Home » 2016 » January

Monthly Archives: January 2016

Ένας φασίστας για πρόεδρος Δημοκρατίας στην Πορτογαλία

sel 24 basiΣτην Πορτογαλία, όποτε ο δρόμος για τις προεδρικές κάλπες μυρίζει αποχή πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα. Το ρεκόρ αποχής (53,6%) καταγράφηκε το 2011 κι έτσι εξελέγη ο δεξιός Καβάκου Σίλβα. Το δεύτερο ρεκόρ αποχής (51,2%) σημειώθηκε την Κυριακή 24 Ιανουαρίου και νικητής των προεδρικών εκλογών αναδείχθηκε ένας δηλωμένος φασίστας οπαδός του δικτάτορα Σαλαζάρ κι εκ των ιδρυτών της μεταδικτατορικής Δεξιάς της Πορτογαλίας. Για να μη χάνεται η συνέχεια…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αδιαφορία των Πορτογάλων ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενη μετά τις καθημερινές επιδείξεις «μετριοπάθειας» του βασικού ανταγωνιστή του, ανεξάρτητου αριστερού υποψηφίου, Αντόνιου ντε Σαμπαΐου Νοβόα. «Δεν υποστηρίζω καμία ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν υποστηρίζω ότι εμείς, πρέπει μονομερώς να διαγράψουμε το χρέος. Όμως υποστηρίζω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να δείξει αλληλεγγύη στις χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα. Πρέπει να βρούμε ρεαλιστικές και πρακτικές λύσεις για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του χρέους. Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να αναπτυχθεί η οικονομία μας, ενώ δεν μπορούμε να διατηρήσουμε το κοινωνικό κράτος», ήταν τα λόγια του. Η πρόθεσή του «αριστερού» υποψηφίου σαφής: Να λειτουργήσει σαν αντίβαρο και τροχοπέδη απέναντι σε οποιαδήποτε μέτρα ελάφρυνσης της βαριάς κληρονομιάς των μνημονίων, όπως αυτά που εφάρμοσε πρόσφατα η αριστερή κυβέρνηση (κατάργηση περικοπών σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, μείωση φόρων, επαναφορά ορισμένων κοινωνικών παροχών, κ.α.).

Μόνο που αυτό το ρόλο μπορούσε να τον παίξει καλύτερα ο ακροδεξιός Μαρτσέλου Ρεμπέλου ντε Σούσα. Η ανάληψη των καθηκόντων του προέδρου της Δημοκρατίας από το νέο πρόεδρο θα σηματοδοτήσει μια περίοδο έντασης και συνεχών αντιπαραθέσεων με την αριστερή κυβέρνηση που ανέδειξαν οι εκλογές της 4ης Οκτώβρη, χωρίς να αποκλείεται κι η ρήξη. Δεδομένων των υπερεξουσιών που διαθέτει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε σημείο ακόμη και να παύει μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και να προκηρύξει εκλογές, δεν αποκλείεται ο ακροδεξιός νέος πρόεδρος να πετύχει εκεί που απέτυχε ο προκάτοχός του, Καβάκου Σίλβα: Να ακυρώσει, με αντιδημοκρατικά μέσα, τη δυνατότητα εφαρμογής μιας εναλλακτικής απέναντι στην ακραία λιτότητα πολιτικής, όπως αυτή που πρεσβεύει ο πρωθυπουργός Αντόνιου Κόστα.

Αρωγό σε αυτή την προσπάθεια ο νέος ακροδεξιός πρόεδρος έχει ήδη την ΕΕ και την Τρόικα, η οποία …αναγεννήθηκε από τις στάχτες της. Στη βάση της απόφασης της ΕΕ, που προβλέπει συνέχιση της επιτήρησης σε κάθε οικονομία που δανειοδοτήθηκε από το μηχανισμό μέχρι την αποπληρωμή του 75% των δανείων, η επιστροφή της Τρόικας την εβδομάδα που πέρασε έκρυβε εκπλήξεις. Ειδικότερα, το τράβηγμα του αφτιού της νέας κυβέρνησης σχετικά με το υψηλό έλλειμμα, που με μαθηματική βεβαιότητα θα οδηγήσει στη λήψη αντιλαϊκών μέτρων ή την ακύρωση προεκλογικών εξαγγελιών…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν, στις 31 Ιανουαρίου 2016

Advertisements

Επιτροπή Αλήθειας: τεκμηριώνοντας την ανάγκη διαγραφής του χρέους

epitropiΜετά από εργασίες μηνών μεταξύ δεκάδων επιστημόνων (κυρίως οικονομολόγων και συνταγματολόγων) από πολλές χώρες του κόσμου, δόθηκε στη δημοσιότητα στις 18 Ιουνίου το προκαταρκτικό πόρισμα της Επιτροπής Ελέγχου Δημόσιου Χρέους δημιουργώντας ένα σοβαρότατο πολιτικό ζήτημα στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που, εκείνη τη συγκυρία, συνέχιζε τις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές.

Λεωνίδας Βατικιώτης

Το προκαταρκτικό πόρισμα παίρνει τη σκυτάλη από τους αγώνες για τη μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους, κι επίσης τους στηρίζει με μια επιχειρηματολογία που δημιουργεί ένα ασυνήθιστα θετικό προηγούμενο. Ποτέ άλλοτε σε ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, και δη μέλος της ΕΕ, δεν έχει συμβεί μια επιτροπή με το κύρος που της δίνει η συγκρότησή της από τη Βουλή, να αποφασίζει πως το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να πληρωθεί.

Σημείο αφετηρίας του πορίσματος είναι ο χαρακτηρισμός του δημόσιου χρέους της Ελλάδας ως: Πρώτο, αθέμιτου («είναι χρέος που η αποπληρωμή του δεν μπορεί να ζητηθεί από τον οφειλέτη, είτε διότι είτε το ίδιο το δάνειο, η εξασφάλιση ή εγγύησή είτε οι όροι και οι προϋποθέσεις του δανείου, εξασφάλισης ή εγγύησης παραβιάζουν το εθνικό ή διεθνές δίκαιο…», με βάση τον ορισμό που δίνεται στις πρώτες κιόλας σελίδες), δεύτερο, παράνομου («χρέους κατά τη σύναψη του οποίου δεν τηρήθηκαν οι νομικές διαδικασίες»), τρίτο, επονείδιστου ή απεχθούς («χρέος για το οποίο ο δανειστής γνώριζε, ή όφειλε να γνωρίζει ότι συνάφθηκε κατά παράβαση των δημοκρατικών αρχών… και το οποίο δε χρησιμοποιήθηκε για τη βέλτιστη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού του δανειζόμενου κράτους ή το οποίο είναι καταχρηστικό και στερεί από το λαό θεμελιώδη… δικαιώματα») και τέταρτο, μη βιώσιμο («χρέος το οποίο δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς να πληγεί σοβαρά η δυνατότητα ή ικανότητα του δανειζόμενου κράτους να εκπληρώνει τις βασικές του υποχρεώσεις στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»). Και οι τέσσερις όροι (αθέμιτο, παράνομο, επονείδιστο και μη βιώσιμο) είναι νομικοί και παράγουν συγκεκριμένες αξιώσεις εκ μέρους του ελληνικού κράτους έναντι των πιστωτών του.

Το μεγαλύτερο μέρος του πορίσματος παραθέτει τις αιτίες δημιουργίας και τους όρους υπό τους οποίους γιγαντώθηκε το ελληνικό δημόσιο χρέος από τη δεκαετία του ’80 μέχρι τις μέρες μας, δείχνοντας ότι δεν είναι χρέος του ελληνικού λαού. Αναιρεί δηλαδή με στοιχεία τους ισχυρισμούς του Πάγκαλου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», ή πως το χρέος είναι δημιούργημα του ελληνικού λαού.

Το τελευταίο μέρος του πορίσματος, που παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου από την τότε πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου και άλλα μέλη της Επιτροπής, στις 19 Ιουνίου, αναφέρεται στα επιχειρήματα και τα άρθρα του διεθνούς δικαίου που μπορεί να επικαλεστεί μια ελληνική κυβέρνηση για να προχωρήσει στη μονομερή διαγραφή του χρέους. Απαντάει δηλαδή στο χιλιοειπωμένο και …θεμιτό ερώτημα «πως είναι δυνατό να διαγραφεί το χρέος»… Πρόκειται για ένα ερώτημα που δεν αποτελεί βυζαντινολογία ούτε περιττολογία, καθώς από το 2010 ακόμη ΜΜΕ και πολιτικοί των αστικών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζουν την αποπληρωμή του χρέους είτε ως ύψιστη ηθική υποχρέωση είτε ως επιβεβλημένη στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, ταυτίζοντας ετσιθελικά τη διαγραφή με την αυθαιρεσία και την παραβίαση της διεθνούς έννομης τάξης. Όταν συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Δηλαδή, η πληρωμή του χρέους σήμερα ισοδυναμεί με την υποταγή στο δίκαιο του ισχυρού, ενώ η παύση πληρωμών και η διαγραφή αποτελεί πράξη σεβασμού του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα εργατικά δικαιώματα.

Ξεκινάει με τα εξής το εν λόγω κεφάλαιο: «Διάφοροι νομικοί μηχανισμοί παρέχουν στα κράτη το δικαίωμα μονομερούς αποκήρυξης ή αναστολής της αποπληρωμής χρεών που είναι αθέμιτα, επονείδιστα, παράνομα ή μη βιώσιμα… Η μονομερής αποκήρυξη του χρέους βρίσκει νομικό έρεισμα σε υπερισχύοντες συλλογισμούς δικαιοσύνης και ισονομίας, αλλά εδράζεται επίσης στην εθνική κυριαρχία και την αυτοδιάθεση των λαών».

Παράδοση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στους πιστωτές

Η Επιτροπή Αλήθειας απέδειξε την πολιτική της ανεξαρτησία και το ριζοσπαστικό της προσανατολισμό με το δεύτερο πόρισμα που έδωσε στη δημοσιότητα την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου και αφορούσε το τρίτο μνημόνιο και το τρίτο δάνειο που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τον Αύγουστο το 2015, στα χνάρια των προηγούμενων κυβερνήσεων του Παπανδρέου, του Παπαδήμου και του Σαμαρά. Και αυτό το δάνειο και το μνημόνιο χαρακτηρίστηκαν «παράνομα, αθέμιτα και απεχθή». Αναφέρει κατά λέξη: «Το τρίτο μνημόνιο συνεργασίας, όπως και η δανειακή σύμβαση που υπογράφτηκε τον Αύγουστο το 2015, παραβιάζει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα του ελληνικού λαού (τόσο τα αστικά και πολιτικά, όσο και τα κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα) όπως αυτά καθορίζονται στο ελληνικό Σύνταγμα και στο διεθνές δίκαιο (συμβατικό και εθιμικό)». Μάλιστα η Επιτροπή δεν παρέλειψε να επικρίνει την κυβέρνηση για την ταπεινωτική της παράδοση στους πιστωτές και την απροθυμία της να χρησιμοποιήσει το πόρισμα στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Εξέλιξη που απέδειξε αυτό που ήταν εξ αρχής ορατό: ότι η παρουσία του έλληνα πρωθυπουργού στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Επιτροπής Αλήθειας ξεχείλιζε υποκρισίας! Αναφέρει λοιπόν η ενδιάμεση έκθεση της επιτροπής: «Η Επιτροπή θα ήθελε να εκφράσει τη βαθιά απογοήτευσή της για το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έλαβε υπ’ όψη ούτε στο ελάχιστο τα συμπεράσματα της προκαταρκτικής έκθεσης της επιτροπής κατά τις διαπραγματεύσεις της με τους πιστωτές. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, συμφώνησε ώστε να μην υπάρξει κανενός είδους κούρεμα στο χρέος παρότι γνώριζε πολύ καλά τον απεχθή, παράνομο και αθέμιτο χαρακτήρα τους χρέους της χώρας».

Παρότι η επιτροπή εξ αρχής έδειξε τόσο το ριζοσπαστικό της χαρακτήρα όσο και την πολιτική της ανεξαρτησία η υποδοχή που συνάντησε τόσο από το ΚΚΕ όσο και από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, πλην ελαχίστων και τιμητικών εξαιρέσεων, ήταν αντιστρόφως ανάλογη της συμβολής της στην υπόθεση τεκμηρίωσης και προβολής του αιτήματος διαγραφής του χρέους. Μάλιστα σε μια πραγματικά εξαιρετική συγκυρία ΚΚΕ και εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ταυτίστηκαν με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αδιαφόρησε παντελώς για το πόρισμα. Αν όμως η στάση του ΣΥΡΙΖΑ υπαγορεύτηκε από την πλήρη του παράδοση στους πιστωτές και τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή του, με αφορμή την υπογραφή του στη συμφωνία υποδούλωσης της 12ης Ιουλίου, οι λόγοι που οδήγησαν ΚΚΕ και εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στην ίδια στάση υπαγορεύτηκαν από τελείως διαφορετικά κίνητρα που συνέκλιναν σε ένα κράμα χρόνιων ιδεοληψιών και ιδιοκτησιακής αντίληψης για την αλήθεια. Ως βασικά του συστατικά είχε: Την υποτίμηση του βάθους των αντιθέσεων και διαφωνιών στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος – γνώρισμα μιας αστυνομικής αντίληψης της πολιτικής που δε δικαιολογείται από τη λεηλασία της επαναστατικής Αριστεράς από το ρεφορμισμό (…μάλλον την τροφοδοτεί). Επίσης, την αδιαφορία για την τεκμηρίωση ακόμη και προτάσεων που αποτελούν αιχμή του δόρατος, σύμπτωμα ιδεολογικής πενίας στο πλαίσιο της οποίας η επανάληψη μιας θέσης ενέχει θέση απόδειξης κι ας βρίθει η περιρρέουσα πραγματικότητα ενδείξεων για την μικρή πειστικότητα θέσεων που βρίσκονται στην προμετωπίδα το προγράμματος της επαναστατικής Αριστεράς. Τέλος, και σε συνάρτηση με το προηγούμενο, είναι η χαμηλή αυτοπεποίθηση κι η απροθυμία ιδεολογικής αντιπαράθεσης, αδυναμίες που βρίσκονται σε διαλεκτική αλληλοσύνδεση με την ευκολία καταφυγής σε «οργανωτικά μέτρα». Κι όταν η αιτιολογική τους βάση αποδεικνύεται πλάνη μεγαλοπρεπής που εξέθεσε όσους την πίστεψαν, επιλέγεται και πάλι η σιωπή, αντί μιας ειλικρινούς ανασκευής που πλην των άλλων και προφανών, όπως η αποκατάσταση της αλήθειας, θα τιμούσε και του μελλοντικού λόγου το αληθές των κηρύκων της. Στοιχείο αισιοδοξίας είναι πάντως πως αντίστοιχα λάθη στο απώτερο μέλλον πάντα αναγνωρίζονται και διορθώνονται…

Στο άμεσο μέλλον ωστόσο, η επιτροπή θα αξιοποιήσει όλο αυτό το θετικό φορτίο του έργου της συνεχίζοντας τη λειτουργία της κι επιχειρώντας να κάνει κτήμα του ίδιου του λαού τα συμπεράσματά της. Με αυτόν τον τρόπο θα συμβάλει στους αναγκαίους λαϊκούς αγώνες για τη μονομερή διαγραφή του χρέους.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Ουτοπία, τ.113, τεύχος Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου 2015 (περισσότερα εδώ).

Δεν είναι πραξικόπημα, είναι η νέα μας κανονικότητα!

978-978x600Όταν μία κατάσταση ακραία κι εξαιρετική επαναλαμβάνεται στη μία χώρα μετά την άλλη κι επίσης μονιμοποιείται, τότε η φράση «είναι πραξικόπημα» που κυκλοφόρησε στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Twitter κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές στις 12 Ιουλίου 2015, αδυνατεί, αποτυγχάνει να περιγράψει τη νέα κατάσταση με την οποία είμαστε αντιμέτωποι. Για την ακρίβεια το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί, «δεν είναι πραξικόπημα», είναι η νέα μας κανονικότητα!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αυτό το νέο πολιτικό περιβάλλον περιγράφει και αποκαλύπτει το νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο This Is Not A Coup (Δεν είναι πραξικόπημα) των δημιουργών των ντοκιμαντέρ Debtocracy (με θέμα το δημόσιο χρέος, 2011), Catastroika (με θέμα τις ιδιωτικοποιήσεις, 2012) και Fascism Inc. (με θέμα τη Χρυσή Αυγή, 2014), με τον Άρη Χατζηστεφάνου να αποτελεί την ψυχή της ομάδας και (πέραν του γράφοντα) καθοριστική συμβολή να έχουν ο Άρης Τριανταφύλλου (μοντάζ – σκηνοθετική επιμέλεια) και ο Θάνος Τσάντας (υπεύθυνος παραγωγής).

Στη «νέα μας κανονικότητα», προφανώς η Ελλάδα ξεχωρίζει. Δεν έχει καμία σημασία που ο ελληνικός λαός στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 ψήφισε να τερματιστεί η λιτότητα, «μαυρίζοντας» τα μνημονιακά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει καμία επίσης σημασία που στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, με ποσοστό 61,31%, απέρριψε τις προτάσεις των δανειστών (νέες περικοπές δαπανών, νέοι φόροι, κ.α.). Σημασία έχει πως ήταν άλλες οι βουλές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποίαμε μια αξιοζήλευτη ψυχρότητα έγραψε στα παλιότερα των υποδημάτων της τη βούληση του ελληνικού λαού και της κυβέρνησής του. Το ρόλο του μπράβου σε αυτή τη βρόμικη δουλειά ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που αμέσως μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να δυσχεραίνει τους όρους χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας. Οι εκβιασμοί κι οι μονομερείς ενέργειες των πιστωτών έφτασαν στο αποκορύφωμά τους με την επιβολή των capitalcontrols, όταν με τις ουρές στα ΑΤΜ των τραπεζών επιχειρήθηκε να καμφθεί η θέληση του ελληνικού λαού και να επικρατήσει πανικός, ώστε να αναγκαστεί η κυβέρνηση να υποχωρήσει – κάτι που στη συνέχεια έπραξε από μόνη της κι όταν η δύναμή της ήταν στο απόγειο. Η ΕΚΤ, εν συντομία, απεκδύθηκε του τεχνοκρατικού και υποτίθεται ουδέτερου ρόλου της και ανέλαβε πολιτικά καθήκοντα. Μετατράπηκε στο τελευταίο όπλο των δυνάμεων της συντήρησης και της φτωχοποίησης του ελληνικού λαού. Σε αυτό το βωμό μάλιστα δεν είχε πρόβλημα να παραβιάσει ακόμη και το καταστατικό της, καθώς η παροχή ρευστότητας είναι η πιο βασική υποχρέωση που αναλαμβάνει έναντι εκείνων των κρατών που υιοθέτησαν το ενιαίο νόμισμα.

Το νέο ντοκιμαντέρ, που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο, θα αναφερθεί και σε άλλα κορυφαία πολιτικά γεγονότα, που αποδεικνύουν ότι η ΕΕ κάθε άλλο παρά εγγυητής της δημοκρατίας και των θεσμών είναι, όπως συχνά λέγεται. Όπως για παράδειγμα σε όσα διαμείφθηκαν στη σύνοδο της ΕΕ στις Κάνες το Νοέμβριο του 2011. Όταν το δίδυμο Μερκοζύ ανέτρεψε από την πρωθυπουργία τον Γ. Παπανδρέου και τον Σ. Μπερλουσκόνι. Τέτοια αντιδημοκρατική συμπεριφορά, με τόσο ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά ανεξάρτητων υποτίθεται χωρών, δεν έχει προηγούμενο. Η Γερμανία και η Γαλλία έκαναν στη νότια Ευρώπη ό,τι έκαναν οι ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική μέχρι και τη δεκαετία του ’80 ανατρέποντας μη αρεστέςκι έτοιμες για όλα κυβερνήσεις (χωρίς ευτυχώς εδώ να χυθεί αίμα).

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες είναι οι συνεντεύξεις από την Ιταλία: από το γνωστό, συντηρητικής πολιτικής τοποθέτησης, δημοσιογράφο και συνεργάτη του Μπερλουσκόνι, Άλαν Φρίμαν, που περιγράφει με λεπτομέρειες την ανατροπή του «καβαλιέρε» και από τον αριστερό συνταγματολόγο ΑλεσάντροΣόμα, που αναλύει την οπισθοδρόμηση η οποία συντελείται σε όλη την Ευρώπη εν κρυπτώ και χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Το ζητούμενο, εκ μέρους των δημιουργών του ντοκιμαντέρ, είναι να ριχθεί φως στο καθεστώς αδιαφάνειας που έχουν μάθει να λειτουργούν οι μηχανισμοί της ΕΚΤ και της ΕΕ, με την πολύτιμη βοήθεια πάντα των κυβερνήσεων. Γιατί, σε καμιά χώρα απ’ όσες αναφέρεται το ντοκιμαντέρ δεν θα είχαν εδραιωθεί οι πολιτικές της ακραίας λιτότητας και περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας αν δεν βρίσκονταν και πρόθυμες κυβερνήσεις να συμφωνήσουν στην επιβολή αυτών των πολιτικών. Διαφορετικά ειπωμένο, οι εγκληματικές ευθύνες της ΕΕ, δεν αθωώνουν καμιά κυβέρνηση κράτους μέλους της ΕΕ…

Ολοκληρωμένο ήδη θεωρείται και το κεφάλαιο της Κύπρου, με την έννοια ότι έχει συγκεντρωθεί η πρώτη ύλη. Από τις συνεντεύξεις ξεχωρίζει αυτή του πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και ηγέτη τότε του ΑΚΕΛ, Δημήτρη Χριστόφια. Η σημασία της Κύπρου έγκειται στην ωμότητα που επέδειξε η ΕΚΤ όταν τον Μάρτιο του 2013 εκβίασε απροκάλυπτα την κυπριακή βουλή και μέσω αυτής τον κυπριακό λαό να δεχθούν το κούρεμα των καταθέσεων με την απειλή της διακοπής της ρευστότητας. Η αλήθεια είναι πως ούτε τότε ήταν η πρώτη φορά που η ΕΚΤ έδειξε τα δόντια της, ανέλαβε δηλαδή πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιβολή της πολιτικής της λιτότητας. Η πρώτη φορά ήταν τον Νοέμβριο του 2010 και θύμα τότε ήταν η Ιρλανδία που έβλεπε το χρηματοπιστωτικό της σύστημα να καταρρέει μετά το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων. Όπως πρόσφατα αποκαλύφθηκε, με δύο επιστολής που έστειλε η Φρανκφούρτη στο Δουβλίνο (στις 12 και 19 Νοεμβρίου 2010) απαίτησε να ενταχθεί η χώρα σε πρόγραμμα. Το τι θα συνέβαινε διαφορετικά δεν το γνωρίζουμε, γιατί η ΕΚΤ δεν έχει ανεβάσει στην ιστοσελίδα της τη δεύτερη επιστολή κι έτσι δεν ξέρουμε ποια ακριβώς ήταν η απειλή που διατυπώθηκε. Αν πάντως προσπαθήσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα από το τι έγινε σε Κύπρο και Ελλάδα, 3 και 5 χρόνια αργότερα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η απειλή της ΕΚΤ ήταν: πρόγραμμα λιτότητας ή τέλος τα ευρώ!

Και το νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο Δεν είναι πραξικόπημα (This Is Not a Coup) θα στηριχθεί σε εισφορές φίλων κι επίσης εργατικών σωματείων και ομοσπονδιών (crowdfunding). Η συγκεκριμένη μέθοδος μπορεί να είναι πολύ πιο κουραστική και χρονοβόρα, εξασφαλίζει ωστόσο την ενεργή συμμετοχή του ίδιου του κόσμου στην παραγωγή του ντοκιμαντέρ, παράγοντας καθοριστικός για την απήχησή του, όπως έδειξε η εμπειρία και των τριών προηγούμενων ντοκιμαντέρ. Η οικονομική ενίσχυση μπορεί να γίνει με κατάθεση στην Τράπεζα Πειραιώς (ΙΒΑΝ:GR40 0172 1020 0051 0206 3603 321, όνομα δικαιούχου Κ. Χατζηστεφάνου) είτε μέσω Paypal, ακολουθώντας τις οδηγίες που υπάρχουν στην ιστοσελίδα http://thisisnotacoup.com/

Τέταρτη βιομηχανική επανάσταση των ανισοτήτων και των νέων δυνατοτήτων

wef«Η ανισότητα αυξάνεται όχι μόνο μεταξύ των αναπτυσσόμενων και ανεπτυγμένων κρατών. Αυξάνεται επίσης εντός των κοινωνιών μας. Θα έχει συνέπειες όχι μόνο μεταξύ πλουσίων και φτωχών, αλλά και μεταξύ νέων και μεγαλύτερων σε ηλικία… Η μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα θα σημάνει μεγαλύτερα κέρδη για όσους είναι στην κορυφή του φάσματος με κριτήριο το εισόδημα, την ειδικότητα και τον πλούτο».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα παραπάνω λόγια δεν προέρχονται από κάποιον αριστερό αγωνιστή ή διανοούμενο πολέμιο των εισοδηματικών και ταξικών ανισοτήτων. Προέρχονται από τον πρόεδρος της UBS Άλεξ Βέμπερ και ακούστηκαν στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός την προηγούμενη Τετάρτη. Αφορμή ήταν η παρουσίαση έκθεσης της ελβετικής τράπεζας για την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση – ένα θέμα που βρισκόταν στην κορυφή της ατζέντας των συζητήσεων της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Η εν εξελίξει βιομηχανική επανάσταση με τεχνολογίες αιχμής την τεχνητή ευφυΐα και τις τρισδιάστατες εκτυπώσεις, μεταξύ άλλων, και υπό τον τίτλο «ακραία αυτοματοποίηση, ακραία συνδεσιμότητα», χαρακτηρίζεται τέταρτη, θεωρώντας ως πρώτη βιομηχανική επανάσταση αυτή του ατμού, δεύτερη του ηλεκτρισμού και τρίτη της ηλεκτρονικής.

Η τρέχουσα βιομηχανική επανάσταση θα μπορούσε επομένως να χαρακτηριστεί και επανάσταση των ανισοτήτων, με τα λόγια του γερμανού τραπεζίτη καθώς δε θα αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα, όπως δείχνει μελέτη της τράπεζάς του που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη. Οι ανατροπές όμως δε θα είναι στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα, οι ειδικοί μιλούν για τεκτονικές αλλαγές στον επαγγελματικό χάρτη και τον αριθμό των θέσεων εργασίας με ραγδαία υποβάθμιση του τομέα χρηματοοικονομικής, ασφαλειών και διαχείρισης ακίνητης περιουσίας (επονομαζόμενου και FIRE) σε όφελος θέσεων εργασίας σε επιστήμη, τεχνολογία, μηχανική και μαθηματικά (επονομαζόμενου και STEM). Η υποκατάσταση θέσεων εργασίας από τα ρομπότ νεώτερης γενιάς, τα συλλογικά ρομπότ επονομαζόμενα και κομπότ (collective robot) που θα μπορούν να συνεργάζονται σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον, είναι πιθανό τα επόμενα 5 χρόνια να καταστρέψουν 7 εκ. θέσεις εργασίας. Για τα επόμενα δε 20 χρόνια έρευνα του πανεπιστημίου της Οξφόρδης υποστήριζε ότι κινδυνεύει το 35% των θέσεων εργασίας στην Αγγλία και το 47% των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ. Κι αυτό μάλιστα θα συμβεί ενώ θα ανακοπεί η τάση ανάθεσης της παραγωγής σε χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας.

Δημιουργείται έτσι ένα εκρηκτικό μείγμα καθώς η παραγωγικότητα της ανθρώπινης εργασίας θα φτάσει σε αδιανόητα μέχρι στιγμής επίπεδα. Η σύγκρουση των παραγωγικών δυνάμεων με τις παραγωγικές σχέσεις θα οδηγηθεί σε παροξυσμό καθώς η επιστήμη κι η τεχνολογία για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα μπορούν να επιφέρουν την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, της ανεργίας και της στέρησης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν, την Κυριακή 24 Ιανουαρίου  2016

Το Δημόσιο πληρώνει την Κόσκο για να αγοράσει τον ΟΛΠ

coscoΥπό τις επευφημίες της ΝΔ, που σε ανακοίνωσή της έκανε λόγο για δικαίωση της σταθερής πολιτικής επιλογής των κυβερνήσεων της ΝΔ, και του ΣΕΒ, που στο εβδομαδιαίο δελτίο του αναφέρθηκε σε ένα σωστό πρώτο βήμα, προχώρησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στο ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το ξεπούλημα του ΟΛΠ ανακοινώθηκε στην Τετάρτη, αφού είχε προηγηθεί ένα όργιο μυστικών συναλλαγών μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της Κόσκο, που στο πλαίσιο του διεθνούς διαγωνισμού, ήταν η μοναδική εταιρεία που υπέβαλε πρόταση εξαγοράς. Οι υπόλοιποι μνηστήρες κατάλαβαν έγκαιρα προφανώς πόσο στημένη ήταν η διαδικασία, η οποία καταργεί ένα κρατικό μονοπώλιο φέρνοντας στη θέση του ένα άλλο κρατικό μονοπώλιο, κι αποχώρησαν …ησύχως. Έτσι, το ξεπούλημα του ΟΛΠ αποκαλύπτεται μια εξόχως βρόμικη ιστορία πριν καν ανοίξει ο φάκελος με την προσφορά, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έγινε κι αυτό.

Σκάνδαλο ολκής, ωστόσο, αποτελεί το τίμημα. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, Κινέζοι, ΝΔ και ΣΕΒ κραδαίνουν τη συμφωνία ως τρόπαιο επικαλούμενοι το πρέμιουμ, ύψους 70%, καθώς η προσφορά της Κόσκο έγινε στα 22 ευρώ ανά μετοχή, όταν εκείνη τη μέρα έκλεισε στα 12,95 ευρώ. Το ζήτημα εν τούτοις δεν είναι καν το κατά πόσο μπορεί να θεωρείται αξιόπιστος οδηγός η σημερινή αποτίμηση του χρηματιστηρίου δεδομένης της κατακρήμνισης των τιμών του στη τρέχουσα συγκυρία που χαρακτηρίζεται από παρατεταμένες ρευστοποιήσεις, όταν μόλις στις 17 Μαρτίου 2014 διαπραγματευόταν στα 19,8 ευρώ (εδώ φαίνεται η πορεία της μετοχής του). Η απάτη βρίσκεται στα οφέλη που υποτίθεται θα έχει η ελληνική οικονομία από την Κόσκο, καθώς: Πρώτο: Σε ό,τι αφορά το τίμημα η Κόσκο θα κερδίσει από την αγορά του λιμανιού. Δε θα πληρώσει! Το μυστικό βρίσκεται στο ετήσιο ενοίκιο που πληρώνει ήδη στον ΟΛΠ για τους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ, που αγόρασε το 2008, επί Καραμανλή. Το 2015 η Κόσκο πλήρωσε 38 εκ. ευρώ για τους δύο προβλήτες. Επομένως, τα επόμενα 40 χρόνια θα πρέπει να καταβάλλει για τη χρήση των δύο μόνο προβλητών 1.520 εκ. ευρώ. Οι Κινέζοι όμως απηλλάγησαν αυτής της υποχρέωσης για ένα μέρος του λιμανιού, αγοράζοντας όλο το λιμάνι! Πληρώνοντας 280 εκ. ευρώ για την απόκτηση του 51% όλου του ΟΛΠ, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται επίσης η αποβάθρα των κρουαζιερόπλοιων, το καρ τέρμιναλ, η αποβάθρα της ακτοπλοΐας, κ.α. το τίμημα για τους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ θα καταλήγει στη δική της τσέπη! Με μια απλή αφαίρεση βγαίνει ότι η Κόσκο κερδίζει 1.239 εκ. ευρώ. Καθόλου άσχημα για τους Κινέζους. Το ελληνικό δημόσιο, από την άλλη, είναι ο μεγάλος χαμένος!

Σε ότι αφορά το υπόλοιπο μέρος του τιμήματος: Η Κόσκο κλείδωσε την αγορά του 16% επιπλέον του μετοχικού κεφαλαίου του ΟΛΠ (για να φτάσει τελικά το 67%) μέσα στα επόμενα 5 χρόνια στη σημερινή προνομιακή υποτίθεται για το δημόσιο τιμή των 22 ευρώ, καταβάλλοντας 88 εκ. ευρώ επιπλέον. Κατά πώς λένε όμως, αν όχι φέτος, μετά βεβαιότητας το 2017 η οικονομία θα αναπτυχθεί και οι δουλειές του πρώτου λιμανιού της χώρας θα γνωρίσουν δόξες. Οπότε τότε η τιμή της μετοχής θα έχει απογειωθεί. Άρα ποιος κερδίζει από το κλείδωμά της τιμής της στα επίπεδα των 22 ευρώ;

Απάτη είναι, τέλος, κι οι υποτιθέμενες επενδύσεις. Από τα 296 εκ ευρώ που θα επενδύσει η Κόσκο, εισάγοντας από γερανογέφυρες και όλα τα υλικά μέχρι και τα κατσαβίδια από την Κίνα, μόνο τα 163 εκ. ευρώ θα είναι με ίδιους πόρους, που κι αυτά θα βγουν από την μια τσέπη του κινέζικου δημοσίου για να μπουν στην άλλη. Τα υπόλοιπα θα είναι επιδοτήσεις από τα κοινοτικά ταμεία! Χρήματα που υποτίθεται ότι έρχονται για την ανάπτυξη της Ελλάδας θα μπουν στα ταμεία της Κόσκο…

Το έγκλημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στον Πειραιά ολοκληρώνεται αν λάβουμε υπ’ όψη μας δύο ακόμη παράγοντες: Πρώτο, τη φοροδιαφυγή της Κόσκο, που έχει βρεθεί στο στόχαστρο ακόμη και της Επιτροπής Ανταγωνισμού της ΕΕ. Δεύτερο και το πιο σημαντικό όλων τις εργασιακές σχέσεις Μεσαίωνα που έχει επιβάλλει ήδη η Κόσκο στον Πειραιά. Πλέον, θα τις γενικεύσει σε όλο τον ΟΛΠ, σε βάρος των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και σε όφελος όχι μόνο του κεφαλαίου γενικά αλλά ειδικότερα συγκεκριμένων πολιτικών οικογενειών που θησαυρίζουν από το δουλεμπόριο…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν, την Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016