Home » 2017 » April

Monthly Archives: April 2017

Αμερικανικό σχέδιο ανατροπής του Μαδούρο από την προεδρία

Στην υιοθέτηση των θέσεων της δεξιάς αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας για διεξαγωγή πρόωρων εκλογών προχώρησε το Ευρωκοινοβούλιο την Πέμπτη 27 Απριλίου 2017 αποδεχόμενο ψήφισμα που καλεί τη χώρα να αποκαταστήσει την …τάξη. Με ψήφους 450 υπέρ, 35 κατά και 100 αποχές υιοθετήθηκε απόφαση που μεταξύ πολλών άλλων καλεί την κυβέρνηση να παρουσιάσει εκλογικό χρονοδιάγραμμα (εδώ το πλήρες κείμενο της απόφασης).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με αυτό τον τρόπο οι Βρυξέλλες συμπαρατάσσονται με την μαφιόζικη αντιπολίτευση που ζητά την επίσπευση των προεδρικών εκλογών οι οποίες κανονικά  θα διεξαχθούν το 2019, οπότε τελειώνει η θητεία του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο και επίσης την επίσπευση της εφαρμογής μιας θεραπείας σοκ στο όνομα της αντιμετώπισης του οικονομικού εκτροχιασμού. Στο στόχαστρο φυσικά θα είναι οι κοινωνικές κατακτήσεις. Αυτές που υπερασπίζονται όσοι διαδηλώνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες υπέρ της κυβέρνησης.

Η ΕΕ δεν είναι μόνη της στην προσπάθεια ανατροπής της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της Βενεζουέλας, που συνεχίζει το έργο της μπολιβαριανής επανάστασης, όπως ξεκίνησε πριν 18 χρόνια. Για την ακρίβεια οι Ευρωπαίοι ακολουθούν το δρόμο που άνοιξε η Ουάσινγκτον παλεύοντας ακόμη και τώρα να ανατρέψουν πραξικοπηματικά τον Μαδούρο. Για να φέρουν σε πέρας αυτό το έργο αξιοποιούν τα οξυμένα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Βενεζουέλα εξ αιτίας της πτώσης των τιμών του πετρελαίου και του καλπάζοντος πληθωρισμού. Προβλήματα που όσο κι αν είναι υπαρκτά δεν μειώνουν το ασύλληπτο για την ιστορίας της χώρας κοινωνικό έργο της κυβέρνησης προς τα πιο λαϊκά στρώματα. Μόνο την τετραετία που βρίσκεται ο Μαδούρο στο Μιραφλόρες η επέκταση της δωρεάν κάλυψης υγείας άγγιξε το 60% του πληθυσμού, μέχρι τον Ιανουάριο του 2017 παραδόθηκαν 1,4 εκ. κατοικίες είτε δωρεάν ή με συμβολικό τίμημα σε φτωχές οικογένειες, δόθηκαν 4,8 εκ. ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε μαθητές και εγκρίθηκαν προγράμματα πολλών εκατομμυρίων για δωρεάν μετακίνηση, μουσική, τέχνη, πολιτισμό και αθλητισμό. Δεν είναι επομένως καθόλου τυχαίο που οι διαδηλωτές ξεσπούν την «οργή» τους σε καταστήματα διανομής δωρεάν τροφίμων, σε κέντρα υγείας και δημόσια μέσα μεταφοράς. Ταξικό είναι το μίσος τους…

Το σχέδιο ανατροπής του Μαδούρο, σε συνέχεια της πραξικοπηματικής κοινοβουλευτικής ανατροπής της Ντίλμα Ρουσέφ στη Βραζιλία, παρουσιάστηκε κι επίσημα από το αμερικανικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων στις 2 Μαρτίου στο πλαίσιο του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, που είναι τυφλό όργανο της Ουάσινγκτον. Σε τέτοιο βαθμό ώστε το Καράκας ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον οργανισμό ως μια μορφή καταγγελίας των αλλεπάλληλων παρεμβάσεών του στα εσωτερικά της Βενεζουέλας. Το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων αποτελεί δεξαμενή σκέψης η οποία χρηματοδοτείται από αμερικανικές πολυεθνικές οι οποίες έχουν συμφέροντα από την αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα. Για παράδειγμα τη Citigroup, που έχει μπλοκάρει τους λογαριασμούς της κεντρικής τράπεζας της Βενεζουέλας, τις πετρελαϊκές Chevron και Exxon, κ.α. (Εδώ η λίστα χρηματοδοτών του Συμβουλίου που πιέζει για την ανατροπή του Μαδούρο).

Ένα μαύρο μέτωπο που κολυμπάει στο χρήμα…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν 

Advertisements

Ο εργατικός έλεγχος βήμα για την εργατική εξουσία

Δύο είναι κατά την άποψή μου τα προτερήματα, οι συμβολές του βιβλίου του Δημήτρη Κατσορίδα Εργατικός Έλεγχος, κοινωνικοποίηση, αυτοδιαχείριση (Εκδόσεις των Συναδέλφων) στη σημερινή συγκυρία.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αρχικά, ότι σε μια περίοδο ήττας και υποχώρησης ανοίγει τη συζήτηση για τους όρους της αντεπίθεσης της Αριστεράς. Δε σας κρύβω πώς περισσότερο χρήσιμο και επίκαιρο για τη σημερινή συγκυρία βρήκα το δεύτερο κεφάλαιο για τον εργατικό – διαχειριστικό έλεγχο.

Αναφέρει ο συγγραφέας: «Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα πρέπει να θεσμοθετήσει τον Εργατικό – Διαχειριστικό έλεγχο σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας και σε όλες τις επιχειρήσεις, είτε του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα». Και παρακάτω σημειώνει: «Το αίτημα που θα πρέπει να διατυπωθεί είναι η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, ούτως ώστε η ροή χρήματος να βρίσκεται κάτω από κοινωνικό έλεγχο» (σελ.25).

Κι ενώ διάβαζα όλα αυτά τα …ωραία θυμόμουν το επίτευγμα του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την τρίτη (και φαρμακερή όπως αποδείχθηκε για το αίτημα της εθνικοποίησης) ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.  Η κυβέρνηση του Τσίπρα όχι απλά φόρτωσε τον ήδη υπερχρεωμένο ελληνικό λαό με 5,4 δισ. ευρώ επιπλέον – τόσο στοίχισε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση (για να είναι ακόμη και τώρα με το αντίστροφο σπλιτ οι μετοχές τους στα Τάρταρα), αλλά τις παρέδωσε στη διεθνή κερδοσκοπία, στα ξένα funds! Πληρώσαμε για να τις δώσουμε στον Πόλσον! Όταν θα μπορούσαν να έμεναν στα χέρια του δημοσίου δωρεάν… Μεγάλο κατόρθωμα για την κυβέρνηση!

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με άλλα λόγια ανέλαβε την ιστορική ευθύνη να καταργήσει τη θεωρητική μεν, υπαρκτή δε, δυνατότητα εθνικοποίησης των τραπεζών, λειτουργώντας ως το μακρύ χέρι της τραπεζοκρατίας.

Σε αυτό λοιπόν το πολιτικό περιβάλλον, όταν τα βήματα που σημειώνονται είναι προς τα πίσω, να τίθεται εκ νέου το αίτημα της αυτοδιαχείρισης είναι ώθηση προς τα μπρος για τις επαναστατικές και απελευθερωτικές ιδέες.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο κρίνω ως σημαντική συμβολή τη συγγραφή και έκδοση του βιβλίου από τον Δημήτρη σχετίζεται και πάλι με ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος που κάνει όταν αναφέρει πώς ο εργατικός έλεγχος δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μεταβατικό αίτημα και κατάκτηση. Όταν υπογραμμίζει πώς δεν είναι ένα σταθερό καθεστώς κι ότι στο τέλος της ημέρας απαιτείται μια επαναστατική εξουσία για να «κλειδώσει» αυτές τις νίκες, να τις θωρακίσει και να επιβάλει τον μη αντιστρεπτό τους χαρακτήρα. Επιπλέον, την εμπειρία που έχει κατακτηθεί από τη διοίκηση του εργοστασίου να τη μεταφέρει στα κοινά.

Αυτή η θέση δεν είναι τόσο προφανής στις μέρες μας. Μπορεί να ήταν όταν ο Μαντέλ χαρακτήριζε τη δημοκρατία των κατειλημμένων εργοστασίων πιο δημοκρατική από την αστική δημοκρατία, έκτοτε όμως έχει μεσολαβήσει μια μεγάλη ήττα. Στο πλαίσιό της αναπτύχθηκαν ρεύματα που διεκδίκησαν κι ακόμη διεκδικούν «να αλλάξουν τον κόσμο χωρίς να πάρουν την εξουσία». Αναφέρομαι φυσικά στον Τζον Χαλογουέι κι ένα ισχυρότατο ρεύμα της πάλαι ποτέ αυτονομίας που μπροστά στην αδυναμία του να αναμετρηθεί με τον αντίπαλο, δηλαδή το κεφάλαιο, αναζητά νησίδες ελευθερίας εντός του καπιταλισμού. Είναι ένα κίνημα υπαρκτό κι ακμαίο καθώς ανθίζει όσο το επαναστατικό πρόταγμα περιορίζεται στα επιμέρους, αποφεύγει να συγκρουστεί με την εξουσία.

Η συμβολή του Δημήτρη Κατσορίδα, εκ των πραγμάτων, κινείται στον αντίποδα και διαμορφώνει τους όρους για να αλλάξουμε τον κόσμο παίρνοντας την εξουσία. Κι όχι αναζητώντας έναν τρόπο αξιοπρεπούς συμβίωσης μαζί της.

Τέλος, θέλω να υπογραμμίσω ένα συμπέρασμα που παρατίθεται στο βιβλίο και προέρχεται από την εμπειρία της Χιλής του Αλιέντε, όταν στη διάρκεια 34 μηνών εθνικοποιήθηκαν 275 επιχειρήσεις. Αναφέρεται λοιπόν ότι με την κατάργηση του αρχιεργάτη μετά την εθνικοποίηση, στα 32 από τα εθνικοποιημένα 40 εργοστάσια που μελετήθηκαν, η παραγωγικότητα ή έμεινε ίδια ή αυξήθηκε. Πρόκειται για ένα σπουδαίο συμπέρασμα καθώς δείχνει πόσο παρείσακτη είναι η μη παραγωγική εργασία επιτήρησης, την οποία εμφανίζουν ως απαραίτητη για την απρόσκοπτη εκτέλεση της παραγωγικής διαδικασίας. Δείχνει επίσης ότι ο καπιταλισμός, αντίθετα με ό,τι λέγεται, δεν αποτελεί το πιο παραγωγικό σύστημα που γέννησε ο άνθρωπος. Για να αφιερώσει τόσους πόρους στον έλεγχο της εργασίας μειώνει το μισθό και τις κοινωνικές δαπάνες!

Αντίθετα, μόνο μια κοινωνία ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών, που θα είναι απαλλαγμένη από την ατομική ιδιοκτησία, μπορεί να εξυψώσει την ανθρώπινη παραγωγικότητα και να κοινωνικοποιήσει τον πλούτο.

Σε αυτή την προσπάθεια το βιβλίο του Δημήτρη Κατσορίδα είναι μια σπουδαία συμβολή.

Φούσκα ο πολλά υποσχόμενος Μάρτιν Σουλτς

Απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα για το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έφεραν τα αποτελέσματα των εκλογών στο κρατίδιο του Ζάαρλαντ που διενεργήθηκαν την Κυριακή 26 Μαρτίου 2017. Εκ πρώτης όψεως οι συγκεκριμένες εκλογές δεν είχαν να στείλουν κάποιο πολιτικό μήνυμα, δεδομένου του μικρού πληθυσμού του κρατιδίου (800.000 είναι περίπου οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους) που βρίσκεται κοντά στα γαλλικά σύνορα και της παραδοσιακής δεξιάς κυριαρχίας, με εξαίρεση ένα διάλλειμα 13 ετών όταν πρωθυπουργός ήταν ο χαρισματικός Όσκαρ Λαφοντέν.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι εκλογές στο Ζάαρλαντ ωστόσο είχαν εδώ και πολλές εβδομάδες χαρακτηριστεί κρας τεστ για τους Σοσιαλδημοκράτες. Η ανάδειξη του Μάρτιν Σουλτς στην ηγεσία τους αποτέλεσε αφορμή για να δημιουργηθούν προσδοκίες εκλογικής αντεπίθεσης του SPD, με τους πιο τολμηρούς να ονειρεύονται ότι μπορεί ακόμη και να κερδίσει τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου. Δεν έλειψαν μάλιστα και δημοσκοπήσεις που πρόβλεπαν ότι η Μέρκελ μπορεί να αποτύγχανε να κερδίσει μια τέταρτη θητεία στην καγκελαρία, λόγω της επιρροής του Σουλτς.

Η αλήθεια είναι ότι η επιστροφή του Σουλτς στα πολιτικά πράγματα της Γερμανίας έδωσε μια ώθηση στο SPD. Κι αυτό δε συνέβη καθόλου τυχαία. Ο Σουλτς δεν κουβάλαγε στις πολιτικές του αποσκευές κανένα από τα βαρίδια που έχουν καταδικάσει το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας στην ανυποληψία, αφότου ο Γκέρχαρντ Σρέντερ επέβαλε τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις με την Ατζέντα 2010, που διέλυσε το αξιοζήλευτο γερμανικό κράτος πρόνοιας και τις σταθερές εργασιακές σχέσεις. Ο μόνος πολιτικός ρόλος που είχε αναλάβει ο Μάρτιν Σουλτς πριν εγκατασταθεί στις Βρυξέλλες και γίνει γνωστός ως πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου ήταν επαρχιακός δήμαρχος. Ο ίδιος μάλιστα μετά την επιστροφή του στα πολιτικά του πράγματα της Γερμανίας φρόντισε να κάνει ακόμη πιο ορατή την απόστασή του από την βαριά αρνητική κληρονομιά του Σρέντερ υποσχόμενος να τροποποιήσει ορισμένες διατάξεις της Ατζέντας 2010. Επομένως, αν κάπου όφειλε ο Σουλτς την πολιτική του έλξη ήταν στην απόσταση που τον χώριζε από το SPD. Μια απόσταση πρώτα χιλιομετρική και στη συνέχεια πολιτική καθώς ούτε συνεργάτης του Σρέντερ διετέλεσε, ούτε χρεώθηκε τον «μεγάλο συνασπισμό» με την Μέρκελ στο πλαίσιο του οποίου οι σοσιαλδημοκράτες ταυτίστηκαν με τη Δεξιά, χάνοντας κάθε πολιτική αυτοτέλεια. Κάπου εκεί τελείωσε κι ο μήνας του μέλιτος του «Άγιου Μάρτιν» (όπως είχαν φτάσει να τον αποκαλούν οι οπαδοί του κόμματος που τον έβλεπαν σαν σωτήρα) με τους γερμανούς ψηφοφόρους.

Νίκη και άνοδος της Δεξιάς

Μετά ήρθαν οι εκλογές το κρατίδιο του Ζάαρλαντ, όπου αποδείχτηκε ότι ο Μάρτιν Σουλτς δεν μπορούσε να διαχωριστεί από τη δεξιά πολιτική του κόμματος του. Κι εισέπραξε το κατάλληλο αντίτιμο… Προς επίρρωση η απορριπτική ψήφος των κατοίκων του μικρού κρατιδίου που ανέδειξαν πρώτο κόμμα το δεξιό Χριστιανοδημοκρατικό της Μέρκελ (CDU) με 40,7%, όταν στις προηγούμενες εκλογές είχε κερδίσει 5,5 εκατοστιαίες μονάδες λιγότερες και δεύτερο κόμμα το σοσιαλδημοκρατικό με 29,6%, όταν στις προηγούμενες εκλογές είχε κερδίσει μία μονάδα επιπλέον!  Με τον Σουλτς επομένως έχασαν οι Σοσιαλδημοκράτες…

Με βάση αυτά τα αποτελέσματα εμφανίζεται ως μονόδρομος μια νέα κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ της Δεξιάς και του SPD, που είναι όμως σίγουρο ότι θα ψαλιδίσει ακόμη περισσότερο τη δυναμική του Σουλτς, καθώς θα αρχίσει και ο ίδιος να χρεώνεται τη συνεργασία με την Μέρκελ και τον Σόιμπλε. Οδεύοντας έτσι προς τις εκλογές θα εξανεμίζεται η φρεσκάδα που έφερε ή, καλύτερα, θα αποκαλύπτεται ότι αυτή η ανανέωση δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα επικοινωνιακό παιχνίδι που σκόπευε στην εξαπάτηση των γερμανών ψηφοφόρων.

Το αρνητικό πρόσημο των εκλογικών αποτελεσμάτων στο κρατίδιο του Ζάαρλαντ υπογραμμίζεται από δύο ακόμη στοιχεία. Το πρώτο σχετίζεται με το αποτέλεσμα της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) που μπορεί να υπολείπεται των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί ειδικά το 2016, όταν η προσφυγική κρίση ήταν στο αποκορύφωμά της, έφτασε ωστόσο το 5,9%.

Μάλιστα, η Εναλλακτική για τη Γερμανία επιχείρησε πρόσφατα να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, που άφησε η μείωση των μεταναστευτικών ροών από τη Μέση Ανατολή, παρουσιάζοντας μια σειρά προγραμματικών θέσεων τις οποίες μάλιστα εμφάνισε ως όρους εκ των ων ουκ άνευ για τη συμπερίληψή τους στο κυβερνητικό πρόγραμμα σε περίπτωση συγκρότησης συμμαχικής κυβέρνησης με τα δύο δεξιά κόμματα. Ωστόσο, ούτε το CDU ούτε η CSU έχουν αφήσει ανοιχτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Οι προγραμματικές θέσεις της Εναλλακτικής ήταν πάντως δηλωτικές για το δημόσιο φλερτ του κόμματος με τις χιτλερικές πολιτικές παραδόσεις. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των «εγκληματιών μεταναστών», κατά την ορολογία της, που ακόμη και δέκα χρόνια μετά αφότου έχουν γίνει Γερμανοί πολίτες συμμετέχουν αποδεδειγμένα σε τρομοκρατικές ομάδες ή συμμορίες η Εναλλακτική πρότεινε να τους αφαιρείται η ιθαγένεια! Πρόκειται για μέτρο που δεν παραβιάζει μόνο το γερμανικό σύνταγμα (που από το 1949 απαγόρευσε ανάλογες κυρώσεις) αλλά και το διεθνές δίκαιο, το οποίο απαγορεύει τέτοιου είδους τιμωρίες που στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τους Ναζί απέναντι σε μορφές όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και η Χάνα Άρεντ.

Φλερτ με το ναζισμό

Η Εναλλακτική για τη Γερμανία, μαζί με την απαγόρευση της μαντήλας, την κατάργηση του φόρου κληρονομιάς και των ελέγχων στα ενοίκια, πρότεινε επιπλέον να επανέλθουν τα «Ελβετικού τύπου» δημοψηφίσματα, στο όνομα της προώθησης της άμεσης δημοκρατίας. Μόνο που τα τοπικά δημοψηφίσματα απαγορεύονται από το σύνταγμα της Γερμανίας, επειδή τέτοιες ακριβώς ψηφοφορίες είχε χρησιμοποιήσεις κι ο Χίτλερ το 1933 για να ανέλθει στην εξουσία. Η Εναλλακτική επομένως θέτει ζήτημα συνταγματικής αναθεώρησης η οποία μάλιστα να καταργήσει εκείνες τις ασφαλιστικές δικλείδες που τέθηκαν ώστε ποτέ ξανά οι Γερμανοί να μη δώσουν τα κλειδιά της καγκελαρίας σε κάποιο φασίστα. Σημείο των καιρών κι αυτό…

Το δεύτερο στοιχείο που υπογραμμίζει τον αρνητικό χαρακτήρα του εκλογικού αποτελέσματος σχετίζεται με την αποτυχία των Πράσινων να συγκεντρώσουν 5% των ψήφων, που ως αποτέλεσμα είχε να μην εκλέξουν βουλευτές. Έτσι κι όποια σχέδια καταστρώνονταν για κυβέρνηση μεταξύ σοσιαλδημοκρατών, Αριστεράς που κέρδισε 12,4% και Πρασίνων έμειναν στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα ωστόσο από πουθενά δεν φαινόταν ως πιθανό ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μιας και οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν επιλέξει ως στρατηγικούς του συμμάχους τη Δεξιά. Γι’ αυτό και οι ψηφοφόροι τους τιμώρησαν, απορρίπτοντας τη συντηρητική τους πολιτική γραμμή, όπως υλοποιείται ανεξαρτήτως ηγέτη…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 30 Μαρτίου 2017

Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…

Δεν ακούστηκε ούτε μία, ούτε δύο φορές. Επίσης δεν ακούστηκε μόνο στο εσωτερικό από τους υπέρμαχους της παραμονής στην ΕΕ (κυρίως εκπροσώπους των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών), αλλά και στο εξωτερικό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ότι δήθεν αν οι ψηφοφόροι του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούν, τότε θα ανέτρεπαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2016 και θα ψήφιζαν υπέρ της παραμονής της Αγγλίας στην ΕΕ. Το είχε επικαλεστεί ο επικεφαλής του επιτελείου της Μέρκελ, Πίτερ Αλτμάγιερ, τον Ιούλιο του 2016 λέγοντας ότι οι βρετανοί ψηφοφόροι θα έπρεπε να είχαν την ευκαιρία να επανεξετάσουν τις συνέπειες της εξόδου και πολύ πιο πρόσφατα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, με την τόσο συμπαθητική χρονική υστέρηση που χαρακτηρίζει κάθε του αντίδραση, δηλώνοντας τον Μάρτιο του 2017 «ότι θα έρθει η μέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανεβεί ξανά στο πλοίο της ΕΕ».

Κι έτσι η Τερέζα Μέι όρισε την 8η Ιουνίου ως ημέρα πρόωρων εκλογών με δύο άμεσους στόχους. Σε επίπεδο πολιτικό να καταστήσει σαφές εντός κι εκτός της νήσου πώς η απόφαση εξόδου από την ΕΕ είναι οριστική, αμετάκλητη και κυρίως πλειοψηφική. Θα το πετύχει δε αυτό ευκολότερα μετά την περαιτέρω απήχηση που βρήκε το αίτημα εξόδου όταν αποσαφήνισε πως η αποχώρηση θα είναι συγκρουσιακή και όχι ήπια χαϊδεύοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων της. Το αποτέλεσμα της 8ης Ιουνίου θα κλείσει μια για πάντα τη συζήτηση για το κατά πόσο ήταν συνειδητή κι εν γνώσει των συνεπειών η απόφαση των βρετανών ψηφοφόρων. Χώρια του ηθικού πλεονεκτήματος που θα χτίσει το Λονδίνο έναντι των Βρυξελών οι οποίες διατάζουν τους ψηφοφόρους να ξαναπάνε στην κάλπη μόνο για να αναιρέσουν αποτελέσματα προηγούμενων ψηφοφοριών. Ενώ η χώρα που γέννησε τον κοινοβουλευτισμό…

Πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι η Τερέζα Μέι για όσο καιρό θα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις θα έχει μια πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία από πίσω της (ακόμη και 100 βουλευτών αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις) κι όχι την οριακή που διαθέτει σήμερα, 17 μόλις εδρών, που εύκολα μπορεί να θρυμματιστεί από ένα σφυροκόπημα ψηφοφοριών εκ μέρους των Εργατικών οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε Πέμπτη Φάλαγγα του Βερολίνου.

Μετακυλώντας τον πολιτικό τους χρονικό ορίζοντα από το 2020, οπότε θα διεξάγονταν κανονικά οι εκλογές, στο 2022 οι Τόρηδες έχουν απεριόριστη δυνατότητα απορρόφησης και των πιο απότομων κραδασμών που θα προκαλέσει η έξοδος από την ΕΕ, στην περίπτωση εκείνη που το Βερολίνο επιβάλει τιμωρητικούς όρους, χρησιμοποιώντας το Brexit ως παράδειγμα προς αποφυγή. Το Λονδίνο έτσι που προετοιμάζεται για μια ανηλεή σύγκρουση με την ΕΕ θα αποφασίζει χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος. Κι όποιος αντέξει…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 23 Απριλίου 2017

Επτά λόγοι ντροπής της κυβέρνησης για το υπερ-πλεόνασμα!

Πώς δημιουργήθηκε το πλεόνασμα – μαμούθ του 2016, που φτάνει το 4,19% του ΑΕΠ (7,4 δισ. ευρώ) σε όρους προγράμματος και 3,9% του ΑΕΠ (6,9 δισ. ευρώ) με βάση τη μεθοδολογία της Eurostat;

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Θαυμάστε λοιπόν γιατί χαίρεται και χαμογελάει η κυβέρνηση. Ποιά είναι δηλαδή εκείνα τα μέτρα που οδήγησαν στο υπερ-πλεόνασμα του 2016:

  1. Τσίπρας και Καμμένος καμαρώνουν επειδή μια σειρά ειδών λαϊκής κατανάλωσης πέρασαν από το ΦΠΑ 13% στον ανώτερο συντελεστή του 23%. Τουλάχιστον 1,56 δις. έφερε στα κρατικά ταμεία αυτή η αύξηση.
  2. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπερηφανεύονται επειδή αύξησαν τις εισφορές για υγειονομική περίθαλψη, με αποτέλεσμα να εισρεύσει στο δημόσιο 854 εκ. ευρώ.
  3. Τσίπρας και Καμμένος χαίρονται επειδή αύξησαν την προκαταβολή φόρου σε ΑΕ, ΕΠΕ και ΙΚΕ από 80% σε 100%, στις προσωπικές εταιρείες (ΟΕ, ΕΕ) από 55% σε 75% και στα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα πρόσωπα από 55% σε 75%.
  4. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δηλώνουν θριαμβευτές επειδή αύξησαν την ειδική εισφορά αλληλεγγύης, την οποία θα καταργούσαν μαζί με πολλά άλλα μέτρα όπως ο ΕΝΦΙΑ…
  5. Τσίπρας και Καμμένος κραδαίνουν ως τρόπαιο την κατάργηση του ΕΚΑΣ, τις μειώσεις στις συντάξεις χηρείας, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τις αυξήσεις στις εισφορές του ΟΓΑ και την περικοπή των επικουρικών συντάξεων.
  6. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επαίρονται για τα 280,5 εκ. που συγκέντρωσαν από την πώληση των μετοχών του ΟΛΠ (51% +16%), για τα 95 εκ. ευρώ που συγκέντρωσαν από την πώληση του Αστέρα Βουλιαγμένης, τα 10 εκ. ευρώ που μάζεψαν από την πώληση της Κασσιώπης στην Κέρκυρα, τα 22 εκ. που επέφερε η πώληση κτιρίων του ελληνικού δημοσίου στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Ουάσινγκτον, Ερεβάν, Ρώμη, Λουμπλιάνα, κ.α.) τα 3,85 που συγκέντρωσαν από την πώληση των 2 Airbus, κοκ.
  7. Τσίπρας και Καμμένος κομπορρημονούν επιπλέον επειδή κατάφεραν να μειώσουν σημαντικά τις κοινωνικής φύσης δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Μείωσαν για παράδειγμα τις μεταβιβάσεις σε ΟΤΑ (από 220 εκ. σε 69 εκ.), σε νοσοκομεία (από 326 εκ. σε 321 εκ.), σε ΔΕΚΟ (από 106 εκ. ευρώ σε 94 εκ.) στους συγκοινωνιακούς φορείς (από 317 εκ. ευρώ σε 281 εκ. ευρώ), κ.α. Δεν θα έχουν μείνει κοινωνικές δαπάνες να μειώσει αν εκλεγεί ο Μητσοτάκης…

Επομένως, η αύξηση των εσόδων κατά 2,65 δισ. ευρώ από το 2015 στο 2016 και η μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 9,06 δισ. είχε χαμένους και κερδισμένους…

Τα παραπάνω μέτρα περιλαμβάνονταν στο Μνημόνιο Τσίπρα που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τον Αύγουστο του 2015, (δες εδώ κι εδώ) όταν πρόδωσαν τη λαϊκή εντολή και επισημοποίησαν την παράδοσή τους στους πιστωτές. Η δημοσιονομική προσαρμογή που προέβλεπε το 3ο Μνημόνιο για το 2015 ανερχόταν σε 1.541,2 εκ. ευρώ και για το 2016 στα 5.732,5. Ορίστε λοιπόν από πού προέκυψε το πλεόνασμα!

Τα αντιλαϊκά μέτρα που εφάρμοσαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ για να καταφέρουν να εμφανίσουν ένα υπερ-πλεόνασμα οκτώ φορές μεγαλύτερο αυτού που είχε προβλεφθεί στον προϋπολογισμό (0,5%!) είναι πολύ περισσότερα. Οι λόγοι δηλαδή για τους οποίους η κυβέρνηση όφειλε να ντρέπεται αντί να καυχιέται είναι πολλοί περισσότεροι απ’ όσους αναφέραμε.

Ακόμη και τα παραπάνω ωστόσο δείχνουν ότι πίσω από τις κυβερνητικές φανφάρες κρύβεται η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Και τα δύο συνεχίζονται όχι απλά με τους ίδιους αλλά με ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με τις επιδόσεις των κυβερνήσεων ΓΑΠ και Σαμαρά. Δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είναι πιο καλοί μνημονιακοί μαθητές.

Η κυβέρνηση ωστόσο καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να κρύψει αυτή την πραγματικότητα. Εμφανίζει το όνειδος του δημοσιονομικού πλεονάσματος ως ευλογία έτσι ώστε να νομιμοποιήσει και να καθαγιάσει την πολιτική της. Εκ των υστέρων με άλλα λόγια προσπαθεί να εμφανιστεί ως δικαιωμένη. Αναζητά συνενόχους!

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επιπλέον καλλωπίζοντας την μέχρι σήμερα αντιλαϊκή πολιτική της φορομπηξίας και των περικοπών που οδήγησε στο πλεόνασμα πασχίζουν να στρώσουν το έδαφος για την εφαρμογή των νέων αντιλαϊκών μέτρων με τα οποία κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Των μέτρων συγκεκριμένα που έχουν ήδη συμφωνήσει για το 2019 – 2020, αφορούν  μείωση συντάξεων και αφορολόγητου ορίου και ανέρχονται (ως τώρα) σε 3,6 δισ. ευρώ. Έτσι ώστε το 2021 να μπορούν να θριαμβολογούν για νέα δημοσιονομικά πλεονάσματα…

Αναρτήθηκε στο kommon