Home » 2014 » April

Monthly Archives: April 2014

Βενεζουέλα: Με αμερικάνικα εργαλεία το πριόνισμα του Μαδούρο (Επίκαιρα 24-30/4/2014)

d202nicols-maduro-venezuela-2Έχει χαρακτηριστεί κι ως “Μακιαβέλι της μη βίας” ή “Κλαούσεβιτς του μη βίαιου πολέμου”. Πολιτικός επιστήμονας, με διδακτορικό από την Οξφόρδη και πολύμηνη φυλάκιση λόγω της συμμετοχής του στο κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στην υποχρεωτική στράτευση κατά τον πόλεμο της Κορέας (1953-1954), φέρει όλες εκείνες τις περγαμηνές που του επιτρέπουν να έχει λόγο ακόμη και για τα πιο σύγχρονα κινήματα. Οι οδηγίες του, που περιέχονται στο βιβλίο του Από την Δικτατορία στην Δημοκρατία, αποτέλεσαν την Βίβλο των εξεγερμένων στις Βαλτικές Δημοκρατίες κατά την απόσχισή τους από την Σοβιετική Ένωση το 1991, στην Γεωργία, στην Σερβία ενάντια στον Μιλόσεβιτς από το κίνημα Ότπορ (που ενισχύθηκε με κάθε δυνατό τρόπο από τον Γιώργο Παπανδρέου όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών), στο Ιράν το 2009 και στην Βιρμανία πιο πρόσφατα. Ο Τζιν Σαρπ (GeneSharp) που επινόησε τον όρο “μαλακά πραξικοπήματα” χρησιμοποιεί ως όχημα προώθησής των βελούδινων επαναστάσεων του το ίδρυμα Άλμπερτ Αϊνστάιν, στην ιστοσελίδα του οποίου είναι αναρτημένα και έτοιμα για κατέβασμα όλα τα βιβλία του Σαρπ, σε 16 μάλιστα διαφορετικές γλώσσες (πατήστε εδώ). Το συγκεκριμένο ίδρυμα έχει χαρακτηριστεί και δημόσια από τον γάλο μαρξιστή διανοούμενο Τιερύ Μεϊσάν ότι προωθεί την ατζέντα της CIA υποκινώντας στην ανατροπή μη αρεστών στην Ουάσινγκτον κυβερνήσεων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι “οδηγίες προς εξεγερμένους” του Τζιν Σαρπ περιλαμβάνουν στην πιο λεπτομερή τους εκδοχή 108 βήματα. Σε αδρές γραμμές ο “τσελεμεντές του πράκτορα της CIA” (κατ’ αντιστοιχία με τον Τσελεμεντέ του αναρχικού, του Γουίλιαμ Πάουελ που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1971 και στην Ελλάδα μετέπειτα) μπορεί να διακριθεί σε πέντε κεφάλαια. Στο πρώτο δεσπόζει η δημοσίευση πληροφοριών, δημοσιευμάτων και δημοσκοπήσεων για γενική δυσφορία απέναντι στην κυβέρνηση. Στο δεύτερο στάδιο ξεχωρίζει η προσπάθεια απονομιμοποίησης της κυβέρνησης, μέσω εκστρατειών για την ελευθερία του Τύπου και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το τρίτο βήμα είναι το πιο αποφασιστικό και περιλαμβάνει το κάλεσμα στον δρόμο με επίμονες, ακόμη και καθημερινές, κινητοποιήσεις ακόμη και καταλήψεις δημόσιων κτιρίων. Στο τέταρτο στάδιο κυριαρχεί ο συνδυασμός των διάφορων μορφών αγώνα με κατ’ αρχήν ζητούμενο όμως την δημιουργία κλίματος ακυβερνησίας και τις εκκλήσεις σε διεθνείς οργανισμούς για παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Στο τελευταίο στάδιο ξεχωρίζει η θεσμική παράλυση και το ρήγμα στους κρατικούς θεσμούς, η έκκληση για παραίτηση του προέδρου της χώρας και η προετοιμασία για παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο.

Η κατσαρόλα επανέρχεται

Κι αν, τέλος πάντων, όλα τα παραπάνω (θεωρητική γενίκευση του “κινήματος της κατσαρόλας” που χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά ενάντια στην κυβέρνηση του Αλιέντε στην Χιλή για να προετοιμάσει την έλευση της χούντας του Πινοτσέτ και στον αντίποδα γνήσιων αντινεοφιλελεύθερων κινημάτων όπως των αγώνων ενάντια στα Μνημόνια στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο ή του κινήματος Occupy Wall Street στις ΗΠΑ) φαίνονται υπερβολικά θεωρητικά, τότε αρκεί μια ματιά στην Ουκρανία. Ή, σε ό,τι συμβαίνει στην Βενεζουέλα από τον Φεβρουάριο ως τώρα…

Από την εμφάνιση του Τσαβισμού μέχρι πέρυσι, όταν ο Νικολάς Μαδούρο κέρδισε τις πρόωρες εκλογές που ακολούθησαν τον πρόωρο θάνατο του Ούγκο Τσάβες, το κίνημα της Μπολιβαριανής επανάστασης έχει κερδίσει τις 19 από τις 18 εκλογές αναμετρήσεις. Στις πιο πρόσφατες, δημοτικές εκλογές, τον Δεκέμβριο του 2013, το κόμμα του Μαδούρο, Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα, κέρδισε τους 255 από τους 337 δήμους της χώρας. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ, ως παρατηρητής των περυσινών εκλογών, χαρακτήρισε το εκλογικό σύστημα της Βενεζουέλας ως “το τελειότερο, ή ένα από τελειότερα στον κόσμο”. Αλλεπάλληλες επαναληπτικές καταμετρήσεις των αποτελεσμάτων σε τυχαία εκλογικά τμήματα δεν έδειξαν ούτε ένα “λάθος”. Παρόλα αυτά έγκυρα, υποτίθεται, διεθνή μέσα ενημέρωσης όπως οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δεν παύουν να χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας ως δικτατορία, ενώ ο βρετανικός Γκάρντιαν δεν έχει κανένα ενδοιασμό να δημοσιεύει βίντεο που βρίθουν από ανακρίβειες και χοντροειδή ψέμματα ή φωτογραφίες αστυνομικής βίας που προέρχονται από την Αίγυπτο ή την Ελλάδα! Όλα αυτά την ίδια ώρα που αποκρύπτουν ουσιώδεις πληροφορίες για την ταυτότητα των διαδηλώσεων και το προφίλ των ηγετών της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα, την αθρόα χρηματοδότησή τους από τις ΗΠΑ. Κάθε χρόνο η κυβέρνηση του Ομπάμα δίνει 5 εκ. δολ. σε διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Βενεζουέλα, ενώ αυτές τις μέρες εκκρεμεί στο Κογκρέσο η ψήφιση νόμου για την χορήγηση 15 εκ. δολ. σε οργανώσεις που μάχονται για την προώθηση της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα για τις αμερικανοκίνητες δικτατορίες νέας κοπής στην Ονδούρα (2009) και την Παραγουάη (2012) τηρείται σιγή ιχθύος. Η σημασία της αποτροπής της επέκτασης του Τσαβισμού δικαιολογεί, όπως φαίνεται, την ανατροπή εκλεγμένων κυβερνήσεων… Λέξη επίσης δεν γράφεται στα έγκριτα, υποτίθεται, Μέσα για το βιογραφικό των ηγετών της αντιπολίτευσης. Ο Λόπεζ για παράδειγμα πρωτοστάτησε στο πραξικόπημα του 2002 εναντίον του Τσάβες. Κι αν ήταν εκτός φυλακής, μέχρι πριν ένα μήνα, το οφείλει στον Τσάβες που το 2007 ανακοίνωσε την αμνήστευση όλων των επίδοξων χουντικών. Πρωταγωνιστικό επίσης ρόλο στα επεισόδια διαδραματίζουν σεσημασμένοι μεγαλέμποροι ναρκωτικών που η φωτογραφία τους βρίσκεται στις λίστες καταζητούμενων της Ίντερπολ. Και για τα ίδια τα επεισόδια όμως απουσιάζουν οι λεπτομέρειες. Γιατί τότε θα έπρεπε να γραφτεί για τους ελεύθερους σκοπευτές που πυροβολούν εν ψυχρώ πισώπλατα διαδηλωτές και αστυνόμους ή πως η σημαντικότερη μορφή πάλης είναι το κάψιμο κάθε τι δημόσιου που τυχαίνει να βρίσκεται στο δρόμο των διαδηλωτών: Από λεωφορεία και νοσοκομεία μέχρι πανεπιστήμια, δημόσια κτίρια και δημοτικές τηλεοράσεις. Πρόκειται, σύμφωνα με τους διαδηλωτές, όχι για την κορυφή του παγόβουνου πίσω από την μείωση της φτώχειας από το 49% το 1998 στο 25% το 2012 και της ακραίας φτώχειας από το 21% στο 6% την ίδια περίοδο, αλλά για σύμβολα του Σταλινισμού και της Καστροποίησης ή Κουβανοποίησης της χώρας. Μιας χώρας που, όπως παντού αλλού στην Λατινική Αμερική, ποτέ δεν γνώρισε την “σοσιαλμανία” ακόμη και της Δεξιάς όπως συνέβη στην Δυτική Ευρώπη, και ακόμη και σήμερα τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης με την υψηλότερη θεαματικότητα/ακροαματικότητα εξακολουθούν να ανήκουν σε ιδιώτες – ολιγάρχες. Απουσιάζει επίσης η παραμικρή αναφορά για την “γεωγραφία” των διαδηλώσεων, που κατά βάση αφορούν μπλόκα σε δρόμους, και εντοπίζονται στις πιο πλούσιες συνοικίες του Καράκας, όπως το Τσακάο. Είναι σα να διαδηλώνει στην Ελλάδα η Πολιτεία και το Κολωνάκι… Οι άλλες, οι φτωχές συνοικίες στα ανατολικά του Καράκας (Κάτια, Προπάρτια, 23 δε Ενέρο, Λος Εουκάλιτος, Σαν Χουάν, κλπ.) απολαμβάνουν τα ευεργετήματα της Μπολιβαριανής επανάστασης: μόνο για φέτος 100 νέα δημοτικά σχολεία, δεκάδες χιλιάδες δωρεάν προσωπικοί υπολογιστές σε μαθητές και άλλα πολλά, σύμβολα κι αυτά προφανώς της “σταλινοποίησης” της χώρας…

Διάλογος με την αντιπολίτευση

Παρόλα τα παραπάνω, παρά δηλαδή την δεδομένη υποστήριξη του Τσαβισμού από την πλειοψηφία των Βενεζολάνων (ενδεικτικό μάλιστα στοιχείο για την παγκόσμια έλξη που ασκεί ο ιδρυτής του είναι η απόφαση του παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ να ονομάσει “Ούγκο Τσάβες Φρίας” μια διεθνή καμπάνια για την εξάλειψη της πείνας) η κυβέρνηση του Μαδούρο προχώρησε στις 10 Απριλίου σε διαπραγματεύσεις με την αντιπολίτευση. Ο διάλογος γίνεται με την παρουσία των υπουργών Εξωτερικών της Βραζιλίας, της Κολομβίας και του Ισημερινού, καθώς και εκπροσώπου του Βατικανού. Οι διαπραγματεύσεις που συνεχίστηκαν και τις μέρες του Πάσχα, παρότι δεν τερμάτισαν τα μπλόκα στους δρόμους, κατάφεραν να διασπάσουν την αντιπολίτευση με αποτέλεσμα τα πιο ακραία στοιχεία να μην πάρουν μέρος. Στο πλαίσιο των εξελισσόμενων συζητήσεων, η κυβέρνηση του Μαδούρο δεσμεύτηκε να χρηματοδοτήσει με 1 δισ. δολ. τουλάχιστον 187 προγράμματα σε 74 δήμους που ελέγχονται από την αντιπολίτευση. Σίγουρο ωστόσο πρέπει να θεωρείται ότι η διαλλακτικότητα της κυβέρνησης δεν πρόκειται να κάμψει την επιθετικότητα της αντιπολίτευσης και των Αμερικάνων που την χρηματοδοτούν και την στηρίζουν με ποικίλους τρόπους, για τον απλό λόγο ότι η αιτία πίσω από την έχθρα τους δεν είναι άλλη από τα μεγαλύτερα σε όγκο παγκοσμίως αποθέματα πετρελαίου που βρίσκονται στο υπέδαφος της Βενεζουέλας. Αυτό είναι το μυστικό αντικείμενο του πόθου της Ουάσινγκτον…

Νέο αναπτυξιακό πρότυπο για μεγαλύτερα κέρδη (Πριν, 27 Απριλίου 2014)

1Κατ’ αρχάς είναι για γέλια. Ο μακροχρόνιος, υποτίθεται, προγραμματισμός που φτάνει μέχρι και το 2021, μέσω ενός «νέου εθνικού αναπτυξιακού προτύπου», δεν αποσκοπεί πουθενά αλλού πέρα από την δημιουργία εντυπώσεων όταν είναι γνωστό ότι η παρεούλα του Σαμαρά ήδη ετοιμάζει τις βαλίτσες της και σε λίγους μήνες θα είναι οριστικά παρελθόν, δίνοντας κι αυτοί διαλέξεις στο Χάρβαρντ, όπως ο Γιωργάκης. Το «νέο εθνικό αναπτυξιακό πρότυπο» ακόμη κι αν, για κακή μας τύχη, εφαρμοστεί θα είναι χωρίς αυτούς!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Επί της ουσίας τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί, το σχέδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης που περιγράφεται στο «νέο εθνικό αναπτυξιακό πρότυπο» το οποίο ήδη κυκλοφόρησε στον Τύπο και θα παρουσιαστεί δημόσια από την κυβέρνηση στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 5ης Μαΐου, δείχνει την επιθετική διάθεση του κεφαλαίου, την τάση του να συνεχίζει να υποτιμάει την εργατική δύναμη, να επιβάλλει Μνημόνια στο διηνεκές, ακόμη κι όταν η Τρόικα θα αποτελεί παρελθόν.

Ακρογωνιαίοι λίθοι του «θετικού οράματος του Σαμαρά για την επόμενη μέρα» (όπως επιχειρήθηκε να πλασαριστεί, έτσι ώστε να μην περάσει στην ιστορία μόνο με το ποσοστό -21% στο κούτελό του όσο δηλαδή μειώθηκε το ΑΕΠ μέχρι το 2013) είναι, πρώτο, η «ευελιξία στην αγορά εργασίας». «Ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας στην παρούσα συγκυρία είναι η ύπαρξη σημαντικού αριθμού εργαζομένων υψηλών προσόντων με ανταγωνιστικούς μισθούς, η απασχόληση των οποίων σε τομείς υψηλής εξειδίκευσης έντασης γνώσης μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα για την οικονομία» αναφέρεται κατά λέξη αποκαλύπτοντας πού θα στηριχθεί η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας: στα φθηνά μεροκάματα και πουθενά αλλού! Ως στόχος ορίζεται η περαιτέρω προώθηση της ευελιξίας! Μάλιστα, η μείωση των μισθών θα συνεχιστεί ακόμη κι όταν οι ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ θα είναι θετικοί. Στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ελληνική οικονομία, που δόθηκε στην δημοσιότητα προχθές (εκεί που το όνειρο του πλεονάσματος συνετρίβη για δεύτερη φορά από την πρόβλεψη για ύπαρξη χρηματοδοτικού κενού ύψους 2,6 δισ. ευρώ για το 2014 και 12,3 δισ. για το 2015) αναφέρεται στο μακροοικονομικό σενάριο πως φέτος που το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 0,6%, το μοναδιαίο κόστος εργασίας θα μειωθεί κατά 1,5%. Ακόμη μάλιστα και το 2015 όταν το ΑΕΠ θα αυξηθεί πολύ ταχύτερα, κατά 2,9%, το μοναδιαίο κόστος εργασίας πάλι θα μειωθεί κατά 0,3%! Επομένως ούτε ψίχουλα δεν θα έχει να δώσει η αστική τάξη στους εργαζόμενους ακόμη κι όταν το προϊόν θα αυξάνεται.

Το καθεστώς αέναης λιτότητας, που προοιωνίζεται η αποδοκιμασία ενός μοντέλου ανάπτυξης που «βασιζόταν κυρίως στην επέκταση της ιδιωτικής και της δημόσιας κατανάλωσης» (όπως αναφέρεται στην πρώτη κιόλας παράγραφο του «νέου εθνικού αναπτυξιακού προτύπου») θα υπηρετηθεί με τον καλύτερο τρόπο από το νέο Μεσοπρόθεσμο που κι αυτό θα κατατεθεί στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών στις 5 Μαΐου. Στο νέο Μεσοπρόθεσμο προβλέπεται το πάγωμα του κονδυλίου των συντάξεων στα 8,6 δισ. μέχρι και το 2018, των δαπανών για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στα 3 δισ. ετησίως κι η μείωση των επιχορηγήσεων προς τον ΟΑΕΔ στα 0,5 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Ο δεύτερος ακρογωνιαίος λίθος στον οποίο στηρίζεται το σχέδιο του Σαμαρά για την έξοδο από την ύφεση είναι οι νέες παραχωρήσεις στο κεφάλαιο. «Δημιουργία ευνοϊκού κλίματος για επενδύσεις και διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας», υπόσχεται το (γραμμένο στο γόνατο) «επταετές πλάνο» του Σαμαρά. Εδώ συμπεριλαμβάνεται όχι μόνο η «απλοποίηση αδειοδοτικών διαδικασιών και η απομάκρυνση επενδυτικών εμποδίων» όπως είναι η ανάγκη σύνταξης μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων ή …παρωχημένες εμμονές όπως ο σεβασμός των αρχαιολογικών ευρημάτων, αλλά και «η σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών με αναπτυξιακό χαρακτήρα. Κατ’ αρχάς θα επιδιωχθεί η μείωση της φορολογίας των επιχειρηματικών κερδών». Το κεφάλαιο επομένως δεν θα πληρώνει φόρους, θεσμοθετημένα μάλιστα, ούτε όταν η οικονομία θα καταγράφει θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης και θα έχει εγγυημένα κέρδη, μακριά από την σημερινή αβεβαιότητα. Επαρκή ένδειξη του καθεστώτος μπανανίας που απαιτεί το κεφάλαιο αποτελούν τα χρέη 101,06 εκ. ευρώ των εφοπλιστών προς τα ασφαλιστικά ταμεία των ναυτεργατών, όπως αποκάλυψε ο υπουργός Εργασίας στη Βουλή, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτών του ΚΚΕ.

Όπως ακριβώς στη ναυτιλία το καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας που έχουν επιβάλλει μέχρι σήμερα οι εφοπλιστές (από την φορολογία μέχρι την σύνθεση των πληρωμάτων) το μόνο αποτέλεσμα που είχε ήταν να αναδείξει το μέγεθος του παρασιτισμού τους και του επιζήμιου χαρακτήρα της επιχειρηματικής τους δράσης (από τα δημόσια έσοδα μέχρι και την εξυπηρέτηση των ελληνικών νησιών), έτσι και στην υπόλοιπη οικονομία όσο το ειδικό καθεστώς των πλοιοκτητών θα γενικεύεται αφορώντας όλο το μεγάλο κεφάλαιο τόσο τα πλήγματα στην απασχόληση, τα δημόσια έσοδα και την γενική ευημερία θα γίνονται πιο εμφανή, πιο συντριπτικά, κι η ανάπτυξη σε τελική ανάλυση θα αφορά μόνο τα κέρδη τους.

Chevron εναντίον Ισημερινού: Έγκλημα χωρίς τιμωρία! (Επίκαιρα, 17-23/4/2014)

La Mano sucia de Chevron Ecuador 1Συχνά τα περιβαλλοντικά εγκλήματα έχουν τόσους πολλούς ενόχους που στην πράξη δεν έχουν κανέναν. Έτσι, η ευθύνη διαχέεται και το αίτημα λογοδοσίας των ενόχων παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ο ένοχος είναι γνωστός, έχει …όνομα και επίθετο, όπως ακριβώς συμβαίνει με την περίπτωση της ChevronTexaco, που ευθύνεται για μια από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές καταστροφές στον κόσμο: Την μόλυνση 2 εκατ. εκταρίων της ζούγκλας του Αμαζόνιου στον Ισημερινό με 71 εκατ. λίτρα τοξικών πετρελαϊκών αποβλήτων και 64 εκατ. λίτρα αργού πετρελαίου! Πρόκειται για μια από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ασυδοσίας των βορειοαμερικάνικων πολυεθνικών εταιρειών και καταλήστευσης των φυσικών πόρων του πλανήτη.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟ, ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το έγκλημα της ChevronTexaco εμφανίζεται ακόμη πιο προκλητικό αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις τεράστιες προσπάθειες που καταβάλλει η κυβέρνηση του Ισημερινού, στο πλαίσιο της Επανάστασης των Πολιτών που ξεκίνησε το 2006 υπό τον πρόεδρο Ραφαέλ Κορέα, να προστατεύσει και να αναδείξει τον μοναδικό φυσικό πλούτο που διαθέτει η χώρα.

Μαύρη κηλίδα σε ένα πράσινο εργαστήρι

Ο Ισημερινός αποτελεί ίσως το σημαντικότερο στον κόσμο εκθετήριο βιοποικιλότητας. Στο ανατολικό τμήμα της χώρας, που
βρίσκεται ο Αμαζόνιος και συνορεύει με την Κολομβία και το Περού, έχουν μέχρι στιγμής καταγραφεί 1.600 είδη πουλιών (αριθμός διπλάσιος των όσων έχουν ενLa Mano sucia de Chevron Ecuador 2τοπιστεί σε Ευρώπη και Βόεια Αμερική μαζί), 25.000 είδη δένδρων (σε ολόκληρες τις ΗΠΑ μόνο 17.000), 300 θηλαστικά, 460 διαφορετικά αμφίβια, 4.500 είδη πεταλούδας, κλπ. Για να συνεχίζουν να υπάρχουν όλα αυτά η κυβέρνηση του Ισημερινού καταβάλει ένα τεράστιο κόστος, που ως ανταμοιβή έχει όχι μόνο την διατήρηση της περιβαλλοντικής ισορροπίας αλλά και τις ομαλές σχέσεις με τις κοινότητες των ιθαγενών που ζουν σε αυτά τα εύθραυστα οικοσυστήματα. Είναι πραγματικά δύσκολο να φανταστεί κανείς αν δεν δει από κοντά την προσοχή της κυβέρνησης και τους πόρους που διαθέτει ώστε να προστατευθεί και να αναδειχθεί το φυσικό περιβάλλον. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν η απροθυμία της
ChevronTexaco να αναλάβει το κόστος των καταστροφικών επιλογών της συνιστά ακραίο δείγμα επιχειρηματικής επιθετικότητας, νεκρανάσταση εν έτει 2014 των επιχειρηματικών ηθών που ανθούσαν την εποχή της αποικιοκρατίας.

Το έγκλημα της ChevronTexaco είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Σε μιάμιση ώρα απόσταση από την πόλη Λάγκο Άγκριο του Ισημερινού (οκτώ ώρες από το Κίτο) βρίσκονται οι πισίνες άντλησης Πότζο Αγκουάρικο 4, τις οποίες επισκεφθήκαμε. Τα πειστήρια του εγκλήματος είναι ακόμη εκεί: μαζούτ που αναβλύζει από τη γη, παρότι έχουν περάσει 22 χρόνια από το 1992 που η αμερικάνικη πολυεθνική εγκατέλειψε τον Ισημερινό. Στη συνέχεια αυτό το παχύρευστο κολλώδες μαζούτ μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα. Στο επικλινές έδαφος της περιοχής, όπου απαιτείται τεράστια προσπάθεια να μείνει κάποιος όρθιος, λίγα μέτρα πιο κάτω από την πισίνα με το μαζούτ εμφανίζονται πηγές που αναβλύζουν νερό η διαδρομή των οποίων διέρχεται πρώτα από την πισίνα! Έτσι, η μόλυνση μεταδίδεται και εξαπλώνεται. Μέχρι στιγμής οι πισίνες που έχουν εντοπιστεί ξεπερνούν τις 1.000 κι όλοι ομολογούν πως είναι πολύ περισσότερες. Συχνά για παράδειγμα εντοπίζονται νέες με La Mano sucia de Chevron Ecuador 3αφορμή την οικοδόμηση ενός σπιτιού, όταν σκάβοντας οι εργάτες πέφτουν σε μια ακόμη πισίνα της Chevron σκεπασμένη πρόχειρα. Τεχνικοί της AmazoniaVive, θυγατρικής τη κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας Petroamazonas που έχουν την ευθύνη της διαχείρισης της καταστροφής της Chevron, μας είπαν πως χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση θα απαιτηθούν πάνω από 100 χρόνια ώστε η φύση να απορροφήσει και να επιδιορθώσει την καταστροφή που έχει συντελεστεί. Μέχρι τότε ωστόσο η συνεχής βροχή θα επεκτείνει την μόλυνση.

Για λόγους κόστους

Η ChevronTexaco ακόμη και την εποχή που εκμεταλλευόταν το υπέδαφος του Ισημερινού διέθετε εναλλακτικές λύσεις για να μη φτάσουμε σήμερα η ζούγκλα του Ισημερινού να είναι κατάστικτη από αυτές τις μαύρες χαίνουσες πληγές. Στο άρθρο 46 της συμφωνίας που είχε υπογράψει με την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία του Ισημερινού δεσμευόταν να χρησιμοποιήσει ασφαλείς τεχνολογίες για τα τοξικά της απόβλητα, τις οποίες ήδη χρησιμοποιούσε στις ΗΠΑ. Στον Ισημερινό ωστόσο επέλεξε, για λόγους κόστους, να μην τις αξιοποιήσει ποτέ κι επίσης να μην στεγανοποιήσει καν τις πισίνες τοποθετώντας απορροφητικές μεμβράνες ή ρίχνοντας μπετόν. Η αμερικανική εταιρεία μάλιστα διασκέδαζε τις ανησυχίες των κατοίκων όσο καιρό δρούσε στον Ισημερινό (1964-1992) λέγοντάς τους ότι η επιμόλυνση του νερού με το πετρέλαιο το έκανε πιο πλούσιο σε βιταμίνες και μεταλλικά στοιχεία! Ήταν δηλαδή για το καλό τους!!!

La Mano sucia de Chevron Ecuador 5Από το 1993, ένα χρόνο μετά αφότου η αμερικανική πολυεθνική εγκατέλειψε τον Ισημερινό, οι κάτοικοι αυτο-οργανώθηκαν, δημιουργώντας το Μέτωπο για την Υπεράσπιση του Αμαζονίου και μήνυσαν την εταιρεία. Τότε συγκεκριμένα την Texaco, καθώς το 2001 εξαγοράσθηκε από την Chevron, η οποία φυσικά ανέλαβε κι όλες της τις υποχρεώσεις. Η εταιρεία δεν ήθελε την εκδίκαση των μηνύσεων στις ΗΠΑ (υπό τον φόβο, πιθανά, της αυστηρότερης αμερικανικής νομοθεσίας) και επί 10 ολόκληρα χρόνια επέμενε για την διεξαγωγή της δίκης στον Ισημερινό. Η αμερικάνικη δικαιοσύνη δέχτηκε τελικά το 2002 ότι αρμόδια δικαστήρια είναι αυτά του Ισημερινού, ενώ η ChevronTexaco συμφώνησε να σεβαστεί τις αποφάσεις της δικαιοσύνης του Ισημερινού. Το 2011 δικαστήριο του Ισημερινού καταδίκασε την Chevron να πληρώσει 9,6 δισ. δολ. ως αποζημίωση και επίσης τις δύο επόμενες εβδομάδες να ζητήσει δημόσια συγγνώμη. Με βάση την απόφαση, τυχόν άρνηση της εταιρείας να συμμορφωθεί επέσειε τον διπλασιασμό του προστίμου. Όπως κι έγινε, καθώς η Chevron μετά την απόφαση έγινε …καπνός, κι αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την απόφαση του δικαστηρίου, αθετώντας όσα είχε αρχικά δηλώσει.

Εκδίκηση κατά του Ισημερινού

Η ChevronTexaco, ωστόσο δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Περνώντας στην αντεπίθεση και θέλοντας να εκδικηθεί την La Mano sucia de Chevron Ecuador 6κυβέρνηση του Ισημερινού επιδόθηκε σε έναν αγώνα δυσφήμισης του κράτους. Με βάση δηλώσεις ανθρώπων που ασχολούνται συστηματικά με το θέμα, η Chevron (που να θυμίσουμε ότι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αμερικανική πετρελαϊκή εταιρεία κι η έβδομη στον κόσμο) απασχολεί οκτώ εταιρείες λόμπι με αποκλειστικό έργο την άσκηση πιέσεων στα μέλη του Κογκρέσου ώστε να πληγούν τα εμπορικά συμφέροντα του Ισημερινού. Για παράδειγμα πιέζουν ώστε να αυξηθούν οι φόροι που πληρώνουν οι εξαγωγείς του Ισημερινού. Επίσης ένα καλά οργανωμένο δίκτυο ιστοσελίδων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης δυσφημούν συστηματικά το κράτος δικαίου του Ισημερινού, εμφανίζοντας την δικαιοσύνη και τους επίσημους θεσμούς του κράτους ως ανυπόληπτους.

Το θράσος της ChevronTexaco γίνεται καλύτερα αντιληπτό αν αντιπαραβάλουμε την καταστροφή που προκάλεσε στον Ισημερινό με την πολυσυζητημένη καταστροφή που προκάλεσε η βρετανική πολυεθνική ΒΡ στον κόλπο του Μεξικού τον Σεπτέμβριο του 2010. Η διαρροή της ΒΡ αφορούσε 780.000 κυβικά μέτρα αργού πετρελαίου, ενώ της ChevronTexaco 68.140.000 κυβικά μέτρα. Η καταστροφή στον Ισημερινό επομένως ήταν 87 φορές μεγαλύτερη! Ήδη η ΒΡ έχει συμφωνήσει να πληρώσει 37 δισ. δολ. σε πρόστιμα, κυρώσεις, αποζημιώσεις και κάθε λογής διευθετήσεις, ενώ εκκρεμούν 2.200 επιπλέον μηνύσεις από πολίτες κι επιχειρηματίες που θίχτηκαν όπως και η απόφαση για την επιβολή ενός προστίμου ύψους 16 δισ. δολ. Η Chevron αντίθετα αρνείται, κατά παράβαση του νόμου να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του δικαστηρίου κι εμφανίζεται ως θύμα του Μετώπου πολιτών για την Υπεράσπιση του Αμαζονίου, τους οποίους κατηγορεί ότι επιδιώκουν με δόλια μέσα να κερδοσκοπήσουν σε βάρος της.

Δυστυχώς όμως για την Chevron τα αποτελέσματα που άφησαν πίσω τους οι αποικιοκρατικές πρακτικές καταλήστευσης του Ισημερινού αποδεικνύονται πολύ πιο πειστικά από τις επικοινωνιακές πρακτικές που χρησιμοποιεί στο πλαίσιο των δημοσίων σχέσεων. Είναι το μαζούτ που κολλάει στα παπούτσια, τα ρούχα και τα χέρια όποιου είχε την τύχη να δει από κοντά αυτό το χωρίς όμοιο περιβαλλοντικό έγκλημα.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: και τώρα αγκαλιά με το ΔΝΤ (Επίκαιρα, 3/4-9/4/2014)

Ukraine-FMI-400x266Φανταστείτε την ακόλουθη σκηνή: Τέσσερα χρόνια μετά το τυπικό τέλος των Μνημονίων στην Ελλάδα (ας πούμε φέτος), κι αφού η χώρα θα έχει μετατραπεί σε κρανίου τόπο βυθισμένη στην ύφεση κι ο λαός στη φτώχεια, να έρθει ξανά το ΔΝΤ να μας δώσει δάνεια και μάλιστα, για μια ακόμη φορά, να αποδίδει την εξαθλίωσή μας στο ότι είμαστε η «τελευταία σοβιετική δημοκρατία». Και για να μας «σώσει» να απαιτεί ένα πρόγραμμα οδυνηρών μέτρων λιτότητας… Πριν πείτε ότι αυτά δεν γίνονται …ξανασκεφτείτε το. Κυρίως, ρίξτε μια ματιά σε όσα συμβαίνουν ειδικά την τελευταία εβδομάδα στην Ουκρανία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Την Πέμπτη 27 Μαρτίου η κυβέρνηση που ορίστηκε στην Ουκρανία ελέω ΕΕ και ΗΠΑ συμφώνησε με το ΔΝΤ ένα δάνειο ύψους 14-18 δισ. δολ., διετούς διάρκειας, για να αντιμετωπίσει τα πιεστικά προβλήματα που δημιουργεί η απότομη μείωση των συναλλαγματικών αποθεμάτων, που αρκούν για την κάλυψη των εισαγωγών μόνο για δύο μήνες, κι επίσης η καθίζηση της οικονομικής δραστηριότητας. Η ύφεση φέτος αναμένεται να φτάσει στο 3%. Η χρηματοδότηση της Ουκρανίας μπορεί να φτάσει συνολικά τα 27 δισ. ευρώ καθώς 9 δισ. επιπλέον έχουν δεσμευτεί να συνεισφέρουν χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η ΕΕ, επιβραβεύοντας έτσι την στροφή της προς τη Δύση, που εξασφάλισε η πραξικοπηματική αναρρίχηση στην εξουσία της παρέας του Αρσένι Γιάτσενουκ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΔΝΤ χτυπάει την πόρτα της Ουκρανίας για να την «σώσει». Μόλις πριν λίγους μήνες στα τέλη του 2013 προσφέρθηκε, τελευταία φορά, να της λύσει τα χρηματοδοτικά προβλήματα, προτείνοντας ένα νέο δάνειο. Τότε, η «γενναιοδωρία» του μισητού οργανισμού, που αποτελεί το μακρύ χέρι της Ουάσινγκτον και αναντικατάστατο εργαλείο στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, έπεσε στο κενό καθώς ο εκλεγμένος πρόεδρος Βίκτορ Γιαννουκόβιτς την απέρριψε λόγω των επαχθών όρων που την συνόδευαν. Και, πολύ σωστά, επέλεξε να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα της Ουκρανίας με ένα διμερές δάνειο ύψους 15 δισ. ευρώ από την Ρωσία (όπως κατ’ ανάλογο τρόπο είχε κάνει κι η Κύπρος το 2012). Οι όροι που συνόδευαν το δάνειο δεν ήταν μόνο εξαιρετικά συμφέροντες από οικονομική άποψη. Επιπλέον δεν συνοδεύονταν από τα γνωστά μέτρα εξαθλίωσης που απαιτεί το ΔΝΤ για να εκταμιεύσει έστω κι ένα δολάριο από τα ταμεία του. Η συνέχεια είναι γνωστή: Η δανειοδότηση από τη Ρωσία άνοιξε τον ασκό του Αιόλου με εγκληματικές συμμορίες φασιστών, κάτω από την ενθάρρυνση της Γερμανίας, της ΕΕ και των ΗΠΑ, να πρωτοστατούν στην προσπάθεια ανατροπής του εκλεγμένου προέδρου Γιανουκόβιτς. Η ευόδωση των σκοπών τους, υπό τις επευφημίες του Ομπάμα και της Μέρκελ, έστρωσε το κόκκινο χαλί στο ΔΝΤ.

Θαμώνας το ΔΝΤ στην Ουκρανία

Ούτε όμως το 2013 ήταν η πρώτη φορά που το ΔΝΤ ασχολήθηκε με την Ουκρανία. «Μεταξύ 1995 και 2010 η Ουκρανία διαπραγματεύτηκε 6 δάνεια και 1 μακροχρόνια γραμμή ανοιχτών πιστώσεων με το ΔΝΤ μετατρέποντας την χώρα στους πιο τακτικούς πελάτες του ΔΝΤ» έγραφαν οι FinancialTimesτην Πέμπτη 27 Μαρτίου. Τη μέρα δηλαδή που το ΔΝΤ συμφωνούσε να ξανασώσει την Ουκρανία με την κυβέρνηση του Γιάτσενουκ, στην οποία 3 από τα 20 υπουργικά γραφεία καταλαμβάνουν, με το 45άρι τους να υποθέσουμε, μέλη του νεοναζιστικού κόμματος Σβόμποντα. Κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει την μακρά σχέση του ΔΝΤ με την Ουκρανία, όσο κι αν ελάχιστο μελάνι αφιέρωσαν σε αυτό το θέμα ακόμη και μεγάλα διεθνή Μέσα. Η σιωπή τους, είναι πέρα για πέρα κατανοητή, λόγω της τεράστιας πολιτικής ευθύνης που φέρει το ΔΝΤ για τα σημερινά χάλια της Ουκρανίας. Η δραματική της θέση αποτυπώνεται στο ΑΕΠ της που εξακολουθεί να είναι χαμηλότερο ακόμη κι από τα επίπεδα που βρέθηκε αμέσως μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (όταν στην γειτονική και συγκρίσιμη Πολωνία διπλασιάσθηκε), όπως και από το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας που το 2012 ανερχόταν μόλις στα 7.295 δολ. (όταν στην Πολωνία ήταν σχεδόν τριπλάσιο φθάνοντας στα 20.562 δολ.). Εν ολίγοις το ΔΝΤ όχι μόνο εξαθλίωσε τους Ουκρανούς, αλλά κατέστρεψε και την χώρα. Μάρτυρας τα δομικά της προβλήματα που την καθιστούν ανήμπορη να λύσει τα χρηματοδοτικά της προβλήματα, με αποτέλεσμα συνεχώς να έχει ανάγκη εξωτερικής οικονομικής βοήθειας.

Το ΔΝΤ όμως δεν είναι υπόλογο μόνο επειδή τα έκανε μούσκεμα, επιβεβαιώνοντας την φήμη του ως πυρομανούς πυροσβέστη, καθώς απέτυχε παταγωδώς στην τυπική αποστολή του. (Στην ουσιαστική, να εξαθλιώσει τους Ουκρανούς, τα κατάφερε φυσικά τέλεια!). Το ΔΝΤ είναι υπόλογο επειδή συνομίλησε και συμφώνησε για ένα θέμα τόσο σημαντικό για την κυριαρχία μιας χώρας, όπως η μακροχρόνια χρηματοδότηση της, με μια παρεούλα, που δεν φέρει καμιά νομιμοποίηση. Έτσι, το δίδυμο αδελφάκι της Παγκόσμιας Τράπεζας ανανεώνει την φήμη του ως ένας οργανισμός που λατρεύει να συναγελάζεται με μη εκλεγμένες κυβερνήσεις, ακόμη και με φασίστες, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων την εκλογική βούληση των λαών.

Δρακόντεια μέτρα λιτότητας

Η δανειοδότηση από το ΔΝΤ θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερα δεινά στην Ουκρανία επειδή συνοδεύεται από δρακόντειους όρους που θα εξαθλιώσουν τους πολίτες της. Συγκεκριμένα, απολύσεις 24.000 δημοσίων υπαλλήλων, υψηλότερους φόρους, κατάργηση των επιδοτήσεων στο φυσικό αέριο και περικοπές δαπανών έτσι ώστε το δημοσιονομικό έλλειμμα από 4,8% του ΑΕΠ να φτάσει το 2,5% μέχρι το 2016 και υποτίμηση του σημαντικού ανατιμημένου εθνικού νομίσματος. Η επόμενη μέρα στην Ουκρανία περιγράφηκε άλλωστε εύγλωττα από τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που δήλωσε ότι η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για την Ουκρανία: Δηλαδή περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ κατά 21%, έκρηξη της ανεργίας στο 28% και υπερχρέωση! Αυτό είναι το μέλλον που επιφυλάσσουν στην Ουκρανία οι αυτόκλητοι σωτήρες της!

Το χειρότερο όμως για τα 46 εκ. κατοίκων της Ουκρανίας είναι ότι η απομάκρυνση της από την επιρροή της Ρωσίας, αυτομάτως, συνεπάγεται ένα τεράστιο οικονομικό κόστος. Η σημασία της Ουκρανίας για την Ρωσία έχει περιγραφεί πολύ παραστατικά, έστω και με μια δόση υπερβολής, από τον επιφανή βρετανό ιστορικό Νόρμαν Στόουν στο βιβλίο του Συνοπτική ιστορία του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου (εκδ. Ψυχογιός, 2010): «Όταν η Ρωσία περιλαμβάνει στα όρια της την Ουκρανία είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Χωρίς αυτήν είναι ο Καναδάς – μια χώρα που το μεγαλύτερο μέρος της είναι σκεπασμένο με χιόνια». Η Μόσχα κατέβαλε ένα σημαντικό τίμημα τα προηγούμενα χρόνια, σε βαθμό ώστε η σχέση της με το Κίεβο να μπορεί να χαρακτηριστεί «διπλού οφέλους». Πλέον όμως οι στρόφιγγες θα κλείσουν. Το δήλωσε δημόσια ο ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέγιεβ υπενθυμίζοντας ότι το Κρεμλίνο θα απαιτήσει αμέσως την καταβολή 11 δισ. δολ. που είναι τα ληξιπρόθεσμα χρέη της Ουκρανίας προς την Ρωσία, συν 3 δισ. ληξιπρόθεσμων οφειλών στην Gazprom, συν 3 δισ. που είναι η πρώτη και τελευταία δόση  του δανείου, ύψους 15 δισ. προς την Ουκρανία. Άθροισμα 16 δισ. ευρώ! Ποσό που ισοδυναμεί με τα λεφτά που υποσχέθηκε το ΔΝΤ…

Φτηνά πουλήθηκε η ελίτ της Ουκρανίας

Ο λαός της Ουκρανίας θα πληρώσει ακριβά την εξαγορά της πολιτικής του ελίτ από την Δύση και με έναν ακόμη τρόπο: λόγω των εξωφρενικά υψηλών τιμών που θα καταβάλει στο εξής για φυσικό αέριο. Μέχρι πρόσφατα η Gazprom, στηρίζοντας την εξωτερική πολιτική της Μόσχας, πούλαγε φυσικό αέριο στην εξευτελιστική τιμή των 268,50 δολ. ανά 1.000 κυβικά μέτρα. Οι τιμές που θα χρεώνει στο εξής θα φτάνουν τα 480 δολ.! Ως αποτέλεσμα, το δικαίωμα στην θέρμανση των Ουκρανών (που είναι θέμα ζωής και θανάτου αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν) θα συνθλιβεί στις συμπληγάδες της κατάργησης των επιδοτήσεων από την μια και της αύξησης της τιμής του αερίου από την άλλη. Ο λογαριασμός της ευρωδουλείας της ουκρανικής ελίτ θα περάσει κατ’ ευθείαν στον πληθυσμό που την 1η Μαΐου θα δει την τιμή του αερίου να αυξάνει κατά 50%. Στις δε επιχειρήσεις κατά 40%. Κι αυτή είναι μόνο η πρώτη δόση της αύξησης!

Αν επομένως του χρόνου τον χειμώνα η Ουκρανία μετράει εκατοντάδες νεκρούς από το κρύο, ας μην αποδώσουμε την ευθύνη σε ακραία καιρικά φαινόμενα. Η αιτία των μαζικών θανάτων θα είναι τα ακραία γεωπολιτικά (προσάρτηση στην Δύση) και κοινωνικά (ΔΝΤ) φαινόμενα…

ΔΝΤ: με συγγνώμες καλύπτουν τα εγκλήματα (Επίκαιρα, 27/3-2/4/2014)

imf 3Ως ένα από τα τρία μεγαλύτερα λάθη του ΔΝΤ χαρακτηρίστηκαν οι προβλέψεις του για την Ελλάδα, με βάση έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολογήσεων στις 18 Μαρτίου. Το Γραφείο Αξιολογήσεων εξέτασε τις προβλέψεις του ΔΝΤ για 103 χώρες την περίοδο 1990 – 2011 και συνολικά διαπίστωσε πως οι εκτιμήσεις του ήταν υπερβολικά αισιόδοξες. Η ελληνική περίπτωση ήταν τόσο κραυγαλέα ώστε μαζί με την Αργεντινή το 2000 και την Ασιατική κρίση, τρία χρόνια νωρίτερα, κατέλαβε μία ξεχωριστή θέση στην λίστα των κορυφαίων …τεχνοκρατικών λαθών. Για να ολοκληρωθεί μάλιστα η υποχρέωση το Γραφείο Αξιολόγησης συστήνει στον οργανισμό να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη συνεργασία με τις εθνικές αρχές. Να ακούνε δηλαδή λίγο παραπάνω τους ιθαγενείς, με τους οποίους υποτίθεται ότι συνεργάζονται σε μια ισότιμη βάση επιδεικνύοντας αμοιβαίο σεβασμό, και να μαθαίνουν από την πείρα τους…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η έκθεση του γραφείου αξιολόγησης είναι μια γελοιότητα, που έρχεται τέσσερα χρόνια μετά να κλείσει το καπάκι της κριτικής, αποστομώνοντας όσους λένε ότι το ΔΝΤ δεν μαθαίνει από τα λάθη του κι όσους το κατακρίνουν για αδιαφάνεια. Η έκθεση αξιολόγησης δείχνει, σύμφωνα με του ίδιους, ότι έχουν την δέουσα ωριμότητα να αντικρύσουν την πραγματικότητα και τις δικές τους αστοχίες. Έτσι, τέλος καλό, όλα καλά!

Για να πάρει κάποιος στα σοβαρά την «βιομηχανία της συγγνώμης» του ΔΝΤ πρέπει να είναι πολύ αφελής ή να έχει υλικό όφελος. Γιατί, αρκεί μια προσεκτικότερη ματιά στα υποτιθέμενα λάθη του για να γίνει αντιληπτό ότι δεν επρόκειτο για λάθη, αλλά για συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Στάχτη στα μάτια του κόσμου έριχναν τα στελέχη του με τις πολυσέλιδες εκθέσεις τους! Την άνοιξη του 2010, για να θυμηθούμε λίγο το κλίμα της εποχής, η προσπάθεια της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου ήταν να διασκεδάσει την ανησυχία του κόσμου για τα δεινά που θα έφερνε μαζί του ο μισητός οργανισμός. Η ελληνική κοινωνία ακόμη κι αν δεν γνώριζε επακριβώς τα οικονομικά εγκλήματα του ΔΝΤ στην Αφρική, την Ασία και την Λατινική Αμερική διαισθανόταν το τι θα ακολουθήσει κι ήταν αρκετά καχύποπτη απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης. Τότε τα στελέχη πρώτης γραμμής του Γιωργάκη, οι …αντι-εξουσιαστές της εξουσίας, όπως τους είχε αποκαλέσει, Λοβέρδος, Πεταλωτής, Παπακωνσταντίνου, Διαμαντοπούλου, Ρέππας, Ραγκούσης και πολλοί ακόμη εξαπατούσαν τον κόσμο λέγοντας δημόσια ότι οι διαρθρωτικές προσαρμογές που απαιτούνταν ήταν λίγο πολύ ένα πικρό ποτήρι που όσο πιο γρήγορα το πιούμε τόσο πιο γρήγορα θα κλείσει αυτή η παρένθεση. Όποιος μιλούσε για θεραπεία-σοκ χλευαζόταν ως συνομωσιολόγος. Όποιος επικαλείτο τα εγκλήματα στην Ασία και την Λατινική Αμερική που διέπραξαν οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ εγκαλείτο γιατί υποτίθεται πως «το ΔΝΤ είχε αλλάξει». Αυτά δίδασκαν στα σεμινάρια που οργάνωσε στην Αθήνα γνωστή διαφημιστική εταιρεία με την συμμετοχή πολλών και γνωστών δημοσιογράφων, που ό,τι άκουγαν το έγραφαν στις στήλες τους ή το παπαγάλιζαν στα δελτία των 8.

Συνειδητή εξαπάτηση της κοινωνίας

Ας φανταστούμε αν τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 2010 το πρώτο πρόγραμμα της Τρόικας ανέφερε πως η ανεργία θα εκτοξευτεί στο 28%, πως η Ελλάδα θα είναι βυθισμένη στην ύφεση μέχρι και το 2014 καταγράφοντας μια πτώση στο ΑΕΠ της τάξης του 21% και πλέον (ανώτερη δηλαδή κι από την πτώση που καταγράφτηκε στην κρίση του ‘30 στην Αμερική) και πως η Ελλάδα ακόμη και σήμερα θα είχε μεγαλύτερο δημόσιο χρέος απ’ ό,τι είχε τότε. Αν δηλαδή έλεγε την αλήθεια. Τότε όλη η επιχείρηση απονέκρωσης των αντιδράσεων και διασκέδασης των αντιρρήσεων θα είχε καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και άνεργοι θα ξεσηκωνόταν αδιαφορώντας για το κόστος και θα τους έπαιρναν με τις πέτρες, όπως δικαίως φοβόταν ο τότε πρωθυπουργός. Τα λάθη επομένως του ΔΝΤ, που ως κοινό παρανομαστή είχαν την υποτίμηση των κινδύνων και την ωραιοποίηση της κατάστασης (αρκεί να αναλογιστούμε γιατί ποτέ δεν παρατηρήθηκε ένα αντίστροφο λάθος) ήταν συνειδητές προσπάθειες εξαπάτησης της κοινωνίας. Ήταν προϊόν δόλου κι όχι τεχνικής αστοχίας. Επίσης εξυπηρετούσαν κι ένα ευρύτερο γεωπολιτικό σχέδιο.

Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει κι από τα «λάθη» του ΔΝΤ στην Ασία και την Αργεντινή. Στην Ινδονησία, την Μαλαισία και την Ταϋλάνδη μια κυκλική κρίση, που είναι συζητήσιμο κατά πόσο απαιτούσε την προσφυγή στον δανειστή έσχατης ανάγκης, το ΔΝΤ, μετατράπηκε σε μια πρωτοφανή και καταστρεπτική ύφεση που οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους σε θάνατο από πείνα και αυτοκτονίες όταν ο μισητός οργανισμός απαίτησε ως απαρέγκλιτο όρο για την δανειοδότηση την άνοδο των επιτοκίων και την κάθετη μείωση των δημοσίων δαπανών. Το ίδιο έγινε στην Αργεντινή. Μένοντας όμως μόνο στα οδυνηρά κοινωνικά αποτελέσματα χάνουμε από την οπτική μας το κατ’ εξοχήν ζητούμενο για το ΔΝΤ που είναι η διάσωση των τραπεζών και η επιβολή προγραμμάτων δρακόντειας λιτότητας. Όπως έγινε και στην Ελλάδα. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι τόσο πως το πρώτο πρόγραμμα πρόβλεπε την ανεργία για το 2012 στο 14,8%, το 2013 στο 14,3%, το 2014 στο 14,1% και το 2015 στο 13,4% ή την ανάπτυξη του ΑΕΠ το 2012 να είναι 1,1%, το 2013 2,1%, το 2014 στο 2,1% και το 2015 στο 2,7%, ή έξοδος στις αγορές το 2012. Το πρόβλημα είναι πως το ΔΝΤ αποτελεί το πιο «φονικό όπλο» στην προσπάθεια αναίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων του 20ου αιώνα κι επιβολής του σύγχρονου Μεσαίωνα. Σε αυτό το τιτάνιο, ομολογουμένως, έργο λέει και κανένα ψέμα…

Ο ένας δούλευε τον άλλον

Στην περίπτωση της Ελλάδας υπήρχαν επιπλέον λόγοι για να θολώσει τα νερά το ΔΝΤ και να παρουσιάσει μια ψευδή, ειδυλλιακή εικόνα. Όπως φάνηκε πεντακάθαρα από το διαβαθμισμένο έγγραφο του ΔΝΤ με ημερομηνία 10 Μαΐου 2010 που ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα με τα πρακτικά των συζητήσεων στο εσωτερικό του οργανισμού είχε συζητηθεί ο κίνδυνος ξεφορτώματος των ελληνικών ομολόγων από τις γαλλικές, γερμανικές και ολλανδικές τράπεζες που ήταν σημαντικά εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος. Τον είχαν επισημάνει οι αντιπροσωπείες της Αργεντινής, της Βραζιλίας και άλλων χωρών και είχε διαψευστεί. Στην τρίτη σελίδα στην δεύτερη παράγραφο αναφέρεται κατά λέξη: «Οι αντιπροσωπείες της Ολλανδίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας μετέφεραν στο συμβούλιο την δέσμευση των εμπορικών τους τραπεζών να υποστηρίξουν την Ελλάδα και να διατηρήσουν την έκθεσή τους»! Την συνέχεια την ξέρουμε καλά: Οι ευρωπαϊκές τράπεζες την επόμενη διετία ξεφόρτωσαν τα ομόλογα τους στην ΕΚΤ, με την βοήθεια του προγράμματος SMP (SecurityMarketProgram) από τον Μάιο του 2010 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2010, κι επίσης σε ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία εκμεταλλευόμενες στο έπακρο την περίοδο χάριτος που εξασφάλισε το πρώτο δάνειο ύψους 110 δις. ευρώ και μετά άναψαν το πράσινο φως για το κούρεμα των ομολόγων. Επομένως, το πρόβλημα με το ΔΝΤ δεν έγκειται στις προβλέψεις του για την εξέλιξη των μακροοικονομικών μεγεθών. Το πρόβλημα είναι πως οι μεγάλες βορειοευρωπαϊκές χώρες εξαπάτησαν τις μικρές αξιοποιώντας το δάνειο για να σώσουν τις τράπεζες τους κι όλες μαζί τον ελληνικό λαό που του υπόσχονταν βραχεία νοσηλεία και κοντεύει να πεθάνει ξεχασμένος στην εντατική…