Home » 2016 » April

Monthly Archives: April 2016

Success story, αλά ΣΥΡΙΖΑ…

tsakaΠοια νίκη κατά του ναζισμού… Ποια μέρα αντιφασιστικής δράσης…

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται από τώρα να γιορτάσει την 9η Μαΐου 2016 ως τη μέρα που θα καταγάγει τη δική της ηρωική νίκη κατά των πιστωτών επιδεικνύοντας ως τρόπαιο το δικαίωμα που θα της παραχωρήσουν να εφαρμόσει τα μέτρα που κρίνει αναγκαία, ύψους 3,6 δισ. ευρώ, στην περίπτωση που διαπιστωθεί απόκλιση από τους στόχους για τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος μέχρι το 2018. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο αυτό ακριβώς είναι μέχρι στιγμής το επίδικο. Ποιος θα αποφασίσει για τα επιπλέον μέτρα που θα εφαρμοστούν!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Διαφορετικά ειπωμένο: Η κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί μέτρα ύψους 5,4 δισ. ευρώ που αφορούν την άμεση κι έμμεση φορολογία και το ασφαλιστικό. Μάλιστα η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που συνοδεύει τον εκτρωματικό νόμο του Κατρούγκαλου, ανεβάζει το λογαριασμό του ασφαλιστικού στα 8,34 δισ. ευρώ, με το ποσό αυτό να επιμερίζεται σε 6,016 δισ. ευρώ περικοπές συντάξεων και 2,218 αύξηση εισφορών. Έσπευσε μάλιστα να φέρει στη Βουλή το νόμο στις 22 Απριλίου, πριν καν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις, ως ένδειξη καλής θέλησης μήπως κι οι πιστωτές λυπηθούν τους ΣΥΡΙΖΑίους. Παρόλα αυτά δεν αποκλείεται ακόμη και τώρα, που ο νόμος ψηφίσθηκε στα επιτροπές κι είναι καθ’ οδόν για την ολομέλεια, να αλλάξει κατ’ εντολήν των πιστωτών, μειώνοντας ακόμη παραπέρα το αφορολόγητο και στέλνοντας έτσι στην τσιμπίδα της εφορίας κι άλλους φορολογούμενους.

Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί το στόχο δημιουργίας πλεονασμάτων που αποτελεί την επιτομή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, καθώς ισοδυναμεί με περικοπές και ύφεση. Η πλήρης αποδοχή από τον ΣΥΡΙΖΑ της αρχής των πλεονασματικών προϋπολογισμών ήταν θέμα χρόνου λόγω του επιτακτικού χαρακτήρα με τον οποίο τίθενται στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο.

Και τέλος, η κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί ότι για να πιαστεί το πλεόνασμα είναι πρόθυμη να επιβάλει όσα μέτρα απαιτηθούν. Μάλιστα το Μνημόνιο Τσίπρα προβλέπει τη δημιουργία κι ενεργοποίηση αυτόματων μηχανισμών περικοπών. Θεωρείται δε πολύ πιθανή ότι έχει συμφωνηθεί ακόμη και η δημιουργία 3μηνιαίων ή 4μηνιαίων μηχανισμών έγκαιρης ειδοποίησης που θα ενεργοποιούν αντιλαϊκά μέτρα, όπως η περικοπή δαπανών. Όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση τα έχει αποδεχθεί κι ετοιμάζεται να τα εφαρμόσει!

Κι εκεί που προβάλει σθεναρή αντίσταση εμφανιζόμενη ανυποχώρητη, σε βαθμό Τσακαλώτος και Τσίπρας που ως τώρα  έχουν καταπιεί την κάμηλο να απειλούν με παραίτηση και εκλογές, είναι στο ποιος θα αποφασίζει για τα επιπλέον μέτρα, αν δηλαδή θα τα αποφασίζει το ΔΝΤ ή η κυβέρνηση με τους Ευρωπαίους, κι αν επίσης θα ψηφισθούν από τώρα, ή θα ψηφίζονται κάθε φορά που διαπιστώνεται απόκλιση.

Είναι εμφανές ότι πρόκειται για διαφορά που κρίνεται από αδιάφορη ως επουσιώδης και παραπλανητική, με στόχο να εμφανίσει την κυβέρνηση ότι αντιστέκεται στις επιταγές των δανειστών. Το ζήτημα δεν είναι αν θα κλείσει ένα δημόσιο πανεπιστήμιο ή ένα δημόσιο νοσοκομείο. Το ζήτημα είναι να μην γίνει καμία περικοπή δημοσίων δαπανών, μισθών ή συντάξεων, κι επίσης να ακυρωθούν όλα τα μνημονιακά μέτρα, που επιβλήθηκαν από το 2010 και μετά!

Η κυβέρνηση ωστόσο κινείται στη διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση! Γιατί, πέραν των παραπάνω μέτρων, συνολικού ύψους 9 δισ. ευρώ, είναι σχεδόν σίγουρο ότι τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους που θα αποφασισθούν αργά ή γρήγορα θα συνοδευτούν από αντιλαϊκά μέτρα. Οι πιστωτές θα δεχθούν μέτρα ελάφρυνσης αν και μόνο αν η κυβέρνηση υποσχεθεί κι άλλες αντεργατικές μεταρρυθμίσεις. Δηλαδή, περικοπές δαπανών και συντάξεων, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων κ.α. Κι όσο για το δώρο των πιστωτών; Το επανέλαβε για πολλοστή φορά στις 28 Απριλίου ο αρμόδιος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πιέρ Μοσκοβισί: «Εξετάζονται διάφορες επιλογές που έχουν να κάνουν με επιμήκυνση ή επιτόκια, εκτός από κούρεμα».

Το μόνο δηλαδή που θα μείνει από την επικείμενη αναδιάρθρωση του χρέους, την οποία η κυβέρνηση θα εμφανίσει ως ακόμη μία επιτυχία της, θα είναι νέα βάρη για τους πολλούς και μεγαλύτερη σιγουριά των πιστωτών ότι το χρέος θα αποπληρωθεί!

Success story, αλά ΣΥΡΙΖΑ…

Πρωτομοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Kommon.gr

Advertisements

Γεράκια πάνω από τη Λατινική Αμερική

 

3500Παραπλανητικά είναι τα μηνύματα που έστειλε η πρόσφατη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Αβάνα. Όποιοι έσπευσαν να ενστερνιστούν τα συμπεράσματα περί κανονικοποίησης των σχέσεων των ΗΠΑ με το νησί της επανάστασης και πολύ περισσότερο να μιλήσουν για εξομάλυνση των σχέσεων της Ουάσινγκτον με την εκ παραδόσεως φλεγόμενη Λατινική Αμερική καλά θα κάνουν να ρίξουν το βλέμμα τους σε μια σειρά γεγονότα που προμηνύονται νέες και μάλιστα οξύτατες κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Σε αυτό το φόντο η επίθεση φιλίας των ΗΠΑ δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού για να διευκολύνει στο άμεσο μέλλον μια πιο ενεργή παρέμβαση των Αμερικανών. Προς επίρρωση οι πολύ πρόσφατες εξελίξεις σε τέσσερις χώρες: Την Κούβα, την Αργεντινή, το Περού και τη Βραζιλία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι πολιτικές ανατροπές στην οικονομική υπερδύναμη της Λατινικής Αμερικής επιβεβαιώνουν ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με πραξικοπήματα. Κι αν όχι στρατιωτικά, απλώς κοινοβουλευτικά, όπως αυτό που είναι σε εξέλιξη στη Βραζιλία κι ως κορυφή του παγόβουνου έχει την απομάκρυνση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ από την προεδρία, όπου εξελέγη για δεύτερη φορά τον Οκτώβρη του 2014. Ό,τι απέτυχε λοιπόν να κάνει ο άγριος νεοφιλελευθερισμός με τις κάλπες το δρομολογεί μέσω παλατιανών πραξικοπημάτων. Παρότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστή η ψήφος των 81 γερουσιαστών, εν τούτοις η συντριπτική πλειοψηφία που σχηματίστηκε στην κάτω Βουλή με 513 ψήφους υπέρ και 137 κατά της παραπομπής της για χειραγώγηση των δημοσιονομικών μεγεθών ώστε να μη φανεί το πραγματικό ύψος του ελλείμματος, προοικονομεί μια αντίστοιχη απόφαση της Γερουσίας που θα σημάνει την απομάκρυνσή της για 6 μήνες από την προεδρία μέχρι να ολοκληρωθεί η εκδίκαση της υπόθεσής της. Το κενό θα καλύψει ο Μισέλ Τεμέρ μέχρι τώρα αντιπρόεδρος της Βραζιλίας κι επικεφαλής του συμμαχικού κόμματος PMDB, με το οποίο συνεργάστηκε το Κόμμα Εργατών για να σχηματίσει κυβέρνηση, εξασφαλίζοντας έτσι την παραμονή του στην εξουσία επί 13 συνεχή χρόνια. Τον Τεμέρ κατηγόρησε η ίδια η Ρουσέφ ως αρχιτέκτονα της συνομωσίας.

Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα στη Βραζιλία

Το κίνητρο του 73χρονου συνταγματολόγου και φερόμενου ως κεντρώου πολιτικού Τεμέρ δεν είναι μόνο το πάθος για εξουσία. Η αβυσσαλέα πολιτική απόσταση που τον χωρίζει από την διάδοχο του Λούλα φάνηκε πεντακάθαρα το 2015 όταν το κόμμα του εξέδωσε ένα μανιφέστο με τίτλο «Γέφυρα για το μέλλον» που στην πραγματικότητα αποτελούσε παράθυρο στο παρελθόν του πιο κανιβαλικού νεοφιλελευθερισμού. Συγκεκριμένα, ζητούσε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, τερματισμό της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής στις συντάξεις που επιτρέπει την αύξησή τους ανάλογα με τον πληθωρισμό και μια πιο ανοιχτή στον κόσμο οικονομία. «Όλα αυτά ήχησαν σαν μουσική στα αφτιά των επενδυτών» έγραφαν πρόσφατα οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς. Το διάστημα που ακολούθησε οι συνεχείς υποβαθμίσεις της βραζιλιάνικης οικονομίας από τους οίκους αξιολόγησης επέτειναν την ύφεση στην οικονομία (με αποτέλεσμα το 2015 το ΑΕΠ να συρρικνωθεί κατά 3,8% καταγράφοντας τη χειρότερη πτώση των τελευταίων 25 ετών και η βιομηχανική παραγωγή κατά 6,2%) και ακολούθως την πολιτική αστάθεια για να φτάσουμε στο εν εξελίξει πραξικόπημα.

Αξίζει να ειπωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά στη Βραζιλία που επιλέγεται η διαδικασία της παραπομπής ως μοχλός πολιτικών μεταβολών. Και το 1992 επίσης μια αντίστοιχη διαδικασία παραπομπής του εκλεγμένου προέδρου άνοιξε το δρόμο για την επιβολή ενός δρακόντειου νεοφιλελεύθερου (σταθεροποιητικού κατ’ ευφημισμό) προγράμματος, με ονομαστικό στόχο την αντιμετώπιση του υπερπληθωρισμού και πραγματικό την κατάργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Το ίδιο επιχειρείται και τώρα: Η απομάκρυνση της Ρουσέφ από την εξουσία θα εγκαινιάσει μια περίοδο βίαιης αφαίρεσης κοινωνικών παροχών που προσέφερε ο Λούλα κι η προστατευόμενή του στους φτωχούς της Βραζιλίας κι η εξασφάλισή τους ήταν εφικτή την προηγούμεη περίοδο λόγω της ανόδου της οικονομίας. Η ανατροπή των οικονομικών δεδομένων πλέον όμως αλλάζει και τους όρους της πολιτικής. Κι αυτή η αλλαγή ισχύει για όλη την Λατινική Αμερική: προσδιορίζεται δε από δύο βαρύνουσας σημασίας εξελίξεις: Πρώτο, την επιβράδυνση της κινέζικης οικονομίας και δεύτερο, την πτώση της τιμής των βασικών εμπορευμάτων, που αποτελούν το βασικότερο εξαγώγιμο είδος όλων σχεδόν των χωρών της αμερικάνικης υποηπείρου.

Η ύφεση στη Λατινική Αμερική δίνει το πολιτικό προβάδισμα στις πιο επιθετικές δυνάμεις των επιχειρηματικών ελίτ που έχουν ως σημαία τους τον κοινωνικό ρεβανσισμό, κλείνοντας απότομα τον κύκλο των αναδιανεμητικών πολιτικών που κυριάρχησαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Προς επίρρωση αυτού του συμπεράσματος επίσης τα αποτελέσματα των εκλογών του πρώτου γύρου στο Περού, όπου το υψηλότερο ποσοστό της τάξης του 40% κατέγραψε η κόρη του δικτάτορα Φουτζιμόρι που εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή καταδικασμένος σε πολυετή κάθειρξη για το πραξικόπημα του 1992 και για σκάνδαλα. Το χειρότερο για τους Περουβιανούς είναι πως στο δεύτερο γύρο της 5ης Ιουνίου έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον «φουτζιμορισμό» με ανθρώπινο πρόσωπο που επαγγέλλεται η Κέικο Φουτζιμόρι και σε έναν κεντρώο ονόματι Πέδρο Πάμπλο Κουτζίνσκι που βγήκε δεύτερος με ποσοστό 24% ο οποίος σπούδασε στη Οξφόρδη και στο Πρίνστον κι έκτοτε έχει δουλέψει στο ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα στη Γουόλ Στριτ, το Σίτι, κ.α. Εδώ προφανώς δεν υφίσταται καν μικρότερο κακό καθώς κι οι δύο υποψήφιοι εκφράζουν το απόλυτο κακό… Στην ατζέντα δε της πολιτικής ζωής του Περού της επόμενης μέρας των εκλογών, σύμφωνα με τον Εκόνομιστ, είναι μια σαρωτική μεταρρύθμιση στις εργασιακές σχέσεις που θα απελευθερώσει πλήρως τις απολύσεις. Κι αυτό παρότι ήδη το 70% των Περουβιανών εργάζεται σε κακοπληρωμένες, ανασφαλείς δουλειές του λεγόμενου άτυπου τομέα.

Ρευστό στους κερδοσκόπους από την Αργεντινή

Αντίθετα με τη Βραζιλία όπου οι οίκοι αξιολόγησης όξυναν την πολιτική κρίση, προκαλώντας αστάθεια, στην Αργεντινή οι ίδιοι οίκοι λειτούργησαν διαμετρικά αντίθετα. Για να ενθαρρύνουν την στροφή στα δεξιά που έφερε στην εξουσία τον Μαουρίσιο Μάκρι στις πρόσφατες εκλογές η μια αναβάθμιση διαδέχεται την άλλη. Το γεγονός δε ότι ο νέος αργεντίνος πρόεδρος πρωταγωνιστούσε στα Έγγραφα του Παναμά δεν ενόχλησε κανέναν, ούτε η συρρίκνωση της οικονομίας κατά 1% το 2015 ούτε κι έκρηξη του πληθωρισμού στο 30%. Θεωρήθηκαν όλα αυτά πολύ φυσιολογικά από τη στιγμή που ο νέος πρόεδρος αποφάσισε να ταΐσει τους κερδοσκόπους με ζεστό χρήμα. Από την πρόσφατη δημοπρασία ομολόγων που επανέφερε την Αργεντινή στις αγορές ομολόγων 15 χρόνια μετά τη στάση πληρωμών του 2001, και κατά την οποία το Μπουένος Άιρες ζήτησε 15 δισ. δολ. τα μισά χρήματα θα δοθούν πάλι πίσω στους πιστωτές για να αποπληρωθούν οι κερδοσκόποι! Στην πραγματικότητα πίσω από τις κραυγές του νέου υπουργού Οικονομικών Αλφόνσο Πρατ-Γκέι «η Αργεντινή επέστρεψε» κρύβεται η αρχή μιας αιμορραγίας του λαού της Αργεντινής καθώς δεκάδες δισ. θα φεύγουν από τη χώρα για να χρηματοδοτούν τους κερδοσκόπους.

Οι γύπες της κερδοσκοπίας κόβουν βόλτες πάνω και από την Κούβα. Η απόφαση της Αβάνας το Δεκέμβριο του 2015 να ρυθμίσει στο πλαίσιο της Λέσχης του Παρισιού τα διακρατικά της χρέη μετά τη στάση πληρωμών του 1986 άνοιξε την όρεξη και στους ιδιώτες πιστωτές που, σύμφωνα με τον διεθνή Τύπο, όρισαν εκπρόσωπό τους για να αξιώσει από την Κούβα την αποπληρωμή τους. Η αποπληρωμή εκ μέρους της Κούβας των χρεών της θα προκαλέσει απώλεια πολύτιμων πόρων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Είναι μια εξέλιξη δραματική για τα συμφέροντα του λαού της Κούβας που μόνο εξομάλυνση δεν προμηνύεται… Η επίσκεψη του Ομπάμα επομένως συμβολίζει ένα νέο γύρο απειλών για την Κούβα!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα την Παρασκευή 22 Απριλίου 2016

Φορο-ασφαλιστική λεηλασία

 

newego_LARGE_t_1101_54515646Στα 9 δισ. ευρώ φτάνουν τα συνολικά μέτρα

ΕΠΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ!

Το ΔΝΤ το είπε κι έγινε! Μέτρα ύψους 9 δισ. ευρώ είχε ζητήσει ο Πολ Τόμσεν με άρθρο του στην ιστοσελίδα του μισητού οργανισμού από τις 11 Φεβρουαρίου για να ενταχθεί στο πρόγραμμα χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας το ΔΝΤ, μέτρα ύψους 9 δισ. ευρώ θα νομοθετήσει η κυβέρνηση αποδεχόμενη πλήρως την απαίτησή του και για ένα επιπλέον πακέτο ύψους 3,6 δισ. ευρώ που θα ενεργοποιηθεί σε περίπτωση απόκλισης από τους συμφωνημένους στόχους πέραν του πακέτου μέτρων ύψους 5,4 δισ. ευρώ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συμφωνία που επήλθε στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στο Άμστερνταμ, την Παρασκευή 22 Απριλίου, να εξειδικευθούν τα μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ σε ένα νόμο-κάβα φέρνει στην επιφάνεια την εγκληματική ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για τη ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού. Η ροζ Αριστερά του Τσίπρα και τα τυχάρπαστα εθνίκια του Καμμένου φέρνουν στο εξής τις ίδιες ευθύνες με τα λαμόγια του ΓΑΠ και του Σαμαρά για τα φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και την πείνα που θα έρθει. Αναδεικνύει επίσης ότι οι συνεχείς υποχωρήσεις απέναντι στους δανειστές το μόνο αποτέλεσμα που έχουν είναι να τους ανοίγουν την όρεξη για νέα αντιλαϊκά μέτρα. Οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν, μες στην παροιμιώδη αφέλειά τους, ότι κραδαίνοντας ανά χείρας το πλεόνασμα ύψους 0,7% του ΑΕΠ που ανακοίνωσε η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία μια μέρα νωρίτερα, οι πιστωτές θα έμεναν με το στόμα ανοιχτό, θα ανακαλούσαν τις απαιτήσεις τους και θα δεχόντουσαν το σκεπτικό τους. Η προσαρμογή στην πραγματικότητα ξεκίνησε με την Λαγκάρντ που αμφισβήτησε την αξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων, καθώς πολύ σωστά επικαλέστηκε τις συνεχείς προσαρμογές προς τα κάτω που κάνει η Γιούροστατ, συνεχίστηκε με τον όρο ψήφισης από τη Βουλή ενός επιπλέον πακέτου μέτρων και ολοκληρώθηκε με τη δήλωση από την ίδια την γενική διευθύντρια του Ταμείου, που παρακολουθούσε τη συνεδρίαση του Άμστερνταμ (μαζί με τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέκλινγκ, τον αντιπρόεδρο της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις και τον επίτροπο Πιέρ Μοσκοβισί) ότι «δε χρειάζεται κούρεμα του χρέους»! Εκεί χάθηκε κι η τελευταία ελπίδα που έθρεφαν οι καιροσκόποι ΣΥΡΙΖΑ να παίξουν με τις αντιθέσεις μεταξύ Ευρωπαίων και ΔΝΤ, υποτιμώντας τη βαθύτερη συμφωνία τους και το ανοιχτό ενδεχόμενο ένα νέο πακέτο άγριων αντιλαϊκών μέτρων να καταστήσει αχρείαστο το κούρεμα του χρέους. Με αυτή της τη δήλωση η Λαγκάρντ ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τον Σόιμπλε και τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου 2015, την οποία είχε υπογράψει η Ελλάδα.

Το αποτέλεσμα είναι πως η ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα ψηφίσουν ένα σύνολο αντιλαϊκών μέτρων που ισούται με τέταρτο μνημόνιο, όπως γρήγορα χαρακτηρίστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς να γίνει κούρεμα ούτε ενός ευρώ από το δημόσιο χρέος!

Χαρακτηριστικό γνώρισμα του νέου ασφαλιστικού συστήματος οι υψηλές εισφορές και οι χαμηλές παροχές

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ πέτυχαν το απίστευτο: από τις δύο γραμμές που υπήρχαν μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, με τον απερίγραπτο ενδοτισμό και την ανεκδοτολογική εθελοδουλεία τους να εφαρμόσουν τις χειρότερες επιλογές που έθετε ως όρο ο κάθε πιστωτής. Δηλαδή αντιλαϊκά μέτρα που ζητούσε το ΔΝΤ και κόψιμο κάθε συζήτησης για κούρεμα του χρέους που απαιτούσαν οι Γερμανοί! Την όρεξη των πιστωτών για νέα αντιλαϊκά μέτρα άνοιξαν τα δύο νομοσχέδια που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για το φορολογικό και το ασφαλιστικό. Η κυβέρνηση μάλιστα ήθελε η ανακοίνωσή τους, ενώ τυπικά συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις, να λειτουργήσει ως επίδειξη συνεργασίας προς τους πιστωτές, που θα αμβλύνει την απαίτησή τους για νέες περικοπές. Κοινώς, οι ΣΥΡΙΖΑίοι ήθελαν να κάνουν ασκήσεις υποταγής και το μόνο που κατάφεραν ήταν να τους επιβάλλουν να πάρουν κι επιπλέον μέτρα… Μάλιστα ήταν τέτοια η βιασύνη της κυβέρνησης να φέρει το νομοσχέδιο στη Βουλή, που στην πρώτη του εκδοχή, κι όχι την τελική όπως δόθηκε στη δημοσιότητα την Παρασκευή 22 Απριλίου 2015, κρίθηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο ως αντισυνταγματικό επειδή δε συνοδευόταν από αναλογιστικές μελέτες…

Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, η συζήτηση του οποίου στις αρμόδιες επιτροπές θα ξεκινήσει την Δευτέρα 25 Απριλίου, ενώ αναμένεται να ψηφιστεί στη Βουλή στις 10 Μαΐου, αλλάζει εκ βάθρων το τοπίο εισάγοντας ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα οι υψηλές εισφορές και οι χαμηλές παροχές. Ο Κατρούγκαλος έτσι διατηρεί το θλιβερό προνόμιο να νομοθετεί ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο που θα ζήλευε κι ο Πινοτσέτ… Επτά είναι τα στοιχεία που ξεχωρίζουν, καθιστώντας το νέο ασφαλιστικό ως το πιο αντιλαϊκό ασφαλιστικό νόμο που έχει ποτέ κατατεθεί.

Πρώτο, αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 0,50% για τους εργοδότες και 0,50% γα τους εργαζόμενους από 1.6.2016 μέχρι 31.5.2019 και κατά 0,25% επιπλέον για τους εργαζόμενους και τους εργοδότες από 1.6.2019 μέχρι 31.5.2022. για τον κλάδο κύριας σύνταξης που ως βάση της θα έχει ένα ποσοστό 20% επί των αποδοχών των εργαζομένων και θα αφορά μισθωτούς, ελεύθερους επαγγελματίες κι αμειβόμενους με μπλοκάκι. Για τους μισθωτούς το 20% κατανέμεται σε ποσοστό 6,67% σε βάρος των ασφαλισμένων και 13,33% σε βάρος των εργοδοτών, συμπεριλαμβανομένου του δημοσίου. Για τον κλάδο υγείας, η εισφορά των μισθωτών ορίζεται σε 7,10% επί των πάσης φύσης αποδοχών τους που κατανέμεται σε ποσοστό 6,45% για παροχές σε είδος (2,15% για τον ασφαλισμένο και 4,30% για τον εργοδότη) και 0,65% για παροχές σε χρήμα (0,40% του ασφαλισμένου, 0,25% του εργοδότη). Η εισφορά των ελεύθερων επαγγελματιών για την υγειονομική περίθαλψη ορίζεται σε ποσοστό 6,95% επί του ασφαλιστέου εισοδήματός τους (το οποίο κατανέμεται σε ποσοστό 6,45% για παροχές σε είδος και 0,50% για παροχές σε χρήμα). Στο 20% θα ανέλθουν οι μηνιαίες ασφαλιστικές εισφορές για τους κατ’ επάγγελμα αγρότες από την 1η Ιανουαρίου το 2022. Μέχρι τότε θα αυξάνονται σταδιακά.

Δεύτερο, μείωση συντάξεων, Προβλέπεται ορισμός εθνικής σύνταξης, που θα χορηγείται χωρίς εισοδηματικά κριτήρια και θα χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, στα 384 ευρώ για 20 χρόνια ασφάλισης. Σε περίπτωση χορήγησης της σύνταξης πριν τα 20 έτη με ελάχιστο τα 15, το ποσό αυτό θα μειώνεται κατά 2% για κάθε έτος ασφάλισης. Να σημειωθεί πως η κατώτερη εθνική σύνταξη σήμερα ανέρχεται στα 486 ευρώ για 15 χρόνια ασφάλισης και 4.500 ένσημα. Για τον υπολογισμό του ανταποδοτικού μέρους της σύνταξης θα λαμβάνεται υπόψη ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών του ασφαλισμένου καθ’ όλη τη διάρκεια του εργάσιμου βίου, αντί των 5 καλύτερων από την τελευταία δεκαετία που ίσχυε στο ΙΚΑ ή του (ακόμη πιο ευνοϊκού για τους εργαζομένους) τελευταίου μισθού που ίσχυε σε ΔΕΚΟ και τράπεζες, ως τώρα. Με βάση υπολογισμούς το αποτέλεσμα θα είναι να μειωθούν οι συντάξεις από 25% ως και 30% σε σχέση με σήμερα. Συνυπολογίζοντας τις δύο συντάξεις, λόγω της κατάργησης των κατώτερων νομοθετικά κατοχυρωμένων ορίων, η μείωση που θα επέλθει θα φτάσει ακόμη και το 15%.

Άμεσα θα πέσει τσεκούρι σε όσες συντάξεις υπερβαίνουν τα 1.300 μικτά και 1.170 καθαρά, με τους περισσότερους συνταξιούχους εξ αυτών να είναι τραπεζοϋπάλληλοι, εργαζόμενοι σε ΔΕΚΟ κι όσοι εισπράττουν πάνω από μία κύρια σύνταξη.

Σε επίδομα μετατρέπει τις συντάξεις το νέο ασφαλιστικό τερατούργημα κυβέρνησης και δανειστών, ενώ αυξάνει υπέρμετρα τις εισφορές. Μόνιμοι μηχανισμοί περικοπών θα επιβάλλουν μειώσεις σε περίπτωση που η δαπάνη υπερβεί το όριο του 16% του ΑΕΠ. Σε εργαλείο δημοσιονομικής προσαρμογής μετατρέπεται το ασφαλιστικό.

Η μείωση της σύνταξης επιτυγχάνεται μέσω της μείωσης του ποσοστού αναπλήρωσης. Στο εξής για 20 χρόνια ανέρχεται στο 16,77% (από 40%), για 30 χρόνια στα 26,37 χρόνια (από 60%) και για 35 χρόνια στο 33,81% (από 80%).

Τρίτο, ενοποίηση όλων των ασφαλιστικών ταμείων στον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), που θα είναι ο φορέας κύριας κοινωνικής ασφάλισης και θα ξεκινήσει τη λειτουργία του από 1 Ιανουαρίου 2017. Η ένταξη όλων των ταμείων (ΝΑΤ, ΟΓΑ, κ.α.) στο νέο υπερ-ταμείο θα σημάνει την εξίσωση προς τα κάτω των ασφαλιστικών δικαιωμάτων καθώς οι παροχές θα προσαρμοστούν στο ελάχιστο δυνατό. Ενοποίηση θα επέλθει μεταξύ των επικουρικών ταμείων και των ταμείων πρόνοιας. Έτσι, το ΕΤΕΑ μετονομάζεται σε Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών που θα αποτελείται από δύο κλάδους: επικουρικής ασφάλισης και εφάπαξ παροχών. Η ενοποίηση εξυπηρετεί επίσης τη χρηματοδότηση των μεγάλων ελλειμματικών ταμείων από μικρά πλεονασματικά, όπως πχ το ΕΤΑΠ – ΜΜΕ, με διαθέσιμα που προσεγγίζουν τα 650 εκ. ευρώ!

Τέταρτο, μείωση των αναπηρικών συντάξεων. Πλήρης σύνταξη θα χορηγείται όταν το ποσοστό αναπηρίας υπερβαίνει το 80%. Μεταξύ 67% και 79,99% θα χορηγείται το 75% της εθνικής σύνταξης, μεταξύ 50% και 66,99% το 50% της σύνταξης και σε όσους αναγνωρίζεται ποσοστό αναπηρίας έως 49,99% θα χορηγείται το 40% της σύνταξης.

Πέμπτο, κατάργηση του αγγελιόσημου, που ανερχόταν στο 20% επί της διαφημιστικής δαπάνης και βάραινε τους διαφημιζόμενους, ενώ στήριζε την ασφάλιση των δημοσιογράφων. Το συγκεκριμένο μέτρο, που θα αρχίσει να ισχύει αμέσως με τη δημοσίευση του νόμου, αποτελούσε χρόνιο αίτημα των εκδοτών οι οποίοι ευελπιστούν ότι με την κατάργησή του θα αυξηθεί ισόποσα η διαφημιστική δαπάνη και φυσικά κόκκινο πανί για τους δημοσιογράφους καθώς θα σημάνει τη ραγδαία υποβάθμιση των κατοχυρωμένων ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων. Φαίνεται έτσι πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ έρχεται σε ρήξη με μεμονωμένους εκδότες και συγκροτήματα (πχ ΔΟΛ), που έχουν κλείσει προ πολλού τον κύκλο τους, την ίδια ώρα χτίζει κοινωνικές συμμαχίες με το σύνολο των εκδοτών, προσδοκώντας στη στήριξή τους που θα του επιτρέψει να μακροημερεύσει στην εξουσία. Κι αυτό σε βάρος των ασφαλιστικών δικαιωμάτων χιλιάδων δημοσιογράφων, παρότι μάλιστα ο ΕΔΟΕΑΠ που καταργείται ήταν ένα από τα ελάχιστα αυτοδιοίκητα και αυτοδιαχειριζόμενα ταμεία που η λειτουργία του δε στηριζόταν σε κρατική χρηματοδότηση.

Έκτο, κατάργηση του ΕΚΑΣ με ακόμη ταχύτερους ρυθμούς, εισάγοντας αυστηρότερα εισοδηματικά κριτήρια. Το τρέχον έτος θα χάσουν το επίδομα περίπου 120.000 συνταξιούχοι που εισπράττουν τα 30 ευρώ και αρκετοί απ’ όσους παίρνουν τα 230 ευρώ. Η μείωση των ωφελουμένων του ΕΚΑΣ θα σηματοδοτήσει πολύ μεγαλύτερη επιδείνωση των όρων ζωής χιλιάδων φτωχών που ανήκουν στην τρίτη ηλικία, επειδή οι ωφελούμενοι πληρώνουν ως τώρα συμμετοχή 10% στη φαρμακευτική δαπάνη, αντί του 25% που είναι η γενική συμμετοχή.

Τέλος, με το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο του Κατρούγκαλου, που εισάγει έμμεση  ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις, δημιουργούνται μόνιμοι μηχανισμοί παρακολούθησης των δαπανών οι οποίοι θα ενεργοποιούν εργαλεία περικοπών κύριων και επικουρικών συντάξεων, σε περίπτωση που ξεπερασθεί το όριο του 16% του ΑΕΠ.

Διπλασιασμός φόρου εισοδήματος!

ΕΚΤΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

Τουλάχιστον 1,8 δισ. ευρώ επιπλέον φόρους θα πληρώσουν με την φορολογία εισοδήματος τα 8,5 εκ. φορολογουμένων με βάση το νομοσχέδιο που έδωσε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση, όπου το αφορολόγητο για μισθωτούς, συνταξιούχους και αγρότες μειώνεται από τα 9.550 ευρώ στα 9.100 ευρώ. Το αποτέλεσμα είναι πώς τα χαμηλότερα φορολογικά κλιμάκια (τα οποία σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες των πολιτικών απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ θα ελαφρύνονταν) τώρα θα πληρώσουν ακόμη και διπλάσιο φόρο! Για παράδειγμα όσοι έχουν ετήσιο εισόδημα 10.000 ενώ για το εισόδημα του 2015 θα πληρώσουν 100 ευρώ φόρο, για το εισόδημα του 2016 με το νέο νόμο θα πληρώσουν 200 ευρώ. Όσοι δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 15.000 ευρώ, μαζί με την εισφορά αλληλεγγύης, αντί για 1.305 ευρώ φόρο εισοδήματος το 2015, το 2016 θα πληρώσουν 1.366. Όσοι έχουν 17.000 ευρώ αντί για 1.759 θα πληρώσουν 1.850 ευρώ, κοκ.

Η κυβέρνηση για προπαγανδιστικούς λόγους προβάλλει την αύξηση στο φόρο που θα επέλθει (κυρίως εξ αιτίας της αυξημένης εισφοράς αλληλεγγύης) στα υψηλά εισοδηματικά κλιμάκια, προσπερνώντας την εξαιρετικά μικρή τους συμμετοχή στο σύνολο των φορολογικών εσόδων. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών εσόδων προέρχεται όλο και εντατικότερα από τα χαμηλότερα εισοδήματα.

Δραματικά θα είναι τα αποτελέσματα της φοροεπιδρομής στους ελεύθερους επαγγελματίες, που θα φορολογηθούν από το πρώτο ευρώ, με την κλίμακα των μισθωτών και συνταξιούχων. Μάλιστα, παρότι μειώνεται ο φορολογικός συντελεστής από 26% στο 22% οι περισσότεροι θα κληθούν να καταβάλλουν περισσότερες κρατήσεις λόγω αυξημένων ασφαλιστικών εισφορών (20% για σύνταξη, 6,95% για υγεία και 7% για επικουρική). Το αποτέλεσμα θα είναι χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες να αναγκαστούν να κλείσουν τα βιβλία τους και να αυξηθεί η αδήλωτη εργασία, καθώς θα είναι πολύ πιο συμφέρον να μη δηλώνονται οι αμοιβές…

ΕΜΜΕΣΟΙ ΦΟΡΟΙ: Χαράτσι στους πιο φτωχούς

ΑΥΞΗΣΗ ΦΠΑ ΑΠΟ 23% ΣΤΟ 24%

Η αύξηση του ΦΠΑ από το 23% στο 24% (όταν μέχρι το 2010 ήταν στο 19%) θα προκαλέσει αύξηση στο τελικό κόστος πωληθέντων κατά 3,5%, αν στην τιμή πώλησης μετακυλισθεί το ακριβές ποσοστό της αύξησης. Γεγονός σπάνιο, καθώς στις περισσότερες φορές η αύξηση των έμμεσων φόρων γίνεται αφορμή για χιονοστιβάδα αυξήσεων. Οι τελικές τιμές δηλαδή θα αυξηθούν πολύ περισσότερο, προκαλώντας μεγαλύτερη αφαίμαξη στις τσέπες των εργαζομένων. Να σημειωθεί δε πως χώρες όπως η Γερμανία και η Κύπρος έχουν ΦΠΑ 19%, χώρες όπως Γαλλία και η Αγγλία έχουν ΦΠΑ 20%, Βέλγιο και Ισπανία 21%, Ιταλία 22% και Ιρλανδία 23%. Καμία δηλαδή χώρα με συγκρίσιμη οικονομική δομή προς της Ελλάδας δεν έχει τόσο υψηλό ΦΠΑ.

Η αύξηση του ΦΠΑ δεν είναι κι η μοναδική αύξηση των έμμεσων φόρων που φέρνει η επιτυχής κατά την κυβέρνηση ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης. Παρότι ακόμη δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα, θεωρείται σίγουρο ότι έχει συμφωνηθεί: αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στη βενζίνη κατά 10 λεπτά (που θα την οδηγήσει από τα 1,34 ευρώ στα 1,47 ευρώ), αύξηση στην τιμή του υγραερίου κίνησης, του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο φυσικό αέριο, στο ειδικό τέλος κινητής τηλεφωνίας, στη συνδρομητική τηλεόραση και επιβολή νέου τέλους διαμονής στα ξενοδοχεία.

Η αύξηση των έμμεσων φόρων θα προκαλέσει δυσανάλογη επιβάρυνση των χαμηλών στρωμάτων (σε σχέση με τα υψηλότερα) καθώς απ’ αυτούς προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος της κατανάλωσης κι αποτελεί σίγουρη πηγή εσόδων για τον προϋπολογισμό και τους πιστωτές.

Δεν είναι όμως μόνο η νέα φτώχεια που θα φέρει η αύξηση των έμμεσων φόρων. Η αρνητική τους επίδραση θα φανεί και στα μακροοικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας καθώς θα οξύνουν την ύφεση κι αντί για 1% όπως είναι οι πρόσφατες εκτιμήσεις για το 2016 θα κλείσει σε χαμηλότερα επίπεδα. Η συρρίκνωση της ζήτησης καθώς μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος θα οδηγείται σε φόρους θα προκαλέσει μεγαλύτερη μείωση στην ιδιωτική κατανάλωση (που ούτως ή άλλως αναμενόταν να συρρικνωθεί κατά 1 έως 2%) και υψηλότερη ανεργία που κι αυτή αναμενόταν να αυξηθεί σε σχέση με το 2015. Εν ολίγοις μεγαλύτερη βύθιση στην ύφεση όπου παραδέρνει η ελληνική οικονομία από το 2008 και με φρενήρεις ρυθμούς από το 2010, καταρρίπτοντας το ένα παγκόσμιο ρεκόρ μετά το άλλο.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να διασκεδάσει αυτή την προοπτική (που είναι βέβαιη καθώς επαναλαμβάνεται σταθερά από το πρώτο μνημόνιο που υπέγραψε ο Παπανδρέου το 2010 μέχρι σήμερα) υποσχόμενη λαγούς με πετραχήλια: επενδύσεις και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, λόγω του κλίματος …αισιοδοξίας. Κανείς ωστόσο δεν πρόκειται να επενδύσει σε μια χώρα που η ύφεση θα εντείνει την αβεβαιότητα παρασέρνοντας, σαν ντόμινο, την μια επιχείρηση μετά την άλλη και δημιουργώντας αλλεπάλληλα κύματα χρεοκοπιών στην ιδιωτική οικονομία.

Για να μην επιβεβαιωθεί αυτή η προοπτική, και κυρίως για να μην υλοποιηθούν τα σχέδια περαιτέρω υποβάθμισης της θέσης των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων που οδηγούνται στην εξαθλίωση, πρέπει τα σχέδια κυβέρνησης και δανειστών να μείνουν στα χαρτιά. Τα νομοσχέδια που μετατρέπουν τις συντάξεις σε επιδόματα και επιβάλλουν στην Ελλάδα των ανύπαρκτων κοινωνικών παροχών (ακόμη και πριν το ξέσπασμα της κρίσης) μια από τις υψηλότερες φορολογίες στην Ευρώπη πρέπει να μείνουν στα χαρτιά!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 24 Απριλίου 2016

Στο δρόμο η γαλλική νεολαία

imageΣτο κενό φαίνεται να πέφτει η προσπάθεια της γαλλικής κυβέρνησης να οδηγήσει σε εκτόνωση το μεγαλειώδες κίνημα της νεολαίας που ξέσπασε ενάντια στην επιχειρούμενη αλλαγή του εργασιακού νόμου. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς προκειμένου να αποθαρρύνει τη νεολαία από τη συμμετοχή της στους αγώνες πρότεινε ένα πακέτο μέτρων, συνολικού κόστους έως 500 εκ. ευρώ, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει: στήριξη σε αποφοίτους ΑΕΙ για εύρεση πρώτης εργασίας, αύξηση του υποχρεωτικού κατώτατου μισθού για νέους εργαζόμενους, 25.000 υποτροφίες για φοιτητές, εγγύηση ενοικίου, πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη για νέους που ζουν μόνοι τους, χορήγηση επιδόματος και συμβουλευτική σε όσους βρίσκονται σε καθεστώς εργασιακής επισφάλειας, κοκ.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι προτάσεις του Γάλλου πρωθυπουργού παρουσιάστηκαν (κι έγιναν δεκτές με ικανοποίηση) στην Εθνική Ένωση Γάλλων Φοιτητών (UNEF), που είναι η μεγαλύτερη φοιτητική ένωση της χώρας με 19.000 μέλη. Τα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος νιώθουν μια οικειότητα με τη συγκεκριμένη ένωση γιατί ανέκαθεν αποτελούσε φυτώριο ανάδειξης στελεχών και βουλευτών του κόμματος. Ακόμη κι ο πρωθυπουργός κι ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα από την UNEF. Παρόλα αυτά το κύρος που απολαμβάνει σήμερα μεταξύ των ίδιων των φοιτητών είναι σκιά του παλιού της εαυτού, όπως δηλώνει το γεγονός ότι στις εκλογές συμμετέχει μόνο το 8,5% των 2,4 εκ. φοιτητών!

Καθόλου τυχαία λοιπόν οι προτάσεις της κυβέρνησης έγιναν δεκτές από την ηγεσία της φοιτητικής ένωσης, ενώ εκπρόσωποι άλλων οργανώσεων νεολαίας γύρισαν την πλάτη στην κυβέρνηση και απηύθυναν νέο κάλεσμα στη νεολαία και την κοινωνία για πανεθνική κινητοποίηση στις 28 Απριλίου. Οι πονοκέφαλοι για την κυβέρνηση θα συνεχιστούν…

Τα προβλήματα για τον Ολάντ ξεκίνησαν όταν επιχείρησε να φιλελευθεροποιήσει την αγορά εργασίας. Με επιχειρήματα που θα ζήλευε κι η Θάτσερ το αντεργατικό νομοσχέδιο της υπουργού Ελ Κομρί προέβλεπε τη διευκόλυνση των απολύσεων μέσω της μείωσης του ύψους της αποζημίωσης, την κατάργηση του νόμου για το 35ωρο που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση του Λαϊονέλ Ζοσπέν, τη μακροχρόνια διευθέτηση του ωραρίου εργασίας που προκαλεί την κατάργηση των σταθερών σχέσεων εργασίας ακόμη και του οκταώρου, κ.α. Η αντεργατική μεταρρύθμιση πολύ γρήγορα λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ που διαπέρασε το σώμα της γαλλικής κοινωνίας, από το κορυφή ως τα νύχια. Εναντίον της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας τάχθηκε πλήθος προσωπικοτήτων και διανοουμένων. Μεταξύ αυτών κι ο Τομά Πικετί, συγγραφέας του πολύκροτου βιβλίου, Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα, που με αρθρογραφία του στη Λε Μοντ ανέλυσε διεξοδικά το προφανές: γιατί η μείωση του κόστους των απολύσεων δεν θα μειώσει την ανεργία, που ξεπερνάει το 10% αποτελώντας χαίνουσα πληγή για τη γαλλική κοινωνία.

Όρθιοι τη νύχτα

Οι σημαντικότερες ωστόσο αντιδράσεις καταγράφηκαν στην ίδια την κοινωνία. Το κίνημα που δημιουργήθηκε ονομάστηκε «Όρθιοι τη Νύχτα» λόγω των καθημερινών ολονύχτιων συγκεντρώσεων στην Πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού, με τις οποίες έκανε αισθητή την παρουσία του. Ανάλογες συγκεντρώσεις έχουν οργανωθεί και σε πολλές δεκάδες ακόμη πόλεις της Γαλλίας. Η πρώτη συγκέντρωση οργανώθηκε στις 31 Μαρτίου και πολύ γρήγορα οι συγκεντρωμένοι διεύρυναν την κριτική τους απέναντι στη γαλλική κυβέρνηση, ξεκινώντας από τα Έγγραφα του Παναμά που αποδεικνύουν την ντε φάκτο φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου και φθάνοντας μέχρι το κλίμα τρομολαγνείας που καλλιεργεί η κυβέρνηση στα απόνερα των τρομοκρατικών επιθέσεων. Η πολλαπλή αμφισβήτηση της γαλλικής κυβέρνησης από τη νεολαία και τους εργαζόμενους ευνοείται και από τους αλλεπάλληλους κραδασμούς που δέχεται σε κάθε επίπεδο, ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2017.

Ξεχωρίζει για παράδειγμα η χαμηλή απήχηση του Ολάντ στην κοινωνία. Με βάση δημοσκόπηση της εταιρείας Ipsos, περισσότεροι από το 40% των ερωτηθέντων  δήλωσαν πως «δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένοι» από τις ενέργειες του Ολάντ, όταν το Νοέμβριο μετά τις επιθέσεις, «καθόλου ικανοποιημένο» δήλωνε το 29%. Έρευνα δε που δημοσιεύθηκε στις 30 Μαρτίου έδειξε ότι ο Ολάντ θα αποτύχει να περάσει στο δεύτερο γύρο, καθώς δε θα συγκεντρώσει πάνω από 16% των ψήφων στον πρώτο γύρο, εάν ο δεξιός πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ πάρει το χρίσμα της παράταξής του. Το ποσοστό που θα συγκεντρώσει τότε ο Σαρκοζύ θα ανέρχεται στο 21%, απέχοντας κι αυτός σημαντικά από την ηγέτη του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, Μαρί Λε Πεν, που φαίνεται πως θα βγει πρώτη κερδίζοντας 27% των ψήφων στον πρώτο γύρο.

Ο Ολάντ αμφισβητείται και από το εσωτερικό της κυβέρνησής του καθώς την αυτόνομη κάθοδο του στην πολιτική σχεδιάζει κι ο 38χρονος υπουργός Οικονομικών, Εμανουέλ Μακρόν, που πριν εισέλθει στην πολιτική ως οικονομικός σύμβουλος του Ολάντ, εργαζόταν σε αμερικανική επενδυτική τράπεζα. Ο Μακρόν ουδέποτε διετέλεσε ούτε καν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος κι επίσης ποτέ δεν έχει εκλεγεί. Τίποτε ωστόσο δεν τον εμπόδισε να ιδρύσει το δικό του κόμμα, με την επωνυμία «Σε κίνηση!» (En marche!) που γρήγορα αγκαλιάστηκε από τα ΜΜΕ και προβλήθηκε σαν η επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος της Γαλλίας. Όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις (βλ. Ποτάμι στην Ελλάδα και το κόμμα των Πολιτών στην Ισπανία) το νέο κόμμα του Μακρόν στη Γαλλία, παρότι είναι βαθιά νεοφιλελεύθερο κι εχθρικό απέναντι στο κόσμο της εργασίας ψαρεύει στα θολά πολιτικά νερά, δηλώνοντας ότι βρίσκεται πάνω και μετά τη διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.

Πλήγμα στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης

Πλήγμα στον Ολάντ κι ενδεικτικό στοιχείο της πολιτικής του αδυναμίας είναι και οι αντιδράσεις που συναντά το σχέδιο μονιμοποίησης και γενίκευσης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, που επιβλήθηκε μετά την επίθεση στις 14 Νοεμβρίου 2015, η οποία άφησε πίσω της 130 νεκρούς. Το σχέδιο του Ολάντ να αφαιρείται η γαλλική υπηκοότητα απ’ όσους έχουν βρεθεί ένοχοι για τρομοκρατία και διαθέτουν διπλή υπηκοότητα συνάντησε την αντίδραση ακόμη και βουλευτών του Σαρκοζύ, που στο πρόσφατο παρελθόν ξιφουλκούσαν υπέρ των …υπερβολικών ελευθεριών.

Η σημαντικότερη πρόκληση που δέχεται όμως ο Ολάντ είναι από κάτω κι από τα αριστερά. Η μαζική αντίδραση ενάντια στην ελαστικοποίηση της εργασίας αποτελεί σημείο τομής γιατί θυμίζει το κίνημα των Πλατειών που ξέσπασε το 2011 στην Ισπανία και τις ΗΠΑ και πολύ γρήγορα μεταδόθηκε σε πολλές άλλες χώρες. Επίσης, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, η κοινή δράση νεολαίας και εργατών στην πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι ακυρώνει την προσπάθεια διχασμού μεταξύ των γενεών, που η μια γενιά ρίχνει το βάρος της ευθύνης για την ανεργία και την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων στην άλλη. Η Γαλλία δείχνει το δρόμο της ενότητας και των κοινών αγώνων απέναντι όχι μόνο στους εργοδότες που κερδίζουν απ’ αυτή την αντιπαράθεση αλλά και στις κυβερνήσεις που ψηφίζουν αντεργατικούς νόμους, κατά παραγγελία των εργοδοτών!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 15 Απριλίου 2016

Συνέντευξη Μάνιας Παπαδημητρίου: “Συγκλονίζει η Ρέιτσελ Κόρι”!

 

sel 15Στο Θέατρο Παραμυθίας από τις 16 Μαρτίου 2016 και για λίγες ακόμη παραστάσεις ανεβαίνει το έργο Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι, που αναφέρεται στη ζωή και το θάνατο της αμερικανοεβραίας αγωνίστριας που έλιωσε η ισραηλινή μπουλντόζα στη Γάζα. Με αφορμή αυτές τις παραστάσεις συζητούμε με τη σκηνοθέτη του έργου Μάνια Παπαδημητρίου.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

 

– Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για το έργο Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι; 

– Το έργο αυτό είναι μια σύνθεση των ημερολογίων της Ρέιτσελ Κόρυ και των e-mails που έστελνε στους γονείς της από τη Γάζα. Τη σύνθεση έκαναν ο Άλαν Ρίκμαν και η Κατερίνα Βίνερ. Δηλαδή το έργο είναι προϊόν της συνεργασίας ενός σπουδαίου ηθοποιού και σκηνοθέτη και μιας δημοσιογράφου της Γκάρντιαν. Είχα διαβάσει το κείμενο το 2003 κατά προτροπή της Έφης Μαρίνου και συγκλονίστηκα. Από το 2003 που ήρθε αυτό το κείμενο στα χέρια μου πάντα ανατρέχω σ’ αυτό. Έχω κάνει δυο φορές παράσταση, το δίνω στα παιδιά στη σχολή και το λατρεύουν και νιώθω ότι δυστυχώς δεν παλιώνει. Και λέω δυστυχώς γιατί το θέμα Παλαιστίνη είναι μια από τις μεγαλύτερες αδικίες που συμβαίνουν στη γη. Πρέπει κάποτε να λυθεί και να μιλάμε για τη Ρέιτσελ Κόρυ σαν μια ηρωίδα ενός θέματος που επιτέλους λύθηκε και όχι σαν ένα ακόμα θύμα μιας τραγωδίας που συνεχίζεται και δεν τελειώνει ποτέ.

– Πώς εξηγείς τις οργισμένες αντιδράσεις του εβραϊκού λόμπι που οδήγησαν ακόμη και στην ακύρωση παραστάσεων;

– Οι αντιδράσεις του σιωνιστικού λόμπι είναι φυσιολογικές καθώς η Ρέιτσελ Κόρυ είναι αμερικανοεβραία και άρα καταγγέλλει φύσει και θέσει το έγκλημα του ισραηλινού κράτους απέναντι στην Γάζα… «Από τα μέσα» που λένε στην πολιτική. Αυτό είναι πάντα πολύ «ενοχλητικό» για εκείνον που θέλει πάση θυσία να επιβάλει τη δύναμη του πάνω στον αδύναμο αδιαφορώντας για το ύψος της ύβρεως και της αδικίας που κάνει πάνω στο ανθρώπινο είδος και σε κάθε έννοια ηθικής. Όμως αυτές οι αντιδράσεις είναι που δυναμώνουν και το σθένος όσων πιστεύουμε πως το θέμα με το οποίο ασχολιόμαστε είναι σημαντικό και δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω.

– Η ανταπόκριση που έχει βρει στο ελληνικό κοινό είναι μεγάλη και ειδικά στον κόσμο της Αριστεράς. Συνδυάζεται αυτή η υποδοχή με τα πήγαινε – έλα των υπουργών του Τσίπρα και του ίδιου στο Ισραήλ; 

– Η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα είχε πολλάκις και παντοιοτρόπως καταγγείλει όλα όσα τώρα αναγκάζεται ή επιλέγει για λόγους που κανείς μας δεν γνωρίζει να κάνει. Ένας απ’ αυτούς τους τομείς είναι και η προσχώρηση στον ισραηλινό στρατιωτικό άξονα. Όμως η κυβέρνηση και το κράτος είναι ένα πράγμα και η βουλή και οι πολίτες ένα άλλο. Οι πολίτες μπορούν να λένε το σωστό κι έτσι να βοηθούν πιέζοντας και δημιουργώντας τα κατάλληλα ηθικά διλήμματα στις κυβερνήσεις. Η τέχνη μπορεί να βοηθήσει σ’ αυτό. Γιατί έχει τεράστια συγκινησιακή δύναμη όταν εκφράζει την αλήθεια.

– Σχετίζεται η στάση της κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ με την αποχώρησή σου από το ΣΥΡΙΖΑ;

– Είχα αποχωρήσει νωρίτερα αλλά κι αυτό είναι ένα πράγμα που δεν θα μπορούσα να δικαιολογήσω στον εαυτό μου.

– Η οικονομική κρίση και οι πολιτικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών πώς επέδρασαν στον καλλιτεχνικό κόσμο;

– Ο καλλιτεχνικός κόσμος υποφέρει τα πάνδεινα από την οικονομική κρίση. Εδώ και 20 χρόνια γνωρίζουμε εμείς οι καλλιτέχνες πως η φτώχεια είναι έξω από την πόρτα μας. Τώρα που μπήκε μες στα σπίτια αρχίζει να λειτουργεί κι η λογοκρισία. Μέχρι χθες υπήρχε η αυτολογοκρισία για να μπορείς να βρίσκεις δουλειές. Τώρα η αυτολογοκρισία δίνει τη θέση της σιγά – σιγά στην πραγματική. Η απόσυρση χορηγιών από μια τράπεζα, η απομάκρυνση καλλιτεχνών από συγκεκριμένα πρότζεκτς, τα tweets της αμερικανικής πρεσβείας κλπ. κλπ είναι κανονική λογοκρισία. Και πιστεύω πως είναι ακόμα η αρχή.

– ​Πρόσφατα, ο χώρος των τεχνών ​αντέδρασε ασυνήθιστα έντονα στην επιλογή του υπουργού Πολιτισμού Α. Μπαλτά να διορίσει ως καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών τον Βέλγο καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ, ο οποίος κατόπιν των αντιδράσεων που σημειώθηκαν τελικά παραιτήθηκε. Ποιά είναι η γνώμη σου στο θέμα;

– Στο ελληνικό φεστιβάλ εδώ και 10 χρόνια δουλεύει κυρίως μια ή καλύτερα δυο παρέες Η μια ήταν το λεγόμενο dream team όπως το είχε ορίσει ο Λούκος και τα ιδρύματα και η άλλη οι ευνοούμενοι κάποιων επιχειρηματιών που χρηματοδοτούν τον πολιτισμό. Το γεγονός ότι επελέγη ένας άνθρωπος που είχε σκοπό να αλλάξει το παιχνίδι κατά την γνώμη μου ήταν καλό. Όμως από την άλλη δεν μπορώ να διανοηθώ ότι είναι δυνατόν να διευθύνει ένα φεστιβάλ θεάτρου μιας χώρας ένας καλλιτέχνης που δεν γνωρίζει την γλώσσα της. Για μένα σημασία θα είχε ποιος θα ήταν ο σύμβουλος περί των ελληνικών παραγωγών. Και επ’ αυτού δεν υπήρχε καμία πρόταση προς το παρόν. Το θέατρο είναι μια τέχνη που κανείς μπορεί να την παράξει μόνο στην μητρική του γλώσσα. Αν το ελληνικό φεστιβάλ δεν έχει ικανό αριθμό ελληνικών παραγωγών αυτό αναπόφευκτα στρέφεται ευθέως εναντίον της γλώσσας και άρα του πολιτισμού αυτής της χώρας… Ίσως είχε ο Φαμπρ σκοπό να βοηθήσει στο μέλλον προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά δυστυχώς δεν είχε τα εργαλεία για να βοηθήσει και βέβαια το να επιλέξει σε πρώτη φάση 5 σχέδια στα οποία ενέχεται ο ίδιος ως καλλιτέχνης δείχνει μια στάση που δικαίως εξέγειρε τον καλλιτεχνικό κόσμο… Ο οποίος καλλιτεχνικός κόσμος, όπως είπα και προηγουμένως  πένεται απολύτως και το φεστιβάλ του χρωστούσε συγκεκριμένα ποσά που κινδύνευαν να μην αποπληρωθούν ποτέ καθώς θα άλλαζε η επωνυμία του φεστιβάλ και τα χρέη θα έπρεπε να αποπληρωθούν από άλλο φορέα.

Έχουμε προβλήματα μεταξύ μας αλλά μπορούμε να τα λύσουμε και χωρίς μεσάζοντες. Ο νέος διευθυντής ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ήδη ανακοίνωσε ότι από Δευτέρα θ αρχίσουν να πληρώνονται οι άνθρωποι Είναι πολύ σημαντικό αυτό γιατί περιμένουν κάποια ποσά από πέρυσι το καλοκαίρι… Αυτό κάποιος που έχει έναν κανονικό μισθό, έστω και μικρό, δεν μπορεί να το καταλάβει. Μιλάμε για ολοκληρωμένη εργασία που μπορεί να έχουν κάνει οι άνθρωποι, ουσιαστικά πληρώνοντας απ την τσέπη τους ακόμη και το ταξίδι για να πάνε εκεί που θα παίξουν… Είναι εξοργιστικό… Το θέατρο στην Ελλάδα γίνεται πάνω στις πλάτες των καλλιτεχνών που το παράγουν. Στην πραγματικότητα οι καλλιτέχνες οι ίδιοι είναι οι υψηλοί χορηγοί των παραγωγών και κανένας άλλος.

– Στους καλλιτέχνες ποιό μερίδιο αναλογεί για την ανατροπή της βαρβαρότητας που ζούμε;

– Οι καλλιτέχνες αν ήμασταν πιο έξυπνοι και λιγότερο ανταγωνιστικοί ο ένας με τον άλλον θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά. Γιατί διαισθανόμαστε τα πράγματα πριν συμβούν και ξέρουμε να κάνουμε μεγάλη φασαρία. Δυστυχώς μας έχουν διχάσει με τους γνωστούς τρόπους που διχάζουν και την Αριστερά: Με δωράκια που τα χρυσό πληρώνουμε από ‘δω η λίγη τρομοκρατία που μας κάνει να λουφάζουμε από κει… Όποιος τολμήσει να ορθώσει το ανάστημα του και να ζητήσει το απλό πράγμα, για παράδειγμα να πληρώνεται, γίνεται μαύρο πρόβατο και τον κυνηγάνε όλοι μαζί. Και ο εργοδότης που δεν θέλει να πληρώσει και οι άλλοι που δεν τολμούν να το ζητήσουν. Η κρίση τα έχει κάνει όλα χειρότερα αφού όλοι (και αυτοί που δεν έχουν αλλά και αυτοί που έχουν) επικαλούνται την οικονομική ανέχεια για να μη δώσουν ούτε τα απαραίτητα… Προσωπικά χωρίζω πια τους καλλιτέχνες, όπως και όλους τους σχετιζόμενους με τα ζητήματα της τέχνης, σε όσους αντιλαμβάνονται τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και τις σέβονται και σ’ εκείνους που απλώς κοιτάνε την πάρτη τους και νοιάζονται μόνο να νικήσουν και τις τελευταίες ηθικές αναστολές ώστε να πετύχουν το σκοπό τους. Ο Κουν έκανε θέατρο μέσα στην κατοχή και όσα έβγαζε τα μοίραζε σε όλους. Έτρωγαν όλοι μαζί. Έγινε διάσημος μέσα σε 40 χρόνια και ζούσε στο ίδιο διαμέρισμα. Πέθανε χωρίς προσωπική περιουσία. Κι οι πρώτοι μαθητές του το ίδιο. Έτσι μόνο γίνεται, δεν γίνεται αλλιώς. Όλα τ’ άλλα είναι «άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε». Η κρίση μας δοκιμάζει όλους και θα μας δοκιμάσει περισσότερο. Αν αγαπάμε την τέχνη και τη γλώσσα μας αυτό τώρα θα φανεί. Αν θέλει κάποιος να αξιολογήσει την τέχνη καλό είναι να γυρίσει πίσω στο χρόνο και να δει ο καθένας μας τι έκανε και πόσα απ’ αυτά θα μείνουν στη μνήμη. Αυτό είναι ένα ισχυρό κριτήριο για την τέχνη. Η διάρκεια είναι το μόνο που μπορεί να νικήσει το λάιφ στάιλ και τα επικοινωνιακά τρικ.

-Σε ό,τι αφορά τα εργασιακά δικαιώματα των ηθοποιών;

– Κατά την γνώμη μου είναι σημαντική η ανακοίνωση του υπουργού Πολιτισμού Αρ. Μπαλτά για την διαβάθμιση των πτυχίων των καλλιτεχνών (ηθοποιών, χορευτών, κινηματογραφιστών, μουσικών). Είναι ένα πρώτο βήμα σεβασμού στον πολιτισμό. Χρειάζεται οι καλλιτέχνες να έχουν στα χέρια τους κάτι που να αποδεικνύει τις σπουδές τους. Είναι απαράδεκτο να θεωρούνται (ενώ έχουν σπουδάσει) απλοί απόφοιτοι λυκείου γιατί απλώς δεν φρόντισε ποτέ να συνεννοηθεί το υπουργείο Πολιτισμού με το υπουργείο Παιδείας μέσα στα προηγούμενα 35 χρόνια. Η Μελίνα Μερκούρη το 1983 έφτιαξε ένα προεδρικό διάταγμα στο οποίο υπήχθη η επαγγελματική καλλιτεχνική παιδεία και από την κατάργηση της Μπολόνια το 2003 μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί ένας τρόπος να διαβαθμίζονται τα πτυχία. Είναι απαράδεκτο τόσο εκπαιδευτικά όσο και εργασιακά και ηθικά… Το βήμα της διαβάθμισης είναι ένα γενναίο βήμα που πρέπει να γίνει.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν, στις 17 Απριλίου 2016