Home » 2014 » March

Monthly Archives: March 2014

Νέο, ολέθριο Μνημόνιο Σαμαρά με διαδικασία εξπρές (Πριν, 30 Μαρτίου 2014)

ΟδοστρωτήραςΠολυνομοσχέδιο – οδοστρωτήρας

Εφάμιλλο σε αντιδραστικότητα των τριών μεγάλων μνημονίων (Μάιος 2010, Φεβρουάριος και Νοέμβριος 2012) είναι το πολυνομοσχέδιο που στην τελική του μορφή δόθηκε στην δημοσιότητα την Παρασκευή και αναμένεται να ψηφιστεί από την Βουλή σήμερα το βράδυ. Οι διαδικασίες εξπρές στο αποκορύφωμά τους! Αποκλείεται έστω κι ένας μνημονιακός βουλευτής να ξέρει τι ακριβώς περιλαμβάνουν οι 227 σελίδες του κι οι εκατοντάδες παραπομπές σε άλλους νόμους, κι επομένως τι θα ψηφίσει. Αλλά ποιος τους υπολογίζει αυτούς… Οι βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς γίδια που θα μπορούσαν να ψηφίσουν ακόμη κι έναν Χρυσό Οδηγό ή τον Τσελεμεντέ μόνο και μόνο για να μην χάσουν την έδρα τους. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παίζουν το τελευταίο τους χαρτί, ξέροντας ότι δεν θα προλάβουν να δουν ούτε καλοκαίρι. Μάρτυρας ότι εγκαταλείπουν το πλοίο που βυθίζεται σαν τα ποντίκια, με πρώτο και καλύτερο τον Μπουμπούκο που φέρεται να έχει εξασφαλίσει από τον Σαμαρά θέση στο ευρωψηφοδέλτιο, γνωρίζοντας πως ο χρόνος του τελείωσε.

Η κυβέρνηση έχοντας πλήρη επίγνωση της αντιλαϊκότητας του πολυνομοσχεδίου επέλεξε να κατατεθεί …νύχτα για να μην προλάβουν εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και συνταξιούχοι να μάθουν τη νέα φτώχεια που θα φέρει. Η επιδίωξη της κυβέρνησης είναι να γίνει νόμος στα κρυφά, για να μην αναλάβει το τεράστιο πολιτικό κόστος που επισείει η ψήφισή του, και είναι ικανό να τινάξει στον αέρα όλη την συζήτηση περί ανάκαμψης και μαζί όποια πολιτικά κέρδη προσδοκά η κυβέρνηση. Η ίδια φυσικά θα εμφανίσει την ψήφιση του νόμου ως όρο εκ των ων ουκ άνευ για να εγκριθούν οι δόσεις (συνολικού ύψους 8,3 δις. ευρώ από την ευρωζώνη και 3,6 δισ. από το ΔΝΤ), που όχι μόνο είναι σε αναμονή από τον Σεπτέμβριο αλλά κι ένα σημαντικό μέρος τους (γύρω στα 9 δισ. ευρώ) θα καταλήξει και στην ΕΚΤ για την εξόφληση των ομολόγων Αλογοσκούφη με τα οποία χρηματοδοτήθηκαν οι τράπεζες το 2008. ΕΚΤ πίνει, ΔΝΤ και κράτη μέλη κερνάνε εν ολίγοις…

Το πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνει σε αδρές γραμμές τέσσερα είδη μέτρων. Πρώτο, αλλαγές που πλήττουν ευθέως κατοχυρωμένα εργατικά δικαιώματα. Δεύτερο, ρυθμίσεις που φιλελευθεροποιούν τις αγορές προϊόντων καταργώντας προστατευτικές ρυθμίσεις. Τρίτο, μέτρα που διευκολύνουν την περαιτέρω προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και τέταρτο ρυθμίζουν τους όρους ιδιωτικοποίησης συγκεκριμένα των τραπεζών, σε βάρος του δημόσιου χρήματος. Επιπλέον, στο πολυνομοσχέδιο υπάρχουν και ρυθμίσεις που διευκολύνουν την κυβερνητική προπαγάνδα και ξεκινούν από τον τρόπο διανομής του πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 450.000 ευρώ μέχρι την μείωση των εξωφρενικών προστίμων που είχε ανακοινώσει το υπουργείο Οικονομικών με πρόσφατο νόμο, χωρίς ωστόσο αυτά τα πρόσκαιρα μέτρα επ’ ουδενί να αναιρούν τον αντιδραστικό και μόνιμο χαρακτήρα των αλλαγών που φέρνει το πολυνομοσχέδιο. Πιο πολύ μοιάζουν με προσγείωση στην πραγματικότητα, όπως ορίζεται από την αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών στην εφορία κατά 1 δισ. τον μήνα και την εκτίναξή τους στα 63,2 δισ. ευρώ στο τέλος Ιανουαρίου.

Μείωση κατά 50% των αυξήσεων που δικαιούνται λόγω τριετιών οι μακροχρόνια άνεργοι, μείωση των εργοδοτικών εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία με αποτέλεσμα να καταργηθούν κοινωνικές παροχές όπως το επίδομα στράτευσης, μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις και επέλαση των πολυεθνικών μονοπωλίων φέρνει το πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται σήμερα.

Κυνική αν κι όχι ευθεία ομολογία ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων δεν πρόκειται να σταματήσουν με την συμπλήρωση του μνημονιακού στόχου των 11.400 εργαζομένων για φέτος (μέρος του συνόλου των 25.000 απολύσεων που ανέλαβε να υλοποιήσει από πέρυσι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου) αποτελεί η πρόβλεψη για την χορήγηση αποζημιώσεων στους «διαθέσιμους» του δημοσίου που απολύονται. Εξαίρεση αποτελούν όσοι έχουν υπηρεσία μέχρι 3 έτη, που δεν παίρνουν ούτε 1 ευρώ! Για υπηρεσία από 3 έτη και 1 ημέρα έως 6 έτη καταλογίζονται αποδοχές διαθεσιμότητας (κι όχι κανονικού μισθού!) μισού μήνα, για υπηρεσία από 6 έτη και 1 μέρα ως 12 έτη καταλογίζονται αποδοχές διαθεσιμότητας ενός μήνα, κοκ. Η αποζημίωση δεν θα υπερβαίνει τα 15.000 ευρώ, ανεξαρτήτως ετών προϋπηρεσίας και ύψους μισθών. Η τυποποίηση της αποζημίωσης των απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων, η δημιουργία δηλαδή ενός ΟΑΕΔ για τους δημοσίους, προδικάζει ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων στο μέλλον θα πέφτουν σαν βροχή… Είτε σε επίπεδο ξεχωριστών μονάδων και υπουργείων, σε περίπτωση αναδιαρθρώσεων, είτε ευρύτερα, ελέω ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα θα είναι μια υπόθεση τόσο συνηθισμένη όσο και στον ιδιωτικό. Οι συνέπειες φυσικά θα είναι δραματικές: στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών του εναπομείναντος κράτους πρόνοιας, στην έκταση της φτώχειας, στο επίπεδο της ανεργίας.

Κυβέρνηση και Τρόικα εκμεταλλεύονται ωστόσο ακόμη και την ανεργία προκειμένου να μειώσουν το κόστος της εργασίας, προς όφελος του κεφαλαίου. Σε διάταξη του πολυνομοσχεδίου διευκολύνονται οι δουλεμπορικές εταιρείες και κατά κόσμο Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης να διευρύνουν την δράση τους, υπονομεύοντας περαιτέρω τις σταθερές σχέσεις εργασίας. Επίσης, προβλέπεται πως στους εγγεγραμμένους άνεργους, άνω των 25 ετών με διάρκεια συνεχόμενης ανεργίας μεγαλύτερη των 12 μηνών (όπως ορίζεται η μακροχρόνια ανεργία) που προσλαμβάνονται ως υπάλληλοι ο κατώτατος μισθός προσαυξάνεται με 5% για κάθε τριετία και συνολικά με 15% για προϋπηρεσία 9 ετών και άνω, δηλαδή το μισό των όσων προβλέπεται για τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το μειωμένο μισθό και ημερομίσθιο για τους νέους κάτω των 25 ετών, όπως ψηφίστηκε με το μνημόνιο που συνόδευσε την ανταλλαγή των ομολόγων, κι επίσης την διάβρωση που έχουν προκαλέσει στην αγορά εργασίας τα βάουτσερ του ΟΑΕΔ που νομιμοποίησαν την τσάμπα δουλειά, αντιλαμβανόμαστε ότι πλέον αμφισβητούνται κι αυτά τα θεσμοθετημένα ψιχία των 481 ευρώ και των εναπομεινασών ωριμάνσεων κι επιδομάτων.

Μίνι ασφαλιστικό περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο που στερεί από ασφαλιστικά και επικουρικά ταμεία σημαντικούς πόρους

Ορισμένα επιδόματα, όπως των στρατευμένων, θυσιάζονται επισήμως στον βωμό της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών κατά 3,9% που θα σημάνουν περισσότερα κέρδη για όσους τουλάχιστον εργοδότες πληρώνουν κοινωνική ασφάλιση… Το μεγαλύτερο ωστόσο πλήγμα έρχεται στα ίδια τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς προβλέπεται η μεταφορά κοινωνικών πόρων ύψους 1,7 δισ. ευρώ από τα αποθεματικά τους στον κρατικό προϋπολογισμό. Πρόκειται για μία ακόμη μεγάλου μεγέθους ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων όπως αυτής που συνόδευσε την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Κι αν τότε η αρπαγή των αποθεματικών ύψους 14 δισ. ευρώ, με ευθύνη του υπουργού Οικονομικών, Β. Βενιζέλου, στήριξε την αναδιάρθρωση του χρέους, τώρα έρχεται να στηρίξει την εμφάνιση πλεονασμάτων και την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Χαμένοι της ρύθμισης, μεταξύ άλλων, θα είναι ο ΟΓΑ που αποχαιρετάει το 10% της φορολογίας φυσικών προσώπων, αξίας 1 δισ. ετησίως, το οποίο στο εξής θα εισπράττεται από το υπουργείο Οικονομικών, ο Λογαριασμός Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) που παύει να εισπράττει 500 εκ. ευρώ ετησίως από το 4% των εσόδων του ΦΠΑ, το οποίο θα υπάγεται στην δικαιοδοσία του υπουργείου Οικονομικών, κ.λπ. Το σχέδιο κυβέρνησης και Τρόικας είναι οφθαλμοφανές: οδηγούν σε χρεοκοπία τα ασφαλιστικά ταμεία για να αυξήσουν τα δημόσια έσοδα και να μπορούν να καυχώνται ότι η Ελλάδα επειδή εμφάνισε αυξημένο πρωτογενές πλεόνασμα υπερέβη την κρίση. Την ίδια ώρα που οι ασφαλισμένοι θα έχουν να μοιραστούν όλο και λιγότερα αποθεματικά, ενώ οι ιδιώτες της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης ήδη σπεύδουν να καλύψουν το κενό που αφήνει πίσω του το κρατικό ριφιφί στα ασφαλιστικά ταμεία, πλασάροντας νέα προϊόντα. Διδακτικό: το περιθώριο δράσης στον ιδιωτικό τομέα, που ζητούν επίμονα οι νεοφιλελεύθεροι, δεν έρχεται μόνο του κι ούτε είναι τόσο κοινωνικά ουδέτερο όσο ακούγεται. Συνοδεύεται πάντα από την δραματική επιδείνωση για τους πολλούς, λόγω της κρατικής απόσυρσης. Κι όσοι μπορούν, πληρώνουν στους ιδιώτες… Όσοι αδυνατούν να πληρώσουν για ιδιωτικά συνταξιοδοτικά και νοσοκομειακά προγράμματα ή για λόγους αρχής δεν επιθυμούν, όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των εργαζομένων, αφήνονται στη μοίρα τους…

Καθόλου τυχαίο δεν είναι που στο ίδιο νομοσχέδιο τίθεται επιτακτικά η σύνταξη αναλογιστικών μελετών για τα επικουρικά ταμεία. Οι μειώσεις από την 1η Ιουλίου κιόλας μπορεί να φτάσουν ακόμη και το 50%, λόγω της περικοπής κοινωνικών πόρων, η αξία των οποίων ανέρχεται σε 200 εκ. ευρώ. Σε μείωση της παρεχόμενης σύνταξης θα οδηγήσει η δημιουργία μιάς νέας κλάσης ασφαλισμένων που θα συνταξιοδοτηθούν μετά την 1η Ιουλίου 2014 των οποίων οι παροχές θα υπολογίζονται στη βάση του διανεμητικού συστήματος προκαθορισμένων εισφορών. Οι εισφορές του κάθε ασφαλισμένου θα τηρούνται σε ατομικές μερίδες κι ο υπολογισμός της τελικής του σύνταξης θα είναι συνάρτηση αυτών των εισφορών. Πρόκειται για ένα σύστημα που ισοδυναμεί με την αποθέωση του κατακερματισμού, το οποίο εχθρεύεται κάθε έννοια και δομή συλλογικής διεκδίκησης και κοινού συμφέροντος. Είναι η πλήρης εξατομίκευση, όπου ο κάθε τωρινός εργαζόμενος και μελλοντικός συνταξιούχος, θα αποτελεί μια κατηγορία μόνος του. Η προσπάθεια που καταβάλει το κεφάλαιο δημιουργώντας αυτό το ασφαλιστικό μωσαϊκό είναι ο κάθε εργαζόμενος να θεωρείται ο ίδιος, ατομικά υπεύθυνος για την σύνταξη που θα λαβαίνει στο μέλλον, το οποίο σημαίνει μεγαλύτερη πρόσδεση και εξάρτηση από τον εργοδότη και τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Έτσι, το ασφαλιστικό σύστημα έρχεται όχι μόνο να συμπυκνώσει τις αντιδραστικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις αλλά και να τις εμβαθύνει. Η απροκάλυπτη προσπάθεια της Τρόικας και της κυβέρνησης να στηρίξουν το κεφάλαιο στο πλαίσιο της ταξικής πάλης αναδεικνύεται κι από τα μέτρα για τα εργασιακά που ήρθαν στην επιφάνεια με αφορμή το έγγραφο που αποκάλυψε η Εφημερίδα των Συντακτών την Δευτέρα 24 Μαρτίου, όπου προβλέπεται ακόμη κι η επαναφορά της ανταπεργίας: του δικαιώματος δηλαδή της εργοδοσίας να προχωράει σε εκδικητικό κλείσιμο των επιχειρήσεων μετά από μια απεργία. Ιδιαίτερα διαδεδομένη τακτική την δεκαετία του ’70 που απαγορεύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Επιστρέφοντας στο ασφαλιστικό που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο, αξίζει να τονίσουμε ότι ο κίνδυνος της πλήρους κατάρρευσης των ασφαλιστικών ταμείων δεν απομακρύνεται παρόλα αυτά. Έρχεται πιο κοντά, όσο κι αν μειώνονται οι παροχές στους ασφαλισμένους. Η πρόβλεψη μηνιαίας καταβολής των εισφορών στον ΟΑΕΕ, ενώ μέχρι τώρα ήταν κάθε δίμηνο, φέρνει στην επιφάνεια την δραματική κατάσταση των ταμείων που δεν περιορίζεται φυσικά μόνο στις ταμειακές ροές τους.

Σημαντικό πλήγμα στα εργατικά δικαιώματα σηματοδοτεί και η λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων όλες τις Κυριακές για ένα ολόκληρο χρόνο. Ορίζεται στο νόμο, ότι «με απόφαση του υπουργού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, που εκδίδεται μετά από διαβούλευση με τοπικούς και συλλογικούς φορείς ορίζονται τουλάχιστον τρεις τουριστικές περιοχές, όπου επιτρέπεται πιλοτικά για ένα έτος η προαιρετική λειτουργία και τις υπόλοιπες Κυριακές». Κοινώς, ήταν να μην γίνει η αρχή, να ξεκινήσει δηλαδή η λειτουργία των καταστημάτων την Κυριακή έστω υπό όρους χρονικούς ή τοπικούς. Κι αυτή ακόμη η διάταξη, που φυσικά περιγράφει σε κάθε περιφέρεια τις τρεις τουριστικές περιοχές – φιλέτα, θα αποδειχθεί μεταβατική με την επόμενη να καταργεί κάθε είδους περιορισμό. Η λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές πρώτ’ απ’ όλα θα καταστρέψει την προσωπική και οικογενειακή ζωή χιλιάδων εμποροϋπαλλήλων που θα δουλεύουν ακατάπαυστα, και μόνο κατά σύμπτωση τα ρεπό τους (αν υπάρχουν κι αυτά) θα συμπίπτουν με τα ρεπό των συντρόφων, συγγενών και φίλων τους. Με άλλα λόγια, αποκτήνωση κι επιστροφή στις συνθήκες εργασίας της προπολεμικής εποχής. Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους από την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Η επέκταση της άδειας λειτουργίας των καταστημάτων κι άλλες Κυριακές τον χρόνο θα οξύνει την κρίση που μαστίζει το λιανικό εμπόριο, καθώς θα σπρώχνει όλο και περισσότερο τους καταναλωτές, επομένως και τον τζίρο, στα εμπορικά κέντρα και τις μεγάλες εμπορικές οδούς, οδηγώντας σε χρεοκοπία μικρές αγορές και επιχειρήσεις. Τάση που θα εντείνει την φτώχεια από την μια, ενώ θα ισχυροποιήσει την θέση των πολυεθνικών στη εγχώρια αγορά.

Όλα για τις πολυεθνικές

ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ, ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ

Δεν είναι όμως μόνο το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές που λειτουργεί σε όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων. Το πολυνομοσχέδιο που αναμένεται να ψηφιστεί σήμερα περιλαμβάνει ένα καταιγισμό διατάξεων που ως στόχο έχουν την φιλελευθεροποίηση των αγορών, δηλαδή την κατάργηση διατάξεων που ρύθμιζαν μέχρι τώρα τον ανταγωνισμό. Στο εξής δημιουργείται μια ζούγκλα, όπου καλείται να επιβιώσει ο ισχυρότερος. Το αποτέλεσμα ξέρουμε ποιο θα είναι. Οι διατάξεις του πολυνομοσχεδίου προέρχονται από την γνωστή εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, την έκθεση δηλαδή που συνέταξε με την βοήθεια του ΙΟΒΕ στην κατεύθυνση απορρύθμισης της αγοράς. Ενσωματώθηκε το 82% των οδηγιών.

Οι αλλαγές που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον αφορούν στο γάλα, στα φάρμακα και στα ταξί. Σε ό,τι αφορά το γάλα η Τρόικα λειτουργεί σαν βαποράκι γερμανικών και ελβετικών πολυεθνικών με τα συμφέροντα τους να τέμνονται με αυτά των κυβερνητικών στην εξυπηρέτηση των ελληνικών μεγάλων βιομηχανιών. Κι όλοι μαζί ενάντια στους καταναλωτές και τους μικρούς κτηνοτρόφους που κάθε χρόνο αντιμετωπίζουν αυξημένες δυσκολίες. Το νέο που εισάγει το νομοσχέδιο είναι η δημιουργία τριών κατηγοριών γάλακτος (παστεριωμένο, υψηλής θερμικής επεξεργασίας και ημέρας), η εξαφάνιση της ένδειξης «φρέσκο γάλα» κι επίσης η ανάθεση στην κάθε βιομηχανία του ορισμού της διάρκειας ζωής του γάλακτος σε συνάρτηση με την τεχνολογία που χρησιμοποιεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μας ταράξουν στο μπαγιάτικο. Η κάθε γαλακτοβιομηχανία θα γράφει ό,τι την συμφέρει στις ετικέτες, με τον ανταγωνισμό μεταξύ τους να οδηγεί προς τα κάτω την ποιότητα του γάλακτος. Άλλωστε κι η υψηλή θερμική παστερίωση τι άλλο σημαίνει πέρα από γάλατα χωρίς διατροφική αξία, αποστερημένα από βιταμίνες, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και ιχνοστοιχεία, όπως καταγγέλλουν οι παραγωγοί, που ως ζητούμενο έχει την απελευθέρωση της παραμονής στο ράφι των σούπερ μάρκετ; Η καθιέρωση δε της ετικέτας «γάλα ημέρας», με διάρκεια ζωής δύο ημερών, αποκλείει εξ αρχής την πρόσβαση πολλών γαλακτοπαραγωγών στις αγορές των μεγάλων αστικών κέντρων, ενώ ενισχύει τις τάσεις συγκέντρωσης της κτηνοτροφικής παραγωγής (κυρίως της μικρής και απομακρυσμένης) γύρω από τις μεγάλες βιομηχανίες.

Στο κλείσιμο χιλιάδων φαρμακείων πρόκειται να οδηγήσει κι η απορύθμιση που εισάγει το πολυνομοσχέδιο, με απώτερο στόχο να δοθεί η δυνατότητα να λειτουργούν φαρμακεία σε κάθε εμπορικό κέντρο, ενώ κάθε φαρμακοβιομηχανία ή αλυσίδα να ανοίξει τα δικά της φαρμακεία.

Οι αλλαγές που εισάγονται στην υποπαράγραφο με τίτλο «άρση εμποδίων στον ανταγωνισμό στον κλάδο του τουρισμού» αποσκοπούν στην ενίσχυση των τάσεων καθετοποίησης στον τουρισμό και τις μεταφορές, με απώτερο στόχο να δοθούν στο ίδιο το κεφάλαιο τα συνεχώς συρρικνούμενα μερίδια αγοράς που ελέγχει ακόμη η μικρή ιδιοκτησία.

Το πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνει επίσης την κατάργηση της ενιαίας τιμής βιβλίου, που θα οδηγήσει τον τζίρο στα μεγάλα βιβλιοπωλεία των αστικών κέντρων δημιουργώντας μια υδροκέφαλη αγορά, και άλλες διατάξεις που αφορούν την λειτουργία λατομείων, φούρνων, κ.α. Κοινός παρανομαστής είναι η πλήρης ασυδοσία στη λειτουργία του μεγάλου κεφαλαίου.

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: Χαρίζουν περιουσία, ξεπουλούν τράπεζες

ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΟ ΤΧΣ

Στο πολυνομοσχέδιο λύνεται και πλήθος εκκρεμοτήτων που αφορά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας την οποία μεθοδικά προωθεί το ΤΑΙΠΕΔ: από την μεταβίβαση στο ταμείο ξεπουλήματος «κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή» πλήθους ακινήτων του δημοσίου από το Βαρθολομιό μέχρι το Κρανίδι, μέχρι την επίλυση νομικών εκκρεμοτήτων για την ανεμπόδιστη ολοκλήρωση των ιδιωτικοποιήσεων ή την δημιουργία κινήτρων. Για παράδειγμα, με την διάταξη που αναφέρει πως «το εισόδημα που προκύπτει από την εκμετάλλευση μέχρι τριών δρομώνων ίππων δεν θεωρείται κέρδος από επιχειρηματική δραστηριότητα» (αλλά πιθανά ψυχική ικανοποίηση από …κλασσικό αθλητισμό) ανοίγει ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση του ΟΔΙΕ και την εκχώρηση του ιπποδρομιακού στοιχήματος.

Πλήθος διατάξεων αφορά την διευκόλυνση της ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ και των λιμανιών. Τα κίνητρα που έχει η κυβέρνηση να επιταχύνει την ιδιωτικοποίηση των συγκεκριμένων επιχειρήσεων αποτυπώθηκαν ανάγλυφα στα οικονομικά τους αποτελέσματα που δόθηκαν στην δημοσιότητα την ίδια μέρα. Έτσι, για παράδειγμα, τα μετά φόρων κέρδη της ΕΥΔΑΠ στο τέλος του 2013 αυξήθηκαν κατά 51% φτάνοντας τα 78 εκ. ευρώ. Τα κέρδη του ΟΛΠ το 2013 αυξήθηκαν κατά 30% φθάνοντας τα 11,82 εκ. ευρώ από 8,04 στο τέλος του 2012. Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να διατηρήσει την συμμετοχή της στο μετοχικό κεφάλαιο αυτών των επιχειρήσεων εξασφαλίζοντας υψηλά δημόσια έσοδα στο διηνεκές, ετοιμάζεται έναντι ενός ευτελούς και βραχυπρόθεσμου οφέλους που κι αυτό θα πάει στους πιστωτές για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, να τις ξεπουλήσει στο ιδιωτικό κεφάλαιο για να βελτιώσει κατ’ αυτόν τρόπο την δική του κερδοφορία. Έτσι το κατασυκοφαντημένο δημόσιο έρχεται να σώσει τον ιδιωτικό τομέα.

Η σημαντικότερη τομή ωστόσο που εισάγει το πολυνομοσχέδιο αφορά την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Με τις συγκεκριμένες διατάξεις ολοκληρώνεται η ληστεία του δημόσιου χρήματος που ξεκίνησε με την δημιουργία του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Πλέον ορίζεται ότι είναι δυνατή η διάθεση νέων μετοχών σε ιδιώτες σε τιμή χαμηλότερη απ’ αυτή που τις απέκτησε το ΤΧΣ, ακόμη κι από την χρηματιστηριακή τους αξία, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τον αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος. Μάλιστα για να αποτραπούν διώξεις στο μέλλον εναντίον των στελεχών του ΤΧΣ, με διευθύνοντα σύμβουλο την Αναστασία Σακελαρίου, προβλέπεται το ακαταδίωκτο των μελών του. Η θωράκιση απέναντι στο νόμο των στελεχών του ΤΧΣ, που καταργεί την συνταγματική πρόβλεψη για ισονομία όλων των πολιτών, είναι η άλλη όψη των ελληνικών «νόμων της Νυρεμβέργης» (που καθιέρωσαν στην χιτλερική Γερμανία την δημιουργία δικαίου δύο ταχυτήτων: ένα για τους άριους κι ένα για τους υπόλοιπους), βάσει των οποίων για τους αλλοδαπούς κρατούμενους του Ξένιου Δία δεν ισχύει το 18μηνο ως ανώτατο χρονικό όριο προφυλάκισης. Όποιος λοιπόν αποφασίζει για τις τράπεζες είναι υπεράνω του νόμου κι όποιος δεν είναι Έλληνας κάτω του νόμου… Επίτευγμα! Σε ό,τι αφορά πάντως το ΤΧΣ η προνοητικότητα τους να εξασφαλίσουν το ακαταδίωκτο αποτελεί και τεκμήριο ενοχής για την τεράστια ζημιά που έχει ήδη υποστεί το δημόσιο από τις αποφάσεις του κι όσες ακόμη θα υποστεί, με αφορμή το πέρασμα όλων των μετοχών στους ιδιώτες.

Το πολυνομοσχέδιο διαψεύδει πλήρως τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα. Βρίθει νέων μέτρων λιτότητας που θα επιδεινώσουν περαιτέρω την ήδη δραματική κατάσταση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, όπως αποτυπώθηκε πριν λίγες μέρες στους πίνακες της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, βάσει των οποίων το τελευταίο τρίμηνο του 2013 μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο υπήρχαν μειώσεις μισθών. Σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη καταγράφηκαν αυξήσεις. Συγκεκριμένα το τελευταίο, τέταρτο τρίμηνο του 2013 ο δείκτης μισθών σε όλη την οικονομία μειώθηκε κατά 6,2% σε σχέση με ένα χρόνο πριν όταν και τότε είχε μειωθεί κατά 2,6%. Η μείωση των μισθών συνεχίζεται σταθερά στην ελληνική οικονομία από το τρίτο τρίμηνο του 2010. Το πολυνομοσχέδιο εγγυάται πως αυτή τη τάση θα συνεχιστεί και στο μέλλον.

Advertisements

Γερμανία, μόνιμο βαρίδι στα πόδια της Ευρώπης (Επίκαιρα, 20-26/3/2014)

germanyΔεν είναι μόνο η προκλητική και κατά παράβαση κάθε νομιμότητας (εσωτερικής και διεθνούς) επιμονή του Βερολίνου να μην καταβάλει στην Ελλάδα όλα όσα αναγνωρισμένα της οφείλει λόγω της γερμανικής κατοχής. Το Τέταρτο Ράιχ με την οικονομική πολιτική που ακολουθεί, αποτελεί μια διαρκή και επιβλαβή, για όλους τους άλλους, εξαίρεση σε όλα όσα ισχύουν ακόμη και στην ΕΕ αποτελώντας την πιο πειστική απόδειξη για το πόσα λίγα χωρίζουν το «κοινό», κατά τ’ άλλα, «σπίτι των λαών» με την φάρμα των ζώων του Τζορτζ Όργουελ, όπου όλοι είναι ίσοι, αλλά ορισμένα ζώα και στην περίπτωσή μας το εξής ένα …η Γερμανία, είναι πιο ίσα από τα άλλα!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το πιο καυτό θέμα το οποίο κυριαρχεί στις συζητήσεις και τις ζυμώσεις που είναι σε εξέλιξη στην ΕΕ αυτή την περίοδο αφορά την τραπεζική ένωση. Οι σχετικές αντιπαραθέσεις ελάχιστα φτάνουν στην Ελλάδα, εν μέρει δικαιολογημένα: λόγω των οξύτατων προβλημάτων βιωσιμότητας που αντιμετωπίζει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Τυπικά όμως αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που έρχεται να επιλύσει η τραπεζική ένωση: Η δημιουργία μηχανισμών εποπτείας και έγκαιρης παρέμβασης ώστε σε μια επόμενη έξαρση της κρίσης να μην επιστρέψει το φάντασμα του 2008-2012 όταν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες κινδύνευσαν με κατάρρευση. Λέμε τυπικά, γιατί επί της ουσίας η τραπεζική ένωση, άρρητα, επιταχύνει την επέκταση των γερμανικών τραπεζών σε όλη την Ευρώπη. Αυτό είναι το διπλό σχέδιο της Γερμανίας: Πρώτο, να ανασχέσει την τάση εθνικού κατακερματισμού των τραπεζών. Πρόκειται για μια δυναμική που ενισχύεται απότομα τα τελευταία χρόνια όπως έδειξε πρόσφατη έκθεση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, με ημερομηνία 9 Μαρτίου. Εκεί αναφέρεται κατά λέξη πως «ο διασυνοριακός διεθνής δανεισμός έπεσε από 22,7 τρις. δολ. (στα τέλη Μαρτίου 2008) στα 17 τρις. δολ. στα τέλη Σεπτεμβρίου 2013. Καθώς η συρρίκνωση επηρέασε τις περισσότερες χώρες παγκοσμίως ήταν πολύ μεγαλύτερη για τους χρεώστες στην Ευρώπη, ειδικότερα στη ευρωζώνη. Οι απαιτήσεις επί των τραπεζών που περιλαμβάνονται στην ΤΔΔ στην ευρωζώνη έπεσαν κατά 2,6 τρις δολ., μια μείωση της τάξης του 31%». Προς μεγάλη δυσαρέσκεια επομένως όσων ποντάρουν στην παγκοσμιοποίηση η τραπεζική ακολουθεί μια αντίστροφη τάση! Το σχέδιο της Γερμανίας στην πλήρη του ανάπτυξη, κι αυτό είναι το δεύτερο σκέλος, περιλαμβάνει την έκφραση και στον χρηματοπιστωτικό τομέα των τάσεων που έχουν κυριαρχήσει στην παραγωγή και το εμπόριο από την μια άκρη της ΕΕ ως την άλλη, δηλαδή την άλωση των αγορών από τα γερμανικά πάντσερ! Στο τέλος της ημέρας, με άλλα λόγια, η τραπεζική ένωση θα έχει καταφέρει εκατοντάδες μικρές και μεσαίες τράπεζες της ΕΕ να εξαγοραστούν από τις γερμανικές. Στο ενδιάμεσο όμως το Βερολίνο αρνείται πεισματικά κάθε σχέδιο συνεργασίας έτσι ώστε με κανέναν τρόπο να μην εκληφθεί οποιοδήποτε παρεμφερές σχέδιο ως μηχανισμός που θα υποχρεώνει την Γερμανία να παρεμβαίνει με κεφάλαια διάσωσης υπέρ τραπεζών που βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής. Σε αυτό το πλαίσιο η τελευταία συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Βερολίνο προβλέπει ότι το «κεφάλαιο διάσωσης» που θα δημιουργηθεί θα αφορά το κάθε ξεχωριστό κράτος και θα αποκτήσει αμοιβαίο, κοινό χαρακτήρα έτσι ώστε πχ τα κεφάλαια της Γερμανίας να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την διάσωση τραπεζών άλλων χωρών, μόνο μετά από δέκα χρόνια.

Γερμανική ..τραπεζική ένωση

Η απροθυμία της Γερμανίας θα μπορούσε να γίνει ανεκτή αν η ίδια δεν κράταγε ερμητικά κλειστές τις κουρτίνες της σε οποιονδήποτε έλεγχο των δικών της τραπεζών, κι αν οι φήμες δεν βοούσαν για τα μαύρα χάλια στα οποία βρίσκονται οι μικρές κρατιδιακές της τράπεζες. Καθόλου τυχαία δεν μπορεί να είναι για παράδειγμα η απόφασή εξαίρεσης από τον έλεγχο στα στοιχεία ενεργητικού που διενεργεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μεγάλων γερμανικών τραπεζών όπως η Commerzbank και η HSH Nordbank, σύμφωνα με αναλυτικό ρεπορτάζ των Financial Timesστις 11 Μαρτίου, υπό τον τίτλο «Οι γερμανικές τράπεζες εξασφαλίζουν διακριτικότερο έλεγχο από την ΕΚΤ». Πολύ περισσότερο καχύποπτοι μάλιστα γινόμαστε αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις αυξανόμενες ανησυχίες στην Γερμανία για την δημιουργία φούσκας ακινήτων και των αρνητικών της επιπτώσεων επί των αξιών. Τον Οκτώβριο του 2013 ακόμη κι η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας επεσήμανε τους κινδύνους που δημιουργούνται από τις αυξήσεις ακόμη και άνω του 25% (σε σχέση με το 2010) οι οποίες καταγράφονται στις επτά μεγαλύτερες πόλεις της Γερμανίας: Βερολίνο, Μόναχο, Αμβούργο, Κολονία, Φρανκφούρτη, Στουτγάρδη και Ντίσελντορφ. Η άνοδος των τιμών στα ακίνητα της Γερμανίας (όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Αγγλία και αντίθετα με ό,τι παρατηρείται στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας) είναι αποτέλεσμα της πτώσης των επιτοκίων του ευρώ που οδηγεί επενδυτικά κεφάλαια σε εναλλακτικές τοποθετήσεις.

Ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επίσης αρνήθηκε πεισματικά ακόμη και την λύση που πρότεινε ο γάλλος ομόλογός του, Πιέρ Μοσκοβισί, να μπορεί ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης να δανείζεται από τις αγορές ώστε να διαθέτει τα απαραίτητα κεφάλαια που ενδέχεται να χρειαστούν για να σώσει μια τράπεζα. Η απάντηση του Βερολίνου ήταν πως μόνο το «εθνικό σκέλος» θα μπορεί να προβαίνει σε τέτοιο δανεισμό με την ευθύνη και την κάλυψη της εθνικής του κυβέρνησης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η γερμανική λύση για τις τράπεζες, ομοιάζει φριχτά με την «τελική λύση» που πρόκρινε για την Ευρώπη η προηγούμενη γενιά Γερμανών. Οι όροι υπό τους οποίους θα δανειζόταν για παράδειγμα σήμερα το ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να στηρίξει τις τράπεζες θα ήταν απαγορευτικοί και απλώς θα επιτάχυναν την κατάρρευσή τους και την αλλαγή ιδιοκτησίας τους προς όφελος των γερμανικών τραπεζών, που είναι κι απώτερος στόχος της Γερμανίας. Το μήνυμα άλλωστε το έστειλε με όσο το δυνατόν πιο ωμό τρόπο, η Ντανιέλ Νουί, επικεφαλής του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού που θα ξεκινήσει επίσημα τις εργασίες του το Νοέμβριο ανοίγοντας τον δρόμο για την τραπεζική ένωση με τον εξονυχιστικό έλεγχο των 120 μεγαλύτερων τραπεζών, σε συνέντευξή που έδωσε στις 9 Φεβρουαρίου στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς. Ο τίτλος ήταν «Αφήστε τις αδύναμες τράπεζες να πεθάνουν»! Μαζί τους όμως πλέον θα παρασέρνουν και τα κράτη, πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι συνέβαινε μέχρι σήμερα, καθώς στην αξιολόγηση των επενδυτικών τους χαρτοφυλακίων οι τοποθετήσεις σε κρατικά ομόλογα θα βαθμολογούνται πιο αυστηρά. Το αποτέλεσμα θα είναι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που σώθηκαν με χρήματα των φορολογουμένων να αποδεικνύονται από επιφυλακτικά έως αρνητικά στην αγορά ομολόγων ακόμη και των δικών τους κρατών. Έτσι η ζητούμενη αποκόλλησή τους από τα εθνικά κράτη θα γίνει με δραματικούς όρους για τα δημόσια οικονομικά τους, καθώς θα οδηγήσει στην αύξηση του κόστους κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών των κυβερνήσεων. Με αυτό τον τρόπο οι τράπεζες θα γίνουν ένας επιπλέον παράγοντας που θα πιέζει στην κατεύθυνση μεγαλύτερης λιτότητας, αυξανόμενης φτωχοποίησης των πληθυσμών.

Η ακράδαντη βεβαιότητα της Γερμανίας ότι οι κανόνες που ισχύουν για όλους δεν μπορούν να ισχύουν και για την ίδια αποκαλύπτεται και στον τομέα της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το (καλά κρυμμένο) μυστικό που βεβαιώνει την γερμανική παραβατικότητα (όσο κι αν ακούγεται παράδοξο) σχετίζεται με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που λήφθηκε το 2011 και προβλέπει την επιβολή ενός ήπιου καθεστώτος επιτήρησης για όσες χώρες διατηρούν πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που υπερβαίνει το 6% του ΑΕΠ. Το πλεόνασμα της Γερμανίας πέρυσι ανήλθε σε 7,4% του ΑΕΠ και φέτος θα φτάσει το 7,3%. Όσο κι αν πρόκειται για μια απόφαση που ως στόχο έχει να κατευνάσει τις αντιδράσεις των υπόλοιπων κρατών μελών, κυρίως της ευρωζώνης, λόγω του ότι τα γερμανικά πλεονάσματα είναι η άλλη όψη των δικών τους ελλειμμάτων, φέρνει στην επιφάνεια με επίσημο πια τρόπο την βαθύτερη αιτία των ανισορροπιών στην ευρωζώνη: Την εκμετάλλευση από την Γερμανία του κοινού νομίσματος με το οποίο σάρωσε τα εμπορικά ισοζύγια των άλλων κρατών. Περιττό να ειπωθεί ότι παρά τη σχετική νύξη που έγινε πριν ένα χρόνο από την μεριά του Όλι Ρεν στις ευθύνες της Γερμανίας, τα μέτρα που προβλέπονται περιορίστηκαν σε μια φραστική σύσταση προς το Βερολίνο να εφαρμόσει μέτρα που στηρίζουν την εγχώρια ζήτηση…

Να ‘ναι καλά το ευρώ…

Το Τέταρτο Ράιχ βέβαια αντιτείνει ότι οι εξαγωγικές επιδόσεις του, που το 2013 κορυφώθηκαν όπως βεβαιώνει το γεγονός ότι το πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (260 δις. δολ.), όπου περιλαμβάνονται και το εμπορικό πλεόνασμα, ξεπέρασε ακόμη και της Κίνας (195 δις. δολ.) που είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο, δεν οφείλονται στις επιτυχίες που καταγράφει εντός της ευρωζώνης, αλλά εκτός αυτής. Ακόμη κι έτσι (με την συγκράτηση των γερμανικών εισαγωγών στην ευρωζώνη να οφείλεται όμως στην πτώση της ιδιωτικής κατανάλωσης λόγω λιτότητας κι όχι σε κέρδη ανταγωνιστικότητας των περιφερειακών πχ κρατών) η αλήθεια είναι πως οι γερμανικής εξαγωγικές επιδόσεις ουδέποτε θα είχαν επιτευχθεί χωρίς το ευρώ. Οφείλονται σημαντικά στο κοινό νόμισμα, λόγω του ότι αν η Γερμανία είχε δικό της εθνικό νόμισμα (ακόμη κι ένα κοινό νόμισμα με άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες, συγκρίσιμης υψηλής παραγωγικότητας) αυτό θα ήταν σημαντικά υπερτιμημένο, κατά 30-40%, με αποτέλεσμα τα αναμφισβήτητα παραγωγικά πλεονεκτήματα της γερμανικής οικονομίας να ακρωτηριάζονταν στον διεθνή ανταγωνισμό και τα κέρδη να έμεναν δυνητικά, να μην μεταφράζονταν σε υλοποιημένα κέρδη. Το Τέταρτο Ράιχ έτσι σήμερα καταφέρνει να διατηρεί όχι μόνο μια οικονομία υψηλής παραγωγικότητας (στηριγμένη εν πολλοίς στους χαμηλούς μισθούς) αλλά και λόγω του κοινού νομίσματος να έχει απαλλαγεί από ένα απαραίτητο συνήθως συμπλήρωμα που είναι η υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος. Χάρη σε αυτό τον συνδυασμό πέτυχε τις εντυπωσιακές εξαγωγικές επιδόσεις.

Με τη σειρά τους τα ασυνήθιστα υψηλά έσοδα από τις εξαγωγές (οι οποίες αυξήθηκαν κατά 2,6% το 2013 όταν η οικονομία μεγεθύνθηκε μόνο κατά 0,3%) τροφοδοτούν, μέσω των φόρων για παράδειγμα, και τα αυξημένα δημοσιονομικά έσοδα (ύψους 1,23 τρις. ευρώ) επιτρέποντας την δημοσιονομική πειθαρχία, με έναν τρόπο λιγότερο κοινωνικά οδυνηρό σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες. Καθόλου τυχαία έτσι η Γερμανία το 2013 εμφάνισε για δεύτερη συνεχή χρονιά δημοσιονομικό πλεόνασμα ύψους 300 εκ. ευρώ, με την σημαντικότερη ώθηση να προέρχεται από τον εξαγωγικό τομέα. Τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ευρωζώνης ως μοναδική οδό επίτευξης των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών έχουν την λιτότητα και τις περικοπές, πασχίζοντας να κερδίσουν σε ένα παιχνίδι όπου η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Σε αυτή την κούρσα η δέσμευση για δημοσιονομική ισορροπία που επιβάλλει η Γερμανία σημαίνει διαρκώς αυξανόμενη λιτότητα.

Συμφωνία με την Τρόικα κόλαφος για τα λαϊκά συμφέροντα (Πριν, 23 Μαρτίου 2014)

samΔίνουν 530 εκ. ευρώ, ενώ έχουν αφαιρέσει άνω των 63 δισ. ευρώ από το 2010

Με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και το σημαντικότερο χωρίς να είναι ακόμη γνωστές οι λεπτομέρειές του, εισάγεται τις επόμενες μέρες για να έχει ψηφιστεί μέχρι την επόμενη Κυριακή η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ κυβέρνησης και Τρόικας. Το περιεχόμενο της έγινε γνωστό την Τετάρτη μέσω δελτίο Τύπου που εξέδωσε η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, για λογαριασμό της Τρόικας (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ΔΝΤ), γεγονός αξιοσημείωτο που δείχνει τον αυξημένο ρόλο της ΕΕ στις διαδικασίες επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας. Επομένως και την κατεύθυνση που πρέπει να στραφεί η κριτική κατά των μνημονίων…

Η συμφωνία με την Τρόικα, αν και περιέχει πολλές ασάφειες που πάντα αποδεικνύονται μονομερώς δημιουργικές, δηλαδή σε όφελος της Τρόικας, περιλαμβάνει 6 όρους που στο σύνολό τους θα επιδεινώσουν την θέση των εργαζομένων.

Πρώτο, αναφέρεται πως «οι αρχές επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους όσον αφορά την υλοποίηση των πολιτικών που απαιτούνται για να επιτευχθεί ο στόχος του 2015 για πρωτογενές πλεόνασμα στο 3% του ΑΕΠ, συμπεριλαμβανομένης και της παράτασης των φορολογικών μέτρων κατά περίπτωση, όπως της εισφοράς αλληλεγγύης». Να θυμίσουμε ότι η εισφορά αλληλεγγύης, που υπολογίζεται με συντελεστή 1% έως 4% σε συνάρτηση με το ύψος τους εισοδήματος (0% για εισοδήματα ως 12.000, 1% ως 20.000, 2% ως 50.000, 3% ως 100.000 και 4% άνω των 100.00 ευρώ) εξέπνεε το 2016. Ο κίνδυνος πλέον, είναι να μονιμοποιηθεί. Να συμβεί δηλαδή ό,τι έγινε και με το χαράτσι στα ακίνητα! Και δεν είναι μόνο αυτό. Πίσω από την λέξη «συμπεριλαμβανομένης» κρύβεται η παράταση και η διαιώνιση του τέλους επιτηδεύματος που ανέρχεται σε 650 ευρώ για όλους τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις (από ατομικές μέχρι πολυεθνικές, τόσο …δημοκρατικό μέτρο) και σε 500 ευρώ για τους εργαζόμενους με μπλοκάκι.

Παράταση της απεχθούς φορολογίας, ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ

Ο δεύτερος όρος αφορά την δέσμευση της κυβέρνησης «να υλοποιήσει μεγάλο μέρος των μεταρρυθμίσεων στις αγορές προϊόντων οι οποίες εντοπίστηκαν στην πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ στους τομείς της μεταποίησης τροφίμων, του τουρισμού, των υλικών οικοδομών και του λιανικού εμπορίου, να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα για την απελευθέρωση των αγορών μεταφορών και ενοικίασης και να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα». Πρόκειται για την γνωστή «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ που περιλαμβάνει 529 συστάσεις, που υποτίθεται ότι φιλελευθεροποιούν την αγορά. Οι περισσότερες εκ των οποίων ωστόσο είναι «σκονάκια» και αποτέλεσμα λόμπινγκ των ευρωπαϊκών πολυεθνικών (όπως η πρόσμειξη του ελαιόλαδου με υποδεέστερα λάδια, για χάρη των καταναλωτών πάντα που θα φτάσουν να τρώνε …λάδια αυτοκινήτου στη σαλάτα τους) ή μόνιμα αιτήματα της εργοδοσίας (κατάργηση κυριακάτικης αργίας που θα υποβαθμίσει τους όρους εργασίας χιλιάδων ήδη κακοπληρωμένων εμποροϋπαλλήλων). Αιτία πολέμου, απόλυτα δικαιολογημένα, έχει αποτελέσει η απαίτηση της Τρόικας να βαφτίζεται ως φρέσκο το παστεριωμένο γάλα μέχρι 10 ημερών. Είναι μέτρο που ευνοεί τους γερμανούς, ολλανδούς και ελβετούς γελαδάρηδες, βλάπτει τους καταναλωτές, καταστρέφει τους έλληνες κτηνοτρόφους, πλήττει την εγχώρια γαλακτοβιομηχανία και συνθλίβει την απασχόληση, αφού ως αποτέλεσμα θα έχει τις αθρόες εισαγωγές γάλακτος.

Το τρίτο προαπαιτούμενο της Τρόικας σχετίζεται με τη μείωση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης. Στο κείμενο δεν αναφέρεται ακριβές ποσοστό, αλλά σύμφωνα με δημοσιεύματα είναι 3,9% για την εργοδοσία και 1% για τους μισθωτούς. Επιμελώς ωστόσο κρύβεται ότι αυτή η μείωση, που πρωτίστως οφέλη την εργοδοσία και μειώνει τα έσοδα των ταμείων, θα επιφέρει την κατάργηση μιας σειράς επιδομάτων, όπως των δύο επιδομάτων μητρότητας που χορηγούσε ο ΟΑΕΔ σε μητέρες και του επιδόματος στράτευσης. Είναι επομένως καθαρά ταξικό μέτρο.

Ο τέταρτος όρος αφορά τις αλλαγές στην εργατική νομοθεσία. Το τι ακριβώς θα ισχύσει θα φανεί στο πολυνομοσχέδιο. Σίγουρο ωστόσο θεωρείται ότι, έστω και σταδιακά, θα απελευθερωθούν οι μαζικές απολύσεις και θα δοθεί στην εργοδοσία η δυνατότητα του λοκ άουτ, δηλαδή της ανταπεργίας. Πρόκειται για το αποκορύφωμα του εργοδοτικού τραμπουκισμού, που τιμωρεί τους πρωτοπόρους εργάτες που επιλέγουν την οδό της σύγκρουσης κι όχι της συνδιαλλαγής με την εργοδοσία!

Πέμπτος όρος που περιγράφεται με σαφήνεια είναι η ιδιωτικοποίηση της ακίνητης περιουσίας και της ηλεκτρικής ενέργειας, μέσω «του διαχωρισμού της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού σε δύο φορείς». Το ξεπούλημα της ΔΕΗ θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμολογίων επιτείνοντας την ενεργειακή φτώχεια.

Τέλος, σε ότι αφορά τις τράπεζες, γενικόλογες αναφορές για «ανοδικούς κινδύνους όσον αφορά τις εκτιμήσεις κεφαλαιακών αναγκών» αφήνουν ανοιχτό το πεδίο για ένα νέο δάνειο με στόχο την κεφαλαιακή τους ενίσχυση.

Η κυβέρνηση για να χρυσώσει το χάπι της νέας επονείδιστης συμφωνίας, που δεν περιέχει τίποτε το θετικό για την κοινωνία, επιδεικνύει το μέρισμα που θα διανείμει και το οποίο ανέρχεται σε 530 εκ. ευρώ. Αντιστοιχεί επομένως στο 18,3% του υποτιθέμενου πλεονάσματος ύψους 2,9 δισ. ευρώ κι όχι στο 70%, όπως υποσχόταν ο Σαμαράς. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ακόμη κι αυτό το ποσό αντιστοιχεί μόνο στο 0,84% της αξίας των μέτρων λιτότητας που λαμβάνονταν κατ’ έτος – και μιλάμε μόνο για το πρώτο έτος εφαρμογής τους! Τα νέα, κατ’ έτος μέτρα λιτότητας που έχουν εφαρμοστεί από το 2010 μέχρι σήμερα ανέρχονται συνολικά σε 63,16 δισ. ευρώ (2010: 19,10, 2011: 18,35, 2012: 11,62, 2013: 10,24 και 2014: 3,84). Περιττό να ειπωθεί ότι η συνολική τους αξία είναι πολλαπλάσια γιατί τα ίδια μέτρα, από έκτακτη εισφορά μέχρι αύξηση ΦΠΑ επαναλαμβάνονταν και τα επόμενα χρόνια. Ακόμη όμως και αυτό το ποσό να θεωρήσουμε ως το ύψος των μέτρων λιτότητας, είναι 120 φορές μεγαλύτερο από το «μέρισμα» που διανέμει ο Σαμαράς, στην ύστατη και απεγνωσμένη του προσπάθεια να μην έχει την τύχη του Παπανδρέου και του Παπαδήμου… Γι’ αυτό τον λόγο δεν θα την αποφύγει!

ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΤΡΟΪΚΑΣ: Πολυνομοσχέδιο σκούπα ο όρος για την χορήγηση των δόσεων (Πριν, 16.3.2014)

troikaΛήγει σήμερα Κυριακή η τελευταία προθεσμία που έθεσε ο επικεφαλής του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, Γέρουν Ντέιζελμπλουμ, για να επέλθει συμφωνία με την Τρόικα. Οι διαπραγματεύσεις, που έχουν ξεκινήσει από τις 22 Σεπτεμβρίου 2013 διαρκώντας επτά ολόκληρους μήνες, έχουν ως επίδικο την απελευθέρωση δόσεων συνολικού ύψους 15,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 10,1 δισ. προέρχονται από ευρωπαϊκούς πόρους και τα υπόλοιπα 5,4 δισ. αποτελούν συμμετοχή του ΔΝΤ (και είναι ειδικότερα τρεις δόσεις των 1,8 δισ. η κάθε μία). Με αυτό τον τρόπο ναυάγησε η προσπάθεια της κυβέρνησης να στείλει τα αντιλαϊκά μέτρα, που θα συνοδεύουν την εκταμίευση των δόσεων σε κάθε περίπτωση, ακόμη και για μετά τις εκλογές, μήπως έτσι και γλυτώσει την εκλογική πανωλεθρία. Κι εν τω μεταξύ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δεχόταν την μετάθεση της ημερομηνίας αποπληρωμής των «ομολόγων Αλογοσκούφη» αξίας 4,4 δισ. ευρώ, που εκδόθηκαν το 2008 στο πλαίσιο της στήριξης των τραπεζών από την κυβέρνηση Καραμανλή, και τα οποία λήγουν στις 21 Μαΐου. Οι Γερμανοί είχαν όμως άλλη γνώμη. Όχι μόνο απαίτησαν εδώ και τώρα να καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις, αλλά και με την δημόσια κριτική του Σόιμπλε στην κυβέρνηση ότι δεν προχωρά τις μεταρρυθμίσεις, διαλύθηκε και κάθε αυταπάτη που έθρεφαν οι κυβερνητικοί μήπως ειδικά οι Γερμανοί κατανοήσουν την δεινή πολιτική θέση στην οποία βρίσκονται και υποχωρήσουν στις απαιτήσεις τους. Κανένα έλεος για τους προσκυνημένους, ήταν η απάντηση του Σόιμπλε, που περιττό να ειπωθεί ότι οξύνει τα αδιέξοδα της κυβέρνησης καθώς της αφαιρεί κάθε δυνατότητα να πουλήσει κοινωνική ευαισθησία στην προεκλογική περίοδο.

Τα αιτήματα της Τρόικας, είναι πολύ πιθανό να λάβουν την μορφή ενός πολυνομοσχεδίου, όπως με σαφή τρόπο υπέδειξαν σε συνέντευξη Τύπου οι γκαουλάιτερ της Τασκ Φορς την προηγούμενη Τρίτη, παρουσιάζοντας την τακτική έκθεσή τους για την ελληνική οικονομία. Αυτό μάλιστα το πολυνομοσχέδιο ενδέχεται να συμπεριλαμβάνει και το νέο Μεσοπρόθεσμο, το οποίο βάσει των κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας πρέπει να κατατεθεί στη Βουλή και να ψηφιστεί εντός του Απριλίου.

Τα βασικά σημεία του νέου μίνι μνημονίου που θα συνοδεύσουν την εκταμίευση της δόσης  ύψους 15,5 δισ. ευρώ, όπως έχουν διαφανεί μέχρι στιγμής από τα αιτήματα που θέτει η Τρόικα, κατά βάση αφορούν:

Πρώτο τα εργασιακά. Ο Πολ Τόμσεν την τελευταία στιγμή έθεσε ξαφνικά τρία συγκεκριμένα αιτήματα: Την κατάργηση των 3ετιών που θα σημάνει το εφ’ όρου ζωής πάγωμα των μισθών, την δυνατότητα της εργοδοσίας να προχωράει σε ανταπεργία (lock out) ως μέσο τιμωρίας των απεργών και μια εντελώς θατσερικής έμπνευσης πρόβλεψη που θέλει η απόφαση για την απεργία να λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία των εργαζομένων σε κάθε τόπο δουλειάς. Το τελευταίο θα μπορούσε, προτείνουμε εμείς, να ξεκινήσει να εφαρμόζεται στον …σχηματισμό των κυβερνήσεων. Όχι μόνο δηλαδή να καταργηθεί το μπόνους των 50 εδρών που παίρνει το πρώτο κόμμα αλλά και τα εκλογικά του ποσοστά όπως κι οι βουλευτικές του έδρες να υπολογίζονται επί του πληθυσμού της Ελλάδας! Τότε, αν πάρουμε ως βάση υπολογισμού τους κατοίκους που βεβαιώθηκαν από την τελευταία απογραφή του 2011 κι ανέρχονται σε 10.815.197 άτομα (κι όχι τους εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους ούτε τα έγκυρα ψηφοδέλτια) οι ψήφοι της ΝΔ (1.825.637) δεν αντιστοιχούσαν σε ένα ποσοστό 29,7%, αλλά 16,87%. Του δε ΠΑΣΟΚ οι ψήφοι (1.655.086) αντιστοιχούσαν σε ένα ποσοστό μόλις 15,39! Κυβέρνηση εν ολίγοις δεν θα σχημάτιζαν ποτέ! Το ζητούμενο επομένως από την μεριά της Τρόικας και της εργοδοσίας δεν είναι να εκφραστεί ανόθευτα η θέληση των εργαζομένων, αλλά να απαγορευτεί επί της ουσίας η απεργία. Το σημαντικότερο ωστόσο είναι πως όλο και πιο ξεκάθαρα αποδεικνύεται πλέον ότι η Τρόικα είναι βαποράκι των εργοδοτών. Του Τόμσεν (που βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με βιομήχανους, ξενοδόχους και μεγαλοτραπεζίτες οι οποίοι βιάζονται για μαζικές απολύσεις) με άλλα λόγια, του τα …σφυράνε. Ένα θλιβερό φερέφωνο είναι, εν κατακλείδι, ο πολύς Τομ Πόλσεν… Επίμονα επίσης η Τρόικα θέτει το θέμα της μείωσης των επιδομάτων στον δημόσιο τομέα, ώστε να περιοριστεί το κονδύλι της μισθοδοσίας και νέων απολύσεων που θα λειτουργήσουν σαν αμορτισέρ απορροφώντας αστοχίες και αποκλίσεις.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν ψηφίσει τα μέτρα που τώρα εμφανίζονται απρόθυμοι να εφαρμόσουν

Δεύτερο, τα προαπαιτούμενα που θέτει η Τρόικα περιλαμβάνουν τα περίφημα μέτρα απελευθέρωσης των αγορών και προέρχονται από την έκθεση που κατάρτισε ο ΟΟΣΑ. Η αντιπαράθεση έχει επικεντρωθεί σε δύο απαιτήσεις της Τρόικας: Πρώτο, την παράταση της διάρκειας του φρέσκου γάλακτος. Η Τρόικα είναι πασιφανές ότι δουλεύει για τους Γερμανούς γελαδάρηδες, δεδομένου ότι το συμφέρον του καταναλωτή που επικαλείται έχει λυθεί εδώ και 2-3 δεκαετίες και το γάλα υψηλής παστερίωσης που κυκλοφορεί στην αγορά έχει διάρκεια ζωής ακόμη και 40 μέρες. Αν ωστόσο εφαρμοστεί αυτό που ζητούν, το αποτέλεσμα θα είναι αθρόες εισαγωγές αγελαδινού γάλατος, περαιτέρω συρρίκνωση του ζωικού κεφαλαίου (που μόνο στην αγελαδοτροφία την τελευταία 5ετία τα γαλακτοπαραγωγικά ζώα έχουν μειωθεί από 120.000 σε 85-90.000), διάλυση της εναπομείνασας κτηνοτροφίας και περαιτέρω εξαθλίωση των φτωχομεσαίων κτηνοτρόφων. Κι η δεύτερη πιεστική απαίτηση της Τρόικας (να πάψουν να διατίθενται αποκλειστικά και μόνο από τα φαρμακεία τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα) εξυπηρετεί συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα: αυτή τη φορά των ιδιοκτητών σούπερ μάρκετ και των φαρμακοβιομηχάνων. Πρέπει να είναι αφελής κάποιος για να πιστέψει ότι θα επέλθει μείωση στην τιμή πώλησης ακόμη και αν μειωθούν τα ποσοστά κέρδους των ενδιάμεσων μεταπρατών. Όπως δεν μειώθηκαν οι τιμές στα είδη διατροφής όταν εξορθολογίσθηκε, υπό καπιταλιστικούς όρους, η αγορά των μεταφορών κι όταν μειώθηκαν τα κέρδη των φορτηγατζήδων, έτσι και τώρα τα οφέλη που θα προκύψουν θα μετατραπούν σε επιπλέον κέρδη για τους φαρμακοβιομήχανους ή θα φύγουν από την τσέπη των μικρομεσαίων ιδιοκτητών φαρμακείων και θα πάνε στην τσέπη των 5 ιδιοκτητών σούπερ μάρκετ. Γι’ αυτούς δουλεύουν Τρόικα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Το τρίτο αίτημα της Τρόικας σχετίζεται με νέα δημοσιονομικά μέτρα! Όσο κι αν ακούγεται παράταιρο δεδομένης της τεχνητής ευφορίας που δημιουργεί η κυβέρνηση επαναλαμβάνοντας σε όλους τους τόνους το επίτευγμα του υποτιθέμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, η Τρόικα θα απαιτήσει νέα μέτρα ύψους ακόμη και 2 δισ. ευρώ για το 2015. Το αίτημά της στηρίζεται στις προβλέψεις της για εμφάνιση δημοσιονομικού κενού, τον επόμενο χρόνο. Παραδοχή που προφανώς διευκολύνει τα σχέδια για νέο δανεισμό, αλλά πριν από κάθε τι άλλο τινάζει στον αέρα το κλίμα επιτυχίας κι ευόδωσης των προσπαθειών που καλλιεργεί το δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου, καταβάλλοντας ταυτόχρονα κάθε δυνατή προσπάθεια, μέσω των φιλικών τους ΜΜΕ, ώστε να περνούν «στα ψιλά» δυσάρεστες ειδήσεις όπως η έκρηξη των ληξιπρόθεσμων χρεών 2,6 εκ. πολιτών(!) στην εφορία που ανέρχονται πλέον σε 62,5 δισ. ευρώ.

Η Τρόικα επιδιώκει να τερματίσει κάθε συζήτηση για διανομή μέρους του υποτιθέμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, το οποίο είναι όχι μόνο εικονική πραγματικότητα αλλά κι αποτέλεσμα οδυνηρών περικοπών κοινωνικών δαπανών, όπως για παράδειγμα της μείωσης της φαρμακευτικής δαπάνης για το 2014, όπως ανακοινώθηκε προ ημερών, στα 1,91 δισ. ευρώ από 2,37 δισ. ευρώ πέρυσι. Παρότι ξέρει μάλιστα ότι έτσι εξανεμίζονται κι οι τελευταίες ελπίδες της κυβέρνησης να χάσει με μια αξιοπρεπή διαφορά στις προσεχείς εκλογές, η Τρόικα αντιτείνει την αξιοποίηση του υποτιθέμενου πλεονάσματος στην αποπληρωμή μέρους έστω των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων της κυβέρνησης, που τον Ιανουάριο έφτασαν τα 4,36 δισ. ευρώ. Πρόκειται για ποσά που κατά βάση αφορούν χρέη από τον τομέα της υγείας (1,76 δισ. από ΕΟΠΥΥ, 790 εκ. χρέη νοσοκομείων) που η αποπληρωμή τους δεν αποτελεί όρο μόνο για να ανακουφιστεί η αγορά μιας και θα αυξηθεί η ρευστότητα αλλά και να κανονικοποιηθεί το σύστημα των προμηθειών στο χώρο της υγείας. Η Τρόικα, από την άλλη μεριά, ζητάει για κάθε παροχή (ακόμη και στους ένστολους, όπως έσπευσε να κάνει γνωστό η κυβέρνηση) η οποία θα καταχωρηθεί ως δαπάνη, να ανακοινωθούν ισοδύναμα μέτρα…

Η αλήθεια πάντως είναι πως το μπρα ντε φερ κυβέρνησης και Τρόικας αποτελεί κοροϊδία, μιας και πρόκειται για μέτρα τα οποία ήδη τα έχουν ψηφίσει ΝΔ – ΠΑΣΟΚ στο μνημόνιο του Νοεμβρίου του 2012. Απλώς τώρα, ως κλασσικοί πολιτικοί απατεώνες, φοβούνται να αναλάβουν το κόστος των καταστροφικών επιλογών τους…

Τι έχει να κρύψει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; (Επίκαιρα, 6-12/3/2014)

gsΣκοτάδι, οριστικά και αμετάκλητα, έπεσε στις δραστηριότητες της Γκόλντμαν Σακς στην Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την απόφαση που έλαβε το ευρωπαϊκό δικαστήριο στις 6 Φεβρουαρίου. Βάσει αυτής της απόφασης η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν έχει καμία υποχρέωση να δώσει στη δημοσιότητα πληροφορίες και υλικό που αφορούν την συμφωνία που υπέγραψε η Ελλάδα με την αμερικανική τράπεζα, με στόχο να αποκρύψει μέρος του δημόσιου χρέους της.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το αίτημα κατατέθηκε από δύο δημοσιογράφους του ειδησεογραφικού πρακτορείου Μπλούμπεργκ και αφορούσε συγκεκριμένα την δημοσιοποίηση δύο διαβαθμισμένων κειμένων εργασίας που τέθηκαν υπ’ όψη της εξαμελούς εκτελεστικής διοίκησης της κεντρικής τράπεζας. Ο τίτλος του πρώτου κειμένου ήταν: «Η επίπτωση στο κυβερνητικό έλλειμμα και χρέος από τις εκτός αγοράς συμφωνίες ανταλλαγής: η ελληνική περίπτωση» (The impact on government deficit and debt from off-market swaps: the Greek case). Το δεύτερο κείμενο αφορούσε το επενδυτικό προϊόν Titlos που επέτρεψε στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας να δανειστεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έναντι εγγυήσεων. Η πρώτη φορά που το αμερικάνικο πρακτορείο ζήτησε από την ΕΚΤ πρόσβαση στα στοιχεία ήταν στις 20 Αυγούστου 2010. Το αίτημα απορρίφθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου. Λίγες μέρες αργότερα, στις 28 Σεπτεμβρίου, το Μπλούμπεργκ επανέρχεται με το ίδιο αίτημα επικαλούμενο την απόφαση 2004/258 της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα της ΕΚΤ, όπου ορίζεται ότι «κάθε πολίτης της Ένωσης και κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που κατοικεί ή έχει την έδρα του σε ένα κράτος μέλος έχει δικαίωμα πρόσβασης σε έγγραφα των θεσμικών οργάνων». Στην ίδια απόφαση όμως περιλαμβάνονται κι οι εξαιρέσεις, τις οποίες ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας επικαλέστηκε σε έγγραφό του προς το αμερικάνικο δίκτυο με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 2010. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 4 παράγραφος 1 έως 3, αναφέρεται ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί να αρνηθεί την πρόσβαση σε ένα έγγραφο αν η γνωστοποίηση του θίγει την προστασία του δημοσίου συμφέροντος όσον αφορά την εμπιστευτικότητα των εργασιών των οργάνων λήψης αποφάσεων της ΕΚΤ, τη δημοσιονομική, νομισματική ή οικονομική πολιτική της κοινότητας ή ενός κράτους μέλους, τα οικονομικά της ΕΚΤ ή των εθνικών κεντρικών τραπεζών, τη δημόσια ασφάλεια, τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές, νομισματικές ή οικονομικές σχέσεις. Η δεύτερη περίπτωση που η ΕΚΤ μπορεί να αρνηθεί την γνωστοποίηση ενός εγγράφου σχετίζεται με λόγους που αφορούν την προστασία των εμπορικών συμφερόντων ενός συγκεκριμένου φυσικού ή νομικού προσώπου και τέλος όταν σε αυτό περιέχονται απόψεις για εσωτερική χρήση.

Κενό γράμμα η διαφάνεια

Γίνεται εμφανές ότι οι εξαιρέσεις που περιλαμβάνονται στην απόφαση σχετικά με την ελευθερία της πληροφόρησης είναι τόσο γενικόλογες και αόριστες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν παντού και πάντα, απαγορεύοντας την ενημέρωση του Τύπου και ολόκληρης της κοινωνίας, ακόμη και για κορυφαία θέματα όπως οι δραστηριότητες της Γκόλντμαν Σακς επί ευρωπαϊκού εδάφους που απασχολούν συστηματικά τον Τύπο και την δικαιοσύνη. Κι έτσι, μετά κι απ’ αυτή την απόφαση του προέδρου της ΕΚΤ, το Μπλούμπεργκ προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στις 27 Δεκεμβρίου 2010, χωρίς ωστόσο αποτελέσματα, καθώς κι αυτό όπως φάνηκε με την πρόσφατη απόφασή του συνέβαλε στην προστασία και θωράκιση του καθεστώτος αδιαφάνειας, βάσει του οποίου σταθερά λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Το ερώτημα επομένως που τίθεται, ακόμη πιο έντονα τώρα, είναι απλό: τι θέλουν να κρύψουν οι αργυρώνητοι μανδαρίνοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και δεν δίνουν στη δημοσιότητα τα επίμαχα κείμενα; Ποιανού συμφέροντα θέλουν να διαφυλάξουν κι επιβάλουν «μαύρο» στην ενημέρωση, χωρίζοντας τους πολίτες σε δύο κατηγορίες: αυτούς που έχουν πρόσβαση κι ενίοτε διαμορφώνουν τις αποφάσεις της ευρωζώνης και της ΕΕ (τραπεζίτες, γραφειοκράτες και κάθε λογής λομπίστες) και τους κοινούς θνητούς που υπομένουν τα μέτρα λιτότητας και, πλέον, τον θεσμικά επιβαλλόμενο σκοταδισμό;

Το ερώτημα είναι εξόχως πολιτικό! Αρκεί να σκεφτούμε την δημόσια διαπόμπευση που υπέστη η Ελλάδα το 2010, όταν ήρθε στην επιφάνεια το θέμα με τις συμφωνίες ανταλλαγής (swaps) της Γκόλντμαν Σακς. Η κατηγορία που σταθερά διατυπωνόταν τότε, πρώτα και κύρια από τους Γερμανούς, ήταν πως η Ελλάδα παραβίασε τους κανόνες κάνοντας χρήση των σύνθετων, αδιαφανών και επιλήψιμων, παρότι μη παράνομων, κερδοσκοπικών ωστόσο εργαλείων της αμερικάνικης επενδυτικής τράπεζας, προκειμένου με δόλια μέσα και – το σημαντικότερο – εν αγνοία των υπόλοιπων εταίρων, υποτίθεται, να ενταχθεί στην ζώνη του ευρώ. Η Ελλάδα έτσι αιτιούταν ότι ξεγέλασε τα υπόλοιπα κράτη μέλη, νοθεύοντας τα στοιχεία της για να μπει στην ζώνη του ευρώ, χωρίς να πληροί τα κριτήρια που είχε θέσει η Συνθήκη του Μάαστριχτ, τα οποία – χάρη της ιστορίας – να υπενθυμίσουμε ότι μεταξύ άλλων προέβλεπαν ως όρο απαράβατο για την ένταξη στη ευρωζώνη το δημόσιο χρέος της να μην υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ, το δημοσιονομικό έλλειμμα το 3% του ΑΕΠ, κ.α.

Κερδοσκόποι ωφέλιμοι σε όλους

Η συμφωνία που σύναψε η κυβέρνηση Σημίτη το 2001 μέσω του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους και αφορούσε συναλλαγή αξίας 10 δισ. ευρώ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς κι ως ζητούμενο είχε να εμφανιστεί η απαίτηση σε ένα βάθος χρόνου, προφανώς δεν μείωσε το δημόσιο χρέος στο επίπεδο που απαιτούσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Αυτό ήταν και το επιχείρημα της Γκόλντμαν Σακς που διατυπώθηκε σε δελτίο τύπου το οποίο ανήρτησε στην ιστοσελίδα της. Παρόλα αυτά τόσο το χρέος όσο και το έλλειμμα μειώθηκαν την επίμαχη περίοδο. Το δημόσιο χρέος, ενδεικτικά, από 107% του ΑΕΠ το 2001 στο 104,9% το 2002, επιτρέποντας στην τότε κυβέρνηση να υποστηρίζει πώς γίνονται βήματα στην σωστή κατεύθυνση, πώς αντιστρέφεται η αυξητική πορεία κι άλλα τέτοια υπερβολικά και φαιδρά που ακούμε ακόμη και σήμερα από τους πολιτικούς. Οι αλχημείες της Γκόλντμαν Σακς επομένως συνέβαλαν ώστε να εμφανιστεί μια βελτίωση της δημοσιονομικής εικόνας, την ίδια ώρα που η Ελλάδα συνέχιζε να δανείζεται, βοηθώντας έτσι και τους Ευρωπαίους να ανάψουν το πράσινο φως για την ένταξη υποβαθμίζοντας την συνολικά αρνητική εικόνα του δημόσιου χρέους.

Η πολιτική απόφαση που λήφθηκε να επιβληθεί κι επισήμως σκοτάδι στις συναλλαγές του ελληνικού δημοσίου με την Γκόλντμαν Σακς, εκθέτει και καθιστά πολιτικά υπόλογες τις ευρωπαϊκές αρχές για δύο τουλάχιστον λόγους: Πρώτο, γιατί έτσι επιβεβαιώνεται ότι οι Ευρωπαίοι δεν πιάστηκαν στον ύπνο από τους «καταφερτζήδες Έλληνες», αλλά ήξεραν. Υπάρχει μάλιστα η κριτική ότι ανάλογα ντιλ υπογράφονταν αν όχι κατ’ υπόδειξη, τουλάχιστον εν γνώσει και υπό την ανοχή των Ευρωπαίων μιας κι έτσι ικανοποιούνταν όλοι. Κι οι χώρες του νότου, όπου οι πολιτικές ηγεσίες τους είχαν συνδέσει το μέλλον τους με την ένταξη στο ευρώ και η Γερμανία η οποία το μόνο που επιζητούσε ήταν νέες αγορές, χωρίς το εμπόδιο του συναλλαγματικού κόστους. Εύκολα καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε ότι αν έβγαιναν στην δημοσιότητα οι συζητήσεις της διοίκησης της ΕΚΤ για τα συμβόλαια της Ελλάδας με την Γκόλντμαν Σακς, ο προ τετραετίας διασυρμός της Ελλάδας όχι απλώς θα αποδεικνυόταν άδικος και υποβολιμαίος, αλλά θα έπρεπε κιόλας να απολογηθούν τα στελέχη της ΕΚΤ για τις δικές τους ευθύνες.

Ο λογαριασμός στους φορολογούμενους

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η απόφαση αδιαφάνειας και λογοκρισίας εκθέτει τις ευρωπαϊκές αρχές είναι επειδή επιβεβαιώνει ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στις σχέσεις μεταξύ κορυφαίων ευρωπαίων αξιωματούχων και της αμερικάνικης επενδυτικής τράπεζας. Να θυμίσουμε, μένοντας μόνο στην υπόλοιπη Ευρώπη, ότι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από τον Οκτώβριο του 2011 Μάριο Ντράγκι ήταν αντιπρόεδρος της Γκόλντμαν Σακς στην Ευρώπη την εποχή που το ευρώ έκανε τα νηπιακά του βήματα: μεταξύ 2001 και 2005. Από την Γκόλντμαν Σακς έχουν επίσης περάσει ο Μάριο Μόντι, τον οποίο επέβαλε το αλήστου μνήμης δίδυμο «Μερκοζύ» το Νοέμβριο του 2011 ως πρωθυπουργό της Ιταλίας, παύοντας τον εκλεγμένο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όπως και το γεράκι της Μπούντεσμπανκ, Ότμαρ Ίσινγκ. Οι ευρωπαϊκές αρχές απαγορεύοντας την συζήτηση για τα έργα και τις ημέρες της Γκόλντμαν Σακς στην Ελλάδα εξασφάλισαν ότι θα μείνουν εκτός δημόσιου διαλόγου και τα οφέλη που αποκόμισε από την Ελλάδα. Με βάση δημοσιεύματα, η Γκόλντμαν Σακς από την εξυπηρέτηση που πρόσφερε στο ελληνικό δημόσιο επωφελήθηκε 200 εκ. δολ., που ήταν η ανταμοιβή της, επιβαρύνοντας έτσι το δημόσιο χρέος. Επίσης 24 εκ. δολ. ήταν, και πάλι με βάση δημοσιεύματα, η αμοιβή της για τις εργασίες συμβούλου που παρείχε στο ελληνικό δημόσιο, από το 2002, αναλαμβάνοντας την έκδοση 10 ομολογιακών σειρών ονομαστικής αξίας 15 δισ. δολ. Ιδιωτικές πομπές που ξεπλύθηκαν στο πλυντήριο του PSI τον Μάρτιο του 2012 για να μετατραπούν στη συνέχεια σε δημόσια άχθη…