Home » 2015 » January

Monthly Archives: January 2015

Καν’ το όπως ο …Λάτσης (Unfollow, Δεκέμβριος 2014)

LatsisΤα Ελληνικά Πετρέλαια, η Εθνική Τράπεζα, το Mall και το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού εκ πρώτης όψης δεν έχουν τίποτε κοινό. Ξύνοντας λίγο κάτω απ’ την επιφάνεια εύκολα ξεχωρίζει η άλλοτε διακριτική (λιγότερο στην Εθνική Τράπεζα και περισσότερο στα ΕΛΠΕ) κι άλλοτε σαρωτική (Mall, Ελληνικό) παρουσία του ομίλου Λάτση. Εκείνο όμως που διαπερνάει ως κόκκινη κλωστή και τις τέσσερις περιπτώσεις είναι οι σχεδόν πανομοιότυπες μεθοδεύσεις που επιστράτευσε ο θηριώδης, πολυεθνικός όμιλος για να ολοκληρώσει τις συγκεκριμένες επιχειρηματικές συμφωνίες. Στη συμφωνία δε εξαγοράς του Ελληνικού από το ΤΑΙΠΕΔ αξιοποιήθηκε όλη η τεχνογνωσία που είχε συγκεντρώσει ο όμιλος από την στενή διαπλοκή του με το ελληνικό δημόσιο την τελευταία δεκαετία. Οι πρακτικές του ομίλου Λάτση, που ευνοήθηκε όσο κανένας άλλος από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας όπως ξεκίνησε από την εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» του Κ. Σημίτη και κορυφώθηκε τα πέτρινα μνημονιακά χρόνια, θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν και σε ένα εγχειρίδιο με οδηγίες προς υποψήφιους επιχειρηματίες και τίτλο «Κάν’ το όπως ο Λάτσης». Ας δούμε λοιπόν κεφάλαιο – κεφάλαιο κατ’ αντιστοιχία ισάριθμων κανόνων πώς θριαμβεύει η ιδιωτική πρωτοβουλία, γράφοντας νέες και λαμπρές σελίδες στη τέχνη του επιχειρείν, οικειοποιούμενη όμως την δημόσια περιουσία…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κεφάλαιο Πρώτο: Φτιάξε τον διαγωνισμό στα μέτρα σου. Οι όροι υπό τους οποίους δραστηριοποιήθηκε στο Mall και φιλοδοξεί να λειτουργήσει στο Ελληνικό ο Λάτσης διαφέρουν ουσιωδώς από τους όρους του διαγωνισμού υπό τους οποίους οι υπόλοιποι συμμετέχοντες κατέθεσαν την προσφορά τους. Περιττό να ειπωθεί ότι η αλλαγή ήταν προς όφελος του Λάτση. Να θυμίσουμε τα γεγονότα: Πριν στεγνώσει το μελάνι με το οποίο η Lamda Development ανακηρύχθηκε σε νικητή του διαγωνισμού του Δήμου Αμαρουσίου (ένα μόλις μήνα μετά την προκήρυξή του, το Φεβρουάριο του 2002) προσφέροντας 129 εκ. ευρώ, σε νομοσχέδιο που αφορούσε τα …υδατορέματα η Βάσω Παπανδρέου παραχώνει τροπολογία που αλλάζει τον συντελεστή δόμησης από το 1 στο 2 για τα 43 στρέμματα του εμπορικού κέντρου. Με επιπλέον μεθοδεύσεις η οικοδομήσιμη έκταση από 23.000 τ.μ. ανέρχεται στα 85.000 τ.μ.! Εξανέστη μέχρι κι ο Κ. Μητσοτάκης στη Βουλή με όσα παρασκηνιακά διαδραματίζονταν δηλώνοντας: «Όλα γίνονται εκ του πονηρού και καλύπτουν σκανδαλώδη συμφέροντα». Υπ’ αυτούς τους (νέους) όρους η επιλογή της Lamda να προτείνει τέτοιο ποσό φαίνεται απόλυτα δικαιολογημένη. Όσο για την ολλανδική εταιρεία, φαβορί μέχρι πρότινος, που έμεινε εκτός παιχνιδιού προφανώς αν ήξερε ότι θα άλλαζε ο συντελεστής δόμησης θα κατέθετε πολύ υψηλότερη προσφορά, στα επίπεδα της Lamda. Που να ‘ξερε όμως…

Το ίδιο έργο επαναλήφθηκε και στο Ελληνικό με τις αλλαγές στους όρους να αφορούν τις πωλούμενες μετοχές, τα κέρδη του δημοσίου επί των μελλοντικών αποδόσεων, την συμπερίληψη άδειας καζίνου και την άρση του όρου ότι αποκλειστικός χρηματοδότης της επένδυσης είναι η Lamda. Η απόφαση του Ζ’ Κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι αποκαλυπτική. Παραβλέποντας τα επουσιώδη: «Κατά παράβαση των αρχών της διαφάνειας, της ίσης μεταχείρισης και του ανταγωνισμού οι όροι της πρόσκλησης υποβολής εκδήλωσης ενδιαφέροντος για συμμετοχή στον διαγωνισμό τροποποιήθηκαν στην δεύτερη φάση του διαγωνισμού. Οι επίμαχες τροποποιήσεις μετέβαλαν ουσιωδώς εκ των υστέρων και σε στάδιο της ελεγχόμενης διαδικασίας κατά το οποίο δεν ήταν δυνατή η υποβολή νέων προσφορών από μη προεπιλεγέντες ενδιαφερόμενους επενδυτές».

Η συνταγή της επιτυχίας λοιπόν έχει ως βασικό συστατικό δυσχερείς αρχικά όρους που αποθαρρύνουν αν δεν απομακρύνουν τους ανταγωνιστές. Κι όταν έχουν φύγει οι θλιμμένοι απ’ τη γιορτή μας, τότε ξεκινάει το πάρτι με την κατάλληλη μουσική…

Κεφάλαιο Δεύτερο: Ποιος νοιάζεται για τις αποφάσεις; Τόσο στο Ελληνικό όσο και στο Mall αποφάσεις Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου δεν μπήκαν εμπόδιο στον Λάτση, που απερίσπαστος εφάρμοζε το αρχικό του σχέδιο. Μεταξύ πολλών άλλων παραδειγμάτων: η ανέγερση του μεγαλύτερου αυθαίρετου των Βαλκανίων διακόπηκε προσωρινά με απόφαση (υπ. αρ. 1528/2003) του Συμβουλίου της Επικρατείας που ανέφερε ότι παραβιάζεται το άρθρο 24 του Συντάγματος κι επιβαρύνεται ανεπανόρθωτα το περιβάλλον. …Ωσάν να μην υπήρξε! Την ίδια αυθαιρεσία διαπιστώσαμε και στο Ελληνικό με το ΤΑΙΠΕΔ να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του το Ελεγκτικό Συνέδριο καθώς υπέγραψε με την Lamda σχέδιο σύμβασης πριν καν κατατεθεί κι εκδικαστεί η προσφυγή της Περιφέρειας Αττικής στην ολομέλεια του Ελεγκτικού κι επίσης πριν καν δοθεί στη δημοσιότητα το σκεπτικό του Στ’ Τμήματος που ανακάλεσε την απόφαση του Ζ’ Κλιμακίου με την οποία πάγωνε το έργο.

Κεφάλαιο Τρίτο: Όλα με το νόμο για να χουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Η απόφαση του ΣτΕ για το Μαρούσι δεν στάθηκε εμπόδιο στον Βαγγέλη Βενιζέλο, καθώς δικής του έμπνευσης ήταν ο νόμος 3207/2003 περί ολυμπιακής προετοιμασίας που νομιμοποίησε το έκτρωμα του Λάτση, μειώνοντας τον συντελεστή δόμησης από το 2 στο 1,9%, αυξάνοντας ωστόσο την οικοδομήσιμη επιφάνεια στα 121.000 τ.μ. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του όμως ήταν ότι η οικοδομική άδεια πήρε τη μορφή νόμου καθιστώντας αχρείαστες τις υπουργικές αποφάσεις και, το σημαντικότερο, αποτρέποντας την δυνατότητα προσφυγών των πολιτών. Το ίδιο θα γίνει και στο Ελληνικό, με το νόμο να θωρακίζει την επαίσχυντη κι αποικιοκρατική συμφωνία, δυσκολεύοντας σε βαθμό απαγόρευσης κάθε σκέψη και διαδικασία νομικής προσβολής και αμφισβήτησης.

Κεφάλαιο Τέταρτο: Άσε το κράτος να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα. Ως γνωστό το κράτος, που πρωτοεμφανίζεται επί Σοβιετικής Ένωσης είναι διαπρύσιος εχθρός της επιχειρηματικότητας και φανατικός πολέμιος του κέρδους. Αυτός ο γενικός κανόνας έχει μερικές …μικρές εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, το Mall χτίστηκε σε 43 στρέμματα που είχε απαλλοτριώσει ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας για να κατασκευάσει εργατικές κατοικίες. Στο ενδιάμεσο η έκταση παραχωρήθηκε στο Δήμο Αμαρουσίου κι αυτός, επί δημαρχίας Π. Τζανίκου σε ένα κρεσέντο γενναιοδωρίας την παραχώρησε στην Lamda. Ο ΟΕΚ εν τω μεταξύ έμεινε με τα πλάνα ανέγερσης εργατικών κατοικιών …στο χέρι. Πάλι καλά μπορεί να πει κανείς γιατί το ελληνικό δημόσιο πολύ πιθανά θα μείνει με μερικές δεκάδες εκατομμύρια στο χέρι ως χρέος από την εκχώρηση του Ελληνικού στον Λάτση, καθώς έχει αναλάβει το κόστος των συμπληρωματικών έργων υποδομής και των έργων μεταφοράς υπαρχόντων εγκαταστάσεων, που η συνολική τους αξία ενδέχεται να ξεπεράσει ακόμη και τα 915 εκ. που θα εισπράξει το Δημόσιο την επόμενη δεκαετία.

Κεφάλαιο Πέμπτο: Αγάπα την Παρασκευή. Η τελευταία εργάσιμη μέρα της εβδομάδας επιλέγηκε τόσο για την ανακοίνωση της συγχώνευσης της Πετρόλα με τα Ελληνικά Πετρέλαια (30 Μαΐου 2003) από τους υπουργούς Ν. Χριστοδουλάκη και Ά. Τσοχατζόπουλο, όσο κι από το ΤΑΙΠΕΔ στις 14 Νοεμβρίου 2014 για την υπογραφή της σύμβασης με την Lamda Development για την εκχώρηση του Ελληνικού. Το ότι δεν είχε περάσει ακόμη καν το 15νθήμερο που δίνει ο νόμος για ενστάσεις στην Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου και πολύ περισσότερο ο χρόνος που απαιτείται ώστε αυτές να εξεταστούν και να τελεσιδικήσουν κρίθηκε ήσσονος σημασίας. Πάντα προέχει η ανάγκη δημιουργίας τετελεσμένων στην κοινωνία και τα Μέσα Ενημέρωσης, δεδομένης της αντικειμενικής δυσκολίας που έχουν να αντιδράσουν, ακόμη κι εκείνα που το επιθυμούν.

Κεφάλαιο Έκτο: Βάλε τους ανθρώπους σου στις κατάλληλες θέσεις. Η έκβαση του «διαγωνισμού» για το Ελληνικό θα ήταν άγνωστη αν το ΤΑΙΠΕΔ δεν είχε έγκαιρα, από την ίδρυσή του δηλαδή τον Ιούνιο του 2011, στελεχωθεί με στελέχη της Eurobank, της τράπεζας του Λάτση. Η περίπτωση του Κ. Μητρόπουλου, προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ κι εκτελεστικού προέδρου της Eurobank είναι η πιο χαρακτηριστική όχι όμως κι η μοναδική περίπτωση. Εξ ίσου καθοριστική είναι κι η επιλογή των προσώπων που βρίσκονται στην διοίκηση των ΕΛΠΕ που όλως τυχαία στην μια θητεία τους εκπροσωπούν τα συμφέροντα του ομίλου Λάτση και στην άλλη τα συμφέροντα του δημοσίου. Εξέχουσα θέση στη μακρά κι απαστράπτουσα χορεία των «ανθρώπων του Λάτση» έχει κι ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν, Μανουέλ Μπαρόζο, που είχε προ δεκαετίας παραθερίσει στην πολυτελή θαλαμηγό του.

Κεφάλαιο Έβδομο: Άλλαξε πλοίο την στιγμή που πρέπει. Η Petrola διετέλεσε επί δεκαετίες αν όχι ναυαρχίδα του ομίλου Λάτση τουλάχιστον μια από τις σημαντικές οικονομικά κι εμβληματικές συμβολικά επενδύσεις του. Η δε Eurobank λειτουργώντας ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των τραπεζικών δραστηριοτήτων του ομίλου στην Ευρώπη και των επενδύσεων του στην Ελλάδα συνέβαλε καταλυτικά στην ανάπτυξη του ομίλου. Όπως συμβαίνει όμως και στις ανθρώπινες σχέσεις, έτσι και στις επενδύσεις το κρίσιμο είναι να επιλέγεις έγκαιρα το πότε θα φύγεις. Πριν οι ειδυλλιακές στιγμές μετατραπούν σε χρόνιο ζόφο. Η στιγμή αυτή για την Petrola σήμανε όταν οι εγκαταστάσεις της αποδεικνύονταν εμφανώς πεπαλαιωμένες απαιτώντας πακτωλούς ρευστού για να ανταγωνιστούν τα δημόσια ΕΛΠΕ και την Motor Oil του Βαρδινογιάννη. Για την Eurobank όταν άρχιζε ο βασιλιάς να φαίνεται γυμνός κι ο συνδετικός κρίκος να γίνεται βαρίδι, απειλώντας με ναυάγια. Και στις δύο περιπτώσεις, κατ’ εφαρμογή της εξαίρεσης που προαναφέραμε στον τέταρτο κανόνα – κεφάλαιο του μικρού μας εγχειριδίου, την παρτίδα έσωσε το δημόσιο, με την ευρεία του έννοια, καθώς μια ανταλλαγή μετοχών με τα ΕΛΠΕ και την Εθνική αντίστοιχα, υπό σκανδαλωδώς ευνοϊκούς όρους, έφερε τον Λάτση να ελέγχει επί της ουσίας τα ΕΛΠΕ και να είναι μέτοχος στην Εθνική.

«Καν’ το όπως ο Λάτσης» λοιπόν. Για όποιον φυσικά μπορεί. Οι υπόλοιποι πληρώνουν για τον Λάτση…

Δε χρωστάμε σε κανέναν! (Επίκαιρα, 22-28/1/2015)

rahoiΡεσιτάλ υποτέλειας και ξενοδουλείας έδωσε ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς για μια ακόμη φορά, που ήταν κι από τις τελευταίες του, με αφορμή την επίσκεψη του ισπανού πρωθυπουργού στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου. Η επίσκεψη του Μαριάνο Ραχόι ήταν πράξη απελπισίας από την κυβέρνηση καθώς ο αρχηγός του ισπανικού Λαϊκού Κόμματος δεν έχει να προβάλει τίποτε θετικό από την θητεία του! Προφανώς το Μαξίμου θα εισέπραξε μόνο αρνήσεις απευθυνόμενο σε ομολόγους του Σαμαρά τους οποίους θα παρακάλεσε να επισκεφθούν την Αθήναγια να υποστηρίξουν με την παρουσία τους τις τελευταίες μέρες της Δεξιάς στην Ελλάδα, κι έτσι ξέπεσε στον δεξιό ισπανό πρωθυπουργό που μαζί με τον Σαμαρά διεκδικούν το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο στην αύξηση της ανεργίας. Ποιος άλλος πρωθυπουργός κατάφερε να την οδηγήσει και να την διατηρήσει επί μακρόν μάλιστα σε επίπεδα πάνω από 25%;

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο έλληνας πρωθυπουργός ωστόσο ξεπερνώντας εαυτόν σε γραικυλισμό δεν παρέλειψε να υποσχεθεί ενώπιον του ισπανού πρωθυπουργού (που μεταξύ άλλων ανδραγαθημάτων του ψήφισε πρόσφατα και νόμο περιορισμού των ελευθεριών που χαρακτηρίστηκε νόμος – φίμωτρο) πως η Ελλάδα θα αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της. Εμφάνισε μάλιστα την αποπληρωμή του χρέους στους δανειστές ως υποχρέωση απέναντι στον ισπανικό λαό. Παρουσιάζοντας ακόμη την συμμετοχή της Ισπανίας στα δάνεια προς την Ελλάδα, ύψους 26 δισ. ευρώ, ως δείγμα αλληλεγγύης των Ισπανών προς τους Έλληνες (τόσο …αθώα) επιχείρησε να εμφανίσει την αποπληρωμή του χρέους ως πράξη ευθύνης και θέμα αρχής, όπως είχε πει το 2010 ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Το αντίθετο επομένως, η μη αποπληρωμή του χρέους, συνιστά πράξη ανευθυνότητας για τον Σαμαρά…

Θέμα αρχής η διαγραφή

Μια προσεκτικότερη εξέταση των όσων έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια αποδεικνύει ωστόσο πως την αποπληρωμή του χρέους μπορούν να την επιζητούν οι πιστωτές, αλλά με κανέναν τρόπο δεν αποτελεί πράξη ευθύνης ή θέμα αρχής για τον ελληνικό λαό. Ας ξεχωρίσουμε τα σημαντικότερα:

Πρώτο: Τα χρήματα των πιστωτών δεν έσωσαν τον ελληνικό λαό. Διαρκούσης της χρηματοδότησης από τον μηχανισμό συντελέστηκε η μεγαλύτερη κοινωνική γενοκτονία, με κλείσιμο σχολείων, πανεπιστημιακών τμημάτων και νοσοκομείων, εκτόξευση της ανεργίας, συντριβή των μισθών και μαζική μετανάστευση των νέων. Κάθε μνημόνιο και δανειακή σύμβαση συνοδευόταν από δρακόντειους όρους για τις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα και το δημόσιο που βάθαιναν την φτώχεια.

Δεύτερο: Τα χρήματα των πιστωτών έσωσαν τις τράπεζες και άλλους πιστωτές, που είχαν ήδη εκτεθεί στο ελληνικό χρέος. Η ανταλλαγή των ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012 έγινε αφού οι γαλλογερμανικές τράπεζες μείωσαν σημαντικά την έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα με τα χρήματα των δανείων που χρησιμοποιούσαν προς ίδιον όφελος το 2010 και 2011, παρότι μάλιστα τα προηγούμενα χρόνια δάνειζαν την Ελλάδα με τοκογλυφικά επιτόκια λόγω του κινδύνου χρεοκοπίας που διέτρεχε.

Τρίτο: Η κυβέρνηση της Ισπανίας δεν είχε καμιά νομιμοποίηση από τον ισπανικό λαό να χρησιμοποιήσει 26 δις. ευρώ για να σώσει τις γαλλογερμανικές τράπεζες, μέσω της χρηματοδότησης της Ελλάδας, ούτε φυσικά να δανειστεί η ίδια 100 δις. ευρώ για να σώσει τις δικές της χρεοκοπημένες τράπεζες από το λουκέτο. Το έλλειμμα νομιμοποίησης της υπογραμμίζεται περαιτέρω αν σκεφτούμε την όξυνση του κοινωνικού ζητήματος στην Ισπανία με κορυφή του παγόβουνου τις χιλιάδες εξώσεις.

Τέταρτο: Καμιά νομιμοποίηση δεν είχαν ούτε οι ελληνικές κυβερνήσεις να συναινέσουν σε μια τόσο σαρωτική αλλαγή του προφίλ του χρέους, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πλέον ότι μεγαλύτερο σκάνδαλο από την αύξηση του χρέους κατά τη διάσωση (από 299 δις. το 2009 σε 321 δις. ευρώ τώρα) είναι η μετατροπή του από ομολογιακό σε διακρατικό. Αλλαγή που συνέφερε την Γερμανία καθώς έτσι διέσωζε τις τράπεζες του Τέταρτου Ράιχ, ενώ την ίδια ώρα έσφιγγε πιο σφιχτά την θηλιά του χρέους στην Ελλάδα.

Το 2015 χειρότερα από το 2010

Πέμπτο: Το κλίμα ευφορίας και αισιοδοξίας που επιχειρούσε να δημιουργήσει ο Σαμαράς δεν αντίβαινε μόνο με τον δείκτη της ανεργίας στην νεολαία της Ελλάδας που υπερβαίνει σταθερά το 50%. Έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με την κατάσταση της ίδιας της οικονομίας. Πολύ ενδεικτικά και αποκαλυπτικά είναι όσα αναφέρει πρόσφατη έκθεση του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής (CEP) που είδε μάλιστα το φως της δημοσιότητας σε γερμανική εφημερίδα. Βάσει αυτής της έκθεσης, «η Ελλάδα είναι σήμερα λιγότερο σε θέση να αποπληρώσει το εξωτερικό της χρέος απ’ ότι ήταν το 2010». Εκτιμά μάλιστα ότι «η ελληνική οικονομία παραμένει μη ανταγωνιστική»! Εν ολίγοις οι βίαιες αλλαγές που έγιναν τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, με τεράστιο μάλιστα κοινωνικό κόστος, και με την υπόσχεση της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, υποβάθμισαν τη θέση και την δυναμική της Ελλάδας!

Συμπερασματικά, το μόνο χρέος που έχει ο ελληνικός λαός δεν είναι η αποπληρωμή αλλά η παύση πληρωμών του χρέους. Η σημασία της διαγραφής του χρέους, έστω και μέρους του αρκεί να είναι μέσω μονομερών ενεργειών κι όχι κατόπιν υποδείξεων των πιστωτών, υπογραμμίζεται από το παράδειγμα άλλων χωρών που προχώρησαν στην διαγραφή του, όπως η Αργεντινή, χωρίς ποτέ να υποστούν τα δεινά των εργαζομένων στην Ελλάδα.

Σαμαράς – Βενιζέλος: με σημαία τον φόβο… (Επίκαιρα, 15-21/1/2015)

samarΤο δυστύχημα για τον Αντώνη Σαμαρά είναι πώς οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ, σε ένα σύνολο 6 περίπου εκατομμυρίων φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2014, έχουν μόνο 38.000 ή 0,6%. Ούτε καν 1 στους 10. Αν η ζωή είχε φανεί περισσότερο γενναιόδωρη με τον πρωθυπουργό και οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ είχε όχι το 0,6% αλλά το 60%, δηλαδή οι 6 στους 10 Έλληνες, τότε η προεκλογική τακτική που χάραξε το επιτελείο του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άκρως επιτυχημένη, ακόμη και σοφή, χαρίζοντάς του από τώρα την πιο άνετη νίκη. Κι αυτό, γιατί η πολιτική γραμμή με την οποία επέλεξε να δώσει την μάχη των εκλογών από την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου ακόμη, όταν έδωσε την αξιοθρήνητη συνέντευξη – μονόλογο στη ΝΕΡΙΤ μια μέρα πριν την τρίτη και φαρμακερή ψηφοφορία στη Βουλή για την εκλογή προέδρου, στηριζόταν στην καλλιέργεια φόβου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο Α. Σαμαράς κι όλη η ΝΔ συνειδητά και σχεδιασμένα επένδυσανστον ερεθισμό των πιο καθυστερημένων αντανακλαστικών των ψηφοφόρων, εμφανίζοντας μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως το ισοδύναμο της κοινωνικής εξαθλίωσης και της καταστροφής. Λες και μέχρι τώρα ζούσαν στον παράδεισο…

Διαφοροποιήσεις απέναντι στον Σαμαρά

Η αλήθεια βέβαια είναι πως την επιλογή της Συγγρού να επενδύουν στα λάθη ή την πολυφωνία του αντιπάλου δεν την ακολούθησαν όλα τα στελέχη της δεξιάς παράταξης. Εκφράζοντας πιθανότατα και μια πολιτική αποστασιοποίηση από την ακροδεξιά πανστρατιά ακροδεξιών, φιλοβασιλικών και φιλο-χουνταίων που σήμανε ο Σαμαράς, στελέχη όπως ο Πρ. Παυλόπουλος, ο οποίος δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές, αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την εμπρηστική γραμμή μισαλλοδοξίας και δημιουργίας κλίματος αβεβαιότητας που λειτουργεί σαν αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, είναι ικανή δηλαδή να αποσταθεροποιήσει μια καλά λειτουργούσα οικονομία, όχι την ελληνική… Η δήλωσή του Π. Παυλόπουλου στο πλαίσιο τηλεοπτικής συνέντευξης «θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει την ευθύνη απέναντι στον Ελληνικό λαό να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη» κι ότι «δεν έχω κανένα δικαίωμα να φοβάμαι κάτι που θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός» ήταν η κορυφή του παγόβουνου των αντιρρήσεων που κλιμακώνονται εντός της ΝΔ απέναντι στην γραμμή Πολιτική Άνοιξης που υιοθετεί ο Σαμαράς κι έχει επιβάλει στο κόμμα. Κριτήριο προφανώς γι’ αυτές τις επιλογές δεν είναι αυστηρά και μόνον οι δικές του πολιτικές και ιδεολογικές κλίσεις, αλλά και η προσωπική του επιβίωση. Ο πρόεδρος της ΝΔ, εν ολίγοις πασχίζει να αποφύγει τον αποκεφαλισμό του το βράδυ των εκλογών, που στη ΝΔ έχει τον χαρακτήρα του κανόνα για όσους αρχηγούς χάνουν τις εκλογές. Σε αυτό το βωμό ο Σαμαράς, πολύ πιθανά θυσίασε και την εκλογική απήχηση της ΝΔ, επιλέγοντας να παίξει το ρόλο της «σοβαρής Χρυσής Αυγής», ξέροντας ότι αυτή η γραμμή ισοδυναμεί με την ευθανασία δελφίνων και μνηστήρων που κυρίως προέρχονται από το κεντροδεξιό στρατόπεδο ή τουλάχιστον με την δημιουργία σοβαρότατων εμποδίων στον δρόμο τους.

Στην ίδια φυσικά κατεύθυνση κινείται και το ΠΑΣΟΚ. Παγιδευμένο σε μια γραμμή προσωπικής επιβίωσης του Βαγγέλη Βενιζέλου και δικαίωσης των καταστροφικών επιλογών της προηγούμενης τετραετίας τζογάρει κι αυτό στον φόβο. Με πιο πειστικό επιχείρημα «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να μην βγει η Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και βεβηλωθούν τα ιερά και τα όσια της ελληνικής Δημοκρατίας». Πρόκειται για αστειότητες φυσικά αν σκεφτούμε ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής στηρίχθηκε ακριβώς στη φτώχεια και την υποβάθμιση της δημοκρατίας που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί επέφεραν με τα Μνημόνια και τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Και τώρα από κοινού εμφανίζονται παντελώς ανήμπορα και τα δύο κόμματα να προτάξουν ένα θετικό όραμα, ακόμη και να εξαγγείλουν μια υπόσχεση βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Παραχωρήσεις στους πλούσιους

Η επιλογή που έκανε η ΝΔ εύκολα πλέον μπορεί να κριθεί ως μια επική αποτυχία, όπως δείχνουν καθαρά οι δημοσκοπήσεις που σε όλη τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης ιδεολογικής τρομοκρατίας αναδείκνυαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο κόμμα. Ειρήσθω εν παρόδω, όλη η υπόλοιπη συζήτηση για την ψαλίδα που κλείνει ή σταθεροποιείται,για τον αν καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο Α. Σαμαράςή ο Αλ. Τσίπρας και άλλα πολλά είναι σχεδόν αδιάφορη στον βαθμό που η διακύβευση των εκλογών είναι η πρωτιά. Τα υπόλοιπα είναι παρηγοριά στον άρρωστο, εν προκειμένω την ηγεσία της ΝΔ… Υπό το βάρος αυτής της αποτυχίας αναγκάστηκε η Συγγρού να προβεί σε μια υποψία παραχωρήσεων το προηγούμενο Σάββατο 10 Ιανουαρίου, επιχειρώντας να καλύψει το χαμένο έδαφος και κυρίως να παρακινήσει τον κόσμο να ψηφίσει ΝΔ, κι όχι απλώς και μόνο να εξηγεί γιατί δεν πρέπει να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και να επιλέξουν ως το μικρότερο κακό τη ΝΔ.

Και πάλι όμως το κακό με τον Α. Σαμαρά και το επιτελείο του είναι πως νόμιζαν ότι ζουν σε μια χώρα, όπου το 60% του πληθυσμού έχει εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η υπόσχεση που έδωσε ότι θα μειώσει τον ανώτατο φορολογικό συντελεστή από το 42% στο 33%, όταν ο κόσμος αν κάτι ήθελε να ακούσει είναι επαναφορά του αφορολόγητου και μείωση του κατώτατου όχι του ανώτατου φορολογικού συντελεστή, που αφορά τους πλούσιους; Ή η υπόσχεση που έδωσε ότι θα προχωρήσει στην θέσπιση ενιαίου φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο ύψος του 15%, που είναι ένα μέτρο το οποίο ευνοεί κατά προκλητικό τρόπο τις μεγάλες επιχειρήσεις που λόγω κερδών πληρώνουν υψηλότερο φόρο ενώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δημιουργήσει κενό στα δημόσια έσοδα, τα οποία στη συνέχεια θα σημάνουν νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών. Υπάρχει φυσικά κι ένα ακόμη ερώτημα που δημιουργείται ακούγοντας τις εξαγγελίες του Α. Σαμαρά οι οποίες επιπλέον περιελάμβαναν πλήρη προστασία στην πρώτη κατοικία, χορήγηση επιδόματος στους υπερήλικους ομογενείς (Πόντιους και Βορειοηπειρώτες), κατάργηση τεκμηρίων διαβίωσης και πόθεν έσχες για την πρώτη κατοικία και πολλά ακόμη εξ ίσου εύηχα: Γιατί όλα αυτά δεν τα εφάρμοσε ο Σαμαράς κι η συγκυβέρνηση από το 2012 μέχρι και το τέλος του 2014, όταν δηλαδή μπορούσαν; Τι τους εμπόδισε να τα υλοποιήσουν; Ή, ποιος εγγυάται ότι δεν θα έχουν κι αυτές οι εξαγγελίες την τύχη που είχαν τα 18 σημεία της επαναδιαπραγμάτευσης βάσει των οποίων ζήτησε την ψήφο των εκλογέων τον Ιούνιο του 2015; Κι όταν υφάρπαξε την ψήφο των εκλογέων, με την αμέριστη βοήθεια των Ευρωπαίων, και πάλι τζογάροντας αδίστακτα στον φόβο και τα πιο κτηνώδη ένστικτα, μετά, έδρασε σαν να είχε πάρει εν λευκώ εντολή να κυβερνήσει, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του εξαγγελίες και δεσμεύσεις… Όλα αυτά είναι που δεν ξεχνούν οι εκλογείς και τον καταδικάζουν να κοιτάει σταθερά την πλάτη του πρώτου κόμματος.

ΕΚΤ: Ποσοτική νομισματική χαλάρωση και ποιοτικό …σφίξιμο της λιτότητας σε ευρωζώνη και Ελλάδα (Πριν, 24/1/2015)

???????????Ως καρότο για τον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ τους όρους που περιλαμβάνονται στις ανακοινώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, λόγω των κινήτρων που περιέχει ώστε η επόμενη κυβέρνηση να αποδεχθεί τους όρους των πιστωτών στις διαπραγματεύσεις που θα ξεκινήσουν για την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το παράξενο είναι ότι έτσι ακριβώς, σαν καρότο κι όχι σαν μαστίγιο όπως στην πραγματικότητα είναι, αντιμετώπισε κι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τους όρους του Ντράγκι που σε ό,τι αφορά την Ελλάδα είναι δύο κι επικεντρώνονται: Πρώτο, στην αυστηρή προϋπόθεση ολοκλήρωσης της αξιολόγησης από την Τρόικα ώστε να ενταχθούν και τα ελληνικά ομόλογα στις ευνοϊκές ρυθμίσεις της ποσοτικής χαλάρωσης, όπως αποκαλείται το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων, και δεύτερο στην αποπληρωμή των ομολόγων που ήδη διακρατά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και λήγουν τους επόμενους μήνες, βάσει του όρου ότι η Φρανκφούρτη δεν μπορεί να κατέχει πάνω από το 33,3% του χρέους κάθε χώρας. Για να αγοραστούν νέα ομόλογα επομένως πρέπει να πληρωθούν τα υπάρχοντα, διαμηνύει η ΕΚΤ, ακυρώνοντας οποιαδήποτε σκέψη πιθανά υπήρχε για εφαρμογή της απόφασης του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους∙ ενδεχόμενο που είχε αποκλείσει καθαρά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας σε πρόσφατή συνέντευξή του στην Real News, δηλώνοντας ότι το ομόλογο που λήγει τον Μάρτιο θα πληρωθεί. Συνεχίζοντας ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την γραμμή πλήρους υποταγής στους πιστωτές, που αποτελεί και προάγγελο για την στάση που θα τηρήσει τους επόμενους μήνες στις διαπραγματεύσεις για το χρέος, αντί να αποδοκιμάσει τους όρους του Ντράγκι δηλώνοντας ότι αποτελούν θηλιά στον λαιμό της επόμενης κυβέρνησης και ακυρώνουν την ελεύθερη βούληση των εκλογέων πριν καν αυτή εκφραστεί στις κάλπες στον βαθμό που εκβιάζουν και επιβάλλουν την συνέχιση της σημερινής πολιτικής, έσπευσε να χαιρετήσει τις ανακοινώσεις με ανακοίνωση του γραφείου Τύπου όπου αναφέρεται κατά λέξη πως «πρόκειται για μια σημαντική απόφαση, την οποία και θα αξιοποιήσει η επόμενη ελληνική κυβέρνηση προς όφελος της χώρας»… Αυτή όμως η «σημαντική απόφαση», που πρωτίστως αποτελεί ράπισμα στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεδομένου ότι πέντε χρόνια μετά την υπαγωγή στα Μνημόνια και ένα χρόνο μετά το success story τα ελληνικά ομόλογα παραμένουν στο επίπεδο των σκουπιδιών την κατώτερη δηλαδή διαβάθμιση, υπονοεί την πλήρη αποδοχή των 19 όρων της Τρόικας που είχε θέσει ως προαπαιτούμενους για να ολοκληρωθεί επιτυχώς η τρέχουσα αξιολόγηση. Μεταθέτοντας ο Ντράγκι την υλοποίηση του προγράμματος αγοράς κρατικών τίτλων μετά το πράσινο φως της Τρόικας, σημαίνει ότι δίπλα στην εκταμίευση των δόσεων οι πιστωτές παρατάσσουν ένα ακόμη όπλο με το οποίο απειλούν την κυβέρνηση. Κι αν για τον δούλο Σαμαρά αποτελεί δικαίωση της πολιτικής πλήρους υποταγής και παράδοσής του στους δανειστές, για τον ΣΥΡΙΖΑ πώς αποτελεί «σημαντική απόφαση» στον βαθμό που ακυρώνει τις εξαγγελίες του και διαμορφώνει ένα πολύ χειρότερο έδαφος διαπραγματεύσεων;

Θηλιά στον λαιμό της επόμενης ελληνικής κυβέρνησης οι όροι συμμετοχής στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων ύψους 1,1 τρισ. ευρώ

Παρότι η αγορά ελληνικών τίτλων αποτελεί αμελητέα ποσότητα, μόλις 23 δις. ευρώ, η αντιμετώπιση που επιφυλάχθηκε όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά και για όλες τις άλλες που τελούν υπό Μνημονιακή κατοχή, αποκάλυψε ότι τα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης που περιλαμβάνουν την αγορά κρατικών άλλα όχι εταιρικών τίτλων ύψους 60 δισ. ευρώ μηνιαίως από τον Μάρτιο του 2015 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016 (συνολικής αξίας 1,1 τρισ. ευρώ) δεν ισοδυναμούν με μια στροφή στην οικονομική πολιτική της Ευρώπης ή πολύ περισσότερο χαλάρωση της πολιτικής της λιτότητας. Οι περίφημες μεταρρυθμίσεις δεν αναστέλλονται, αλλά επιταχύνονται όσο η ΕΚΤ θα συσσωρεύει κρατικά ομόλογα. Ενδεικτική είναι η τελευταία παράγραφος της επίσημης ανακοίνωσης της ΕΚΤ, υποδεικνύοντας έναν ακόμη λόγο για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να αποδοκιμάσει τις αποφάσεις της ΕΚΤ, αντί να τις χαρακτηρίσει «σημαντικές»: «Προκειμένου να αυξηθεί η επενδυτική δραστηριότητα, η δημιουργία θέσεων εργασίας και η παραγωγικότητα χρειάζεται να συμβάλλουν αποφασιστικά άλλες περιοχές πολιτικής. Συγκεκριμένα, η προσδιορισμένη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και προϊόντων, όπως επίσης και δράσεις βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος για τις εταιρείες απαιτείται να αποκτήσουν ώθηση σε αρκετές χώρες. Είναι σημαντικό οι δομικές μεταρρυθμίσεις να εφαρμοστούν ταχέως, αξιόπιστα και αποτελεσματικά… Οι δημοσιονομικές πολιτικές πρέπει να υποστηρίξουν την οικονομική ανάκαμψη, ενώ θα επιβεβαιώνουν την βιωσιμότητα του χρέους σε συμμόρφωση με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που παραμένει σημείο αναφοράς», αναφέρεται κατά λέξη στη «σημαντική απόφαση»!

Τα μέτρα του Ντράγκι (που αποτελούν μια πιο συντηρητική εκδοχή αντίστοιχων μέτρων αύξησης της ρευστότητας που εφαρμόστηκαν στις ΗΠΑ, όπου περιλαμβανόταν επιπλέον κι η αγορά εταιρικών ομολόγων, χωρίς όμως να καταφέρουν να αποτρέψουν την χρεοκοπία του Ντιτρόιτ) παρότι δεν αναιρούν την πολιτική λιτότητας σηματοδοτούν μια στροφή στη νομισματική πολιτική, μέσω της αναίρεσης καταστροφικών κι ανεπιθύμητων δυναμικών που είχαν αναπτυχθεί στο έδαφος της κρίσης. Όπως για παράδειγμα ο αποπληθωρισμός (στο -0,2% κινήθηκε σε ετήσια βάση τον Δεκέμβριο το επίπεδο τιμών στην ευρωζώνη). Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στο επίπεδο των τιμών ήταν αναμφισβήτητα η ραγδαία (κι εξόχως ευεργετική για νοικοκυριά κι επιχειρήσεις, σε όποιες χώρες έγινε τουλάχιστον αισθητή) πτώση των τιμών του πετρελαίου. Η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έγκειται στην επαναφορά του πληθωρισμού στο επίπεδο – στόχο του 2%, μέσω της αύξησης της ρευστότητας. Το πρόβλημα ωστόσο του αποπληθωρισμού δεν λύνεται με την αγορά κρατικών ομολόγων που ως κατ’ εξοχήν ευνοημένους θα έχει τις τράπεζες οι οποίες θα ξεφορτώσουν στην ΕΚΤ ομόλογα που διαθέτουν κι έτσι – με βάση το σκεπτικό της Φρανκφούρτης – θα αρχίσουν να δανείζουν νοικοκυριά (η δανειακή επέκταση στα οποία το Νοέμβριο ήταν μόλις 0,7% σε ετήσια βάση) και επιχειρήσεις (-1,3%) και στη συνέχεια το ΑΕΠ θα αυξηθεί από το επίπεδο του 0,2% που κυμάνθηκε το τρίτο τρίμηνο του 2014, ενώ σε σχέση με το επίπεδο του 2008 καταγράφει πτώση της τάξης των 3 μονάδων! Το πραγματικό πρόβλημα της ευρωζώνης είναι ότι η άνοδος των κερδών που έχουν προκαλέσει οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις (μέσω της μείωσης των μισθών, της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, κ.α.) δεν έχει καταφέρει να αντισταθμίσει την πτώση των κερδών από την μείωση της συνολικής ζήτησης τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας της λιτότητας. (Η πτώση του πραγματικού ΑΕΠ και της πραγματικής ζήτησης στην ευρωζώνη από το 2008 μέχρι το 2014 φαίνεται παραστατικά στο διάγραμμα). Έτσι το επίπεδο της συνολικής κερδοφορίας, που διαρκώς «υπονομεύεται» και ωθείται προς τα κάτω από την τεχνολογική πρόοδο και την αυξημένη οργανική σύνθεση της παραγωγής, παραμένει καθηλωμένο.

Την δική της συμβολή στο στόχο ανόδου της καπιταλιστικής κερδοφορίας φιλοδοξεί να έχει η πτώση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ έναντι των κυριοτέρων ξένων νομισμάτων στο επίπεδα που βρισκόταν πριν 11 χρόνια, πχ προς το δολάριο στο 1,16, που είναι άμεσο αποτέλεσμα της ποσοτικής χαλάρωσης. Η ώθηση που θα δώσει στις εξαγωγές (εκείνων εννοείται των χωρών που παράγουν διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα, όπως η Γερμανία) υπόσχεται αυξημένες πωλήσεις και κέρδη. Ροές που στην περίπτωση εκείνη στην οποία η Γερμανία είχε δικό της νόμισμα, δεν υπήρχε δηλαδή ευρώ, ουδέποτε θα πραγματοποιούνταν λόγω του ότι η συναλλαγματική ισοτιμία του μάρκου θα βρισκόταν στα ουράνια και τα εξαγωγικά κέρδη σημαντικά περιορισμένα, οπότε η πολιτική μείωσης του εργατικού κόστους στο εσωτερικό θα προκαλούσε ανυπέρβλητα εμπόδια στην πραγμοποίηση της υπεραξίας.

Η ποσοτική χαλάρωση, που προκάλεσε ράλυ στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, έρχεται να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει αυτές τις αντινομίες. Ταυτόχρονα όμως γεννά νέες, όπως οι φούσκες που θα δημιουργήσει η αυξημένη ρευστότητα στον βαθμό που η διευκόλυνση προς τις τράπεζες δεν πρόκειται να αυξήσει τις χορηγήσεις τους. Πρώτο μέλημα των τραπεζών θα συνεχίσει να είναι η βελτίωση των προβληματικών ισολογισμών τους κι η εξυγίανση των τοξικών χαρτοφυλακίων τους. Μάρτυρας άλλωστε των περιορισμένων ορίων που έχει η αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας στην επίλυση της κρίσης είναι κι οι ΗΠΑ, όπου τα αντίστοιχα μέτρα απλώς μετέθεσαν την κρίση, διευκολύνοντας εν τω μεταξύ τις αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου και την παραπέρα υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Τίποτε καλύτερο…

ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση, ανάχωμα στη νέα αντιλαϊκή καταιγίδα (εφημερίδα Το χωνί)

AnTARSYA-MARSΗ εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιανουαρίου, έστω κι αν σηματοδοτεί το πιο ήπιο τέλος που μπορεί να είχαν φανταστεί οι αρχιτέκτονες των Μνημονίων και την διάψευση όσων ελπίζαμε ότι οι μνημονιακοί πρωθυπουργοί θα φύγουν με ελικόπτερο μαζί φυσικά με τα μνημόνια, δεν παύει να έχει ιστορικές διαστάσεις. Ποτέ άλλοτε στην μεταπολίτευση δεν έφτασε τόσο κοντά στην εξουσία ένα κόμμα της Αριστεράς, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η σημασία της επικείμενης μεταβολής υπογραμμίζεται αν επίσης την αξιολογήσουμε σε διεθνές επίπεδο∙ κανένα άλλο αριστερό κόμμα της Ευρώπης δεν φιλοδοξεί να γίνει κυβέρνηση. Χώρια δε, πως και τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς, είναι απίστευτα δεξιά, σε πλήρη αρμονία με το βαθιά συντηρητικό κλίμα που δεσπόζει. Ο ιστορικός χαρακτήρας των επικείμενων εκλογών υπογραμμίζεται επίσης από την συντριβή των κομμάτων που στήριξαν τα μνημόνια και τις πολιτικές του ΔΝΤ, της ΕΕ και του ΣΕΒ. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κλείνουν τον κύκλο τους, προς μεγάλη ικανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, κάτω από το βάρος της ταξικής και υποτελούς πολιτικής που ακολούθησαν παραμερίζοντας τις διαφορές τους.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ωστόσο, τις υψηλές προσδοκίες για το βάθος της ρήξης την επομένη της 25ης Ιανουαρίου έχει φροντίσει να τις μετριάσει η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η διαβεβαίωση πως η Ελλάδα ανήκει στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, δια στόματος Α. Τσίπρα, η υποβάθμιση του αιτήματος διαγραφής του δημόσιου χρέους κι οι διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπάρξουν μονομερείς ενέργειες, δεν πρόκειται δηλαδή να ασκηθούν οι δυνατότητες που διαθέτει κάθε κυρίαρχο κράτος, οι πρόσφατες αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής εναντίον της εθνικοποίησης των τραπεζών και πολύ περισσότερο η εναγώνια προσπάθεια που καταβάλλει η ηγεσία του κόμματος να πείσει ότι αποτελεί δύναμη συνέχειας κι όχι ρήξης προοιωνίζονται μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.

Το έδαφος γι’ αυτή την προσγείωση το έχουν ήδη διαμορφώσει οι πιστωτές με τα αιτήματα που έθεσαν στο τραπέζι στο πλαίσιο της αξιολόγησης, που ξεκίνησε από το τέλος του καλοκαιριού. Μια αξιολόγηση που παραμένει ανοιχτή κι η κατάληξή της αβέβαιη. Με άλλα λόγια, ένα μέσο εκβιασμού και πειθάρχησης της επόμενης κυβέρνησης. Ακρογωνιαίοι λίθοι της είναι το αίτημα για κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ, απαγόρευση στην πράξη των απεργιών, εργοδοτικό λοκ άουτ, απολύσεις στο δημόσιο και νέο αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που θα μειώσει περαιτέρω τις συντάξεις και θα αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Αυτές είναι οι κόκκινες γραμμές των πιστωτών, όπως διαπίστωσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Ενώπιον μας, εν συντομία, βρίσκεται μια νέα αντιλαϊκή καταιγίδα. Όποιος πιστεύει ότι μπορεί μια κυβέρνηση από μόνη της να ανατρέψει τις καταιγιστικές πιέσεις που θα δεχθεί, απλώς …κοροϊδεύει. Την επομένη των εκλογών απαιτείται ένα μαζικό, μαχητικό κίνημα, με αιχμή του δόρατος ένα νέο εργατικό κίνημα που θα έχει πάρει διαζύγιο από την όζουσα συνδικαλιστική γραφειοκρατία, για να διεκδικήσει την ανατροπή του καθεστώτος της υποτέλειας που έχουν επιβάλλει οι πιστωτές, από κοινού φυσικά με την ντόπια οικονομική ελίτ.

Προϋπόθεση για την αναγκαία ανασύνταξη και επανεξόρμηση του κινήματος που θα αξιοποιεί τις καλύτερες παρακαταθήκες που μας άφησε το κίνημα του 2010-2012 κι οι «πλατείες» είναι κινηματικές πρωτοβουλίες και κόμματα να συντονίσουν από τώρα τον βηματισμό τους για τις μάχες που έρχονται, πχ για το χρέος. Σε αυτή την κατεύθυνση η ψήφος στην «ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση» θα συμβάλλει στη οργάνωση των αγώνων για την ανατροπή από τα κάτω του νέου μνημονιακού πακέτου που έρχεται. Ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα για τις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς θα συμβάλλει ώστε η μετεκλογική περίοδος να μην εξελιχθεί σε μια νέα εποχή κοινοβουλευτικών αυταπατών, αναμονής και κινηματικής νηνεμίας. Ταυτόχρονα ζητάμε την ψήφο του κόσμου του αγώνα γιατί είναι δυνατό στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου να κάνουμε την έκπληξη κι ο ενωτικός συνδυασμός «ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση», που απαντάει στην αγωνία των αριστερών για ενότητα, να ξεπεράσει το αντιδημοκρατικό φράγμα του 3% και να εισέλθει στη Βουλή.