Home » 2013 » October

Monthly Archives: October 2013

ΣΥΡΙΖΑ: Προμηνύματα του επικείμενου ιστορικού συμβιβασμού για το χρέος (Πριν, 26 Οκτωβρίου 2013)

syrizaΗ δανειακή σύμβαση συνδέεται αδιάρρηκτα με το Μνημόνιο: Ή καταγγέλλεις και τα δύο ή …σκας και τα εφαρμόζεις!

Δεν πρόκειται για άγνοια ούτε καν για υποτίμηση όσων με αυστηρότητα και ακρίβεια προβλέπονται στα συνοδευτικά κείμενα με τα οποία εγκρίθηκαν τα δάνεια που μας έχουν δέσει χειροπόδαρα για δεκαετίες. Η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ ότι «άλλο πράγμα οι δανειακές συμβάσεις κι άλλο τα μνημόνια» που σημαίνει «ακύρωση του Μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Σύμβασης» την οποία διατύπωσε πρόσφατα ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας σε τηλεοπτική του συνέντευξη κι ανέλαβε να τεκμηριώσει η Αυγή στις 19 Οκτώβρη σε άρθρο με τίτλο «ακύρωση του Μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Σύμβασης» προλειαίνει το έδαφος και προετοιμάζει τον κόσμο της Αριστεράς για τον μεγάλο συμβιβασμό στον οποίο είναι διατεθειμένο να προβεί το κόμμα όσο φθείρεται η κυβέρνηση του Α. Σαμαρά κι η άνοδός του στην εξουσία είναι θέμα χρόνου.

Η πραγματικότητα είναι ότι μνημόνια και δανεικές συμβάσεις συνιστούν ένα πλέγμα αδιαχώριστο, με το ένα μέρος να συμπληρώνει και να εξαρτάται από το άλλο. Ή μια κυβέρνηση κι ένα κόμμα τα αποδέχεται πληρώνοντας στο ακέραιο τις δόσεις κι επιβάλλοντας εφιαλτική λιτότητα ή τα απορρίπτει, δηλαδή τα καταγγέλλει αξιοποιώντας ένα τεράστιο πλούτο νομικών κι οικονομικών επιχειρημάτων και, τότε, με τους πόρους που περισσεύουν από την παύση των πληρωμών ακολουθεί μια αναδιανεμητική πολιτική, δίνοντας αυξήσεις και δημιουργώντας ένα σύγχρονο και γενναιόδωρο κοινωνικό κράτος που έχει ανάγκη ο σύγχρονο εργαζόμενος. Ενδιάμεση λύση δεν υπάρχει, γιατί φρόντισαν να την αποκλείσουν οι ίδιοι οι πιστωτές κι οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν τις σχετικές δανειακές συμβάσεις. Μάρτυρας είναι η σημερινή κυβέρνηση που κι αυτή υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση για να ξεπεράσει σε επιθετικότητα τις κυβερνήσεις του Παπανδρέου και του Παπαδήμου. Ας δούμε τα ίδια τα κείμενα.

Αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση του νόμου που συνοδεύει την πρώτη δανειακή σύμβαση: «Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης αποφάσισαν στις 2 Μαΐου 2010 να παρέχουν στήριξη σταθερότητας στην Ελλάδα σε κυβερνητικό πλαίσιο… Αντίστοιχα η Ελλάδα αναλαμβάνει τη δέσμευση να εφαρμόσει τα μέτρα για την επιτήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και τις κατευθυντήριες γραμμές της οικονομικής πολιτικής με βάση τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δυνάμει των άρθρων 126(9) και 136 της Συνθήκης για την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία προβλέπονται στο Μνημόνιο Συνεννόησης που συστατικά του μέρη είναι το Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής πολιτικής, το Μνημόνιο στις συγκεκριμένες προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής και το Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης, όπως μπορεί κατά διαστήματα να τροποποιείται ή/να συμπληρώνεται». Στην ίδια δανειακή σύμβαση αναφέρεται στο άρθρο 7 του ίδιου του προοιμίου: «Η διαθεσιμότητα του πρώτου δανείου εξαρτάται από την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας». Στην παράγραφο γ) του άρθρου 4 αναφέρεται επίσης: «Μετά το αίτημα χρηματοδότησης για το πρώτο δάνειο η υποχρέωση των δανειστών να καταβάλουν το ποσό της καθαρής συμμετοχής… υπόκειται… στο υπογεγραμμένο Μνημόνιο Συνεργασίας». Στις δε υποχρεώσεις πληροφόρησης (άρθρο 9) αναφέρεται κατά λέξη: «Ο δανειολήπτης παρέχει στην επιτροπή για να δοθούν στους δανειστές: (β) τακτική έκθεση για την πρόοδο που σημειώνεται στην εκπλήρωση των όρων του Μνημονίου συνεργασίας».

Στη δεύτερη δανειακή σύμβαση αναφέρεται στο άρθρο 7 του προοιμίου: «Η διαθεσιμότητα και η παροχή χρηματοδοτικής ενίσχυσης στο πλαίσιο της παρούσας σύμβασης… εξαρτώνται… από (i) τη συμμόρφωση του δικαιούχου κράτους μέλους με τα μέτρα που ορίζονται στο μνημόνιο». Στο άρθρο 4 (αιτήσεις, προϋποθέσεις εκταμιεύσεων, χρηματοδότηση και εκταμιεύσεις) αναφέρεται στην παράγραφο 3: «… η υποχρέωση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να διαθέτει χρηματοδοτική ενίσχυση στο δικαιούχο κράτος μέλος στο πλαίσιο μιας διευκόλυνσης τελεί υπό τις εξής προϋποθέσεις: (δ) οι εγγυητές να έχουν ικανοποιηθεί (με ομόφωνο τρόπο) ως προς τη συμμόρφωση του δικαιούχου κράτους μέλους με τους όρους του μνημονίου, έχοντας λάβει υπ’ όψη τους την τελευταία περιοδική αξιολόγηση από την Επιτροπή».

Η ανάγκη ακύρωσης, μέσω της καταγγελίας, των δύο δανειακών συμβάσεων δεν είναι επιτακτική μόνο επειδή αποτελεί προϋπόθεση για την αμφισβήτηση και ακύρωση των Μνημονίων και μέσω αυτών της λιτότητας. Συνιστά υποχρέωση για ένα κυρίαρχο κράτος λόγω των αποικιοκρατικών, εξευτελιστικών όρων που περιλαμβάνει. Τόσο άνετα νοιώθει ο ΣΥΡΙΖΑ με μια δανεική σύμβαση που «διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο» και βάσει της οποίας «ο δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία»;

Τα περιθώρια είναι ακόμη πιο στενά, αποκλείοντας οποιοδήποτε περιθώριο μικροελιγμού (όταν για παράδειγμα λήξει το τρέχον πρόγραμμα χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας την άνοιξη του 2014) λόγω των όσων πρόσφατα ξεκαθάρισε ο Όλι Ρεν, περιγράφοντας ένα καθεστώς επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας μέχρι το 2050! Όταν δηλαδή θα έχει ξεπληρωθεί το 75% του χρέους προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό. Ο κανονισμός της ΕΕ υπ. αρ. 472/2013 δεν αφήνει κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης. Αναφέρεται στο άρθρο 14 με τίτλο «άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα», παράγραφος 1: Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτι­κής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ. Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκη­σης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους. Η πρόταση της Επιτροπής θεωρείται ότι έχει εγκρι­θεί από το Συμβούλιο, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει μέσα σε 10 ημέρες από την έγκρισή της από την Επιτροπή».

Όλα τα παραπάνω δεν περιγράφονται για να καταλήξουμε ότι η εξαθλίωση είναι αναπόδραστη για τον επόμενο μισό αιώνα. Προϋποθέσεις για να δοθούν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις υπάρχουν από την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Πλούτος …υπάρχει στην ελληνική κοινωνία όπως φάνηκε κι από πρόσφατη έκθεση πολυεθνικού τραπεζικού κολοσσού που δείχνει να αυξάνονται και οι έλληνες εκατομμυριούχοι και η περιουσία τους. Τα σοβαρά εμπόδια που θέτει η άνευ προηγουμένου ύφεση (μείωση του ΑΕΠ κατά 21,5% από το 2008) μπορούν να ξεπεραστούν αύριο κιόλας από τις δυνατότητες που παρέχει η νομισματική επέκταση υπό τον όρο ότι υφίσταται νομισματική ανεξαρτησία. (Τη νομισματική πολιτική χρησιμοποιεί άλλωστε και το κεφάλαιο για να ξεπεράσει την κρίση στην παραγωγή και να επεκτείνει το περιθώριο δράσης του.) Η δυνατότητα επίσης για να ακυρωθούν μνημόνια και δανεικές είναι απεριόριστη. Το μόνο προαπαιτούμενο είναι η πλειοψηφία των παριστάμενων βουλευτών. Ούτε καν 151…

Περιγράφουμε το δρακόντειο θεσμικό πλαίσιο μόνο και μόνο για να τονίσουμε τα ισχυρά δεσμά με τα οποία έχει θωρακίσει η ΕΕ την αντιλαϊκή πολιτική στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες που έχουν δανειοδοτηθεί. Τούτων δοθέντων, όποιος εξαγγέλλει ακόμη και την χαλάρωση της σημερινής πολιτικής, όχι μόνο χωρίς να ακυρώσει τις δανειακές αλλά και χωρίς να έρθει σε σύγκρουση και να διαρρήξει τους δεσμούς με την ευρωζώνη και την ΕΕ, δηλαδή την διπλή έξοδο, δημιουργεί αυταπάτες που πολύ γρήγορα θα οδηγήσουν σε μια άνευ όρων αναδίπλωση. Και τότε ο αρθρογράφος της Αυγής και μέλος της οικονομικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα εξηγούσε γιατί δεν θα ακυρωθεί η δανειακή σύμβαση θα μας αναλύει γιατί υπάρχουν και «καλά μνημόνια», προϊόντα «σκληρής διαπραγμάτευσης». Όπως έκανε και πέρυσι που δικαιολογούσε το μνημόνιο του ΑΚΕΛ, παραλείποντας μερικές …λεπτομέρειες: ότι το «καλό αριστερό μνημόνιο» αύξανε τους φόρους, μείωνε τους μισθούς, διέλυε το κράτος πρόνοιας κι έσωζε τις τράπεζες!

Μισθοί πείνας που ήρθαν για να μείνουν (Επίκαιρα 10-16/10/2013)

strikeΗ κρίση άλλαξε τον εργασιακό χάρτη και το ύψος των μισθών

Πολύ δύσκολο φαίνεται να καταλήξει σε ένα οριστικό συμπέρασμα η συζήτηση για το κατά πόσο ξεπεράστηκε η κρίση που έκανε την εμφάνισή της τον Σεπτέμβριο του 2009 με αφορμή την κατάρρευση της Lehman Brothers. Ένα στοιχείο ωστόσο είναι αδιαμφισβήτητο και ισχύει από την μια άκρη του δυτικού κόσμου, που πλήγηκε προνομιακά από την κρίση, ως την άλλη: Ότι οι εργαζόμενοι έγιναν φτωχότεροι, ότι η θέση τους το 2013 έχει υποβαθμιστεί σημαντικά σε σύγκριση με το 2009. Ακόμη επομένως και να ξεπεράστηκε η κρίση, όπως διατείνονται οι πιο αισιόδοξοι, αυτό έγινε σε βάρος των μισθών, του επιπέδου απασχόλησης και της σταθερότητας των εργασιακών σχέσεων που απολαμβάνει η κοινωνική πλειοψηφία.

Διπλάσια ανεργία στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ (απ’ όπου ξεκίνησε η κρίση) η ανεργία τον Αύγουστο του 2013 έφτασε το 7,3%, πλήττοντας 11,3 εκ. εργαζόμενους. Εξακολουθεί δηλαδή να βρίσκεται σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα από κει που βρισκόταν το 2007 και το 2008 (4,6% και 5,8% αντίστοιχα). Η πραγματική ανεργία ωστόσο είναι πολύ μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να είναι εντελώς λάθος ένα συμπέρασμα που θα υποστηρίζει ότι σε σύγκριση με την ευρωζώνη που τον Ιούλιο του 2013 η ανεργία έφτασε το 12,1% (όταν το 2007 και το 2008 ήταν 7,6%), οι ΗΠΑ βρίσκονται σε καλύτερη θέση. Η ανεργία στις ΗΠΑ είναι υψηλότερη από το ποσοστό που καταγράφουν οι στατιστικές λόγω του ότι χιλιάδες άνθρωποι που αναζητούν δουλειά επί μακρόν απογοητεύονται και στο τέλος τα παρατάνε. Ανέφερε στους New York Times το Σαββατοκύριακο 7-8 Σεπτεμβρίου 2013, ειδικός του Γραφείου Στατιστικών Ερευνών: “Αν η συμμετοχή του εργατικού δυναμικού είχε παραμείνει σταθερή στις ΗΠΑ, το ποσοστό ανεργίας θα είχε αυξηθεί. Αν είχε παραμείνει στο επίπεδο του 66%, τον μέσο όρο του 2007, ο αριθμός των ανέργων θα είχε αυξηθεί δραματικά κατά 6,5 εκ. επιπλέον άνεργους. Σε αυτή την περίπτωση το ποσοστό ανεργίας στις ΗΠΑ θα κυμαινόταν στο 11,2%, όχι πολύ μακριά από το επίπεδο της ευρωζώνης”. Με άλλα λόγια το επίπεδο απασχόλησης όχι απλά δεν έχει επιστρέψει ακόμη στα προ-κρίσης επίπεδα, αλλά είναι σχεδόν δύο φορές μεγαλύτερο. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το στοιχείο που υποδηλώνει την σοβαρή επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Οι Αμερικανοί που συμμετέχουν στα προγράμματα συσσιτίων παραλαμβάνοντας κάθε μέρα ένα κουτί με βασικά είδη διατροφής αξίας 4,45 δολαρίων φτάνουν πλέον τα 48 εκ. (σε ένα σύνολο 316,8 εκ. κατοίκων) όταν το 2007 ήταν 26 εκ. Διπλασιάστηκε επομένως σε σύγκριση με τα προ-κρίσης επίπεδα ο αριθμός των Αμερικανών πολιτών που δεν έχουν να φάνε και περιμένουν από το κράτος για να πάθουν υποσιτισμό. Το εξοργιστικό είναι ότι αυτό που καταλαβαίνουν οι Ρεπουμπλικάνοι από την αύξηση των εγγεγραμμένων στις “λίστες της πείνας” δεν είναι ότι η άλλη όψη του νομίσματος με το οποίο σώθηκαν οι τράπεζες είχε την πείνα εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά η …επέκταση του κράτους. Και ζητούν την αυστηροποίηση των κριτηρίων ώστε να μειωθούν οι σχετικές δαπάνες που ανέρχονται στα 80 δισ. δολ. ετησίως. Η απόφαση αυτή που είναι ειλημμένη και θα ψηφισθεί το Νοέμβριο θεωρείται σίγουρο ότι θα δημιουργήσει μια πλαστή εικόνα για την κατάσταση των εργαζομένων και ανέργων στην Αμερική, καθώς σταδιακά οι εγγεγραμμένοι στις λίστες της πείνας θα μειώνονται.

Δεν περνάει ωστόσο απαρατήρητη η επιλεκτικότητα με την οποία οι συντηρητικοί εξετάζουν κάθε φορά τη διόγκωση του κράτους. Έτσι, ενώ εξανίστανται με την αύξηση του αριθμού όσων σιτίζονται από το κράτος, ποιούν την νύσσαν για τον διπλασιασμό των κονδυλίων που χρηματοδοτούν την κατασκοπεία από την 11η Σεπτέμβρη του 2001 μέχρι σήμερα που έχουν φτάσει τα 53 δισ. δολ.! Προφανώς οι κρατικές χρηματοδοτήσεις στο κρατικοδίαιτο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα είναι ευχή. Κατάρα είναι τα συσσίτια των φτωχών…

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, όπως τόνιζε ο προοδευτικός νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν στη στήλη του στους New York Times στις 24 Σεπτέμβρη, είναι από το 2009 μέχρι το 2012 το πραγματικό εισόδημα του 1% που βρίσκεται στην κορυφή της εισοδηματικής κλίμακας να έχει αυξηθεί κατά 31%, ενώ το πραγματικό εισόδημα του 40% που βρίσκεται στην βάση της εισοδηματικής κλίμακας να έχει μειωθεί κατά 6%.

Μείωση μισθών στην Αγγλία

Εξ ίσου καθαρή είναι η εικόνα για τους χαμένους και τους κερδισμένους της κρίσης και στην από δω μεριά του Ατλαντικού. Πριν απ’ όλα να σταθούμε στη χώρα που την ενώνουν τόσα πολλά πράγματα με τις ΗΠΑ αλλά την χωρίζει η γλώσσα, όπως έλεγε ο Γουίνστον Τσόρτσιλ. Στην Αγγλία (που το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε από 6% πριν την κρίση σε σχεδόν 8% τώρα) το μεγαλύτερο εργατικό συνδικάτο (TUC) εκτιμά ότι τα τελευταία πέντε χρόνια ο μέσος μισθός έχει μειωθεί κατά 6,3%, ενώ οι 4 στις 5 θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν από το 2010 είναι σε κλάδους με χαμηλές αμοιβές (Guardian Weekly, 13 Σεπτεμβρίου 2013). Ανεξάρτητη δε μελέτη που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας (με τίτλο Low Pay Britain 2013) υπογραμμίζει τους κινδύνους που δημιουργεί η διαμόρφωση ενός εργατικού δυναμικού δύο ταχυτήτων, με την ραγδαία εξάπλωση χαμηλά αμειβομένων θέσεων εργασίας, όπως χαρακτηρίζονται αυτές που πληρώνονται με τα δύο τρίτα της ακαθάριστης ωριαίας αμοιβής, η οποία ανέρχεται στις 7,44 βρετανικές λίρες. Συμπεράσματα για την επιδείνωση των εργατικών αμοιβών μετά την κρίση προσφέρει κι η εξής σύγκριση: Ενώ το 2007 το 59% των εργαζομένων σε ξενοδοχεία και εστιατόρια και το 33% των εργαζόμενων στο λιανικό εμπόριο αμείβονταν με μισθούς κάτω του ελάχιστου αναγκαίου για να ζει ένας σύγχρονος άνθρωπος, τώρα το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 68% και 39% αντίστοιχα. Από το 2007 μέχρι σήμερα έχει μειωθεί σημαντικά και το μέσο (ο διάμεσος για την ακρίβεια, όχι δηλαδή ο μέσος όρος) ωρομίσθιο, που από 8,5 βρετανικές λίρες έχει οδηγηθεί στις 8. Ψευδείς εντυπώσεις για την ευημερία ή την κατανομή των ωφελημάτων δημιουργεί επίσης κι η αύξηση του ΑΕΠ στην Αγγλία που φέτος αναμένεται να φτάσει το 2,5%. “Ελάχιστες εταιρείες προσλαμβάνουν προσωπικό παρά την αυξανόμενη εμπιστοσύνη. Τα περισσότερα κέρδη στο προϊόν φαίνεται να προέρχονται από την αυξημένη παραγωγικότητα της εργασίας”, τόνιζαν οι Financial Times σε εντιτόριαλ τους στις 7 Σεπτέβρη. Μια πιο σφαιρική κι έγκυρη εικόνα για την επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων στη γηραιά Αλβιόνα δίνει η μείωση του μεριδίου των μισθών στο εθνικό εισόδημα που από 65% το 1973 έχει φθάσει το 53% ενώ την ίδια ώρα το μερίδιο που καταλήγει σε κέρδη, μερίσματα και κεφάλαιο έχει αυξηθεί.

Εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων στη Γερμανία

Η ίδια ακριβώς εξέλιξη, με την διχοτόμηση του εργατικού δυναμικού παρατηρείται και στην Γερμανία, όπου το επίπεδο των αμοιβών βρέθηκε στο επίκεντρο της προεκλογικής αντιπαράθεσης. Η πρόταση συγκεκριμένα που τέθηκε πολλές φορές στο τραπέζι ήταν να καταργηθούν οι “μίνι – δουλειές” όπως αποκαλούνται οι κακοαμειβόμενες θέσεις εργασίας που δημιούργησε προ δεκαετίας ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, εξασφαλίζοντας στους εργαζόμενους έναν αφορολόγητο μισθό ύψους έως 450 ευρώ. Λιγότερα δηλαδή μπορεί να κερδίσει ο εργαζόμενος αν απασχολείται πολύ λίγες ώρες, όχι όμως περισσότερα! Στη θέση του δε να εισαχθεί ο ελάχιστος μισθός, όπως ισχύει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Για παράδειγμα το κόμμα της Αριστεράς ζητούσε 10 ευρώ την ώρα. Ο εκλογικός θρίαμβος της Μέρκελ και το σθένος με το οποίο υπερασπίζεται ακόμη και τώρα το SPD τα μέτρα ευελιξίας της αγοράς εργασίας (αποδεικνύοντας ότι δεν πρόκειται για μέτρα προσωρινού χαρακτήρα που θα αρθούν όταν ανακάμψει η οικονομία, όπως σχεδόν παντού λέγεται στο στάδιο της ιδεολογικής προετοιμασίας) καθιστούν βέβαιο ότι οι “μίνι δουλειές” θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Έτσι, η ατμομηχανή της Ευρώπης, η Γερμανία, έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με ένα από τελευταία της βαγόνια, την Λιθουανία: Είναι οι μοναδικές χώρες με τόσο μεγάλο ποσοστό χαμηλά αμειβομένων στο σύνολο των εργαζομένων. Στην Γερμανία ενδεικτικά το 25% κερδίζει λιγότερα από 9,54 ευρώ την ώρα. Επομένως η μείωση της ανεργίας από 7,8% το 2008 σε 5,3% τώρα δεν σημαίνει ότι αυξήθηκε το εισόδημα και το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων.

Εν κατακλείδι η κρίση άφησε τους εργαζόμενους και στα τρία κέντρα συσσώρευσης του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου (ΗΠΑ, Αγγλία, Γερμανία) πιο φτωχούς, με μικρότερους μισθούς. Αυτό προφανώς ήθελαν να πουν όσοι από το 2009 ακόμη χαρακτήριζαν την κρίση ευκαιρία…

Νέα δάνεια, νέα μέτρα λιτότητας φέρνει ο Σαμαράς (Πριν, 20 Οκτωβρίου 2013)

stour asΣε δυσθεώρητα ύψη θα φτάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος

Το ανέκδοτο με τον λαγό που καυχιόταν και διαλαλούσε στο δάσος τις …επιδόσεις του με την τίγρη μέχρι που η τελευταία τον πέτυχε στο δρόμο της για να της απολογηθεί με τη φράση “λέμε και καμιά βλακεία να περνάει η ώρα” θυμίζει η προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει την κοινωνία ότι δεν έρχονται νέα αντιλαϊκά μέτρα κι ότι κάπου εδώ τελειώνει η λιτότητα. Στην πιο πρόσφατη εκδοχή τους, οι επιδόσεις του ακατάβλητου εραστή λαγού περιγράφηκαν από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Σίμο Κεδίκογλου που απαντώντας στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα, με αφορμή την συνέντευξή του στο Σταρ, δήλωσε ότι “στις επόμενες εκλογές δεν θα υπάρχει Μνημόνιο, μιας και μέχρι τότε η κυβέρνησή μας θα έχει πετύχει την έξοδο της χώρας από αυτό”.

Η παραπάνω δήλωση συνιστούσε εξαπάτηση γιατί ακόμη κι η έξοδος από το Μνημόνιο θα είναι μια παντελώς αδιάφορη διαδικασία στον βαθμό που η λιτότητα θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς αυτό. Ακόμη δηλαδή κι αν, ως δια μαγείας, τερματίζονταν τα Μνημόνια σε 1, 2 ή 6 μήνες και παράλληλα το δημόσιο χρέος έμπαινε σε μια τροχιά μείωσης ακόμη και σε επίπεδα κάτω του 100% του ΑΕΠ μια σειρά μηχανισμοί με σημαντικότερο αυτόν που δημιούργησε το Δημοσιονομικό Σύμφωνο θα επέβαλλαν μειώσεις δαπανών ακόμη και της τάξης των 20 δισ. ευρώ ετησίως! Στην περίπτωσή μας όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα κι η εξαπάτηση της κυβέρνησης δεν εντοπίζεται μόνο στα υπονοούμενα της δήλωσης του Κεδίκογλου, αλλά ακόμη και στα λόγια του.

Διαψεύδεται η κυβέρνηση που υποσχόταν χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής

Προς επίρρωση των ζοφερών προοπτικών που άμεσα διανοίγονται ήρθαν τα όσα διαμείφθηκαν στο συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης την Δευτέρα κι επισφραγίστηκαν την Τετάρτη με την επίσκεψη στην Αθήνα του προέδρου του EuroWorking Group Τόμας Βίζερ. Στην ατζέντα υπήρχαν πολλά θέματα: από τα προαπαιτούμενα για την δόση ύψους 1 δισ. ευρώ που σχετίζονται με την διάλυση της αμυντικής βιομηχανίας, μέχρι το νέο προϋπολογισμό και το μεσοπρόθεσμο. Πρόκειται για θέματα που θα συζητηθούν ενδελεχώς κατά την άφιξη της Τρόικας στην Αθήνα στα τέλη Οκτωβρίου, αρχές Νοέμβρη. Το σημαντικότερο ωστόσο ήταν άλλο θέμα κι αφορούσε την τύχη της ελληνικής οικονομίας από το 2014, δεδομένου του κενού που θα εμφανιστεί, το οποίο περιττό να πούμε πως συνιστά μεγαλειώδη αποτυχία της Τρόικας. Ο ίδιος ο Γκεργκ Άσμουσεν το προσδιόρισε στα 5-6 δισ. ευρώ, μόνο για το δεύτερο εξάμηνο του 2014. Η γραμμή της κυβέρνησης αρχικά ήταν πως δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Τροποποιήθηκε όμως την εβδομάδα που μας πέρασε αντιτείνοντας ότι το κενό (που δεν …υπήρχε μέχρι αρχές Οκτώβρη) θα καλυφθεί με μέτρα που ήδη έχουν αποφασισθεί και δεν χρειάζονται νέα.

Η αλήθεια ωστόσο είναι τελείως διαφορετική. Με τις συναντήσεις του Βίζερ στην Αθήνα συμφωνήθηκε, “κλείδωσε” μάλιστα έλεγαν πληροφορίες από την κυβέρνηση, ένα νέο, τρίτο στη σειρά δάνειο για την Ελλάδα που θα κυμαίνεται γύρω στα 10-11 δισ. ευρώ. Με αυτό το ποσό θα καλυφθούν επιπλέον χρηματοδοτικές ανάγκες ύψους 16-17 δισ. ευρώ, με την διαφορά (5-6 δισ.) να καλύπτεται μέσω της μετακύλισης των λήξεων ελληνικών ομολόγων που διατηρούν οι 17 κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης στα χαρτοφυλάκια τους. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας η διελκυστίνδα μεταξύ ΔΝΤ (που ζητούσε νέο “κούρεμα” του ελληνικού δημόσιου χρέους για να φτάσει στα επίπεδα του 124% του ΑΕΠ το 2020 όπως ορίζει τη βιωσιμότητα) και Γερμανίας (που απέκλειε αυτή τη λύση γιατί θα σήμαινε απώλειες για τα κράτη-δανειστές της Ελλάδας) λήγει προς όφελος του Τέταρτου Ράιχ. Ως αποτέλεσμα, η δανειακή επιβάρυνση στους ώμους της ελληνικής οικονομίας θα αυξηθεί. Μπορεί οι λήξεις των ομολόγων και των δανείων να κατανέμονται πιο ορθολογικά κι οι πληρωμές να αναβάλλονται για το απώτερο μέλλον, το δημόσιο χρέος ωστόσο, ως όγκος, μεγαλώνει και, κατά τη γνώμη μας, οι αναγκαίες αποφάσεις για ένα γενναίο “κούρεμα” μετατίθενται για το απώτερο μέλλον. Εξ ίσου οδυνηρό είναι και το εναλλακτικό σχέδιο της Αθήνας που προβλέπει κάλυψη των κενών μέσω της εξόδου στις αγορές, λόγω του ότι ακόμη κι έτσι το δημόσιο χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται. Η μόνη διαφορά είναι πως κατά το σχέδιο της Τρόικας, και δη της γερμανικής της φράξιας, το νέο χρέος θα είναι υπό μορφή δανειακών συμβάσεων, ενώ κατά το σχέδιο του Σαμαρά και των Αμερικάνων θα έχει ομολογιακή μορφή.

Ταυτόχρονα όμως με την βύθιση της ελληνικής οικονομίας ακόμη πιο βαθιά στην δίνη του δημόσιου χρέους, καταποντίζονται μαζί κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις. Μια πρόγευση έδωσε το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στήριξης της περιόδου 2014-2017. Με βάση τις προβλέψεις του, οι φόροι θα αυξηθούν κατά 2,6 δισ. ευρώ και θα προέλθουν κυρίως από την έμμεση φορολογία (καύσιμα, ποτά και ΦΠΑ) και τα ανταποδοτικά τέλη των δήμων που θα αναλάβουν ακόμη πιο ενεργό ρόλο στην επιχείρηση φτωχοποίησης των πολιτών. Στο Μεσοπρόθεσμο προβλέπονται επίσης περικοπές άνω του 1 δισ. ευρώ ανά έτος για υπουργεία, δήμους, ασφαλιστικά ταμεία και νοσοκομεία. Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση που διαλαλεί δεξιά και …δεξιά ότι βγαίνουμε από το Μνημόνιο διασφαλίζει την διαιώνιση της λιτότητας, δεσμεύοντας και τις επόμενες κυβερνήσεις στην εφαρμογή μιας ακόμη πιο περιοριστικής και αντιλαϊκής πολιτικής απ’ αυτήν που επιβάλλεται σήμερα.

Οι συζητήσεις για την μορφή που θα λάβει η στήριξη της ελληνικής οικονομίας και τα νέα μέτρα που θα την συνοδεύουν θα ξεκινήσουν επίσημα με τον σχηματισμό της γερμανικής κυβέρνησης, τις επόμενες λίγες εβδομάδες δηλαδή, και θα κορυφωθούν την άνοιξη του 2014. Υπάρχει λοιπόν όλος ο απαραίτητος χρόνος ώστε να οργανωθούν οι κοινωνικές αντιστάσεις που θα ακυρώσουν το νέο γύρο επίθεσης του κεφαλαίου διεκδικώντας την διαγραφή του δημόσιου χρέους, αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις κι επιδόματα ανεργίας και επανασύσταση του καταρρέοντος κράτους πρόνοιας.

Θυσία στο βωμό της Πειραιώς οι κυπριακές τράπεζες (Unfollow, τ. 21, Σεπτέμβριος 2013)

piraeusΥπό τις χειρότερες προϋποθέσεις ξεκινούν τον Νοέμβριο, όπως μαρτυρούν όλες οι ενδείξεις, οι νέες προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού, με την προοπτική μιας δίκαιης λύσης που θα κινείται στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ και θα αναγνωρίζει τον παράνομο χαρακτήρα της τουρκικής εισβολής, κατοχής και του μετέπειτα εποικισμού να συνθλίβεται σε δύο Συμπληγάδες. Από την μια του ενδοτισμού του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη (ταυτισμένου με την πολιτική του πορεία όσο κι η θεά του έρωτα, Αφροδίτη, με την μεγαλόνησο) όπως επιβεβαιώθηκε μόλις πρόσφατα με το θέμα της Αμμοχώστου, κι από την άλλη της οικονομικής κρίσης που, προς διάψευση των ποικίλων θεωριών success story κυπριακής εκδοχής, έξι μήνες μετά την ιστορική απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, βαθαίνει και μάλιστα επικίνδυνα.

Την ώρα μάλιστα που φουντώνει η φιλολογία για την καθιέρωση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Κύπρο, εν είδει παρηγοριάς και προς διασκέδαση των αλγεινών εντυπώσεων που δημιουργεί η ακολουθούμενη πολιτική που έχει εκτινάξει την ανεργία στο 30%, νέα μέτρα λιτότητας είναι προ των πυλών: Περαιτέρω μείωση των κοινωνικών παροχών, εστιασμένη σε παιδεία και υγεία, νέα μείωση των συντάξεων στο δημόσιο κατά 3%, περαιτέρω αύξηση του ΦΠΑ κατά 1 μονάδα κι επιπλέον αύξηση των εισφορών στο ταμείο κοινωνικής ασφάλισης κατά 1 μονάδα. Κι αυτός είναι ο λογαριασμός πριν την προγραμματισμένη επίσκεψη της Τρόικας στις 13 Σεπτέμβρη, οπότε ο έλεγχος της αναμένεται να δώσει το πράσινο φως για την εκταμίευση της δόσης των 1,5 δις. ευρώ που θα κατευθυνθεί στις συνεργατικές τράπεζες σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παραμείνουν ζωντανές, που θυμίζει το στίχο του τραγουδιού «να σώσουμε ο,τιδήποτε κι αν σώζεται».

 

Χρηματοπιστωτικός Αττίλας

Γιατί, οι τράπεζες που έπρεπε να σωθούν, η Κύπρου κι η Λαϊκή, θυσιάστηκαν άδοξα στο βωμό του ευρώ και της ΕΕ. Με το πέρασμα του χρόνου μάλιστα αποδεικνύεται ότι όχι μόνο «έπρεπε» αλλά επιπλέον ήταν και τεχνικά, δυνατό. Μπορούσαν να σωθούν, αν ο πλημμυρισμένες από απαξιωμένα ομόλογα κυπριακές τράπεζες, χρησιμοποιούσαν σαν σωσίβια τα υποκαταστήματα τους στην Ελλάδα, που έχαιραν άκρας – χρηματοοικονομικής – υγείας. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά με τα υποκαταστήματα της Κύπρου και της Λαϊκής (CPB) στην Ελλάδα πράγματι να χρησιμοποιούνται σαν σωσίβια όχι όμως για την διάσωση των μητρικών τους, αλλά για την διάσωση της Τράπεζας Πειραιώς, με αποτέλεσμα ο όμιλος του Μιχ. Σάλα με την προσάρτηση των δύο αυτών αλυσίδων, που αποφασίστηκε σε ένα επίπεδο πέρα για πέρα …τεχνοκρατικό, νύχτα και στο σπίτι του Αντ. Σαμαρά με την παρουσία και την έγκριση των Βαγγ. Βενιζέλου, του Φ. Κουβέλη και του Γ. Στουρνάρα, να δέχεται κατ’ αυτόν τον τρόπο εκείνη την κρίσιμη ώθηση που του εξασφαλίζει την πολυπόθητη κερδοφορία, περνώντας τη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. Στο περίπλοκο και αδιαφανές περιβάλλον που δημιουργούσε στην Ελλάδα την άνοιξη του 2013 η επιτάχυνση των προσπαθειών ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, ο θάνατος των κυπριακών τραπεζών ήταν «καλός» (όπως με την αρχαιοελληνική σημασία χαρακτηριζόταν το τέλος όσων επέλεγαν να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια στο άνθος της ηλικίας τους και στο αποκορύφωμα της ρώμης τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον ήρωα της Τροίας, Αχιλλέα) αποκλειστικά και μόνο για τον Μιχάλη Σάλα. Οι κυπριακές τράπεζες θυσιάστηκαν …νέες και ωραίες, στα πρότυπα του «κακού» θανάτου της Ιφιγένειας, στο βωμό της Πειραιώς. Έτσι φτάνουμε στις 22 Μαΐου 2013 ο όμιλος της Πειραιώς να δημοσιοποιεί κέρδη για το πρώτο τρίμηνο του 2013 ύψους 3,6 δισ. ευρώ, με τα 3,2 δις. να προέρχονται από τις κυπριακές τράπεζες, ενώ μόλις ένα χρόνο πριν, τον πρώτο τρίμηνο του 2012, ο όμιλος εμφάνισε ζημιές που ανέρχονταν σε 0,2 δις. ευρώ. Ενδεικτικά στοιχεία του ετεροβαρούς και επιζήμιου χαρακτήρα της συμφωνίας είναι πρώτο ότι η πώληση ολοκληρώθηκε με διάταγμα του κυπριακού υπ. Οικονομικών, κατόπιν της άρνησης των στελεχών των κυπριακών τραπεζών να υπογράψουν την επίμαχη συμφωνία (κάτι που δεν φανταζόμαστε να έγινε λόγω πατριωτισμού) κι επίσης το γεγονός ότι το κείμενο της συμφωνίας παραμένει άφαντο. Ούτε οι κύπριοι βουλευτές δεν το έχουν πάρει στα χέρια τους παρά τα επίμονα αιτήματά τους, με αποτέλεσμα να οργιάζουν στο νησί οι φήμες για ρήτρες μελλοντικών υποχρεώσεων που ενδέχεται να δημιουργήσουν νέα βάρη.

Ο Μιχάλης Σάλλας κι η Τράπεζα Πειραιώς όμως δεν βαρύνονται μόνο με μια λεόντεια συμφωνία κατάσχεσης, στην πραγματικότητα, των κυπριακών τραπεζών που ισοδυναμεί με χρηματοπιστωτικό Αττίλα κι ουδέποτε θα ολοκληρωνόταν αν δεν είχε την έγκριση της κυβέρνησης Αναστασιάδη, που είναι εξ ίσου συνένοχη με την κυβέρνηση Σαμαρά. Καταγγελίες που έγιναν στην κυπριακή Βουλή αρχές Ιούνη επισημοποίησαν φήμες βάσει των οποίων ο επικεφαλής της Πειραιώς οφείλει στο νέο του απόκτημα 112 εκ. ευρώ από δάνεια που είχε χορηγήσει η Μαρφίν (πριν ενσωματωθεί στην Λαϊκή κι όσο τελούσε υπό την «χρηστή» διοίκηση του Βγενόπουλου) σε 3 εταιρείες συμφερόντων Σάλλα! Υπ’ αυτό το πρίσμα το πραγματικό τίμημα εξαγοράς των κυπριακών τραπεζών ήταν σημαντικά υποδεέστερο του επισήμου, ύψους 524 εκ. ευρώ.

Εν είδει παρενθέσεως κι ερχόμενοι στα οικεία κακά οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο επικεφαλής της Πειραιώς χωρίς να διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες με τις μεθόδους του επιχειρηματία Δαυίδ (και μέλους της Μπίλντεμεργκ) που μόλις πρόσφατα προκάλεσαν έναν άλλον «κακό» θάνατο, της αρτοβιομηχανίας Κατσέλης. Θέμα χρόνου ήταν, άλλωστε. Η προαναγγελία είχε γίνει από την στιγμή που ο Δαυίδ εξαγόραζε την Κατσέλης μέσω της Αλλατίνης, η οποία γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό φορτώθηκε με δάνεια. Και στη συνέχεια η υπερδανεισμένη Αλλατίνη που ήδη τρέκλιζε κάτω από τα βάρος των τραπεζικών χρεών ενοποιήθηκε με την Κατσέλης, καταφέρνοντας το απίστευτο: η εταιρεία – στόχος εξαγοράς να πληρώσει η ίδια για την εξαγορά της. Μέχρι που η Κατσέλης χρεοκόπησε λόγω των χρεών της, ο Δαυίδ ορίστηκε πρόεδρος της Eurobank, οι εργαζόμενοι έμειναν άνεργοι κι η κοινωνία στερήθηκε μιας καθόλα απαραίτητης βιομηχανίας που μπορούσε, σε ένα ολότελα διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο, να μετριάσει το πρόβλημα της πείνας. Δεν παρήγαγε φυμέ τζάμια ή μεταξωτά εσώρουχα διάολε, ψωμί παρήγαγε σε μια Ελλάδα που λιμοκτονεί…

 

Επιστροφή της Αμμοχώστου;

Η οικονομική ερήμωση της Κύπρου συμπληρώνεται κι από μια αρνητική εξέλιξη στο επίπεδο των διαπραγματεύσεων για την επανένωση του νησιού, που κάθε άλλο παρά εφησυχασμό προκαλεί. Συγκεκριμένα, η πρωτοβουλία της κυβέρνησης Αναστασιάδη να ανοίξει το θέμα της επιστροφής της Αμμοχώστου δεν προοιωνίζεται τίποτε θετικό από τη στιγμή που είναι ορατός ο κίνδυνος τα ανταλλάγματα να είναι δυσβάσταχτα περιλαμβάνοντας ένα ασαφές καθεστώς διοίκησης της Αμμοχώστου που στην πράξη θα υπάγεται στο ψευδοκράτος, άδεια διέλευσης του αγωγού φυσικού αερίου από τα ελεύθερα εδάφη και άδεια λειτουργίας του αεροδρομίου Τύμπου ή/και του λιμανιού της Αμμοχώστου που θα επιλύσει το υπ’ αριθμόν ένα πρακτικό πρόβλημα του ψευδοκράτους: αυτό του λεγόμενου αποκλεισμού. Οι κίνδυνοι για την Κυπριακή Δημοκρατική που δημιουργούνται από την ξαφνική πρωτοβουλία της κυβέρνησης Αναστασιάδη να ανοίξει το θέμα της Αμμοχώστου είναι τόσο σοβαροί σε βαθμό να απειλούν μια συνολική λύση στα πρότυπα του διχοτομικού σχεδίου Ανάν που είναι στα σκαριά όπως έδειξε κι η επίσκεψη του Σαμαρά στην Ουάσινγκτον, ώστε μέχρι κι ο ειδικός αντιπρόσωπος του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ κράτησε αποστάσεις, για να διαφυλάξει το όποιο κύρος του έχει απομείνει και το οποίο σύντομα θα χρειασθεί… 

Εκτός ελέγχου το δημόσιο χρέος, νέα μέτρα εν όψει (Πριν, 13 Οκτωβρίου 2013)

SAM STOURNΑν ένας ανυποψίαστος αναγνώστης διαβάσει τις πρώτες σελίδες από το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού νομίζει ότι ζει σε μια χώρα οικονομικό παράδεισο. Λέει κατά λέξη: “Το 2013, σε συνέχεια και ως αποτέλεσμα των μεγάλων θυσιών της Ελληνικής κοινωνίας, η ύφεση επιβραδύνεται σημαντικά και αναθεωρούνται επί τα βελτίω οι αρχικές εκτιμήσεις, η αυξητική δυναμική της ανεργίας ανακόπτεται και επιτυγχάνονται οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής, καθιστώντας εφικτή την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος στο τέλος του έτους. Συγκεκριμένα, το εν λόγω πλεόνασμα” συνεχίζει η εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού “εάν εξαιρεθεί η επίδραση της ύφεσης” (και γιατί να μην εξαιρεθεί μπορεί να προσθέσει κανείς, σιγά το πράγμα άλλωστε να μειώνεται το ΑΕΠ κατά 21,5% επί 6 συναπτά έτη, είναι κάτι που συμβαίνει τόσο συχνά στην παγκόσμια οικονομία…) “εκτιμάται ότι θα είναι το υψηλότερο μεταξύ όλων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, καθώς, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το κυκλικά διορθωμένο πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας εκτιμάται ότι θα ανέλθει στο 6,3% του ΑΕΠ, έναντι 1,7% στην Ευρωζώνη”. Θα τρώνε τη σκόνη μας οι κουτόφραγκοι, οι οποίοι πρέπει να μας ζηλεύουν ακόμη και για τις επιδόσεις στην εξέλιξη του δημόσιου χρέους!

Διαβάστε τι γράφουν οι ξετσίπωτοι ψεύτες του Σαμαρά: “Οι σημαντικές αυτές εξελίξεις αποδεικνύουν ότι η σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας, που προβλέπει το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής, βαθμιαία επιτυγχάνεται, ενώ ανεκόπη και η εκρηκτική πορεία της αύξησης του δημόσιου χρέους. Παρά το γεγονός ότι το 2013 αναμένεται προσωρινή αύξηση του δημόσιου χρέους (λόγω κυρίως της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και της συνεχιζόμενης ύφεσης), ο ρυθμός μεταβολής του προβλέπεται ότι θα αρχίσει να φθίνει μεσοπρόθεσμα από το 2014 και έπειτα”. Τέρμα οι ταλαιπωρίες που υπομείναμε με το δημόσιο χρέος, μπορεί κάλλιστα να υποθέσει κανείς διαβάζοντας τις παραπάνω ανοησίες!

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι οδυνηρή και αποκαλύπτεται λίγες σελίδες παρακάτω όπου περιγράφεται η ανεξέλεγκτη πορεία του δημόσιου χρέους. Συγκεκριμένα το δημόσιο χρέος από 299,69 δισ. ευρώ (129,7% του ΑΕΠ) το 2009, έφτασε το 2012 τα 303,92 δισ. ευρώ (156,9% του ΑΕΠ) και φέτος, το 2013, θα φτάσει τα 321 δισ. (175,5% του ΑΕΠ). Όλα τα υπόλοιπα είναι γελοιότητες πολιτικών απατεώνων που ακολουθώντας τα χνάρια του Γιωργάκη και του τραπεζίτη Παπαδήμου στηρίζονται στα ψέμματα. Το σημαντικότερο, είναι μια επίπλαστη εικόνα που επιχειρεί να κρύψει κάτω από το χαλί την παταγώδη αποτυχία όλων των πολιτικών που έχουν μέχρι σήμερα εφαρμοστεί για να μειώσουν το χρέος.

Την δραματική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί με επίκεντρο το δημόσιο χρέος μας υπενθύμισε μια μέρα μετά η έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα το Γραφείο προϋπολογισμού του κράτους, που υπάγεται στη Βουλή, με τίτλο “το δημόσιο χρέος μετά το τέλος του Μνημονίου (2014)”. Το συμπέρασμά της είναι πως το χρέος είναι εκτός ελέγχου με αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα να πρέπει να ληφθούν οδυνηρά μέτρα. Κι ας διαβεβαιώνει η κυβέρνηση για το αντίθετο. Αναφέρει κατά λέξη η έκθεση: “Από το β΄ εξάμηνο 2014” οπότε λήγει το Μνημόνιο και σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα τελειώνει η “περίοδος των παθών” για την ελληνική κοινωνία “οι πόροι που διαθέτει η χώρα δεν θα επαρκούν για να καλύψει τις υποχρεώσεις προς πληρωμή των τόκων για τα δάνεια που έχει λάβει. Ειδικότερα, δεν θα επαρκεί το πρωτογενές πλεόνασμα (= περίσσευμα φόρων πάνω από τις δαπάνες) για την πληρωμή των τόκων. Το ΔΝΤ προβλέπει ένα δημοσιονομικό κενό, όπως ορίζεται η διαφορά μεταξύ τόκων και πρωτογενούς πλεονάσματος, 4,4 δισ. ευρώ προς τα τέλη 2014 και επιπλέον 6,5 δισ.ευρώ το 2015, συνολικά 11 δισ. ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι το κενό είναι μικρότερο, ελπίζοντας ότι θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2,8 δισ.ευρώ. Όπως και να διαμορφωθεί τελικά, το «κενό» θα πρέπει να καλυφθεί, πράγμα που μπορεί να γίνει με νέο δανεισμό, μείωση των επιτοκίων και νέα μέτρα ή με ένα συνδυασμό όλων αυτών. Ας προσθέσουμε ότι το «κενό» διευρύνεται αν προσθέσουμε τις δαπάνες πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρεών. Η Ελλάδα δεν θα είναι εύκολο να δανεισθεί με λογικούς όρους από τις αγορές για να καλύψει το κενό αυτό, δηλαδή να πληρώσει τους τόκους και να αποπληρώσει ληξιπρόθεσμα δάνεια. Μια συμφωνία για νέα δάνεια στήριξης ή και άλλες διευκολύνσεις (μείωση επιτοκίων κλπ) είναι η πιθανότερη λύση”.

Αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις πρόσφατες δηλώσεις του Μάριο Ντράγκι, προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ότι οποιοσδήποτε νέος δανεισμός θα συνοδευτεί από νέο μνημόνιο τότε γίνεται πασιφανές, κι από επίσημα έγγραφα, ότι ένα νέο Μνημόνιο που θα περιλαμβάνει περικοπές κοινωνικών δαπανών και νέους φόρους είναι προ των πυλών! Δηλώνοντας επομένως η κυβέρνηση ότι δεν επίκεινται νέα μέτρα μάς κοροϊδεύει. Το επιβεβαίωσε μάλιστα κι έκθεση του ΔΝΤ που δόθηκε στην δημοσιότητα πριν λίγες μέρες όπου αναφέρεται πως περαιτέρω προσαρμογή μέχρι το 2016 θα απαιτήσει επιπρόσθετα μέτρα περιλαμβανομένων φορολογικών εσόδων!

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ: Πραγματική η μείωση στους μισθούς, πλασματικό το πλεόνασμα

Η εκτόξευση του δημόσιου χρέους τα επόμενα χρόνια θα συνοδευτεί από μια εκροή ιλιγγιωδών ποσών με τα οποία η χρεοκοπημένη Ελλάδα θα γεμίζει τα ταμεία των πιστωτών. Συγκεκριμένα για φέτος και τον επόμενο χρόνο προβλέπεται ότι μόνο για τόκους θα δοθούν 6,1 δισ. και 6,15 δισ. ευρώ αντίστοιχα. Ποσά που αντιστοιχούν στο 3,3% και 3,4% του ΑΕΠ, αντίστοιχα.

Οι πληρωμές για τόκους θα προκύψουν από την σημαντική συρρίκνωση των κονδυλίων για μισθούς και συντάξεις κι επιπλέον για κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη που προβλέπονται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού. Συγκεκριμένα για μισθούς και συντάξεις ενώ το 2012 είχαν δοθεί 20,51 δισ. ευρώ, το 2013 εκτιμάται ότι το σχετικό κονδύλι θα μειωθεί στα 18,54 δισ. και για το 2014 ο προϋπολογισμός αναφέρει 18,41 δισ. ευρώ. Ακόμη μεγαλύτερη μείωση θα υποστούν τα κονδύλια που αφορούν την κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη. Από 17,13 δισ. ευρώ το 2012 θα μειωθούν στα 13,27 δισ. το 2014. Η μείωση που θα επέλθει θα είναι 10,23% για τους μισθούς, ως αποτέλεσμα των απολύσεων, και 22,5% για τα κονδύλια της κοινωνικής πολιτικής.

Αντίθετα, ωστόσο, με τις δαπάνες για μισθούς και κοινωνική πολιτική, όπου οι περικοπές είναι πέρα για πέρα πραγματικές, το δημοσιονομικό πλεόνασμα είναι κατά κοινή ομολογία ανύπαρκτο και προϊόν λογιστικών απατών. Για την δημιουργία του επιστρατεύτηκαν τα κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα που επέστρεψαν οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης, η μη επιστροφή φόρων κι η “εξαφάνιση” κονδυλίων του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Τα “μαγειρέματα” του υπουργείου Οικονομικών είναι γνωστά στην Τρόικα που τα δέχεται αδιαμαρτύρητα έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα αναδιάρθρωση το 2014, που πιθανά θα πάρει την μορφή νέου δανείου, με το οποίο θα αντιμετωπιστούν τα χρηματοδοτικά κενά. Αυτό προέβλεπε η απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών του Νοεμβρίου του 2012. Το νέο δάνειο όμως θα βυθίσει την Ελλάδα στην υπερχρέωση, μετατρέποντας την κρίση σε ισόβια. Γι’ αυτό μοναδική λύση είναι η διαγραφή του χρέους που δεν θα γίνει φυσικά με όρους πιστωτών…