Home » 2016 » May

Monthly Archives: May 2016

Η Γερμανία ξαναπαίρνει τ’ όπλο της

20121013_EUP004_0Προβληματισμό και βαθιά ανησυχία προκάλεσε τουλάχιστον στην Ευρώπη η «λευκή βίβλος» για το Γερμανικό στρατό, με συντάκτη το Βερολίνο, που είδε το φως της δημοσιότητας. Ακόμη κι αυτά τα μικρά αποσπάσματα που «διέρρευσαν» ξυπνούν τους χειρότερους εφιάλτες…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Με βάση το δημοσίευμα των Financial Times στις 2 Μαΐου 2016, η «λευκή βίβλος» αναφέρει: «Η Γερμανική πολιτική ασφάλειας εκτείνεται επίσης πέραν της χώρας… Η Γερμανία επιθυμεί να συμμετέχει έγκαιρα, αποφασιστικά και ουσιαστικά ως ηγέτιδα δύναμη στις διεθνείς διαμάχες, να αναλάβει ευθύνη και να αξιώσει την ηγεσία»! Σωστά διαβάσατε! Η Γερμανία δε θέλει μόνο να σπάσει τις μεταπολεμικές απαγορεύσεις που της επιβλήθηκαν ως τιμωρία για τα 60 εκ. νεκρούς που προκάλεσε η φονική μηχανή της την τελευταία φορά που βγήκε εκτός συνόρων, αλλά θέλει και να ηγηθεί του ευρωπαϊκού στρατού, που σιγά – σιγά κι εν κρυπτώ συγκροτείται. Αναγνωρίζεται ωστόσο πως «η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού στρατού απέχει σημαντικά, αποτελεί όμως στρατηγική ανάγκη να εφαρμόσουμε σημαντικά βήματα για να ανοίξουμε το δρόμο σε αυτή την κατεύθυνση». Η προετοιμασία του εδάφους ξεκινάει από το εσωτερικό. Έτσι, η Γερμανία αξιολογεί αρνητικά την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία γράφοντας στη «βίβλο» πως «είναι οργανωμένη εθνικά και σοβαρά κατακερματισμένη». Πρόκειται για μια διατύπωση που υπονοεί την ανάγκη ευρωπαϊκής ενοποίησης της αμυντικής βιομηχανίας, η οποία εύκολα πλέον καταλαβαίνουμε ότι περιγράφει ένα χορό εξαγορών και συγχωνεύσεων ο οποίος θα καταλήξει στην υπερτροφική ανάπτυξη της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας και το κλείσιμο ή τον μαρασμό των εθνικών αμυντικών βιομηχανιών. Χωρίς κίνδυνο μπορούμε να προβλέψουμε ότι το κόστος που θα πληρώσουν οι ευρωπαϊκές οικονομίες από τα νέα επεκτατικά γερμανικά σχέδια θα είναι τεράστιο καθώς οι πολεμικές βιομηχανίες, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη, έχουν τη δυνατότητα να παράγουν κι άλλα είδη, στηρίζοντας την εγχώρια παραγωγή, την τεχνογνωσία και προπαντός την απασχόληση. Τα οφέλη που θα εισπράξει το Τέταρτο Ράιχ επομένως θα εκτείνονται πολύ πέραν των εξαγωγών αρμάτων, τυφεκίων κι άλλου πολεμικού υλικού.

Ωστόσο, η αμοιβαιότητα και οι συνέργειες που προβλέπονται στη «λευκή βίβλο» του Βερολίνου αφορούν άπαντες πλην του …ίδιου του Βερολίνου. Ενώ, για την ακρίβεια, αναφέρει πως «είναι ανάγκη οι στρατιωτικές ικανότητες από κοινού να σχεδιάζονται, να αναπτύσσονται, να διοικούνται, να προχωρούν σε προμήθειες και να επιχειρούν αυξάνοντας τη διαλειτουργικότητα των ένοπλων δυνάμεων της Ευρώπης και βελτιώνοντας περαιτέρω την ικανότητα της Ευρώπης να δρα», αμέσως παρακάτω αναφέρει πως αυτό δεν προσκρούει στη «τεχνολογία κυριαρχία της Γερμανίας». Με άλλα λόγια το Βερολίνο θέλει όχι απλώς να έχει λόγο αλλά να διοικεί τους στρατούς όλης της Ευρώπης και την ίδια ώρα κανένας άλλος αξιωματικός ή χώρα να μη διαθέτει πρόσβαση στα δικά του μυστικά!

Κρύβουν τη «λευκή βίβλο»

Είναι σίγουρο πώς όταν δοθεί στη δημοσιότητα ολόκληρο το κείμενο θα βρεθούμε αντιμέτωποι με πολλές ακόμη εκπλήξεις. Το Βερολίνο απέφυγε να το δημοσιοποιήσει για να μη δώσει επιπλέον επιχειρήματα, εν όψει του δημοψηφίσματος στην Αγγλία, σε όσους ποτέ δε χώνεψαν τη Γερμανία στη γηραιά Αλβιόνα και το σημαντικότερο δεν …ξεχνούν πως στον 20ο αιώνα ήταν και τις δύο φορές σε αντίπαλα στρατόπεδα! Κι αυτό καθώς είναι προφανές πως η προώθηση των γερμανικών στρατιωτικών συμφερόντων επ’ ουδενί δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Και ειδικά κράτη όπως η Αγγλία με αυτοκρατορικό παρελθόν και με δική τους ατζέντα στη διεθνή πολιτική κατά κανέναν τρόπο δεν επιθυμούν να δέχονται διαταγές και καψώνια από το Βερολίνο.

Αρχικά, πρέπει να τονίσουμε πως τα γερμανικά σχέδια όσο κι αν τα ενδύουν οι αρχιτέκτονες τους με ωραία λόγια περί ειρήνης κι άλλων τέτοιων εύηχων, ισοδυναμούν με αποσταθεροποίηση και πολέμους. Η Γερμανία δε θέλει έναν στρατό για να προστατεύει τα σύνορά της από επιβολές εχθρικών στρατών, οπότε θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι είναι ζωτικό της δικαίωμα να αποτινάξει από πάνω της τις απαγορεύσεις της μεταπολεμικές περιόδου – που πρέπει να ομολογήσουμε πως εξασφάλισαν στην Ευρώπη την πιο μακροχρόνια περίοδο ειρήνης και σταθερότητας. Η Γερμανία, και το ίδιο ισχύει και για την Ιαπωνία – τον άλλο μεγάλο ηττημένο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αναπτύσσουν στρατιωτικές δομές για εξωτερικές επεμβάσεις. Το Βερολίνο μάλιστα, όπως ανακοίνωσε πρόσφατα η υπουργός Άμυνας της χώρας, Ούρσουλα φον ντερ Λέγιεν, αύξησε τον αριθμό των στρατιωτών του κατά 7.000, ακυρώνοντας έτσι μια τάση μείωσης του αριθμού των ενόπλων του από 585.000 άτομα κατά την ενοποίηση σε 177.000 τώρα. Δηλωτική επίσης των βλέψεων είναι και η αύξηση των ετήσιων πολεμικών δαπανών της Γερμανίας από 34,3 δις. ευρώ τώρα (αντιπροσωπεύοντας ένα σχετικά με άλλες χώρες της ΕΕ χαμηλό ποσοστό της τάξης του 1,2% του ΑΕΠ) σε 39,2 δις. μέχρι το 2020. Η σχεδιαζόμενη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών της Γερμανίας, ανταποκρίνεται στο αίτημα που διατύπωσε από το Ανόβερο ο αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Γερμανία, προς τις ευρωπαϊκές χώρες, να αυξήσουν τις στρατιωτικές δαπάνες τους στο ποσοστό στόχο του 2% που θέτει το ΝΑΤΟ. Ήταν μια έκκληση που δε δικαιώνει όσους επιχειρούν να ταυτίσουν τον πρώτο μαύρο πρόεδρο των ΗΠΑ με μια βελούδινη εξωτερική πολιτική, που υποτίθεται πως αποστρέφεται την χρήση βίας…

Η εντατική πλέον προώθηση των γερμανικών επιθετικών, στρατιωτικών βλέψεων δεν υλοποιείται σε κενό αέρα. Από το 2003 σχεδόν σε όλες τις εξωτερικές αποστολές του ευρωστρατού, που φθάνουν τις 37, οι Γερμανοί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, στο Ιράκ εκπαιδεύουν Κούρδους μαχητές για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος, στο Μαλί έχουν εμπλακεί ενεργά σε μάχες με τους τζιχαντιστές, ενώ διεθνές σοκ είχε προκαλέσει η φωτογραφία Γερμανών στρατιωτών από το Αφγανιστάν που έπαιζαν με μια νεκροκεφαλή. Τέτοια κατορθώματα θα ζήλευαν ακόμη κι οι SS!

Συνένωση με τον ολλανδικό στρατό

Ποιοτικά ανώτερη εξέλιξη ωστόσο χαρακτηρίστηκε η προσπάθεια του γερμανικού και ολλανδικού στρατού να συνενωθούν, αποτελώντας πιθανότατα τον πυρήνα του μελλοντικού κοινού ευρωπαϊκού στρατού. Σε αυτό το πλαίσιο η ολλανδική 43η μηχανοκίνητη ταξιαρχία εντάχθηκε υπό γερμανικές διαταγές ως τμήμα της 1ης γερμανικής θωρακισμένης μεραρχίας, ενώ ναυτικές δυνάμεις της Γερμανίας περιήλθαν υπό ολλανδικές διαταγές, ώστε να φαίνεται ότι υπάρχει αμοιβαιότητα. Με βάση δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού Τύπου επίσης και η Τσεχία βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις να εντάξει το στρατό της υπό τις διαταγές του Ράιχ. Όλα αυτά δε, προωθούνται χωρίς μεγάλη δημοσιότητα, παρότι δημιουργούν τετελεσμένα για όλες τις χώρες της ΕΕ, που επισήμως έχουν συμφωνήσει στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λισαβόνας σε μια Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας, που αντικατέστησε την Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας η οποία υπήρχε ως τότε. Στη συνθήκη της Λισαβόνας μάλιστα εισάγεται για πρώτη φορά και όρος που παραπέμπει στο άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, όπου αναφέρεται ότι αν ένα κράτος μέλος της ΕΕ δεχθεί ένοπλη επίθεση μπορεί να στηρίζεται στη βοήθεια των άλλων κρατών, που είναι υποχρεωμένα να το βοηθήσουν.

Όπως ακριβώς η οικονομική άνοδος της Γερμανίας συντελέστηκε σε βάρος των άλλων χωρών, σηματοδοτώντας την παραπέρα επιδείνωση της θέσης τους στην ενωμένη κατά τ’ άλλα Ευρώπη, έτσι και τώρα η άνοδος του γερμανικού μιλιταρισμού εγκυμονεί νέους κινδύνους. Τόσο για τους ευρωπαϊκούς λαούς, όσο και διεθνώς. Γι’ αυτό το λόγο ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας είναι αρνητική εξέλιξη που πρέπει να αποφευχθεί!

Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο περιοδικό Επίκαιρα στις 13 Μαΐου 2016

Advertisements

Απόφαση Ευρωομάδας 24ης Μαΐου 2016: Νέος διασυρμός

22Αλλεπάλληλα ψέματα από Ευκλ. Τσακαλώτο

Τα μούτρα της έσπασε, για μια ακόμη φορά, η κυβέρνηση στη συνεδρίαση της Ευρωομάδας την Τρίτη 24 Μαΐου 2016. Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης μετά την ψήφιση των δύο αντιλαϊκών πολυνομοσχεδίων στις 15 και 22 Μαΐου ανέμενε ότι οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης θα αντάμειβαν την υποτέλειά του. Τσακαλώτος και λοιποί …φωστήρες, μες στην αφέλειά τους, ήταν σίγουροι πως η Ευρωομάδα θα ανακοίνωνε ακόμη και την οριστική διευθέτηση της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Κι ας είχε έγκαιρα ενημερώσει η Γερμανία να μην περιμένουν τίποτε μέχρι τις γερμανικές εκλογές που θα διεξαχθούν το φθινόπωρο του 2017. Το αποτέλεσμα ήταν να επιστρέψουν από τις Βρυξέλλες όχι μόνο με άδεια χέρια, αλλά με νέα μέτρα κι ένα θολό πρόγραμμα διευθέτησης, που δεν περιλαμβάνει καμία δέσμευση εκ μέρους των πιστωτών!

ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Ο Τσακαλώτος παρόλα αυτά διαστρέβλωσε τις αποφάσεις της Ευρωομάδας, όταν τις παρουσίασε στην Ελλάδα. Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Πέμπτη 26 Μαΐου είπε ψέματα όταν ισχυριζόταν για παράδειγμα πως έκλεισε η αξιολόγηση κι έτσι η Ελλάδα θα μπορεί να ενταχθεί στο πρόγραμμα (ποσοτικής χαλάρωσης) αγοράς ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, λες και μια σειρά άλλες χώρες που είναι ενταγμένες στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (που αν κάποιους ευνοεί είναι τις τράπεζες), δε συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν δυσθεώρητα δημόσια χρέη και υψηλό κόστος δανεισμού.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στο τελικό ανακοινωθέν ωστόσο ο πήχης κονταίνει, διαψεύδοντας το κλίμα εφησυχασμού και επιβεβαίωσης που καλλιεργεί η Αθήνα, για να δείξει ότι η ενδοτικότητά της ανταμείβεται από τους πιστωτές, βαδίζει επομένως σε καλό δρόμο. Η προτελευταία παράγραφος του ανακοινωθέντος ξεκινάει με μια αναφορά στην «επικείμενη επιτυχή ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης». Παραμένει ανοιχτή επομένως η πρώτη αξιολόγηση του τρίτου χρηματοδοτικού προγράμματος. Ή, με άλλα λόγια, δεν είναι αρκετά ακόμη κι αυτά τα εφιαλτικά μέτρα που ψήφισαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: κατάργηση συντάξεων, αύξηση ΦΠΑ, κόφτης δημοσίων δαπανών χωρίς προηγούμενη ψηφοφορία και έγκριση από τη Βουλή, ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, εκχώρηση των δημοσίων εσόδων στους πιστωτές μέσω της ανεξαρτητοποίησης της Γενικής Γραμματείας Εσόδων και πλειστηριασμοί ακόμη και των κανονικά εξυπηρετούμενων επιχειρηματικών, στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων! Οι πιστωτές τα έκριναν λίγα και ζήτησαν επιπλέον μέτρα για να θεωρήσουν λήξασα την αξιολόγηση, που και τότε το πράσινο φως θα δοθεί μετά από νέα αξιολόγηση!

Ανοιχτή παραμένει η αξιολόγηση, βάσει της απόφασης της Ευρω-ομάδας, μέχρι η κυβέρνηση των προθύμων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να ψηφίσει (με ένα τρίτο πολυνομοσχέδιο;) το χάρισμα του Ελληνικού στον Λάτση, την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και της Εγνατίας, την ασυλία των μελών της διοίκησης του υπερ-ταμείου ιδιωτικοποιήσεων και τη επιστροφή του ΕΚΑΣ από τους συνταξιούχους.

Μάρτυρας της αποτυχίας που αποτέλεσε για την κυβέρνηση η συνεδρίαση της Ευρωομάδας (τη σημασία της οποίας υποβάθμισαν ακόμη κι οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς σε ρεπορτάζ τους την Παρασκευή 27 Μαΐου, γράφοντας στον τίτλο πως η συμφωνία για το χρέος «δεν αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού») είναι η καταβολή της περίφημης δεύτερης δόσης σε …δόσεις. Συγκεκριμένα, από τα 10,3 δισ. ευρώ, τον Ιούνιο θα καταβληθούν 7,5 δισ. ευρώ για να καλυφθούν δανειακές υποχρεώσεις όπως η πληρωμή ομολόγων ύψους 2,5 δισ. ευρώ που διατηρεί η ΕΚΤ και λήγουν τον Ιούλιο και να πληρωθούν ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις που δημιούργησε η κυβέρνηση, απορροφώντας το προηγούμενο διάστημα δημόσιους πόρους για να πληρώνει τους πιστωτές. Το υπόλοιπο ποσό της δόσης μέχρι τα 10,3 δισ. ευρώ θα καταβληθεί μετά το καλοκαίρι κι αφού προηγηθεί νεώτερη αξιολόγηση, όπως περιγράφεται στην τρίτη παράγραφο του ανακοινωθέντος, όπου γίνεται αναφορά και στο συμπληρωματικό Μνημόνιο. Επιπλέον προκαταρκτικές δράσεις θα απαιτηθούν ωστόσο και για την καταβολή των 7,5 δισ. ευρώ, που δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτά τα μέτρα όχι απλώς θα επιτείνουν την ύφεση στην ελληνική οικονομία, αλλά θα δημιουργήσουν ένα νέο κύκλο πτωτικής πορείας. Δεν είναι καθόλου τυχαία η πρόβλεψη της Σίτιγκρουπ που δόθηκε στη δημοσιότητα την Παρασκευή 27 Μαΐου για ύφεση 2,7% το 2017 και 7,2% το 2018, τη χρονιά που τελειώνει το τρέχον πρόγραμμα, προς διάψευση των διαβεβαιώσεων της κυβέρνησης για ανάπτυξη το 2017. Τα νέα μέτρα περιγράφονται δε λεπτομερώς στη δεύτερη παράγραφο του ανακοινωθέντος, συγκροτώντας σε σύνολο ένα …πολύ ωραίο τρίτο πολυνομοσχέδιο. Αν δε, μπει στη Βουλή για ψήφιση και Κυριακή, τότε ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πάνε για ένα χατ τρικ που θα τους αναδείξει σε μακράν την πιο μνημονιακή κυβέρνηση.

Τα νέα προαπαιτούμενα με βάση και τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης που ακολούθησαν θα περιλαμβάνουν έξι μέτρα. Πρώτο, άμεση πώληση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού στον Λάτση, για να μη μείνει καμία αμφιβολία ότι το πελατειακό κράτος προκαλεί την απέχθεια των πιστωτών όταν και μόνο όταν εξυπηρετεί τη φτωχολογιά. Κατά τ’ άλλα, οι πιστωτές με προεξάρχοντες μούτρα όπως ο Τόμσεν κι ο Σόιμπλε μπορούν μια χαρά να λειτουργούν σαν εμπορικοί αντιπρόσωποι του Λάτση, πάντα αφιλοκερδώς εννοείται και προς όφελος της ανάπτυξης. Η δε κυβέρνηση, με την ενεργό παρέμβαση του Αλέκου Φλαμπουράρη, που τον έχουμε δει να δραστηριοποιείται εντόνως κι υπογείως ξανά και ξανά σε τέτοιου είδους εξόχως κοινωφελείς εργασίες με αφορμή την ανέγερση από τον Μελισαννίδη του νέου γηπέδου της ΑΕΚ και παλιότερα με αφορμή τα μεγάλα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ενστερνίζεται πλέον ακέραιη την πρόταση του ομίλου Λάτση. Κι ας αποτελεί το πλιάτσικο του Λάτση την επιτομή του ξεπουλήματος, όπως είχε αποκαλύψει το Νοέμβριο του 2014 μελέτη του ΤΕΕ, που έδειχνε πως τα 6.204 στρέμματα του πρώην αεροδρομίου και τα 3,5 χιλιόμετρα της παραλίας του Άγιου Κοσμά πουλήθηκαν υποτιμημένα κατά 222%, με βάση την προσφορά που είχε καταθέσει τότε ο Λάτσης. Αντί για 2,95 δισ. ευρώ, μόνο 915 εκ. ευρώ. Μπόνους στον εθνικό μας ολιγάρχη 2 δισ. ευρώ έδινε ο Σαμαράς κι επειδή δεν πρόλαβε αναλαμβάνει τώρα να τα δώσει ο Τσίπρας. Να σημειωθεί πως πρόεδρος τότε στο ΤΕΕ, οποίος μάλιστα είχε χαρακτηρίσει το ΤΑΙΠΕΔ «ένα κακής ποιότητας δημοπρατήριο και χωρίς τιμή εκκίνησης και με μία προσφορά» ήταν ο Χρήστος Σπίρτζης, ο σημερινός υπουργός Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων. (Αναλυτικά εδώ).

Ιδιωτικοποιήσεις από το παράθυρο θα φέρει η δυνατότητα μεταβίβασης των δανείων με εγγύηση δημοσίου

Το δεύτερο προαπαιτούμενο σχετίζεται με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, μέσω της απόσχισης του ΑΔΜΗΕ (για τον οποίο ενδιαφέρονται οι Ιταλοί προσβλέποντας στην ενοποίηση και δημιουργία μιας περιφερειακής αγοράς υπό την δική τους οικονομική ηγεσία), και το άνοιγμα της αγοράς ενέργειας, μέσω των επικείμενων δημοπρασιών (ΝΟΜΕ) που θα δώσουν πρόσβαση σε τρίτους σε πηγές ηλεκτροπαραγωγής, όπως ο λιγνίτης, όπου μέχρι σήμερα έχει αποκλειστική πρόσβαση η ΔΕΗ. Και οι δύο αυτές εξελίξεις θα αποτελέσουν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της δημόσιας ενέργειας και της ΔΕΗ, που ήδη «γονατίζει» οικονομικά, εξ αιτίας των πανάκριβων τιμολογίων και του αθέμιτου ανταγωνισμού από τους προκλητικά ευνοημένους ιδιώτες. Μάρτυρας οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί, που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο ακόμη και τώρα (8% μόνο τους δύο τελευταίους μήνες), φθάνοντας τα 2,7 δισ. ευρώ.

Στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων επιστρέφουν δριμύτεροι οι πιστωτές και σε ό,τι αφορά το ξεπούλημα της Εγνατίας Οδού, που είναι το τρίτο προκαταρκτικό μέτρο. Η επιμονή της Ευρωομάδας στο θέμα του ξεπουλήματος της Εγνατίας Οδού, δίνει νέα ώθηση στο σχέδιο τοποθέτησης 15 σταθμών διοδίων, όπως περιέγραφε πρόσκληση ενδιαφέροντος εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ. Το αποτέλεσμα θα είναι υπέρογκες χρεώσεις για τους κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας, που χρησιμοποιούν  συχνά το δρόμο για την εξυπηρέτησή τους και τώρα θα τον δουν να μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας. Να σημειωθεί πως και οι τρεις αυτές ιδιωτικοποιήσεις (πώληση Ελληνικού, 20% ΑΔΜΗΕ και Εγνατίας) ξεκίνησαν από τη ΝΔ, επί Σαμαρά, χωρίς να ολοκληρωθούν λόγω κοινωνικών αντιδράσεων και τη σκυτάλη παίρνουν  τα πολιτικά λαμόγια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Το τέταρτο προαπαιτούμενο μέτρο που ζήτησε η Ευρωομάδα σχετίζεται με την ασυλία των μελών της διοίκησης του νέου υπερ-Ταμείου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Η θωράκιση που ζήτησαν οι πιστωτές (ανάλογη της κάλυψης που είχε προσφέρει το ΠΑΣΟΚ στη διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ κι επίσης στις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων όταν αποφάσισαν το κούρεμα των αποθεματικών και των τραπεζών) είναι ενδεικτική για το «μεγάλο φαγοπότι» που ετοιμάζονται να στήσουν γύρω από τη δημόσια περιουσία. Ξέροντας από τώρα ότι τίποτε δε θα είναι νόμιμο, αυτοί που αυστηροποιούν με κάθε ευκαιρία τους νόμους για τους φτωχούς (βλέπε κατασχέσεις) ζητούν οι ίδιοι να είναι υπεράνω των νόμων!

Το πέμπτο μέτρο που έφερε η «επιτυχής» συνεδρίαση της Ευρωομάδας στις 24 Μαΐου είναι η συμπερίληψη στα δάνεια των τραπεζών που θα πουληθούν στα κοράκια, στο πλαίσιο της απελευθέρωσης των μεταβιβάσεων ακόμη και εξυπηρετούμενων δανείων, κι εκείνων που έχουν εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Εδώ, η καμπάνα βαράει για δάνεια ΔΕΚΟ κι ευπαθών ομάδων, όπως είναι των πυρόπληκτων του 2007 της Ηλείας. Υπάρχει ακόμη και σοβαρός αριθμός επιχειρήσεων, στις 8.000 τις υπολόγισε ο πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων και του ΕΒΕΑ Κ. Μίχαλος, που έχουν πάρει δάνεια με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Ωστόσο μόνο τα δάνεια των ΔΕΚΟ αν περάσουν στα χαρτοφυλάκια των νεοσύστατων Εταιρειών Διαχείρισης Απαιτήσεων από μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια και Εταιρειών Μεταβίβασης Απαιτήσεων από μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια (ΕΔΑΜΕΔ και ΕΜΑΜΕΔ, αντίστοιχα) τότε δεκάδες δημόσιες εταιρείες θα αλλάξουν ιδιοκτήτη σιωπηρώς κι από την …πίσω πόρτα.

Τέλος, άμεση ήταν η απαίτηση των Ευρωπαίων για επιστροφή του ΕΚΑΣ από χιλιάδες μικροσυνταξιούχους, με την κυβέρνηση να αντιτείνει ότι θα βρει εναλλακτικά μέτρα ή στην χειρότερη περίπτωση θα αποζημιωθούν από το Ταμείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, στο απώτερο μέλλον. Δεν αποκλείει δηλαδή στο τέλος ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει πίσω το ΕΚΑΣ από τους μικροσυνταξιούχους, που μέσω της βουλευτού του, Εύη Καρακώστα, είχε χαρακτηρίσει φοροφυγάδες. Κατηγορηματικοί είναι οι πιστωτές και στο θέμα των συντάξεων ζητώντας άμεση μείωση τους με στόχο να μειωθεί από τώρα το σχετικό κονδύλι στον κρατικό προϋπολογισμό.

Το 2018 η απόφαση για ελάφρυνση του χρέους

Το φιάσκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην Ευρωομάδα της 24ης Μαΐου φάνηκε περίτρανα στο θέμα του χρέους. Δύο ειδικότερα αποφάσεις υπογραμμίζουν ότι τα πράγματα δεν μπορούσαν να πάνε χειρότερα.

Η πρώτη απόφαση της Ευρωομάδας που δείχνει ότι η υποχωρητικότητα του ΣΥΡΙΖΑ σκληραίνει και δεν μαλακώνει τη στάση των Ευρωπαίων σχετίζεται με τα περίφημα ομόλογα ANFA (Agreement on Net Financial Assets) και SMP (Securities Market Programme) που βρίσκονται στην κατοχή της ΕΚΤ και των εθνικών κεντρικών τραπεζών των χωρών της ευρωζώνης. Είναι ομόλογα που ουδέποτε κουρεύτηκαν, καθώς η ΕΚΤ επέβαλε κι ο Βενιζέλος δέχτηκε τότε να εξαιρεθούν από το κούρεμα. Η Ευρωομάδα του Νοεμβρίου του 2012 που είχε αποφασίσει την επαναγορά ελληνικών ομολόγων στο πλαίσιο της πρώτης αναδιάρθρωσης, είχε επίσης αποφασίσει την επιστροφή των κερδών αυτών των ομολόγων στην Ελλάδα, εάν κι εφ’ όσον η Ελλάδα υλοποιήσει με επιτυχία το πρόγραμμα. Η ΝΔ μάλιστα τα θεωρούσε τόσο σίγουρα ώστε τα είχε εγγράψει και στον κρατικό προϋπολογισμό του 2014. Κι έρχεται τώρα η Ευρωομάδα, τέσσερα χρόνια μετά(!) και παραπέμπει την επιστροφή των χρημάτων αυτών, εκτιμώμενου ύψους 3,2 δις. ευρώ, για το 2017. Το ποσό είναι από μικρό (σχεδόν το ήμισυ των μέτρων που ψήφισε πρόσφατα η ελληνική Βουλή) έως ασήμαντο (αν λάβουμε υπ’ όψη ότι θα προέλθει από διψήφιο αριθμό κεντρικών τραπεζών). Παρόλα αυτά οι πιστωτές το κρατούν κλειδωμένο για να εξαναγκάζουν κυβερνήσεις δούλων όπως των ΣΥΡΙΖΑίων να είναι συνέχεια στα τέσσερα, ρωτώντας κάθε φορά ποια είναι η επόμενη ιδιοτροπία των πιστωτών που θέλουν να ικανοποιήσουν.

ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ

Η απόφαση της Ευρωομάδας του Νοεμβρίου του 2012 άφηνε επίσης ανοιχτό το ενδεχόμενο και για μια ανακούφιση ή ελάφρυνση (relief στα αγγλικά, που δε σημαίνει μείωση) του χρέους. Στην απόφαση της 24ης Μαΐου ούτε γι’ αυτή την ελάφρυνση υπάρχει κάποια δέσμευση! Κι ας έχουν περάσει τέσσερα χρόνια! Η μόνη αναφορά είναι πως «η ανακούφιση του χρέους θα έρθει στο τέλος του προγράμματος στα μέσα του 2018». Αυτά τα δύο σημεία  δείχνουν ότι οι ευρωλιγούρηδες της κυβέρνησης δεν εξασφάλισαν τίποτε στη συνεδρίαση της Ευρωομάδας τη 24ης Μαΐου. Ούτε καν αυτά που είχαν υποσχεθεί στον Σαμαρά που ήταν δικός τους δεν παραχωρούν στον Τσίπρα που προσπαθεί να ξεπεράσει σε ενδοτικότητα όλους μαζί τους μνημονιακούς πρωθυπουργούς.

Άκρως εξευτελιστική τέλος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ακροδεξιούς κυβερνητικούς συνεταίρους του είναι η αναφορά ότι «αποκλείονται τα ονομαστικά κουρέματα» του χρέους. Η συγκεκριμένη αναφορά επαναλαμβάνεται σε κάθε απόφαση: Στις 20 Φεβρουαρίου 2015, στις 13 Ιουλίου 2015, στις 9 Μαΐου 2016 και τώρα, μεταξύ άλλων, ταπεινώνοντας με αυτό τον τρόπο την κυβέρνηση…

Παραμένει ο στόχος για πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ

Η πολιτική συντριβή της κυβέρνησης στην τελευταία Ευρωομάδα φαίνεται από τη διατήρηση του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ το 2018, που αναφέρεται δύο φορές στην απόφαση. Ο συνυπολογισμός του δεν ήταν προφανής, γιατί στην έκθεση βιωσιμότητας του χρέους που εξέδωσε το ΔΝΤ λίγα 24ωρα πριν εξηγούσε σε μια ολόκληρη σελίδα γιατί είναι πολύ δύσκολο να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος. «Ιστορικά, η Ελλάδα ήταν ανίκανη να διατηρήσει πρωτογενή πλεονάσματα για παρατεταμένες περιόδους. Τη δεκαετία του ’90, η Ελλάδα μπόρεσε να διατηρήσει ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,75% για οκτώ χρόνια. Για μια πιο μακρά περίοδο πριν την κρίση, το πρωτογενές έλλειμμα ανερχόταν κατά μέσο όρο στο 1% του ΑΕΠ και διευρύνθηκε στο 2% του ΑΕΠ μετά την υιοθέτηση του ευρώ. Κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων από το ΔΝΤ και την Ευρώπη, το πρωτογενές έλλειμμα ανήλθε σε 1,5% του ΑΕΠ. Στοιχεία από διαφορετικές χώρες δείχνουν επίσης ότι πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ είναι δύσκολο να επιτευχθεί και να διατηρηθεί μακροχρόνια ειδικά έπειτα από μακρές υφέσεις κι όταν υπάρχει υψηλή δομική ανεργία».

ΔΝΤ: ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ 15%

Αντίθετα λοιπόν με αυτές τις επιφυλάξεις, η Ευρωομάδα ενσωμάτωσε το στόχο για πλεόνασμα 3,5% και τα ασπόνδυλα της κυβέρνησης το αποδέχτηκαν, αδιαφορώντας ακόμη και για το γεγονός ότι πήραν στα χέρια τους μια ωρολογιακή βόμβα. Γιατί να μην επικαλεστούν την αποτυχία επίτευξης του στόχου 3,5% μετά από 2 ή 3 χρόνια οι Ευρωπαίοι για να ακυρώσουν κάθε υπόσχεση τους;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο μιλάει για νίκη, όπως κι όλοι οι πιστωτές εν χορώ, έχοντας πρώτα μετακινήσει τα δοκάρια. Και μετά καμαρώνουν για τα γκολ και συγκεκριμένα επειδή θα καταστήσουν το χρέος βιώσιμο. Πριν όμως, παραμέρισαν τον κλασσικό ορισμό του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, γιατί το ελληνικό χρέος απλώς δεν αντέχει σε σύγκριση με ευθύνη των πιστωτών, και τον υποκατέστησαν με το ύψος των χρηματοδοτικών αναγκών του δημοσίου ως ποσοστό του ΑΕΠ. Έτσι καμαρώνει ο Τσακαλώτος επειδή στην επικείμενη αναδιάρθρωση δε θα υπερβαίνουν το 15% του ΑΕΠ, λες και μας περισσεύουν τα 27 δισ. ευρώ το χρόνο!

ΥΠΕΡΧΡΕΩΣΗ ΣΤΟ ΔΙΗΝΕΚΕΣ

Ακόμη κι έτσι, το ΔΝΤ απορρίπτει το στόχο του 15%, για τον οποίο καμαρώνει ο Τσακαλώτος, επειδή αυτόν του παραχώρησαν! Αναφέρει η έκθεση βιωσιμότητας στη σελ. 6, στην παράγραφο 7: «Οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες πρέπει να παραμείνουν όχι μόνο κάτω από 15% του ΑΕΠ, αλλά κάτω κι από 10% μέχρι περίπου το 2040… Κλειδώνοντας τις χρηματοδοτικές ανάγκες στο 15% του ΑΕΠ μέχρι το 2040 θα σήμαινε ανεπαρκή μείωση του επιπέδου του χρέους καθώς συνεπάγεται χρηματοδότηση από την αγορά με επιτόκια που δε θα είναι συμβατά με τη βιωσιμότητα του χρέους (τόσο οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες του δημοσίου όσο και το χρέος θα έμπαιναν σε μια τροχιά ανόδου μετά το 2040)». Συνεπώς ο Ευκλείδης Τσακαλώτος λέει για πολλοστή φορά ψέματα καθώς όχι μόνο παραπληροφορεί για τις αποφάσεις της Ευρωομάδας, αλλά κι επειδή αποσιωπά τη μοναδική μελέτη βιωσιμότητας του χρέους, η οποία αποδεικνύει ότι η πρόταση των Ευρωπαίων δεν λύνει το πρόβλημα του χρέους. Η υιοθέτησή της αντίθετα θα σημάνει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι στη σημερινή κατάσταση υπερχρέωσης και μόνιμης διασωλήνωσης για πολλές δεκαετίες ακόμη.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 29 Μαΐου 2016

Αυταρχικό κρεσέντο στη Γαλλία εναντίον του «εχθρού λαού»

FRANCE-POLITICS-PROTEST-LABOUR

Όποιος υποστηρίζει ό,τι λίγο πολύ ζούμε παραλλαγές του ίδιου έργου, υποτιμώντας το δραματικό χαρακτήρα των τελευταίων εξελίξεων, σύντομα θα βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων! Το ρεσιτάλ αυταρχισμού στη Γαλλία δημιουργεί νέα δεδομένα σε όλη την Ευρώπη, καθώς για πρώτη φορά χρησιμοποιείται σε τέτοιο βαθμό η αστυνομική βαρβαρότητα και το κράτος καθημερινά μετέρχεται μεθόδων που χρησιμοποιούν μόνο δικτατορίες, εναντίον του «εχθρού λαού».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, για να σχηματίσουμε μια όσο το δυνατόν πιο πλήρη εικόνα των πολλαπλών διακυβεύσεων. Ο Φρανσουά Ολάντ μετά από ένα αρχικό φλερτ με τη γαλλική Αριστερά εντός κι εκτός Σοσιαλιστικού Κόμματος, με αφορμή τη δημιουργία φορολογικού συντελεστή στο ύψος του 75% για τους υπερ-πλούσιους, ξεπερνάει ακόμη και τις επιδόσεις του δεξιού προκατόχου του στην ψήφιση νεοφιλελεύθερων μέτρων. Αποκορύφωμα ήταν οι περικοπές δαπανών ύψους δεκάδων δισ. ευρώ, ο νόμος του υπουργού Οικονομικών και πρώην τραπεζίτη Μακρόν για τη φιλελευθεροποίηση της αγοράς το 2015 και, τώρα, ο νόμος της (αρμόδιας υπουργού) Ελ Κόμρι για τα εργασιακά, που διευκολύνει τις απολύσεις.

Ο αντεργατικός νόμος με τις κανονικές διαδικασίες δεν περνάει όχι από τη Βουλή, αλλά ούτε καν στο κυβερνών κόμμα, όπου σημειώνεται ανταρσία! Περισσότεροι από 50 σοσιαλιστές βουλευτές βγήκαν στην αντεπίθεση κι επιχείρησαν ανεπιτυχώς να θέσουν θέμα εμπιστοσύνης, αφήνοντας με την πρωτοβουλία τους ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο πτώσης της κυβέρνησης. Δυστυχώς όμως απέτυχαν, λόγω έλλειψης του απαραίτητου αριθμού βουλευτών. Η Πέμπτη γαλλική δημοκρατία, βλέπετε, αποδεικνύεται απίστευτα προνοητική όταν πρέπει να θωρακίσει την κυβέρνηση για να φέρει σε πέρας το βρόμικο έργο της. Κι όσοι θεωρούν το γεγονός τυχαίο ή εξαίρεση, πιστεύοντας ακράδαντα ότι το γαλλικό σύνταγμα εγγυάται τη δημοκρατία ακόμη κι απ’ όσους την επιβουλεύονται εκ των έσω, ας εξετάσουν καλύτερα το άρθρο 49-3, με το οποίο η κυβέρνηση επέβαλε τελικά το νόμο, χωρίς καν να χρειαστεί να ψηφιστεί. Καθιστώντας την ψηφοφορία μεταξύ των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού περιττή επιτυγχάνονται δύο στόχοι: όχι μόνο εξουδετερώνονται οι αντιδράσεις εκ μέρους των διαφωνούντων βουλευτών, αλλά κι όσοι βουλευτές ήταν πρόθυμοι να ψηφίσουν το νόμο εξυπηρετώντας τη μεγάλη εργοδοσία δε χρειάστηκε να εκτεθούν στην κοινή γνώμη της Γαλλίας. Στα υπ’ όψη πώς το ίδιο άρθρο χρησιμοποιήθηκε από την γαλλική κυβέρνηση και το 2015 για να διευκολυνθεί το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές.

Απαγόρευση προσωπικής κυκλοφορίας

Εκτός των σκοτεινών διαδρόμων της εξουσίας τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για τη δημοκρατία. Πλάι στις γνήσια …ελληνικές εικόνες ασυνήθιστης βίας των γαλλικών ειδικών δυνάμεων απέναντι συχνά σε ανυποψίαστους διαδηλωτές, που συνεχίζουν να κατακλύζουν τους δρόμους του Παρισιού και δεκάδων ακόμη πόλεων της χώρας, με μια αξιοθαύμαστη και υποδειγματική επιμονή (από την οποία πρέπει να διδαχτούμε), στη Γαλλία τις προηγούμενες μέρες είχαμε προληπτικές συλλήψεις διαδηλωτών! Επίσης, επίσκεψη της αστυνομίας στα σπίτια γνωστών αγωνιστών κι επίδοση ενταλμάτων προσωπικής απαγόρευσης κυκλοφορίας τις ώρες των διαδηλώσεων στα διαμερίσματα του Παρισιού όπου είχαν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις και αλλού, όπως έγκαιρα ανέδειξε από τη Γαλλία η καλή συνάδελφος Μαρία Δεναξά, συμβάλλοντας στην αποκάλυψη του αστυνομικού κράτους που χτίζει ο Ολάντ.

Ο ζήλος της γαλλικής σοσιαλιστικής κυβέρνησης να καταστείλει με τρομοκρατικές μεθόδους κάθε φωνή αντίστασης, προχωρώντας στη σύλληψη μέχρι αυτή την ώρα 1.300 διαδηλωτών, μήπως και με αυτόν τον τρόπο καταφέρει να καταστείλει το τεράστιο απεργιακό κύμα, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο του κρατικού αυταρχισμού. Η στοχοποίηση αγωνιστών και η αμφισβήτηση του δικαιώματος στις διαδηλώσεις, όταν μετά από δύο μήνες αλλεπάλληλων και αδιάκοπων λαϊκών διαμαρτυριών απέτυχαν όλα τα μέσα ενσωμάτωσης και εκτόνωσης που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση (βλέπε σχετικά εδώ), σε συγκερασμό μάλιστα με την παράκαμψη της Βουλής, ισοδυναμεί με μια περίοδο απογύμνωσης της αστικής δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού από τα σημαντικότερα μέσα νομιμοποίησής τους στη συνείδηση της κοινωνίας. Το μήνυμα που έστειλε ο Ολάντ και οι συν αυτώ είναι πώς δημοκρατία και δικαιώματα θα έχετε για όσο καιρό δεν τα ασκείτε. Όποιος βουλευτής της συμπολίτευσης επιχειρήσει να καταψηφίσει κυβερνητικό νομοσχέδιο τότε θα ακυρώνεται η βουλή. Κι όποιος εργαζόμενος επιχειρεί να αντιδράσει απέναντι στην ασυδοσία της εξουσίας που εκλέγεται με σύνθημα την καταπολέμηση της ανεργίας και στη συνέχεια μεταφράζει αυτή την υπόσχεση σε ένα νόμο που θα απελευθερώσει τις απολύσεις τότε απλώς αναστέλλεται το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις. Καταργείται ακόμη κι η προσωπική ελευθερία στις μετακινήσεις, μόνο και μόνο για να γίνει νόμος το αίτημα των γάλλων βιομηχάνων και τραπεζιτών να μπορούν να απολύουν χωρίς αποζημίωση.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι για να μπορέσει να ψηφίσει τα αντεργατικά μέτρα η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε μετά τη δολοφονική επίθεση στην Charlie Hebdo και πολύ περισσότερο μετά τις επιθέσεις των ισλαμιστών το Νοέμβριο. Από την άλλη μεριά οι εργαζόμενοι, που όχι μόνο συνεχίζουν να απορρίπτουν το φιλο-εργαδοτικό νόμο σε ένα πολύ υψηλό ποσοστό της τάξης του 75%, αλλά και σε ποσοστό 54% δηλώνουν πως οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν ακόμη και μετά την ψήφιση του, δεν υπέκυψαν στη θεραπεία – σοκ. Όσοι ήλπιζαν στο μούδιασμά τους για να περάσουν το «γαλλικό μνημόνιο» πρέπει τώρα να μετέλθουν άλλων μέσων, για να καταστείλουν τις αντιδράσεις. Ας ελπίσουμε να κυριαρχήσει η λογική…

Όξυνση της πολιτικής κρίσης

Το αποτέλεσμα αυτού του αυταρχικού κρεσέντου και των αλλεπάλληλων πραξικοπημάτων που μετασχηματίζονται σε κανονικότητα, θα είναι η εμβάθυνση της σοβούσας πολιτικής κρίσης. Κι οι ευθύνες που αναλαμβάνουν οι σοσιαλιστές είναι τεράστιες γιατί αυτή τη στιγμή, ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, η μόνη πολιτική δύναμη που θα εκμεταλλευτεί την πρωτοφανή κρίση νομιμοποίησης της Πέμπτης γαλλικής δημοκρατίας, η οποία αποδεικνύεται πουκάμισο αδειανό, είναι οι φασίστες της Λε Πεν. Ακόμη κι η ελληνική εμπειρία (που είναι φτωχή από άποψη κοινοβουλευτικής ιστορίας και βάθους, αλλά πολύτιμη λόγω των πρόσφατων κλυδωνισμών που επέφεραν στο πολιτικό σύστημα οι θεραπείες – σοκ) διδάσκει πως όταν οι θεσμοί κι η δημοκρατία αποδεικνύονται οδοστρωτήρας δικαιωμάτων, αντί δηλαδή για μέσο άμυνας των φτωχών γίνονται μέσο επίθεσης των πλουσίων, και πολύ περισσότερο όταν η επιδείνωση των όρων ζωής και εργασίας προωθείται στο όνομα της Αριστεράς και του σοσιαλισμού, τότε η μεγάλη κερδισμένη αποδεικνύεται η άκρα Δεξιά, που θα ενισχυθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η καταβύθιση των ποσοστών του Ολάντ που χαρακτηρίζεται ως μακράν ο πιο αποτυχημένος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, με το ποσοστό αποδοχής του να βρίσκεται στο 13% και το ποσοστό απαισιοδοξίας των γάλλων πολιτών για την κατάσταση να αγγίζει το 73%, εξελίσσεται παράλληλα με την άνοδο της φασίστριας Λε Πεν που παύει να φαντάζει ως το απόλυτο κακό. Γι’ αυτό η ηγέτης του Εθνικού Μετώπου πρέπει να δοξάζει τον Ολάντ και την ψευδεπίγραφη Αριστερά, που μπροστά στην προσπάθειά τους να σώσουν την εργοδοσία δε διστάζουν να πνίξουν τη Δημοκρατία…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 19 Μαΐου 2016

Δεν είναι οι τελευταίες θυσίες!

geliotΤην υπόσχεση ότι οι θυσίες που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο – έκτρωμα που ψηφίστηκε στη Βουλή την Κυριακή 22 Μαΐου 2016 θα είναι οι τελευταίες στις οποίες υποβάλλεται ο ελληνικός λαός έδωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κλείνοντας με αυτό τον τρόπο και τη συζήτηση στη Βουλή για το τέταρτο μνημόνιο, που γράφτηκε κατ’ εντολήν των πιστωτών. Μια ψηφοφορία που, με εξαίρεση την παραίτηση της βουλευτού Β’ Αθήνας, Βασιλικής Κατριβάνου, αφού πρώτα ψήφισε «ναι» επί της αρχής αλλά καταψήφισε στη συνέχεια το υπερ-Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων και τον κόφτη, αποδείχθηκε αναίμακτη για την κυβέρνηση σε επίπεδο κοινοβουλευτικό.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Για τους φορολογούμενους αντίθετα το πολυνομοσχέδιο θα αποδειχθεί διαρκής πηγή φτωχοποίησης και επιδείνωσης της θέσης τους. Ένα – ένα και στο σύνολο τους τα επίμαχα άρθρα του νόμου πλέον, που ψηφίστηκε με 153 ψήφους καθιστώντας συλλογικά ένοχους του βουλευτές της κυβέρνησης για τη νέα φτώχεια, θίγουν όλη την κοινωνία. Δεν υπάρχει λαϊκό στρώμα που να μην πλήττεται από τα νέα μέτρα και γι’ αυτό το λόγο Κ. Μητσοτάκης, Στ. Θεοδωράκης και Φ. Γεννηματά διαφοροποιήθηκαν στη συζήτηση της Βουλής παρότι όλο το προηγούμενο διάστημα πίεζαν να κλείσει άρον – άρον η διαπραγμάτευση, ενώ ψήφισαν με ενθουσιασμό το Μνημόνιο Τσίπρα το καλοκαίρι του 2015.

  1. Στα ύψη έμμεσοι φόροι

Το πιο βαρύ πλήγμα που φέρνει το τέταρτο μνημόνιο, ως συμπληρωματικό το περιγράφει η απόφαση της Ευρωομάδας της 9ης Μαΐου 2016, αφορά στην αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Από 1η Ιουνίου 2016 ο συντελεστής ΦΠΑ πάει από το 23% στο 24%, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα τσουνάμι αυξήσεων σε είδη και υπηρεσίες πρώτης ανάγκης που θα πλήξει καίρια τα λαϊκά εισοδήματα. Για παράδειγμα θα αυξηθεί η τιμή σε: είδη ζαχαροπλαστικής, προμαγειρεμένα φαγητά, μπαχαρικά, σπορέλαια, ηλιέλαια, καλαμποκέλαια, φρυγανιές, τυρόπιτες, εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, είδη ένδυσης και υπόδησης, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, κ.α. Από 1η Ιουνίου 2016 επίσης καταργείται ο μειωμένος φόρος στα νησιά (Σύρο, Θάσο, Άνδρο, Τήνο, Κάρπαθο, Μήλο, Σκύρο, Αλόννησο, Κέα, Αντίπαρο και Σίφνο), επιβάλλεται φόρος 10% στους λογαριασμούς συνδρομητικής τηλεόρασης και για πρώτη φορά τέλος ταξινόμησης στα υβριδικά ΙΧ, που αντιστοιχεί στο ήμισυ του αντίστοιχου φόρου για τα συμβατικά. Επίσης από 1η Ιανουαρίου 2017 αυξάνεται ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στα καύσιμα (3,7 λεπτά ανά λίτρο στην αμόλυβδη, 10 λεπτά ανά λίτρο στο πετρέλαιο κίνησης, 12,4 λεπτά ανά λίτρο στο υγραέριο κίνησης και 6,2 λεπτά ανά λίτρο στο πετρέλαιο θέρμανσης), η φορολογία στα τσιγάρα κατά μέσο όρο μισό ευρώ το πακέτο, ενώ επιβάλλεται Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στο ηλεκτρονικό τσιγάρο 10 λεπτά ανά ml υγρού, φόρος στον καφέ 2-4 ευρώ ανά κιλό και τέλος 5% στους λογαριασμούς σταθερής τηλεφωνίας (ενώ ο αρχικός σχεδιασμός πρόβλεπε την επιβολή του από την 1η Ιουλίου 2017). Οι πιστωτές δεν μπορούσαν να περιμένουν ούτε για τον αυξημένο ειδικό φόρο στην μπύρα που θα επιβληθεί από 1η Ιουνίου 2016 κι όχι από 1η Ιανουαρίου 2018, που ήταν η αρχική πρόβλεψη του πολυνομοσχεδίου, αναμένοντας να εισπράξουν 62 εκ. ευρώ. Το 2017 επίσης αυξάνεται ο φόρος στα μερίσματα από 10% σε 15%. Από 1η Ιανουαρίου 2018 επιβάλλεται φόρος διαμονής σε ξενοδοχεία κι ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Η αύξηση της έμμεσης φορολογίας θα επιδεινώσει την ήδη άνιση σχέση μεταξύ έμμεσων και άμεσων φόρων, όπως φαίνεται από το σχετικό λόγο που ανέρχεται σε 1,24 για το 2016 σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους από 1,22 το 2013 και 1,15 το 2014. Ακόμη κι επί Σαμαρά δηλαδή οι έμμεσοι φόροι, που πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα, ήταν λιγότεροι σε σχέση με σήμερα… Πρώτη φορά ροζ Αριστερά πρώτη φορά τόσοι έμμεσοι φόροι…

  1. Κόφτης ζωών

Ωστόσο, αν οι έμμεσοι φόροι δεν αποτελούν τίποτε άλλο από τη συνέχιση μιας αντιλαϊκής πολιτικής που αποτελούσε γνωστό και μη εξαιρετέο μέσο αύξησης των δημοσίων εσόδων, το εργαλείο που εισάγει νέα «ήθη» στην πολιτική της λιτότητας είναι ο περίφημος «κόφτης». Ή, μηχανισμός δημοσιονομικής προσαρμογής του προϋπολογισμού, κατά κόσμον. Η ψήφισή του, που αποτέλεσε όρο εκ μέρους του ΔΝΤ για να παραιτηθεί από την απαίτησή του για άμεση ψήφιση μέτρων ύψους 3,6 δισ. ευρώ, διαιωνίζει τη λιτότητα κι εγγυάται ότι ακόμη κι αν αυξηθεί το ΑΕΠ η θέση των εργαζομένων δεν πρόκειται να βελτιωθεί, καθώς μισθοί και συντάξεις θα είναι τα πρώτα κονδύλια που θα μπαίνουν στον Προκρούστη του, όπως επίσης και θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα. Η ισχύς του φτάνει τουλάχιστον μέχρι το 2020, ξεπερνάει δηλαδή την ισχύ του τελευταίου τριετούς προγράμματος δανεισμού που φθάνει μέχρι το 2018.

Περιλαμβάνει δε 4 διαφορετικές ταχύτητες περικοπών, όπως περιγράφονται στη σχετική τροπολογία. Η πρώτη ταχύτητα θα μπαίνει αν διαπιστώνεται απόκλιση από  το δημοσιονομικό στόχο από 0,26% έως 0,75% του ΑΕΠ και προβλέπει μέτρα ύψους 900 εκ. ευρώ. Η δεύτερη θα περιλαμβάνει (διπλάσια) μέτρα ύψους 1,8 δισ. ευρώ και θα ενεργοποιείται σε περίπτωση απόκλισης από 0,76% ως 1,25% του ΑΕΠ. Η τρίτη ταχύτητα με (τριπλάσια) μέτρα ύψους 2,7 δισ. ευρώ θα εισάγεται όταν παρατηρείται απόκλιση από 1,25% ως 1,75% του ΑΕΠ και η τελευταία ταχύτητα θα περιλαμβάνει περικοπές ή/και φόρους (τετραπλάσιου) ύψους 3,6 δισ. ευρώ και θα ενσωματώνεται όταν διαπιστώνεται απόκλιση ύψους 1,76% ως 2,25%.

Ο κόφτης μπαίνει επειδή οι πιθανότητες αποτυχίας των στόχων αυξάνονται μαζί με τους στόχους για το δημοσιονομικό πλεόνασμα. Για παράδειγμα θεωρείται βέβαιο ότι οι νέοι φόροι στα τσιγάρα θα αυξήσουν τις πωλήσεις αδήλωτου καπνού, που έτσι γίνεται πολύ πιο φθηνός. Τα κίνητρα επίσης να μην κόβονται αποδείξεις στα εμπορικά και τα καταστήματα εστίασης επ’ ωφελεία τόσο των καταναλωτών όσο και των εμπόρων θα αυξηθούν. Ο φόβος αυτών των παράπλευρων απωλειών επέβαλε τον κόφτη, εν είδει συλλογικής τιμωρίας…

  1. Γενική εκποίηση

Μια επιπλέον ποιοτική τομή που περιλαμβάνει το δεύτερο μνημόνιο του κορυφαίου πολιτικού απατεώνα Αλέξη Τσίπρα σχετίζεται με τις ιδιωτικοποιήσεις. Ποτέ ξανά έλληνας πρωθυπουργός και κυβέρνηση δε συνηγόρησαν σε ένα τέτοιο πλιάτσικο επί του δημόσιου πλούτου της χώρας. Το όργανο με το οποίο θα υλοποιηθεί η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας (από την οποία δε γλιτώνουν ούτε οι εταιρείες ύδρευσης, ούτε ο ΟΣΕ, ούτε ακόμη και τα ολυμπιακά ακίνητα) θα είναι το λεγόμενο υπερ-Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων ή Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας που θα έχει διάρκεια ζωής 99 έτη. Η διοίκησή του δε, θα ασκείται από τους πιστωτές στο εξωτερικό. Προβλέπεται συγκεκριμένα πώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας θα διορίζουν τα 2 από τα 5 μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου (μεταξύ αυτών και τον πρόεδρο) ενώ θα έχουν λόγο για την επιλογή και των 3 άλλων μελών του Εποπτικού Συμβουλίου που θα διορίζει το ΔΣ. Ο όρος μάλιστα να ισχύει αυξημένη πλειοψηφία 4 μελών για τη λήψη αποφάσεων στο Εποπτικό Συμβούλιο εξασφαλίζει ότι οι Ευρωπαίοι θα αποφασίζουν για τα πάντα κι ότι ο ρόλος των ελλήνων τεχνοκρατών θα είναι διακοσμητικός και μόνον. Στην πραγματικότητα θα αποτελούν την βιτρίνα για την επίσημη πλέον μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους!

Στόχος του νέου και σαρωτικού κύματος ιδιωτικοποιήσεων θα είναι η συγκέντρωση 50 δισ. ευρώ, όπως προβλέπεται στη δήλωση της συνόδου για το ευρώ της 12ης Ιουλίου, εκεί που ο Τσίπρας έπεσε στα …τέσσερα. Στην ίδια απόφαση προβλέπεται επίσης ότι απ’ αυτό το ποσό το 50% ή 25 δισ. θα χρησιμοποιηθούν για την επιστροφή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών «και το 50% κάθε εναπομένοντος ευρώ τουτέστιν 50% των 25 δισ. ευρώ) θα χρησιμοποιηθεί για τη μείωση αναλογίας χρέους/ΑΕΠ, το δε υπόλοιπο 50% θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις». Με άλλα λόγια, το 75% των εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις θα κατευθυνθεί στους πιστωτές και τις τράπεζες και το 25% θα χρηματοδοτήσει επενδύσεις. Κοινώς τσάμπα χρήμα στην αστική τάξη. Ο συγκεκριμένος όρος για τη χρήση των πόρων που θα έλθουν από τις ιδιωτικοποιήσεις δημιουργεί υλικά συμφέροντα και στην Αθήνα για την υλοποίηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.

  1. Στο σφυρί πράσινα και κόκκινα δάνεια

Μια επιπλέον τρίτη ποιοτική τομή στο καθεστώς βαθιάς λιτότητας που εισάγει το πολυνομοσχέδιο το οποίο ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την Κυριακή 22 Μαΐου, με την ελπίδα να εξασφαλίσουν την εύνοια των πιστωτών και να παραμείνουν στην εξουσία μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2019 όπως δήλωσε ο Τσίπρας στο τέλος της συνεδρίασης, αφορά την απελευθέρωση των πωλήσεων «κόκκινων» δανείων (δηλαδή όσων δεν εξυπηρετούνται για διάστημα άνω των 90 ημερών) αλλά και πράσινων. Πλέον ελεύθερα οι τράπεζες θα μπορούν να τα πουλούν σε κερδοσκοπικά ταμεία και ήδη έχουν προχωρήσει σε συνεργασίες με τέτοια κεφάλαια από το εξωτερικό παίρνοντας θέση για το μεγάλο φαγοπότι. Με βάση εκτιμήσεις μόνον τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών ανέρχονται σε 108 δισ. ευρώ, πλησιάζουν δηλαδή το 60% του ΑΕΠ. Η απελευθέρωση της πώλησης δανείων (που ονομαστικά εξαιρεί για 18 μήνες δάνεια με εγγύηση πρώτη κατοικία αντικειμενικής αξίας 140.000 ευρώ στην πραγματικότητα όμως οι περιορισμοί αφορούν πολύ μικρότερη κατηγορία) θα βγάλει χιλιάδες δανειολήπτες στο δρόμο, προκαλώντας ένα πρωτοφανές κύμα αστέγων δια χειρός …ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Επιπλέον σοβαρότατες θα είναι και οι αναδιαρθρώσεις στον επιχειρηματικό χάρτη καθώς ένα σοβαρό μερίδιο μη εξυπηρετούμενων δανείων προέρχεται από επιχειρήσεις. Υπολογίζεται ότι είναι γύρω στα 60 δισ. ευρώ. Όσοι αποκτήσουν τα δάνεια αυτών των επιχειρήσεων θα επιβάλουν λουκέτα και στην καλύτερη περίπτωση συγχωνεύσεις μεταξύ ομοειδών επιχειρήσεων και αναδιαρθρώσεις με κριτήριο τη μείωση του κόστους. Σε κάθε περίπτωση θα δημιουργηθούν νέες στρατιές ανέργων που θα προστεθούν στους 843.000 που έχουν χάσει τη δουλειά τους από το 2008 και μετά.

  1. Τα έσοδα στους πιστωτές

Ποιοτική τομή είναι και η τελευταία από τις πέντε κατηγορίες μέτρων που ψήφισαν στη Βουλή οι κυβερνητικοί βουλευτές. Αφορά την «ανεξαρτητοποίηση» της Γενικής Γραμματείας Εσόδων. Πρόκειται για μέτρο που δεν έχει ψηφιστεί σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου και παραδίδει τα έσοδα του κράτους στους πιστωτές, με τρόπο μάλιστα αμετάκλητο καθώς ορίζεται πως όσες αρμοδιότητες της εκχωρηθούν θα έχουν χαρακτήρα αμετάκλητο! Ο έλεγχος των πιστωτών εξασφαλίζεται μέσω μιας Επιτροπής Επιλογής (που θα ορίσει το Συμβούλιο Διοίκησης) όπου θα συμμετέχουν 5 ανώτερα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, 2 εκπρόσωποι της ΕΕ, ενώ προβλέπεται και θέση εμπειρογνώμονα σε θέση εντεταλμένου συμβούλου ο οποίος θα επιλέγεται από έναν κατάλογο 3 υποψηφίων επιλογής των Βρυξελλών! Στην πραγματικότητα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ παραδίδουν το ταμείο του κράτους στους πιστωτές οδηγώντας την υποτέλεια σε δυσθεώρητα ύψη!

Το χειρότερο είναι πως τα μέτρα που ψηφίστηκαν δε θα είναι τα τελευταία. Πέραν των όσων μέτρων θα φέρει ο «κόφτης» όσο η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών θα φτάνει στα όρια της είναι θέμα χρόνου κι ένα νέο κύμα αντιλαϊκών μέτρων που θα επιβληθεί υπό το βάρος δύο εξελίξεων. Αρχικά λόγω της επικείμενης αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Για να την εγκρίνουν οι πιστωτές θα ζητήσουν …αίμα. Επίσης στο πλαίσιο της νέας αξιολόγησης που θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο.

Οι θυσίες που επιβάλλει το 4ο Μνημόνιο επομένως δεν σηματοδοτούν το τέλος των θυσιών. Το μόνο τέλος που μπορούν να σηματοδοτήσουν είναι της ανοχής που συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα λαμόγια του ΣΥΡΙΖΑ κι οι ψεκασμένοι του καμένου από τη λαϊκή πλειοψηφία η οποία συνθλίβεται από αυτή την πολιτική.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα kommon.gr τη Δευτέρα 23 Μαΐου 2016

Η τελευταία αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ και των δανειστών

ImageHandlerΔεν έχουν τέλος τα ρεκόρ της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου!

Δύο μνημόνια σε χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός έτους, με την σαφή αναφορά σε «συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης» στην τελευταία παράγραφο της απόφαση της Ευρωομάδας της 9ης Μαΐου 2016 να ακυρώνει την προσπάθεια διασκέδασης των εντυπώσεων εκ μέρους του Μαξίμου…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η μοναδική κυβέρνηση από το 2010 που κοσμεί το βιογραφικό της με δύο μνημόνια, όταν στο βωμό του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου θυσιάσθηκε το κόμμα – στυλοβάτης της μεταπολίτευσης και έσβησε η λάμψη πολλών αστέρων της τεχνοκρατίας, αντίστοιχα…

Η μοναδική επίσης κυβέρνηση που έχει την πιο συμπαγή ομάδα με τους συμπολιτευόμενους βουλευτές έτοιμους να ψηφίσουν ακόμη και τηλεφωνικό κατάλογο ή μενού εστιατορίου υπερασπιζόμενοι με πάθος τη σημασία των ορεκτικών, των κυρίως πιάτων, της λίστας κρασιών κι ό,τι άλλο αρκεί να σωθεί η χώρα…

Και, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση που δε δίστασε να υποκύψει στις πιο προκλητικές απαιτήσεις των πιστωτών, απ’ έξω, και των οικονομικών συμφερόντων, από μέσα, που γεύονται τα οφέλη του μνημονιακού γύψου. Αρκεί μια ματιά στα όσα κλήθηκε να ψηφίσει η Βουλή την Κυριακή 22 Μαΐου, κατά την πάγια πρακτική που θέλει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που ακυρώνουν κοινωνικές κατακτήσεις – τεκμήρια προόδου και κυριαρχικά δικαιώματα να ψηφίζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος:

Πρώτο, ο περίφημος πια «κόφτης» που θα επαναφέρει στο δημοσιονομικό ορθό δρόμο των πλεονασμάτων δαπάνες και έσοδα, χωρίς να αποκλείονται από τις περικοπές μισθοί και συντάξεις. Κι ας δήλωνε δεξιά (απειλητικά) κι αριστερά (καθησυχαστικά) ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πως η εξαίρεση τους αποτελεί κόκκινη γραμμή για την κυβέρνηση και τον ίδιο προσωπικά…

Δεύτερο, αμόκ εκποίησης της δημόσιας περιουσίας που θα συμπαρασύρει τα πάντα: από δεκάδες χιλιάδες ακίνητα του δημοσίου, λιμάνια και αεροδρόμια μέχρι κοινωφελείς επιχειρήσεις όπως των αστικών συγκοινωνιών και των δύο μεγάλων εταιρειών ύδρευσης. Κι αυτό παρότι η ιδιωτικοποίησή τους σε πολλές πόλεις της Ευρώπης αποδείχθηκε αποτυχημένη καθώς έθεσε σε κίνδυνο ακόμη και τον σκοπό λειτουργίας τους, που δεν είναι η δημιουργία κερδών… Η ίδρυση δε του υπερ-Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας) και η διοίκησή του από ανθρώπους των δανειστών αποτελεί πρωτοφανή ακύρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων και πλήγμα στο δημόσιο συμφέρον.

Τρίτο, η αύξηση (κυρίως) των έμμεσων φόρων, με κορυφαίο παράδειγμα την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 23% στο 24%, που επιφέρει το πολυνομοσχέδιο ακολουθεί πιστά τα χνάρια της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του φορολογικού που ως γνώρισμά της έχει την αύξηση των έμμεσων φόρων που πληρώνουν οι πολλοί. Έτσι το ανέκαθεν ταξικό ελληνικό φορολογικό σύστημα που ιστορικά μεροληπτούσε μεταφέροντας τα βάρη στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, πλέον αποτελεί μνημείο κοινωνικής αδικίας. Παρότι στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι κριτήριο για την περαιτέρω επιβάρυνση των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των αγροτών δεν ήταν η κοινωνική τους μεροληψία, αλλά η σιγουριά που προσέφερε η επιλογή αφαίμαξης των πολλών, μπορούμε να προβλέψουμε ότι αυτό το ελαφρυντικό δε θα αναγνωριστεί από τους ψηφοφόρους τους από τους οποίους ήδη κρύβονται για να αποφύγουν τη χειροδικία…

Το τέταρτο επίτευγμα του πολυνομοσχεδίου είναι η ανεξαρτητοποίηση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Τα δημόσια έσοδα πλέον, τίθενται εκτός δημοκρατικού ελέγχου. Όπως συνέβη και με την Τράπεζα της Ελλάδας στο παρελθόν η παράδοση των κρατικών εσόδων σε κατ’ όνομα ανεξάρτητες και στην πράξη ασύδοτες αρχές περιορίζει το εύρος της δημοκρατίας. Αποδεικνύεται έτσι πόσο ασύμβατο με τη δημοκρατία, τη δημόσια λογοδοσία και τη συμμετοχή των πολιτών είναι το νεοφιλελεύθερο σχέδιο στην πλήρη του ανάπτυξη…

Το πέμπτο κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται με την παράδοση ακόμη και των εξυπηρετούμενων κι όχι μόνο των μη εξυπηρετούμενων δανείων στα νύχια των αρπακτικών. Η δημιουργία μιας δευτερογενούς αγοράς κάθε λογής δανείων θα προκαλέσει χιλιάδες άστεγους και χρεοκοπημένους. Η ελληνική κοινωνία θα βρεθεί αντιμέτωπη με καταστάσεις ένδειας που ουδέποτε είχε γνωρίσει στο παρελθόν, καθώς η ιδιόκτητη στέγη αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο του μεταπολεμικού κοινωνικού οικοδομήματος. Η ανακαίνισή του με όρους ελεύθερης αγοράς κι εργολάβο την Τρόικα θα οδηγήσει σε επιδείνωση των όρων στέγασης για τους πολλούς και σε εξωφρενικά και αεριτζίδικα κέρδη για εκείνους τους λίγους που θα δραστηριοποιηθούν στη νέα αυτή αγορά. Προφανώς, οι τράπεζες ούτε κι έτσι πρόκειται να σωθούν. Το ίδιο το ΔΝΤ χαρακτήρισε ως αναπόφευκτη μια νέα ανακεφαλαιοποίηση ύψους 20 δισ. ευρώ…

Τα παραπάνω μέτρα, που σχεδιάστηκαν με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση ενός χρέους που δεν μπορεί και δεν πρέπει να πληρωθεί, δε θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη την οικονομία όπως διατείνονται οι κυβερνητικοί, αλλά σε περαιτέρω καθίζηση της που θα πλήξει την απασχόληση και τα εισοδήματα. Ήδη έκθεση της Alpha Bank εκτιμά ότι η ύφεση το 2016 θα κινηθεί μεταξύ 0,3% και 0,7%.

Η κοινωνία δεν πρόκειται να δεχθεί αυτά τα κανιβαλικά μέτρα. Η κατρακύλα της φοιτητικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στο 1,33% στις πρόσφατες εκλογές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ όπως και του ίδιου Αλέξη Τσίπρα στην έκτη θέση με κριτήριο τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών (μετά τους Κ. Μητσοτάκη, Β. Λεβέντη, Φ. Γεννηματά, Δ. Κουτσούμπα και Στ. Θεοδωράκη), σύμφωνα με δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσίευσε η Αυγή(!), έχοντας από κάτω του μόνο τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο, είναι ισχυρότατες ενδείξεις για το οριστικό διαζύγιο της κυβέρνησης με την κοινωνία. Σε αυτό το πλαίσιο η βεβαιότητα της κυβέρνησης ότι θα εφαρμόσει το πολυνομοσχέδιο κι ότι εξασφάλισε την παραμονή της στην εξουσία μέχρι το 2019 θα αποδειχθεί η τελευταία αυταπάτη του Αλέξη Τσίπρα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα liberal.gr