Home » 2017 » August

Monthly Archives: August 2017

Οι πλημμύρες δεν πνίγουν μόνο τις ΗΠΑ

Την ώρα που η προσοχή όλων είναι στραμμένη στις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών, κι όπου μέχρι στιγμής οι νεκροί ανέρχονται σε 13 άτομα, μια άλλη ανθρώπινη τραγωδία παραμένει στη σκιά της επίσημης ενημέρωσης, σχεδόν στα αζήτητα της ειδησεογραφίας.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κι ας έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής περισσότερους από 1.200 νεκρούς. Κι ας είναι ίδια η αιτία που προκαλεί το θάνατο, με τις εικόνες της απόγνωσης να μοιάζουν απελπιστικά…

Το θέατρο αυτής της τραγωδίας βρίσκεται στην Ασία έχοντας ως επίκεντρο τις τελευταίες ώρες την Βομβάη της Ινδίας κι όλο το καλοκαίρι δύο ακόμη χώρες: το Νεπάλ και το Μπαγκλαντές. Κι εκεί η άμεση αιτία των θανάτων είναι οι πλημμύρες, με τις αρχές της Βομβάης να ανακοινώνουν το κλείσιμο των σχολείων και των κολεγίων για να περιοριστούν οι ανθρώπινες ζημιές, ενώ το αεροδρόμιο της πόλης θυμίζει πισίνα. Με βάση ανακοινώσεις των Ηνωμένων Εθνών και στις τρεις ασιατικές χώρες ο αριθμός των άμεσα θιγμένων, όσων δηλαδή είδαν το σπίτι, το κτήμα ή τη περιουσία τους να καταστρέφεται, έχει ανέλθει σε 41 εκ. άτομα! Η συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα εξ αυτών συγκαταλέγεται στους πιο φτωχούς και εξαθλιωμένους, καθώς τα εύπορα στρώματα ανέκαθεν επέλεγαν για κατοικία τα υψηλότερα σημεία των πόλεων ώστε να προφυλαχθούν από τους μουσώνες που κάθε χρόνο ξεκινούν τον Ιούνιο και τελειώνουν τον Σεπτέμβριο.

Οι αντιθέσεις όμως δε σταματούν εδώ. Η Βομβάη είναι το χρηματοοικονομικό κέντρο της Ινδίας, κάτι σαν το Σίτι, με ένα πληθυσμό που υπερβαίνει τα 20 εκ. σε μια χώρα που οι κάτοικοι αγγίζουν τα 1,4 δισ. Κι ενώ προβάλλεται ως το πρότυπο της νέας Ινδίας που εντάσσεται με όρους ισχύος στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κι όχι ως θεατής ή αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης, την ίδια ώρα ετοιμάζεται να θάψει 1.000 πολίτες της, που πνίγηκαν στις λάσπες για να μπορεί η ελίτ να πνίγεται στο χρήμα…

Η ανθρώπινη καταστροφή που έπληξε την Ασία είναι ένα ακόμη σήμα κινδύνου για τις ασύμμετρες επιπτώσεις της υπεθέρμανσης του πλανήτη. Το κακό είναι πως αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις όλο και σπανιότερα συμπίπτουν με όσους πληρώνουν το λογαριασμό της υπερθέρμανσης…

Πηγή: neaselida

Advertisements

Υεμένη: μια γενοκτονία σε αργή κίνηση

Θα αποδοθούν ποτέ ευθύνες για τη γενοκτονία που συντελείται επί διετίας σχεδόν στην Υεμένη; Κι αν ναι, πότε; Όταν οι νεκροί θα έχουν φτάσει το 1 εκατομμύριο;

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οργή προκαλεί η αδιαφορία και η ανοχή που επιδεικνύει η διεθνής κοινότητα απέναντι στα διαρκή εγκλήματα πολέμου που προκαλεί η Σαουδική Αραβία, το πλουσιότερο κράτος του αραβικού κόσμου, στη γειτονική της Υεμένη, που είναι το φτωχότερο κράτος της περιοχής με όποιο κριτήριο κι αν χρησιμοποιηθεί. Η σταγόνα της σαουδαραβικής βαρβαρότητας που ξεχείλισε το ποτήρι είναι η χολέρα που αποδεκατίζει τον ήδη εξουθενωμένο πληθυσμό. Με βάση στοιχεία του ΟΗΕ, η επιδημία χολέρας στην Υεμένη έχει πλήξει 300.000 άτομα, έχει οδηγήσει στο θάνατο 1.500 και κάθε μέρα εξαπλώνεται σε 5.000 επιπλέον ανθρώπους. Πριν ξεσπάσει η χολέρα, που σύμφωνα με τη Unicef οδηγεί στο θάνατο 1 παιδί κάθε 10 λεπτά, η Υεμένη βρισκόταν σε μια παρατεταμένη ανθρωπιστική κρίση καθώς σε έναν πληθυσμό 26 εκ., 20 εκ. άτομα με δυσκολία εξασφάλιζαν τη διατροφή τους, 15 εκ. άτομα είχαν αποκοπεί από κάθε πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα, 3,2 εκ. είχαν εγκαταλείψει τη χώρα, 2 εκ. παιδιά αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν το σχολείο και 13.000 άτομα τουλάχιστον είχαν πέσει νεκρά από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς της Σαουδικής Αραβίας.

Για να γίνει αντιληπτή η κτηνώδης βία που εξαπολύει το Ριάντ εναντίον της Υεμένης, αρκεί να αναφερθούν τρεις χαρακτηριστικές επιθέσεις εναντίον του ντόπιου πληθυσμού. Τον Οκτώβριο του 2016 διπλός βομβαρδισμός νεκρικής πομπής, με τον δεύτερο να ακολουθεί τον πρώτο λίγη ώρα αργότερα ανεβάζοντας τα εγκλήματα πολέμου σε νέα επίπεδα, οδήγησε στο θάνατο 114 άτομα. Τον Μάρτιο βομβαρδισμός βάρκας στην οποία επέβαιναν 40 Σομαλοί πρόσφυγες οι οποίοι επέστρεφαν έντρομοι στην πατρίδα τους, για να βρουν ασφάλεια, οδήγησε στο θάνατο 40 ατόμων, ενώ 6 άτομα σκοτώθηκαν όταν τα σαουδαραβικά πολεμικά αεροπλάνα βομβάρδισαν στα βόρεια της χώρας στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία τοπική αγορά που έσφυζε εκείνη την ώρα από κόσμο.

Στην Υεμένη, όλα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2015 όταν οι σαουδάραβες (χωρίς καν να απευθυνθούν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να εξασφαλίσουν την έγκριση ή ένα ψήφισμά του προφασιζόμενοι κάποιο λόγο, όπως έκανε για παράδειγμα ο Κλίντον με το Κόσσοβο το 1999) άρχισαν να βομβαρδίζουν την Υεμένη. Ταυτόχρονα, εφάρμοσαν μια πολιτική αποκλεισμού της από θάλασσα και αέρα, που οδήγησε στην πείνα, το θάνατο και τις αρρώστιες, όπως περίπου έκαναν και στα χρόνια του Μεσαίωνα στην Ευρώπη οι επιτιθέμενοι, τιμωρώντας επί της ουσίας με την πολιορκία τον ίδιο τον πληθυσμό. Για τη μεγαλύτερη σε έκταση πετρομοναρχία της Μέσης Ανατολής σα να μην έχει περάσει μια μέρα από τότε…

Η αιτία που επικαλούταν το Ριάντ για τον αποκλεισμό της Υεμένης σχετίζεται με τη δυνατότητα ανεφοδιασμού από το Ιράν των σιιτών ανταρτών Χούτι που ανέτρεψαν τη σουνίτικη κυβέρνηση και κατέλαβαν το Σεπτέμβριο του 2014 την πρωτεύουσα Σάανα, η οποία είναι μια από τις ομορφότερες και γραφικότερες πόλεις της Μέσης Ανατολής.

Το μένος του οίκου των Σαούντ εναντίον της Υεμένης εξηγείται τόσο για γεωπολιτικούς όσο και για καθαρά οικονομικούς λόγους.

Τα κοιτάσματα της Υεμένης από μόνα τους δεν είναι σημαντικά. Τα πετρελαϊκά εκτιμώνται σε 3 δισ. βαρέλια, κατατάσσοντας τη χώρα στην 29η θέση παγκοσμίως, όταν η Σαουδική Αραβία βρίσκεται στη 2η. Ενώ τα κοιτάσματα φυσικού αερίου εκτιμώνται σε 478 δισ. τοποθετώντας τη χώρα στην 33η θέση της παγκόσμιας κατάταξης. Η ιδιομορφία τους ωστόσο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος βρίσκεται στα βόρεια της χώρας, εκεί δηλαδή που είναι εγκατεστημένοι και οι Σιίτες, που κατ’ επανάληψη έχουν καταγγείλει τη γαλλική πετρελαϊκή εταιρεία Total ότι κλέβει ακόμη και το 63% των κοιτασμάτων της χώρας με τη βοήθεια των Σαουδαράβων. Μια Υεμένη πολιτικά ελεγχόμενη από τους Σιίτες γιατί να συνεχίσει να ανέχεται τη σιωπηρή οικονομική εισβολή των Σαουδαράβων;

Εξ ίσου σημαντικές ωστόσο είναι και οι γεωστρατηγικές διακυβεύσεις για το Ριάντ. Όπως φάνηκε και με την πρόσφατη κρίση που προκάλεσε η Σαουδική Αραβία με το Κατάρ, όπου το απώτερο διακύβευμα ήταν να στείλει μήνυμα στο Ιράν πλήττοντας ένα στενό του σύμμαχο, στόχος των οίκων των Σαούντ είναι να αποτελέσουν την αδιαμφισβήτητη ηγεμονική δύναμη στην περιοχή. Αυτός ο στόχος πρόσφατα έχει δεχθεί δύο σοβαρά πλήγματα. Το πρώτο ήταν στη Συρία, καθώς ο Άσαντ αν και πιο άπειρος αποδείχθηκε πολύ πιο σκληρός από τον Καντάφι για να πεθάνει ή να μην ενεργοποιήσει τα διεθνή του ερείσματα μετατρέποντας τον αγώνα επιβίωσής του σε ένα μίνι παγκόσμιο πόλεμο που διεξήχθη ενίοτε κι όχι πάντα δια αντιπροσώπων στα συριακά εδάφη. Η ήττα των εγκληματικών μισθοφορικών συμμοριών του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, με την αναντικατάστατη βοήθεια της Ρωσίας, αποτέλεσε πλήγμα για τη Σαουδική Αραβία που έχει ενδύσει τα σχέδια κυριαρχίας της με θρησκευτικά σουνίτικα χρώματα. Ο σουδαραβικός μικρο-ιμπεριαλισμός δέχτηκε το δεύτερο πλήγμα στη Μοσούλη που στις 9 Ιουλίου πέρασε οριστικά υπό τον έλεγχο της Βαγδάτης μετά από σκληρές μάχες με το Ισλαμικό κράτος που διήρκεσαν σχεδόν 10 μήνες. Σε αυτό το πλαίσιο των αρνητικών εξελίξεων η Υεμένη αποτελεί εύκολο στόχο για τη Σαουδική Αραβία και το τελευταίο σωσίβιο διάσωσης των επεκτατικών της σχεδίων.

Τη σοβαρότερη ευθύνη ωστόσο για τα αλλεπάλληλα εγκλήματα πολέμου της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Υεμένης, με αποκορύφωμα την υπό εξέλιξη επιδημία χολέρας που χαρακτηρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως η μεγαλύτερη επιδημία που υφίσταται αυτή τη στιγμή, τη φέρουν οι ΗΠΑ και η Αγγλία, που σφυρίζουν αδιάφορα. Η ανοχή τους δεν είναι καθόλου τυχαία. Επί 8ετίας Μπαράκ Ομπάμα από τα 200 δισ. δολ. εξαγωγών όπλων που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ τα μισά, δηλαδή 100 δισ. δολ., ήταν οι εξαγωγές μόνο στη Σαουδική Αραβία. Ο Τραμπ επομένως δεν ήταν ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος που υπέγραψε χρυσά συμβόλαια με το Ριάντ, αξίας 110 δισ. Απλώς ο Τραμπ το …τερμάτισε. Χρυσά συμβόλαια ύψους 3,3 δισ. λιρών έχει υπογράψει πρόσφατα και η Αγγλία με τους σαουδάραβες. Γι’ αυτό το λόγο όλοι σωπαίνουν! Το Ριάντ από τη μεριά του εξαγοράζει τη σιωπή τη Δύσης. Μπουκώνει τους Αγγλο-αμερικάνους με δισεκατομμύρια και μαζί με τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα που παραλαμβάνει, απολαμβάνει και την ανοχή τους. Κι ας εισπράττουν και οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες τις αιματηρές συνέπειες από την πολύπλευρη στήριξη του Ριάντ στην τρομοκρατία. Η σχεδόν ομόφωνη έγκριση από το αμερικανικό Κογκρέσο του δικαιώματος των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου να στραφούν δικαστικά εναντίον της σαουδαραβικής κυβέρνησης είναι ενδεικτική για το πόσο ψηλά φθάνουν οι ευθύνες στην υπόθαλψη της τρομοκρατίας, όταν μιλούμε για τη Σαουδική Αραβία.

Πηγή: Επίκαιρα, 17 Ιουλίου 2017

Παράλληλο νόμισμα συζητά η Ιταλία

Δεν έχει τέλος η κρίση του ευρώ!

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Τυπικά, η κρίση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος που ξέσπασε το 2010 και κορυφώθηκε το 2012 αποτελεί παρελθόν. Κάτι τα μέτρα νομισματικής χαλάρωσης του εφάρμοσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρχής γενομένης του Μαρτίου του 2015 ύψους 60 δισ. ευρώ μηνιαίως (και 80 δισ. μηνιαίως από τον Μάρτιο του 2016 όταν συμπεριελήφθησαν στο καλάθι των αγορών και εταιρικά ομόλογα), κάτι η πλήρης παράδοση στους πιστωτές κι η στροφή 180 μοιρών του ΣΥΡΙΖΑ με αποτέλεσμα την εξαφάνιση του πολιτικού κινδύνου (από τα αριστερά), κάτι η ανάπτυξη που ακολούθησε (παρότι ήταν και είναι αναιμική) ο κύκλος της κρίσης φαίνεται να έκλεισε.

Και κάπου εδώ, ενώ το Brexit μπήκε σε μια τροχιά, που δεν αντιπροσωπεύει και το χειρότερο σενάριο για το Βερολίνο κι ο κίνδυνος της Λεπέν αποσοβήθηκε – προς μεγάλη χαρά της Γερμανίας, εμφανίζεται η μόνιμα θορυβώδης και πολιτικά απρόβλεπτη Ιταλία, με πρωταγωνιστή όπως πάντα τις τελευταίες δεκαετίες τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αυτή τη φορά προκάλεσε πονοκεφάλους αποκαλύπτοντας μια φιλόδοξη πρωτοβουλία του που ως τελικό ζητούμενο έχει να ενώσει την ιταλική Δεξιά, εν όψει των βουλευτικών εκλογών που θα διεξαχθούν μέχρι τον Μάιο του 2018. Η πλατφόρμα επάνω στην οποία θα επιτευχθούν οι αναγκαίες συγκλίσεις αφορά τη διαδικασία εξόδου από το ευρώ, που ως πρώτο βήμα έχει την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος. Μέχρι στιγμής τα κόμματα που κρατούν από επιφυλακτική μέχρι καθαρά αρνητική στάση απέναντι στο κοινό νόμισμα έχουν την καθαρή πλειοψηφία, με βάση όλες τις δημοσκοπήσεις. Συγκεκριμένα, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, που βρίσκεται στην πρώτη θέση των προτιμήσεων, συγκεντρώνει το 28%. Η ακροδεξιά Λίγκα του Βορρά 15% και η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι 13%. Από τα μεγάλα κόμματα το μοναδικό που τάσσεται αναφανδόν υπέρ του ευρώ είναι το κεντρο-αριστερό Δημοκρατικό Κόμμα που συγκεντρώνει το 27%.

Το σχέδιο του Καβαλιέρε, που επανήλθε με αφορμή μια συνέντευξή του η οποία μέσα σε λίγες ώρες έστειλε στα ύψη τα επιτόκια των ιταλικών ομολόγων, έχει δύο στόχους, σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα: αρχικά την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και στη συνέχεια την υποστήριξη της εγχώριας κατανάλωσης. Επιμένει μάλιστα δηλώνοντας ότι το παράλληλο νόμισμα είναι συμβατό και δεν αντιβαίνει με τις ευρωπαϊκές συνθήκες, ενώ υποστηρίζει ότι το σχέδιο θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το Σεπτέμβριο. Με άλλα λόγια ο Μπερλουσκόνι δεν επιζητά σύγκρουση με τη Γερμανία και μια έξοδο με όρους ρήξης, αλλά ένα βελούδινο διαζύγιο. Έχει ενδιαφέρον ότι οι επεξεργασίες στο πλαίσιο της ιταλικής Δεξιάς έχουν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε η ξενοφοβική Λίγκα του Βορρά εισηγείται επίσημα την έκδοση μιας κρατικής υποσχετικής (ονόματι mini-BoT) μικρής αξίας, χωρίς επιτόκιο και βραχείας χρονικής διάρκειας που θα χρησιμοποιείται ως εσωτερικό νόμισμα για την πληρωμή κρατικών προμηθευτών, φόρων και εισφορών κοινωνικής ασφάλειας.

«Όλες οι σημαντικές χώρες, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την Μεγάλη Βρετανία, την Ρωσική Ομοσπονδία και την Ιαπωνία καταπολέμησαν την κρίση κόβοντας νόμισμα. Θα έπρεπε να το κάνουμε και εμείς, λαμβάνοντας υπόψη ότι στην φάση αυτή, ο πληθωρισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος», δήλωσε ο πρώην ιταλός πρωθυπουργός.

Είναι εμφανές ότι όσο προχωρά αυτή η συζήτηση, τόσο θα νομιμοποιείται η διερεύνηση δρόμων εξόδου από το ευρώ, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο το ποσοστό όσων τάσσονται υπέρ της εξόδου από το κοινό νόμισμα, μεταξύ των Ιταλών ψηφοφόρων.

«Αυτό καθιστά την Ιταλία πολύ μεγαλύτερη πηγή πιθανής ανησυχίας για την Ευρωπαϊκή Ένωση απ’ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εκτιμούν. Όχι μόνο επειδή μπορεί η Ιταλία να εισάγει παράλληλο νόμισμα, αλλά επειδή μπορεί να το κάνουν κι άλλες χώρες», γράφουν οι Financial Times. Και συνεχίζουν με κάποια σχόλια εξόχως ενδιαφέροντα, που προσγειώνουν τη σχετική συζήτηση, μακριά από τη δαιμονοποίηση και την καταστροφολογία που συνοδεύει το διάλογο στην Ελλάδα, με αποκλειστική ευθύνη της Εθνικής της Υποτέλειας που ξεκινάει από την άκρα Δεξιά, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Αυγής και καταλήγει στην Αριστερά, με το ΣΥΡΙΖΑ καταφύγιο έσχατης ανάγκης κάθε ευρωλιγούρη. «Τι σημαίνει αυτό για το ευρύτερο σύστημα της ΕΚΤ, φυσικά, δεν είναι βέβαιο. Δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι η κίνηση για το ιταλικό νόμισμα θα είναι επιτυχής επειδή είναι κυβερνητική πρωτοβουλία. Όπως συμβαίνει με όλα τα επιτυχημένα νομισματικά φαινόμενα οι χρήστες σε τελική ανάλυση είναι αυτοί που καθορίζουν την επιτυχία του. Αν οι ιταλικές επιχειρήσεις, τα άτομα και οι οφειλέτες συνεχίσουν να είναι προσκολλημένοι στα ευρώ τους μετά το διαχωρισμό, το παράλληλο νόμισμα θα είναι μια αποτυχία. Αν, όμως, στο πνεύμα του οικονομικού εθνικισμού οι Ιταλοί υποστηρίξουν το παράλληλο νόμισμα για πολιτιστικούς και συναισθηματικούς λόγους, είναι δύσκολο να δούμε πώς θα το ανταγωνιστεί το ευρώ».

Η συζήτηση έχει βάθος και δεν είναι μόνο τεχνική, παρότι στις περισσότερες περιπτώσεις η τεχνική διερεύνηση είναι ο μεγάλος απών. Η συζήτηση έχει κυρίως πολιτικές αφετηρίες που ξεκινούν από την οικονομική στασιμότητα που έχει προκαλέσει το κοινό νόμισμα (με την Ιταλία να καταγράφει κάθε έτος ή τρίμηνο ρυθμούς μεγέθυνσης στο ήμισυ του μέσου όρου της ευρωζώνης) και τη συνακόλουθη φτώχεια και φτάνουν στη στάση των Ιταλών απέναντι στο ΕΕ, που ισοδυναμεί με πλήρη απαξίωση. Χαρακτηριστικά, ενώ το 2010 σχεδόν το 75% είχε θετική διάθεση πλέον θετικά απέναντι στην ΕΕ διάκεινται λιγότεροι από το 40%, δηλαδή η μειοψηφία.

Παρόλα αυτά η συζήτηση στην Ιταλία έχει ξεκινήσει από τη Δεξιά και την ίδια την αστική τάξη, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα όπου η αστική τάξη εξ αιτίας των άμεσων και στενών συμφερόντων της παραμένει προσδεμένη στο ευρώ και τη Γερμανία. Στη γείτονα η Αριστερά είναι απούσα από τη σχετική συζήτηση, με αποτέλεσμα το σχέδιο εξόδου να μη διαθέτει ριζοσπαστικά κοινωνικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή να μη συνδέεται με ένα σχέδιο κοινωνικής ρήξης και αλλαγής. Συγκροτείται επομένως ερήμην των ταξικών, λαϊκών συμφερόντων τα οποία προσκολλώνται στο κεφάλαιο αναζητώντας μέσα από τη βελτίωση της δική του θέσης και τη δική τους αναβάθμιση…

Σε κάθε περίπτωση οι ήσυχες μέρες που περιμένει η Γερμανία από πουθενά δεν διακρίνονται στον ορίζοντα. Το ευρώ και κατ’ επέκταση και η ΕΕ αποτελώντας σχέδια διεθνούς οικονομικής (στο εξωτερικό) και ταξικής (στο εσωτερικό) κυριαρχίας θα παράγουν διαρκώς καινούργιες αντιθέσεις, θέτοντας την Αριστερά προ των ευθυνών της, αν δε θέλει φυσικά να είναι ουρά του Τέταρτου Ράιχ…

Πηγή: kommon, 25/9/2017

Μπρα ντε φερ για το θρόνο του Σίτι με έπαθλο περισσότερη απελευθέρωση

Καλλιστεία δεν είναι σίγουρο αν μπορούν να χαρακτηριστούν, όπως συχνά περιγράφονται στον ευρωπαϊκό Τύπο, σκληρός πλειοδοτικός διαγωνισμός όμως είναι με βεβαιότητα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Κι αυτό γιατί το έπαθλο σε περίπτωση που ευοδωθεί η προσπάθεια την οποία καταβάλουν τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά κέντρα της ΕΕ να πείσουν τις διοικήσεις των τραπεζών που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν από το Σίτι του Λονδίνου ότι αποτελούν τη βέλτιστη επιλογή είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο αρχικά φαινόταν. Στην κούρσα που επισήμως ξεκίνησε μετά το ιστορικής σημασίας βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, που για πρώτη φορά από την ίδρυση της ΕΕ αποφάσισε τη συρρίκνωσή της, στέκονται μέχρι στιγμής πέντε πόλεις – χρηματοοικονομικοί κόμβοι που κάλλιστα μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες: Τα φαβορί (Παρίσι, Φρανκφούρτη) και τα αουτσάιντερ (Δουβλίνο, Άμστερνταμ και Λουξεμβούργο).
Το γενικό περίγραμμα του διακυβεύματος το καθόρισε πολύ έγκαιρα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όταν σε ανακοίνωσή της τόνισε πώς δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί ταχυδρομικές θυρίδες που θα διοικούνται με τηλεχειριστήριο από το Σίτι προκειμένου να φέρουν σε πέρας τις τραπεζικές εργασίες που πρέπει να διεκπεραιωθούν στο έδαφος της ΕΕ. Αυτό σημαίνει δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, στις οποίες πρέπει να συμπεριλάβουμε και μια στεφάνη υποστηρικτικών επιχειρήσεων (νομικές, πληροφορικής, κ.α.). Και για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα των μεγεθών η συζήτηση αφορά 5.500 χρηματοπιστωτικές εταιρείες που θα χάσουν τα δικαιώματα να εκτελούν εργασίες από το Λονδίνο, μεταξύ των οποίων 40 διεθνούς βεληνεκούς τράπεζες. Η Ντόιτσε Μπανκ μόνο αναμένεται να μετακινήσει 4.000 θέσεις εργασίας από το Λονδίνο, από ένα σύνολο 9.000 απασχολουμένων που διαθέτει στη βρετανική πρωτεύουσα. Κι η Γκόλντμαν Σακς επίσης θα μειώσει στο μισό το προσωπικό της στο Λονδίνο μετακινώντας 1.000 θέσεις εργασίας. Κι ο δύο τράπεζες μάλιστα μέχρι στιγμής συγκαταλέγονται σε όσες έχουν επιλέξει που θα μεταφέρουν το σημαντικότερο τουλάχιστον τμήμα των προς μετακίνηση εργασιών τους μέχρι τον Μάρτιο του 2013 οπότε και αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί η αποχώρηση της Αγγλίας από την ΕΕ.
Οι ευκαιρίες που προσφέρει στις πόλεις που ερίζουν η εγκατάσταση των τραπεζών μετά την αποχώρησή τους από το Λονδίνο φάνηκε πολύ καθαρά στις 7 Ιουλίου όταν ο γάλλος πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ επέλεξε τον τραπεζικό τομέα ως το πρώτο θέατρο πολέμου απ΄ όπου θα ξεκινήσει η μάχη για τα εργασιακά δικαιώματα. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε πώς …μόνο και μόνο για να βγει νικητής το Παρίσι στον υπό εξέλιξη (μειοδοτικό για τα εργασιακά δικαιώματα) διαγωνισμό προτίθεται να καταργήσει τον ανώτερο φορολογικό συντελεστή που αντιστοιχούσε στο ψηλότερο κλιμάκιο αμοιβών, να ελαστικοποιήσει τις εργασιακές σχέσεις στον τραπεζικό τομέα, να ακυρώσει μια προγραμματισμένη επέκταση του φόρου στις αγοραπωλησίες μετοχών κι επίσης, να ψηφίσει μια ευνοϊκή για τα διευθυντικά στελέχη εξαίρεση των μπόνους τους από δικαστικές διαμάχες. Η έδρα των τραπεζών επομένως αναδεικνύεται σε μια πολύ καλή αφορμή, απ’ αυτές που ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν πρέπει να επινοούνται, ώστε να επιταχυνθεί η φιλελευθεροποίηση της οικονομίας. Γιατί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Σίτι λειτουργούσε σαν μαγνήτης για τις πιο διαφορετικές χρηματοπιστωτικές εταιρείες επί δεκαετίες λόγω των όρων επιχειρηματική δραστηριότητας που προσέφερε: δηλαδή ανυπαρξία οποιουδήποτε ρυθμιστικού εμποδίου ή …η χαρά το νεοφιλελεύθερου. Μάλιστα, η απορρύθμιση δεν αφορούσε μόνο τις εργασιακές σχέσεις αλλά και την ευρύτερη αγορά. Αυτό ακριβώς είναι το γέρας του διαγωνισμού ομορφιάς που διεξάγεται μεταξύ των 2 + 3 πόλεων.
Η Φρανκφούρτη αν κάτι έχει να επιδείξει είναι την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του νεοπαγούς Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού που επιτηρεί τις τράπεζες. Η αδυναμία της ωστόσο έγκειται στα μεγέθη της πόλης, δεδομένου ότι η Φρανκφούρτη έχει πληθυσμό μικρότερο των 800.000 κατοίκων και τα τραπεζικά στελέχη όσο κι αν φημίζονται ότι η έκλυτη ζωή τους ξεκινάει και τελειώνει με το ωράριο εργασίας, είναι άλλο να μην απολαμβάνουν τις δυνατότητες που προσφέρει ένα μεγάλο αστικό κέντρο κι άλλο αυτές εξ ορισμού να μην υφίστανται… Τα πλήρως συγκρίσιμα με του Σίτι μεγέθη είναι το ισχυρότερο πλεονέκτημα της γαλλικής πρωτεύουσας. Το Δουβλίνο προσέρχεται στο διαγωνισμό με πιο δυνατό ατού την αγγλική γλώσσα. Το Άμστερνταμ επιδεικνύοντας το βιογραφικό του, ως έδρα μεγάλων τραπεζών, και η πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου με την εξειδίκευση που έχει ήδη αναπτύξει στις πιο εκλεπτυσμένες και περίπλοκες χρηματοπιστωτικές αγορές (ιδιωτικών κεφαλαίων, διασυνοριακές δραστηριότητες, χρηματοπιστωτική τεχνολογία, κ.α.). Το μειονέκτημα των μικροσκοπικών μεγεθών του Λουξεμβούργου αντισταθμίζεται με την παντελή απουσία πολιτικού ρίσκου, δεδομένης της σταθερότητας που το διακρίνει.
Σύντομα θα μάθουμε το φιναλίστ ξέροντας ότι πρόκειται για μια επιλογή δίκοπο μαχαίρι…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα

Η Βόρεια Κορέα θύμα της στροφής των ΗΠΑ στην Ασία

«Η Πιονγκγιάνγκ έχει στείλει ένα σταθερό μήνυμα κατά τη διάρκεια των απ’ ευθείας συνομιλιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι είναι έτοιμη να αποδεχθεί μία συμφωνία να τερματίσει το πυρηνικό της πρόγραμμα, να το θέσει εξ ολοκλήρου στη διάθεση των επιθεωρητών της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας και να συμφωνήσει σε μια συμφωνία ειρήνης διαρκείας που θα αντικαταστήσει την “προσωρινή” ανακωχή του 1953. Πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά την απάντησή μας σε αυτή την προσφορά. Η ατυχής επιλογή για τη Βόρεια Κορέα θα είναι να λάβει όποια μέτρα κρίνει απαραίτητα για να αμυνθεί απέναντι σε αυτό που ισχυρίζεται ό,τι φοβάται περισσότερο: μια στρατιωτική επίθεση που θα υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από κοινού με προσπάθειες αλλαγής του πολιτικού καθεστώτος».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν ούτε στον πρόεδρο της Κίνας, ούτε στον Μπέρνι Σάντερς. Ανήκουν στον Τζίμι Κάρτερ, τον 39ο πρόεδρο των ΗΠΑ, και περιλαμβάνονται σε άρθρο γνώμης του που δημοσιεύθηκε στη Washington Post στις 24 Νοεμβρίου 2010. Ο δε τίτλος του υπογραμμίζει την επικαιρότητά του: «Το σταθερό μήνυμα της Βόρειας Κορέας προς τις ΗΠΑ».

Κι ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στο τραπέζι τη διπλωματική επιλογή, που μπορεί να ενεργοποιηθεί με μια άμεση πρόταση έναρξης συνομιλιών, επιλέγει να ρίχνει λάδι στη φωτιά απειλώντας τη Βόρεια Κορέα με «φωτιά και μανία». Τη στιγμή που η Βόρεια Κορέα δεν απειλεί, ως συνήθως, τη Νότια αλλά τη νήσο Γκουάμ, που βρίσκεται βόρεια της Παπούας Νέας Γουινέας, ανατολικά των Φιλιππίνων και νότια της Ιαπωνίας αποτελώντας αμερικανική αποικία, με τους κατοίκους της να είναι μεν πολίτες των ΗΠΑ αλλά δεύτερης κατηγορίας καθώς δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Το ένα τέταρτο δε του εδάφους του Γκουάμ καταλαμβάνουν αμερικανικές βάσεις. Το μήνυμα έτσι που στέλνει η Βόρεια Κορέα με τον πύραυλο που (υποτίθεται πώς) θα στείλει στη Γκουάμ είναι ότι η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ αφορά όλη την Ασία.

Πρόκειται για εκτίμηση που δεν απέχει από την πραγματικότητα. Ήδη από την εποχή του Μπαράκ Ομπάμα, Στέιτ Ντιπάρτμεντ και Πεντάγωνο εγκαινίασαν τη «στροφή στην Ασία» στο πλαίσιο της οποίας το 60% του αμερικανικού ναυτικού ως το 2020 θα εδρεύει στην περιοχή του Ειρηνικού. Ο Τραμπ ανέβασε σε νέα επίπεδα τη «στροφή στην Ασία» εξαγγέλλοντας την υποστήριξή της με 80 υπερσύγχρονα πολεμικά πλοία που θα κατασκευαστούν γι’ αυτό το σκοπό. Το αμερικανικό παιχνίδι των προκλήσεων με τη Βόρεια Κορέα πιθανότατα είναι ένα ακόμη γύρισμα του τιμονιού που θα επιταχύνει τη «στροφή στην Ασία» και ως τελικό ζητούμενο έχει την αντιμετώπιση και καθυπόταξη της Κίνας.

Όλα αυτά τις μέρες που συμπληρωνόταν μια ακόμη επέτειο από το πυρηνικό ολοκαύτωμα στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (στις 6 Αυγούστου 1945 κι ενώ ο πόλεμος είχε λήξει) με αποκλειστική ευθύνη αυτών που σήμερα «καίγονται» να μας σώσουν από τα πυρηνικά της Βόρεια Κορέας…

Πολύ υποκρισία!

Πηγή: Νέα Σελίδα