Home » 2017 » June » 12

Daily Archives: 12/06/2017

«Δίδυμα» χτυπήματα σε Κατάρ και Ιράν

Όλοι μπορούσαν να φανταστούν ότι η επίσκεψη του Τραμπ στη Μέση Ανατολή δεν ήταν για καλό – τουλάχιστον όσων δεν έχουν να προσδοκούν μερίσματα από την αμερικανική βιομηχανία πολέμου που θα επωφεληθεί από τα συμβόλαια που υπογράφηκαν ύψους 110 δισ. δολ. Κανείς, ωστόσο, δεν περίμενε να βλέπαμε τόσο γρήγορα τα αποσταθεροποιητικά αποτελέσματα της επίσκεψής του.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας και τριών άλλων κρατών – δορυφόρων της (Αίγυπτος, Μπαχρέιν και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) να διακόψουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με το Κατάρ, θέτοντάς το ταυτόχρονα σε καθεστώς πολιορκίας, ήταν η πρώτη τροχιοδεικτική βολή που πυροδότησε η αναβαθμισμένη αυτοπεποίθηση του Ριάντ μετά το χρίσμα που έλαβε από τον Λευκό Οίκο να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της υπερδύναμης στην περιοχή. Πολύ μεγαλύτερης ωστόσο σημασίας ήταν η διπλή επίθεση που δέχθηκε το Ιράν, στο Κοινοβούλιο και το μνημείο του Αγιατολάχ Χομεϊνί, δύο σημεία που εκπροσωπούν τα κοσμικά και θρησκευτικά της χώρας, η οποία αποδόθηκε από τους Φρουρούς της Επανάστασης στο ίδιο το Ριάντ. Η πολιτική ηγεσία της χώρας αντίθετα απέφυγε να ρίξει λάδι στη φωτιά. Η επίθεση του Ισλαμικού Κράτους στις 7 Ιουνίου, που για πρώτη φορά έθεσε το Ιράν στο στόχαστρο της σουνίτικης τρομοκρατίας, είχε προαναγγελθεί από τον πανίσχυρο σαουδάραβα πρίγκηπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος αφού πρώτα χαρακτήρισε απειλή την Τεχεράνη δήλωσε ότι «θα εργαστούμε ώστε η μάχη να διεξαχθεί στο Ιράν και όχι στη Σαουδική Αραβία».

Το Κατάρ δέχθηκε τα διπλωματικά πυρά του Ριάντ γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει προέκταση του σαουδαραβικού βασιλείου. Έχοντας να μοιραστεί με το Ιράν το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο (με εκτιμώμενα αποθέματα ύψους 43 τρισ. κυβικών μέτρων) διατηρούσε άψογες διμερείς σχέσεις. Φιλοξενώντας το ενημερωτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα αποτελούσε δημοκρατική όαση στο σκοταδισμό που έχουν επιβάλλει οι Σαουδάραβες. Φλερτάροντας με τη λεγόμενη αραβική άνοιξη, προ 6ετίας, φάνηκε να πειραματίζεται ακόμη και με το ενδεχόμενο του εκδημοκρατισμού, μέχρι που απειλήθηκε και το ίδιο οπότε κάθε δεύτερη σκέψη σταμάτησε. Διατηρώντας δεσμούς με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που κέρδισαν τις πρώτες ελεύθερες εκλογές στην Αίγυπτο, και επίσης με μαχητικές παλαιστινιακές οργανώσεις όπως η Χαμάς, το Κατάρ επικοινωνούσε με τα πιο αγωνιστικά τμήματα του καταπιεσμένου αραβικού κόσμου. Τέλος, επιτρέποντας να έχουν την μεγαλύτερη στρατιωτική βάση στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ, αλλά και  ο έτερος περιφερειακός ανταγωνιστής των Σαούντ η Τουρκία (που έσπευσε να ψηφίσει την αύξηση του αριθμού των Τούρκων στρατιωτικών στο Κατάρ στέλνοντας μήνυμα να μην επιχειρηθεί εισβολή ή πραξικόπημα και επεκτείνοντας απειλητικά και για την Ελλάδα την εμβέλεια του μετώπου) το Κατάρ μπορούσε να είναι και με τον αστυφύλακα και με το …χωροφύλακα. Ως αποτέλεσμα των ανοιχτών διαύλων που διατηρούσε συχνά αναλάμβανε διαμεσολαβητικούς ρόλους που ξεπερνούσαν τα μικροσκοπικά του εδαφικά (κι όχι φυσικά τα οικονομικά) μεγέθη.

Η σταγόνα ωστόσο που ξεχείλισε το ποτήρι των σαουδαράβων δεν ήταν η στήριξη της τρομοκρατίας από το Κατάρ όπως υποστήριξαν. Ήταν η άρνηση της Ντόχας να υπογράψει μαζί με το Ριάντ τα συμβόλαια – μαμούθ που έφεραν μαζί τους οι σύμβουλοι του Τραμπ. Οι δραματικές συνέπειες στις αεροπορικές γραμμές, τις τράπεζες και την αξία του επενδυτικού κεφαλαίου του Κατάρ είναι η ποινή που του επιβλήθηκε για την απροθυμία του να χρηματοδοτήσει την αμερικανική πολεμική βιομηχανία!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα στις 11 Ιουνίου 2017

Ήταν ζεστό το κλίμα …ήρθαν και οι Αμερικάνοι

Με μια ρητή και κατηγορηματική άρνηση υποδέχτηκε η Ευρώπη την πρόταση επαναδιαπραγμάτευσης της Συμφωνίας του Παρισιού εκ μέρους του Ντόναλντ Τραμπ. Μια πρόταση που περισσότερο επιδίωκε να διασκεδάσει τις αλγεινές εντυπώσεις που προκάλεσε η απόφαση του Λευκού Οίκου για έξοδο από τη συμφωνία παρά να συμβάλλει στην εξεύρεση μιας λύσης για την αντιμετώπιση των κινδύνων που δημιουργεί η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η αλήθεια είναι πώς μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν η ανακοίνωση του αμερικανού προέδρου την 1η Ιουνίου, που τον έφερε σε σύγκρουση όχι μόνο με την Ευρώπη αλλά και με την Κίνα, η οποία δήλωσε πως θα τιμήσει κάθε δέσμευση που απορρέει από τη συμφωνία. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία που ως στόχο έχει να συγκρατήσει την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω από το όριο των 2 βαθμών Κελσίου σε σύγκριση με τα επίπεδα που κυμαινόταν στην προβιομηχανική εποχή είχε υπονοηθεί από τον ίδιο τον Τραμπ μερικές ώρες πριν, όταν στο tweet που προανήγγειλε την ακριβή ώρα των δηλώσεων συμπλήρωνε, με κεφαλαία μάλιστα γράμματα, «Κάντε την Αμερική ξανά μεγάλη»… Κοινώς ξεχάστε διεθνείς συμφωνίες, πολυμερή πλαίσια και αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Κυρίως όμως ήταν τα μέτρα που είχε υπογράψει ο Ντόναλντ Τραμπ τους πέντε προηγούμενους μήνες και τα οποία δεν άφηναν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για τις προθέσεις του. Την αυλαία άνοιξαν οι επιλογές προσώπων με τον Σκοτ Προύιτ στη θέση του επικεφαλής της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA) να διατηρεί δεσμούς με επιχειρήσεις στερεών καυσίμων κι ένα πλούσιο βιογραφικών δικαστικής αμφισβήτησης των κανόνων που έθετε η υπηρεσία επί Ομπάμα, ενώ, ο διορισμός του Ρεξ Τίλερσον, διευθύνοντος συμβούλου στην ExxonMobil από το 2006 ως το 2016 και μέλος διάφορων εθνικών πετρελαϊκών ενώσεων, στη θέση του υπουργού Εξωτερικών πρέπει να άφησε άφωνους τους πάντες. Ακολούθησαν οι περικοπές στον προϋπολογισμό της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος σε τέτοιο βαθμό ώστε να διακυβεύεται ακόμη κι η δυνατότητα της να συλλέγει στοιχεία για τις εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, ένα προεδρικό διάταγμα που αναθεωρούσε το μεγαλεπήβολο Σχέδιο για Καθαρή Ενέργεια  του Ομπάμα, το πράσινο φως σε αμφιλεγόμενα και υψηλού κινδύνου σχέδια κατασκευής αγωγών και άλλα πολλά.

Η απόφαση του αμερικάνου προέδρου, που κατατάσσει τις ΗΠΑ στην ίδια κατηγορία με τη Συρία και τη Νικαράγουα οι οποίες ήταν οι μοναδικές χώρες που δεν είχαν υπογράψει τη συμφωνία, ήταν μια βαθιά αντιδημοφιλής πρόταση. Μάρτυρας η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών που με σταθερό τρόπο τους τελευταίους μήνες απαντούσαν σε κάθε δημοσκόπηση, ακόμη και σε επίπεδα της τάξης του 70%, ότι οι ΗΠΑ πρέπει να παραμείνουν στη συμφωνία. Ακόμη και οι ψηφοφόροι του Τραμπ, σε αναλογία 2 προς 1, υπερασπίζονταν στη συμφωνία.

Προκειμένου λοιπόν να κερδίσει την αποδοχή των Αμερικανών ο Ντόναλντ Τραμπ στο διάγγελμά του επικαλέστηκε τα οικονομικά οφέλη που θα δρέψουν οι ΗΠΑ, αναδεικνύοντας μάλιστα τις διακρίσεις που περιέχει η συμφωνία σε βάρος των ΗΠΑ. Η αλήθεια είναι ότι η συμφωνία του Παρισιού πράγματι τηρεί μια μεροληπτική στάση απέναντι όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά ακόμη και στην ΕΕ. Αναγνωρίζοντας ότι τους αναλογεί μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στις προσπάθειες μείωσης των ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, επί της ουσίας ομολογείται η σωρευτική ζημιά που προκάλεσαν επί δεκαετίες, αν όχι επί αιώνες, κράτη που πρωτοστάτησαν στη βιομηχανική ανάπτυξη. Τι πιο φυσιολογικό επομένως από το να τεθούν αυστηρότερα όρια στις ανεπτυγμένες χώρες του Βορρά σε σύγκριση με τις αναπτυσσόμενες, ακόμη κι αν οι πρώτες δεν επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα σήμερα τόσο πολύ… Το έπρατταν ωστόσο κατά συρροή κι επί αιώνες, συναίνεσαν από κοινού το Δεκέμβριο του 2015 στη γαλλική πρωτεύουσα αντιπρόσωποι 195 χωρών, σε μια συμφωνία που τότε κρίθηκε χλιαρή και ανεπαρκής από πολλές απόψεις: Επειδή δεν έθετε δεσμευτικούς όρους, επειδή το όριο των 2 βαθμών χαρακτηρίστηκε λίγο, επειδή το μέτρο σύγκρισης (προβιομηχανική εποχή) επέτρεπε λαθροχειρίες, κοκ.

Η απόφαση του αμερικανού προέδρου μπορεί να τον έφερε σε σύγκρουση με τους ψηφοφόρους του, όπως είχε συμβεί και με την απόφαση διάλυσης της υγειονομικής περίθαλψης που προσέφερε ο Ομπάμα, μπορεί να τον έφερε απέναντι ακόμη κι από κορυφαίες αμερικανικές επιχειρήσεις που δημοσίευσαν ανοιχτή επιστολή προς τον Τραμπ σε μια ύστατη προσπάθεια να τον μεταπείσουν, ικανοποίησε ωστόσο πολύ συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Εδράζονται δε σε ένα ευρύ φάσμα στο επίκεντρο του οποίου βρίσκονται η εξορυκτική βιομηχανία και οι κατασκευές όπως και επιχειρήσεις που ωφελούνται άμεσα από την ανεμπόδιστη επέκταση των δραστηριοτήτων τους. Για παράδειγμα η Cateprillar που έσπευσε να συμφωνήσει σε επιστολή της αμερικανικής Εθνικής Ένωσης Εξορύξεων προς τον Τραμπ με την οποία ζητούνταν η έξοδος από τη συμφωνία.

Τα συμφέροντα αυτών των κραταιών επιχειρήσεων εξυπηρετεί η απόφαση του Τραμπ επιβεβαιώνοντας αυτό που έγραφε η Νάομι Κλάιν στο βιβλίο της Αυτό αλλάζει τα πάντα, καπιταλισμός εναντίον κλίματος (εκδ. Α. Α. Λιβάνη): «Οι συνέπειες του φονταμενταλισμού της αγοράς εξακολουθούν να εμποδίζουν την υιοθέτηση ζωτικής σημασίας μέτρων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Η παραδοσιακή πολιτική Αριστερά δεν έχει όλες τις απαντήσεις για την κρίση. Ωστόσο δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η σημερινή πολιτική Δεξιά και η θριαμβική ιδεολογία την οποία εκπροσωπεί αποτελούν ένα τρομερό εμπόδιο για την πρόοδο».

Φυγή προς τα μπρος επέλεξε ο Τραμπ, με την επίσκεψη στο Ριάντ

Ως μία πρώτης τάξης ευκαιρίας για τη συγκρότηση συμμαχιών που θα κλείσουν τα ρήγματα στο εσωτερικό, έστω να τα μπαζώσουν, αποτρέποντας τα χειρότερα σενάρια, όπως η εκπαραθύρωσή του από τον Λευκό Οίκο, αξιοποίησε ο αμερικανός πρόεδρος την επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Εντός των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Από την μια πλευρά η απόφασή του να παύσει τον επικεφαλής του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, ο οποίος ηγούταν των ερευνών για τη συζητούμενη επιρροή της Ρωσίας στις προεδρικές εκλογές, οδήγησε σε νέα κορύφωση την κριτική εναντίον του. Τροφοδότησε δε ακόμη και σχόλια για πιθανή, άμεση απομάκρυνσή του από τον Λευκό Οίκο. Πριν καν δηλαδή ολοκληρώσει τη θητεία και γίνουν οι επόμενες εκλογές.

Από την άλλη οι πιέσεις στον ρεπουμπλικανό πρόεδρο θα κορυφωθούν όσο θα είναι σε εξέλιξη οι συζητήσεις για το νέο κρατικό προϋπολογισμό που προβλέπει πρωτοφανείς περικοπές σε κάθε δημόσια δαπάνη που κατευθύνεται προς τους φτωχούς. Συνολικά οι περικοπές θα φτάσουν τα 3,6 τρισ. δολ. Μόνο το «ψαλίδι» στα προγράμματα παροχής τροφίμων στους φτωχούς, μέσω αλλαγής των όρων επιλεξιμότητας, θα επιφέρουν εξοικονομήσεις ύψους 193 δισ. ευρώ σε βάθος 10ετίας. Η οικονομική πολιτική του Τραμπ, που υπόσχεται τον ισοσκελισμό του κρατικού προϋπολογισμού σε 10 χρόνια στη βάση μιας θεμελιώδους παραδοχής για μεγέθυνση της οικονομίας κατά 3% ετησίως (που χαρακτηρίζεται ως όρος εκ των ων ουκ άνευ για τον τερματισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων), έχει συγκεντρώσει την αποδοκιμασία ακόμη και Ρεπουμπλικανών μελών του Κογκρέσου οι οποίοι θεωρούν βλαπτική και επικίνδυνη για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, για παράδειγμα, την προγραμματισμένη δραστική μείωση των κονδυλίων που ανέκαθεν απορροφούσε η διπλωματία και η διεθνής βοήθεια. Από τη μεριά του ο Τραμπ ξέροντας ότι μέσω αυτών των χρηματικών ροών σιτίζεται το περίφημο φιλελεύθερο κατεστημένο επιδιώκει μέσω των περικοπών την αποδυνάμωσή του. Ταυτόχρονα, μέσω της αθρόας χρηματοδότησης της πολεμικής βιομηχανίας με 54 δισ. ευρώ, που θα προστεθούν στα 596 δισ. που ήδη απομυζά από τον κρατικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ, επιδιώκει να στήσει τα δικά του κέντρα ισχύος που θα έχουν υλικό συμφέρον από την ολοκλήρωση της θητείας του.

Χέρι φιλίας στους Σαουδάραβες

Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία ήταν επίσης ο μεγάλος κερδισμένος της επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή, με πρώτο σταθμό τη Σαουδική Αραβία. Ο νέος αμερικανός πρόεδρος έκανε ό,τι μπορούσε για να δείξει ότι η εποχή Ομπάμα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Πρώτ’ απ’ όλα όμως ο Τραμπ αναίρεσε τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς αναθεώρησε την εμπρηστική αντι-μουσουλμανική προπαγάνδα με την οποία εξελέγη πρόεδρος, ερεθίζοντας τα πιο καθυστερημένα αντανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας. Την Κυριακή 21 Μαΐου μιλώντας στο Ριάντ δεν επανέφερε τη ρητορική μίσους η οποία συμπυκνώνεται στην φράση που επαναλάμβανε μονότονα «το Ισλάμ μας μισεί», ούτε φυσικά υπερηφανεύτηκε για την απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ όλων ανεξαιρέτων των πολιτών από 9 μουσουλμανικές χώρες. Αντίθετα κατήγγειλε την «ισλαμιστική τρομοκρατία» στιγματίζοντας την πολιτικοποιημένη εκδοχή της θρησκείας, κι όχι την «ισλαμική τρομοκρατία» όπως έκανε στις ΗΠΑ ενοχοποιώντας μια ολόκληρη θρησκεία, αν και ξένοι ανταποκριτές που ήταν παρόντες όπως οι δημοσιογράφοι των Financial Times (βλέπε ρεπορτάζ στις 21 Μαΐου) δεν θα έπαιρναν και όρκο ότι δεν του ξέφυγε μία τουλάχιστον φορά η χρήση του απαράδεκτου όρου…

Η ρήξη που σηματοδότησε η ομιλία του Τραμπ με την εξωτερική πολιτική του προκατόχου του περιελάμβανε τους πολιτικούς όρους για την αμερικανική χρηματοδότηση δεδομένου ότι ο Ομπάμα προωθούσε έστω φραστικά τον εκδημοκρατισμό των πετρομοναρχιών, ενώ ο Τραμπ δε νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες όπως ξεκαθάρισε, επικεντρώθηκε ωστόσο κυρίως στο Ιράν. Ενώ ο Ομπάμα υπερηφανευόταν για τη συμφωνία που υπέγραψε η Τεχεράνη σχετικά με τα πυρηνικά της το 2015, κλείνοντας μια εστία αστάθειας στη Μέση Ανατολή, ο Τραμπ ταυτίζοντας το Ιράν με το «κακό» επανέφερε την ορολογία του Μπους, προς μεγάλη φυσικά ικανοποίηση τόσο του Ισραήλ όσο και της Σαουδικής Αραβίας. Κι αυτό μάλιστα συνέβη την ημέρα που οι Ιρανοί εξέλεξαν με ποσοστό 57% ως πρόεδρο τον Χασάν Ρουχανί σε μια εκλογική αναμέτρηση που είχε λάβει τα χαρακτηριστικά δημοψηφίσματος με την ψήφο στο πρόσωπό του να σηματοδοτεί αν όχι τη ρήξη, τουλάχιστον μια μείζονα στροφή με το παρελθόν. «Σήμερα το Ιράν είναι έτοιμο να επεκτείνει τις σχέσεις του με το κόσμο στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και των εθνικών συμφερόντων. Σήμερα, ο κόσμος γνωρίζει ότι οι Ιρανοί έχουν επιλέξει το δρόμο της αλληλεπίδρασης με τον κόσμο μακριά από τον εξτρεμισμό και τη βία», δήλωσε ο Ρουχανί το βράδυ των εκλογών. Πόσο πιο καθαρά μπορούσε να ειπωθεί ότι η Τεχεράνη συζητά και αναζητά όρους για έναν έντιμο συμβιβασμό που θα της επιτρέψει την επανένταξη στον περίγυρο και τον κόσμο;

Ο πόλεμος φέρνει κέρδη

Οι ΗΠΑ ωστόσο έριξαν νερό στο μύλο των τοπικών ανταγωνισμών, επιμένοντας να αντιμετωπίζουν το Ιράν μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέπτες της σαουδαραβικής και ισραηλινής διπλωματίας, για καθαρά ιδιοτελείς λόγους. Μια Μέση Ανατολή που θα έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο των πολέμων και θα εστιάζεται στην αντιμετώπιση της νεανικής ανεργίας θα προκαλούσε …αναδουλειές στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Αντίθετα, μια Μέση Ανατολή που θα βουλιάζει κάτω από διεθνείς κι εμφύλιες συγκρούσεις όπως συμβαίνει σήμερα, με την πείνα που θερίζει στην Υεμένη να εγγράφεται στις παράπλευρες απώλειες, είναι η χρυσοτόκος όρνιθα για την αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Προς επίρρωση τα χρυσά συμβόλαια που υπέγραψαν αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες ύψους 110 δισ. δολ. με το Ριάντ. Μεταξύ των μεγάλων ωφελημένων συγκαταλέγονται η Lockheed Martin που υπέγραψε συμβόλαια ύψους 6 δισ. δολ. για τη συναρμολόγηση στη σαουδαραβική πετρομοναρχία, που είναι ο τρίτος στην παγκόσμια σειρά κατάταξης πιο «γενναιόδωρος» αγοραστής όπλων, 150 επιθετικών ελικοπτέρων Blackhawk, η Raytheon, η General Dynamics, κ.α. Το οικονομικό ενδιαφέρον της Σ. Αραβίας για τις ΗΠΑ δεν εστιάζεται μόνο στην μετατροπή της σε αστακό που από τη μια θα ψωνίζει όπλα κι από την άλλη θα παράγει αιματηρούς πολέμους, καταδικάζοντας τους λαούς στο θάνατο και την μετανάστευση. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται επιπλέον να αναμιχθούν ενεργά στο εν εξελίξει σχέδιο οικονομικού μετασχηματισμού της χώρας που θα απεξαρτήσει την ανάπτυξή της από το πετρέλαιο. Δεδομένου ότι το 90% του κρατικού προϋπολογισμού της εξαρτάται από τα έσοδα που φέρνει ο «μαύρος χρυσός», τον Απρίλιο του 2016, όταν η τιμή του βαρελιού είχε μειωθεί από 100 δολάρια στα 40 κι αναγκάστηκε για πρώτη φορά από το 1991 το Ριάντ να δανειστεί για να καλύψει το δυσθεώρητο δημοσιονομικό του έλλειμμα, ανακοινώθηκε επίσημα ένα σχέδιο διάρκεια 15 ετών που θα αλλάξει εκ βάθρων τις οικονομικές δομές της χώρας. Ζητούμενο δεν είναι μόνο η διαφοροποίηση των πηγών του πλούτου, αλλά και η συρρίκνωση του κράτους μέσω ενός προγράμματος μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Στο πλαίσιο του προβλέπεται η ιδιωτικοποίηση του 5% του μετοχικού κεφαλαίου του ενεργειακού κολοσσού Aramco, που θα μετατραπεί σε εταιρεία συμμετοχών και η δημιουργία ενός κρατικού ταμείου, στα πρότυπα του αντίστοιχου νορβηγικού, με ενεργητικό 2 τρισ. δολ. που θα καθοδηγήσει τον «μεγάλο μετασχηματισμό».

Αν είναι δυνατό να έμεναν έξω οι αμερικανικές πολυεθνικές από τέτοιο φαγοπότι…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 26 Μαΐου 2017