Home » 2015 » February

Monthly Archives: February 2015

Διαγραφή του χρέους τώρα! (Επίκαιρα, 19-24/2/2015)

xreosΛύση στον γόρδιο δεσμό που δημιουργούν οι Ευρωπαίοι με τους εκβιασμούς και τα  τελεσίγραφά τους, όπως περίτρανα φάνηκε με την στάση τους στο Γιούρογκρουπ την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου, επιχειρεί να δώσει η Πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε με στόχο την Διαγραφή του Χρέους Τώρα, όπως άλλωστε ονομάστηκε. Η πρωτοβουλία που επωαζόταν καιρό τώρα μεταξύ οικονομολόγων, νομικών, πανεπιστημιακών και κοινωνικών αγωνιστών συγκέντρωσε από την πρώτη μέρα που έκανε την δημόσια εμφάνισή της την αποδοχή και στήριξη σημαντικών διανοουμένων και αγωνιστών, που τα τελευταία πέντε χρόνια από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους έχουν πρωτοστατήσει στην μάχη κατά των Μνημονίων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε: Τους πρώην πρυτάνεις: Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη και Θεοδόση Πελεγρίνη. Τους πανεπιστημιακούς: Π. Ρηγοπούλου, Γ. Ανδρεάδη, Μ. Νικολακάκη, Σπ. Μαρκέτο, Μ. Ζέρβα, Γ. Μανιάτη, Σοφία και Μαρία Αντωνοπούλου, Σπ. Σακελαρόπουλο. Τους καλλιτέχνες: Σπ. Γραμμένο, Κ. Γέρου, Κ. Ρηγόπουλο. Κ. Κατζουράκη. Τους δημοσιογράφους: Ν. Ιγγλέση, Ά. Χατζηστεφάνου, Πιτσιρίκο. Τους οικονομολόγους: Χρ. Τασιάκο, Β. Γάτσιο, Κ. Κουτσομπίνα. Τους νομικούς Δ. Σαραφιανό, Στ. Τσίπρα. Τους συνδικαλιστές: Θ. Μπαλασόπουλο (ΠΟΕ-ΟΤΑ), Π. Παπανικολάου (ΕΙΝΑΠ), Π. Αντωνόπουλο (ΑΔΕΔΥ), Σπανού Δ. και πολλούς άλλους. Επίσης, σημαντικές ήταν κι οι υπογραφές καθηγητών από το εξωτερικό από Ισλανδία και Μεξικό μέχρι Αγγλία και Ιταλία που υπέγραψαν την διακήρυξη. Τη σημαντικότερη ωστόσο ώθηση την έχουν δώσει οι πολλές εκατοντάδες υπογραφές απλών ανθρώπων που με αυτό τον τρόπο στηρίζουν το αίτημα διαγραφής του χρέους.

Όρος για την ανατροπή της λιτότητας

Στο κείμενο των υπογραφών (που βρίσκεται αναρτημένο στη διεύθυνση https://cancelgreekdebtnow.wordpress.com/ ενώ ήδη έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα τούρκικα) κατ’ αρχάς τονίζεται η κοινωνική ανάγκη της διαγραφής του χρέους. Αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Η άμεση παύση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, μέσα από την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, και η διαγραφή του στη συνέχεια επιβάλλεται προκειμένου να δημιουργηθεί ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος που θα επιτρέψει την άσκηση της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού και θα κάνει πράξη το στόχο της ανατροπής της λιτότητας. Η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (στο πλαίσιο του οποίου για το τρέχον έτος προβλέπεται η καταβολή 5,88 δισ. ευρώ για τόκους και η λήξη χρέους ύψους 16 δισ. ευρώ) σημαίνει ότι: η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων, που φθάνει  ακόμη και το 82%, θα συνεχίσει να μην παίρνει επίδομα ανεργίας, οι απαραίτητες προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και πολιτισμού θα αποτελούν μακρινό όνειρο, η αναγκαία υλοποίηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον».

Στο ιδρυτικό κείμενο της κίνησης Διαγραφή του Χρέους Τώρα αναφέρεται στη συνέχεια ο τρόπος που πρέπει να γίνει η διαγραφή του χρέους: «Η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους ή θα είναι μονομερής, στη βάση των δικαιωμάτων που διατηρεί κάθε ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος ή θα είναι σε βάρος του ελληνικού λαού. Η εμπειρία από το ελληνικό πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων του 2012 (PSI+) ύψους 106 δισ. ευρώ (σύμφωνα με την ΤτΕ) καταδεικνύει ότι αυστηρή προϋπόθεση για να σημάνει ουσιαστική ελάφρυνση μια διαγραφή χρέους είναι να έχει σχεδιαστεί σε βάρος των πιστωτών, και να υλοποιηθεί παρά και ενάντια στη θέλησή τους. Το ίδιο συμπέρασμα υπογραμμίζει κι η πρόσφατη εμπειρία άλλων χωρών (Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία, Ισλανδία) που παρά τις διαφορές τους διέγραψαν μονομερώς μέρος έστω των χρεών τους».

Εκτενής αναφορά στο κείμενο γίνεται στη συνέχεια και στα μέσα που παρέχει το διεθνές δίκαιο ώστε η διαγραφή του χρέους να θωρακισθεί και να μην αμφισβητηθεί: «Η αναγκαία διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί να αιτιολογηθεί, να θωρακισθεί από διεθνείς προσφυγές και να στηριχτεί στη βάση: Πρώτο, της επίκλησης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και της συντελεσθείσας ανθρωπιστικής καταστροφής από το 2010 ως το 2014, λόγω της ανόδου της ανεργίας (27%), της πτώσης μισθών και συντάξεων (40% κατά μέσο όρο μεταξύ 2010-2014), της μαζικής μετανάστευσης (άνω των 100.000 νέων), των μαζικών αυτοκτονιών (τουλάχιστον 5.000 από το 2011 λόγω οικονομικών προβλημάτων), κ.λπ. Δεύτερο, του λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους από ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή ελεγχόμενη από την κοινωνία και τους φορείς της, δεδομένου ότι ειδικά το τμήμα του ελλ. χρέους που οφείλεται στην Τρόικα είναι καταφανώς απεχθές: Το 92% των δόσεων (232 δισ. σε 252 δισ. ευρώ) επιστράφηκαν ξανά στους δανειστές ή δόθηκαν στις τράπεζες, οι δανειστές ήξεραν ότι τα χρήματα των δανείων δεν εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού, ενώ  οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν τις δύο δανειακές συμβάσεις δεν είχαν καμιά νομιμοποίηση να αναλάβουν τέτοιο χρέος στο όνομα του ελληνικού λαού. Τρίτο, λόγω των ευθυνών που έχουν οι ίδιοι οι δανειστές για την εκτίναξη του χρέους το οποίο από 299 δισ. ευρώ (115% του ΑΕΠ) τον Σεπτέμβριο του 2009 εκτινάχθηκε στα 324 δισ. (180% του ΑΕΠ). Τέταρτο, ως μια μορφή συμψηφισμού με τα χρέη της Γερμανίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (αποζημιώσεις, επανορθώσεις, αναγκαστικό δάνειο, κλπ) που, σύμφωνα με αξιόπιστες διεθνείς εκτιμήσεις, ξεπερνούν το 1 τρισ. ευρώ. Πέμπτο, της πρόσφατης απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (9/2014), κατόπιν πρότασης της Αργεντινής, που αποδοκιμάζει το σημερινό απορρυθμισμένο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς ομολόγων και ζητά την προστασία των κυρίαρχων κρατών από τα «αρπακτικά κεφάλαια» («vulture funds»)».

Μόνο οι ελίτ θα ζημιωθούν

Στο κείμενο της πρωτοβουλίας Διαγραφή του Χρέους Τώρα ξεκαθαρίζεται ότι «η αναγκαία διαγραφή του χρέους δεν στρέφεται κατά των ευρωπαϊκών λαών, όπως λέγεται συχνά σε μια προσπάθεια να παραιτηθούμε από το αίτημα της διαγραφής. Τα δάνεια προς την Ελλάδα (όπως επίσης και τις άλλες χώρες που δανειοδοτήθηκαν στο πλαίσιο του μηχανισμού, πχ Κύπρος, Πορτογαλία, Ιρλανδία) δεν «έσωσαν» τον ελληνικό λαό, αλλά τις τράπεζες και τις οικονομικές ελίτ, που πραγματικά διασώθηκαν. Οι λαοί της Ευρώπης αποτέλεσαν την ανθρώπινη ασπίδα που χρησιμοποίησαν ΕΕ, ΔΝΤ και κυβερνήσεις για να αποκρύψουν την διάσωση των τραπεζών, που μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας στοίχισε 211 δισ. ευρώ. Οι λαοί της Ευρώπης, άλλωστε, ποτέ δεν ρωτήθηκαν αν θέλουν να συμμετάσχουν στην διάσωση των τραπεζών»!

Η ιδρυτική διακήρυξη της κίνησης, τέλος, δεν προσπερνάει καθόλου και το ερώτημα που τίθεται σχεδόν πάντα όποτε ανοίγει η συζήτηση για την διαγραφή του χρέους, τις συνέπειες σε σχέση με την συμμετοχή μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ: «Η αμφισβήτηση των συμφερόντων των «θεσμικών» πιστωτών (ΕΕ και ΔΝΤ) που με την διαγραφή του χρέους θα κληθούν να πληρώσουν την κρίση που δημιούργησαν, προϋποθέτει απειθαρχία και οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Ακόμη κι έτσι: Το μακροχρόνιο οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τη μονομερή διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα είναι μεγαλύτερο από το βραχυπρόθεσμο κόστος εξόδου. Ο χαμένος του Grexit δεν είναι η Ελλάδα, όπως επαναλαμβάνεται στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής τρομοκρατίας, αλλά η Γερμανία και το ευρώ. Η δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης βιομηχανικής πολιτικής με μαζικές επενδύσεις σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, χωρίς τις δεσμεύσεις των οδηγιών της ΕΕ, θα επιτρέψει την ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας και την δραστική μείωση της ανεργίας, μαζί με μέτρα όπως η μείωση των ωρών εργασίας κι η κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Η ακύρωση των δεσμεύσεων της ΕΕ για αιώνια λιτότητα, μέσω των προβλέψεων της οικονομικής διακυβέρνησης και του δημοσιονομικού συμφώνου για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, θα επιτρέψει την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Η ανατροπή του περιορισμένης κυριαρχίας στο διηνεκές που επιβάλλουν Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Δ’ Ράιχ, μεταξύ άλλων και με τον κανονισμό 472/2013 αρ. 14 που προβλέπει ευρω-επιτήρηση μέχρι την αποπληρωμή του 75% των δανείων, θα επιτρέψει στον λαό να επανακτήσει τα κυριαρχικά και ανθρώπινα δικαιώματα του».

updated

Advertisements

Μαζί τα είπανε, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα (Πριν, 22/2/2015)

MaziTaEipaneExΣτο βιβλίο των Δ. Μαρούλη, Λ. Σακλαμπάνη και Β. Κουφόπουλου, Μαζί τα είπανε – Ανθολόγιο εξαπάτησης (εκδ. Α.Α. Λιβάνη) καταγράφονται όλες οι ψεύτικες εξαγγελίες και δηλώσεις των πολιτικών που πρωταγωνίστησαν στην επιβολή των μνημονιακών πολιτικών.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μια μοναδική έκδοση κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο Μαζί τα είπανε, ανθολόγιο εξαπάτησης από τους Δημήτρη Μαρούλη, Λεωνίδα Σακλαμπάνη και Βασίλη Κουφόπουλο (εκδ. Α.Α. Λιβάνη). Το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε να είναι το λίμπρο ντόρο των πολιτικών απατεώνων της Ελλάδας. Στις 334 σελίδες του είναι συγκεντρωμένες όλες οι κίβδηλες υποσχέσεις που έδωσαν πολιτικοί οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων. Εκατοντάδες κούφια λόγια και μεγαλοστομίες επιτέλους αποτυπώθηκαν στο χαρτί, έτσι ώστε όσοι τις ξεστόμισαν να μπορούν να κριθούν, χωρίς τα ελαφρυντικά και τις υπεκφυγές στις οποίες καταφεύγουν συνήθως για να μην απολογηθούν για την ασυνέπεια και τον σαλντιμπαγκισμό τους.

Από τα εκατοντάδες πολιτικά «μαργαριτάρια» που ξέθαψαν οι τρεις δημοσιογράφοι, αφιερώνοντας χιλιάδες ώρες σε μια ανεκτίμητη δουλειά, ξεχωρίζουμε:

Τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας, Γιάννο Παπαντωνίου, στις 2 Ιουνίου 1999 να δηλώνει: «Το κόμμα του χρηματιστηρίου πάει κανόνι. Πάει κανόνι κι ότι και να λένε ψηφίζει ΠΑΣΟΚ. Η Ελλάδα το καλοκαίρι θα έχει ένα χρηματιστήριο που θα το ζηλεύουν πολλά άλλα διεθνή χρηματιστήρια, που δεν θα έχουν φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο».

Τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να λέει στις 9 Μαρτίου 2000, από το Ζάππειο Μέγαρο στην εκδήλωση για την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ: «Σήμερα είναι μια ιστορική στιγμή για τη χώρα. Η αίτηση ένταξης στην ΟΝΕ σηματοδοτεί ένα νέο ιστορικό κύκλο για την πατρίδα μας. Ανοίγει μια νέα εποχή ασφάλειας και σταθερότητας, ανάπτυξης και ευημερίας. Σήμερα τελειώνει οριστικά η εικόνα μας Ελλάδας μικρής και ανασφαλούς. Μιας χώρας που βρισκόταν στο περιθώριο των μεγάλων διεθνών εξελίξεων. Σήμερα η Ελλάδα είναι ισχυρή. Μπαίνουμε στην ΟΝΕ με το σπαθί μας. Οι κόποι, οι προσπάθειες και οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάσαν τόπο».

«Εάν απελευθερώσουμε τα φαρμακεία θα έχουμε πιο ακριβά φαρμακεία και πιο ακριβά φάρμακα» (Μιχ. Χρυσοχοΐδης, 8.9.2008)

Τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Νίκο Χριστοδουλάκη, να δηλώνει από το βήμα της Βουλής στις 29 Μαΐου 2002: «Ακούμε και ξανακούμε για τα περίφημα στοιχεία της δημιουργικής λογιστικής, για το κρυφό χρέος, για τα κρυφά ελλείμματα, και όλα αυτά τα ζητήματα. Κυρίες και κύριοι, θέλω να κάνω σαφή τα εξής: Κατ’ αρχάς, αφανές χρέος δεν υπάρχει».

Τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να δηλώνει στις 16 Δεκεμβρίου 2008 στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του: «Διαδόσεις για πρόβλημα στην αναχρηματοδότηση του χρέους είναι υποβολιμαίες ανεύθυνες κι επικίνδυνες. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η δύναμη της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται στην αναπτυξιακή της δυναμική. Το επισημαίνουν τόσο το ΔΝΤ όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή».

Τον Γιώργο Παπανδρέου, λίγες μέρες πριν την εκλογή του, στις 10 Σεπτεμβρίου 2009, να δηλώνει στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ: «Διαβεβαιώνω σήμερα τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ότι για τη σημερινή κρίση δεν θα πληρώσουν όσοι δε φταίνε. Δεν μπορεί να την πληρώσει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που μοχθεί, εργάζεται και αγωνιά για το μέλλον των παιδιών της». Λίγες μέρες μετά, στις 10 Σεπτεμβρίου 2009 ακολουθεί η ιστορική δήλωση στο υπουργικό συμβούλιο «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Όλα αυτά λέγονταν και καταγράφονταν δημόσια. Ιδιωτικά όμως ήταν σε εξέλιξη άλλα παζάρια. Με τα λόγια του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, όπως ειπώθηκαν σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο κανάλι Canal+ και μεταδόθηκαν από την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου Αλ Τσαντίρι Νιούζ, στις 3 Μαΐου 2011: «Όταν λέω, υπερβάλλοντας, ότι όταν ήρθε το ΔΝΤ (στην Ελλάδα) κλείσαμε το θέμα σε 15 μέρες, το κλείσαμε σε 15 μέρες διότι δουλέψαμε επί μήνες πριν με τις ελληνικές αρχές και το κάναμε υπόγεια. Γιατί αυτό; Γιατί οι ελληνικές αρχές επιθυμούσαν την παρέμβαση του ΔΝΤ αν και ο Παπανδρέου για πολιτικούς λόγους δεν το έλεγε στο λαό. Αλλά από την αρχή με είχε πάρει πολύ νωρίς τηλέφωνο. Με είχε πάρει τηλέφωνο τον μήνα Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2009 λέγοντάς μου ότι χρειαζόμαστε βοήθεια. Και είναι αλήθεια πως είχε συνειδητοποιήσει πως είχε ανάγκη από βοήθεια».

Ο αναγνώστης του βιβλίου μπορεί να ξαναθυμηθεί, επίσης, τον τότε υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, στις 25 Αυγούστου 2010 να τονίζει από το βήμα της βουλής πως «εμείς δηλώνουμε πολύ καθαρά αυτό το οποίο έχουμε πει επανειλημμένα: Ποτέ δεν τέθηκε και δεν πρόκειται να τεθεί ζήτημα αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιο χρέους». Και στην ίδια ομιλία να δηλώνει με το ίδιο κατηγορηματικό ύφος: «Πολλοί αναφέρθηκαν σε ένα νέο μνημόνιο, Έγινε μια μεγάλη συζήτηση για νέα μέτρα. Δεν υπάρχει νέο μνημόνιο, δεν υπάρχουν νέα μέτρα». Όλα αυτά τον Αύγουστο του 2010…

Την ίδια περίοδο, στις 17 Οκτωβρίου 2010, τον Αντώνη Σαμαρά στο πλαίσιο ομιλίας του στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ να δηλώνει: «Προσπάθησαν να πείσουν τους Έλληνες ότι με το μνημόνιο θα βγει η Ελλάδα από την κρίση. Σήμερα, ακόμη και εκπρόσωποι των δανειστών μας ομολογούν ότι η χώρα οδηγείται σε αδιέξοδο, ότι κάτι πρέπει να γίνει, κάτι πρέπει να αλλάξει». Λίγα χρόνια αργότερα με την ίδια αυστηρότητα να αποκλείει συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ: «Προσπαθούν να μας πείσουν πως είμαστε ίδιοι με το ΠΑΣΟΚ. Και την ίδια στιγμή κάνουν ό,τι μπορούν για να μας αναγκάσουν να συγκυβερνήσουμε με το ΠΑΣΟΚ. Τους χαλάμε τα σχέδια. Τους λέμε: “Ευχαριστώ δεν θα πάρω”. Τους απαντώ: Δεν είμαστε ίδιοι». Λόγια που ειπώθηκαν στην προεκλογική ομιλία του προέδρου της ΝΔ, Α. Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη, στις 2 Μαΐου 2012. Ξέρουμε τη συνέχεια…

Συμπερασματικά πρόκειται για ένα βιβλίο που αποδεικνύει πόσο αναξιόπιστοι, λαοπλάνοι, αδίστακτοι και τυχάρπαστοι είναι οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και των συνοδοιπόρων τους: ΛΑΟΣ και ΔΗΜΑΡ. Όσο για τους καλούς συναδέλφους που έφεραν σε πέρας την χρονοβόρα αυτή δουλειά, τους αξίζουν τα πιο θερμά συγχαρητήρια και μια ευχή: Να ξεκινήσουν όσο το δυνατό συντομότερα και το λίμπρο ντόρο της πολιτικής απάτης της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ…

 

Θρίαμβος των πιστωτών η απόφαση του Γιούρογκρουπ (Πριν, 22/2/2015)

1000Στροφή 180 μοιρών στις εξαγγελίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σηματοδοτεί η απόφαση του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Παρασκευής 20 Φεβρουαρίου. Μια απόφαση που χτίστηκε πάνω στις απαράδεκτες υποχωρήσεις που περιείχε η ταπεινωτική επιστολή που έστειλε ο έλληνας υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, προς τους ομολόγους του δύο μέρες νωρίτερα, με την οποία ζητούσε να συγκληθεί το συμβούλιο. Συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται επτά συγκεκριμένοι και αυστηροί όροι που εξασφαλίζουν στο ακέραιο τα συμφέροντα των πιστωτών, βάσει των οποίων συμφωνήθηκε να δοθεί παράταση 4, κι όχι 6 μηνών όπως ζητούσε η ελληνική πλευρά, στη υφιστάμενη δανειακή σύμβαση. Η επιλογή του Γιούρογκρουπ να έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις πριν μπει ο Ιούλιος ερμηνεύεται λόγω των λήξεων ομολόγων αξίας 6,7 δισ. ευρώ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, που δίνει την δυνατότητα στους πιστωτές να αυξήσουν τα μέσα πίεσης στην Αθήνα, στον βαθμό που εμφανίζεται διατεθειμένη να εξυπηρετήσει όλες τις υποχρεώσεις της.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κι αυτή, η αναγνώριση του χρέους, είναι η σημαντικότερη υποχώρηση που περιλαμβάνει η απόφαση του Γιούρογκρουπ. «Οι ελληνικές αρχές επαναλαµβάνουν την κατηγορηµατική δέσµευσή τους να τηρήσουν τις οικονοµικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές τους πλήρως και εγκαίρως», αναφέρει κατά λέξη η απόφαση που παρέχει στους δανειστές την σημαντικότερη εξασφάλιση: ότι οι δανειακές υποχρεώσεις γίνονται σεβαστές και δεν πρόκειται να αμφισβητηθούν.

Η διαχωριστική γραμμή που ήθελε να χαράξει η κυβέρνηση από τη μέχρι τώρα αξιολόγηση εξαφανίστηκε πρόωρα. Κι αυτή είναι η επόμενη υποχώρηση. «Ο σκοπός της παράτασης είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των όρων της παρούσας συµφωνίας», αναφέρεται στην δεύτερη κιόλας παράγραφο, με την συμπλήρωση της φράσης «µε την καλύτερη δυνατή χρήση της δεδοµένης ευελιξίας» να είναι υπερβολικά ασαφής.

Ο τρίτος όρος, για υποβολή συγκεκριμένων προτάσεων μεταρρυθμίσεων από την ελληνική πλευρά μέχρι αύριο Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου θα λειτουργήσει ως θηλιά στο λαιμό της κυβέρνησης, εγκαινιάζοντας ένα νέο γύρο πιέσεων και αμφισβητήσεων. Αποτέλεσμα θα είναι νέες υποχωρήσεις που σιγά – σιγά θα επιβάλλουν την υιοθέτηση των μέτρων που περιείχε το μέιλ Χαρδούβελη.

Για να είναι μάλιστα αποτελεσματικές οι πιέσεις ορίζεται ότι οι προσδοκώμενες δόσεις θα απελευθερωθούν εάν κι εφόσον υποβληθούν τα δέοντα μέτρα. «Μόνο η έγκριση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης της παραταθείσας συµφωνίας από τους θεσµούς θα επιτρέψει µε τη σειρά της οποιαδήποτε εκταµίευση εκκρεµούσας δόσης του τρέχοντος προγράµµατος του EFSF και τη µεταβίβαση των κερδών SMP γα το 2014».

Ο επόμενη, πέμπτη υποχώρηση αφορά την συνέχιση της εποπτείας που στο εξής θα υλοποιείται από τους αποκαλούμενους θεσμούς, δηλαδή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κι όχι την Τρόικα, που ακόμη και για κορυφαίους αξιωματούχους της ΕΕ (Ζ. Κ. Γιουνκέρ, Π. Μοσκοβισί) είχε κλείσει τον κύκλο της. Οι δηλώσεις μάλιστα με τις οποίες εκτελούσαν πολιτικά την Τρόικα είχαν γίνει πολύ καιρό πριν την προκήρυξη των ελληνικών εκλογών. Οι διατυπώσεις που υπάρχουν μπορεί να είναι πιο διπλωματικές, με κανέναν τρόπο όμως δεν εξαφανίζουν από το κάδρο το ΔΝΤ. «Υπό αυτό το πρίσµα, καλωσορίζουµε τη δέσµευση των ελληνικών αρχών να εργαστούν σε στενή συνεννόηση µε τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσµούς και εταίρους. Σε αυτό το πλαίσιο, υπενθυµίζουµε την ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συµφωνήσαµε, επίσης, ότι το ∆ΝΤ θα συνεχίσει να διαδραµατίζει το ρόλο του», αναφέρεται κατά λέξη.

Τον δρόμο για την υιοθέτηση των πιο αντιλαϊκών πολιτικών ανοίγει επίσης η αποδοχή των πρωτογενών πλεονασμάτων. «Οι ελληνικές αρχές έχουν επίσης δεσµευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα δηµοσιονοµικά πρωτογενή πλεονάσµατα ή τα χρηµατοδοτικά έσοδα που απαιτούνται για τη διασφάλιση της βιωσιµότητας του χρέους, σύµφωνα µε το ανακοινωθέν του Eurogroup του Νοεµβρίου του 2012», αναφέρεται στην ανακοίνωση, συνδέοντας την βιωσιμότητα του χρέους με την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική. Κανένα πρόβλημα επομένως δεν γεννάται από την εκτόξευσή του στο 180% του ΑΕΠ. Η προσθήκη πως «για το στόχο του πρωτογενούς πλεονάσµατος του 2015 οι θεσµοί θα λάβουν υπόψη τις οικονοµικές συνθήκες το 2015» και πάλι μπορεί να εμφανίζεται ως επιτυχία της ελληνικής πλευράς δεν παραπέμπει ωστόσο σε καμία συγκεκριμένη ελάφρυνση.

Η έβδομη και τελευταία υποχώρηση της ελληνικής πλευράς σχετίζεται με την εξευτελιστική παραίτηση της από την ψήφιση φιλολαϊκών μέτρων, όπως τις εξαγγελίες που περιλαμβάνονταν στο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Η ακόλουθη φράση που υπάρχει στην τρίτη παράγραφο από το τέλος «οι ελληνικές αρχές δεσµεύονται να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση µέτρων και µονοµερείς αλλαγές στις πολιτικές και στις διαρθρωτικές µεταρρυθµίσεις που θα µπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τους δηµοσιονοµικούς στόχους, την οικονοµική ανάκαµψη και τη χρηµατοπιστωτική σταθερότητα» δεν ισοδυναμεί μόνο με το τέλος των αυταπατών για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ισοδυναμεί επίσης και με το τέλος των αυταπατών για την δυνατότητα παραχωρήσεων εντός ευρωζώνης και ΕΕ, ως αποτέλεσμα συναινετικών διαδικασιών κι όχι ρήξεων.

Η ΕΕ διχάζει την Αγγλία (Επίκαιρα, 12-18 Φεβρουαρίου 2015)

UK-EUΔεν είναι μόνο τα μνημόνια που διαλύουν τα πολιτικά συστήματα, όπως δείχνει το παράδειγμα της Ελλάδας με την κατάρρευση του παραδοσιακού δικομματισμού, της Ιταλίας με την άνοδο του κόμματος των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλιο και της Ισπανίας με την ορμητική είσοδο του κόμματος Ποδέμος στην πολιτική ζωή που έναν χρόνο μετά την ίδρυσή του, τον Ιανουάριο του 2014, θεωρείται το φαβορί για τις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στην Ισπανία στο τέλος του 2015. Οδοστρωτήρας αποδεικνύεται επίσης κι η ίδια η λιτότητα. Μάρτυρας η Αγγλία…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το Λονδίνο ποτέ μπορεί να μην εφάρμοσε την βάρβαρη λιτότητα που επιβλήθηκε στην ηπειρωτική Ευρώπη, επιλέγοντας ένα μείγμα πολιτικής με περισσότερες ομοιότητες στην οικονομική πολιτική του Ομπάμα. Δεν έλειψαν ωστόσο κι εκεί οι περικοπές κι η επιπλέον φορολόγηση. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση ο «φόρος της κρεβατοκάμαρας», όπως ευφυώς χαρακτηρίστηκε. Βάσει του νέου μέτρου δικαιούχοι επιδομάτων κατοικίας έχασαν μέρος της επιδότησης αν είχαν δωμάτια αναξιοποίητα ή κενά. Η επιβολή του συγκεκριμένου μέτρου, που θίγει φορολογούμενους στις παραγωγικές ηλικίες 16-61 ετών, προκάλεσε μαζικές πορείες διαμαρτυρίες τον Μάρτιο του 2013 στις μεγάλες πόλεις της Αγγλίας. Και δεν ήταν οι μοναδικές αφορμές που έδωσε η κυβέρνηση συμμαχίας των Συντηρητικών με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Ρήγμα στις σχέσεις της με τους ψηφοφόρους προκάλεσε επίσης κι η αύξηση των πανεπιστημιακών διδάκτρων.

Ως αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητας, οι εκλογές της 7ης Μαΐου στην Αγγλία θα σημάνουν το τέλος του παραδοσιακού δικομματισμού, στο πλαίσιο του οποίου Εργατικοί και Συντηρητικοί εναλλάσσονταν στην εξουσία. Με βάση δημοσκοπήσεις και τα δύο κόμματα στις προσεχείς εκλογές δεν πρόκειται να συγκεντρώσουν πάνω από 65%, όταν στο απόγειο της εκλογικής τους επιρροής, πχ το 1951 είχαν συγκεντρώσει το 97% των ψήφων. Οι κακοί οιωνοί είχαν φανεί στις περυσινές ευρωεκλογές, όταν το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) του Νάιτζελ Φάρατζ βγήκε πρώτο συγκεντρώνοντας το 27,49% των ψήφων (και 24 έδρες), με δεύτερο κόμμα να έρχεται το Εργατικό με 25,4% (και 20 έδρες).

Πολιτική ρευστότητα

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 7ης Μαΐου θεωρούνται απρόβλεπτα με τον Ντέιβιντ Κάμερον των Συντηρητικών να συγκεντρώνει τα ίδια ποσοστά με τον ΕντΜίλιμπανττων Εργατικών που διεκδικεί την πρωθυπουργία. Οι Συντηρητικοί μάλιστα δεν αποκλείουν νέες εκλογές το φθινόπωρο του 2015, μένοντας να αποδειχθεί αν πρόκειται για κινδυνολογία, ανάλογης αυτής που προκάλεσε ο Σαμαράς, στοχεύοντας να αποτρέψει τις διαρροές από το κόμμα του.Η αβεβαιότητα αυξάνεται για πολλούς λόγους. Αρχικά είναι η εμφάνιση του αντιμεταναστευτικού κι εχθρικού απέναντι στην ΕΕ κόμματος του Φάρατζ που τραβάει σαν μαγνήτης ψηφοφόρους των Συντηρητικών. Απώλειες όμως δέχονται κι οι Εργατικοί βλέποντας την παραδοσιακή εκλογική τους πελατεία να τους εγκαταλείπει τόσο προς το Πράσινο Κόμμα όσο και προς το Σκοτσέζικο Εθνικό Κόμμα που μπορεί να έχασε το δημοψήφισμα στην Σκοτία τον Σεπτέμβριο με μια διαφορά μάλιστα 55-45, έχει αυξήσει σημαντικά ωστόσο την συσπείρωσή του, κόβοντας έτσι ψήφους από τους Εργατικούς. Απώλειες καταγράφουν οι Εργατικοί λόγω και της επιμονής με την οποία προπαγανδίζουν την παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ, σε βαθμό να αμφισβητούν ακόμη και το προγραμματισμένο δημοψήφισμα για το 2017, ακολουθώντας κατά βήμα την πορεία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, που έγινε ο πιο πιστός οπαδός της ΕΕ. Αντίθετα φυσικά με ό,τι ισχύει στο εσωτερικό των Συντηρητικών όπου αυξάνεται η δυσφορία κατά της ΕΕ, συχνά ως μέσο ανάσχεσης της αυξανόμενης εμβέλειας του Φάρατζ. Δημοσκόπηση που έγινε μεταξύ στελεχών των Συντηρητικών στις αρχές Φεβρουαρίου έδειξε ότι το 58% επιθυμεί την έξοδο από την ΕΕ!

Ο Ντ. Κάμερον ωστόσο δε χάνει ευκαιρία να τονίζει πως το μέλλον της Αγγλίας βρίσκεται εντός της ΕΕ. «Δεν πιστεύω πως η σωστή απάντηση για τη Βρετανία είναι να φύγει από την ΕΕ», δήλωσε στις 7 Ιανουαρίου, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν φλερτάρει με το …Brexit. Στην επιλογή του Ντέιβιντ Κάμερον να στηρίξει την παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ σημαντικά βαραίνει η ψήφος εμπιστοσύνης που δίνει στις Βρυξέλλες το Σίτι του Λονδίνου, όπου χτυπά η καρδιά της αγγλικής οικονομίας· μιας οικονομίας που τα τρία τέταρτα προέρχονται από τις υπηρεσίες. Τυχόν αποχώρηση της Αγγλίας από την ΕΕ θα σήμαινε πως οι επενδυτικές τράπεζες της Αγγλίας θα έχαναν αυτομάτως την πρόσβαση που τώρα διαθέτουν σε 500 εκ. καταναλωτές που ζουν σε 28 χώρες. Οπότε θα ήταν αναγκασμένες να ανοίξουν υποκαταστήματα που σημαίνει επιπλέον κόστος για να μπορέσουν να διεισδύσουν στις αγορές αυτές. Παραφωνία σε αυτή την επιλογή είναι ο ακραία κερδοσκοπικός κλάδος των κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου (hedgefunds) που απειλείται από τα μέτρα ρύθμισης της αγοράς τα οποία θα επιβάλλει σύντομα η Γερμανία, με αποτέλεσμα να υποστηρίζουν σταθερά την έξοδο από την ΕΕ. Σε κάθε περίπτωση όμως αποτελούν μικρή μειοψηφία στο σύνολο των τραπεζιτών.

Κατ’ εντολή της Ουάσινγκτον

Σε ό,τι αφορά το βρετανικό κατεστημένο η επιλογή της ΕΕ συνδέεται και με τις υποδείξεις της Ουάσινγκτον. Κυρίως για πολιτικούς λόγους οι ΗΠΑ θέλουν την Αγγλία εντός της ΕΕ, για να μπορούν να έχουν καλύτερη γνώση των διεργασιών και τη δυνατότητα να επηρεάζουν σε κρίσιμες συγκυρίες, πχ πολεμικές επεμβάσεις σε τρίτες χώρες.

Η σημαντικότερη επιφύλαξη των ίδιων των Βρετανών απέναντι στην ΕΕ σχετίζεται με την οικονομία. Η Αγγλία το 2014, παρά τα μέτρα λιτότητας που εφάρμοσε, απέφυγε την ύφεση στην οποία παραδέρνει η Ευρώπη. Κατά 2,6% αυξήθηκε η οικονομία της, πετυχαίνοντας το υψηλότερο ποσοστό μεγέθυνσης μεταξύ των ανεπτυγμένων δυτικών οικονομιών. Παρότι το τελευταίο τρίμηνο του έτους οι ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ συρρικνώθηκαν στο 0,5% απέχουν σημαντικά των ευρωπαϊκών κακών επιδόσεων, επιτρέποντας για παράδειγμα η ανεργία να παραμένει σε σχετικά χαμηλά επίπεδα (6%, όταν ένα χρόνο πριν τον Ιανουάριο του 2014 ήταν 7%). Έτσι στα μάτια των βρετανών πολιτών η ΕΕ είναι ταυτισμένη με την ύφεση και την ανεργία, πολύ πιο έντονα απ’ ότι η οικονομική πολιτική του Κάμερον.

Αποθρασύνουν τους δανειστές οι υποχωρήσεις της κυβέρνησης (Πριν, 15/2/2015)

juncker-dijsselbloemΔεν μπορεί να θεωρείται σίγουρο ότι θα επέλθει συμφωνία στο αυριανό συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών, παρά το κλίμα ευφορίας που δημιουργήθηκε στη σύνοδο Κορυφής και τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αλήθεια είναι πως οι πολύ σοβαρές υποχωρήσεις της κυβέρνησης συνέβαλαν ώστε στο έκτακτο Γιούρογκρουπ της Τετάρτης να διαμορφωθεί ένα κοινό έδαφος μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών, ασχέτως μάλιστα του γεγονότος ότι δεν συμφωνήθηκε κοινό ανακοινωθέν. Συγκεκριμένα η κυβέρνηση αφού είχε πρώτα αποσύρει πλήρως από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων το θέμα της διαγραφής του χρέους, ακόμη και του διεθνούς συνεδρίου με θέμα την διαγραφή του ελληνικού χρέους προχώρησε σε τρεις νέες υποχωρήσεις. Πρώτο, δέχτηκε την συνέχιση της επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας. Συμφωνήθηκε μάλιστα να ανατεθεί στους «θεσμούς της ΕΕ», πιθανότατα σε Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ήδη έχουν μηχανισμούς παρακολούθησης της ελληνικής οικονομίας, με τα αποτελέσματα των ελέγχων τους να καταγράφονται στις τακτικές εκθέσεις που εκδίδουν. Η Τρόικα φεύγει λοιπόν, αλλά η επιτήρηση συνεχίζεται. Δεύτερο, το 70% του μνημονίου μένει, όπως επισήμως δηλώθηκε δια στόματος Γιουνκέρ, βεβαιώνοντας έτσι ότι η αναφορά του Γ. Βαρουφάκη ενώπιον του Σόιμπλε δεν ήταν γλωσσικό ατόπημα ή κακή μετάφραση, όπως αρχικά χαρακτηρίστηκε για να μετριαστούν οι πρώτες αντιδράσεις. Μάλιστα για το 30% των μέτρων του Μνημονίου που φεύγει η ελληνική πλευρά ανέλαβε την υποχρέωση να βρει ισοδύναμα μέτρα. Να αντικαταστήσει δηλαδή η κυβέρνηση Τσίπρα τα αντιλαϊκά μέτρα που προέβλεπε η Τρόικα στα τελεσίγραφά της με άλλα μέτρα που θα αποφέρουν στα ταμεία ίδια ποσά, με τις ελπίδες της κυβέρνησης να συγκεντρώνονται στους φορολογικούς ελέγχους των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων. Ενδεχόμενο που – στην εξαιρετική περίπτωση στην οποία θα συμβεί καθώς η φοροαποφυγή και φοροδιαφυγή δεν είναι εθνικό θέμα – θα προκαλέσει τεκτονικούς τριγμούς στο πολιτικό σύστημα. Η τρίτη υποχώρηση της κυβέρνησης σχετίζεται με την αποδοχή ενός μικρού πλεονάσματος, της τάξης του 1,5%, που μπορεί να απέχει σημαντικά από το 4,5% που ζητούσε η Τρόικα, ξεπερνάει ωστόσο ακόμη και την ισοσκέλιση του προϋπολογισμού. Πλέον, οι δαπάνες θα είναι αισθητά μικρότερες των δημοσίων εσόδων.

Αφού ο Γ. Βαρουφάκης συμφώνησε σε όλα τα παραπάνω, οι πιστωτές επομένως πήραν ό,τι ήθελαν, η διαφωνία εκδηλώθηκε μετά την αναχώρηση πολλών υπουργών Οικονομικών, συμπεριλαμβανομένων και του γερμανού υπουργού Β. Σόιμπλε, με δημοσιεύματα μάλιστα να επιμένουν ότι αυτό έγινε κατόπιν τηλεφωνήματος από την Αθήνα, που ήρθε να μαζέψει τις υποχωρήσεις του αρμόδιου υπουργού. Το θέμα ωστόσο ήταν δευτερεύον. Αφορούσε το κατά πόσο θα περιληφθεί η λέξη «τροποποίηση» του υπάρχοντος προγράμματος, την οποία δεν ήθελε η γερμανική πλευρά και η λέξη «επέκταση» την οποία απέρριπτε η ελληνική πλευρά που επεδίωκε να τονίσει τα στοιχεία της ασυνέχειας. (Πώς αλλιώς να καλύψει άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ την επαναφορά της εκλεκτής του Γ. Παπανδρέου και βουλευτού Επικρατείας Έλενας Παναρίτη που πήγε στις Βρυξέλλες ως ειδική σύμβουλος του Γ. Βαρουφάκη, σηματοδοτώντας την επιστροφή των «ορφανών του Γιωργάκη»;) Πρόκειται για μάχη εντυπώσεων, αν έχει συμφωνηθεί για παράδειγμα η ύπαρξη δημοσιονομικού κενού για τον προηγούμενο χρόνο ύψους 2,5 δισ. ευρώ… Καθόλου τυχαίο με τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν δεν ήταν το κλίμα συναίνεσης που κυριάρχησε στην σύνοδο των ευρωπαίων ηγετών την επόμενη μέρα, όπως κι η άνοδος των τιμών των μετοχών στο χρηματιστήριο Αθηνών την Παρασκευή με τις τραπεζικές μετοχές να πρωταγωνιστούν, προαναγγέλλοντας έτσι συμφωνία με τους δανειστές.

Παρόλα αυτά πληροφορίες και δημοσιεύματα γύρω από το κλίμα που διαμορφώνεται στα τεχνικά κλιμάκια που έμειναν πίσω για να προετοιμάσουν το προγραμματισμένο Γιούρογκρουπ της Δευτέρας, εξειδικεύοντας και κοστολογώντας τις εναλλακτικές, προϊδεάζουν ότι η συμφωνία δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Ο λόγος για την αντεπίθεση των επικεφαλής της ΕΕ είναι απλός: Βλέποντας τις υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς αποθρασύνονται. Διαπιστώνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν σκοπεύει να έρθει σε ρήξη με το ευρωπαϊκό κατεστημένο προχωρώντας σε παύση πληρωμών και μονομερή διαγραφή του χρέους, ασκώντας έτσι τα κατοχυρωμένα, κυριαρχικά δικαιώματα που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο προς όφελος των συμφερόντων του ελληνικού λαού, σηκώνουν πιο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων τους.

Αυτό ωστόσο που δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, λόγω της επιλογής της να ιεραρχήσει την παραμονή της Ελλάδας σε ευρώ και ΕΕ, οφείλει να το κάνει ο ελληνικός λαός. Να προβάλλει δηλαδή από τα κάτω και μαζικά την ανάγκη διαγραφής του χρέους ως όρο εκ των ων ουκ άνευ για την εκ βάθρων ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας. Μόνο τότε Τρόικα και Μνημόνια θα φύγουν πραγματικά από την Ελλάδα…