Home » 2015 » October

Monthly Archives: October 2015

Μπλόκο των λαών στη Διατλαντική Συμφωνία, TTIP (Επίκαιρα, 23-29/10/2015)

TTIP_graffiti_in_MalmöΠοτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες δε γνώρισε το Βερολίνο μια τόσο μεγάλη συγκέντρωση σαν κι αυτή που διέσχισε τους δρόμους του το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, ξαφνιάζοντας ακόμη και την ίδια την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ. Το αίτημα των διαδηλωτών ήταν ένα και μοναδικό: να μην εφαρμοστεί η Διατλαντική Συμφωνία, όπως λέγεται, ή η ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership), Διατλαντική Συνεργασία Εμπορίου και Επενδύσεων. Σύμφωνα με τους διοργανωτές στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν από περιβαλλοντικές οργανώσεις μέχρι τα κόμματα της αντιπολίτευσης ο αριθμός των διαδηλωτών έφτασε τους 250.000, ενώ κατά την εκτίμηση της αστυνομίας ανήλθαν σε 150.000! Κορυφαία στιγμή της διαδήλωσης ήταν η ανάρτηση πανώ έξω από το κτίριο της αμερικάνικης πρεσβείας στη γερμανική πρωτεύουσα που έγραφε «η δημοκρατία δεν είναι για εμπόριο».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το ίδιο εντυπωσιακή ήταν η διαδήλωση που έγινε και στις Βρυξέλλες, την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, ενάντια στη Διατλαντική Συμφωνία, οδηγώντας στη σύλληψη περισσότερων από 100 διαδηλωτών, οι οποίοι μετά από λίγη ώρα αφέθηκαν ελεύθεροι. «Συγγνώμη για την ενόχληση, προσπαθούμε να σώσουμε τον κόσμο» έγραφε το πανό των διαδηλωτών που κατέβηκαν στους δρόμους της βελγικής πρωτεύουσας έπειτα από το κάλεσμα της «συμμαχίας D19-20», στην οποία συμμετέχουν περισσότερες από 60 αγροτικές, συνδικαλιστικές και άλλες κοινωνικές οργανώσεις του Βελγίου. Οι διαδηλωτές μετά τις ομιλίες που έγιναν και τη συναυλία που ακολούθησε, συγκρότησαν ξεχωριστές πορείες και κατευθύνθηκαν σε διαφορετικά κτίρια της ΕΕ, όπως το ευρωκοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Οι διαδηλώσεις των προηγούμενων ημερών δεν ήταν οι πρώτες που έγιναν εναντίον της Διατλαντικής Συμφωνίας, κι ούτε φυσικά κι οι τελευταίες. Όσο περνάει ο καιρός ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός ευρωπαίων πολιτών συνειδητοποιεί ότι η Διατλαντική Συμφωνία, που επίσημο στόχο έχει την σοβαρή μείωση έως και την κατάργηση των ρυθμιστικών εμποδίων που δυσχεραίνουν το εμπόριο και τις επενδύσεις, αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή για το επίπεδο ζωής μας και θα γίνει οδοστρωτήρας που πολύ σύντομα θα παρασύρει κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε εγγύηση προς τους καταναλωτές. Πρόκειται, εν ολίγοις, για μια ευθεία βολή των πολυεθνικών επιχειρήσεων απέναντι σε ό,τι νομοθετήθηκε επί δεκαετίες συμπυκνώνοντας το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Με την Διατλαντική Συμφωνία επιχειρείται να ξηλωθεί μία κι έξω, με συνοπτικές διαδικασίες!

Εν κρυπτώ συνομιλίες

Η αλήθεια είναι πως η συνειδητοποίηση των πολιτών για όσα πολύ σύντομα θα έρθουν, αν τυχόν και ψηφιστεί η Συμφωνία, έχει καθυστερήσει σημαντικά κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Οι συζητήσεις για την Διατλαντική Συμφωνία, η οποία πολύ εύστοχα χαρακτηρίστηκε από  τον αμερικάνο πρέσβη στην ΕΕ, σαν «το οικονομικό ισοδύναμο του ΝΑΤΟ», καλύπτονται από ένα πρωτοφανές πέπλο σιωπής έτσι ώστε να μην γίνουν γνωστά τα επίδικα των διαπραγματεύσεων. Πολύ ενδεικτικά, είναι αδύνατο να βρεθεί στον Τύπο η ημερήσια διάταξη του 11ου γύρου διαπραγματεύσεων που θα διεξαχθεί στο Μαϊάμι της Φλόριδας τις προσεχείς μέρες, εκτός από κάποιες γενικότητες όπως «μηχανισμοί πρόσβασης στις αγορές».

Το περιεχόμενο των συζητήσεων ωστόσο ισοδυναμεί με δυναμίτη. Για παράδειγμα πίσω από την ετικέτα της «ρυθμιστικής σύγκλισης» σχεδιάζεται η κατάργηση των προστατευτικών ρυθμίσεων που ισχύουν στην Ευρώπη κι η επιβολή του αμερικάνικου πλαισίου, δηλαδή η ανυπαρξία κάθε κανόνα. Εύκολα καταλαβαίνουμε πως το συγκεκριμένο μέτρο είναι παραγγελία των αμερικάνικων πολυεθνικών που θέλουν έτσι να εξάγουν ελεύθερες στην Ευρώπη. Για να φανεί καλύτερα η διαφορά (και παρότι μάλιστα το ευρωπαϊκό μοντέλο έχει διαβρωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια) αρκεί να αναφερθεί πως το 70% όλων των επεξεργασμένων τροφίμων που πουλιούνται στα αμερικάνικά σούπερ μάρκετ περιέχουν γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ), όταν στην ΕΕ τυπικά δεν επιτρέπεται η πώλησή τους. Επαφίεται πλέον στα κράτη μέλη να αποφασίζουν αν θα επιτρέπουν την κυκλοφορία τους, με αποτέλεσμα χώρες όπως η Γαλλία να έχουν ένα αυστηρότατο νομοθετικό πλαίσιο. Η απειλή που έχουμε μπροστά μας εκφράζεται ανάγλυφα αν πάρουμε υπ’ όψη πως το 90% της σόγιας, του βαμβακιού και του καλαμποκιού που πουλιούνται στις ΗΠΑ είναι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί. Η ανυπαρξία ελέγχου στις ΗΠΑ αποτυπώνεται και στα φυτοφάρμακα καθώς στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού χρησιμοποιούνται ευρύτατα 82 είδη που στην Ευρώπη είναι απαγορευμένα, ενώ σοκ προκαλεί το αμερικανικό αίτημα να επιτραπεί η πώληση στην Ευρώπη πουλερικών που απολυμαίνονται από βακτήρια μέσω της πλύσης τους σε χλώριο… Η θεμελιώδης μετάλλαξη που θα επέλθει μέσω της Διατλαντικής Συμφωνίας είναι ότι ενώ μέχρι τώρα στην Ευρώπη μια εταιρεία όφειλε να αποδείξει πως οι ουσίες που χρησιμοποιεί είναι ασφαλείς για να πάρει άδεια να διαθέσει προϊόντα που την περιέχουν, στο εξής, και κατ’ αντιστοιχία με ό,τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, κάθε ουσία είναι ασφαλής εκτός κι αν αποδειχθεί το αντίθετο. Το βάρος της αποδείξεως έτσι πέφτει στους πολίτες, που είναι προφανές ότι πάντα οι μετρήσεις τους θα βρίσκονται πολλά βήματα πίσω από τα εργαστήρια και τα τμήματα έρευνας και ανάπτυξης των πολυεθνικών εταιρειών τροφίμων.

Εταιρείες εναντίον κρατών, σημειώσατε 1!

Ένα επιπλέον, από τα πολλά θέματα, που ανοίγει η ΤΤΙΡ σχετίζεται με την υποβάθμιση του διαπραγματευτικού επιπέδου των κρατών. Στόχος είναι να επιτρέπεται στις επιχειρήσεις να μηνύουν τα κράτη, όταν βλάπτουν τα συμφέροντά τους. Δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ήδη υπάρχουν περισσότερες από 500 αντίστοιχες περιπτώσεις ανά τον κόσμο, που σέρνονται στα διεθνή δικαστήρια. Τρεις είναι οι πιο χαρακτηριστικές. Οι μηνύσεις που έχει καταθέσει η αμερικανική καπνοβιομηχανία Φίλιπ Μόρις, η οποία παράγει μεταξύ άλλων και τα τσιγάρα Μάρλμπορο, στην Ουρουγουάη και την Αυστραλία, με αφορμή την υιοθέτηση αντικαπνιστικών νόμων. Η τρίτη περίπτωση μας ενδιαφέρει περισσότερο, καθώς από την μια είχε μια σουηδική πολυεθνική πυρηνικών αντιδραστήρων, τη Vattenfall, κι από την άλλη το γερμανικό κράτος, που μηνύθηκε επειδή προέβη σε …μονομερείς ενέργειες. Το ατόπημά του αφορούσε την απόφασή του να κλείσει τα πυρηνικά εργοστάσια μετά το ατύχημα στη Φουκουσίμα. Εξέλιξη που μπορεί να ήταν επιβεβλημένη μετά τα όσα έγιναν στην Ιαπωνία, μπορεί να συνάντησε την θερμή αποδοχή της κοινωνίας απολαμβάνοντας έτσι κάθε νομιμοποίησης, έθιξε ωστόσο τα συμφέροντα του πυρηνικού λόμπι. Κι αυτό δεν συγχωρέθηκε. Το συγκεκριμένο παράδειγμα μας αφορά για δύο λόγους. Γιατί αν σήμερα πολυεθνικές επιχειρήσεις βρίσκουν το θράσος να στρέφονται δικαστικά κατά κυβερνήσεων, μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει αν αυτό το δικαίωμα αναγνωριστεί κι επίσημα μέσω της Διατλαντικής Συμφωνίας. Δεύτερο, γιατί αν δέχονται μηνύσεις χώρες όπως η Γερμανία, τότε χώρες όπως η Ελλάδα που ποτέ δε φημίζονταν για το ανάστημα που πρόβαλαν κατά των πολυεθνικών, θα γράφουν τη νομοθεσία μαζί με τις ενδιαφερόμενες πολυεθνικές, επικαλούμενες την ανάγκη προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. Ποια κυβέρνηση θα τολμήσει να νομοθετήσει για την προστασία του περιβάλλοντος ή της υγείας των πολιτών ή ακόμη και την ασφάλεια των παιδιών σε σχέση με παιχνίδια αν ξέρει πώς θα θίξει επώνυμα επιχειρηματικά συμφέροντα;

Κι αυτοί είναι ορισμένοι μόνο από τους λόγους για τους οποίους η ΤΤΙΡ δεν πρέπει να εφαρμοστεί κι η ελληνική κυβέρνηση να θέσει βέτο στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Advertisements

Μεσογειακή άσκηση του ΝΑΤΟ απάντηση στους ρωσικούς βομβαρδισμούς στη Συρία (Πριν, 25/10/2015)

1453825799173421971Η πράγματι εντυπωσιακή διακλαδική άσκηση του ΝΑΤΟ με την επωνυμία «Σύζευξη τρίαινας» που είναι σε εξέλιξη στη Μεσόγειο και θα ολοκληρωθεί στις αρχές Νοεμβρίου (αρκεί να αναφερθεί ότι πέρα από 60 πλοία, 140 αεροσκάφη και 36.000 στρατιώτες, συμμετέχουν και 30 χώρες δηλαδή …2 περισσότερες από τα μέλη του) μπορεί να είχε αποφασιστεί δύο χρόνια πριν, όταν κανείς δεν ήταν σε θέση να προβλέψει τη ρωσική ανάμειξη στη Συρία, υπό το φως ωστόσο των τελευταίων εξελίξεων αποκτά τεράστιους συμβολισμούς. Μετατρέπεται σε επίδειξη δύναμης των Αμερικανών εναντίον της Ρωσίας, μια κάθε άλλο παρά συμβολική υπόδειξη ότι οι ΗΠΑ επ’ ουδενί δε συζητούν έναν άτυπο γεωπολιτικό διαμελισμό της Μεσογείου σε ρωσικό ανατολικό και αμερικανικό δυτικό, και θα συνεχίσουν να αποκαλούν τη Μεσόγειο «mare nostrum».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Όπως ακριβώς συνέβαινε σε όλη την μεταψυχροπολεμική περίοδο, όταν η Ρωσία, οικεία βουλήσει, ποτέ δεν έκανε εμφανή την παρουσία της στη Μεσόγειο, παρότι διατηρούσε δύο ναυτικές βάσεις στο έδαφος της Συρίας.

Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Η αποτελεσματικότητα των ρωσικών βομβαρδισμών στη Συρία (για καταστροφή 819 στόχων κάνει λόγο μέχρι στιγμής η Μόσχα), πολύ περισσότερο αν συγκριθεί με την αμερικανική δημόσια αποστασιοποίηση και ιδιωτική υποστήριξη του Ισλαμικού Κράτους, της δίνει πρωτοφανή περιθώρια διαπραγματεύσεων και οικοδόμησης νέων συμμαχιών με τα γειτονικά κράτη. Καθόλου τυχαία δεν είναι η πρόσφατα εγκαινιασθείσα στρατιωτική συνεργασία της Ρωσίας με την Ιορδανία που καίγεται να εξασφαλίσει τα βόρεια σύνορα της από το Ισλαμικό Κράτος, παρότι ετησίως λαμβάνει από την Ουάσινγκτον 1 δισ. δολ. ως στρατιωτική βοήθεια. Επίσης αναβαθμίζει σημαντικά το κύρος της Μόσχας στους λαούς, που ανήμποροι να αντιδράσουν παρατηρούσαν επί πέντε σχεδόν χρόνια τις ΗΠΑ και τα συμμαχικά τους καθεστώτα στον Περσικό Κόλπο, από κοινού με την Τουρκία, να στηρίζουν με κάθε τρόπο το Ισλαμικό Κράτος.

Παρότι τα άμεσα οφέλη της Ρωσίας είναι τεράστια από κάθε άποψη (λαμβάνοντας επίσης υπ’ όψη τη δημιουργία αντίβαρου στην Ουκρανία και το μήνυμα που έστειλε στους φονταμενταλιστές του Καυκάσου), το μέλλον της Συρίας και του Άσαντ, ο οποίος είχε πετύχει με έναν μαγικό τρόπο να ικανοποιεί τα πιο αταίριαστα δίδυμα (Αμερικάνους και Ρώσους, Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους) παραμένουν άδηλα. Τα συντριπτικά πλήγματα των ρωσικών βομβαρδιστικών θα ολοκληρώνονταν υπό δύο αυστηρές συνθήκες: την προέλαση χερσαίων δυνάμεων που θα εξάλειφαν και τους τελευταίους θύλακες των τζιχαντιστών και, το σημαντικότερο, τη δρομολόγηση μιας ενοποιητικής πολιτικής διαδικασίας που θα αφαιρούσε το έδαφος στο οποίο επωάστηκε ο αυταρχισμός του Άσαντ με τον άλληλοτροφοδοτούμενο μεσαίωνα των τζιχαντιστών. Είναι όροι που ο Άσαντ δεν μπορεί και δε θέλει να υλοποιήσει…

Περού, η χώρα των κοινωνικών αντιθέσεων (Επίκαιρα, 16-22/10/2015)

 

peru2«Η περίοδος από τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα μέχρι το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοοικονομικής κρίσης αποτέλεσε τον πιο μακρύ κύκλο οικονομικής επέκτασης στην οικονομία του Περού (32 τρίμηνα συνεχόμενης μεγέθυνσης). Μεταξύ 2001 – 2008 το ΑΕΠ αυξανόταν ετησίως κατά 7% και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 43% την ίδια περίοδο… Το Περού συγκαταλέγεται πλέον στις 20 και πλέον αναδυόμενες οικονομίες και χαρακτηρίζεται ως μία από τις χώρες με τις καλύτερες επιδόσεις στην περιοχή. Με τη μετάβασή του από ένα κράτος το οποίο διερχόταν μια βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση στην ισχυρή μεγέθυνση και την ιδιαίτερη αισιοδοξία, το Περού μπορεί δικαιολογημένα να χαρακτηριστεί ως μια αξιοσημείωτη ιστορία επιτυχίας (success story) στην οικονομική ιστορία».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ, Αποστολή στη Λίμα

Τα παραπάνω λόγια αναφέρονταν στο ενημερωτικό φυλλάδιο για την οικονομική ιστορία της χώρας που μοίρασε η κυβέρνηση του Περού σε όσους συμμετείχαν στην ετήσια σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Λίμα. Και πράγματι, όσοι αφιέρωσαν όλο το χρόνο τους στα τρία σύγχρονα και πράγματι επιβλητικά κτίρια όπου φιλοξενήθηκαν οι εργασίες (Εθνική Βιβλιοθήκη, Εθνικό Θέατρο και Κεντρική Τράπεζα) και στα ξενοδοχεία όπου διέμειναν οι αποστολές δεν θα είχε κανένα λόγο να αμφισβητήσει τα παραπάνω. Τα πανύψηλα γυάλινα κτίρια όμως αποτελούν τη μια όψη της Λίμας. Μία όψη ακόμη συναποτελούν τα ακριβά προάστια με τα φαρδιά,γεμάτα δένδρα πεζοδρόμια, όπως το Σαν Ισίντρο, που έχει ακόμη και τένις κλαμπ, γήπεδο του γκολφ, κ.α.

Υπάρχει όμως ακόμη μία πλευρά της περουβιανής πρωτεύουσας, που καταλαμβάνει την μεγαλύτερη έκταση στην πολυπληθή Λίμα των 9 εκ. ανθρώπων. Είναι οι πολύβουες και γεμάτες κόσμο γειτονιές της φτωχολογιάς, όπως το Κόμας, που δεν το άγγιξε το «περουβιανό θαύμα». Εξ ίσου ανεπηρέαστη από το «θαύμα» έμεινε κι η περουβιάνικη επαρχία. Τουλάχιστον εκείνα τα τμήματά της που δεν ισοπεδώθηκαν από τα φαραωνικά έργα και τα ορυχεία των ξένων επενδυτών, που έχουν προκαλέσει ιστορικών διαστάσεων περιβαλλοντικές καταστροφές. Πολύ πρόσφατα, τον Αύγουστο του 2015, ο συνήγορος του Πολίτη στο Περού διαπίστωσε 138 περιπτώσεις σε όλη τη χώρα οικονομικών δραστηριοτήτων που βρίσκονται σε σοβαρή σύγκρουση με το περιβάλλον και τα συμφέροντα ντόπιων κοινοτήτων ιθαγενών.

…Απάνθρωπη ανάπτυξη

Το «περουβιανό θαύμα», που υμνείται μονότονα από τον παγκόσμιο νεοφιλελευθερισμό κι όχι μόνο στην αμερικανική υποήπειρο, αποδεικνύεται απάτη διεθνών διαστάσεων, καθώς δεν έχει βγάλει από τη φτώχεια τον πληθυσμό του, με μια απλή ματιά στο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Αναπτυξιακού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών. Είναι ένα αξιόπιστος δείκτης της κοινωνικής ανάπτυξης και συνοχής καθώς κατατάσσει όλες τις χώρες του κόσμου με βάση τις επιδόσεις τους στο προσδόκιμο ζωής, τον αλφαβητισμό, την εκπαίδευση, την ποιότητα ζωής κ.α. Το Περού λοιπόν το 2014 καταλάμβανε την 82η θέση, μεταξύ της σπαρασσόμενης από τον εμφύλιο Ουκρανίας και της Γρανάδας. Ως μέτρο σύγκρισης να αναφερθεί πως η Ελλάδα τον ίδιο χρόνο κι αφού διένυε το έβδομο συνεχέςέτος κρίσης βρισκόταν στην 29η θέση.

Το ότι το Περού μπορεί να αποτελεί μόνο παράδειγμα προς αποφυγή κι όχι προς μίμηση φαίνεται επίσης κι από τον δείκτη Gini, που μετράει την ανισότητα στην κατανομή του εισοδήματος σε peru1μια κλίμακα από το 0 (απόλυτη ισότητα) ως το 1 (απόλυτη ανισότητα). Το 2014 λοιπόν οι τιμές του συγκεκριμένου δείκτη στο Περού βρίσκονταν στο 0,44 (οριακά μειωμένος από το 0,49 όπου βρισκόταν μια δεκαετία πριν), όταν, και πάλι για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν 0,29…

Η έκταση των ποικιλόμορφων κι όχι μόνο κοινωνικών ανισοτήτων αποτυπώνεται σε μια πολύ πρόσφατη (Οκτώβρης 2015) έκδοση της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Oxfam με τίτλο,«Ανισότητα στο Περού: Πραγματικότητα και κίνδυνοι». (Εδώ ολόκληρη η έκθεση) Οι κίνδυνοι αναφέρονται στις ζοφερές προοπτικές που δημιουργεί για οικονομίες όπως του Περού η ελεύθερη πτώση των τιμών των βασικών εμπορευμάτων, με το υπονοούμενο να είναι σαφές: αν η ανισότητα δεν αντιμετωπίστηκε σοβαρά όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης όδευαν προς τις κορυφές του πλέον δημοφιλούς τουριστικού προορισμού του Περού, του Μάτσου Πίτσου, που θα φτάσουν άραγε όταν τα έσοδα της κυβέρνησης από τα ορυχεία του χαλκού βρεθούν κι αυτά με τη σειρά τους σε ελεύθερη πτώση; Το ερώτημα δεν είναι καθόλου θεωρητικό αν αναλογιστούμε το ρόλο θρυαλλίδας που έπαιξε στην αραβική άνοιξη, το 2011, και μάλιστα στην Αίγυπτο, η απότομη άνοδος της τιμής των σιτηρών και κατ’ επέκταση του ψωμιού. Εν είδει παρενθέσεως πρόκειται για προϊόντα που αντιπροσωπεύουν δυσανάλογα υψηλό μερίδιο στο πορτοφόλι εκατομμυρίων ανθρώπων, αντίθετα με ό,τι κατά τεκμήριο συμβαίνει στη Δύση και το Βορρά, με αποτέλεσμα μια ανεπαίσθητη αύξηση για εμάς, για πολλούς άλλους να σημαίνει το πέρασμα στη ζώνη της πείνας.

Επιστρέφοντας στο Περού, αναφέρει ο βρετανική οργάνωση: «Πολλοί Περουβιανοί βρίσκονται σε μειονεκτική θέση λόγω της καταγωγής τους, του επιπέδου τους ή του φύλου τους. Αν το 2004, ένας κάτοικος της επαρχίας ήταν δύο φορές πιθανότερο να είναι φτωχός συγκρινόμενος με έναν κάτοικο των πόλεων, αυτή η πιθανότητα τώρα έχει τριπλασιαστεί. Το κενό επαρχίας/πόλεων δεν είναι ένα απομονωμένο θέμα. Οι περουβιανοί που ζουν στις Άνδεις και τη ζούγκλα έχουν δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να είναι φτωχοί σε σχέση με όσους ζουν στην παράκτια ζώνη. Ομοίως, όσοι έχουν ως μητρική γλώσσα αυτή των ιθαγενών έχουν δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να είναι φτωχοί».

Χωρίς ρεύμα, νερό, αποχέτευση

Η εξαθλίωση της πλειοψηφίας των 31 εκ. Περουβιανών είναι έκδηλη στις συνθήκες ζωής τους, που παραπέμπουν όχι σε θαύμα, αλλά σε Τρίτο Κόσμο. Η στέρηση μάλιστα βασικών ανέσεων είναι αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης όλων των σχετικών υπηρεσιών από την εποχή της δικτατορίας του Αλμπέρτο Φουτζιμόρι, ο οποίος είναι στη φυλακή καταδικασμένος για τα αποτρόπαια εγκλήματα των ταγμάτων θανάτου επί των ημερών του. Ο Φουτζιμόρι όπως όλοι οι χουντικοί λατρεύουν το νεοφιλελευθερισμό και τους φορείς του: το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Αναφέρει η Oxfam: «Περισσότερο από μισό εκατομμύρια νοικοκυριά δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρικό. Περισσότερα από 3,5 εκ. σπίτια είναι σε επισφαλή θέση και 2,5 εκ. έχουν βρώμικο πάτωμα. Επιπλέον εκτιμάται ότι 1 εκ. νοικοκυριά δεν είναι συνδεδεμένα στο δημόσιο δίκτυο νερού και πως 2,5 εκ. δεν έχουν αποχέτευση. Υπολογίζεται ακόμη πως 7 εκ. Περουβιάνοι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό και πολλοί απ’ όσους έχουν πρόσβαση υποφέρουν από περιορισμένη προσφορά και κακή ποιότητα. Στις επαρχιακές περιοχές, λιγότερο από το 5% των νοικοκυριών πίνουν χλωριωμένο νερό».

Η ιδιωτικοποίηση βασικών αγαθών, όπως το νερό, κρύβει ωστόσο και μερικά απρόβλεπτα όπως η επιβάρυνση των φτωχών με υψηλότερα κόστη νερού από τους πλουσίους! Αναφέρει πάλι η έκθεση της Oxfam:«Παραδόξως, οι φτωχότεροι άνθρωποι που ζουν στις λαϊκές περιοχές της Μητροπολιτικής Λίμας, είναι αυτοί που πληρώνουν τα περισσότερα για νερό. Δεν έχουν πρόσβαση στο δημόσιο δίκτυο και προμηθεύονται από δεξαμενές πληρώνοντας έως και δέκα φορές παραπάνω απ’ όσους ζουν σε κατοικημένες περιοχές. Εκτιμάται πως το ποσοστό που αφιερώνει μια φτωχή οικογένεια από τον προϋπολογισμό της για προμήθεια νερού είναι έξι φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό που αφιερώνει μια οικογένεια υψηλότερου εισοδήματος. Έτσι το νερό, ένας ζωτικός πόρος, γίνεται είδος πολυτελείας για τους φτωχούς»!

Πείνα και εξαθλίωση για τους πολλούς είναι επομένως η άλλη όψη του «περουβιανού θαύματος» για τους λίγους.

Αταίριαστη η φιλολαϊκή πολιτική και το μνημόνιο (Unfollow, Σεπτέμβριος 2015)

tsip«Τι κι αν υπογράψαμε το τρίτο μνημόνιο; Τι κι αν αναλάβαμε δεσμεύσεις που είναι ακόμη χειρότερες κι απ’ όσες περιέχονταν στο πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο…» είναι η απάντηση που δίνει όλο και συχνότερα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην καταιγιστική κριτική που δέχεται για προδοσία των προεκλογικών της εξαγγελιών και πλήρη ένταξη στο φιλομνημονιακό στρατόπεδο, μαζί με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Ποτάμι. «Ψηφίστε μας για να υλοποιήσουμε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα παρεμβάσεων στην οικονομία, κατ’ εφαρμογή, μερική έστω, του προγράμματος και των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ» συμπληρώνει η ηγεσία του κόμματος, διεκδικώντας την ψήφο των αριστερών στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κάτι τέτοιο άλλωστε υπαινίχθηκε κι ο ίδιος ο Αλέξης …Τζίφρας μιλώντας στη συνδιάσκεψη του κόμματος το Σάββατο 29 Αυγούστου, όταν υποσχέθηκε «να βάλουμε μπροστά την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις που θα στηρίζουν τον κόσμο της εργασίας, τους ανθρώπους του μόχθου… να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας σταθερές και ασφαλείς… να χρησιμοποιήσουμε το σύνολο των διαθέσιμων πόρων από ευρωπαϊκά προγράμματα αλλά και από την ευρωπαϊκή αναπτυξιακή τράπεζα για να ολοκληρώσουμε μεγάλα έργα υποδομής και να εκκινήσουμε μια μεγάλη προσπάθεια αναπροσανατολισμού της εγχώριας παραγωγής σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας… να προωθήσουμε μορφές κοινωνικής και συνεργατικής οικονομίας και να αρχίσουμε να οικοδομούμε ένα παραγωγικό μοντέλο ανταγωνιστικό προς το κυρίαρχο», κ.λπ., κ.λπ.

Πόσο εφικτή όμως είναι η εφαρμογή μαζί με το Μνημόνιο κι ενός αριστερού, μεταρρυθμιστικού, προγράμματος που θα ανακουφίζει τα λαϊκά στρώματα και θα σέβεται το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ψηφίστηκε στο συνέδριο του κόμματος τον Ιούλιο του 2013, κατά πως υπόσχονται πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Αντίθετα προφανώς με τον Αλ. Τσίπρα, που είναι πολύ πιο φειδωλός στις υποσχέσεις του, αλλά εξακολουθεί να ζητάει την ψήφο των αριστερών προβάλλοντας ως ισχυρό σημείο πώλησης στην προεκλογική αγορά τις μνήμες ριζοσπαστισμού του κόμματος του…

Στον αντίποδα των προσδοκιών που δημιουργεί η Κουμουνδούρου, οι υποσχέσεις για την εφαρμογή «κάποιων» φιλολαϊκών μέτρων είναι το προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθούν οι βαριές δεσμεύσεις του τρίτου Μνημονίου, είναι το τυράκι για να ξαναπιαστούν οι αριστεροί στην εκλογική φάκα του ΣΥΡΙΖΑ και να ψηφίσουν ένα κόμμα που ντρόπιασε την Αριστερά και καθήλωσε το κίνημα. Εν ολίγοις, το Μνημόνιο δεν αφήνει κανένα, μα κανένα περιθώριο εφαρμογής αριστερής πολιτικής! Το μνημόνιο είναι η ταφόπλακα κάθε ελπίδας άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής, όπως το εντελώς ανεπαρκές πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή ορισμένα μέτρα που έλαβε το προηγούμενο εξάμηνο η κυβέρνηση και τώρα τα ανακαλεί, ως «μονομερείς πράξεις». Κι ο ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται το αντίθετο κάνει απλώς μια ακόμη επίδειξη πολιτικής απάτης, γιατί ξέρει από πρώτο χέρι τα ασφυκτικά περιθώρια! Κοινώς κοροϊδεύουν τον κόσμο για να εξασφαλίσουν την εκλογική νίκη…

Οι υποσχέσεις για υλοποίηση φιλολαϊκών μέτρων, που μοιράζονται τώρα αφειδώς,  σε λίγες μόλις εβδομάδες από τώρα θα μοιάζουν μακρινή ανάμνηση. Από το τέλος Σεπτεμβρίου για την ακρίβεια όταν θα αρχίσουν να έρχονται οι ειδοποιήσεις της εφορίας κι οι φορολογούμενοι θα βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, όπως ακριβώς έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Να θυμίσουμε τις υποχρεώσεις: Φόρος εισοδήματος που η πρώτη από τις τρεις δόσεις ξεκίνησε να καταβάλλεται στα τέλη Αυγούστου, ΕΝΦΙΑ σε 5 δόσεις αρχής γενομένης από τον Οκτώβρη, τέλη κυκλοφορίας που θα πρέπει να καταβληθούν μέχρι τέλος το έτους και μαζί με αυτά ειδική εισφορά αλληλεγγύης, τέλος επιτηδεύματος, φόρος πολυτελούς διαβίωσης, κλπ, κλπ. Τα πλήγματα θα είναι αλλεπάλληλα και συντριπτικά καθώς θα θίξουν όλη την κοινωνία (όπως θα συμβεί με την αύξηση του ΦΠΑ στο 23% και την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών στα νησιά) και περισσότερο εκείνα τα τμήματα που τα προηγούμενα χρόνια έγιναν σάκος του μποξ στο μνημονιακό ριγκ, όπως οι συνταξιούχοι (με τις περικοπές λόγω αυξημένης εισφοράς για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, τη μείωση της βασικής σύνταξης, κ.α.) κι οι αγρότες (με τον διπλασιασμό του φόρου εισοδήματος από το 13% στο 20% το 2016 και το 26% το 2017 και της προκαταβολής φόρου από 27,5% στο 55%, τον τριπλασιασμό των ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΓΑ από 64 σε 180 ευρώ μηνιαίως κι επίσης τον τριπλασιασμό του ειδικού φόρου κατανάλωσης την 1η Οκτωβρίου, από 66 ευρώ σε 200 και τον πενταπλασιασμό του από 1 Οκτωβρίου 2016, καθώς θα φτάσει τα 330 ευρώ).

Σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον φορολογικής καταιγίδας και ανηλεών περικοπών (από το οποίο δεν γλίτωσαν ούτε οι βασικές συντάξεις που κόπηκαν παραμονή 15αύγουστου), όπως συγκεφαλαιώνεται στο στόχο δημοσιονομικής προσαρμογής ύψους 7 δις. ευρώ μέχρι το τέλος του 2016 σε λιγότερο από ενάμισι χρόνο δηλαδή, που να βρεθούν πόροι για να ασκηθεί φιλολαϊκή πολιτική;

Το χειρότερο όμως είναι ότι από τον Οκτώβρη κιόλας μπαίνουμε ξανά σε μια διαδικασία τρίμηνων αυστηρότατων και εξονυχιστικών ελέγχων από την Τρόικα, που είναι απόλυτα βέβαιο πως στο τέλος θα καταλήγουν σε ένα πολυνομοσχέδιο νέων μέτρων λιτότητας. Η ψήφιση κάθε τέτοιου νομοσχεδίου θα είναι όρος απαράβατος για να καταβληθεί η δόση του νέου δανείου ύψους 86 δις. ευρώ. Επομένως τα εκβιαστικά διλλήματα θα γνωρίσουν νέες δόξες. Η κυβέρνηση για να μην καταβάλλει το πολιτικό κόστος της επιλογής της να αναλάβει τέτοιου τύπου εξευτελιστικές δεσμεύσεις αποκρύβει αυτή την πραγματικότητα. Άλλες φορές επιχειρεί να την εξωραΐσει, όπως έκανε πχ ο Αλέξης Τζίφρας μιλώντας στη συνδιάσκεψη του εναπομείναντος κόμματος του στις 29 Αυγούστου όταν υποσχέθηκε «ήπια επιτροπεία» ή «εποπτεία με ανθρώπινο πρόσωπο» ενημερώνοντας ότι στο εξής η Τρόικα θα συνοδεύεται κι από εκπρόσωπο του ευρωκοινοβουλίου… Ακόμη όμως και να ήταν το Ευρωκοινοβούλιο ένα δημοκρατικό αντίβαρο στην αυταρχική Κομισιόν, όπως θέλει η αφήγηση των ευρωλάγνων (παραβλέποντας έτσι την ψήφιση ακόμη κι από το Ευρωκοινοβούλιο αυταρχικών πακέτων μέτρων λιτότητας όπως to «2 pack» και το «6 pack»), όταν η κυβέρνηση μαζί με την μνημονιακή αντιπολίτευση υπέγραψαν το Μνημόνιο, συμφωνώντας με την μείωση συντάξεων και την επιβολή νέων φόρων, τι λογής σωσίβιο σωτηρίας μπορεί να ρίξει το Ευρωκοινοβούλιο; Χώρια που πρώτη δύναμη εξακολουθεί να είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 217 έδρες, σε ένα σύνολο 750 και δεύτερη δύναμη οι σοσιαλδημοκράτες με 190 έδρες. Από πού κι ως πού επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει ως φυσικό σύμμαχο του ελληνικού λαού το θεσμικά διακοσμητικό και πολιτικά συντηρητικό ευρωκοινοβούλιο;

Οι υπηρεσίες που προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στον ελληνικό λαό ακόμη κι έτσι είναι οι χειρότερες γιατί αναπαράγει τις αυταπάτες για τη δυνατότητα άσκησης φιλολαϊκών πολιτικών, εντός του ευρώ και χωρίς ρήξη με την ΕΕ. Κι αυτό το κάνει όταν το βασικότερο ιδεολόγημα που κατέρρευσε με την υπογραφή του επαχθέστατου τρίτου μνημονίου σχετίζεται με τη δυνατότητα ανατροπής της λιτότητας και των μνημονίων εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Ακόμη και μέχρι το δημοψήφισμα η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποκλείοντας εξ ίσου τη ρήξη και την υποταγή εμφάνιζε εφικτή την αλλαγή πολιτικής εντός του ευρώ. Κι έρχεται τη στιγμή που καταρρέει με πάταγο αυτή η γραμμή, οδηγώντας στην πιο ταπεινωτική συνθηκολόγηση με τους πιστωτές, υπόσχεται για πολλοστή φορά την αξιοποίηση των περιθωρίων άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής… Αυτών που …δεν υπάρχουν!

Αλλάζει τα δεδομένα στην Παλαιστίνη η τρίτη Ιντιφάντα (Πριν, 18/10/2015)

intiΜπροστά σε ευρήματα που ξαφνιάζουν και προκαλούν πονοκέφαλο βρίσκονται αναλυτές και υπηρεσίες του σιωνιστικού κράτους που μελετούν τα χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών της τρίτης Ιντιφάντα, η οποία αισίως εισήλθε στην τρίτη της εβδομάδα, και συχνά χαρακτηρίζεται ως Ιντιφάντα της Ιερουσαλήμ. Κι αυτό επειδή την οργή των Παλαιστινίων προκαλεί η προσπάθεια της κυβέρνησης Νετανιάχου να αλλάξει το καθεστώς της ιερού τεμένους του Αλ Ακσά, που αποτελεί ιερό τόπο και για τους Εβραίους και για τους Άραβες, απαγορεύοντας την πρόσβαση στους Άραβες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία όσοι μάχονται στους δρόμους της ανατολικής Ιερουσαλήμ, όπου κατοικούν οι Άραβες, είναι άγνωστοι στις αρχές, ασυνήθιστα νέοι για τον μέσο μαχητή των ιστορικών αντιστασιακών παλαιστινιακών οργανώσεων ισλαμικής ή μαρξιστικής προέλευσης (Χαμάς, Λαϊκό Μέτωπο, κ.α.), που σημαίνει ότι δεν συμμετείχε στην προηγούμενη Ιντιφάντα η οποία τελείωσε το 2003, συχνά προέρχονται από μεσαία στρώματα, χωρίς να έχουν δεσμούς με πολιτικές οργανώσεις, ενώ προκαλεί δέος η επιμονή τους. Συχνά τους χαρακτηρίζουν ως «μοναχικούς λύκους».

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά προφανώς δεν σημαίνουν ότι η τρίτη Ιντιφάντα που μέχρι στιγμής έχει προκαλέσει το θάνατο 32 Παλαιστινίων και 8 κατακτητών θα πετύχει εκεί που απέτυχαν οι άλλες δύο. Το εβραϊκό κράτος ενδεχομένως να ξεμπερδέψει ευκολότερα μαζί της, ειδικά αν καταφεύγει σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό στις φασιστικές πρακτικές που χρησιμοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα (κατά παράβαση μάλιστα αρχαιοτάτων νόμων που έγιναν σεβαστοί ακόμη και στις πιο αδυσώπητες μάχες της ιστορίας) όπως η μη επιστροφή των νεκρών Παλαιστινίων έτσι ώστε η κάθε ταφή να μη μετατρέπεται σε διαδήλωση εναντίον της κατοχής. Σημαίνουν όμως ότι κανένας Παλαιστίνιος δεν έμαθε να ζει με την κατοχή της γης του και τις καθημερινές ταπεινώσεις των εκατοντάδων σημείων ελέγχων, από τους Ναζί του 21ου αιώνα, όπως διακαώς επιθυμεί εδώ και δεκαετίες όλο το πολιτικό σύστημα του Σιωνισμού. Η ασυμβίβαστη στάση των Παλαιστινίων αποτυπώθηκε ανάγλυφα και σε μια δημοσκόπηση που είδε το φως της δημοσιότητας πριν λίγες μέρες, βάσει της οποίας η λύση των δύο κρατών δεν συναντάει ιδιαίτερη απήχηση, ενώ η καθαρή πλειοψηφία των ερωτηθέντων υποστηρίζει την ένοπλη Ιντιφάντα.

Η στάση των Παλαιστινίων αποτελεί πλήγμα όχι μόνο για τους Σιωνιστές που έχουν δημιουργήσει ένα κράτος απαρτχάιντ και βλέπουν την παλαιστινιακή κοινωνία να απορρίπτει το «ειρηνικό πέρασμα» στο ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει και για τους ίδιους σωτηρία. Η τρίτη Ιντιφάντα αμφισβητεί και την εξωνημένη ηγεσία της Παλαιστινιακής Αρχής, που αρκετές φορές τις προηγούμενες μέρες έστειλε την αστυνομία της να συνδράμει την αστυνομία των κατακτητών στις καθημερινές οδομαχίες στο κέντρο της Ιερουσαλήμ.