Home » 2014 » November

Monthly Archives: November 2014

ΣΥΡΙΖΑ: Ακαδημαϊκό το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του αιτήματος διαγραφής του χρέους (Πριν, 30 Νοεμβρίου 2014)

DEBTΝέο πλήγμα, με ακαδημαϊκό επίχρισμα αυτή τη φορά, δέχθηκε το αίτημα διαγραφής του δημόσιου χρέους από την οικονομική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή τα στελέχη που, θεωρητικώς, όφειλαν αυτή την περίοδο να τεκμηριώνουν και να διαδίδουν την ψηφισμένη από το συνέδριο του κόμματος θέση για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, έτσι, ώστε η υλοποίησή της με την άνοδο του κόμματος στην εξουσία να γίνει με τις μικρότερες δυνατές αναταράξεις και, το σημαντικότερο, να πεισθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι εργαζόμενοι για την ανάγκη να παλέψουν γι’ αυτό τον στόχο… Η πραγματικότητα ωστόσο έρχεται να επιβεβαιώσει τα χειρότερα σενάρια.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου έχει εδώ και καιρό εγκαταλείψει το στόχο της διαγραφής του χρέους, ως ένα απτό δείγμα «στροφής στην υπευθυνότητα» και «ενηλικίωσης» της, ώστε να πείσει τα κέντρα εξουσίας εντός κι εκτός Ελλάδας να της δώσουν το πολυπόθητο χρίσμα. Προς επίρρωση η επαναφορά ως λύσης για το πρόβλημα του δημόσιου χρέους μιας παραλλαγής του σχεδίου PADRE σε άρθρο που δημοσιεύεται στο περιοδικό Θέσεις (Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2014), με συγγραφείς τους Δ. Σωτηρόπουλο, Γ. Μηλιό και Σ. Λαπατσιώρα. Να θυμίσουμε πως το σχέδιο PADRE, αρκτικόλεξο του τίτλου Πολιτικά Αποδεκτό Σχέδιο Αναδιάρθρωσης του Χρέους στην Ευρωζώνη, δημοσιεύθηκε πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2014 και στον εγχώριο δημόσιο διάλογο εισήχθη για πρώτη φορά από τον Φ. Σαχινίδη που το πρότεινε σε συνέδριο της Ά. Διαμαντοπούλου και στη συνέχεια από τον Γ. Δραγασάκη που το υποστήριξε ως μια ρεαλιστική εναλλακτική με συνέντευξή του τον Σεπτέμβριο. Δεν θα περιληφθεί επομένως και στο απάνθισμα της ριζοσπαστικής σκέψης που ανέδειξε η κρίση… (Εδώ, πρόσφατη κριτική μου στο σχέδιο PADRE)

Η συντηρητική («πολιτικά αποδεκτή» είπαμε…) κατεύθυνση στην οποία διερευνούν λύσεις για το ζήτημα του χρέους τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνεται από την εισαγωγή κιόλας του κειμένου. Χαρακτηριστικά, αναφέρουν ότι υπάρχουν τρεις επιλογές για το ζήτημα του χρέους, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνεται η διαγραφή κι ας είναι το παράδειγμα της Αργεντινής, της Ρωσίας, του Ισημερινού και της Ισλανδίας, πλέον σημεία αναφοράς στη διεθνή συζήτηση. Ούτε καν ως λάθος επιλογή δεν την αναφέρουν οι Θέσεις. Μηλιός και λοιποί επομένως αποκλείουν εξ αρχής από την διερεύνησή τους μια επιλογή που αποτελεί, θεωρητικά, την επίσημη επιλογή του κόμματος τους και το πιο ριζοσπαστικό αίτημα που έχει διατυπωθεί παγκοσμίως και στην Ελλάδα. Μάλιστα, στιγματίζουν και ακυρώνουν την ριζοσπαστική λύση διαγραφής του χρέους, χωρίς καν να την αναφέρουν, ταυτίζοντάς την με την έξοδο από το ευρώ και περιγράφοντάς την ως «λογιστική λύση». Στη συνέχεια της εισαγωγής, μέσω κοινότοπων διαπιστώσεων για τις κρίσεις χρέους και ανέξοδων βερμπαλισμών για την «ανάγκη κινητοποίησης της εργασίας» (με αίτημα άραγε την εφαρμογή του σχεδίου PADRE, χέρι-χέρι με τον Σαχινίδη;) που μπορούν να αποτελέσουν και τέλεια άλλοθι των εν εξελίξει υποχωρήσεων, δεν λείπουν και κινδυνολογίες, ξεσηκωμένες από το πιο συντηρητικό οπλοστάσιο. Για παράδειγμα: «μια δραστική μεταβολή στην παρούσα αξία των χρεογράφων όχι μόνο δεν μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα του χρέους, αλλά είναι ικανή να υποκινήσει ένα νέο διεθνές χρηματοπιστωτικό επεισόδιο. Ένα σημαντικό κούρεμα των κρατικών χρεογράφων θα αφήσει εξαιρετικά εκτεθειμένο τον τραπεζικό τομέα (ανάγκη κεφαλαιοποίησης τραπεζών) και τα ασφαλιστικά ταμεία και θα αναγκάσει το κράτος σε σημαντικές οικονομικές παρεμβάσεις, οι οποίες θα αναιρέσουν το αρχικό κούρεμα και ενδεχομένως θα οδηγήσουν κρίση αξιοπιστίας και άρα σε επιτήρηση»… Καταστροφικό επομένως το κούρεμα των ομολόγων σύμφωνα με τον Γ. Μηλιό και τους συνεργάτες του, οι οποίοι ακόμη κι αν μεταφέρουν χάριν διαλόγου τη σχετική συζήτηση, χωρίς δηλαδή να την ενστερνίζονται, αρνούνται να μεταφέρουν την εμπειρία άλλων χωρών στις οποίες το κούρεμα των ομολόγων πυροδότησε την ανάπτυξη της οικονομίας, όπως η Αργεντινή ή ο Ισημερινός, προς διάψευση των παραπάνω ισχυρισμών. Να τονιστεί πως η μαγική λέξη της διαγραφής απουσίαζε κι από την παρουσίαση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ που έκαναν Μηλιός – Σταθάκης στους εκπροσώπους επενδυτικών κεφαλαίων στο Λονδίνο…

Στην ΕΚΤ που ευθύνεται για την κρίση χρέους στην Ελλάδα και την υπόλοιπη ευρω-περιφέρεια εναποθέτουν τις ελπίδες επίλυσης της κρίσης χρέους

Στο εναλλακτικό σενάριο που προτείνουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ακυρώνοντας το αίτημα διαγραφής του χρέους, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποκτά ολόκληρο το χρέος και των 18 χωρών της ευρωζώνης που υπερβαίνει το 50% του ΑΕΠ της κάθε χώρας και το μετατρέπει σε ομόλογα μηδενικού επιτοκίου. Οι χώρες δεσμεύονται να επαναγοράσουν το χρέος όταν θα έχει μειωθεί στο 20% του ΑΕΠ. Η ουσιώδης ποιοτική μεταβολή που θα έχει συμβεί στο ενδιάμεσο (κι αυτή είναι η βασική ιδέα της εναλλακτικής τους πρότασης) βασίζεται στον τοκισμό του χρέους που αποκτά η ΕΚΤ με επιτόκιο μικρότερο από την μακροχρόνια μεγέθυνση. Συνθήκη που επιτρέπει να ελπίζουμε ότι το χρέος θα συρρικνώνεται ως ποσοστό του ΑΕΠ, οπότε σε αυτό το διάστημα η ανάπτυξη του προϊόντος θα επιτρέψει την ευκολότερη αποπληρωμή του χρέους στο μέλλον. Η συγκεκριμένη πρόταση είναι μια επιπλέον παραλλαγή του σχεδίου PADRE. Η διαφορά έγκειται στο ότι ενώ οι αρχιτέκτονες του PADRE προτείνουν η ΕΚΤ να αποκτήσει του 50% του χρέους των κρατών μελών της Ευρωζώνης σε συνάρτηση με το μερίδιο τους στο μετοχικό κεφάλαιο της ΕΚΤ, ο Μηλιός κ.α. προτείνουν να αποκτήσει το χρέος που υπερβαίνει το 50% του ΑΕΠ. Κατά συνέπεια επαναφέρουν την πρόταση που επί της ουσίας υποστήριξε ο Φ. Σαχινίδης, τίποτε πιο ριζοσπαστικό… Αναπαράγουν δηλαδή μια συντηρητική πρόταση κι ας έχουν επικρίνει πολλές φορές την Αριστερά στο άρθρο τους επειδή δεν ξεφεύγει από το «κυρίαρχο πλαίσιο ανάλυσης». Η πρόταση των Μηλιού – Σωτηρόπουλου – Λαπατσιώρα δεν είναι μόνο δεξιάς καταβολής, από τη στιγμή που την προτείνει κι ο φυσικός αυτουργός του PSI και οικονομικός δολοφόνος Σαχινίδης, είναι επιπλέον και μια πρόταση τεχνοκρατική, που διέπεται ωστόσο από πλήθος αντιφάσεων, στο τεχνικό της μέρος. Όπως για παράδειγμα το κόστος που θα επέλθει για την ΕΚΤ (λόγω του ότι θα δανείζεται από τον ιδιωτικό τομέα με επιτόκιο, 3,5%, σημαντικά υψηλότερο από το προεξοφλητικό επιτόκιο του χρέους των χωρών, 1%) και το οποίο αγγίζει τα 1,36 τρισ. ευρώ! Για ποιο λόγο να αναλάβει η ΕΚΤ αυτό το εξωφρενικό κόστος, το οποίο θα τινάξει στον αέρα τον ισολογισμό της που τον Ιούλιο του 2007 ήταν μόλις 1,2 τρισ. ευρώ; Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι «σκοπός τους δεν ήταν ποτέ το χρέος», όπως εύστοχα γράφουν στο άρθρο τους οι τρεις ακαδημαϊκοί, για να ακυρώσουν όμως οι ίδιοι στη συνέχεια αυτή τη σωστή διαπίστωση, εξαντλώντας όλη τους την προβληματική στην μείωση του χρέους, με τεχνικούς, δηλαδή λογιστικούς όρους και με την συγκατάθεση των πιστωτών, στους οποίους ανήκει η ΕΚΤ! Η αντιμετώπιση δε της ΕΚΤ ως δυνητικού συμμάχου ή ουδέτερου παράγοντα στην προσπάθεια μείωσης του χρέους, η παράβλεψη δηλαδή του αυτοτελούς της ρόλου στην επιβολή της λιτότητας χρησιμοποιώντας τα νομισματικά εργαλεία που διαθέτει όπως αποδεδειγμένα συνέβη την τελευταία τετραετία, είναι η αποκορύφωση της απολίτικης και λογιστικής ανάλυσης.

Οι συγγραφείς ξεχνούν μια μικρή …λεπτομέρεια επίσης: ότι το 74,2% του ελληνικού χρέους είναι μη ομολογιακό και το 68,4% οφείλεται στην Τρόικα. Η ίδια σύνθεση παρατηρείται σε μικρότερο βαθμό και στις άλλες χώρες που δανειοδοτήθηκαν από τον Μηχανισμό (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος). Πώς θα αναλάβει η ΕΚΤ το χρέος του ΔΝΤ; Το τεχνικό αυτό «προβληματάκι» εμφανίζεται από τη στιγμή που οι συγγραφείς επιμένουν να αναζητούν μια συμμετρική, «ευρωπαϊκή λύση», υποτιμώντας την δομική διαφορά του χρέους της περιφέρειας με αυτό των χωρών του πυρήνα της ευρωζώνης. Έτσι, θέλοντας να διαφυλάξουν τον πυρήνα της αυθαίρετης, ευρωλάγνας ανάλυσής τους, αναζητούν ομοιόμορφες λύσεις και φτάνουν να παραγνωρίζουν θεμελιώδη δεδομένα.

Το σημαντικότερο ωστόσο δεν είναι ο καθαγιασμός της ΕΚΤ κι η υποτίμηση του ρόλου της. Το σημαντικότερο είναι ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προτείνουν τελικά να πληρώσουμε το δημόσιο χρέος. Απλώς αυτό να το πράξει η επόμενη γενιά. Έτσι αναγνωρίζουν το χρέος και υποκύπτουν στους πιστωτές, αναπαράγοντας την γραμμή υποτέλειας της αστικής τάξης και των κυβερνήσεων Παπανδρέου – Παπαδήμου – Σαμαρά. Η μόνη διαφορά είναι στο περιτύλιγμα: Εν προκειμένω έχουμε ένα διεθνιστικό, κοσμοπολίτικο για την ακρίβεια, περιτύλιγμα, που όσο ομνύει στα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, τόσο τα ακρωτηριάζει αναγνωρίζοντας ως απώτατο όριο κάθε κριτικής την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Οι κραυγαλέες αντιφάσεις της πρότασης των Θέσεων, που υπονομεύουν ακόμη και την τεχνική της συνοχή και πειστικότητα, είναι αποτέλεσμα ενός πλαισίου ανάλυσης και αντιμετώπισης που παραπέμπει την αναγκαία σύγκρουση για την διαγραφή του χρέους στις ελληνικές καλένδες. Ενός πλαισίου που καταδικάζει την λιτότητα χωρίς όμως να απορρίπτει την εφαρμογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, χωρίς να τους αναφέρει καν, για να μην αναγκαστεί να αποκαλύψει και να επικρίνει το ρόλο της ΕΕ.

Ωστόσο, ακόμη κι αν παραβλέψουμε όλα αυτά και υιοθετήσουμε την πρόταση των Σαχινίδη – Μηλιού ως εναλλακτική λύση, υπάρχει ένα καταλυτικό ερώτημα. Στην …εξαιρετική, την …απίθανη εκείνη περίπτωση που η ΕΚΤ, αψηφώντας το πραγματικό της συμφέρον όπως πιστεύουν οι συγγραφείς, αρνηθεί να επιβαρυνθεί με 1,36 τρισ. ευρώ, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει στην μονομερή διαγραφή του χρέους; Θα αρνηθεί τη λύση που μονομερώς θα επιβάλλουν οι πιστωτές; Όσο δεν απαντιέται αυτό το ερώτημα, πληθαίνουν οι λόγοι για να πιστεύουμε ότι αυτή η ακατάσχετη προτασιολογία αποσκοπεί στο να περάσει ο χρόνος μέχρι να έρθουν τα τετελεσμένα από τη μεριά της Γερμανίας, οπότε η προσαρμογή στην πραγματικότητα θα εμφανιστεί ως επιβεβλημένη…

Advertisements

Η γάγγραινα των ελεγκτικών εταιρειών (Επίκαιρα, 20-26 Νοεμβρίου 2014)

pwc ukΗ υποκρισία που ανθεί στα ρετιρέ του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ήταν γνωστή από καιρό. Δεν χρειαζόταν να αποκαλυφθεί ότι ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ έφερε προσωπική ευθύνη για την μετατροπή του μικροσκοπικού δουκάτου του Λουξεμβούργου σε ένα απέραντο πλυντήριο, με αφορμή τις αποκαλύψεις της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ), καθώς διετέλεσε πρωθυπουργός του επί 20 σχεδόν χρόνια: από το 1995 ως το 2013! Η απερίγραπτη δυσοσμία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αποκαλύπτεται αν λάβουμε υπ’ όψη μας επιπλέον ότι ο Γιουνκέρ διετέλεσε επί 8 χρόνια, από το 2005 ως το 2013, πρόεδρος του Eurogroup, του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος που έφερε την ευθύνη για την εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών της ευρωζώνης και την σφιχτή δημοσιονομική διαχείριση εφάρμοζε στο εσωτερικό της χώρας του μια οικονομική πολιτική που υπονόμευε ευθέως την συνοχή της ευρωζώνης και τίναζε στον αέρα κάθε προσπάθεια σύγκλισης, από τη στιγμή που με αθέμιτα μέσα αφαιρούσε φορολογικά έσοδα από τα άλλα κράτη μέλη προς όφελος του «Μεγάλου Δουκάτου» του των …484.000 κατοίκων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ουδέποτε ωστόσο θα τα είχε καταφέρει τόσο καλά ο Γιουνκέρ αν δεν συνέδραμαν το έργο του οι λογιστικο-ελεγκτικές εταιρείες. Κι εδώ ακριβώς έγκειται η μεγαλύτερη αποκάλυψη: πώς οι λογιστικο-ελεγκτικές εταιρείες που, τύποις, το έργο τους αφορά στην διευκόλυνση των φορολογικών και λογιστικών εργασιών των επιχειρήσεων, πλέον αποτελούν μέρος του φορολογικού προβλήματος κάθε χώρας κι όχι μέρος της λύσης τους. Οι αποκαλύψεις του ICIJ έφεραν στην επιφάνεια τις μεθόδους που μετήρχετο, συγκεκριμένα, η PriceWaterhouseCoopers (PwC) για να συσκοτίζει τις φορολογικές αρχές κάθε χώρας έτσι ώστε οι πελάτες της να πληρώνουν όσο το δυνατόν λιγότερους φόρους. Επρόκειτο για ένα πολυδαίδαλο, έως χαοτικό, σύστημα απόκρυψης εσόδων και κερδών που κατέληγε, για παράδειγμα, οι αμερικανικές επιχειρήσεις οι οποίες προσέτρεξαν το 2012 στις υπηρεσίες της για κέρδη ύψους 95 δις. δολ. να πληρώσουν φόρους 1,04 δις. δολ. ή 1,04%!!! Με βάση τις πρόσφατες αποκαλύψεις 343 μεγάλες επιχειρήσεις ευνοήθηκαν από τον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου, στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν η τράπεζα Eurobank κι η εταιρεία τηλεφωνίας Wind, η οποία όμως το διέψευσε.

Στο στόχαστρο εισαγγελέων

Επί ευρωπαϊκού εδάφους μπορεί να ήταν η πρώτη φορά που τα έργα και οι ημέρες των ελεγκτικών εταιρειών απασχόλησαν τόσο έντονα τη δημόσια συζήτηση, όταν έγινε αντιληπτό πως η αδιαμφισβήτητη τεχνογνωσία στρέφεται εναντίον της δημοσιονομικής ισορροπίας των κρατών, ωστόσο τα ανδραγαθήματα τους ουκ ολίγες φορές έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των δικαστικών αρχών τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Αγγλία. Επανειλημμένες φορές για την ακρίβεια κοινοβουλευτικά σώματα και εισαγγελείς έχουν αφιερώσει χιλιάδες ώρες εργασιών για να …ελέγξουν το έργο των ελεγκτών κι ειδικότερα των «4 μεγάλων», όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται: Της PriceWaterhouseCoopers, της Ernst & Young, της Deloitte και της KPMG. Μάλιστα, το τελευταίο στάδιο γιγαντισμού τους, όταν από 5 έγιναν 4, συντελέστηκε το 2002 όταν οι αποκαλύψεις για την Enron έφεραν στην επιφάνεια τις σκανδαλώδεις μεθοδεύσεις της ελεγκτικής εταιρείας Arthur Andersen για την απόκρυψη των χρεών της και την εμφάνιση κερδών. Τόσο …σκανδαλώδεις που οι αρχές την έκλεισαν. Έτσι μας έμειναν οι άλλες τέσσερις…

Για τα «κατορθώματά» τους θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλία. Αξίζει ωστόσο να θυμίζουμε ορισμένες από τις πιο «λαμπρές» στιγμές τους, για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος που αντιπροσωπεύουν. Η PwC, πριν αποκαλυφθεί η ενεργός συμμετοχή της στην φορο-αποφυγή 343 πολυεθνικών μεταξύ των οποίων κολοσσοί όπως η ΙΚΕΑ, Amazon κ.α., είχε απασχολήσει τις αμερικάνικες αρχές με αφορμή τις συμβουλές που παρείχε στην Caterpillar, αξιοποιώντας μεταξύ άλλων ένα σύστημα θυγατρικών στην Ελβετία, έτσι ώστε να φορολογηθεί με ένα συντελεστή ύψους 6%, μακράν του 29% που ισχύει επισήμως στις ΗΠΑ. Τα ποσά που επωφελήθηκε η Caterpillar κι έχασε το αμερικανικό δημόσιο, σύμφωνα με την έρευνα που έκανε το Κογκρέσο, εκτιμήθηκαν σε 2,4 δις. δολ. Σε μία άλλη έρευνα του αμερικανικού Κογκρέσου, αποκαλύφθηκαν ηλεκτρονικά μηνύματα μεταξύ στελεχών της KPMG, στα οποία υπολόγιζαν ότι τα πρόστιμα (31.000 δολ.) από τις αμερικανικές φορολογικές αρχές (IRIS) σε περίπτωση που αποκαλύπτονταν θα ήταν υποδεέστερα των εσόδων της KPMG (360.000 δολ.). Γιατί λοιπόν να μην αποκρύψουν τους πληρωτέους φόρους; Το προηγούμενο μάλιστα της «εν ψυχρώ εκτέλεσης» της Arthur Andersen, όταν αποκαλύφθηκαν οι απάτες στην Enron, οδήγησαν την KPMG στις διενέξεις της με το αμερικανικό δημόσιο να επιδιώκει τον συμβιβασμό πληρώνοντας όσο – όσο προκειμένου να κλείσουν οι υποθέσεις. Έτσι το 2005 η KPMG πλήρωσε σε συμβιβασμό 456 εκ. δολ. πρόστιμα! Την ίδια πρακτική του εξωδικαστικού συμβιβασμού επέλεξε η KPMG και στην Ολλανδία τον Δεκέμβριο του 2013 πληρώνοντας 10 εκ. πρόστιμο!

Στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε…

Στην Ελλάδα, αντίθετα, ζούμε ακόμη την εποχή της ….αθωότητας. Κανείς δεν γνωρίζει για την σύγκρουση συμφέροντος που διέπει τις ελεγκτικές εταιρείες καθώς από την μια αναλαμβάνουν την τήρηση των λογιστικών βιβλίων των επιχειρήσεων κι από την άλλη υπογράφουν τους ισολογισμούς τους, ενώ με το φορολογικό πιστοποιητικό, που εισήχθη πριν δύο χρόνια, εγγυώνται την συμμόρφωση των επιχειρήσεων με τη φορολογική νομοθεσία. Ακόμη πιο ακραίο παράδειγμα της εθελοτυφλίας είναι ο διορισμός στις πιο νευραλγικές θέσεις με ευθύνη τα δημόσια έσοδα δύο στελεχών που προέρχονται από τις …ελεγκτικές εταιρείες: του Γιώργου Μαυραγάνη ως υφυπουργού Οικονομικών, ο οποίος μάλιστα μετά το στραπάτσο του ΕΝΦΙΑ συγκέντρωσε στα χέρια του κατόπιν πρωθυπουργικής εντολής το σύνολο της φορολογικής πολιτικής και των ελέγχων και της Κατερίνας Σαββαΐδου, που διορίστηκε επικεφαλής της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, αντικαθιστώντας τον Χάρη Θεοχάρη. Ο Γ. Μαυραγάνης, όπως αναφέρεται στο βιογραφικό του εργάστηκε στην KPMG κι η Κ. Σαββαΐδου στην PwC. Αμφότεροι υψηλόβαθμα στελέχη…

Οι «δεσμοί αίματος» του ελληνικού δημοσίου με τις ελεγκτικές εταιρείες δημιουργήθηκαν από τις πρώτες μέρες που έφτασε η Τρόικα στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό, κι όχι μοναδικό, παράδειγμα η μεταβίβαση στις ελεγκτικές εταιρείες του ελέγχου των ΝΠΔΔ, από τον Μάιο του 2010, με απόφαση του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνστατίνου!

Έτσι μαζί με τα πρώην στελέχη της Goldman Sachs που ανέλαβαν την διαχείριση του δημόσιου χρέους, οι ελεγκτικές εταιρείες εισήλθαν στα άδυτα των αδύτων του ελληνικού δημοσίου, προκαλώντας μια νέα σύγκρουση συμφέροντος με στελέχη του ιδιωτικού τομέα που αμείβονταν αδρά επί χρόνια ως φορολογικοί σύμβουλοι ιδιωτικών εταιρειών τώρα να πρέπει να τις ελέγξουν εκ μέρους του δημοσίου. Περιστρεφόμενη πόρτα μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα; Βρικόλακες σε ρόλο φύλακα σε τράπεζα αίματος; Ναρκομανείς σε ρόλο διευθυντή σε κλινική αποτοξίνωσης; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε πρόκειται για ναρκοθέτηση του δημοσίου συμφέροντος!

Ελληνικά πρότυπα στα μέτρα των ελεγκτικών

Το πεδίο δράσης των λογιστικο-ελεγκτικών εταιρειών επεκτείνεται σαρωτικά με την εισαγωγή των Ελληνικών Λογιστικών Προτύπων. Πρόκειται για μια εκ βάθρων αλλαγή στο φορολογικό και λογιστικό σύστημα που επιτείνει την πολυνομία, στρέφεται σε βάρος των επιχειρήσεων καθώς θα αυξήσει το σχετικό κόστος καθώς και των ανεξάρτητων λογιστικών γραφείων που θα δουν τις δουλειές να φεύγουν στις ελεγκτικές εταιρείες. Μοναδικός ωφελημένος δηλαδή θα είναι η κλειστή λέσχη των τεσσάρων μεγάλων λογιστικο-ελεγκτικών εταιρειών, κι ενδεχομένως λίγων ακόμη που έχουν αναπτυχθεί στη σκιά τους! Ο υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης, που θεωρείται βασικός αρχιτέκτονας του νομοσχεδίου, μιλώντας στη Βουλή την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου το εμφάνισε περίπου ως …ευλογία, λέγοντας ότι «ανταποκρίνεται στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων και έχει ως στόχο τη δημιουργία ενός σύγχρονου ρυθμιστικού πλαισίου, τη μείωση του διοικητικού κόστους των επιχειρήσεων και την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας». Την ίδια ώρα οι αντιδράσεις μεταξύ των λογιστών κορυφώνονται…

Για τις επιπτώσεις που θα έχει η εισαγωγή των Ελληνικών Λογιστικών Προτύπων μίλησαν στα Επίκαιρα δύο συνδικαλιστές οικονομολόγοι – λογιστές, ο Παναγιώτης Αλεβιζάκης, μέλος της Κεντρικής Διοίκησης του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας κι εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης Κίνησης Οικονομολόγων Ελλάδας κι ο Χρίστος Τασιάκος, μέλος της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων κι εκπρόσωπος της Αγωνιστικής Ριζοσπαστικής Συνεργασίας Οικονομολόγων.

Ελληνική πατέντα για την εξυπηρέτηση των λίγων

Κ. Αλεβιζάκης*

Με τις διατάξεις του νέου σχεδίου νόμου Ελληνικά Λογιστικά Πρότυπα καταργούνται ή τροποποιούνται διατάξεις οι οποίες ρυθμίζουν την λογιστική, φορολογική και ελεγκτική οργάνωση των επιχειρήσεων. Έως τώρα διευκόλυναν το έργο των φορολογικά εμπλεκομένων πλευρών και παρουσίαζαν τα αποτελέσματα της διαχείρισης των επιχειρήσεων με σαφή, τυποποιημένο και αξιόπιστο τρόπο.

Επιδιώκεται   να επιβληθούν διατάξεις των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (ΔΛΠ) και στις μη εισηγμένες στο χρηματιστήριο επιχειρήσεις, χωρίς να δικαιολογούν το όφελος για τις ίδιες τις επιχειρήσεις και για την εθνική οικονομία. Το περιβάλλον που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι επιχειρήσεις θα είναι αρκετά δύσκολο από την στιγμή που θα τηρούν διπλά βιβλία. Δεν προβλέπεται εξίσωση των φορολογικών με τις λογιστικές διατάξεις και οι επιχειρήσεις για να ανταποκριθούν θα τηρούν διπλά βιβλία για πάγια, αποθέματα κλπ. Παράλληλα για την εκτιμώμενη ωφέλιμη οικονομική ζωή των παγίων, οι επιχειρήσεις υποχρεούνται να προσφεύγουν σε εκτιμήσεις πληρώνοντας σημαντικά πόσα για κάθε εκτίμηση. Αν λάβουμε υπόψη μας το σύνολο των αλλαγών σε εξοπλισμό, προγράμματα, αναγκαία εκπαίδευση και τήρηση διπλών βιβλίων θα πρέπει η πολιτεία να δικαιολογήσει το όφελος που θα έχουν οι επιχειρήσεις από την εισαγωγή των διατάξεων αυτών και μάλιστα από την στιγμή που τα ΔΛΠ  είναι υποχρεωτικά όχι για το σύνολο των επιχειρήσεων αλλά μόνο για τις εισηγμένες κι αυτές που έχουν ενδο-ομιλικές συναλλαγές. Φοβούμαστε ότι η ηγεσία του υπουργείου δεν πράττει αντιλαμβανόμενη τις ανάγκες της κοινωνίας και των επιχειρήσεων αλλά της ακόρεστης θέλησης επιχειρήσεων πληροφορικής, ανάπτυξης προγραμμάτων και μιας μικρής μερίδας πολυεθνικών και ξένων ελεγκτικών εταιρειών.

*Οικονομολόγος, μέλος της Κεντρικής Διοίκησης του Οικονομικού Επιμελητήριου Ελλάδος και εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης Κίνησης Οικονομολόγων Ελλάδας

 

Λογιστικά πρότυπα διευκόλυνσης της φοροδιαφυγής

Χ. Τασιάκος*

Ο κλάδος των φοροτεχνικών λογιστών έρχεται μπροστά σε νέα δεδομένα με τα Ελληνικά Λογιστικά Πρότυπα (ΕΛΠ), μετά την ταλαιπωρία των τελευταίων  ετών που τους οδήγησε να γίνουν άμισθοι υπάλληλοι του δημοσίου με όλες τις αλλαγές στο φορολογικό σύστημα και την διάλυση του ελληνικού δημοσίου που ήρθε να πέσει στις πλάτες των λογιστών.

Τα ΕΛΠ έρχονται να γίνουν η ταφόπλακα τόσο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΜΜΕ) όσο και των λογιστών οι οποίοι βιώνουν την κρίση του συστήματος παραμένοντας απλήρωτοι από πολλές επιχειρήσεις και τώρα θα πρέπει να ξοδέψουν χρόνο που δεν υπάρχει μιας και δουλεύουν 12-15 ώρες την ημέρα αλλά και χρήμα για την εκπαίδευση τους και την αναβάθμιση των προγραμμάτων τους. Τα ΕΛΠ υποτίθεται πως έρχονται να εφαρμόσουν την οδηγία της ΕΕ, η οποία όμως είναι προαιρετική. Ως αποτέλεσμα πολλές ΜΜΕ δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν ένεκα κόστους που θα πέσει στις πλάτες τους μαζί με όλα τα αλλά μέτρα που έχουν παρθεί έως τώρα (φορολογία εισοδήματος, τέλος επιτηδεύματος, ΕΝΦΙΑ κ.λπ.).

Τα ΕΛΠ έρχονται να καταργήσουν το Ελληνικό Γενικό Λογιστικό Σχέδιο (ΕΓΛΣ) μετά από τριάντα πέντε χρόνια και τον Κώδικα Φορολογικής Απεικόνισης Στοιχείων (ΚΦΑΣ) μετά από δυο χρόνια ανατρέποντας όσα γνωρίζαμε έως  τώρα. Οι απόψεις ότι οι επιχειρήσεις μπορούν να έχουν όποια λογιστική οργάνωση θέλουν δεν ισχύει διότι θα χρειαστεί να παρουσιάσουν στο τέλος του χρόνου τις καταστάσεις σύμφωνα με τα ΕΛΠ.

Τα ΕΛΠ δεν θα έλθουν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Αντίθετα, έρχονται να βοηθήσουν την φοροδιαφυγή και με το νομό. Ο χρόνος για την προετοιμασία, την εκπαίδευση και την αναβάθμιση των προγραμμάτων είναι ανεπαρκής και για τις ΜΜΕ και τους λογιστές.

Τα ΕΛΠ μαζί με την πιστοποίηση του φοροτέχνη-λογιστή τα οποία συνδέονται άρρηκτα έρχονται να διαλύσουν το κλάδο των λογιστών και να τους οδηγήσουν στην αγκαλιά των ελεγκτικών εταιρειών με πενιχρούς μισθούς και εξαντλητικά ωράρια εργασίας.

Απαιτείται η από κοινού αντιπαράθεση στο νομοσχέδιο των λογιστών και των ΜΜΕ για την μη εφαρμογή των ΕΛΠ.

*μέλος της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας κι εκπρόσωπος της Αγωνιστικής Ριζοσπαστικής Συνεργασίας Οικονομολόγων

Νέες περικοπές και νέοι φόροι για να μην έρθει η …ανάλγητη Τρόικα (Πριν, 23 Νοεμβρίου 2014)

samΟι παλινωδίες της κυβέρνησης με την Τρόικα θα μπορούσαν να τιτλοφορούνται κι ως εξής: «Ζητείται φύλλο συκής για την απόκρυψη ενός νέου γύρου εξοντωτικής, αντιλαϊκής πολιτικής»! Μάλιστα, αυτή η εξοντωτική αντιλαϊκή πολιτική δεν αποτελεί πιθανολογούμενο σενάριο ή σκοτεινό σχέδιο που εξυφαίνουν άγνωστα κέντρα εις βάρος μας. Έχει ήδη τυπωθεί κι αναμένεται να ψηφισθεί, με φαρδιά – πλατιά την υπογραφή κορυφαίων υπουργών. Είναι ο κρατικός προϋπολογισμός του 2015, ο οποίος αποτελεί το «καλό σενάριο», σύμφωνα με την κυβέρνηση, …ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί σε αυτόν τον …απρόβλεπτο κόσμο το νέο χρόνο που έρχεται.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ας δούμε λοιπόν η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τι μας επιφυλάσσει για το 2015 κι έμμεσα πλην σαφώς μάλιστα ζητάει από την κοινωνία να στοιχηθεί πίσω από αυτό το σχέδιο, το οποίο χαρακτηρίζει φιλολαϊκή πολιτική. Σε αδρές γραμμές, πρώτο, αύξηση των φόρων κατά 1,409 δισ. ευρώ. Μάλιστα, οι αυξημένοι φόροι θα προέλθουν κατά τα δύο τρίτα από την έμμεση φορολογία. Όπως προβλέπεται, 925 εκ. επιπλέον θα προέλθουν από την έμμεση και 484 εκ. ευρώ από την άμεση φορολογία. Το δεύτερο «δώρο» που επιφυλάσσουν Σαμαράς – Βενιζέλος στην ελληνική κοινωνία, κρατώντας γερά στα χέρια τους την σκυτάλη που πρώτος έδωσε ο Γ. Παπανδρέου το 2010, είναι η κάθετη μείωση του κοινωνικού προϋπολογισμού κατά 1,1 δισ. ευρώ. Το ύψος των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης και περίθαλψης θα φτάσει το 2015 τα 13,93 δισ. ευρώ, όταν το 2014 ήταν 14,39 δισ. ευρώ κι ακόμη και το 2013 ήταν 15,92 δισ. ευρώ. Τρίτο και τελευταίο, από τα πολλά «δώρα», της συγκυβέρνησης στους εργαζομένους είναι ένα νέο μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων, με το ταμείο ξεπουλήματος ΤΑΙΠΕΔ να χαρίζει σε φίλους και γνωστούς της κυβέρνησης ό,τι προλαβαίνει. Το νέο έτος προβλέπεται να εισπραχθούν 2,5 δισ. ευρώ, όταν το 2014 μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί 365 εκ. ευρώ. Τα φιλέτα που θα βγουν στο σφυρί περιλαμβάνουν το 35% των μετοχών των Ελληνικών Πετρελαίων, το 65% της ΔΕΠΑ, ακίνητα του Δημοσίου, 10 περιφερειακά λιμάνια, μαρίνες, το 30% του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλου, το 90% των Ελληνικών Ταχυδρομείων, κ.α.

Ποιο είναι το τρικ της κυβέρνησης; Η προσπάθεια να εμφανίσει τα παραπάνω μέτρα ως πολιτική παροχών που κινδυνεύει να αλωθεί από τους ανάλγητους της Τρόικας! Η αλήθεια είναι πως τα παραπάνω μεγέθη θα αναθεωρηθούν αλλεπάλληλες φορές γιατί είναι προϊόν δημιουργικής λογιστικής. Η προβλεπόμενη αύξηση του ΑΕΠ, για παράδειγμα, κατά 2,9% εξυπηρετεί μόνο και μόνο την συγκράτηση του δημοσιονομικού κενού, μέσω μιας φυσιολογικής, δηλαδή αναλογικής προς την αύξηση του προϊόντος και τίποτε παραπάνω, αύξησης των φορολογικών εσόδων. Η μεγαλύτερη όμως αλήθεια είναι πως την αναθεώρηση αυτή, περιλαμβανομένης και της αναθεώρησης του δημοσιονομικού κενού στο ύψος που το προβλέπει η Τρόικα, δηλαδή από 2,5 έως 3,6 δισ. ευρώ, θα την κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου.

Όσοι απορούν με την υπερήφανη και ανυποχώρητη στάση της έναντι της Τρόικας ας θυμηθούν πόσες άλλες φορές τα τελευταία 4,5 χρόνια πριν μπει το μαχαίρι στο λαιμό των εργαζομένων με το δίλημμα «μνημόνιο ή χρεοκοπία» δεν είχαν ακολουθήσει ανάλογοι λεονταρισμοί. Κι αν αυτό φαίνεται μακρινό ας αναρωτηθούμε πόσο λίγο κράτησε η μονομερής ενέργεια της κυβέρνησης με το νόμο για την ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών μέχρι και 100 δόσεις. Ούτε μια εβδομάδα δεν χρειάστηκε για να ψηφίσουν οι κυβερνητικοί βουλευτές την τροποποίηση του νόμου κατ’ απαίτηση των πιστωτών. Γιατί να μην ξανακάνουν το ίδιο;

Πολύ περισσότερο που τα επίδικα δεν είναι κάποια εμμονή της Τρόικας, αλλά εξυπηρετούν πολύ συγκεκριμένα τμήματα της ελληνικής ολιγαρχίας. Κραυγαλέο παράδειγμα ο αντιαπεργιακός νόμος που θα κατοχυρώνει τις εκδικητικές ανταπεργίες της εργοδοσίας, επιδιώκοντας να βάλει ταφόπλακα στις εργατικές διεκδικήσεις. Επίσης, η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων που θα λύσει τα χέρια στην κορυφή της πυραμίδας της αστικής τάξης, που κατέχει τους εναπομείναντες μεγάλους εργασιακούς χώρους, για να απολύει κατά εκατοντάδες. Ή, η προώθηση νέου αντιασφαλιστικού νόμου που θα ενοποιεί τα ταμεία και θα μειώνει το ύψος των συντάξεων, προς όφελος των δημόσιων οικονομικών όπως και των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, μιας και τότε τα προϊόντα τους θα γίνουν πιο ελκυστικά. Πρόκειται για μέτρα που η κυβέρνηση τα έχει στηρίξει κατ’ επανάληψη. Το ίδιο θα κάνει και τώρα, διπλώνοντας άρον – άρον τις σημαίες του αντάρτικου, γιατί γνωρίζει ότι τη νομιμοποίησή της πρώτα και κύρια την αντλεί από τους πιστωτές, τις Βρυξέλλες, την Φρανκφούρτη και τις ξένες πρωτεύουσες κι όχι από τους απεργούς, όσους κινδυνεύουν να απολυθούν και τους συνταξιούχους.

Η Περιφέρεια πλέον κρίνει την μάχη για το Ελληνικό (Επίκαιρα, 13-19 Νοεμβρίου 2014)

?????????????????????????????????????????«Τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμη στο Ελληνικό», τονίζουν άνθρωποι που γνωρίζουν εκ των έσω την διένεξη μεταξύ του «μαύρου μετώπου» κυβέρνησης – Τρόικας – ΤΑΙΠΕΔ – Ομίλου Λάτση από την μια μεριά και όσων αντιμάχονται το ξεπούλημα του πρώην αεροδρομίου, από την άλλη. Κατά τους ίδιους, η απόφαση του ΣΤ’ τμήματος του ελεγκτικού συνεδρίου, που έγινε γνωστή την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου με την οποία αποδέχτηκε την αίτηση του ΤΑΙΠΕΔ κι ανακάλεσε την απόφαση του Ζ’ Κλιμακίου, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πως η κατασκευαστική εταιρεία του Λάτση παίρνει και το πράσινο φως για να ξεκινήσει τις εργασίες στο Ελληνικό.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Να θυμίσουμε πως στις 10 Σεπτεμβρίου 2014 το Ζ’ Κλιμάκιο του Ελεγκτικού Συνεδρίου είχε βάλει πάγο στην συμφωνία του ΤΑΙΠΕΔ με την Lamda Developments κρίνοντας ότι παραβιάζονται οι αρχές της διαφάνειας, της ίσης μεταχείρισης και του ανταγωνισμού. Εν τω μεταξύ μεσολάβησε κι η μελέτη που εκπόνησαν για λογαριασμό του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας ο Ανδρέας Ψαθάς κι ο Γιάννης Αλεξόπουλος που έφεραν σε πολύ δυσάρεστη θέση όσους αναμίχθηκαν στην ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού. Το σημαντικότερο (κι όχι μοναδικό) εύρημά της ήταν ότι τα 6.204 στρέμματα του πρώην αεροδρομίου και τα 3,5 χιλιόμετρα της παραλίας του Αγίου Κοσμά πουλήθηκαν υποτιμημένα κατά 222%! Αντί για 2.950.000.000, μόνο 915.000.000 ευρώ! «Ζητούνται 2 δις. ευρώ» θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος της μελέτης, που έδωσε την αφορμή στον πρόεδρο του ΤΕΕ, Χρήστο Σπίρτζη, να χαρακτηρίσει το ΤΑΙΠΕΔ «ένα κακής ποιότητας δημοπρατήριο χωρίς τιμή εκκίνησης και με μία προσφορά»…

Ποινικές ευθύνες του ΤΑΙΠΕΔ

Τα σύννεφα πάνω από το ΤΑΙΠΕΔ με αφορμή το ξεπούλημα του Ελληνικού είχαν αρχίσει να πυκνώνουν από την άνοιξη κιόλας όταν η ευρωβουλευτής, σήμερα, του ΣΥΡΙΖΑ Σοφία Σακοράφα με αναφορά της στην προϊσταμένη Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, κ. Φάκου, ζήτησε να δοθεί εντολή για την διερεύνηση της ύπαρξης τυχόν ποινικών ευθυνών για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις που αφορούν στην εκποίηση του Ελληνικού από το ΤΑΙΠΕΔ. Στην πολυσέλιδη αναφορά της η βουλευτής, τότε, του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αναφορά για «αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του ΔΣ του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων στην εν εξελίξει διαγωνιστική διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό ΑΕ που θα ζημιώσουν οικονομικά την χώρα μας και κάθε πολίτη ξεχωριστά». Από τα πολλά «μαργαριτάρια» που περιέχει η αναφορά της Σ. Σακοράφα ξεχωρίζουμε: «Άξιο προς διερεύνηση είναι το γεγονός ότι Πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ διετέλεσε ο κ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, ο οπoίος, σύμφωνα με δημοσίευμα (Newsbom της 11.7.2011) ήταν Εκτελεστικός Πρόεδρος της Eurobank EFG Equities ΑΕΠΕΥ και επικεφαλής Επενδυτικής Τραπεζικής και Private Equity του ομίλου Eurobank, η οποία σχετίζεται με την Lamda. Προσθέτως, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα της 23.3.2014 της RealNews, ο αρχιτέκτονας της Lamda Development κ. Νόρμαν Φόστερ, ιδιοκτήτης της εταιρείας Foster and Partners φέρεται να εμπλέκεται επαγγελματικά με την εταιρεία Βuro Happold, η οποία είναι μητρική εταιρεία της Happold Consulting που είναι η νέα σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ. Μάλιστα το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο αρχιτέκτονας της Lamda Develpment συνεργάστηκε με την Buro Happold σε 12 μεγάλα κατασκευαστικά έργα σε όλον τον κόσμο. Πράγματι, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ εγείρει “πλήθος ερωτημάτων στους παράγοντες της αγοράς” η στενή συνεργασία του αρχιτέκτονα της Lamda Development με τον σύμβουλο του TAIΠΕΔ και προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα περί διαφάνειας και αντικειμενικότητας της διαγωνιστικής διαδικασίας που ακολουθείται για την εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό ΑΕ».

Ζημιά εκατομμυρίων για την Περιφέρεια

Το τι θα γίνει από δω και στο εξής θα κριθεί από την Περιφέρεια Αττικής που με την παρέμβασή της ενώπιον του ΣΤ’ Τμήματος, υπέρ του κύρους της πρώτης απόφασης του Ζ’ Κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, έδωσε νέα διάσταση στην αντιπαράθεση. Δεν αποκλείεται μάλιστα οι αλλεπάλληλες επιθέσεις δια του Τύπου που δέχεται η Περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, να εκπορεύονται από τα συμφέροντα τα οποία θα θιχτούν σε περίπτωση ακύρωσης της «επένδυσης». Η Περιφέρεια δήλωσε παράσταση ως διάδικος κατά την εκδίκαση της υπόθεσης εναντίον του ΤΑΙΠΕΔ και της Lamda Development βάσει του έννομου συμφέροντός της που απορρέει από το ΚΤΕΟ Ελληνικού. Όπως αναφέρεται στο υπόμνημα που κατέθεσε «τυχόν υπογραφή της σύμβασης συνεπάγεται για την Περιφέρεια υπέρογκη ζημία του 1 εκ. ευρώ που αφορούν τα έξοδα της μετεγκατάστασης του προς απομάκρυνση ΚΤΕΟ και υπάρχει απώλεια εισοδήματος για την Περιφέρεια από τη μη λειτουργία του ΚΤΕΟ άνω των 4 εκ. ευρώ ετησίως όπως προκύπτει από επίσημα έγγραφα». Στο υπόμνημά της η Περιφέρεια Αττικής ανέφερε πέντε ακόμη λόγους σύμφωνα με τους οποίους ζητά «να διατηρηθεί και να εμπλουτισθεί η με αρ. 197/2014 Πράξη του Ζ’ Κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου και να μην επιτραπεί η υπογραφή της επίδικης σύμβασης».

Για το τι δέον γεννέσθαι μίλησε στα Επίκαιρα ο δικηγόρος (στον Άρειο Πάγο) Γιάννης Καρδαράς, νομικός σύμβουλος της «Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό» και μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά: «Η Περιφέρεια σύμφωνα με τον νόμο εφ όσον πλέον με την παρέμβασή της είναι διάδικος ή όποιοι άλλοι φορείς παρέστησαν και κατέθεσαν υπόμνημα στη διαδικασία του ΣΤ’ Τμήματος στις 9/10/2014 έχουν το δικαίωμα  να προσφύγουν  στην επταμελή σύνθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφού πρώτα τους κοινοποιηθεί η φημολογούμενη απόφαση του ΣΤ’ Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου για να λάβουν γνώση. Η προθεσμία για την άσκηση αίτησης αναθεώρησης στην επταμελή σύνθεση του Ε.Σ. με Πρόεδρο τον κ. Πρόεδρο του Ε.Σ. είναι 15 ημέρες από την ημερομηνία κοινοποίησης της ως άνω απόφασης του ΣΤ’ Τμήματος. Σύμφωνα με το άρθρο 37 Ν. 4129/2013 οι λόγοι για την αίτηση αναθεώρησης είναι περιοριστικοί, ήτοι: Πρώτο, εσφαλμένη ερμηνεία του Νόμου, δεύτερο, πλάνη περί τα πραγματικά περιστατικά και, τρίτο, προσαγωγή νέων κρίσιμων στοιχείων». Τα περαιτέρω βήματα ωστόσο μπορεί να μην εξαντληθούν στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Η άποψη του Ι. Καρδαρά και του Γ. Βρέλλου (επίσης δικηγόρου στον Άρειο Πάγο και μέλους του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά), την οποία έχουν γνωστοποιήσει την Περιφέρεια είναι πως «η Περιφέρεια θα έπρεπε να προχωρήσει σε περαιτέρω ένδικα μέσα προκειμένου να κατοχυρώσει τα δικαιώματά της στις εγκαταστάσεις του ΚΤΕΟ που λειτουργούν εντός του μείζονος προς εκποίηση ακινήτου του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. Για το λόγο αυτό και ανεξαρτήτως της έκβασης της υπόθεσης ενώπιον του Ελεγκτικού Συνέδριου στην οποία η Περιφέρεια είναι πλέον διάδικος, είναι κατά τη γνώμη μας απαραίτητο και εισηγούμεθα να κατατεθεί στα αστικά δικαστήρια αγωγή στην τακτική διαδικασία με την οποία να αιτείται να αναγνωρισθεί η κυριότητα της Περιφέρειας και να αποδοθεί σε αυτήν η έκταση των 40.419 τ.μ. των εγκαταστάσεων του ΚΤΕΟ».

Ο λόγος πλέον ανήκει στην Περιφέρεια Αττικής…

Με 70% έκπτωση χαρίστηκε το Ελληνικό στον Λάτση (Επίκαιρα 6-12/11/2014)

ellinikoΌχι 915 εκ. ευρώ, όπως συμφώνησε να πουλήσει την έκταση του Ελληνικού στον Λάτση το ΤΑΙΠΕΔ, αλλά σε 3 δισ. ευρώ υπολογίζει το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας την αξία του «καλύτερου οικοπέδου της Ευρώπης», όπως επανειλημμένως έχει χαρακτηριστεί η προς πώληση έκταση! Μείωση 70%, ούτε να έκλεινε το ελληνικό δημόσιο δεν θα έδινε τέτοια έκπτωση! Η οικονομικοτεχνική μελέτη του ΤΕΕ, που παρουσιάστηκε σε δημόσια εκδήλωση την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου, αποτέλεσε μια νέα δικαίωση των κατοίκων των νοτίων προαστίων και όλων όσων αγωνίζονται ενάντια στο ξεπούλημα του Ελληνικού και τη δημόσιας περιουσίας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η προηγούμενη δικαίωση είχε έρθει από το Ζ’ Κλιμάκιο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που αποφάσισε (με ημερομηνία 10 Σεπτεμβρίου 2014) ότι η σύμβαση παραχώρησης για 99 χρόνια παραβιάζει βασικές αρχές διαφάνειας, ίσης μεταχείρισης και υγιούς ανταγωνισμού. Η συγκεκριμένη απόφαση βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με το περί δικαίου αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας, καθώς εξ αρχής η συμφωνία με την Lamda Development του ομίλου Λάτση είχε χαρακτηριστεί σκανδαλώδης. Να αναφερθεί μόνο πως στους όρους της προβλέπεται ότι από τα 915 εκ. ευρώ, μόνο τα 300 θα καταβληθούν την ημερομηνία μεταβίβασης μετοχών. Για τα υπόλοιπα προβλέπεται: τα 45 εκ. θα καταβληθούν την τρίτη επέτειο της μεταβίβασης των μετοχών, τα 45 εκ. την τέταρτη, τα 45 εκ. την πέμπτη, τα 40 εκ. την έκτη, τα 220 εκ. την έβδομη και τα 220 εκ. την δέκατη επέτειο. Ζήσε Μάη μου… Να τονιστούν επίσης ορισμένα ακόμη από τα πολλά παράδοξα που συνοδεύουν την συμφωνία του ΤΑΙΠΕΔ με τον όμιλο Λάτση: Πρώτο, η συμφωνία πώλησης των 6.204 στρεμμάτων και της παράλιας ζώνης μήκους 3,5 χλμ., παραμένει μυστική. Ούτε οι βουλευτές δεν την έχουν δει, που σημαίνει ότι την εποχή των Μνημονίων ακόμη κι ο τελευταίος λιμοκοντόρος λογιστάκος με ύφος εκατό καρδιναλίων που στελεχώνει το ΤΑΙΠΕΔ έχει περισσότερες εξουσίες από τους εκλεγμένους βουλευτές! Μα τα στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ ακόμη και την περιουσία που τους κληροδότησαν οι γονείς τους να έβγαζαν στο σφυρί με περισσότερη διαφάνεια θα λειτουργούσαν! Όλο και κάτι θα έκαναν για να δείξουν ότι ακολουθούν το νόμο. Στην περίπτωση του ΤΑΙΠΕΔ αρνούνται ακόμη και να προσποιηθούν ότι είναι σύννομοι, ούτε καν μπαίνουν στον κόπο να δείξουν ότι διαχειρίζονται την δημόσια περιουσία σύμφωνα με το νόμο και τους κανόνες του ανταγωνισμού. Ωστόσο, επιδεικνύοντας τέτοια απροθυμία να δημοσιοποιήσουν την συμφωνία με τον Λάτση εύκολα συνάγεται πως ακόμη κι ο όρος ξεπούλημα που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί η «αξιοποίηση» του Ελληνικού θα φάνταζε επιεικής, αν μαθαίναμε ό,τι ακριβώς προβλέπει. Το δεύτερο παράδοξο είναι πως οι όροι της συμφωνίας άλλαξαν στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού, με αποτέλεσμα η τροποποίηση των όρων πρόσκλησης υποβολής ενδιαφέροντος να είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να υποβάλουν νέες προσφορές όσοι είχαν αποκλειστεί. Έτσι φτάσαμε (σε μια κατάσταση όχι τόσο ανοίκεια για το ΤΑΙΠΕΔ) όπου ο Λάτσης διαγωνίστηκε με τον εαυτό του και …κάνοντας την έκπληξη, κέρδισε!

Κακής ποιότητας δημοπρατήριο το ΤΑΙΠΕΔ

Στη βάση των παραπάνω, που προφανώς είναι απειροελάχιστα απ’ όσα θα έβρισκε η δικαιοσύνη αν ποτέ περνούσε τις πόρτες του ΤΑΙΠΕΔ, πήρε την σκυτάλη το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Μιλώντας ο πρόεδρος του, Χρήστος Σπίρτζης, αποδοκίμασε τις πρακτικές του ΤΑΙΠΕΔ χαρακτηρίζοντάς το «ένα κακής ποιότητας δημοπρατήριο χωρίς τιμή εκκίνησης και με μία προσφορά». Στην εισήγησή του υπενθύμισε επίσης ότι «ο νόμος 4062/2012, περί “Αξιοποίησης του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού – και του Προγράμματος Ήλιος” που καθορίζει τις χωροταξικές και πολεοδομικές κατευθύνσεις ψηφίστηκε το πρώτο 15νθήμερο του Μαρτίου 2012 και δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου 2012, ενώ οι προσφορές για την εκδήλωση ενδιαφέροντος του διαγωνισμού κατατέθηκαν στις 30 Μαρτίου. Κατά τη συζήτηση του νόμου, στους διαδρόμους της Βουλής και στις συζητήσεις των Επιτροπής ακουγόταν ότι οι αναμενόμενες προσφορές θα έφταναν τα 5 δις. ευρώ. Ο νόμος προέβλεπε ότι το ελληνικό δημόσιο θα κρατήσει το 30% των μετοχών της Ελληνικό ΑΕ, ώστε να κερδίσει από τις υπεραξίες που θα αποκτούσε η Ελληνικό ΑΕ από την αξιοποίησή του. Σήμερα μεταβιβάζεται το 100% των μετοχών. Επίσης, υποβλήθηκαν 9 εκδηλώσεις ενδιαφέροντος και ο διαγωνισμός κατέληξε με μια προσφορά, όπως συνηθίζει το ΤΑΙΠΕΔ. Στο ενδιάμεσο υπήρξε μνημείο πράξεων αδιαφάνειας, με αποφάσεις για δυνατότητες τροποποίησης των όρων, του χρονοδιαγράμματος της πρόσκλησης και της διαγωνιστικής διαδικασίας. Αποκορύφωμα το δικαίωμα της λειτουργίας καζίνο, μετά την επιλογή του επενδυτή με μια προσφορά, που φαντάζομαι δεν περιλαμβάνεται στην εκτίμηση ως αξία άδειας πολύ κλειστών δραστηριοτήτων».

Μιλώντας ο πρόεδρος του ΤΕΕ, Χρίστος Σπίρτζης, στα Επίκαιρα προανήγγειλε πως «θα ακολουθήσουν κι άλλες πρωτοβουλίες του Επιμελητηρίου ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και συγκεκριμένα ενάντια στο ξεπούλημα των δικτύων της ΔΕΗ. Επίσης, τα περιφερειακά τμήματα του ΤΕΕ καταγράφουν την δημόσια περιουσία που ξεπουλιέται (σε Ρόδο, Κέρκυρα για παράδειγμα) ώστε να οργανωθεί καλύτερα η αντίδρασή μας. Ως προς το παρόν αναμένουμε την επίσημη αντίδραση του υπουργείου Οικονομικών και του ΤΑΙΠΕΔ στην μελέτη μας για το Ελληνικό…»

Να ακυρωθεί η ιδιωτικοποίηση

Η έκθεση του ΤΕΕ, η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου και, πάνω απ’ όλα, η ομόθυμη άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να εγκρίνει το ξεπούλημα του τελευταίου πνεύμονα πράσινου που διαθέτει το λεκανοπέδιο της Αθήνας, επιβάλλει να επιστραφούν το ταχύτερο δυνατό οι μετοχές της Ελληνικό ΑΕ στο δημόσιο και να ακυρωθεί κάθε σχέδιο εκποίησης. Όπως συνέβη με τις εταιρείες ύδρευσης, ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ. Από κει και πέρα έχουν κατατεθεί σοβαρές και ολοκληρωμένες προτάσεις αμελητέου μάλιστα κόστους για την αξιοποίηση της έκτασης με σεβασμό στο περιβάλλον και προς όφελος των δημοτών, που μπορούν τάχιστα να υλοποιηθούν…

Πολεοδομικό τερατούργημα με οσμή σκανδάλου

Πάνος Τότσικας*

Εδώ και δυο δεκαετίες περίπου, το τι θα γίνει στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος  κυβερνήσεων, κρατικών υπηρεσιών, δημοτικών αρχών,  επιχειρηματιών, πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, φορέων επιστημόνων αλλά και κινήσεων πολιτών οι οποίοι καταθέτουν απόψεις και προτάσεις περισσότερο ή λιγότερο ολοκληρωμένες.

Κοινή συνισταμένη όλων των προτάσεων  είναι η «αξιοποίηση» του χώρου. Το ζήτημα ωστόσο που τίθεται είναι: αξιοποίηση, για ποιόν; Για την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, των πραγματικών κοινωνικών αναγκών ή για την εξυπηρέτηση κάποιων  «επενδυτών» και των  κερδοσκοπικών τους συμφερόντων; Έτσι, το ζήτημα των προβλεπόμενων  χρήσεων στον χώρο του πρώην αεροδρομίου και της άμεσα συνδεδεμένης με αυτό παραλίας του Αγίου Κοσμά,  έχει καίρια σημασία.

Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο 4062/2012, στο Ελληνικό επιτρέπεται να χτιστούν σχεδόν τα πάντα: πολυόροφα ξενοδοχεία, πολυτελείς κατοικίες, εμπορικά κέντρα, σκυλάδικα, ακόμη και καζίνο. Η προβλεπόμενη δόμηση υπολογίζεται σε εκατομμύρια  τετραγωνικά  μέτρα.

Το ΤΑΙΠΕΔ, έχει αναλάβει να προωθήσει την ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού, προς όφελος, υποτίθεται, του δημοσίου συμφέροντος. Έτσι, κατέληξε  ύστερα από έναν ανεκδιήγητο «διαγωνισμό» και αναρίθμητες λαθροχειρίες και παρανομίες, στην παραχώρηση για  99 χρόνια των 6.204 στρεμμάτων του Ελληνικού και της παραλιακής ζώνης  του Αγ. Κοσμά  μήκους 3,5 χιλιομέτρων, στην Lamda Development   του Ομίλου Λάτση, έναντι πινακίου φακής.

Και ενώ η προς υπογραφή Σύμβαση μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και Ομίλου Λάτση παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, το Ελεγκτικό Συνέδριο διαπιστώνει πλείστες όσες παράνομες ενέργειες στην μέχρι σήμερα διαδικασία και μπλοκάρει την υπογραφή αυτής της Σύμβασης. Η πρόσφατη παρέμβαση της Περιφέρειας Αττικής και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, αναδεικνύουν και άλλες σημαντικές πλευρές του ζητήματος.

Το τελικό συμπέρασμα που προκύπτει, είναι ότι η ιδιωτικοποίηση και η άγρια εκμετάλλευση του Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά, οδηγεί σε ένα πολεοδομικό τερατούργημα και σε ένα περιβαλλοντικό έγκλημα, με οσμή μείζονος οικονομικού και νομικού σκανδάλου.

Η διακοπή της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης αυτού του πολύτιμου για όλους μας χώρου, αποτελεί  νόμιμη και ηθικά δίκαιη πράξη, η οποία ταυτίζεται με το δημόσιο συμφέρον.

   *Μέλος της «Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό»

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου