Home » 2015 » April

Monthly Archives: April 2015

Μας εξαθλίωσαν για χάρη των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών (Επίκαιρα, 16-22/4/2015)

deutschebank2342015Πολλαπλά εκτεθειμένοι εμφανίζονται οι πιστωτές της Ελλάδας κι ειδικότερα η Ευρωπαϊκή Ένωση με βάση όσα αναφέρονται στην κατατοπιστικότατη μελέτη για τις λεπτομέρειες του πρώτου δανείου προς την Ελλάδα που εξέδωσε το Κέντρο για την Διεθνή Καινοτομία στη Διακυβέρνηση (CIGI, Centre for International Governance Innovation) (Εδώ η πλήρης έκθεση). Συντάκτης της έκθεσης είναι ο βραβευμένος δημοσιογράφος και συγγραφέας Πολ Μπλουστάιν που έχει εργαστεί στις εφημερίδες Washington Post και Wall Street Journal. Δεν αμφισβητείται επομένως η αξιοπιστία των ευρημάτων του…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο Μπλουστάιν έρχεται κι αυτός με τη σειρά του να απαντήσει στο πολύ απλό ερώτημα που τέθηκε από την πρώτη ημέρα που ξέσπασε η κρίση: Γιατί δεν είχε προκριθεί η πολύ απλή λύση του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων από το 2010 κιόλας, όταν άπαντες διαπίστωναν πως το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν έλλειψη ρευστότητας, αλλά αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους; Γιατί μια λύση που είχε επιλεγεί σε πολλές άλλες πρόσφατες περιπτώσεις απορρίφθηκε το 2010 για την Ελλάδα; Η απάντηση που δίνει ο συγγραφέας είναι ότι απορρίφθηκε για να μην θιγούν τα συμφέροντα των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών! Σε αυτό το βωμό για τον συγγραφέα «τα νόμιμα συμφέροντα της Ελλάδας αναμφισβήτητα θυσιάστηκαν. Με τις στερήσεις που υπέμεινε ο ελληνικός λαός υπέφερε πολύ περισσότερα απ’ όσα ήταν αναγκαία, καθώς η εθνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 22% από το 2008 κι η ανεργία έφτασε το 27%. Μεταξύ των οικονομολόγων υπάρχει μια ευρεία συμφωνία ότι το ελληνικό χρέος θα έπρεπε να αναδιαρθρωθεί πολύ νωρίτερα, με πολλούς να υποστηρίζουν ότι το 2010 ήταν ο ιδανικός χρόνος. Αναμφισβήτητα, η διάσωση αποδείχθηκε δώρο για πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες που πληρώθηκαν πλήρως και εγκαίρως με δεκάδες δισ. ευρώ που ήταν η αξία των ελληνικών ομολόγων τα οποία έληγαν το 2010, 2011 και στις αρχές του 2012. Τα κέρδη τους, εν τούτοις, επιδοτήθηκαν ουσιαστικά από τους φορολογούμενους που ανέλαβαν το βάρος και τον κίνδυνο των επίσημων δανείων που δόθηκαν στην Αθήνα». Εν ολίγοις τον λογαριασμό των γερμανο-γαλλικών τραπεζών δεν τον πλήρωσε μόνο η Ελλάδα αλλά κι οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι στους οποίους υποτίθεται ότι οφείλουμε χάρη επειδή μας έσωσαν από το υστέρημά τους. Αυτή είναι η ερμηνεία που πλασάρει όχι μόνο η Μέρκελ αλλά και τα μνημονιακά κόμματα εντός Ελλάδας για να αποκρύψουν πως η διάσωση της Ελλάδας ήταν εξ αρχής διάσωση των τραπεζών.

Ούρλιαζε ο Τρισέ

Στην μελέτη του αμερικανού δημοσιογράφου αναφέρεται πως αξιωματούχοι του ΔΝΤ δεν έκρυβαν από τις συζητήσεις τους με ευρωπαίους αξιωματούχους τον Απρίλιο του 2010 πόσο πιθανό ήταν το ενδεχόμενο το ελληνικό χρέος να τεθεί εκτός ελέγχου, όπως έχει συμβεί σήμερα ξεπερνώντας το 175% του ΑΕΠ. (Εξέλιξη που αποκαλύπτει πόσο αστείες επιστημονικά ήταν οι μελέτες βιωσιμότητας του χρέους που συνόδευαν τα σχέδια του ΔΝΤ). Στελέχη του ΔΝΤ έτσι υποδείκνυαν την λύση του κουρέματος των ομολόγων. «Ένα τέτοιο συμπέρασμα ήταν απλώς απαράδεκτο για τους σημαντικότερους ηγέτες της Ευρώπης, ο πιο άτεγκτος εκ των οποίων ήταν ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Ζαν Κλοντ Τρισέ. Το θέμα τέθηκε σε μία συνάντηση της ΕΚΤ την άνοιξη του 2010, όταν ο Γιούργκεν Σταρκ, που συμμετείχε στο εξαμελές εκτελεστικό συμβούλιο, συμφώνησε ότι το ελληνικό χρέος ήταν μη βιώσιμο κι επομένως η λύση έπρεπε να περιλαμβάνει απώλειες για τους ιδιώτες πιστωτές. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ “εξερράγη” σύμφωνα με έναν παραβρισκόμενο. “Ο Τρισέ είπε ‘είμαστε μια οικονομική και νομισματική ένωση και δεν επιτρέπονται αναδιαρθρώσεις χρέους’” θυμόταν αυτό το άτομο. “Ούρλιαζε”». Ο λόγος για τον οποίο ο Ζαν Κλοντ Τρισέ ούρλιαζε σαν χούλιγκαν, εγκαταλείποντας κάθε πρωτόκολλο ήταν πολύ απλός: «Η έκθεση των γαλλικών τραπεζών στην Ελλάδα ήταν 60 δις. ευρώ και των γερμανικών 35 δις. ευρώ. Αν υποχρεώνονταν να αναλάβουν υπερβολικές απώλειες στα ελληνικά ομόλογα – και στα ομόλογα άλλων κρατών της ευρωζώνης που διακρατούσαν επίσης – τότε η βιωσιμότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα αμφισβητούνταν»! Με άλλα λόγια ο πρόεδρος της τράπεζας που είχε την ευθύνη του κοινού νομίσματος αποφάσισε με τα ίδια κριτήρια που θα αποφάσιζαν κι οι μεγαλομέτοχοι της Credit Agricole. Τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρέτησε (που όλως τυχαίως συμπίπτουν με τα συμφέροντα του ευρώ) κι όχι τα συμφέροντα των ευρωπαίων πολιτών ή ακόμη και των οικονομιών που απαρτίζουν την ευρωζώνη κι έκτοτε συνεχίζουν να παραδέρνουν στην ύφεση.

Το πραγματικό περιεχόμενο της ελληνικής «διάσωσης» συζητήθηκε χωρίς περιστροφές και υπεκφυγές ακόμη και στην επίσημη συνεδρίαση του ΔΝΤ στις 9 Μαΐου 2010, όταν εγκρίθηκε το δάνειο. Εκεί ο αντιπρόσωπος της Βραζιλίας, Πάουλο Νογκουέιρα Μπατίστα, διατύπωσε τα πιο καυστικά σχόλια, παρότι κι άλλοι αντιπρόσωποι εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους. Με τα λόγια του, το πρόγραμμα της Ελλάδας «δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως διάσωση της Ελλάδας, που θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών ομολογιούχων της Ελλάδας, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων».

Η ΕΚΤ υπηρέτης των τραπεζών

Το πολιτικά ανατριχιαστικό περιστατικό με τον Τρισέ που στρίγκλιζε σαν μαινάδα (αρκεί να σκεφτούμε ότι την ίδια περίοδο στην Ελλάδα όποιος μίλαγε για διαγραφή του χρέους ή κούρεμα των ομολόγων χαρακτηριζόταν τυχοδιώκτης κι επικίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα) φέρνει στην επιφάνεια, με τον πιο ανάγλυφο τρόπο, την σύγκρουση συμφέροντος μεταξύ Ελλάδας και ευρωζώνης. Ό,τι συνέφερε το ευρώ (αναβολή του κουρέματος μέχρι να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα οι ευρωπαϊκές τράπεζες) αποτελούσε κόλαφο για την Ελλάδα κι ό,τι συνέφερε την Ελλάδα (κούρεμα ομολόγων όσο το δυνατό συντομότερα, όσο το δυνατόν περισσότερο) θα τίναζε στον αέρα τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το ευρώ. Τα συμφέροντα του ελληνικού λαού επομένως υποθηκεύτηκαν από την στιγμή που προκρίθηκε η παραμονή στο ευρώ κι η υποταγή στις αποφάσεις της ΕΚΤ. Το αποτέλεσμα ήταν τα (αντικρουόμενα σε σχέση με το ευρώ) συμφέροντα του ελληνικού λαού να θυσιαστούν και η εξαθλίωση, όπως επιβλήθηκε με το μνημόνιο που συνόδευε το πρώτο δάνειο ύψους 110 δισ. ευρώ, να βαδίζει χέρι – χέρι με την υποτέλεια.

Οι απερίγραπτες σκηνές δουλικότητας που περιγράφει ο Μπλουστάιν εξιστορώντας την ελληνική «διάσωση» έχουν στη βάση τους την ευρω-κατοχή. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Σε μια τυπική διαπραγμάτευση με μια χώρα που ζητάει δάνειο από το ΔΝΤ, οι διαπραγματευτές του Ταμείου κάθονται απέναντι από την κεντρική τράπεζα και το υπουργείο Οικονομικών, με την προσδοκία ότι οι όροι του δανείου θα υποχρεώσουν την κεντρική τράπεζα να εφαρμόσει συγκεκριμένες πολιτικές. Στις διαπραγματεύσεις της Αθήνας αντιθέτως, το Ταμείο, έπρεπε να εγκλιματιστεί σε μια κατάσταση όπου συμμαχούσε με την ΕΚΤ, με τις τύψεις να αφθονούν όσο προχωρούσαν οι πρώτες συναντήσεις της Τρόικας». Μια ωραία ατμόσφαιρα επικρατούσε εν ολίγοις στην Αθήνα, όταν ακόμη κι η πιο υπανάπτυκτη χώρα που έμπαινε κάτω από το ζυγό του ΔΝΤ, πρόβαλε και κάποια αντίσταση στις υποδείξεις του. Στην Αθήνα ούτε αυτό…

Αποκαλυπτική είναι η έκθεση και σε ό,τι αφορά τις προστριβές που εμφανίζονταν στο εσωτερικό της Τρόικας. Η αρχή που ακολουθούσαν, σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών της Τρόικας ήταν η ενδεδειγμένη με βάση τις αρχές της παιδαγωγικής: pas devant les enfants! Κοινώς, όχι μπροστά στα παιδιά, με τα παιδιά να είναι η ελληνική κυβέρνηση. Στις συγκρούσεις που ξέσπαγαν μεταξύ του ΔΝΤ και των ευρωπαίων (ΕΚΤ και Επιτροπή) την πιο σκληρή γραμμή εξέφραζαν πάντα οι Ευρωπαίοι, ενώ το ΔΝΤ «ευνοούσε μια πιο σταδιακή προσέγγιση στη λιτότητα σε σχέση με τους άλλους», σύμφωνα με τον Μπλουστάιν. Χώρια των άλλων πρωτοτυπιών στην Ελλάδα το ΔΝΤ αποδείχθηκε πως είναι το μικρότερο κακό. Ας είναι καλά η Γερμανία…

Advertisements

Παίζουν με τη φωτιά οι Αμερικανοί στην Ουκρανία (Πριν, 26/4/2015)

sel 24 vasiΣε επικίνδυνη κλιμάκωση οδηγείται η ένταση στην ανατολική Ευρώπη με την μια χώρα μετά την άλλη να δείχνει τα δόντια της στη Ρωσία. Τελευταίο κρούσμα η Πολωνία που ανακοίνωσε την αγορά πυραύλων Πάτριοτ και 50 ελικοπτέρων πολλαπλών χρήσεων (συνολικής αξίας 9 δισ. δολ.), ενώ θέμα χρόνου είναι και μια επιπλέον παραγγελία μαμούθ μαχητικών ελικοπτέρων που θα αντικαταστήσει τα απαρχαιωμένα ρωσικά που διαθέτει. Η αγορά των πυραύλων Πάτριοτ σφίγγει ακόμη περισσότερο την θηλιά γύρω από τη Ρωσία, στρατηγική που υλοποιείται πλέον και με την παρουσία του αμερικάνικου στρατού στο ουκρανικό έδαφος παραβιάζοντας την  Συμφωνία Μινσκ 2 που υπογράφτηκε τον Φεβρουάριο.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η Ουάσινγκτον προφανώς το αρνείται υποστηρίζοντας ότι οι αμερικάνοι εκπαιδευτές παραμένουν στο δυτικό μέρος της χώρας, απέχοντας συστηματικά από κάθε ανάμειξη τους στις μάχες που διεξάγονται στο ανατολικό. Ενώ, επιτίθενται στην Μόσχα κατηγορώντας την ότι συγκεντρώνει στρατεύματα και αντιαεροπορικά συστήματα κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Πρόκειται για κατηγορίες που, ανεξάρτητα της ευστάθειάς τους, διαμορφώνουν τους όρους για τις διαπραγματεύσεις που έχουν ήδη ξεκινήσει στην ΕΕ και θα ολοκληρωθούν τον Ιούλιο, με επίδικο την τύχη των κυρώσεων. Δεδομένων των πιέσεων από Γαλλία και Ιταλία για χαλάρωση, τουλάχιστον, του εμπάργκο οι ΗΠΑ ρίχνουν λάδι στη φωτιά ώστε έγκαιρα να τερματιστεί κάθε τέτοια συζήτηση κι η συνέχιση του εμπάργκο να είναι αυτονόητη.

Οι κίνδυνοι που εγκυμονούνται για την σταθερότητα υπογραμμίζονται από την μαζική εισβολή στην ουκρανική κυβέρνηση αμερικανοσπούδαστων Ουκρανικής καταγωγής, όπως έδειξε πρόσφατο ρεπορτάζ των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, οι οποίοι διατηρούν αυτοτελείς δεσμούς με την Ουάσινγκτον. Πρόκειται για σχέσεις που αποδεδειγμένα …αντέχουν στον χρόνο. Χαρακτηριστική περίπτωση η Ναταλί Γιαρέσκο, απόφοιτη του Χάρβαρντ, που εργάστηκε στο αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, στη συνέχεια στην πρεσβεία των ΗΠΑ στο Κίεβο, κι από κει σε υποκαταστήματα ξένων τραπεζών, στο Κίεβο πάντα, με τελευταίο σταθμό της το υπουργείο Οικονομικών. Ήταν αυτή μάλιστα που διαπραγματεύτηκε (σχήμα λόγου το τελευταίο) με το ΔΝΤ το δάνειο 17,5 δισ. δολ., κυρίως όμως ανέλαβε την επιβολή των δρακόντειων όρων του ΔΝΤ: περικοπές δαπανών, κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων στο φυσικό αέριο, κλπ. Από τις γειτονικές Βαλτικές δημοκρατίες προέρχεται ο υπουργός Οικονομίας, ενώ δική τους ομάδα στο κυβερνητικό συμβούλιο έχουν οι Γεωργιανοί που διαθέτουν τρία χαρτοφυλάκια (υπουργός Υγείας, αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης και αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών) και μια κορυφαία εκπροσώπηση: τον ίδιο τον πρώην πρόεδρο και μεγάλο τυχοδιώκτη Μικαΐλ Σαακασβίλι, που ξεκίνησε τον πόλεμο με την Ρωσία το 2008 για να φύγει άρον – άρον από την Τιφλίδα το 2013 αντιμετωπίζοντας κακουργηματικές κατηγορίες. Τώρα είναι άτυπος σύμβουλος του ουκρανού προέδρου Πέτρο Ποροσένκο. Η ανασφάλεια δε που νιώθει ο ουκρανός πρόεδρος έναντι των ομοεθνών του είναι τέτοια ώστε ακόμη κι φύλαξή του έχει ανατεθεί σε αμερικανούς πεζοναύτες, όπως φαίνεται στην φωτογραφία.

Η πλειοψηφία, οριακή έστω, των ξένων διαβατηρίων έναντι των εθνικών ταυτοτήτων στο ουκρανικό υπουργικό συμβούλιο προοιωνίζεται τα χειρότερα για τις σχέσεις της Ουκρανίας με την Ρωσία και την επόμενη μέρα των ανατολικών περιοχών που έχουν ήδη αποσχισθεί, σχηματίζοντας τις Λαϊκές Δημοκρατίες, δεδομένου ότι πρόκειται για αδίστακτους εντολοδόχους που δεν έχουν την παραμικρή αναστολή. Τα «κατορθώματα» του Σαακασβίλι που δεν δίστασε να συγκρουστεί με τη Ρωσία, κατ’ εντολή του αμερικανικού πενταγώνου, προϊδεάζουν για τη επόμενη μέρα…

Οι συμφωνίες δεν τηρούνται! (Unfollow, Φεβρουάριος 2015)

schauble«Οι συμφωνίες έχουν νόημα μόνο εφόσον τηρούνται. Σε διαφορετική περίπτωση, η εμπιστοσύνη καταστρέφεται». Τα συγκεκριμένα λόγια ειπώθηκαν από τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας λίγες μέρες μετά την ανάληψη των πρωθυπουργικών καθηκόντων από τον Αλ. Τσίπρα και τις φιλολαϊκές δηλώσεις των πρωτοκλασάτων υπουργών του, σε μια προσπάθεια να αποσύρει η ελληνική πλευρά το αίτημα της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και του προγράμματος λιτότητας.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Είναι όμως έτσι; Πράγματι, οι συμφωνίες γράφονται για να τηρούνται;

Οι συμφωνίες πριν καν γραφτούν δεν είναι ποτέ, ή σχεδόν ποτέ, προϊόν της ελεύθερης βούλησης των μερών που την υπογράφουν. Σε κάθε τους παράγραφο κι ειδικά στα πιο επίμαχα σημεία τους αποτυπώνεται ο συσχετισμός δύναμης κι οι άνισες σχέσεις των συμβαλλομένων, έστω κι αν αυτή η ωμή πραγματικότητα συγκαλύπτεται πίσω από εύηχες κενολογίες που υμνούν τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, κ.α. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ευρωζώνη. Η εικονική πραγματικότητα των ισότιμων κρατών κονιορτοποιείται από την διαφορά μεγεθών μεταξύ των κρατών, προϊόν διαφορετικής κλίμακας οικονομιών, ιστορικών καταβολών, κ.α. Ο ισχυρισμός πως η Γερμανία με ένα πληθυσμό 81 εκ. κι η πρόσφατα εισαχθείσα στην ευρωζώνη Λιθουανία των 3 εκ. μοιράζονται την ίδια επιρροή μεταξύ των 19 κρατών μελών της, θυμίζει το παλιό ανέκδοτο με την Αλβανία που επαιρόταν για τον πληθυσμό που έχει μαζί με την …Κίνα. Κι αν από μόνη της η διαφορά μεγεθών δεν φαντάζει πειστική για να προβλεφθούν τα αποτελέσματα της νομισματικής ενοποίησης, αρκεί μια ματιά στην διαίρεση της ευρωζώνης σε ένα πολλαπλώς κερδισμένο κέντρο και μια πολλαπλώς χαμένη περιφέρεια για να αποδειχθεί ότι η συμφωνία της ευρωζώνης έμοιαζε με την Φάρμα των ζώων του Όργουελ, όπου όλα τα ζώα ήταν ίσα μεν, αλλά μερικά ήταν πιο ίσια από τ’ άλλα.

Λεόντειες συμφωνίες

Ο διαφορετικός συσχετισμός δύναμης που αποτυπώνεται στις συμφωνίες κι οι βλάβες που εισάγουν ενίοτε …προκαλούν. Αρκεί μια ματιά στην συμφωνία Δουβλίνο 2 βάσει της οποίας, σε τελική ανάλυση, ανατίθεται στην «υπερδύναμη» της Ελλάδας η διαφύλαξη των εξωτερικών συνόρων όλης της ΕΕ, για να μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι οι Γερμανοί ξέροντας πώς η Ελλάδα θα αποτελεί το μαντρόσκυλο τους. Γιατί η Ελλάδα να συνεχίσει να σέβεται μια συμφωνία που την καταδικάζει να κρατάει αιχμάλωτους στο εσωτερικό της εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που εισήλθαν στην Ελλάδα απλώς και μόνο για να φύγουν;

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα λεόντειας συμφωνίας είναι η Κοινή Αγροτική Πολιτική, με την οποία θυσιάστηκε η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία. Το ντιλ μεταξύ ελληνικών κυβερνήσεων και ΕΕ ήταν εμφανές από χιλιόμετρα μακριά: Σας δίνουμε χρηματοδοτήσεις, που θα τις πάρει υπό μορφή ζεστού χρήματος η διαπλοκή δηλαδή οι χρηματοδότες σας, κι εσείς καταστρέψετε την γεωργία, μέσω πχ των ποσοστώσεων, για να μπορούν να εξάγουν οι γερμανικές και βορειοευρωπαϊκές βιομηχανίες γάλακτος. Όπερ και εγένετο, με την Ελλάδα να μπορεί να παράξει το γάλα που έχει ανάγκη η εσωτερική αγορά αλλά να μην επιτρέπεται λόγω ποσοστώσεων κι έτσι να εισάγει…

Η άπειρη ελαστικότητα του κανόνα που θέλει τις συμφωνίες να τηρούνται φαίνεται επίσης και στις ιδιωτικοποιήσεις, που πριν (και για να) γίνουν ιερός κανόνας για κάθε συντηρητική κυβέρνηση επιβλήθηκαν από χιλιάδες, κυριολεκτικά, οδηγίες της ΕΕ, στο όνομα της απελευθέρωσης της αγοράς, και ειδικές αποφάσεις της αρμόδιας Επιτροπής Ανταγωνισμού. Μοναδική κι εύκολα προβλέψιμη εξαίρεση η Γερμανία που αψηφώντας τον κανόνα όχι μόνο διατηρεί πανίσχυρα κρατικά μονοπώλια, αλλά επεκτείνει τα οικονομικά της σύνορα μέσα από ένα χορό βίαιων εξαγορών σε βάρος των ασθενέστερων κρατών. Έτσι ο ελληνικός ΟΤΕ ιδιωτικοποιήθηκε από την, επί της ουσίας, κρατική Ντόιτσε Τέλεκομ, τα ελληνικά δημόσια περιφερειακά αεροδρόμια συμφωνήθηκε να πουληθούν στην κρατική Λουφτχάνσα, κι η κρατική ΔΕΗ ετοιμαζόταν να πουληθεί στο όνομα του «ανοίγματος της αγοράς σε νέους παίκτες» στην κρατική γερμανική εταιρεία ενέργειας RWE.

Αυτές οι συμφωνίες, που αποδεδειγμένα πλέον, είναι σκανδαλωδώς άνισες και ετεροβαρείς γιατί να γίνουν σεβαστές, όταν ο μόνος που κερδίζει είναι, εν προκειμένω, η Γερμανία;

Παραβίαση των συμφωνιών από τους πιστωτές

Ακριβώς το ίδιο ισχύει για τις δανειακές συμφωνίες και τα μνημόνια που υπέγραψαν οι τρεις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς) αρχής γενομένης από το 2010. Τυπικά, δημιουργούν σαφείς υποχρεώσεις σε κάθε ελληνική κυβέρνηση για να εφαρμόσουν μέτρα λιτότητας, μείωσης κοινωνικών δαπανών και μισθών, μέσα σε αυστηρά μάλιστα χρονοδιαγράμματα ως αντάλλαγμα για τα δάνεια που δόθηκαν. Αξίζει να επισημανθεί πως τα χρονοδιαγράμματα αυτά συχνότατα παραβιάζονταν από όλες τις προηγούμενες υποτελείς κυβερνήσεις, συνήθως για να μην αναλάβουν το πολιτικό κόστος της ψήφισης αντιλαϊκών μέτρων, παραπέμποντάς τα στις επόμενες. Έτσι φτάσαμε για παράδειγμα κατά την έναρξη της τρέχουσας διαπραγμάτευσης το φθινόπωρο του 2014 να υπενθυμίζουν οι Τροϊκανοί πως υπάρχουν περισσότερα από 1.000 μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν μεν στο πλαίσιο των Μνημονίων, ουδέποτε όμως έγιναν εφαρμοστικοί νόμοι. Πουκάμισο αδειανό κατέστησαν τις συμφωνίες και πιο ειδικά τα χρονοδιαγράμματα που τις συνοδεύουν κι οι ίδιοι οι πιστωτές, που όταν έπρεπε να εκβιάσουν την ψήφιση από την Βουλή των Μνημονίων έβαζαν, με την βοήθεια των ΜΜΕ, το πιστόλι στον κρόταφο κυβερνήσεων και πολιτών με το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Όταν όμως είχαν την κυβέρνηση στο τσεπάκι τους, όπως συνέβη με την τρικομματική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ μετά τις εκλογές του 2012, μπορούσαν κάλλιστα να περιμένουν, οι αυστηρές προθεσμίες να πάνε περίπατο και οι δόσεις να αργήσουν να καταβληθούν αρκετούς μήνες. Καθυστέρηση που κάλλιστα μπορούσε να στοιχειοθετήσει από την μεριά της Ελλάδας το αίτημα της αθέτησης των δεσμεύσεων των πιστωτών, προχωρώντας σε μονομερή καταγγελία τους και ακύρωση των υποχρεώσεων μας, δηλαδή την αποπληρωμή του χρέους.

Το σημαντικότερο ωστόσο, είναι ότι οι συμφωνίες που ζητά ο Σόιμπλε να σεβαστούμε είναι διάτρητες! Κομμένες και ραμμένες στα συμφέροντα των πιστωτών, δίνουν κάθε δικαίωμα σε μια κυβέρνηση που θέλει να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως είναι θεμελιωμένα στο διεθνές και εθνικό δίκαιο, να τις καταγγείλει και μονομερώς να αποσυρθεί από τις υποχρεώσεις που προβλέπουν.

Για παράδειγμα, η πρώτη δανειακή σύμβαση (Μάιος 2010) ουδέποτε κυρώθηκε από την ελληνική Βουλή. Ούτε καν με απλή πλειοψηφία των 151 βουλευτών. Κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα οι Γερμανοί που τότε πίεζαν ασφυκτικά τη ΝΔ να συναινέσει στο πρώτο Μνημόνιο και τώρα ζητούν να τηρηθούν τα συμφωνημένα. Λόγω αυτού του νομικού κενού μάλιστα η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν …«ποια συμφωνία;» Η δεύτερη δανειακή σύμβαση χαρακτηρίστηκε ως αντισυνταγματική από τους σοβαρότερους έλληνες συνταγματολόγους σε μια μακροσκελή και υποδειγματικά τεκμηριωμένη ανακοίνωσή τους τον Φεβρουάριο του 2010.

Συμφωνία για άρνηση πληρωμής κερδοσκόπων

Παραπέρα, αν είναι θέμα αρχής η τήρηση των συμφωνιών, υπάρχουν άλλες συμφωνίες, ισχυρότερες των δανειακών ή των μνημονίων, που θα έπρεπε να γίνουν σεβαστές στη σημερινή συγκυρία από την Ελλάδα και τους πιστωτές της. Όπως είναι για παράδειγμα η συμφωνία που επήλθε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο του 2014, βάσει της οποίας τα κράτη διατηρούν το δικαίωμα να προστατεύονται από τις αξιώσεις και τις επιθέσεις των «αρπακτικών κεφαλαίων» που διακρατούν ομόλογα τα οποία έχουν αρνηθεί να υπαγάγουν σε συμφωνίες κουρέματος. Η απόφαση, την οποία καταψήφισε η Γερμανία εγκρίνοντας το σημερινό χάος των παντελώς αρρύθμιστων αγορών ομολόγων, λήφθηκε με πρωτοβουλία της Αργεντινής για να νομιμοποιηθεί η γενναία απόφασή της να μην πληρώσει μέρος των πιστωτών της που κρατούσαν μη κουρεμένα ομόλογα (holds out). Κάλλιστα όμως μπορεί να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της Ελλάδας και η κυβέρνηση Τσίπρα να την επικαλεστεί και να μην πληρώσει τα ομόλογα αξίας 80 εκ. ευρώ που λήγουν στις 3 Μαρτίου 2015, τα οποία οι κάτοχοί τους είχαν αρνηθεί να εντάξουν στην ανταλλαγή του Φεβρουαρίου του 2012 (PSI). Η Γερμανία άραγε θα στηρίξει την ελληνική κυβέρνηση στην τήρηση της συμφωνίας του ΟΗΕ, δεδομένου μάλιστα ότι ως κράτος δεν έχει να λαβαίνει από τις συγκεκριμένες πληρωμές, δείχνοντας έτσι τον σεβασμό της στις συμφωνίες; Η ερώτηση είναι προφανώς ρητορική δεδομένου ότι όλοι οι πιστωτές της Ελλάδας συμφώνησαν να πληρωθούν οι κερδοσκόποι που αρνήθηκαν την αναδιάρθρωση του 2012 και διακρατούσαν τότε ομόλογα συνολικής αξίας άνω των 6 δισ. ευρώ. Αν έπρεπε να γίνονται σεβαστές οι συμφωνίες έπρεπε από κοινού να συμφωνήσουν στην μη πληρωμή όσων ομολογιούχων δεν συμφώνησαν με το κούρεμα…

Εν κατακλείδι οι συμφωνίες δεν τηρούνται πάντα κι αυτό το διδάσκουν πρώτοι απ’ όλους όσοι έχουν δύναμη να τις παραβιάζουν, όταν δεν τις φτιάχνουν στα μέτρα τους! Κάθε φορά ο συσχετισμός δύναμης αποφασίζει αν θα γίνουν σεβαστές ή όχι. Σήμερα, το ασυνήθιστο προνόμιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η ευρεία αποδοχή που συνάντησε στην κοινωνία η πρώτη κόντρα της με τους δανειστές, με αίτημα την εκδίωξη της Τρόικας και την συμφωνία σε ένα νέο πρόγραμμα, η οποία της ανοίγει τον δρόμο να αρνηθεί την υλοποίηση των συμφωνημένων, σεβόμενη και υλοποιώντας την ριζοσπαστική απόφαση του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ για διαγραφή του χρέους μέσω λογιστικού ελέγχου! Επαφίεται στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και το οικονομικό του επιτελείο…

Γεγονός πλέον η συγκρότηση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους (Επίκαιρα, 9-15 Απριλίου 2015)

vouli-620x330Αλλεπάλληλα ρεκόρ διεκδικεί η επίσημη πλέον συγκρότηση της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους, μετά την πρώτη συνεδρίασή της το τετραήμερο 4 έως 7 Απριλίου 2015 στο κτίριο της Γερουσίας στην ελληνική Βουλή. Δεν είναι μόνο πώς για πρώτη φορά συγκροτείται επί ευρωπαϊκού εδάφους ανάλογη τέτοια επιτροπή με απόφαση προέδρου Βουλής, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για να διερευνηθούν και να αμφισβητηθούν και στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό οι όροι δημιουργίας και διόγκωσης του δημόσιου χρέους, επιτρέποντας στη συνέχεια την διαγραφή του. Είναι επίσης και τα διασταυρούμενα πυρά που δέχθηκε απ’ όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και τον Τύπο, ο οποίος όταν δεν έβγαζε απλώς την υποχρέωση καταχωνιάζοντας την είδηση σε κάποια εσωτερική αριστερή σελίδα πλειοδοτούσε σε βιτριολικά σχόλια που στις περισσότερες περιπτώσεις αφορούσαν τον ενδυματολογικό κώδικα των προσκεκλημένων από το εξωτερικό… Επί της ουσίας ωστόσο, για τα όσα σοβαρά ειπώθηκαν από το βήμα της αίθουσας της Γερουσίας της Βουλής για το δημόσιο χρέος και την διαπλοκή, …σιγή ασυρμάτου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ωστόσο, ακόμη κι οι διαφωνίες που κατατέθηκαν από κορυφαίους κυβερνητικούς αξιωματούχους είχαν την σημασία τους, καθώς εξέφρασαν τις αντιθέσεις που προκαλεί στο εσωτερικό της κυβέρνησης η δημιουργία της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, όπως επισήμως ονομάστηκε από την πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έλαβε την πρωτοβουλία. Χαρακτηριστικότερη ήταν η διαφωνία του υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος ναι μεν δήλωσε ότι θα εξασφαλίσει την πρόσβαση της επιτροπής σε όποια στοιχεία ζητήσει από το υπουργείο του, από την άλλη όμως αμφισβήτησε την δυνατότητα της επιτροπής να αποδείξει τον παράνομο χαρακτήρα του χρέους. Εντελώς …τυχαία λίγες ώρες αργότερα ο ίδιος υπουργός δήλωνε από τη Νέα Υόρκη, με ένα κατηγορηματικό ύφος που παρέπεμπε σε αντίστοιχες δηλώσεις του προκατόχου του Γ. Παπακωνσταντίνου, πως «η Ελλάδα προτίθεται να εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της προς όλους τους πιστωτές της εις το διηνεκές». Η δημιουργία της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους προφανώς δεν εξυπηρετεί το σχέδιο πλήρους και έγκαιρης πληρωμής του δημόσιου χρέους, όπως συμφωνήθηκε με την απόφαση του Γιούρογκρουπ της 20ης Φεβρουαρίου 2015.

Ανάγκη διαγραφής του χρέους

Κατά τ’ άλλα τα όσα ακούστηκαν από τους δεκάδες ομιλητές στο πλαίσιο της πρώτης δημόσιας συνεδρίασης της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους υπογράμμισαν την ανάγκη διαγραφής του χρέους. Ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που η πιο ριζοσπαστική κριτική του αντιμνημονιακού κινήματος για την υπερχρέωση της χώρας και την θηλιά των δανειστών διατυπωνόταν δημόσια.

Από τους πρώτους που πήραν τον λόγο, μετά το άνοιγμα των εργασιών από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ήταν ο καθηγητής Δημοσίου Δικαίου Γ. Κασιμάτης ο οποίος τόνισε ότι ο έλεγχος νομιμότητας του δημοσίου χρέους αποτελεί γεγονός ύψιστης πολιτικής σημασίας. Σε άλλο σημείο της ομιλίας του τόνισε πως οι παρεμβάσεις που είδαμε να ασκούνται στην πολιτική τα προηγούμενα χρόνια ξεπερνούν ακόμη κι αυτές της δεκαετίας του ’60, ενώ υπογράμμισε πως πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν έχει παρατηρηθεί  παραίτηση από εθνική κυριαρχία όπως συνέβη στην Ελλάδα.

Μιλώντας ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, Άρης Καζάκος χαρακτήρισε δόλιο ακρωτηριασμό του δίκαιου των συμβάσεων τον όρο πως «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» (pacta sunt servanda) υποστηρίζοντας πως υπάρχει δυνατότητα αποδέσμευσης από μια σύμβαση όταν έχει ανατραπεί το πλαίσιο στο οποίο υπογράφτηκε.

Μία από τις πιο ουσιαστικές παρεμβάσεις έγινε από το στέλεχος της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και πρώην διευθυντή εθνικών λογαριασμών Νίκο Στρόμπλο, ο οποίος βίωσε από πρώτο χέρι και με δραματικό τρόπο το καθεστώς διώξεων στην υπηρεσία προκειμένου να κουκουλωθεί το μαγείρεμα των στοιχείων. Στην ομιλία του τόνισε πως ένα μεγάλο μέρος του χρέους είναι λογιστικό κι όχι πραγματικό, ενώ περιέγραψε και τις αποκλίσεις που υπάρχουν στο χρέος κατά Μάαστριχτ και την τήρηση των λογαριασμών με βάση το σύστημα ESA 95. Ο Ν. Στρόμπλος  ανέδειξε τις ευθύνες της ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, Γιούροστατ, στις γνωστές αλχημείες καθώς στην Ελλάδα εφάρμοσε επιλεκτικά μεθόδους που δεν χρησιμοποιούνταν σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης. Χαρακτηριστικότερη όλων ήταν η ένταξη 17 ΔΕΚΟ (πχ των συγκοινωνιακών εταιρειών της Αθήνας, ΟΑΣΑ, Τραμ, Προαστιακός, κ.λπ) στο δημόσιο, κατά παράβαση μιας πάγιας παράδοσης που τις εντάσσει στον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν το χρέος να εκτιναχθεί κατά 28 δισ. ευρώ. Άλλο παράδειγμα αλόγιστης δημιουργίας δημόσιου χρέους που ανέφερε ο Ν. Στρόμπλος αφορούσε τα ομόλογα μηδενικού κουπονιού και λήξεως 2014 που δόθηκαν στις φαρμακευτικές εταιρείες τον Αύγουστο του 2010, χωρίς να ελεγχτεί η νομιμότητα των τιμολογίων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια φούσκα ύψους 7 δισ. ευρώ.

Μιλώντας ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Μουρμούρας, χαρακτήρισε λάθος την βασική λογική των Μνημονίων, βάσει των οποίων προέχει η σταθερότητα κι έπεται η ανάπτυξη.

Αεροπλάνα χωρίς κινητήρα

Ξεχωριστή σημασία είχαν οι τοποθετήσεις που αφορούσαν την διαφθορά στο δημόσιο των προηγούμενων χρόνων, με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, κι ειδικότερα με επίκεντρο τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Για παράδειγμα ο υπουργός Επικρατείας αρμόδιος για την καταπολέμηση της διαφθοράς, Π. Νικολούδης, έκανε γνωστό τον …τιμοκατάλογο που είχαν κατοχυρώσει τα κόμματα του παραδοσιακού δικομματισμού: Γύρω στο 2,5% στις συμβάσεις του δημοσίου, 4% στα εξοπλιστικά προγράμματα και 23% στις προμήθειες στον τομέα της υγείας. Μιλώντας ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Ν. Τόσκας ανέβασε στο 7% την προμήθεια που κυριαρχούσε σε κάθε αγορά, περιέγραψε τα συμφέροντα που έχουν συγκροτηθεί στο χώρο των εξοπλισμών με την συμμετοχή μεγάλων ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων, ενώ στην ομιλία του τόνισε την ανάγκη διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους. Ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας Κ. Ήσυχος ανέφερε ότι το 2006 αγοράστηκαν 170 γερμανικά άρματα μάχης τύπου Λέοπαρντ ΙΙ, αξίας 1,7 δισ. ευρώ, τα οποία αγοράστηκαν χωρίς συμβάσεις συντήρησης και χωρίς αγορά βλημάτων, «εξαιρετικά αναγκαία για παρελάσεις αλλά όχι για την άμυνα της χώρας». Αναφέρθηκε επίσης στην αγορά 50 μαχητικών F16, λίγο πριν τις εκλογές του 2000, χωρίς κινητήρα και σύστημα αυτοπροστασίας, τα οποία αγοράστηκαν μετά τις εκλογές σε μια τιμή που ισούται με την τιμή 120 F16…

Αποενοχοποίηση της κοινωνίας

Ουσιαστική ήταν επίσης η παρέμβαση του ιστορικού καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο ΑΠΘ Σπύρου Μαρκέτου, ενός από τα πολλά μέλη της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση της ΕΛΕ που συμμετέχουν στην Επιτροπή Αλήθειας. Στην ομιλία του τόνισε πως ο έλεγχος του χρέους θα αποενοχοποιήσει την κοινωνία που τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίστηκε υπαίτια για την έκρηξη του δανεισμού. Τις θετικές επιπτώσεις στο κίνημα από την Επιτροπή Αλήθειας εξήρε κι η Δέσποινα Σπανού, υπεύθυνη εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Από το βήμα της Γερουσίας πέρασαν επίσης πολλά μέλη της επιτροπής που προέρχονται από το εξωτερικό κι οι οποίοι δέχτηκαν να συμμετάσχουν στις εργασίες της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους αμισθί. Από τον βέλγο πολιτικό επιστήμονα Ερίκ Τουσέν που θα προΐσταται των εργασιών της επιτροπής, μέχρι τον πρώην ειδικό εισηγητή της ύπατης αρμοστείας για τα ανθρώπινα δικαιώματα Σέφας Λούμινα κι επίσης καθηγητές κορυφαίων ξένων πανεπιστημίων (LSE) και ειδικούς του χρέους που αναφέρθηκαν κατ’ επανάληψη στην κοινωνική γενοκτονία που συντελέστηκε στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια με αφορμή την πληρωμή του χρέους κι επίσης στην ανάγκη διαγραφής του χρέους.

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» άφησε 1,3 εκ. νεκρούς (Πριν, 19/4/.2015)

iraqΌταν τον Ιούνιο του 2009 αναλάμβανε καθήκοντα στο Αφγανιστάν ο αμερικάνος στρατηγός Στάνλεϋ Μακ Κρίσταλ κήρυξε κι έναν δεύτερο, παράλληλο πόλεμο, στον τομέα της ενημέρωσης αυτή τη φορά, λέγοντας: «Πιστεύω ότι η εντύπωση που δημιουργείται από τις απώλειες μεταξύ των αμάχων είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς που αντιμετωπίζουμε». Πολύ σύντομα αποδείχτηκε πως οι Αμερικάνοι με τους συμμάχους τους κέρδιζαν και αυτό τον πόλεμο που φυσικά δεν αφορούσε την μείωση των νεκρών μεταξύ των αμάχων, αλλά τις …εντυπώσεις που δημιουργούνται από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των άμαχων νεκρών. Ή, τελικά τι πιστεύει ο κόσμος για τις περίφημες παράπλευρες απώλειες. Η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση μεταξύ των Αμερικανών, όπως καταγράφτηκε σε δημοσκόπηση, ότι οι νεκροί Ιρακινοί κυμαίνονται γύρω στους 10.000, θα μπορούσε να σκορπίσει τα πιο πλατιά χαμόγελα μεταξύ των αμερικανών αξιωματούχων, καθώς φάνηκε ότι η υπεροπλία τους αποδεικνύεται σωτήρια και σε αυτό το πεδίο μάχης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ωστόσο μια έρευνα που δόθηκε στην δημοσιότητα μόλις πριν λίγες μέρες και συντάχθηκε από τρεις ενώσεις Φυσικών επιστημόνων (εδώ το πλήρες κείμενο) έρχεται να αμφισβητήσει βαθιά την πλατιά εδραιωμένη άποψη για τις περίφημες χειρουργικές επιθέσεις και τα χτυπήματα ακριβείας, που υποτίθεται έχουν περιορίσει στο ελάχιστο τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των αμάχων. Δώδεκα χρόνια λοιπόν μετά την επίθεση στο Ιράκ, τα θύματα μεταξύ των Ιρακινών ανέρχονται στο 1 εκ. ή το 5% του πληθυσμού και για να υπάρχει μια δυνατότητα σύγκρισης να αναφέρουμε ότι οι νεκροί της Γερμανίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανήλθαν στο 10% του πληθυσμού. Οι νεκροί στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και την Λιβύη ανέρχονται επιπλέον σε 220.000, 80.000 και 50.000. Σύνολο 1.350.000 αθώοι άνθρωποι, που έχασαν την ζωή τους εξ αιτίας του πολέμου κατά της τρομοκρατίας ή της απόφασης των ΗΠΑ να πάρουν υπό τον έλεγχό τους την περιοχή που εκτείνεται από την Κεντρική Ασία και φθάνει στη Βόρεια Αφρική. Σε αντίθεση με άλλες έρευνες, οι φυσικοί επιστήμονες που συνέταξαν την παρούσα έχουν συμπεριλάβει στα θύματα του πολέμου κι όσους έχασαν την ζωή τους λόγω της διάλυσης των υποδομών υγείας, των ασθενειών που προκαλεί η μόλυνση του νερού, όπως επίσης λόγω του εμφυλίου. Έτσι, απορρίπτουν τον αμερικάνικο θεμελιώδη ισχυρισμό βάσει του οποίου δεν υπολογίζονται στα θύματα οι απώλειες μεταξύ των πολιτών ή υπεύθυνοι για την έκρηξη της βίας θεωρούνται οι ίδιοι οι Ιρακινοί, λες και υπήρχε εμφύλιος και πριν την εισβολή του 2003.

Καλά κρυμμένος από την αμερικανική κοινή γνώμη παραμένει επίσης κι ο αριθμός των εισβολέων που έχουν χάσει τη ζωή τους όλα αυτά τα χρόνια κι ανέρχεται σε 4.804 στρατιώτες στο Ιράκ (όπου η καταμέτρηση σταμάτησε κι επίσημα τον Φεβρουάριο του 2012) και 3.485 στο Αφγανιστάν. Όσο κι αν απέχει σημαντικά των 58.000 Αμερικανών που άφησαν την τελευταία τους πνοή στο Βιετνάμ, οι απώλειες των Αμερικανών στο πλαίσιο του πολέμου που πυροδότησε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 σηματοδοτούν μια τομή σε σχέση με την στρατηγική τους απόφαση για αποχή από χερσαίες μάχες κι η οποία εξυπηρετήθηκε επί δύο δεκαετίες με τάγματα θανάτου και εισβολές δια αντιπροσώπων, όπως οι Κόντρας στη Νικαράγουα. Πλέον, το συνεχές άνοιγμα νέων μετώπων (με πιο πρόσφατο αυτό της Υεμένης) θα αυξάνουν κατακόρυφα το φόρο αίματος κυρίως μεταξύ των λαών και δευτερευόντως μεταξύ των επιτιθεμένων…