Home » 2017 » Φυγή προς τα μπρος επέλεξε ο Τραμπ, με την επίσκεψη στο Ριάντ

Φυγή προς τα μπρος επέλεξε ο Τραμπ, με την επίσκεψη στο Ριάντ

Archives

Ως μία πρώτης τάξης ευκαιρίας για τη συγκρότηση συμμαχιών που θα κλείσουν τα ρήγματα στο εσωτερικό, έστω να τα μπαζώσουν, αποτρέποντας τα χειρότερα σενάρια, όπως η εκπαραθύρωσή του από τον Λευκό Οίκο, αξιοποίησε ο αμερικανός πρόεδρος την επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Εντός των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Από την μια πλευρά η απόφασή του να παύσει τον επικεφαλής του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, ο οποίος ηγούταν των ερευνών για τη συζητούμενη επιρροή της Ρωσίας στις προεδρικές εκλογές, οδήγησε σε νέα κορύφωση την κριτική εναντίον του. Τροφοδότησε δε ακόμη και σχόλια για πιθανή, άμεση απομάκρυνσή του από τον Λευκό Οίκο. Πριν καν δηλαδή ολοκληρώσει τη θητεία και γίνουν οι επόμενες εκλογές.

Από την άλλη οι πιέσεις στον ρεπουμπλικανό πρόεδρο θα κορυφωθούν όσο θα είναι σε εξέλιξη οι συζητήσεις για το νέο κρατικό προϋπολογισμό που προβλέπει πρωτοφανείς περικοπές σε κάθε δημόσια δαπάνη που κατευθύνεται προς τους φτωχούς. Συνολικά οι περικοπές θα φτάσουν τα 3,6 τρισ. δολ. Μόνο το «ψαλίδι» στα προγράμματα παροχής τροφίμων στους φτωχούς, μέσω αλλαγής των όρων επιλεξιμότητας, θα επιφέρουν εξοικονομήσεις ύψους 193 δισ. ευρώ σε βάθος 10ετίας. Η οικονομική πολιτική του Τραμπ, που υπόσχεται τον ισοσκελισμό του κρατικού προϋπολογισμού σε 10 χρόνια στη βάση μιας θεμελιώδους παραδοχής για μεγέθυνση της οικονομίας κατά 3% ετησίως (που χαρακτηρίζεται ως όρος εκ των ων ουκ άνευ για τον τερματισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων), έχει συγκεντρώσει την αποδοκιμασία ακόμη και Ρεπουμπλικανών μελών του Κογκρέσου οι οποίοι θεωρούν βλαπτική και επικίνδυνη για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, για παράδειγμα, την προγραμματισμένη δραστική μείωση των κονδυλίων που ανέκαθεν απορροφούσε η διπλωματία και η διεθνής βοήθεια. Από τη μεριά του ο Τραμπ ξέροντας ότι μέσω αυτών των χρηματικών ροών σιτίζεται το περίφημο φιλελεύθερο κατεστημένο επιδιώκει μέσω των περικοπών την αποδυνάμωσή του. Ταυτόχρονα, μέσω της αθρόας χρηματοδότησης της πολεμικής βιομηχανίας με 54 δισ. ευρώ, που θα προστεθούν στα 596 δισ. που ήδη απομυζά από τον κρατικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ, επιδιώκει να στήσει τα δικά του κέντρα ισχύος που θα έχουν υλικό συμφέρον από την ολοκλήρωση της θητείας του.

Χέρι φιλίας στους Σαουδάραβες

Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία ήταν επίσης ο μεγάλος κερδισμένος της επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή, με πρώτο σταθμό τη Σαουδική Αραβία. Ο νέος αμερικανός πρόεδρος έκανε ό,τι μπορούσε για να δείξει ότι η εποχή Ομπάμα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Πρώτ’ απ’ όλα όμως ο Τραμπ αναίρεσε τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς αναθεώρησε την εμπρηστική αντι-μουσουλμανική προπαγάνδα με την οποία εξελέγη πρόεδρος, ερεθίζοντας τα πιο καθυστερημένα αντανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας. Την Κυριακή 21 Μαΐου μιλώντας στο Ριάντ δεν επανέφερε τη ρητορική μίσους η οποία συμπυκνώνεται στην φράση που επαναλάμβανε μονότονα «το Ισλάμ μας μισεί», ούτε φυσικά υπερηφανεύτηκε για την απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ όλων ανεξαιρέτων των πολιτών από 9 μουσουλμανικές χώρες. Αντίθετα κατήγγειλε την «ισλαμιστική τρομοκρατία» στιγματίζοντας την πολιτικοποιημένη εκδοχή της θρησκείας, κι όχι την «ισλαμική τρομοκρατία» όπως έκανε στις ΗΠΑ ενοχοποιώντας μια ολόκληρη θρησκεία, αν και ξένοι ανταποκριτές που ήταν παρόντες όπως οι δημοσιογράφοι των Financial Times (βλέπε ρεπορτάζ στις 21 Μαΐου) δεν θα έπαιρναν και όρκο ότι δεν του ξέφυγε μία τουλάχιστον φορά η χρήση του απαράδεκτου όρου…

Η ρήξη που σηματοδότησε η ομιλία του Τραμπ με την εξωτερική πολιτική του προκατόχου του περιελάμβανε τους πολιτικούς όρους για την αμερικανική χρηματοδότηση δεδομένου ότι ο Ομπάμα προωθούσε έστω φραστικά τον εκδημοκρατισμό των πετρομοναρχιών, ενώ ο Τραμπ δε νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες όπως ξεκαθάρισε, επικεντρώθηκε ωστόσο κυρίως στο Ιράν. Ενώ ο Ομπάμα υπερηφανευόταν για τη συμφωνία που υπέγραψε η Τεχεράνη σχετικά με τα πυρηνικά της το 2015, κλείνοντας μια εστία αστάθειας στη Μέση Ανατολή, ο Τραμπ ταυτίζοντας το Ιράν με το «κακό» επανέφερε την ορολογία του Μπους, προς μεγάλη φυσικά ικανοποίηση τόσο του Ισραήλ όσο και της Σαουδικής Αραβίας. Κι αυτό μάλιστα συνέβη την ημέρα που οι Ιρανοί εξέλεξαν με ποσοστό 57% ως πρόεδρο τον Χασάν Ρουχανί σε μια εκλογική αναμέτρηση που είχε λάβει τα χαρακτηριστικά δημοψηφίσματος με την ψήφο στο πρόσωπό του να σηματοδοτεί αν όχι τη ρήξη, τουλάχιστον μια μείζονα στροφή με το παρελθόν. «Σήμερα το Ιράν είναι έτοιμο να επεκτείνει τις σχέσεις του με το κόσμο στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και των εθνικών συμφερόντων. Σήμερα, ο κόσμος γνωρίζει ότι οι Ιρανοί έχουν επιλέξει το δρόμο της αλληλεπίδρασης με τον κόσμο μακριά από τον εξτρεμισμό και τη βία», δήλωσε ο Ρουχανί το βράδυ των εκλογών. Πόσο πιο καθαρά μπορούσε να ειπωθεί ότι η Τεχεράνη συζητά και αναζητά όρους για έναν έντιμο συμβιβασμό που θα της επιτρέψει την επανένταξη στον περίγυρο και τον κόσμο;

Ο πόλεμος φέρνει κέρδη

Οι ΗΠΑ ωστόσο έριξαν νερό στο μύλο των τοπικών ανταγωνισμών, επιμένοντας να αντιμετωπίζουν το Ιράν μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέπτες της σαουδαραβικής και ισραηλινής διπλωματίας, για καθαρά ιδιοτελείς λόγους. Μια Μέση Ανατολή που θα έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο των πολέμων και θα εστιάζεται στην αντιμετώπιση της νεανικής ανεργίας θα προκαλούσε …αναδουλειές στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Αντίθετα, μια Μέση Ανατολή που θα βουλιάζει κάτω από διεθνείς κι εμφύλιες συγκρούσεις όπως συμβαίνει σήμερα, με την πείνα που θερίζει στην Υεμένη να εγγράφεται στις παράπλευρες απώλειες, είναι η χρυσοτόκος όρνιθα για την αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Προς επίρρωση τα χρυσά συμβόλαια που υπέγραψαν αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες ύψους 110 δισ. δολ. με το Ριάντ. Μεταξύ των μεγάλων ωφελημένων συγκαταλέγονται η Lockheed Martin που υπέγραψε συμβόλαια ύψους 6 δισ. δολ. για τη συναρμολόγηση στη σαουδαραβική πετρομοναρχία, που είναι ο τρίτος στην παγκόσμια σειρά κατάταξης πιο «γενναιόδωρος» αγοραστής όπλων, 150 επιθετικών ελικοπτέρων Blackhawk, η Raytheon, η General Dynamics, κ.α. Το οικονομικό ενδιαφέρον της Σ. Αραβίας για τις ΗΠΑ δεν εστιάζεται μόνο στην μετατροπή της σε αστακό που από τη μια θα ψωνίζει όπλα κι από την άλλη θα παράγει αιματηρούς πολέμους, καταδικάζοντας τους λαούς στο θάνατο και την μετανάστευση. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται επιπλέον να αναμιχθούν ενεργά στο εν εξελίξει σχέδιο οικονομικού μετασχηματισμού της χώρας που θα απεξαρτήσει την ανάπτυξή της από το πετρέλαιο. Δεδομένου ότι το 90% του κρατικού προϋπολογισμού της εξαρτάται από τα έσοδα που φέρνει ο «μαύρος χρυσός», τον Απρίλιο του 2016, όταν η τιμή του βαρελιού είχε μειωθεί από 100 δολάρια στα 40 κι αναγκάστηκε για πρώτη φορά από το 1991 το Ριάντ να δανειστεί για να καλύψει το δυσθεώρητο δημοσιονομικό του έλλειμμα, ανακοινώθηκε επίσημα ένα σχέδιο διάρκεια 15 ετών που θα αλλάξει εκ βάθρων τις οικονομικές δομές της χώρας. Ζητούμενο δεν είναι μόνο η διαφοροποίηση των πηγών του πλούτου, αλλά και η συρρίκνωση του κράτους μέσω ενός προγράμματος μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Στο πλαίσιο του προβλέπεται η ιδιωτικοποίηση του 5% του μετοχικού κεφαλαίου του ενεργειακού κολοσσού Aramco, που θα μετατραπεί σε εταιρεία συμμετοχών και η δημιουργία ενός κρατικού ταμείου, στα πρότυπα του αντίστοιχου νορβηγικού, με ενεργητικό 2 τρισ. δολ. που θα καθοδηγήσει τον «μεγάλο μετασχηματισμό».

Αν είναι δυνατό να έμεναν έξω οι αμερικανικές πολυεθνικές από τέτοιο φαγοπότι…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 26 Μαΐου 2017

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

%d bloggers like this: