Home » 2016 » October

Monthly Archives: October 2016

Στο στόχαστρο των ΗΠΑ η Βενεζουέλα

madΟρισμένες συμπτώσεις δεν περνούν απαρατήρητες! Ουκ ολίγες φορές για να τονώσει τα αριστερά αντανακλαστικά η κυβέρνηση Τσίπρα και να συγκαλύψει τις σχέσεις που έχει δημιουργήσει με την αστική τάξη, αποτελώντας το βασικό κόμμα υλοποίησης της γραμμής των Μνημονίων, επικαλείται την αμφισβήτηση που δέχονται οι αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

«Πιέζεται ο Μαδούρο, πιέζεται ο Τσίπρας, άρα ο Τσίπρας είναι Μαδούρο» υπονοούν τα στελέχη της κυβέρνησης που πιστεύουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους οι οποίοι ξεχνούν τη θέρμη και την ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση Τσίπρα ιδιωτικοποίησε λιμάνια, αεροδρόμια, Ελληνικό κι εσχάτως τον ΑΔΜΗΕ, μείωσε συντάξεις κι επίσης, εξ ίσου σημαντικό, σφιχταγκαλιάστηκε με τον ιμπεριαλισμό προωθώντας ενεργά τα σχέδια ΗΠΑ και Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο. Ο ενθουσιασμός με τον οποίο έγινε δεκτή η επικείμενη επίσκεψη του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα είναι δηλωτική της πλήρους υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στα σχέδια του αμερικάνικου παράγοντα, που δρομολογήθηκε πολύ πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Το πρωτοσέλιδο ντροπής της Αυγής την Τρίτη 26 Οκτωβρίου («Ο πρόεδρος των ΗΠΑ στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου – Στήριξη Ομπάμα») θα είναι για πολλά χρόνια σύμβολο δουλοφροσύνης και υποτέλειας του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια μέρα ωστόσο που ο ΣΥΡΙΖΑ έπεφτε στα …τέσσερα για χάρη του Ομπάμα (αυτή τη φορά) ο Μαδούρο αποδείκνυε τον βαθιά ριζοσπαστικό και αριστερό χαρακτήρα της κυβέρνησης του δεχόμενος (για πολλοστή φορά) τα βέλη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ποιος είπε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν ξέρει να ανταμείβει τους φίλους (του ΣΥΡΙΖΑ) και να τιμωρεί τους εχθρούς (την κυβέρνηση της Βενεζουέλας);

Αφορμή για την ανακοίνωση με την οποία το αμερικάνικο υπουργείο Εξωτερικών στηλίτευε το Καράκας στάθηκε η απόφαση της βενεζολάνικης δικαιοσύνης να απορρίψει το αίτημα διεξαγωγής δημοψηφίσματος για καθαίρεση του προέδρου Μαδούρο. Το αίτημα απορρίφθηκε όταν αποκαλύφθηκε πως μεταξύ όσων είχαν υπογράψει (1.957.779) για να ενεργοποιηθεί η συγκεκριμένη πολύ προοδευτική διάταξη του βενεζολάνικου συντάγματος που ψηφίστηκε το 1999, υπήρχαν 11.000 που είχαν εγκαταλείψει καιρό τώρα τον μάταιο ετούτο κόσμο, 3.000 ανήλικοι και 1.333 ανύπαρκτοι αριθμοί δελτίων ταυτότητας. Η αποτυχία με την οποία στέφθηκε η προσπάθεια συγκέντρωσης υπογραφών πιστοποιείται επίσης από τον διχασμό της αντιπολίτευσης καθώς το 60% των βουλευτών – αντιπάλων του Μαδούρο δεν υπέγραψαν καν, αρνούμενοι τη στρατηγικής της έντασης!

Μετά από αυτή τη «θεσμική» ήττα η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας επιστρέφει στο πεδίο που γνωρίζει καλύτερα να κερδίζει: σε μια καθημερινή μάχη φθοράς ενάντια στην αριστερή κυβέρνηση, αξιοποιώντας σε αυτή την κατεύθυνση παρακρατικές συμμορίες, ναρκέμπορους, οργανωμένο έγκλημα κι επίσης ύποπτες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις χρηματοδοτούμενες από την Ουάσινγκτον που ανέκαθεν αποτελούσαν το συνδετικό κρίκο μεταξύ ντόπιας αντιπολίτευσης και ιμπεριαλισμού. Έτσι θα επιχειρήσουν να εφαρμόσουν στη Βενεζουέλα το πραξικόπημα που επέβαλαν στη Βραζιλία ανατρέποντας τον Αύγουστο την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ, αποδεικνύοντας ότι απέναντι σε μη φιλικά καθεστώτα αν κάτι ασκούν είναι πολιτική πυγμής. Και για τους δούλους…φιλικές επισκέψεις στήριξης και επιβράβευσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Πριν στις 29 Οκτωβρίου 2016

Advertisements

Εμπόδια στη νέα διαπλοκή από το ΣτΕ

st1Μια πρόβλεψη που έμενε στα προφανή και τη μορφή των γεγονότων έλεγε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας θα ψήφιζε υπέρ του νόμου Παππά, νομιμοποιώντας το νέο τηλεοπτικό τοπίο στην ιστορικής σημασίας συνεδρίαση της Τετάρτης 26 Οκτωβρίου. Λόγοι εθνικού συμφέροντος και ειδικότερα η συνέχεια του κράτους ως υπέρτατη αποστολή του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου θα επέβαλαν τον παραγκωνισμό του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου που έχει την αποκλειστική εκ του συντάγματος αρμοδιότητα (αρ. 15, παρ. 2) διευθέτησης τα της τηλεοράσεως και ραδιοφωνίας, σύμφωνα με μια συμβατική λογική. Αυτήν ακριβώς τη λογική που επέβαλε στο ΣτΕ να νομιμοποιήσει το μαύρο στην ΕΡΤ επί Σαμαρά, να ψηφίσει υπέρ της συνταγματικότητας των μνημονίων και τόσα άλλα…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια όμως είναι ότι ακριβώς αυτός ο λόγος, δηλαδή η συνέχεια του κράτους, οδήγησε στην καταψήφιση του νόμου Παππά με μια καθαρή μάλιστα πλειοψηφία 14 έναντι 11, χωρίς καν να επιλέγεται η ήπια οδός ορισμού μιας χρονικής προθεσμίας συγκρότησης του ΕΣΡ, έτσι ώστε και η πίτα να έμενε ακέραιη και το τετράποδο ευτυχές.

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να ληφθούν υπ’ όψη οι αναταράξεις που έφερε στην επιχειρηματική ζωή η αδειοδότηση των 4 τηλεοπτικών καναλιών μέσω του πλειοδοτικού διαγωνισμού. Η ερμηνεία της κυβέρνησης περί «τέλους στο καθεστώς της 27ετούς ασυδοσίας» είναι η μια όψη του νομίσματος, καθώς πράγματι ο νέος τηλεοπτικός χάρτης σήμαινε το τέλος της παλιάς κατάστασης.

Η άλλη όψη έχει την αρχή ενός νέου καθεστώτος με δύο βασικά γνωρίσματα. Το πρώτο είναι η είσοδος στην αγορά νέων «παικτών» – κι αυτό είναι που έβαλε …φωτιά στα τόπια. Την ομολογουμένως βίαιη και απρόβλεπτη αντίδραση της παλιάς διαπλοκής απέναντι στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει στην αγορά τον Καλογρίτσα την είδαμε με αφορμή τα όσα αποκαλύφθηκαν για το ρόλο της Τράπεζας Αττικής στη χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑίικου κέντρου διαπλοκής. Η Τράπεζα της Ελλάδας έκαψε το σχέδιο πριν καν ξεδιπλωθεί αποκαλύπτοντας τα …βουνά αέρα πίσω από τα δάνεια του αριστερού επιχειρηματία τα οποία θα εξασφάλιζαν την αναγκαία προκαταβολή.

Στους προμαχώνες η …Αυγιανή

Το χτύπημα κάτω από τη ζώνη που κατάφερε η Αυγή με την αποκάλυψη του ονόματος αντιπροέδρου του ΣτΕ που πρωταγωνιστούσε σε ροζ σκάνδαλο το λιγότερο είναι πώς έκανε την ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς να μοιάζει με τηνaugi_adeies_ste Αυριανή του Γ. Κουρή, αποκτώντας τον καθόλου τιμητικό χαρακτηρισμό «Αυγιανή». (Στα ρεζιλίκια τους τοκίζοντας ποτέ κανείς δε χάνει…). Το σημαντικότερο είναι πώς έφερε στην επιφάνεια την οξύτητα της διαμάχης μεταξύ παλιάς και νέας διαπλοκής, που θα κορυφωνόταν στη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας την Τετάρτη 20 Οκτωβρίου.

Έτσι, η απάντηση που εισέπραξε η ανερχόμενη διαπλοκή που φιλοδοξούσε να πάρει τα ηνία του οικονομικού χάρτη της Ελλάδας στη νέα εποχή που κυοφορείται μετά το τέλος της κρίσης αποδείχθηκε ανάλογη των απειλών που δεχόταν η παλιά διαπλοκή. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο!

Κατά συνέπεια η ήττα του Μαρινάκη και του Σαββίδη δεν αφορά κανέναν εργαζόμενο. Ας μείνει μόνος του ο Παππάς να κλαίει γοερά κι απαρηγόρητα στην αγκαλιά του Τσίπρα επειδή η νέα διαπλοκή έχασε το πρόκριμα και τα μαγαζιά γωνία με τα οποία θα μοίραζε ζεστό χρήμα στην έρημη χώρα της δημοσιογραφίας, της διαφήμισης και της πολιτικής επικοινωνίας εξασφαλίζοντας κατ’ επέκταση πολιτική επιρροή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αγαπάει τα χονδρά πορτοφόλια

Κι αυτό είναι το δεύτερο γνώρισμα του τηλεοπτικού τοπίου ΙΙ (όπως αποτυχημένα επιχειρήθηκε να στηθεί), που το κάνει για την κοινωνία εξ ίσου απόμακρο, αδιάφορο και εχθρικό με το τηλεοπτικό τοπίο Ι (1989-2016): το πολύ χρήμα. Η διαδικασία του πλειοδοτικού διαγωνισμού καταστατικά χάρισε την τηλεοπτική ενημέρωση στην ολιγαρχία του πλούτου. Από που κι ως πού η Αριστερά μπορεί να καμαρώνει ότι έδωσε την τηλεόραση στα χονδρά πορτοφόλια, έστω κι αν έγινε μέσα από αδιάβλητες διαδικασίες; Αν το έκανε αυτό η ΝΔ, με την τσιριχτή φωνή μάλιστα του Άδωνι να διαλαλεί «εμείς θα εξασφαλίσουμε ότι η ενημέρωση θα γίνει κτήμα όσων έχουν το περισσότερο χρήμα» η κοινωνία θα τους τιμωρούσε με …βροχή δεκάρικα. Κι οι ΣΥΡΙΖΑίοι το λένε και καμαρώνουν περιμένοντας να εισπράξουν την έπαινο του δήμου…

Κι επειδή δεν ερχόταν από μόνη της επιχείρησαν να την υποδαυλίσουν με τεχνητή ζήτηση. Η δήλωση του κυβερνητικού φερέφωνου Γεροβασίλη ότι με την επιστροφή των προκαταβολών 15.000 παιδιά θα βρεθούν εκτός παιδικών σταθμών κι ότι εμποδίζονται 4.000 προσλήψεις νοσηλευτών από δημόσια νοσοκομεία (περισσότερα εδώ) απευθύνεται σε ηλίθιους. Αν ΣΥΡΙΝΕΛ ενδιαφέρονταν για τη δημόσια υγεία και παιδεία να μην ψήφιζαν το Μνημόνιο Τσίπρα και να προχωρήσουν σε παύση πληρωμών επί του δημόσιου χρέους. Έτσι θα βρουν όσα απαιτούνται για υγεία και παιδεία.

Οι εξελίξεις από δω και πέρα δε θα σημάνουν το τέλος του κόσμου. Οι αλλαγές που είναι αναγκασμένη να κάνει η κυβέρνηση συγκροτώντας το ΕΣΡ και εκδίδοντας προσωρινές άδειες λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών που ήδη εκπέμπουν θα σηματοδοτήσουν ένα «σύμφωνο συμβίωσης» μακράς μάλιστα διάρκειας της παλιάς με τη νέα διαπλοκή που εκφράζονται αντίστοιχα από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι από τη μια και ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από την άλλη. Τα σχέδια ρήξης που προωθούσε ο Παππάς προς όφελος της νέας διαπλοκής ακυρώνονται.

Ταυτόχρονα και το οικονομικό υπόβαθρο που ήλπιζε να δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ επί του οποίου να στηρίξει την πολιτική του μακροημέρευση αποδεικνύεται από ανύπαρκτο έως σαθρό στην καλύτερη περίπτωση. Κι αν κάτι δεν επιδέχεται ερμηνείας είναι η ήττα του συγκεκριμένου οδικού χάρτη με τον οποίο επιχειρήθηκε το ξαναμοίρασμα της επιχειρηματικής τράπουλας, ο οποίος είχε όνομα και επίθετο: Νίκος Παππάς. Προς μεγάλη ανακούφιση άλλων κέντρων εντός του ΣΥΡΙΖΑ που πρόκριναν εξ αρχής πιο βελούδινα σχέδια μετάβασης, εκφράζοντας διαφορετικά κέντρα οικονομικής εξουσίας. Βλέπε Δραγασάκης, Παπαδημούλης, Κούλογλου. Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 28 Οκτωβρίου 2016 στην ιστοσελίδα kommon.gr

Ματέο Ρέντσι, ο νέος Ντούτσε

WCENTER 0XMKCBODBN                Matteo Renzi candidato alle primarie del Pd al Palaolimpico di Torino, 21 ottobre 2012.     ANSA / ALESSANDRO DI MARCO

Μια πρωτοφανούς μεγέθους πολιτική και πολιτειακή οπισθοδρόμηση είναι η μεγάλη διακύβευση του δημοψηφίσματος που θα διεξαχθεί στην Ιταλία στις 4 Δεκεμβρίου και ήδη έχει διχάσει την Ευρώπη κι όχι μόνο τους, ούτως ή άλλως ευεπίφορους σε πολώσεις, Ιταλούς. Ο ίδιος ο δοτός ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι εμφανίζει το δημοψήφισμα ως την μεγάλη ευκαιρία της Ιταλίας να ξεπεράσει τις παθογένειες του παρελθόντος προς όφελος μιας πιο αποτελεσματικής διακυβέρνησης, ικανής να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Τίποτε πιο μακριά από την αλήθεια…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τρεις είναι οι σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις που οι Ιταλοί θα κληθούν να εγκρίνουν προσερχόμενοι στις κάλπες την πρώτη Κυριακή του Δεκεμβρίου: Η συρρίκνωση των εξουσιών της Γερουσίας, η μείωση του αριθμού των βουλευτών και η αφαίρεση αρμοδιοτήτων από τις περιφερειακές κυβερνήσεις που θα μεταφερθούν στη Ρώμη. Στο επίκεντρο της μεταρρύθμισης βρίσκεται το τέλος του λεγόμενου «bicameralismo perfetto». Ένα σύστημα διακυβέρνησης που στηριζόταν σε δύο Βουλές που έθετε ως προϋπόθεση για την ψήφιση ενός νόμου να συμφωνήσουν και τα δύο σώματα επί του ίδιου ακριβώς κειμένου. Η συγκεκριμένη απαίτηση προκαλούσε συχνά ένα πινγκ – πονγκ μεταξύ των δύο σωμάτων. Για τον Ρέντσι εκεί βρίσκεται η βαθύτερη αιτία της ακυβερνησίας της Ιταλίας. Μόνο που αυτός ο ισχυρισμός διαψεύδεται από τα γεγονότα. «Οι κυβερνήσεις της Ιταλίας ψηφίζουν περισσότερους νόμους κάθε χρόνο από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας και των ΗΠΑ», έγραφαν οι Financial Times στις 4 Οκτωβρίου 2016. Και συνέχιζαν: «Παρότι το Δημοκρατικό Κόμμα του Ρέντσι στερείται πλειοψηφίας στη Γερουσία έχει περάσει μειώσεις φόρων και μια μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας που είναι στο επίκεντρο του προγράμματός του».

Λίγοι βουλευτές και ελεγχόμενοι

Επίσης, παρότι μόνο σε 4 χώρες στον κόσμο βουλευτές και γερουσιαστές ξεπερνούν τους 900, φτάνοντας στην Ιταλία τους 945 (με τη συντριπτική πλειοψηφία των 147 χωρών να έχουν έως 299, 30 χώρες από 300 ως 599 και 12 χώρες από 600 ως 899 βουλευτές και γερουσιαστές), πουθενά δεν έχει αποδειχθεί ότι ο μικρός αριθμός βουλευτών και γερουσιαστών ευνοεί την κυβερνησιμότητα κι ο μεγάλος αριθμός την ακυβερνησία. Γιατί, αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ο δοτός πρωθυπουργός Ρέντσι όταν εμφανίζει την μείωση του αριθμού των γερουσιαστών από 315 σε 100, την αλλαγή του τρόπου εκλογής τους, καθώς πλέον δε θα εκλέγονται απ’ ευθείας αλλά θα επιλέγονται μεταξύ δημάρχων και περιφερειακών αντιπροσώπων, και την υποβάθμισή τους σε συμβουλευτικό όργανο μόνον, ως μέσο για να ξεπεραστεί η αρτηριοσκλήρωση του ιταλικού πολιτειακού συστήματος. Αντίθετα, εύκολα αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι όσο λιγότεροι αριθμητικά είναι οι βουλευτές τόσο πιο εύκολο είναι για τα μεγάλα συμφέροντα να τους ελέγξουν, μέσω εξαγορών και εκβιασμών, και να τους χειρίζονται ψηφίζοντας κατά παραγγελία. Προφανώς ο μεγάλος αριθμός δεν αποκλείει κάτι τέτοιο. Μετά βεβαιότητας όμως δυσκολεύει τη δουλειά των λομπιστών…

Σοβαρά πυρά έχει δεχτεί κι η επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 5  του ιταλικού συντάγματος, που ορίζει τις σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των 20 περιφερειών. Στόχος του Ρέντσι είναι η αποδυνάμωση των περιφερειών κι η επιστροφή όλης της εξουσίας ξανά στη Ρώμη. Το μεγάλο επίδικο εδώ είναι τα κονδύλια. Επιδίωξη της κυβέρνησης για την ακρίβεια είναι να ανακτήσει τον έλεγχο των χρηματοδοτήσεων που κατευθύνονται στις υποδομές. Μια τέτοια εξέλιξη ωστόσο θα οξύνει τα προβλήματα συνοχής που αντιμετωπίζει η Ιταλία, από την πρώτη μέρα ίδρυσης της ως ενιαίο κι ανεξάρτητο κράτος. Ως τώρα η σχετική αυτονόμηση των περιφερειών, μπορεί να πολλαπλασίαζε τις εστίες διαφθοράς και διασπάθισης δημόσιου χρήματος, εξασφάλιζε ωστόσο μια σχετικά ισόρροπη ανάπτυξη μεταξύ των περιφερειών. Στην περίπτωση που για όλα τα κονδύλια αποφασίζει η Ρώμη τότε η ερήμωση του ιταλικού Νότου θα ενταθεί. Ο Ρέντσι για να διασκεδάσει αυτές ακριβώς τις εντυπώσεις δε δίστασε να υποσχεθεί την κατασκευή γέφυρας που θα συνδέει την Σικελία με την ηπειρωτική Ιταλία. Το συγκεκριμένο σχέδιο που ήταν στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας επί πρωθυπουργίας Μπερλουσκόνι (1994-2011) αποσύρθηκε λόγω κυρίως του τρομερού του κόστους και τεχνικών προβλημάτων που υπήρχαν επειδή η περιοχή είναι σεισμογενής. Ο ίδιος ο Ρέντσι μάλιστα στο παρελθόν το είχε αποδοκιμάσει. Τώρα το επαναφέρει σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συσπειρώσει το στρατόπεδο του «Ναι» στο επερχόμενο δημοψήφισμα. Προσπάθεια που αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις που δίνουν ένα οριακό προβάδισμα στο «Όχι».

Μέχρι στιγμής στο πλάι του Ιταλού πρωθυπουργού, πέρα από το Βερολίνο και τη Φρανκφούρτη που τάσσονται αναφανδόν υπέρ του ξέροντας ότι δεν θα βρεθεί άλλος τόσο πειθήνιος πολιτικός, τάσσονται ελάχιστοι. Μεταξύ αυτών οι σύνδεσμοι των εργοδοτών που, όπως έγραφαν οι Financial Times στις 10 Οκτωβρίου οργανώνουν τη χώρα προσπαθώντας να πείσουν τους Ιταλούς να ψηφίσουν «Ναι» στο δημοψήφισμα.

Υπερσυγκέντρωση εξουσιών

Απέναντί του έχει ωστόσο όλη την υπόλοιπη πολιτική σκηνή κι επίσης εξέχοντες προσωπικότητες της ιταλικής κεντροαριστεράς. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο πρώην πρωθυπουργός Μάσιμο ντ’ Αλέμα. Εναντίον του Ρέντσι, υποστηρίζοντας ότι θα καταψηφίσει τις μεταρρυθμίσεις στο δημοψήφισμα τάσσεται επίσης κι ο Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, ηγέτης κατά του κόμματος το 2013 που απέτυχε να σχηματίσει κυβέρνηση. Το μένος εναντίον του Ρέντσι από την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος δεν μπορεί να ερμηνευτεί αν δε ληφθεί υπ’ όψη ότι ο σημερινός πρωθυπουργός και πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας ουδέποτε εξελέγη. Αναδείχθηκε στην ηγεσία του κόμματος μετά από έναν εσωκομματικό πραξικόπημα το 2014 το οποίο, όπως είχε γράψει ο βρετανικός Guardian στις 6 Αυγούστου, θα έκανε τον Μακιαβέλι υπερήφανο. Επομένως, ο Ρέντσι είναι ο πλέον ακατάλληλος για να εμφανιστεί ως υπέρμαχος της δημοκρατίας… Ο Μπερσάνι σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Corriere della Sera εξήγησε ότι αν τυχόν και περάσουν οι προτάσεις του Ρέντσι τότε θα οδηγηθούμε σε ένα σύστημα όπου ο πρωθυπουργός θα έχει συγκεντρώσει στα χέρια του όλη την εξουσία. Με βάση δηλαδή τις μεταρρυθμίσεις, μια οριακή εκλογική πλειοψηφία οδηγεί σε μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. «Οδηγούμαστε σε μια κυβέρνηση ενός αρχηγού, που διορίζει ένα κοινοβούλιο το οποίο αποφασίζει για τα πάντα, ακόμη και με ένα 25% των ψήφων».

Η ανησυχία για τα σχέδια του Ρέντσι κορυφώνεται επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που στην Ιταλία επιχειρείται μια τέτοια συγκέντρωση εξουσιών. «Ανάλογη ρητορική χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τη φασιστική δικτατορία τη δεκαετία του ’30», έγραφε ο πάντα προσεκτικός στις διατυπώσεις του βρετανικός Economist στις 8 Οκτωβρίου. Και συνέχιζε: «Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι συγγραφείς του ιταλικού δημοκρατικού συντάγματος μοίρασαν τις εξουσίες για να μην μπορούν να ασκούνται από ένα πρόσωπο ή ένα θεσμό, δίνοντας και στις δύο βουλές ίσες εξουσίες»! Δεν πρόκειται επομένως για μια χωρίς σημασίας επιλογή!

Η ανησυχία του ευρωπαϊκού Τύπου για το άνευ προηγουμένου στοίχημα που ανέλαβε ο Ρέντσι εντείνεται γιατί είναι κοινό μυστικό πώς μεταξύ των ψηφοφόρων αποτελεί ισχνή μειοψηφία. Στις τελευταίες εκλογές πρώτο κόμμα εξελέγη το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του χαρισματικού Μπέπε Γκρίλιο, ο οποίος διασύρεται συστηματικά από τα Μέσα ως λαϊκιστής ή, ακόμη χειρότερα, γραφικός. Οικτρά μειοψηφική είναι επίσης στην Ιταλία κι η άποψη παραμονής στο ευρώ. Οι κίνδυνοι που εγείρονται επομένως είναι πολλαπλοί.  Πώς θα χειριστεί ο Ρέντσι ένα «Ναι»; Πώς θα το διαχειριστεί επίσης ο διάδοχός του; Επιπλέον, αν χάσει το δημοψήφισμα και οδηγηθεί η Ιταλία σε εκλογές οι εξελίξεις θα είναι κατακλυσμιαίες σε βάρος φυσικά εκείνων των δυνάμεων που στρατεύονται στο πλευρό του δοτού ιταλού πρωθυπουργού, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται ακόμη κι η παραμονή της Ιταλίας στο ευρώ. Πολλοί σοβαροί λόγοι για να υπερψηφιστεί το «Όχι»…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 14 Οκτωβρίου 2016

Νίκη της Χίλαρι σε καμένη πολιτική γη

hillaΠολιτικό πτώμα θεωρείται πλέον από τον αμερικανικό Τύπο ο δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ αφού το επιτελείο της Χίλαρι Κλίντον λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές έστρεψε εναντίον του το φονικό όπλο των κατηγοριών για σεξουαλική παρενόχληση. Έτσι, οι ευθύνες της Χίλαρι Κλίντον για την εγκληματική πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και πολύ συγκεκριμένα για την επέμβαση στη Λιβύη και τη δολοφονία του Καντάφι τον Οκτώβριο του 2011 που επισημοποίησε τη διάλυση της Λιβύης τέθηκαν αυτομάτως σε δεύτερη μοίρα, αν δεν παραγράφηκαν κιόλας, υπό το βάρος μιας «πολιτικώς ορθής» ιεράρχησης η οποία δεν θεωρεί καν παραπτώματα τις επεμβάσεις σε τρίτες χώρες και την περίφημη αλλαγή καθεστώτος, που εγκαινίασε ο Μπους ο νεώτερος για να συνεχίσει ο Ομπάμα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ωστόσο ρόλο στην (δημοσκοπική) ήττα του Τραμπ δε διαδραμάτισε μόνο το μπαράζ αποκαλύψεων γυναικών που δέχθηκαν σεξουαλική παρενόχληση από τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών αλλά και τα εξ οικείων βέλη. Ο Νόναλντ Τραμπ κέρδισε το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος ερχόμενος σε σύγκρουση τόσο με την κομματική ιεραρχία όσο και με τον κορμό της ιδεολογικής συναίνεσης του κόμματός του. Το ξεδίπλωμα ωστόσο των απόψεών του στο πλαίσιο των προεκλογικών του συγκεντρώσεων και με τον αέρα της αλαζονείας του νικητή, που κέρδιζε τη μία πολιτεία μετά την άλλη ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, υποσχόταν μια θητεία πιο …συναρπαστική και …απρόβλεπτη ακόμη κι από εκείνη του προκατόχου του Ομπάμα. Τότε ενεργοποιήθηκαν οι «αυτόματοι πολιτικοί σταθεροποιητές», με 40 πλέον ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές και βουλευτές να έχουν αποσύρει τη στήριξή τους από τον Τραμπ και 30 εξ αυτών να τον καλούν δημόσια να εγκαταλείψει την προεκλογική του εκστρατεία.

Το σύντομο πέρασμά του ωστόσο από την πολιτική ζωή θα αφήσει ρωγμές που δε θα κλείσουν τόσο γρήγορα, δεδομένου ότι ξεσκέπασε την τρωτότητα και τα σαθρά θεμέλια του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, που ποτέ δε φημιζόταν και για τις βαθιές του σχέσεις με την αμερικανική κοινωνία. Ο Τραμπ όμως το …τερμάτισε. Οι τελευταίες του δε δηλώσεις που αφήνουν ανοιχτό να μην αποδεχθεί το αποτέλεσμα των εκλογών της 8ης Νοεμβρίου αποτέλεσαν τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι καθώς στον απόηχό τους το 48% των ψηφοφόρων του αμφισβήτησαν κι αυτοί με τη σειρά τους το αποτέλεσμα, γενικεύοντας και αναβαθμίζοντας σε νέα επίπεδα την κρίση νομιμοποίησης της αμερικανικής πολιτικής.

Αυτό επομένως που αφήνει η εξόχως ενδιαφέρουσα προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ δεν είναι μόνο το ρήγμα που προκάλεσε στο Δημοκρατικό Κόμμα ο ριζοσπάστης υποψήφιος Μπέρνι Σάντερς πριν τον χαντακώσει η ηγεσία των Δημοκρατικών για χάρη της Χίλαρι. Ούτε το συμμετρικό ρήγμα που προκάλεσε στους Ρεπουμπλικάνους ο Τραμπ. Είναι επίσης και η εμβάθυνση της κρίσης νομιμοποίησης, η (γνώριμή μας) οσμή σήψης που αναδύει η αστική πολιτική, όσο στρέφεται προς τα δεξιά.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν στις 23 Οκτωβρίου 2016

Εναντίον και της Unesco στρέφεται το Σιωνιστικό κράτος!

sel-24-basiΆστραψε και βρόντηξε η πολιτική ηγεσία του σιωνιστικού κράτους με αφορμή την απόφαση που έλαβε την Πέμπτη 13 Οκτωβρίου επιτροπή της Unesco κι η οποία τις επόμενες μέρες αναμένεται να συζητηθεί και να υιοθετηθεί επίσημα. Στην απόφαση υπάρχει αναφορά για την «κατεχόμενη Παλαιστίνη», το Ισραήλ περιγράφεται ως «κατοχική δύναμη» και γίνεται έκκληση «να διαφυλαχθεί η παλαιστινιακή πολιτιστική κληρονομιά και ο διακριτός χαρακτήρας της ανατολικής Ιερουσαλήμ». Δεν γράφτηκε δηλαδή τίποτε παραπάνω απ’ όσα έχει κατ’ επανάληψη ψηφίσει ο ΟΗΕ από το 1967 όταν με τον πόλεμο των 6 ημερών το εβραϊκό κράτος κατέλαβε την ανατολική Ιερουσαλήμ. Έκτοτε ο ΟΗΕ έχει καταδικάσει την πολιτική προσάρτησης που ακολουθεί ο κατοχικός στρατός του σιωνιστικού κράτους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Εναντίον της απόφασης στράφηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου λέγοντας ότι πρόκειται για «μια ακόμη παράλογη απόφαση του ΟΗΕ», ενώ η υπουργός Παιδείας του εβραϊκού κράτους κατηγόρησε την Unesco ότι βοηθάει την ισλαμική τρομοκρατία. Επίσης, κάλεσε την Εθνική Επιτροπή της Unescoνα αναστείλει όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες με τον διεθνή οργανισμό.

Η σφοδρότατη αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας του Σιωνιστικού κράτους στοχεύει αρχικά στην ακύρωση της απόφασης, που αρχικά υπερψηφίστηκε από 24 αντιπροσώπους (μεταξύ άλλων από Αίγυπτο, Λίβανο και Αλγερία), ενώ 6 καταψήφισαν, 26 δήλωσαν αποχή και 2 απουσίαζαν. Μεταξύ των απόντων ήταν και η Γαλλία, που τον Απρίλιο δέχθηκε οξύτατη επίθεση από το εβραϊκό κράτος επειδή υπερψήφισε μια ανάλογη απόφαση. Δεν ήταν κι η μοναδική σύγκρουση των Σιωνιστών με το Παρίσι φέτος. Με αφορμή την κατεδάφιση από ισραηλινές μπουλντόζες κτιρίων που ανεγέρθηκαν με γαλλική χρηματοδότηση στη Δυτική Όχθη η γαλλική διπλωματία εξέδωσε τον Αύγουστο ανακοίνωση όπου τόνιζε: «καλούμε τις ισραηλινές αρχές να σταματήσουν αυτές τις επιχειρήσεις οι οποίες αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο».

Μακροπρόθεσμα, επιδίωξη των Σιωνιστών είναι να εδραιώσουν την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και της Δυτικής Όχθης και να υποβιβάσουν τον παλαιστινιακό λαό σε ένα λαό δεύτερης κατηγορίας που ή θα αποδεχθεί την μοίρα του ή θα μεταναστεύσει. Αποτελεσματικότατο εργαλείο στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής έχει αποδειχθεί η πολιτική εθνοκάθαρσης που ακολουθεί το Ισραήλ εναντίον του ηρωικού παλαιστινιακού λαού, καθώς οι θεσμοθετημένες διακρίσεις εναντίον των Αράβων θυμίζουν αυτές που ίσχυαν στο νοτιοαφρικανικό Απαρτχάιντ με το οποίο το Ισραήλ διατηρούσε στενές σχέσεις. Ενίοτε δε, αλλά όχι πάντα, προωθεί αυτή την πολιτική διώξεων με τη βοήθεια της υποταγμένες πολιτικής ηγεσίας της Παλαιστινιακής Αρχής και δη του προέδρου της Μαχμούντ Αμπάς, ο οποίος στο πλαίσιο του ενδοτισμού του δεν παρέλειψε να πάει ακόμη και στην κηδεία του εγκληματία πολέμου πρώην προέδρου του εβραϊκού κράτους Σιμόν Πέρες.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 16 Οκτωβρίου 2016