπό τους όρους της ξαναγεννημένης από τις στάχτες της Βέρμαχτ, θα είναι εξ ίσου καταστρεπτική με την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ!

Η παραμονή στην ΕΕ ακυρώνει τα οφέλη του Grexit

Για να φανεί αυτό ας στρέψουμε για λίγο την προσοχή μας εκεί που κρύβεται ο διάβολος∙ στις λεπτομέρειες. Ο ηγέτης των Ελεύθερων Δημοκρατών, Κρίστιαν Λίντνερ, που κάνει επίδειξη γερμανικής μεθοδικότητας διατηρώντας καθημερινά ένα μούσι τριών ημερών, δήλωσε ότι «θα πρέπει τώρα να ξεκινήσει το Grexit, ώστε να απελευθερωθεί η χώρα από το ευρώ και από τα χρέη της» ενώ έσπευσε να συμπληρώσει «παραμένοντας όμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Αξίζει επίσης να θυμηθούμε πως γερμανικά σχέδια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ή ακόμη και διαχωρισμού του ευρώ σε δύο ζώνες, μία των βορείων και μία των νοτίων, που ήκμασαν στο απόγειο της κρίσης περιείχαν ως εκ των ων ουκ  άνευ όρο την υψηλή εποπτεία της ΕΚΤ που θα συναποφασίζει για τη νομισματική πολιτική.

Κατά συνέπεια, η έξοδος από το ευρώ θα είναι όχι μόνο σχετική, αλλά και κενή περιεχομένου στο βαθμό που δε θα συνοδεύεται από την έξοδο από την ΕΕ. Κι αυτό επειδή παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει:

  • Πλήρης ισχύς του κανονισμού ΕΕ 472/2013 (της 21ης Μαΐου 2013) που αναφέρει πως «τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφ όσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής».
  • Αναντίρρητη εφαρμογή των προβλέψεων του Εαρινού Εξαμήνου για δημοσιονομική λιτότητα και απαγόρευση κάθε επεκτατικής πολιτικής, που θα επέτρεπε να δοθούν πχ αυξήσεις σε συντάξεις και περιλαμβάνει τη δημιουργία ελλειμμάτων.
  • Απαγόρευση άσκησης βιομηχανικής πολιτικής και σεβασμό ενός καταμερισμού εργασίας εντός της ΕΕ που για την Ελλάδα επιφυλάσσει δραστηριότητες τουρισμού και εφοδιαστικών αλυσίδων.
  • Υπαγωγή της γεωργίας στις απαγορεύσεις και τις δουλείες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής που αποκλείουν τον εθνικό σχεδιασμό και την ανάπτυξη καθετοποιημένης μεταποιητικής παραγωγής.
  • Απαγόρευση του δικαιώματος εθνικοποίησης των χρεοκοπημένων «συστημικών» τραπεζών και δημιουργίας φραγμών στην κίνηση κεφαλαίου που θα προστάτευε μια εθνική νομισματική πολιτική.
  • Συνέχιση μιας πολιτικής ανοιχτών εμπορικών συνόρων που κατέστρεψε την εγχώρια παραγωγή καθώς αδυνατούσε να ανταγωνιστεί τα φθηνότερα ή/και ποιοτικότερα εισαγόμενα.

Εν ολίγοις, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διαγραφή μέρους του χρέους που συζητά ο γερμανικός ιμπεριαλισμός δεν αποτελεί ακύρωση των μέχρι σήμερα πολιτικών που οδήγησαν στη φτωχοποίηση, αλλά εκσυγχρονισμό και ανανέωσή τους ή προσαρμογή στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η κρίση. Επ’ ουδενί μερική έστω ευόδωση των στόχων για έξοδο από το ευρώ και διαγραφή μέρους του χρέους που παλεύει το λαϊκό κίνημα και αποτελεί (υπό όρους πάντα) προϋπόθεση εξόδου από την κρίση.

Κατά συνέπεια η μόνη απάντηση που ταιριάζει στα σχέδια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, υπό την αιγίδα της Βέρμαχτ, είναι «όχι, ευχαριστούμε»… Η έξοδος από το ευρώ είναι αδιαχώριστη από την έξοδο από την ΕΕ, έστω κι αν δεν ταυτίζεται!

[1] Imaginative reform is vital for the Eurozone to thrive, Martin Wolf, Financial Times 26 Σεπτεμβρίου 2017.

[2] IMF country report, No. 17/235, July 2017, Euro Area policies. http://www.imf.org/en/Publications/CR/Issues/2017/07/25/Euro-Area-Policies-2017-Article-IV-Consultation-Press-Release-Staff-Report-and-Statement-by-45121

[3] IMF says dollar undervalued; euro, yen, yuan broadly in line with fundamentals, Reuters 28 Ιουλίου 2017, https://www.reuters.com/article/us-imf-currencies/imf-says-dollar-overvalued-euro-yen-yuan-broadly-in-line-with-fundamentals-idUSKBN1AD1YT

Πηγή: Kommon

Ein ökonomisch-politischer Vorschlag für den Ausweg Griechenlands aus der Krise anhand des Austritts aus der Eurozone und der Europäischen Union

Zweieinhalb Jahre nach der Machtergreifung der SYRIZA und ANEL sind wir in der Lage eine Auswertung ihrer Laufbahn zu leisten, während es gleichzeitig gilt, dass die volksfeindlichen Austeritätsmaßnahmen noch nicht vollständig umgesetzt wurden.

  1. Der Preis der Unterwerfung

Die letzte Evaluierung der Institutionen hat mit sich 113 neue volksfeindliche Maßnahmen gebracht: darunter den Verkauf 40% der Braunkohlestationen der Öffentlichen Elektrizitätsgesellschaft (ΔΕΗ), den Ministerialbeschluss für den verkaufsoffenen Sonntag, die Verschärfung der Ankündigungsbedingungen von Streiks, usw.. Die Regierung erklärt sich sogar bereit, zwecks der Austrittsbeschleunigung aus den Memoranda 90% der Maßnahmen bis Ende 2017 sanktioniert zu haben.

Während der 2,5 vorangegangenen Jahre auf SYRIZAs und anderer Verantwortung:

– sind die Häfen von Piräus und Thessaloniki, 14 Regionalflughäfen, der damalige Flughafen von Athen (Elliniko), der Leiter des nationalen Erdgassystems (ΔΕΣΦΑ) privatisiert worden.

– wurde der Austeritätszeitraum bis 2060 verlängert, insofern der Primärüberschuss bis dahin auf 2% liegen muss (während bis 2012 auf 3,5%).

– wurden neue direkte bzw. indirekte Steuer durchgesetzt, sind die Renten weiter gesunken worden, sind tausende kleinere und mittlere Unternehmen stillgelegt worden.

– befindet sich Griechenland immerfort auf Platz 1 der europaweiten Arbeitslosigkeitsrate, während die neu geschaffenen Arbeitsplätze überwiegend auf Teilzeitbasis sind.

– ist das Aussperrungsverbot der Arbeitsgeberschaft durch Milderung des entsprechenden Gesetzes aufgehoben worden.

– gelten die Staatsschulden auf 175% des BIPs immernoch als lebensunfähig, (während sie vor der Memorandaära auf 115% lagen).

– hat SYRIZA den Schaden, den er den Volksinteressen verursacht hat, zu erleichten versucht, indem sie auf die volksfreundlichen Maßnahmen, die sie anzuwenden vorhat, besteht: zB die anzwuwendenden Gegenmaßnahmen, jeweils der jährliche Zweck des Primärüberschusses erfolgreich abgeschloßen wird, die Verstärkung der Gesundheitsversorgung ersten Grades, etc..

Es handelt sich dabei um Maßnahmen, die die Austerität und die Verschuldung zu versöhnen versuchen. Sie schaffen die Austerität nicht ab.

Letztendlich war SYRIZAs Verdienst katastrophal, da sie die Linke mit der Politik der Schuldenherrschaft, mit den Privatisierungen und der Austerität identifizierbar gemacht hat.

  1. Die Chronik einer vorangekündigten Kapitulation

Der Verlauf Syriza zur Kapitulation, die im Juli 2015 mit der Unterzeichnung des Memorandums und des Darlehensvertrags von 86 Mrd. Euro offiziell bekannt gegeben ist, hätte auch vor der Wahl im Januar 2015 vorgesehen können.

Die Ursache der Kapitulation von Syriza war die Dominanz der radikalsten rechten und pro-europäischen Kräfte. Aus der Analyse dieses Konflikts können die notwendigen Schlüsse gezogen werden, damit die Linke nie wieder der Blutspender zur bürgerlichen Herrschaft ist und eine grundsätzliche Seite der bürgerlichen Demokratie verwendet: die mangelnde Rechenschaft der gewählten Vertreter. In diesem Rahmen ist es eine allgemeine Regel, dass die “Schönheitswettbewerbe” des Wahlkampfs in politische Entkleidung in der Nachwahlzeit sich umwandeln. Zum Beispiel, obwohl Hollande gewählt wurde, damit er die Reichsten besteuert, hat er den Siebenstunden-Arbeitstag verfolgt. Und Tsipras wurde gewählt, um die Sparmaßnahmen und die Memoranda abzuschaffen, aber Moscovici hat ihn gelobt, weil die Regierung Tsipras Maßnahmen angewendet hat, die keine andere pro-Memorandum Regierung in der Vergangenheit realisiert hatte.

Aber lassen Sie zum Zeitraum vor den allerersten, erfolgreichen Wahlen von Syriza zurückkehren: im hoffungsvollen und “problemlosen” Jahr 2014, damit wir nicht nur die Vorbereitung der Syriza Unterwerfung feststellen sondern auch die Verantwortung von Varoufakis darstellen. Die Führungspersönlichkeit der Bewegung DiEM25, obwohl er richtig gemacht hat, die Vereinbarung vom August nicht anzunehmen, hat er besonders erheblich zu ihrer Ankunft beigetragen. Wir sollen uns in Erinnerung rufen, dass er zuständig für die Vereinbarung vom Februar gewesen war. Gemäß dieser Vereinbarung musste Griechenland seine gesamten Schulden rechtzeitig begleichen. Ebenso hatte er erwähnt, dass 70% des Memorandum realisiert werden muss und als Minister hatte er IWF und den Gläubigern Raten bezahlt, und so weiter…

Vor allem sollten wir an die Fakten vor dem Jahr 2015 uns erinnern.

Syriza hatte seinen Erfolg der Parlamentswahlen durch zwei Arten beschleunigt: erstens, hatte sie die politische Konfrontation aufs Feld des Parlamentes gebracht und zweitens, hatte die radikalen Forderungen der Volksbewegung abgestumpft.

Schon ab 2012 hat Syriza klar gemacht: Zur Abschaffung der Memoranda ist es nicht erforderlich, dass ihr sich beschwert und streikt. Es genügt uns zu wählen! Durch diese Politik haben die Mobilisierung der Plätze im Jahr 2012 und die mächtige Bewegung im Zeitraum 2010-2011 sich geschwächt. Die Mentalität der Auftragserteilung ohne die Beteiligung und den Kampf der aktivsten Teile der Gesellschaft hat auf diese Weise geherrscht. Aus diesem Grund sind die Maßnahmen der Samaras Regierung mit weniger Reaktion in Vergleich zu den Jahren 2010 und 2011 getroffen worden und die Kapitulation des Jahres 2015 vorbereitet worden.

Zusätzlich zur Schwächung des Arbeits- und Volkskampfes ist die Verstümmelung der wichtigsten Forderungen der Volksbewegung geschehen. Die Ansprüche auf Zahlungseinstellung, Schuldenerlass, Verstaatlichung der Bänke und Austritt aus der Eurozone und der europäischen Union sind in der Unklarheit der politischen Rede von Syriza erstickt worden. Diese Unklarheit war der erste Schritt auf dem Weg zur bedingungslosen Kapitulation von Syriza ohne ihren Sturz von der Basis. Wir sollen anerkennen, dass Syriza keine besondere Mühe gegeben hat um seine Mitglieder bezüglich der Parteipolitik über die Europäische Union zu überzeugen. Vom Anfang an hat Syriza so eindeutig mit der Europäischen Union sich identifiziert, dass noch die radikalen Linken der Partei die Forderung des Austrittes nicht unterstützt haben. In diesem Rahmen hat Syriza die Forderung «Kein Opfer für Euro»  in «Euro um jeden Preis» und das grandiose «Nein» des Referendums in «Ja» umgewandelt. Diese letzte Tat von Syriza hat den Volkswillen angegriffen und ist sondergleichen.

  1. Warum Austritt aus dem Euro und der EU

Tatsache ist, dass die Situation unangenehm wird, immer wenn ich in Deutschland bin und über die Wichtigkeit des Austritts aus dem Euro und der EU spreche. Die erste Reaktion ist, dass das Gleiche von der AfD und von Hans-Werner Sinn des Ifo unterstützt wird. Ist diese Meinungseinheit nicht ein bisschen widersprüchlich?

Ganz im Gegenteil ! Sinn, AfD, Merkel, Schäuble und Schulz nennen den Weg, dem Deutschland und das europäische Kapital folgen müssen um mit den USA zu konkurrieren. «2050 wird kein europäisches Land zu den 8 Wirtschaftsmächten zählen», führt das Reflexionspapier der Europäischen Kommission mit dem Titel: „Die Globalisierung meistern“ auf.

Aus diesem Grund brauchen sie die EU: als Stützpunkt der mächtigsten, multinationalen Monopole und hegemonialen Länder, also als Stützpunkt Deutschlands.

Für uns kennzeichnet wiederum der Austritt aus dem Euro und die Zersetzung der EU durch Kämpfe– die, betrachtet man die Geschichte des Klassenkampfs, nicht unberührt von sozialen Konkurrenzen bleiben– einen großen Schlag der bestehenden Klassenherrschaft. Der Austritt aus dem Euro ist zudem notwendig aus spezifischen und materiellen Gründen. Genauer gesehen:

–          Sodass eine Geldpolitik (Zinssätze, Wechselkursparität, Geldmenge) angepasst an die Bedürfnisse des wirtschaftlichen Aufstiegs und die Bekämpfung der Arbeitslosigkeit entstehen kann und keine Geldpolitik gleich für alle, die den deutschen Verhältnissen angepasst ist.

–          Sodass eine Verstaatlichung der Banken ermöglicht werden kann.

Ähnlich machen spezifische und materielle Gründe den Austritt aus der EU notwendig. Die EU hat Dani Rodrik  sehr zutreffend als Werkstatt einer hyper-Globalisierung bezeichnet, im Sinne dass dort alle Maßnahmen realisiert werden, die schrittweise und experimentell im Rahmen der NAFTA, der Welthandelsorganisation usw. angewandt werden. Der Austritt aus der EU wird immer notwendiger:

–          Sodass Industriepolitik ausgeübt werden kann, im Rahmen eines großzügigen Programms staatlicher Investitionen, das in sich an alle ausschlaggebende Bereiche richtet (Schiffbau, Landwirtschaft u.a.)

–          Sodass wir uns vom engen finanzpolitischen Rahmen entledigen, den das europäische Finanzstabilisierungsabkommen auferlegt (Griechenlands zu genehmigende Haushaltsplan usw.)

In weitem Umfang betrachtet wird der Austritt Griechenlands aus der EU in Wechselwirkung mit den Kämpfen in anderen Ländern Europas und insbesondere in den Ländern Südeuropas stehen, wo z.B. soziale, nationale, regionale Kontraste immer sichtbarer werden. Es wird folglich kein eingegrenzter Kampf innerhalb der nationalen Grenze Griechenlands sein.

In folgendem Rahmen ist der Austritt aus dem Euro nicht ausgeschlossen: die EU muss in andere, regionale Unionen umgewandelt werden, z.B. die des europäischen Südens (wo eine größere finanzpolitische Einheit herrscht), des Balkans oder des Mittelmeers. Zum Ziel wird die Bildung von Koalitionen und die Nutzung von Skaleneffekten. Ziel ist eine erneute Gesetzgebung ungleicher Mechanismen und vernichtender Konkurrenzen, die wie im Beispiel der EU immer ansteigen werden, zu vermeiden. Als Alternative wird die Bildung von Entschädigungsmechanismen für die Mitgliedsstaaten mit einer schwächeren Produktivität, wie z.B. Albanien oder Mazedonien, wenn wir von einer Balkan-Union sprechen oder der Maghreb-Staaten, wenn wir von einer Mittelmeer-Union sprechen, im Vordergrund stehen. Also die Bildung dauerhafter Mechanismen für Umverteilung, die die schwächeren Produktivitätsstaaten entschädigen, wie es haufenweise in den 80er Jahren in der EU mit den Förderprogrammen (z.B. Programme für die Unterstützung der Mittelmeerischen Länder) und später in kleinerem Ausmaß (Delors-Paket, CSF, NSRF usw.) passierte, jedoch unter der Bedingung der Erfüllung reaktionärer Reformen (Beteiligung von Privatpersonen bzw. Privatisierungen, Flexibilisierung der Arbeitsbeziehungen etc.).

  1. Die Bedingungen des Austritts

Wenn man die Details des Austritts aus der Eurozone untersucht, wird erstens die Frage der Währungsparität gestellt. Den Tag der Ankündigung wird die Parität der Drachma zum Euro 1-1 und schrittweise wird eine Abwertung bis ca. 30%-40% folgen.

Diese Abwertung ist notwendig, weil erstens die heutige Parität des Euro nicht den wirtschaftlichen Fundamentalfaktoren Griechenlands entspricht. Es wird durch die bedeutende Gewicht Deutschlands in Eurozone  durchgesetzt und dient seinen Exporten. IWF hat neuerdings gesagt, dass eine angemessene Parität für eine mögliche deutsche Nationalwährung noch 30% höher als Europarität wäre. Diese aber durchschnittliche Parität, die niedrig für Deutschland ist, ist für Griechenland zu hoch.

Das Ziel der Abwertung ist die Νutzbarmachung des Entwicklungspotenzials Griechenlands. Heutzutage ist nach glaubwürdigen Forschungen (z.B. Bank von Griechenland) der Kapazitätsauslastung des Fabrikpotenzials eine der niedrigsten in EU. In allen Produktionszweigen beträgt 64%, in den Konsumgütern 65% und in den Investitionsgütern 60%. In den kleinen und mittleren Unternehmen und sogar im verarbeitenden Gewerbe ist die Situation noch schlimmer und das nicht verwertete Produktionspotenzial beträgt 51,3%. Jede zweite Maschine ist praktisch außer Betrieb.

Das Vakuum der Produktivität Griechenlands unterzeichnet außerdem, dass das Problem Griechenlands heutzutage nicht die Abwesenheit von Investitionen ist, wie es überall behauptet sei, sondern der Mangel an einer Nachfrage, die das Bruttoinlandsprodukt absorbieren würde, hätte die produktive Struktur Griechenlands zu 100% oder fast hundertprozentig funktioniert.

In den obigen Rahmenbedingungen ist die Möglichkeit von Inflationsdruck ausgeschlossen und außerdem sollte es auch zu einer Inflationsrate in der Höhe von 8% kommen, ist auch in IMF Studien überprüft worden, dass der Wirtschaft nicht zu paralysierenden Phänomenen führen kann. Aber in Griechenland ist es bewiesen worden, dass die Inflationsrate sich in kontrollierbaren Werten bewegen wird.

Es ist somit zwei Fragen gemäß der Wirkungen der Einführung einer neuen Währung in dem alltäglichen Handeln kreiert, gemäß den Krediten in Euro und das Bewahren von privaten Ersparnissen im Bankwesen.

Bezüglich der Ersparnisse, sie werden direkt in die neue Währung umgerechnet.

Als was die Krediten betrifft, das doppelte Exit ist mit dem Default allen Rückzahlungen der offiziellen Kreditoren von Griechenland und spezifischer der angegebenen im Rahmen der drei Darlehensverträge, bzw. Memoranda (2010, 2012 und 2015), dessen Illegalität und Verfassungswidrigkeit bereits bewiesen ist. Die Rede ist (laut Dokumentation von 30.09.2016) von 69,5% eines Schuldens der Gesamthöhe von 315,4 Milliarden Euro, bzw. von 217 Milliarden Euro. Bedingung dafür ist die Missbilligung der Darlehensverträge nach internationalem Recht mit der Begleitung einer internationalen Kampagne, die beweisen wird, dass die sogenannte Rettung Griechenlands in der Tat eine Rettung des deutsch-französischen Bankwesens war (vor allem der Deutschen Bank, der Societé Generale usw.). Innerhalb dieses Kontexts haben die EZB und die IMF als Sicherungsmechanismen der Kreditinstitutionen gehandelt und sollen/müssen zusammen mit den profitierten Privatbanken die Kosten tragen, bzw. bezahlen.

Als was die private Schulden zu den Banken betrifft (Wohnungsbaudarlehen, Kredite zur Liquidität der Betriebe usw.) sie werden nach der Einführung eines neuen Gesetzes zur neuen Währung umgerechnet so dass es keine Verpflichtung zur Rückzahlung in Euro entsteht.

Der Übergang in die neue Währung kann nicht mit sofortiger Wirkung eintreten, da unter normalen Umständen eine Phase von sechs Monaten für das Ausdrucken der Menge der in Griechenland zirkulierten Banknoten und Münze benötigt wäre. Dieser Übergang kann mittels IOU’s (Schuldscheine) und der verbreiteten Zirkulation des plastischen Geldes, womit Verrechnungen, die Bezahlung von Rechnungen usw. ermöglicht werden könnten.

Die Nationalisierung der mehrmals mit öffentlicher Gelder rekapitalisierten Banken, die Durchsetzung von Kontrollmechanismen für die Kapitalzirkulation, der Widerruf der Privatisierungen anfangs der Infrastrukturen (der Hafen von Piräus, der an die chinesische Firma Cosco verkauft wurde, 14 regionale Flughäfen, die vom deutschen Fraport gekauft wurden, die Bahn, die an die italienische Ferrovie Dello Strato gekauft hat, die griechische Telekom, OTE, die von der Deutschen Telekom übernommen wurde usw.) dienen als Erfolgsbedingungen des doppelten Austritts. Es soll übrigens erwähnt, dass alle Käufer komplett oder teilweise von anderen Staaten kontrolliert sind.

  1. Die Beschaffung der notwendigen Front

Allerdings wissen wir, dass es ein eklatanter und paralysierender Widerspruch existiert. Die Forderung nach einem doppelten Exit obwohl sie sich aggressiv als notwendiger Faktor für den Austritt aus der Krise setzt, wird selbst von avantgardistischen Teilen der Arbeiterbewegung nicht unterstützt. Ungefähr 30% der TeilnehmerInnen in Umfragen stehen auf einen Austritt aus der Eurozone. Ein Prozentsatz, der aus einer anderen Perspektive eine soziale und nicht so politische Homogenität zeigt, wenn wir in Betracht halten, dass keine parlamentarische Partei diese Forderung unterstützt.

Darüber hinaus, wenn wir etwas in Betracht halten müssen, ist dass die katastrophale Rolle des Euros und der EU [der Bevölkerung] noch zu beweisen ist. Wir brauchen noch mehr ernsthafte Bemühungen um die Gesellschaft zu überzeugen, dass auf der einen Seite die Steigerung des Wohlstands und auf der anderen Seite das Verbleiben in die EU sich gegenseitig ausschließen. Entweder das Eine, oder das Andere. In anderen Wörter: Entweder würdigte Renten oder in die EU bleiben!

Unter diesen Umständen sind die avantgardistischen Kräfte in Kontakt mittels kämpferischen Fronten mit anderen Kräften, die sich immer noch täuschen lassen oder einfach schätzten, dass wir noch nicht für eine Kollision bereit sind, zusammenzuarbeiten. In anderen Wörter, können wir für die Formulierung kämpferischer Forderungen die Gründung von kämpferischen Gemeinschaften und das Mitlaufen mit Kräften, die Interessen und Wille sich gegen den neoliberalen Angriff zu verteidigen, nicht die Forderung nach einem doppelten Austritt als Voraussetzung einer Zusammenarbeit zu setzen. Diese Forderung für einen Austritt aus der Eurozone und der EU soll die Kräfte des Kampfes einigen und nicht spalten.

Die avantgardistischen Ideen haben immer verloren oder sie wurden zu Karikaturen, wenn sie unter Quarantäne gestellt wurden. Im Gegenteil, sie haben immer gewonnen wenn sie beeinflusst und sich beeinflusst gelassen haben, wenn sie sich zur öffentlichen Kritik und Auseinandersetzung offen geblieben sind und die Fähigkeit zur Anpassung mit der gleichzeitigen Erhaltung und Erneuerung dessen subversiven – revolutionären Kernes behalten haben.

Die Zuständige für die Analyse der Daten des Wahlkampfes der Obama-Kandidatur im Jahre 2012, die bestens die rückkehrende Informationen aus den sozialen Netzwerken benutzt haben, deuteten dass jedes Mal dessen Intuition nutzlos war und wurde sich als falsch erwiesen. Das politische Verhältnis der Bürger sei unberechenbar. Sie haben also die Wähle gewonnen, als sie die Mitteilungen der Bürger – Empfänger bearbeitet und wahrgenommen haben und somit dessen politischer Aussage dazu angepasst haben.

Warum sollen wir vor der Kommunikation mit der Welt des Kampfes und der frontalen Aktion, die die Niederlage und den Umsturz dieser Politik als Ziel setzt Angst haben?

 

Μια οικονομική και πολιτική πρόταση διεξόδου της Ελλάδας από την κρίση

Δυόμιση χρόνια από την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ στην εξουσία μπορούμε να κάνουμε έναν απολογισμό των πεπραγμένων του, ξέροντας μάλιστα ότι τα αντιλαϊκά μέτρα δεν έχουν τελειώσει.

  1. Το κόστος της υποταγής

Η τελευταία αξιολόγηση συνοδεύεται από 113 νέα αντιλαϊκά μέτρα. Μεταξύ αυτών η πώληση του 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, η έκδοση υπουργικής απόφασης για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, η αλλαγή επί το δυσμενέστερο των όρων εξαγγελίας απεργίας, κοκ. Η κυβέρνηση μάλιστα δηλώνει πανέτοιμη να ψηφίσει το 90% των μέτρων μέχρι το τέλος του 2017 ώστε να επιταχύνει την έξοδο από τα Μνημόνια.

Τα 2,5 χρόνια που προηγήθηκαν, με ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ και μεταξύ πολλών άλλων:

– Ιδιωτικοποιήθηκαν τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης, 14 περιφερειακά αεροδρόμια, το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, η ΔΕΣΦΑ.

– Η λιτότητα επεκτάθηκε μέχρι το 2060, καθώς ως τότε πρέπει να έχουμε πλεονάσματα ύψους 2% (ενώ μέχρι το 2021 ύψους 3,5%).

– Επιβλήθηκαν νέοι άμεσοι και έμμεσοι φόροι, μειώθηκαν παραπέρα οι συντάξεις, έκλεισαν χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

– Η ανεργία στην Ελλάδα συνέχισε να καταγράφει πανευρωπαϊκό ρεκόρ, ενώ οι νέες θέσεις εργασίας είναι στην πλειοψηφία τους μερικής απασχόλησης.

– Καταργήθηκε η απαγόρευση των εργοδοτών στην ανταπεργία, μέσω της χαλάρωσης του σχετικού νόμου.

– Το δημόσιο χρέος συνέχισε να είναι μη βιώσιμο, στο επίπεδο του 175% (από 115% του ΑΕΠ πριν μπούμε στα μνημόνια).

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να υποβαθμίσει την ζημιά που προκάλεσε στα λαϊκά συμφέροντα αναδεικνύοντας φιλολαϊκά μέτρα τα οποία θα εφαρμόσει, όπως: τα αντισταθμιστικά μέτρα που θα εφαρμόζονται κάθε χρονιά που θα ξεπερνιέται ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος, η ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, κοκ.

Πρόκειται για μέτρα που χρυσώνουν το χάπι της λιτότητας και της υπερχρέωσης. Δεν αναιρούν τη λιτότητα.

Εν κατακλείδει η συνεισφορά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν καταστροφική γιατί ταύτισε την Αριστερά με την πολιτική της χρεοκρατίας, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις περικοπές.

  1. Χρονικό προαναγγελθείσας παράδοσης

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την παράδοση η οποία επισημοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2015, με την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης ύψους έως 86 δισ. ευρώ, μπορούσε να προβλεφθεί πριν κερδίσει τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Ήταν το αποτέλεσμα της επικράτησης των πιο δεξιών και φιλο-ΕΕ δυνάμεων. Η ανάλυση αυτής της διαπάλης σήμερα μπορεί να αποτελέσει παρακαταθήκη για να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα ώστε ποτέ ξανά η Αριστερά να μην ξαναγίνει αιμοδότης της αστικής κυριαρχίας, αξιοποιώντας μια θεμελιώδη πλευρά της αστικής δημοκρατίας: την έλλειψη λογοδοσίας των εκλεγμένων αντιπροσώπων. Σε αυτό το πλαίσιο είναι κάτι παραπάνω από ανεκτό, είναι κανόνας, οι προεκλογικοί «διαγωνισμοί ομορφιάς» να μετατρέπονται σε μετεκλογική μετάλλαξη και απογύμνωση. Ως συνέπεια ο Ολάντ εκλέχτηκε για να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο κι έγινε ο μεγαλύτερος διώκτης του 35ωρου. Κι ο Τσίπρας εκλέχτηκε με πρόγραμμα να ανατρέψει τα μνημόνια και τη λιτότητα κι έφτασε να επαινείται από τον Μοσκοβισί επειδή εφάρμοσε μέτρα που καμιά άλλη μνημονιακή κυβέρνηση δεν μπόρεσε να υιοθετήσει.

Ας επιστρέψουμε όμως στα όσα προηγήθηκαν της πρώτης εκλογικής επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ: στο ελπιδοφόρο και «ξέγνοιαστο» 2014 για να δούμε όχι μόνο πως προετοιμαζόταν η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τις ευθύνες που έχει γι’ αυτή την υποταγή ακόμη κι ο Γ. Βαρουφάκης. Ο επικεφαλής του  DiEM25 παρότι δεν ψήφισε τη συμφωνία του Αυγούστου με τους δανειστές, κι αυτό είναι προς τιμή του, συνέβαλε στην έλευσή της τα μέγιστα. Να θυμηθούμε:

  • τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου που ανέφερε ότι η Ελλάδα θα ξεπληρώσει το χρέος της πλήρως και εγκαίρως,
  • την αναφορά του για υλοποίηση του 70% του μνημονίου,
  • την πληρωμή των δόσεων στο ΔΝΤ και τους πιστωτές όσο ήταν υπουργός, κοκ.

Κυρίως όμως να θυμηθούμε όσα προηγήθηκαν του 2015.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιτάχυνε την εκλογική του επιτυχία κατά δύο τρόπους: Ο πρώτος ήταν μέσω της κοινοβουλευτικοποίησης της πολιτικής αντιπαράθεσης και ο δεύτερος μέσω της άμβλυνσης των ριζοσπαστικών αιτημάτων του λαϊκού κινήματος.

Από το 2012 κιόλας το μήνυμα που εξέπεμπε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ σαφές: δε χρειάζεται να διαμαρτύρεστε και να απεργείτε για να απαλλαγούμε από τα μνημόνια. Αρκεί να μας ψηφίσετε! Σε αυτό το βωμό «πουλήθηκαν» οι πλατείες το 2012, κάμφθηκε το ρωμαλέο κίνημα της διετίας 2010-2011 και κυριάρχησε η ανάθεση χωρίς τη συμμετοχή των πιο μαχητικών τμημάτων της κοινωνίας στις εξελίξεις. Ως αποτέλεσμα τα μέτρα του Σαμαρά υλοποιήθηκαν με λιγότερες αντιδράσεις, σε σχέση με ό,τι γινόταν το 2010 και 2011, ενώ προετοιμάστηκε η παράδοση του 2015.

Παράλληλα με την απαξίωση των εργατικών και λαϊκών αγώνων ήλθε και ο ακρωτηριασμός των πιο μαχητικών διεκδικήσεων του κινήματος. Τα αιτήματα για παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, για εθνικοποίηση των τραπεζών και για έξοδο από ευρώ και ΕΕ, χάνονταν σε ένα πέλαγος αμφισημιών και αοριστίας που άνοιγε το δρόμο στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να υποταχθεί πλήρως στα αιτήματα των πιστωτών, χωρίς να ανατραπεί από τη βάση. Οφείλουμε βέβαια να αναγνωρίσουμε πώς σε ό,τι αφορά την ΕΕ ο ΣΥΡΙΖΑ δε χρειάστηκε να καταβάλλει ξεχωριστή προσπάθεια να πείσει τα μέλη του για τη στάση του. Εξ αρχής είχε ταυτιστεί μαζί της, σε βαθμό ώστε ακόμη και η αριστερή αντιπολίτευση στο εσωτερικό του να παραιτηθεί από την προβολή του αιτήματος της αποχώρησης. Στο πλαίσιο αυτής της μετάλλαξης το αίτημα «καμιά θυσία για το ευρώ» μετατράπηκε σε «πάση θυσία στο ευρώ» και τον Ιούλιο του 2015 το μεγαλειώδες «Όχι» του δημοψηφίσματος μετατράπηκε σε «Ναι», σε μια πράξη παραχάραξης της λαϊκής βούλησης χωρίς προηγούμενο.

  1. Γιατί έξοδος από ευρώ και ΕΕ

Η αλήθεια είναι πώς όποτε βρίσκομαι στη Γερμανία κι εξηγώ για τη σημασία της εξόδου από ευρώ και ΕΕ επέρχεται μια αμηχανία. Η πρώτη αντίδραση είναι πώς αυτό το υποστηρίζει η Εναλλακτική και ο Χανς Βέρνερ Ζιν του Ifo. Δεν είναι παράδοξη μια τέτοια σύμπτωση απόψεων;

Κάθε άλλο! Ζιν, Εναλλακτική, Μέρκελ, Σόιμπλε και Σουλτς ερίζουν για την οδό που πρέπει να ακολουθήσει η Γερμανία και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ώστε να ανταγωνιστούν τις ΗΠΑ. «Το 2050 καμία ευρωπαϊκή χώρα δε θα συγκαταλέγεται στις 8 πρώτες οικονομίες κατά μέγεθος», αναφέρει το «έγγραφο προβληματισμού για την τιθάσευση της παγκοσμιοποίησης», της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Γι’ αυτό θέλουν την ΕΕ: ως βάση στήριξης των ισχυρότερων πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων και των ηγεμονικών χωρών, δηλαδή της Γερμανίας.

Για μας, αντίθετα, η έξοδος από το ευρώ και η διάλυση της ΕΕ κάτω από αγώνες – που η ιστορία της ταξικής πάλης διδάσκει πώς δε θα είναι ανεπηρέαστοι από αστικούς ανταγωνισμούς – σηματοδοτεί ένα κορυφαίο πλήγμα στην αστική κυριαρχία. Η δε έξοδος από το ευρώ επιβάλλεται για πολύ συγκεκριμένους και υλικούς όρους. Συγκεκριμένα:

  • Για να υπάρξει μια νομισματική πολιτική (επιτόκια, συναλλαγματική ισοτιμία και ποσότητα χρήματος) προσαρμοσμένη στις ανάγκες οικονομικής επέκτασης και αντιμετώπισης της ανεργίας κι όχι μια νομισματική πολιτική ίδια για όλους, που αντιλαμβανόμαστε ότι είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Γερμανίας.
  • Για να γίνει κατορθωτή η εθνικοποίηση των τραπεζών, κ.α.

Εξ ίσου συγκεκριμένοι και υλικοί όροι επιβάλλουν  την έξοδο από την ΕΕ, που πολύ εύστοχα έχει χαρακτηριστεί σαν εργαστήρι υπερ-παγκοσμιοποίησης (Ντ. Ρόντρικ), υπό την έννοια ότι στην ΕΕ υλοποιούνται στο ακέραιο όλα τα μέτρα που σταδιακά και πειραματικά εφαρμόζονται στο πλαίσιο της NAFTA, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, κοκ. Η έξοδος λοιπόν από την ΕΕ επείγει:

  • Για να ασκηθεί βιομηχανική πολιτική, στο πλαίσιο ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, που θα στρέψει πόρους σε κλάδους αιχμής (ναυπηγεία, γεωργία, κοκ).
  • Για να απαλλαγούμε από το ασφυκτικό πλαίσιο δημοσιονομικής πολιτικής που επιβάλει το Σύμφωνο Σταθερότητας (Εαρινό εξάμηνο, υποβολή προϋπολογισμών προς έγκριση, κοκ).

Ευρύτερα, η έξοδος της Ελλάδας από ΕΕ και ευρώ θα επηρεάζει και θα τροφοδοτείται με τη σειρά της από παρόμοιους αγώνες σε άλλες χώρες της Ευρώπης και πρωτίστως στη Νότια Ευρώπη όπου βρίσκονται σε έξαρση όλες οι αντιθέσεις (κοινωνικές, εθνικές, περιφερειακές, κοκ.). Δε θα είναι ένας αγώνας περιχαρακωμένος στα εθνικά σύνορα της Ελλάδας.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν αποκλείεται η έξοδος της Ελλάδας από ευρώ – ΕΕ να συνδυαστεί με την συγκρότηση και ένταξή της σε άλλες περιφερειακές ενώσεις πχ της Νότιας Ευρώπης (όπου υπάρχει η μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική ομοιομορφία), των Βαλκανίων ή της Μεσογείου. Στόχος θα είναι η δημιουργία συνεργειών και η εκμετάλλευση των οικονομιών κλίμακας. Όρος για την αποφυγή της εκ νέου θεσμοθέτησης παγιωμένων μηχανισμών ανισοτήτων και εξοντωτικών ανταγωνισμών, που χρόνο με το χρόνο θα οξύνονται, όπως πχ. συνέβη στην ΕΕ, θα είναι η δημιουργία αντίρροπων μηχανισμών αποζημίωσης εκείνων των μελών με οικονομίες χαμηλότερης παραγωγικότητας. Πχ της Αλβανίας ή της ΠΓΔΜ αν μιλάμε για τα Βαλκάνια και των χωρών του Μαγκρέμπ αν μιλάμε για μια Μεσογειακή Ένωση. Δηλαδή η δημιουργία μόνιμων μηχανισμών μεταβιβαστικών πληρωμών που θα αποζημιώνουν τις οικονομίες χαμηλότερης παραγωγικότητας όπως συνέβαινε στην ΕΕ κατά κόρον τη δεκαετία του ’80 (πχ Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα) και στη συνέχεια σε μικρότερο βαθμό (Πακέτο Ντελόρ, ΚΠΣ, ΕΣΠΑ, κοκ.) υπό τον όρο όμως ικανοποίησης αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων (συμμετοχή ιδιωτών που σήμαινε ιδιωτικοποιήσεις, ελαστικοποίηση εργασιακών  σχέσεων, κοκ.).

  1. Οι όροι της εξόδου

Εξετάζοντας τις λεπτομέρειες της εξόδου από το ευρώ, το πρώτο ερώτημα που τίθεται σχετίζεται με την ισοτιμία. Την επομένη της αναγγελίας η ισοτιμία του νέου νομίσματος θα είναι 1-1 με το ευρώ για να ακολουθήσει μια υποτίμηση ακόμη και της τάξης του 30%-40%.

Η υποτίμηση αυτή είναι επιβεβλημένη επειδή αρχικά η σημερινή ισοτιμία του ευρώ δεν αντιστοιχεί στα θεμελιώδη μεγέθη της Ελλάδας. Επιβάλλεται από το ειδικό βάρος της Γερμανίας και εξυπηρετεί τις εξαγωγές της. Το ΔΝΤ πρόσφατα ανέφερε ότι μια δίκαιη ισοτιμία για ένα εθνικό νόμισμα της Γερμανίας θα ήταν αυξημένη ακόμη και κατά 30%. Αυτή όμως η μέση ισοτιμία που είναι χαμηλή για τη Γερμανία, είναι υψηλή για την Ελλάδα.

Στόχος της υποτίμησης θα είναι να αξιοποιηθεί στο έπακρο το παραγωγικό δυναμικό της Ελλάδας. Σήμερα με βάση αξιόπιστες έρευνες (πχ Τράπεζα Ελλάδας) ο βαθμός χρησιμοποίησης εργοστασιακού δυναμικού είναι από τους χαμηλότερους στην ΕΕ. Στο σύνολο των κλάδων φτάνει το 64%, στα καταναλωτικά αγαθά το 65% και στα κεφαλαιουχικά το 60%. Στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, και δη στον μεταποιητικό τομέα, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη με το αναξιοποίητο παραγωγικό δυναμικό να φτάνει το 51,3%. Πρακτικά η 1 στις 2 μηχανές βρίσκεται σε αδράνεια.

Το παραγωγικό κενό της Ελλάδας υπογραμμίζει χώρια των άλλων ότι το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι η έλλειψη επενδύσεων όπως κατά κόρον επαναλαμβάνεται αλλά η έλλειψη εκείνης της ζήτησης που θα απορροφούσε το προϊόν αν η παραγωγική δομή της Ελλάδας λειτουργούσε στο 100% ή σχεδόν στο 100%.

Στο παραπάνω πλαίσιο δεν είναι πιθανή η δημιουργία πληθωριστικών πιέσεων, χώρια του γεγονότος ότι ένας πληθωρισμός ακόμη και της τάξης του 8% έχει δειχθεί ακόμη και σε έρευνες του ΔΝΤ δεν οδηγεί σε παραλυτικά φαινόμενα στην οικονομία. Στην Ελλάδα ωστόσο έχει δειχθεί ότι ο πληθωρισμός θα κινείται σε πλήρως ελεγχόμενα επίπεδα.

Δύο ερωτήματα που δημιουργούνται σχετικά με τις επιπτώσεις της εισαγωγής ενός νέου νομίσματος στις καθημερινές συναλλαγές αφορούν τα δάνεια σε ευρώ και τις καταθέσεις.

Σε ό,τι αφορά τις αποταμιεύσεις θα μετατραπούν αυτόματα στο νέο νόμισμα.

Σε ό,τι αφορά τα χρέη, η διπλή έξοδος είναι συνυφασμένη με την αθέτηση άμεσα εκείνων των πληρωμών που σχετίζονται με τους επίσημους πιστωτές της Ελλάδας και ειδικότερα τα δάνεια  που δόθηκαν στο πλαίσιο των 3 δανειακών συμβάσεων (2010, 2012 και 2015), τα οποία έχει αποδειχθεί ότι ήταν παράνομα και αντισυνταγματικά. Μιλούμε (με στοιχεία 30/9/2016) για το 69,5% ενός χρέους ύψους 315,4 δισ., δηλαδή για 217 δισ. Προϋπόθεση είναι η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων με βάση το διεθνές δίκαιο, που πρέπει να συνοδευθεί με μια διεθνής εκστρατεία που θα δείξει ότι η διάσωση της Ελλάδας στην πράξη ήταν διάσωση των γαλλογερμανικών τραπεζών (Deutsche Bank, Societe Generale, κοκ.). Σε αυτό το πλαίσιο ΕΚΤ και ΔΝΤ λειτούργησαν ως ασφαλιστικοί μηχανισμοί των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και πρέπει να αναλάβουν τη ζημιά μαζί με τις ιδιωτικές τράπεζες που επωφελήθηκαν.

Σε ό,τι αφορά τα ιδιωτικά χρέη προς τις τράπεζες (στεγαστικά νοικοκυριών, κίνησης επιχειρήσεων, κ.α.) αυτά με νόμο θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα ώστε να μην υπάρχει υποχρέωση αποπληρωμής τους σε ευρώ.

Η μετάβαση στο νέο νόμισμα δεν μπορεί να γίνει άμεσα, δεδομένου ότι υπό κανονικές συνθήκες απαιτείται μια περίοδος 6 μηνών για την εκτύπωση της ποσότητας χαρτονομισμάτων και κερμάτων που κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Η μετάβαση μπορεί να διευκολυνθεί με τη χρήση υποσχετικών (IOU) και την ευρεία κυκλοφορία πλαστικού χρήματος, μέσω του οποίου μπορούν να γίνονται συμψηφισμοί, πληρωμές λογαριασμών, κοκ.

Όροι επιτυχίας της διπλής εξόδου είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών που έχουν κατ’ επανάληψη ανακεφαλαιοποιηθεί με δημόσιο χρήμα, η επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, η ανάκληση των ιδιωτικοποιήσεων ξεκινώντας από τις υποδομές (Λιμάνι Πειραιά που το αγόρασε η κινέζικη Cosco, 14 περιφερειακά αεροδρόμια που αγόρασε η γερμανική Fraport, σιδηροδρόμους που αγόρασε η ιταλική Ferrovie Dello Stato, ΟΤΕ που έχει αγοράσει η Ντόιστε Τέλεκομ, κ.α.). Παρεμπιπτόντως να αναφερθεί ότι όλες οι αγοράστριες εταιρείες είναι εξ ολοκλήρου ή μερικώς κρατικές.

  1. Οικοδομώντας το αναγκαίο μέτωπο

Ξέρουμε ωστόσο ότι υπάρχει μια κραυγαλέα και παραλυτική αντίφαση. Το αίτημα της διπλής εξόδου παρότι τίθεται επιτακτικά ως όρος εξόδου από την κρίση δε συγκεντρώνει την αποδοχή ακόμη και πρωτοπόρων τμημάτων του εργατικού κινήματος. Υπέρ της εξόδου από το ευρώ χαρακτηριστικά τάσσεται ένα ποσοστό γύρω στο 30% των ερωτηθέντων στις δημοσκοπήσεις. Ποσοστό, που από μια άλλη οπτική γωνία εμφανίζει μια κοινωνική (κι όχι τόσο πολιτική) ομοιογένεια και εξαιρετική αντοχή, αν λάβουμε υπ’ όψη ότι κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα δεν το υιοθετεί.

Τούτου δοθέντος, αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε είναι πως ο καταστροφικός ρόλος του ευρώ και της ΕΕ παραμένει προς απόδειξη στην ελληνική κοινωνία. Χρειάζεται να καταβάλλουμε ακόμη σοβαρή προσπάθεια για να πείσουμε την κοινωνία ότι άνοδος της κοινωνικής ευημερίας από τη μια και παραμονή στην ΕΕ από την άλλη αποτελούν έννοιες αμοιβαία αλληλοαποκλειόμενες. Ή το ένα ή το άλλο. Με άλλα λόγια: Ή αξιοπρεπείς συντάξεις ή παραμονή στην ΕΕ!

Αυτή η κατάσταση επιβάλλει και στις πρωτοπόρες δυνάμεις να επικοινωνούν σε αγωνιστικά μέτωπα πάλης με εκείνες τις δυνάμεις που εξακολουθούν να θρέφουν αυταπάτες ή κρίνουν ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι για σύγκρουση. Δεν μπορούμε, με άλλα λόγια, να θέτουμε ως προϋπόθεση το αίτημα της διπλής εξόδου για να διαμορφώσουμε αιτήματα αγώνα, να συγκροτήσουμε αγωνιστικές συλλογικότητες και να συμπορευτούμε με δυνάμεις που έχουν συμφέρον και πασχίζουν να ανατραπεί η επίθεση στον κλάδο τους. Το αίτημα της εξόδου από ευρώ – ΕΕ πρέπει να ενώνει κι όχι να διαχωρίζει τις δυνάμεις του αγώνα.

Οι πρωτοπόρες ιδέες ηττούνταν ή μετατρέπονταν σε καρικατούρες όποτε έμπαιναν σε καραντίνα.  Αντίθετα, νικούσαν όποτε επηρέαζαν και επηρεάζονταν, όποτε εκτίθονταν στη δημόσια κριτική και αντιπαράθεση κι είχαν την ικανότητα να προσαρμόζονται διατηρώντας και ανανεώνοντας το ανατρεπτικό – επαναστατικό τους πυρήνα.

Οι υπεύθυνοι ανάλυσης των δεδομένων της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα το 2012, που αξιοποίησαν στο έπακρο τις πληροφορίες τις οποίες επιστρέφουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δήλωναν ότι κάθε φορά η διαίσθησή τους αποδεικνυόταν άχρηστη και διαψευδόταν. Κι η πολιτική συμπεριφορά των πολιτών απρόβλεπτη. Νίκησαν δηλαδή όταν επεξεργάστηκαν, έλαβαν υπ’ όψη τους τα μηνύματα των πολιτών – δεκτών και προσάρμοσαν το πολιτικό τους μήνυμα.

Εμείς γιατί να φοβηθούμε την επικοινωνία με τον κόσμο του αγώνα και τη μετωπική δράση, με στόχο την ήττα και την ανατροπή αυτής της πολιτικής;

Βερολίνο, 9 2017