Home » 2013 » July

Monthly Archives: July 2013

Έφοδο εφορίας και αρπακτικών στην ιδιωτική περιουσία (Πριν, 28 Ιουλίου 2013)

spitiaΝέος γύρος εξαθλίωσης με μαζικούς πλειστηριασμούς σπιτιών και εξώσεις

Νέος κύκλος αίματος ανοίγει από Σεπτέμβρη για τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα στην Ελλάδα. Βασικό χαρακτηριστικό της νέας επίθεσης, που θα επιδεινώσει απότομα τους όρους ζωής και την κοινωνική τους θέση, θα είναι η βίαιη αρπαγή της ιδιωτικής τους περιουσίας. Μέχρι στιγμής τα τεράστια νέα βάρη που έχει προκαλέσει η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και η εκτίναξή του τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει αναμφισβήτητα να επιδεινώσει την εισοδηματική κατάσταση της πλειοψηφίας όπως μαρτυρούν δια γυμνού οφθαλμού πολλά στοιχεία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μένοντας στα πιο πρόσφατα ξεχωρίζουμε τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την επεξεργασία των φορολογικών δηλώσεων βάσει των οποίων το δηλωθέν εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων το 2012 μειώθηκε κατά 18,3% ως προς το 2011 ενώ την ίδια στιγμή η φορολογική τους επιβάρυνση αυξήθηκε κατά 52%. Η επιδείνωση της θέσης της εργατικής τάξης υπογραμμίζεται κι από τα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας βάσει των οποίων κατά το πρώτο τρίμηνο του 2013 το διαθέσιμο εισόδημα μειώθηκε κατά 6,2% (σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους) λόγω της πτώσης των αποδοχών των εργαζομένων, που μειώθηκαν κατά 11,1% και της πτώσης των κοινωνικών παροχών, κατά 11,7%. Η συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών, που από Σεπτέμβρη θα γνωρίσει νέες δόξες, επισημαίνεται κι από έκθεση του ΟΟΣΑ όπου αναφέρεται ότι την τελευταία 5ετία η Ελλάδα είναι πρωταθλητής (σε σχέση με άλλες χώρες του ΟΟΣΑ) στη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους καθώς οι κοινωνικές παροχές μειώθηκαν από 24% του ΑΕΠ το 2009 στο 22% το 2013.

Παρότι ωστόσο οι κοινωνικές παροχές μειώθηκαν, τα φορολογικά βάρη εκτοξεύθηκαν, η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη και οι μισθοί καταβαραθρώθηκαν (42% συρρίκνωση μισθών στις μικρές επιχειρήσεις καταγράφει η εξαμηνιαία έκθεση οικονομικής συγκυρίας της Εθνικής Τράπεζας), η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων παρέμεινε κατά βάση άθικτη. Εξαίρεση σίγουρα αποτελεί το μικρό εμπόριο, όπου ο τζίρος με βάση την ίδια έκθεση της Εθνικής μειώθηκε σωρευτικά κατά 50% τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας στο κλείσιμο χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, προς όφελος φυσικά των μεγάλων και δη των πολυεθνικών. Το ποσοστό ιδιοκατοίκησης ωστόσο, που εξακολουθεί να είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη ξεπερνώντας το 80%, έμεινε άθικτο όπως και η κατοχή γης στην ύπαιθρο, σε βάρος της κινητής περιουσίας (πχ καταθέσεις) που θυσιάστηκε, λειτουργώντας σαν απορροφητήρας κραδασμών, στο βωμό διατήρησης της ακίνητης περιουσίας. Έτσι η κατανομή της ακίνητης περιουσίας εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να είναι περισσότερο «δημοκρατική», διατηρώντας τα γνωρίσματα που είχε πριν την λυσσαλέα επίθεση του κεφαλαίου όπως ξεδιπλώθηκε την τελευταία 4ετία. Αυτό ακριβώς είναι που θα αλλάξει απότομα τους επόμενους μήνες. Η ιδιωτική περιουσία θα βρεθεί στο κέντρο μιας συνδυασμένης επίθεσης του κράτους και του ιδιωτικού κεφαλαίου. Το ελληνικό δημόσιο, αρωγός και εγγυητής κατά το παρελθόν του κάθε «νοικοκύρη», θα μετατραπεί σε εκτελεστή της ιδιωτικής περιουσίας δίνοντας αρχικά το πράσινο φως στις εφορίες για να προχωρούν σε συντηρητικές κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων προσώπων με φορολογικές εκκρεμότητες, για ποσά που υπερβαίνουν ακόμη και τα 1.000 ευρώ. Πρόκειται για δυνατότητα που κατοχυρώθηκε με κάθε επισημότητα στο άρθρο 46 του φορολογικού νόμου που ψηφίσθηκε την Πέμπτη. Οι διευκρινίσεις του υφυπουργού Οικονομικών Γ. Μαυραγάνη ότι δεν πρόκειται να θιχτεί «η πλατιά μάζα» των φορολογουμένων ακόμη κι η επαναδιατύπωση του επίμαχου άρθρου δεν πείθουν για τις αγαθές προθέσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που λειτουργεί σαν άβουλο όργανο των πιστωτών.

Στο στόχαστρο κυβέρνησης και τραπεζών μπαίνει η ιδιωτική κατοικία

Το κράτος θα σημάνει την λήξη μιας ολόκληρης περιόδου κατά την οποία οι κοινωνικές συμμαχίες του κεφαλαίου στηρίχθηκαν στην «κοινωνικοποίηση» της ιδιοκτησίας και δη της κατοικίας μέσω επίσης της μη ανανέωσης της προστασίας που εξακολουθεί να χαίρει η πρώτη κατοικία με το νόμο Κατσέλη για μετά τις 31.12.2013. Να θυμίσουμε ότι η Τρόικα από πέρυσι πίεζε για να αρχίσουν οι κατασχέσεις κατοικιών. Όμως, όχι μόνο το 2012 αλλά ακόμη και το πρώτο εξάμηνο του 2013 οι κατασχέσεις μπορούσαν να περιμένουν λόγω του ότι δεν είχε ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Πλέον όμως ο τραπεζικός χάρτης ξανασχεδιάστηκε, στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του. Η ολοκλήρωση των ελέγχων της Blackrock στις ελληνικές τράπεζες στο επόμενο δίμηνο το μόνο που θα βγάλει μετά βεβαιότητας είναι σοβαρή πίεση για να τελειώνουν πια με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, η αξία των οποίων ανέρχεται σε 57 δισ. ευρώ. Αυξάνουν μάλιστα με ραγδαία ταχύτητα. Από 14,7% του συνόλου τον Σεπτέμβριο του 2011 (με τα μη εξυπηρετούμενα στα καταναλωτικά να φτάνουν το 26,4%, στα επιχειρηματικά το 13% και στα στεγαστικά το 14%), έφτασαν το 21,4% τον Ιούνιο του 2012 (35,7% στα καταναλωτικά, 19,6% επιχειρηματικά και 19,9% στεγαστικά) και 27,8% τον Μάρτιο του 2013 (42,4% καταναλωτικά, 22,9% επιχειρηματικά και 27,5% στεγαστικά). Η συνέχεια μάλιστα αναμένεται εξ ίσου δραματική, λόγω του ότι οι τραπεζικές καταθέσεις έχουν εξαντληθεί και κάθε λογής αποθέματα έχουν τελειώσει, ενώ η ανεργία αυξάνεται.

Εντελώς, μα εντελώς …τυχαία σε αυτή την συγκυρία έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα κεφάλαια – γύπες (distress funds) που εξειδικεύονται στην αγορά «κόκκινων δανείων» από τις τράπεζες, τα οποία θα αγοράσουν μη εξυπηρετούμενα δάνεια στο 50% ακόμη και στο 20% της αρχικής τους αξίας, ελαφρύνοντας τους ισολογισμούς των τραπεζών. Το νέο τους …απόκτημα πιθανότατα θα καταλήξει στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες διαχείρισης ακίνητης περιουσίας (πχ Remax) που τότε θα υποβάλουν μια πολύ, πολύ …συμφέρουσα πρόταση σε καθέναν από τους 300.000 δανειολήπτες που καθυστερούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους: Να υπογράψουν μια συμφωνία πώλησης και επαναμίσθωσης (sale and lease back). «Τόσες χιλιάδες επιχειρήσεις που το κάνουν συστηματικά τα τελευταία χρόνια δεν ξέρουν;» θα είναι το συντριπτικό τους επιχείρημα… Έτσι, το σπίτι θα περάσει στους μεγάλους ιδιοκτήτες και διαχειριστές ακίνητης περιουσίας κι ο δανειολήπτης θα έχει μετατραπεί σε νοικάρη, πληρώνοντας όμως ένα μίσθωμα σημαντικά υψηλότερο αυτού που επικρατεί στην αγορά. Κι αν αδυνατεί τότε …έξωση και πλειστηριασμός!

Το σχέδιο της κυβέρνησης θα αλλάξει άρδην τις κοινωνικές ισορροπίες στην Ελλάδα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα δημιουργήσει δεκάδες χιλιάδες άστεγους και απόγνωση σε χιλιάδες οικογένειες φτωχών και ανέργων. Αν το επιτρέψουμε φυσικά… 

Επιχείρηση “union-busting”: Τσακίστε τα συνδικάτα! (Επίκαιρα 18-24/7/2013)

KXLRallyDCΜια παλιά τακτική έχει κάνει ξανά την εμφάνισή της στον επιχειρηματικό κόσμο των Ηνωμένων Πολιτειών την τελευταία διετία: η αμφισβήτηση των εργατικών συνδικάτων με επιθετικό τρόπο. Union-busting αποκαλείται στην καθημερινή γλώσσα ή, με άλλα λόγια, τσάκισμα των συνδικάτων. Ως πρακτική των επιχειρήσεων, με στόχο να θωρακίσουν την θέση τους έναντι της εργατικής πλευράς, δεν είναι καινούργια. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που η εργοδοσία διέλυσε τα συνδικάτα αξιοποιώντας «επαγγελματικές μεθόδους», προσλαμβάνοντας για παράδειγμα εξειδικευμένες εταιρείες που είχαν αναπτύξει προχωρημένη «τεχνογνωσία» σε αυτό το θέμα, παραβιάζοντας έτσι το σύνταγμα, την εργατική νομοθεσία ακόμη και την παγκόσμια διακήρυξη των ανθρώπινων δικαιωμάτων που κατοχυρώνει στο άρθρο 22 το δικαίωμα δημιουργίας και συμμετοχής σε συνδικάτα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η τακτική του τσακίσματος των συνδικάτων κάνει μαζικά την εμφάνισή της στις ΗΠΑ την δεκαετία του ’30. Η βαθιά οικονομική κρίση των αρχών της δεκαετίας που περιορίζει τις δυνατότητες των επιχειρήσεων να ικανοποιήσουν τις εργατικές διεκδικήσεις για υψηλότερες αμοιβές από την μια μεριά σε συγκερασμό με την άνοδο των εργατικών διεκδικήσεων, λόγω πείνας, δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα ώστε η απάντηση των επιχειρήσεων να φύγει από το ερασιτεχνικό και να περάσει σε ένα ανώτερο πολύ πιο βίαιο επίπεδο. Ως πρακτική γενικεύεται την πρώτη μεταπολεμική περίοδο στο πλαίσιο του Μακαρθισμού και των αντικομμουνιστικών διώξεων, οπότε το περιρρέων ιδεολογικό κλίμα στην άλλη μεριά του Ατλαντικού βοηθάει στην ενοχοποίηση και ποινικοποίηση κάθε εργατικής διεκδίκησης ως αντι-αμερικάνικης και υπονομευτικής ενέργειας.

Την δεκαετία του 1940, ενδεικτικά, δημιουργείται η πρώτη εταιρεία που αναλάμβανε επίσημα εκ μέρους της εργοδοσίας, ως εξωτερικός συνεργάτης, αυτό το έργο. Είναι περιττό να ειπωθεί πως σε κάθε τέτοια επίσημη, δημόσια εταιρεία αντιστοιχούσε πλήθος άλλων που λειτουργούσαν με μεθόδους οργανωμένου εγκλήματος. Η εταιρεία αυτή ήταν η LRA ή Labor Relations Associations με έδρα (ποια άλλη πόλη από…) το Σικάγο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 είχε 400 πελάτες μεγάλες ως επί το πλείστον επιχειρήσεις, ενώ μεταξύ 1949 και 1956 κέρδισε 2,5 εκ. δολ. παρέχοντας συμβουλές για την διάλυση των συνδικάτων. Η δημόσια κατακραυγή για τις σκοτεινές μεθόδους που χρησιμοποιούσε έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε το 1957 ξεκίνησε έρευνα η ίδια η αμερικάνικη Γερουσία για την δράση της. Η εξεταστική επιτροπή που συγκροτήθηκε (κι έμεινε γνωστή από το όνομα του επικεφαλής της ΜακΚλέλαν) κατέληξε σε έναν ποταμό κατηγοριών εναντίον της και αποκαλύψεων. Η εταιρεία που έκανε επάγγελμα την διάλυση των συνδικάτων παραβίαζε συστηματικά την εργατική νομοθεσία, οργάνωνε νοθείες στις αρχαιρεσίες των εργατικών συνδικάτων, προέβαινε ακόμη και σε εξαγορές ή εκβιασμούς συνδικαλιστών για να τους αναγκάσει να σταματήσουν την δράση τους. Μέρος από την πλούσια αυτή εμπειρία ενσωματώθηκε σε ένα βιβλίο 292 σελίδων που έγραψε κι εξέδωσε ο ιδρυτής της LRA Νάθαμ Σέφερμαν, με τίτλο Man in the Middle, το 1961 όπου φυσικά περιγράφονται οι πιο νόμιμες και επιστημονικές μέθοδοι για την διάλυση των εργατικών σωματείων. Άλλες πρακτικές όπως αυτές που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον την δεκαετία του ’30 από τον τότε διοικητή του FBI Έντγκαρ Χούβερ περιλαμβάνοντας ακόμη και την αξιοποίηση παράνομων ενεργειών όπως εκβιασμοί ή μέθοδοι προσωπικής εξόντωσης συνδικαλιστών με βάση χρέη στην εφορία ή προσωπικά τους μυστικά για εξωσυζυγικές σχέσεις, ουδέποτε αποτυπώθηκαν στις σελίδες ενός βιβλίου αποτελούν όμως κοινή παράδοση που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα συμπληρώνοντας κάθε αντισυνδικαλιστικό …μάνιουαλ.

Απόλυση απεργών

Με την πάροδο του χρόνου το union-busting γνώρισε νέες δόξες από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν που απέλυσε 11.345 απεργούς ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας τον Αύγουστο του 1981 και διέλυσε το συνδικάτο τους (PATCO), αφού πρώτα χαρακτήρισε την απεργία τους παράνομη, και την Μάργκαρετ Θάτσερ που δεν έκρυψε το μίσος της κατά των συνδικάτων. Ένα από τα κορυφαία και πιο πρόσφατα περιστατικά διάλυσης συνδικάτων στην Αγγλία θεωρείται η απόλυση το 2005 σχεδόν 600 απεργών της Gate Gourmet που δραστηριοποιούταν στο αεροδρόμιο του Λονδίνου Χίθροου. Η ιδέα της «γροθιάς στο μαχαίρι» ανήκε στην Marshall James που δραστηριοποιείται ως ανεξάρτητος σύμβουλος επιχειρήσεων παρέχοντας την τεχνογνωσία της σε θέματα εργασιακών σχέσεων, όπως (πολύ …κομψά ομολογουμένως) περιγράφει η ιστοσελίδα της.

Σήμερα, εκ πρώτης όψεως η σχεδόν περιθωριακή επιρροή των συνδικάτων στις ΗΠΑ δεν δικαιολογεί το μένος εναντίον τους. Ενώ το 1950 ανήκε σε συνδικάτα το 35% των εργαζομένων και το 1970 το 25%, σήμερα η «συνδικαλιστική πυκνότητα» εκτιμάται στο 12%, με την πλειοψηφία μάλιστα των συνδικαλισμένων να προέρχεται από τον δημόσιο τομέα. Στον ιδιωτικό τομέα ο συνδικαλισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος κι όπου υφίσταται, όπως για παράδειγμα στην αυτοκινητοβιομηχανία, έχει πάψει να είναι συνδεδεμένος με σοβαρές απολαβές ή συγκρούσεις με την εργοδοσία.

Παρόλα αυτά εδώ και δύο χρόνια ο συνδικαλισμός στις ΗΠΑ βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο. Αφορμή στάθηκαν οι επιτυχημένες απεργίες που οργανώθηκαν σε κρίσιμες πολιτείες των ΗΠΑ την τελευταία διετία (Ουισκόνσιν, Ιλινόις, κ.α.) ενάντια στις περικοπές κοινωνικών δαπανών, ενώ αιτία ήταν η βαθιά οικονομική κρίση, που ξέσπασε το 2008, με επίκεντρο την αγορά υποβαθμισμένων στεγαστικών δανείων. Όπως συνέβη τη δεκαετία του ’30 έτσι και σήμερα, η προσπάθεια των επιχειρήσεων αλλά και του δημόσιου τομέα να αντιμετωπίσουν την κρίση μέσα από τον ακρωτηριασμό παροχών και δικαιωμάτων συνοδεύεται από μια προσπάθεια αναίρεσης συνδικαλιστικών κατακτήσεων. Δύο είναι τα θέματα που μπαίνουν στο τραπέζι από την μια άκρη των ΗΠΑ ως την άλλη. Το πρώτο αφορά την υποχρέωση των εργαζομένων να ενισχύουν οικονομικά τα σωματεία τους, μέσω της υποχρεωτικής πληρωμής συνδρομής. Λάβρος εναντίον αυτής της πρακτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες στον αμερικάνικο συνδικαλισμό είχε εμφανιστεί ο δισεκατομμυριούχος Στιβ Φορμπς, που εκδίδει το ομώνυμο περιοδικό, σε μια συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο Φοξ προαναγγέλλοντας μάλιστα ένα μπαράζ από σχέδια νόμου Ρεπουμπλικάνων γερουσιαστών σε περισσότερες από δέκα πολιτείες με αυτό ακριβώς το περιεχόμενο. Απώτερο ζητούμενο, εύκολα συνάγεται, είναι η απώλεια της οικονομικής δύναμης των σωματείων που σε πολλές περιπτώσεις εξασφαλίζει και την ίδια την ύπαρξή τους. Το δεύτερο θέμα σχετίζεται με την αρμοδιότητα που έχουν τα σωματεία να εκπροσωπούν τους εργαζόμενους σε συλλογικές διαπραγματεύσεις. Έγραφε χαρακτηριστικά τον Ιανουάριο του 2011 η εργατική ρεπόρτερ των Νιου Γιορκ Τάιμς, Έιμι Γκούντμαν, που είναι επίσης και συγγραφέας του βιβλίου The big squeeze: Tough times for the American worker (Η μεγάλη συμπίεση: Δύσκολοι καιροί για τον αμερικάνο εργάτη): «Αντιμέτωποι με αυξανόμενα δημοσιονομικά ελλείμματα και δύστροπους φορολογούμενους, εκλεγμένοι αξιωματούχοι από το Μάιν ως την Αλαμπάμα κι από το Οχάιο ως την Αριζόνα πιέζουν για νέους νόμους που θα περιορίσουν την δύναμη των οργανωμένων εργατικών ενώσεων, ειδικότερα όσων αντιπροσωπεύουν κυβερνητικούς υπαλλήλους, σε συλλογικές διαπραγματεύσεις».

Κατάργηση ελευθεριών

Στον ιδιωτικό τομέα, από την άλλη, οι επιθέσεις στα συνδικάτα και κάθε μορφής διεκδίκηση είναι πολύ πιο βίαιες και σπάνια συμβαίνουν με το …φως της μέρας. Ξεκινούν με την πρόσληψη του κατάλληλου κι έμπειρου εξωτερικού συνεργάτη, που συνήθως έχει πρόσβαση και σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, περνούν από την διακριτική μεταχείριση με απώτερο στόχο την διάσπαση των εργαζομένων και την ακύρωση της ενωτικής δράσης ακόμη και μέσω της καλλιέργειας κλίματος καχυποψίας και φτάνουν στην καταστολή μέσω απειλής απόλυσης ή ακόμη και την απόλυση στην περίπτωση συμμετοχής σε απεργία ή στην δράση του σωματείου.

Εν κατακλείδι, η αμφισβήτηση του δικαιώματος στον συνδικαλισμό και στις δύο ακτές του Ατλαντικού σηματοδοτεί μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση στον τομέα των πολιτικών δικαιωμάτων που μπορεί να συγκριθεί με την επιστροφή στα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης. Συμπληρώνει δε και οδηγεί σε νέα ύψη την υποχώρηση που παρατηρείται στο επίπεδο των συνταγματικών ελευθεριών κι εγγυήσεων με αφορμή το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που εισάγεται με αφορμή την κρίση.

Με το βλέμμα στο πλεόνασμα (που δεν έρχεται) ψηφίσθηκε το πολυνομοσχέδιο (Πριν, 21.7.2013)

foto apergΑρνήθηκε να συζητήσει ο Σόιμπλε το νέο κούρεμα του χρέους

Με οριακή πλειοψηφία 152 ψήφων, από 155 βουλευτές που αποτελούν τις κοινοβουλευτικές ομάδες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ψηφίσθηκε την Τετάρτη το πολυνομοσχέδιο το οποίο απαίτησαν οι δανειστές για να ανοίξει ο δρόμος για την χορήγηση της πρώτης δόσης της …δόσης των 6,8 δισ. ευρώ. Ήσσονος σημασίας αλλαγές που ενσωματώθηκαν την τελευταία στιγμή για να εκτονώσουν τις αντιδράσεις των κυβερνητικών βουλευτών δεν αναιρούν την βασική κατεύθυνση του μίνι μνημονίου που αποτελεί νόμο-τομή στην σύγχρονη πολιτική ιστορία από τη στιγμή που εγκαινιάζει τις σωρηδόν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Πρακτική που θα γενικευτεί το επόμενο διάστημα στο βωμό της επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος, που με την σειρά του θα επιτρέψει (σύμφωνα πάντα με τις αυταπάτες της κυβέρνησης) μια ευνοϊκή στάση της Γερμανίας στο πλαίσιο των διευθετήσεων που θα πολύ σύντομα θα γίνουν με επίκεντρο το ελληνικό δημόσιο χρέος, περιλαμβάνοντας σε κάθε περίπτωση και κούρεμα, δηλαδή διαγραφή μέρους των δανειακών υποχρεώσεων. Προοπτική που ουδόλως επηρεάζεται από τις δηλώσεις του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, βάσει των οποίων αποκλείεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η ουσία προφανώς δεν έγκειται στο ότι ο ντε φάκτο υπουργός Οικονομικών της Ευρώπης δεν γνωρίζει τι μέλλει γεννέσθαι. Τέσσερις είναι οι λόγοι που οδήγησαν τον Σόιμπλε να αποκλείσει το ενδεχόμενο του κουρέματος δηλώνοντας τα ακόλουθα εξαιρετικά προσβλητικά λόγια, χωρίς να πάρει την δέουσα απάντηση: «εάν συζητάτε για κούρεμα πέρα από το 53% στον ιδιωτικό τομέα, δεν το συζητάμε καθόλου. Εάν μιλάτε για κούρεμα στον μηχανισμό στήριξης, τότε είμαστε εντελώς αντίθετοι. Εφόσον παίρνετε βοήθεια και μιλάτε για κούρεμα, τότε είσαστε ψεύτες. Εάν συνεχίσετε, αυτή η κατεύθυνση δεν είναι σωστή». Ο πρώτος λόγος σχετίζεται με την πίεση που ήθελε να ασκήσει στην ελληνική πλευρά ώστε να μην χαλαρώσει την πολιτική εξοντωτικής λιτότητας, όπως έχει ποσοτικοποιηθεί με τον στόχο της επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 0,6% του ΑΕΠ στο τέλος του τρέχοντος έτους. Πρόκειται για στόχο που αποκλείεται να υλοποιηθεί όπως φάνηκε κι απ’ την πορεία των δημόσιων εσόδων το πρώτο εξάμηνο. Θεού ωστόσο θέλοντος, δηλαδή Τρόικας, ενδέχεται να επιτραπεί η αναγκαία δημιουργική λογιστική που θα εμφανίσει το κρυφό αντικείμενο του πόθου Τρόικας και συγκυβέρνησης, το δημοσιονομικό πλεόνασμα, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να ανακράξει «νεκικήκαμεν». Τι κι αν για να γίνει αυτό θα έχουν απολυθεί δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και θα έχουν κλείσει ακόμη και δομές όπως η τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση; Πρόκειται για παράπλευρες απώλειες, χώρια του ότι η κρίση είναι και ευκαιρία. Όχι μόνο για τα ιδιωτικά ΙΕΚ Ακμή κι όσα άλλα θα επωφεληθούν των νεοφιλελεύθερης έμπνευσης κουπονιών με τα οποία θα επιδοτούνται οι σπουδαστές, αλλά και για τα γερμανικά κέντρα επαγγελματικής εκπαίδευσης, τα οποία ο γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν δίστασε να διαφημίσει κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα!

Επιπλέον δεινά θα φέρει για τους εργαζόμενους η νέα «βοήθεια»

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο ο Σόιμπλε έκλεισε βίαια την συζήτηση για το κούρεμα του δημόσιου χρέους σχετίζεται με την προεκλογική περίοδο που διανύει η Γερμανία. Οποιαδήποτε δημόσια σχετική συζήτηση αυτή τη στιγμή θα γυρίσει μπούμερανγκ για τους Γερμανούς συντηρητικούς, δεδομένου του ρατσιστικού κλίματος που έχουν δημιουργήσει εναντίον της Ελλάδας σε μια προσπάθεια να αποκρύψουν το γεγονός ότι τα χρήματα των Γερμανών φορολογούμενων στήριξαν την Ντόιτσε Μπανκ κι όχι τα ελληνικά νοσοκομεία που πρόκειται να κλείσουν με βάση τον κυβερνητικό σχεδιασμό.

Ο τρίτος λόγος για τον οποίο η Γερμανία αποκλείει το κούρεμα σχετίζεται με τον ανταγωνισμό της απέναντι στο ΔΝΤ. Το ερώτημα για το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν έγκειται στο αν θα κουρευτεί ή όχι αλλά στο ποιος θα υποστεί τις απώλειες. Η Γερμανία λέγοντας «ξεχάστε το κούρεμα» διαμηνύει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού «ξεχάστε το κούρεμα στο δικό μας χρέος». Έτσι το μπαλάκι πετιέται στο ΔΝΤ, που κι αυτό με την σειρά του έχει κάνει σαφές ότι αν ένα χρέος δεν κουρεύεται, εξ ορισμού, είναι το χρέος του ΔΝΤ.

Τέλος, ο τέταρτος λόγος που ώθησε τον μισητό εκπρόσωπο του Τέταρτου Ράιχ να κλείσει την σχετική συζήτηση συνδέεται με την πρόθεση των Γερμανών να αποκλείσουν από τις σχετικές συζητήσεις για τους όρους του κουρέματος την ελληνική πλευρά. Η κυβέρνηση του Α. Σαμαρά, όπως έγινε και πέρυσι με την κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου, όλη μαζί πια κι όχι μόνος του ο επικεφαλής της θα πάρει με το σπαθί της το ρόλο που αναγνώρισε για τον εαυτό του ο πρωθυπουργός κατά το διάγγελμά του. Ρόλος που επάξια τους ανήκει από τη στιγμή που δεν είπαν λέξη για τις γερμανικές επανορθώσεις, υπακούοντας σαν πιστές σκυλίτσες στις οδηγίες που είχε δώσει το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών πολλές μέρες πριν…

Από την άλλη είναι δεδομένο ότι όχι μόνο το δημόσιο χρέος κινείται σε ανεξέλεγκτη τροχιά αλλά κι ότι οι αποκλίσεις που ήδη διακρίνονται απαιτούν επιπλέον χρηματοδότηση. Οι εκτιμήσεις για το μέγεθος του χρηματοδοτικού κενού αποκλίνουν σημαντικά. Γερμανική εφημερίδα, επικαλούμενη πηγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το υπολόγισε σε 10 δισ. ευρώ. Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες το ανέβασαν στα 50 δισ. ευρώ, κάνοντας ωστόσο λόγο για μέχρι το 2015. Η ελληνική πλευρά από την άλλη, προσθέτοντας μια δόση ελαφρότητας στην αντιπαράθεση και μένοντας πιστή στο ρόλο που προαναφέραμε, αρνήθηκε εντελώς την ύπαρξη χρηματοδοτικού κενού με δηλώσεις του ίδιου του Γ. Στουρνάρα! Ο υπουργός Οικονομικών μάλιστα έφτασε να καμαρώνει από το βήμα της Βουλής που «έχουμε πάρει μέχρι στιγμής 240 δισ. ευρώ συν τα χρήματα των τραπεζών». Προφανώς τσάμπα, από τους κουτόφραγκους…

Η σιωπή που τηρεί η ελληνική πλευρά σχετίζεται με τα δρακόντεια μέτρα λιτότητας, ένα σούπερ Μνημόνιο, τα οποία θα συνοδεύσουν όχι μόνο το κούρεμα αλλά ακόμη κι ένα νέο δάνειο το οποίο δεν απέκλεισε ο Σόιμπλε μιλώντας από την Αθήνα. Το υπολόγισε μάλιστα στα 11,1 δισ. ευρώ. Ποσό που συμπίπτει με τις επιπλέον χρηματοδοτικές ανάγκες για την επόμενη διετία, σύμφωνα με το ΔΝΤ. Τα νέα δεινά που θα συνοδεύσουν το νέο δάνειο υπογραμμίζουν την ανάγκη παύσης πληρωμών και διαγραφής του δημόσιου χρέους, στο πλαίσιο μονομερών ενεργειών και χωρίς φυσικά καμία συνεννόηση με τους δανειστές.

ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ: Μίνι μνημόνιο, νεοφιλελεύθερη βίβλος (Πριν, 14.7.2013)

Πορεία_ΠΟΕ-ΟΤΑ-660x372Η απόλυση των δημοσίων υπαλλήλων είναι συμβολικό πλήγμα στη μόνιμη εργασία, όρος για την επίτευξη πλεονασμάτων, υπονόμευση του κράτους πρόνοιας και φιλί ζωής για το κεφάλαιο

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ένα νέο πλήγμα στα εργασιακά δικαιώματα και το εναπομείναν κράτος πρόνοιας καταφέρνει το νέο μίνι Μνημόνιο, που πρέπει να έχει ψηφισθεί μέχρι τις 19 Ιουλίου από τη Βουλή για να απελευθερωθεί η δόση, όπως απαίτησε η Τρόικα.

Τα 75 πρώτα από τα 109 συνολικά άρθρα έχουν φορολογικό περιεχόμενο ή αναφέρονται σε θέματα του υπουργείου Οικονομικών. Αν και ξεχωρίζει η αυξημένη παρακράτηση φόρου για μισθωτούς και συνταξιούχους που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερες κρατήσεις ακόμη και κατά 150 ευρώ το μήνα ή η επιβολή φορολογίας στα επιδόματα ανεργίας εφ’ όσον υπάρχουν άλλα εισοδήματα που υπερβαίνουν ετησίως τα 10.000 ευρώ (833 ευρώ τον μήνα!) σύντομα θα ακολουθήσει κι άλλο φορολογικό νομοσχέδιο που θα έχει πολύ πιο σαρωτικό περιεχόμενο. Τη κατεύθυνσή του την περιέγραψε η Ντόρα Μπακογιάννη λέγοντας μια ένα ευφυολόγημα: «υψηλότεροι φορολογικοί συντελεστές σημαίνουν λιγότερα έσοδα και χαμηλότεροι φορολογικοί συντελεστές σημαίνουν περισσότερα έσοδα». Τους σχετικούς προβληματισμούς  τους επιβεβαίωσε κι ο ακροδεξιός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης λέγοντας «όλοι μας θέλουμε ελάφρυνση των φορολογικών συντελεστών», όπως είχε κάνει κι ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς κατά την πρόσφατη συνάντησή του με τον ιρλανδό πρωθυπουργό όταν είχε προαναγγείλει την καθιέρωση ενιαίου φορολογικού συντελεστή 15%. Ωστόσο, παρότι το αληθές της δήλωσης της Ντ. Μπακογιάννη μπορεί να φανεί στην υστέρηση που κατέγραψαν το εξάμηνο τα έσοδα από ΦΠΑ (κατά 114 εκ. ευρώ ή 11,7%) ή οι φόροι κατανάλωσης (κατά 154 εκ. ευρώ ή 18,9%) είναι σίγουρο πως η μείωση των συντελεστών θα περιοριστεί αποκλειστικά και μόνο στη φορολογία των επιχειρήσεων, ελαφρύνοντας το κεφάλαιο κι αυξάνοντας την συμμετοχή στα φορολογικά βάρη των εργαζομένων. Παρότι μια τέτοια ρύθμιση δεν αποκλείεται να έρθει ακόμη και τον Σεπτέμβρη, η παραμονή του ελλείμματος σε ανησυχητικά επίπεδα, απομακρύνει από τον βραχυπρόθεσμο ορίζοντα το σχέδιο περαιτέρω μείωσης της φορολόγησης των επιχειρήσεων.

Οι σημαντικότερες προβλέψεις του πολυνομοσχεδίου αφορούν τις απολύσεις που εισάγει είτε άμεσα, μέσω της διαθεσιμότητας, είτε έμμεσα, μέσω του θεσμού της κινητικότητας. Την δουλειά τους χάνουν οι περίπου 2.200 σχολικές φύλακες, που απασχολούνταν με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, οι περίπου 3.500 υπάλληλοι της δημοτικής αστυνομίας που θα αξιολογηθούν για να αποφασιστεί πόσοι απ’ αυτούς θα περάσουν στην ΕΛΑΣ και άλλοι 2.472 περίπου εκπαιδευτικοί της τεχνικής εκπαίδευσης με ειδικότητες που αφορούν από βρεφονηπιοκόμους και νοσηλευτές μέχρι ηλεκτροτεχνίτες και κομμωτές. Επίσης σε καθεστώς κινητικότητας εισάγονται 2.500 εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας (όπου τους τελευταίους μήνες είχαν διατεθεί 470 εργαζόμενοι από δημόσιες επιχειρήσεις που έκλεισαν όπως η Ολυμπιακή, ο ΟΣΕ και τα Λιπάσματα), εκ των οποίων 1.250 εργαζόμενοι θα ενταχθούν μέχρι το τέλος του έτους κι άλλοι 1.250 το 2014. Πρόκειται για απόφαση που θα οδηγήσει σε νέα και απότομη αύξηση της ανεργίας, η οποία ήδη πλήττει το 27% του εργατικού δυναμικού ή περίπου 1,34 εκ. άτομα. Παρότι με βάση δηλώσεις των αρμόδιων υπουργών από τις ρυθμίσεις αποκλείονται εργαζόμενοι που εντάχθηκαν στο δημόσιο με διαδικασίες «σκληρού ΑΣΕΠ», δηλαδή εντελώς αδιάβλητες ή για την υγεία αποκλείονται οι 20.000 νοσοκομειακοί γιατροί (12.000 ειδικευμένοι και 8.000 ειδικευόμενοι) από τους 65.000 που δουλεύουν στο σύστημα υγείας (με τους μισούς ακριβώς να είναι νοσηλευτικό προσωπικό και τους άλλους μισούς διοικητικό, τεχνικό και βοηθητικό) είναι παραπάνω από βέβαιο ότι από τη στιγμή που «θα σπάσει το ταμπού της μονιμότητας στο δημόσιο», όπως δήλωσε ο αρμόδιος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκος Μητσοτάκης, τότε πολύ σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Γιατροί και δημόσιοι υπάλληλοι αξιοκρατικά διορισμένοι, καθώς το κριτήριο θα είναι η μείωση των ελλειμμάτων κι η δημιουργία πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό. Όσο δηλαδή τα δημόσια έσοδα θα καταρρέουν, λόγω της ύφεσης και της αιμορραγίας που προκαλεί η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, όπως συμβαίνει τώρα τόσο η μαύρη λίστα θα διευρύνεται περιλαμβάνοντας όλο και περισσότερους δημόσιους υπάλληλους.

Η απόλυση δημοσίων υπαλλήλων πέρα από τον συμβολικό τους χαρακτήρα που συμπυκνώνει την κατάργηση του δικαιώματος στην μόνιμη και σταθερή εργασία και τον στόχο μείωσης του ελλείμματος που εξυπηρετεί έρχεται να διευκολύνει δύο ακόμη στόχους. Ο πρώτος είναι η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας. Μάλιστα, οι αλλαγές που θα ανακοινωθούν μέχρι το τέλος Ιουλίου στο νοσοκομειακό χάρτη θα εμφανίσουν ως φυσιολογικές και αναγκαίες νέες απολύσεις εργαζομένων στην υγεία, καθώς θεωρούνται σίγουρες συγχωνεύσεις τμημάτων και νοσοκομείων, με τουλάχιστον 13 νοσηλευτικά ιδρύματα να αλλάζουν χρήση. Το πολυνομοσχέδιο σηματοδοτεί ένα επιπλέον πλήγμα στην δημόσια υγεία μέσω του περιορισμού των διαγνωστικών εξετάσεων για περίπου 10 εκ. ασφαλισμένους και των νοσηλίων που καταβάλλονται στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς φυσικά την ίδια στιγμή να αυξάνονται οι πιστώσεις στο δημόσιο σύστημα υγείας. Το αντίθετοι συμβαίνει. Ο δεύτερος στόχος που προωθείται με την απόλυση των δημόσιων υπαλλήλων και είναι αλληλένδετος με τον προηγούμενο (ακρωτηριασμό των πιο φιλολαϊκών, αναδιανεμητικών πλευρών του κράτους πρόνοιας) σχετίζεται με την στήριξη του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος σε μια περίοδο κρίσης και μείωσης των δουλειών του δέχεται ένα φιλί ζωής. Γίνεται πασιφανής με την «προσφορά» στην ιδιωτική παιδεία και δη στην βιομηχανία των ΙΕΚ, που τόσο πολύ προσέχει η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, των 15.000 μαθητών της τεχνικής εκπαίδευσης που μένουν από τον Σεπτέμβρη ξεκρέμαστοι, μετά την απόλυση των καθηγητών τεχνικής εκπαίδευσης και την κατάργηση των σχετικών ειδικοτήτων. Με βάση εκτιμήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ/ΟΙΕΛΕ εκτιμάται πως αν πριν το πολυνομοσχέδιο το 99,3% των μονάδων της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης ήταν δημόσιες και μόνο το 0,7% ιδιωτικές, μετά την απόφαση της κυβέρνησης το μερίδιο των ιδιωτών αυξάνεται στο 15% και γίνεται το υψηλότερο μεταξύ όλων των βαθμίδων τη εκπαίδευσης. Ωστόσο, στα ιδιωτικά ΙΕΚ θα στείλουν τα παιδιά τους μόνο όσες οικογένειες διαθέτουν τα μέσα, δηλαδή ελάχιστες αν πάρουμε υπ’ όψη μας την κοινωνική διαστρωμάτωση των συγκεκριμένων εκπαιδευτικών βαθμίδων, που είναι η χαμηλότερη κι είναι αυτή η οποία σήμερα πλήττεται προνομιακά από την ανεργία και την μείωση των μισθών. Οι υπόλοιπες οικογένειες καταδικάζονται να αφήσουν τα παιδιά τους στην αμάθεια και να τα στείλουν στην αγορά εργασίας χωρίς καμία ειδίκευση, χωρίς κανένα επαγγελματικό προσόν, εκλιπαρώντας τον εργοδότη να δώσει ό,τι έχει ευχαρίστηση.

Η εργοδοτική μάλιστα ασυδοσία θωρακίζεται και θεσμικά αφήνοντας τις σπονδές στο νεοφιλελευθερισμό και το περίφημο αόρατο χέρι της αγοράς μόνο για τα εγχειρίδια που μελετούν οι νεοφώτιστοι της ελεύθερης αγοράς. Στην πράξη το κράτος σώζει την ιδιωτική οικονομία, που αποτελεί τον φύλακα άγγελό της. Μάρτυρας το άρθρο 103 που περιγράφει τις διαδικασίες υπό τις οποίες θα αποφασίζεται με υπουργική απόφαση ο κατώτατος μισθός και το κατώτατο ημερομίσθιο για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα μετά φυσικά από «τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, δηλαδή όχι πριν από την 1.1.2017». Οι όροι που πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψη για τον καθορισμό τους («η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και οι προοπτικές για ανάπτυξη από την άποψη της παραγωγικότητας, των τιμών, της ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης, του ποσοστού ανεργίας, των εισοδημάτων και των μισθών»), όπως και οι γραφειοκρατικές και χρονοβόρες διαδικασίες που θεσπίζονται εγγυώνται ότι οι κατώτατοι μισθοί και τα ημερομίσθια θα είναι ακόμη πιο χαμηλά απ’ αυτά που δίνει η αγορά. Εγγυητής γι’ αυτό θα είναι το (κατά τ’ άλλα) μισητό για τους νεοφιλελεύθερους κράτος που έτσι βάζει πλάτες και σώζει το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο μέχρι πρόσφατα συναποφάσιζε με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων το ύψος των αμοιβών και τους όρους των εργασιακών σχέσεων. Τώρα οι κάθε λογής Δασκαλόπουλοι βάζουν μπροστά το κράτος, ώστε πιθανότατα οι ίδιοι να ασχοληθούν απερίσπαστοι με τη τέχνη του επιχειρείν και τις έγνοιες που έχουν οι παραγωγικές τους δραστηριότητες, χωρίς ο πολύτιμος χρόνος τους να αναλώνεται σε τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες…

Μάρτυρας της κρατικής αρωγής που έρχεται να διασφαλίσει την απρόσκοπτη δράση του κεφαλαίου είναι και τα επιπλέον μέτρα που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο στη κατεύθυνση της διευκόλυνσης των πολυεθνικών δικηγορικών εταιρειών. «Πάσα» προς το πολυεθνικό κεφάλαιο που καλύπτεται πίσω από το στόχο της απελευθέρωσης του επαγγέλματος. Το άνοιγμα του δικηγορικού επαγγέλματος στις πολυεθνικές θα συρρικνώσει περαιτέρω το ήδη σημαντικά μειωμένο εισόδημα των επαγγελματιών του κλάδου, όπως βεβαιώνεται από μια σειρά στοιχείων που δόθηκαν στη δημοσιότητα την προηγούμενη εβδομάδα. Είναι για παράδειγμα η αύξηση του αριθμού των δικηγόρων χωρίς καθόλου παραστάσεις από 6.389 το 2009 σε 8.497 το 2013, η κάθετη μείωση του αριθμού των δικηγόρων με περισσότερες από 50 παραστάσεις από 1.832 το 2009 σε 633 το 2013 κι επίσης στη βάση όλων αυτών η απότομη μείωση των συμβολαίων που επέτρεπαν στα δικηγορικά γραφεία τα προηγούμενα χρόνια να είναι βιώσιμα. Έτσι μόνο στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας από 70.361 ο αριθμός των συμβολαίων το 2009 μειώθηκε σε 61.347 το 2010, σε 40.103 το 2011, σε 22.410 το 2012 και μόλις σε 1.744 το πρώτο εξάμηνο του 2013. Μετά την είσοδο στην αγορά των πολυεθνικών, το μερίδιο που θα αναλογεί στους μικρομεσαίους δικηγόρους θα μειωθεί ακόμη ταχύτερα.

Τέλος, απόδειξη για το γεγονός ότι ο κανιβαλικός νεοφιλελευθερισμός των Μνημονίων και της Τρόικας δεν μπορεί χωρίς κράτος αποτελεί η απαλλαγή του στελεχών του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από ποινικές ευθύνες. Η συγκεκριμένη διάταξη αποτελεί μέτρο τόσο του οργίου παρανομίας που γίνεται με επίκεντρο τις αυθαίρετες αποφάσεις που λαμβάνονται από το ΤΧΣ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Αν δεν ήξεραν ότι παρανομούν και κινδυνεύουν να πάνε στον Κορυδαλλό, με τις αποφάσεις που παίρνουν για το ποια τράπεζα θα παραμείνει εν ζωή και με ποιος όρους, τότε γιατί να επέβαλαν την ψήφιση ενός τέτοιου σκανδαλώδους άρθρου, που αφήνει την δικαιοσύνη να είναι «προνόμιο» μόνο των φτωχών;

Τριγμούς προκαλούν στην κυβέρνηση οι λαϊκές αντιδράσεις (Πριν, 14.7.2013)

beniΑυξάνεται καθημερινά η γκρίνια στο εσωτερικό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Με τον τρόπο που του άξιζε, δηλαδή με μαζικές κινητοποιήσεις και έντονες αποδοκιμασίες, υποδέχθηκαν τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη χιλιάδες εργαζόμενοι κι επαγγελματίες. Ως αποτέλεσμα η προσπάθειά του να κάνει μια καλή αρχή μετά τον πρόσφατο ανασχηματισμό με την επίσκεψη σε μια περιφέρεια που ανέκαθεν θεωρούταν προπύργιο του ΠΑΣΟΚ τού γύρισε μπούμερανγκ, αποκαλύπτοντας την θέση άμυνας στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση μετά την κατάθεση του μίνι μνημονίου. Το χουνέρι ωστόσο του Βαγγέλη Βενιζέλου σηματοδότησε και κάτι ακόμη: το τέλος του μουδιάσματος που ακολούθησε τις διπλές εκλογές του 2012, όταν ο σχηματισμός κυβέρνησης από τον Αντώνη Σαμαρά σήμανε και μια προσωρινή διακοπή των εργατικών αγώνων ενάντια στα Μνημόνια. Πλέον, η στάση αναμονής ανήκει οριστικά στο παρελθόν, κι αυτό το 15ήμερο, όπως ξεκίνησε με την απεργία των εργαζομένων στους δήμους την Τρίτη 9 Ιουλίου και θα συνεχιστεί με την γενική απεργία της Τρίτης 16 Ιουλίου, όταν το νομοσχέδιο έκτρωμα εισέρχεται στη Βουλή και την μαζική κινητοποίηση ενάντια στην επίσκεψη του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, την Πέμπτη 18 Ιουλίου, μπορεί να σημάνει την αρχή του τέλους της κυβέρνησης Α. Σαμαρά.

Αβεβαιότητα και κίνδυνο να ανακοινωθούν νέα μέτρα το φθινόπωρο προκαλεί το χρηματοδοτικό κενό

Καθοριστικό ρόλο στο πλήγμα που δέχτηκε η κυβέρνηση και στην αμφισβήτησή της από την κοινωνία διαδραμάτισε η ψυχρολουσία από το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών την Δευτέρα 8 Ιουλίου. Είχε προηγηθεί η ανακοίνωση της Τρόικας που διαψεύδοντας το κλίμα εφησυχασμού που καλλιεργούσε η κυβέρνηση με τα φιλικά της ΜΜΕ ανέφερε πως «οι προοπτικές παραμένουν αβέβαιες» κι ότι «η εφαρμογή του προγράμματος καθυστερεί». Κατά συνέπεια η υποταγή στην Γερμανία δεν περιορίζει τις απαιτήσεις της, απλώς τις διευρύνει, διαπίστωσε με τη σειρά του κι ο Σαμαράς, που θεωρούς δυνατό του σημείο την υποτέλειά του. Μάρτυρας της αποχαλίνωσης των Γερμανών η απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών να δώσουν την αναμενόμενη δόση των 8,1 δισ. ευρώ σε δόσεις, δηλαδή τμηματικά, και υπό τον όρο να ψηφίζονται κάθε φορά τα προαπαιτούμενα μέτρα από την Βουλή. Στο πλαίσιο αυτής της απόφασης άμεσα, δηλαδή εντός του Ιουλίου, θα δοθούν 4 δισ. ευρώ κι αφού πρώτα η Βουλή ψηφίσει στις 19 Ιουλίου το μίνι Μνημόνιο με τα δρακόντεια μέτρα που περιλαμβάνει ενώ μέχρι τον Οκτώβριο θα έχουν δοθεί συνολικά 6,8 δισ. ευρώ.

Από κει και πέρα ωστόσο είναι άγνωστο το τι θα γίνει δεδομένου ότι η ολοκλήρωση των γερμανικών εκλογών, τον Σεπτέμβριο του 2012, θα τερματίσει την περίοδο χαλαρότητας που διανύουμε με πρωτοβουλία της Γερμανίας, θέτοντας σε κίνηση πιο δυναμικά σενάρια για την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους. Άμεσα δε θα απαιτηθούν λύσεις για το χρηματοδοτικό κενό που υφίσταται, η επίλυση του οποίου θεωρείται προαπαιτούμενο κάθε άλλου σχεδίου. Το ύψος του χρηματοδοτικού ανέρχεται σε 3 δισ. ευρώ για το 2013–2014 και σε 7 περίπου δισ. ευρώ για την επόμενη διετία, 2015-2016. Μια γεύση του πήραμε από τον απολογισμό των εσόδων το πρώτο εξάμηνο του έτους, όπως παρουσιάστηκε την εβδομάδα που πέρασε. Με βάση στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, η μαύρη τρύπα στο μέτωπο των εσόδων έφθασε τα 1,6 δισ. ευρώ. Αν δε συνυπολογίσουμε πως οι επιστροφές φόρων είναι χαμηλότερες κατά 684 εκ. ευρώ τότε οι αστοχίες ανέρχονται σε 2,2 δισ. ευρώ. Το πραγματικό κενό γιγαντώνεται αν επίσης λάβουμε υπ’ όψη μας ότι οι πρωτογενείς δαπάνες κι οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων υπολείπονται των στόχων κατά 2 και 1 δισ. ευρώ αντίστοιχα. Κατά συνέπεια για να εμφανιστεί πρωτογενές πλεόνασμα στο τέλος του 2013 θα απαιτηθούν πολλά …μαγειρέματα. Τα πραγματικά ωστόσο κενά θα συνεχίσουν να υπάρχουν απαιτώντας πολύ πιθανά την ψήφιση ενός νέου Μνημονίου που θα περιλαμβάνει δρακόντειες περικοπές κοινωνικών δαπανών. Το ενδεχόμενο αυτό άφησε ανοιχτό ακόμη κι ο αρμόδιος υπουργός, Γ. Στουρνάρας μιλώντας στον Σκάι όπου τόνισε ότι «για το 2014 το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα. Δεν γνωρίζουμε τώρα τι θα γίνει το 2015 και 2016»…

Η αβεβαιότητα υπογραμμίζεται κι από τα ερωτηματικά που θέτει ο διεθνής Τύπος, (μεταφέροντας προφανώς συζητήσεις σε κέντρα του ιμπεριαλισμού) για την τύχη του ελληνικού προγράμματος, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο εκτροχιασμού. Προοπτική που δεν μοιάζει καθόλου μακρινή να σταθμίσουμε την επιδείνωση των οικονομικών προβλέψεων. Για παράδειγμα, ενώ για το 2014 η κυβέρνηση πρόβλεπε ότι θα τερματιστεί, επιτέλους, η συρρίκνωση του ΑΕΠ και θα επέλθει σταθεροποίηση, νεώτερη πρόβλεψη του Εκόνομιστ κάνει λόγο για περαιτέρω πτώση του ΑΕΠ κατά 2%!

Αυτό ακριβώς το ασταθές έδαφος, που μετατρέπει τη θεωρία του success story στο πιο σύντομο ανέκδοτο, και το οποίο θα ανάγει σε καθημερινή υπόθεση το επόμενο διάστημα πολλούς ακόμη «ξαφνικούς θανάτους» ανάλογους της ΕΡΤ, της δημοτικής αστυνομίας και των σχολικών φυλάκων, πυροδότησε και το κλίμα γκρίνιας μεταξύ των κυβερνητικών βουλευτών, την προηγούμενη εβδομάδα. Μέχρι κι ο Πάρις Κουκουλόπουλος, που είναι πιο δεδομένος κι απ’ τον Φούχτελ, χαρακτήρισε «ορισμό του γονατογραφήματος» το υπό ψήφιση πολυνομοσχέδιο. Η απόφαση δε της κυβέρνησης να μην μπει το νομοσχέδιο στη Βουλή για ψήφιση με την διαδικασία του κατεπείγοντος και την μορφή του ενός άρθρου, όπως δηλαδή έκανε ως τώρα, και με απώτερο στόχο να ελέγξει τον κομματικό πατριωτισμό και την αφοσίωση των βουλευτών δοκιμάζει σε κάθε περίπτωση τα αντανακλαστικά και ήδη χαρακτηρίζεται από το Μαξίμου ως λάθος. Ο κίνδυνος δηλαδή που διατρέχουν οι Νεοδημοκράτες κατά πρώτο λόγο βουλευτές είναι να έχουν την τύχη του Βενιζέλου στην Κρήτη κάθε φορά που θα έρχονται σε επαφή με κόσμο. Γι’ αυτό το λόγο και πληθαίνουν οι εισηγήσεις προς Σαμαρά και Βενιζέλο να θέσουν θέμα κομματικής πειθαρχίας στην κρίσιμη ψηφοφορία, δηλώνοντας μάλιστα ότι η υπερψήφιση του μίνι Μνημονίου επέχει θέση ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Η μαζική συμμετοχή στις συγκεντρώσεις και τις απεργίες της επόμενης εβδομάδας μπορούν να οξύνουν αυτές τις αντιθέσεις. Επίσης να αποτελέσουν ένα καλό μάθημα για την κυβέρνηση και την Τρόικα και μια σπουδαία αρχή για το τέλος της κυβέρνησης…