Home » 2012 » November

Monthly Archives: November 2012

Φούχτελ: σκιώδης και σκοτεινός άρχοντας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Επίκαιρα, 22-28.11.2012)

ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ Ο ΘΕΜΗΣ ΜΠΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Σάλο δημιούργησε η προκλητική από κάθε άποψη σύλληψη δύο δημοτικών υπαλλήλων κι ενός δασκάλου στη Θεσσαλονίκη με την κατηγορία ότι συμμετείχαν στα επεισόδια που συνόδευσαν την τρίτη ελληνογερμανική συνέλευση η οποία πραγματοποιήθηκε στις 15 και 16 Νοεμβρίου. Το γεγονός μάλιστα ότι οι συλλήψεις (με αφορμή την επίθεση που δέχτηκε ο γερμανός πρόξενος Βόλφγκανγκ Χέσλερ – Ομπερμάγερ) πραγματοποιήθηκαν μια μέρα πριν τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, έφερε ξανά στην επικαιρότητα το θέμα της δημοκρατίας κι ειδικότερα την αναίρεση στην πράξη θεμελιωδών πλευρών της, λόγω της πολιτικής των Μνημονίων και του έκτακτου καθεστώτος που έχουν επιβάλει οι πιστωτές.

Η τρίτη ελληνογερμανική συνάντηση δεν ήταν μια αθώα και πολύ περισσότερο αμοιβαία επωφελής  συνεύρεση μεταξύ παραγόντων της οικονομίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης από τις δύο χώρες όπως την παρουσίασαν οι εμπνευστές της. Η τρίτη ελληνογερμανική συνάντηση, όπως κι οι προηγούμενες, ήρθε να συμπυκνώσει και να δώσει νέα ώθηση στις προσπάθειες της Γερμανίας να αλώσει οικονομικά την τοπική αυτοδιοίκηση. Είναι ένα εγχείρημα το οποίο με συστηματικό τρόπο προωθείται από την πρώτη μέρα που επιβλήθηκαν τα Μνημόνια, επίσημα κι ανεπίσημα. Το επίσημο μέρος έχει ανατεθεί στον Χορστ Ράιχενμπαχ, επικεφαλής της Ομάδας Δράσης που έχει εγκατασταθεί στην Αθήνα κατόπιν εντολής των πιστωτών και λειτουργεί σαν κατοχικός διοικητής. Το ανεπίσημο και πιο ουσιαστικό έργο της «από κάτω» προώθησης των ποικίλων γερμανικών συμφερόντων στην Ελλάδα το έχει αναλάβει ο γερμανός υφυπουργός Εργασίας Χανς Γιοακίμ Φούχτελ, που έχει κι αυτός εγκατασταθεί στην Ελλάδα, κι ειδικότερα στην Θεσσαλονίκη, κατόπιν εντολής της Μέρκελ.

Πλασιέδες γερμανικών συμφερόντων

Το έργο του Φούχτελ κατ’ αρχάς είναι πολύ συγκεκριμένο: να προωθήσει τα γερμανικά συμφέροντα ειδικότερα στους τομείς της διαχείρισης απορριμμάτων, της ενέργειας και του νερού. Είναι όμως περίπλοκο και πολυεπίπεδο. Στην πράξη προωθείται μέσα από δεκάδες επισκέψεις και προσωπικές, επί τόπου συναντήσεις που πραγματοποιεί ο ίδιος ή στενοί του συνεργάτες με παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης στους οποίους σαν καλοί πλασιέδες «δειγματίζουν» τις δυνατότητες αξιοποίησης γερμανικών εταιρειών. Κυρίως όμως καταγράφουν, με κάθε λεπτομέρεια! Όπως περιέγραψαν στα Επίκαιρα εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης οι Γερμανοί θέλουν να ξέρουν την περιουσία κάθε δήμου, ακόμη και το τι θα μπορούσε να αποτελέσει περιουσιακό στοιχείο. Δηλαδή, φυσικό πλούτο που παραμένει μέχρι σήμερα (και καλώς!) στην ελεύθερη χρήση των πολιτών και χαρακτηρίζεται εμπορικά ανεκμετάλλευτος. Οι Γερμανοί συγκεντρώνουν αυτές τις πληροφορίες έχοντας για κάθε περίπτωση και μια …καλή πρόταση συνεργασίας με γερμανικές επιχειρήσεις που ενδιαφέρονται να διεισδύσουν στην ελληνική αγορά εκμεταλλευόμενες το ξεπούλημα της ελληνικής δημόσιας περιουσίας. «Έρχονται πάνω στα συντρίμμια μιας χώρας για να αρπάξουν ό,τι μπορούν κι όσο προλαβαίνουν βαθαίνοντας την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας και των εργαζομένων», μας δήλωσε σχετικά ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Θέμης Μπαλασόπουλος.

Στο πλαίσιο αυτής της δραστηριότητας ο ανθύπατος Φούχτελ κι η παρέα του, λειτουργώντας σαν πέμπτη φάλαγγα του τέταρτου Ράιχ, οργώνουν την ελληνική επαρχία, επιδιώκοντας να δημιουργήσουν σταθερούς δεσμούς με τις τοπικές κοινωνίες. Σε κάθε περίπτωση επιδιώκουν να εξωραΐσουν τον ρόλο της Γερμανίας, να φτιασιδώσουν το προφίλ της που τα τελευταία χρόνια έχει δεχτεί σοβαρό πλήγμα μια και όλοι οι Έλληνες συγκρίνουν την σημερινή προσπάθεια οικονομικής κατοχής της Ελλάδας από την Γερμανία με τη ναζιστική κατοχή. Οι Έλληνες δηλαδή βλέπουν ξανά την Γερμανία όπως την έβλεπαν τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες: ως απειλή. Προσπαθώντας να ανασκευάσουν αυτήν την εδραιωμένη πλέον αντίληψη δεν διστάζουν να χρηματοδοτούν μικρά έργα, ακόμη και φαινομενικά αθώες δραστηριότητες που αναφέρονται στον τομέα του πολιτισμού και της παιδείας, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να μας πείσουν για μια ακόμη φορά ότι οι …Γερμανοί είναι φίλοι μας. Το έργο ωστόσο του γκαουλάιτερ Φούχτελ δεν περιορίζεται στην προώθηση των γερμανικών συμφερόντων αλλά και στην πίεση για επιτάχυνση των απολύσεων στους δήμους και την όσο το δυνατόν πιο έγκαιρη εφαρμογή των διατάξεων των Μνημονίων που θα επιταχύνουν την αποδιοργάνωσή τους.

Δήμαρχοι συνεργάτες των Γερμανών

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης θέλοντας να ρίξει φως σε αυτή την εξόχως βλαπτική για το δημόσιο συμφέρον δραστηριότητα πολλών δημοτικών αρχόντων, η οποία μάλιστα πραγματοποιείται ερήμην των δημοτών, με πρόσφατες ανακοινώσεις της έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματα δημάρχων άλλων δημοτικών παραγόντων που συνεργάζονται με τους Γερμανούς. Αξίζει να τα μεταφέρουμε, καθώς και οι ίδιοι δεν διέψευσαν το ότι βρίσκονται σε επαφή με τους εκπροσώπους του Φούχτελ. Είναι οι δήμαρχοι:  Πάτρας Γιάννης Δημαράς, Βέροιας Χαρά Ουσουλτζόγλου, Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, Εορδαίας Βρυζίδου Παρασκευή, Νεάπολης – Συκαιών Δανιηλίδης Σίμος, Ωραιόκαστρου Σαραμάντος Δημήτρης, Νάξου Εμμανουήλ Μαργαρίτης, Λάρισας Κώστας Τζανακούλης, Καστοριάς Εμμανουήλ Χατζησυμεωνίδης, Κοζάνης Λάζαρος Μαλούτας, Κηφισιάς Νίκος Χιωτάκης, Περιστερίου Ανδρέας Παχατουρίδης, Αμαρουσίου Γιώργος Πατούλης, Κέρκυρας Ιωάννης Τρεπεκλής, Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας, Αλεξανδρούπολης Λαμπάκης Ευάγγελος, Ορεστιάδας Μουζάς Δημήτρης, Ζαγοράς – Μουρεσίου Γιώργος Αντώνογλου Κασσαβέτης, Σουλίου Μπότση Σταυρούλα και άλλοι.

Ο ρόλος πολιορκητικού κριού που έχει αναλάβει ο Φούχτελ για να προωθηθούν οι απολύσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις στους δήμους φάνηκε πεντακάθαρα όταν μια μέρα πριν την έναρξη της ελληνογερμανικής συνάντησης δήλωσε δημόσια ότι την δουλειά 3.000 ελλήνων δημοτικών υπαλλήλων, στην Γερμανία την κάνουν 1.000… Η δήλωσή του (που δεν απαντήθηκε από κανέναν κυβερνητικό) δεν εξέπεμπε μόνο μίσος, υποτίμηση και ρατσισμό μιας και αναπαρήγαγε τα ηλίθια στερεότυπα περί τεμπέληδων Ελλήνων και εργατικών Γερμανών. Στην πράξη εμφάνιζε κι ως αναγκαίες τις σχεδιαζόμενες μαζικές απολύσεις. Ζητούσε να γίνουν μια ώρα αρχύτερα. Ως αποτέλεσμα δεν έλειψε ούτε η μαζικότητα ούτε ο παλμός στη συγκέντρωση που κάλεσε στη Θεσσαλονίκη η ΠΟΕ – ΟΤΑ την ημέρα έναρξης της ελληνογερμανικής συνάντησης.

Για το θέμα μιλήσαμε με τον Θέμη Μπαλασόπουλο, πρόεδρο της Ομοσπονδίας Εργαζομένων. «Υπάρχει κάτι που ελάχιστα είναι γνωστό γύρω από το θέμα των δήμων κι όχι τυχαία. Στην ίδια την Γερμανία, που πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησης και ξεπουλήματος των λειτουργιών της ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης, η τάση των τελευταίων ετών είναι η επιστροφή αυτών των δραστηριοτήτων ξανά στο δημόσιο και τους δήμους! Για τρεις πολύ συγκεκριμένους λόγους, που σχετίζονται με την υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, την άνοδο του κόστους και την επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών, όπως έκπληκτοι ακούσαμε κι εμείς από ένα γερμανό αιρετό σε πρόσφατο συνέδριο για την τοπική αυτοδιοίκηση, η Γερμανία αναθεωρεί την πολιτική της εκχώρησης δραστηριοτήτων σε ιδιώτες. Το πείραμα δηλαδή θεωρήθηκε αποτυχημένο από πολλές απόψεις».

Μας καταστρέφουν για να μας …σώσουν

Κι αυτή η ακύρωση των τάσεων ιδιωτικοποίησης στην Γερμανία πώς συνδέεται με την οικονομική εισβολή στην Ελλάδα, ρωτήσαμε τον Θέμη Μπαλασόπουλο. «Ο Φούχτελ στην πραγματικότητα έρχεται να αποκαταστήσει τους γερμανούς επιχειρηματίες που έμειναν δίχως αντικείμενο στην χώρα τους, μετά την επιστροφή των δραστηριοτήτων που ιδιωτικοποιήθηκαν ξανά στους γερμανικούς δήμους. Έτσι η Ελλάδα, με την βοήθεια των Γερμανών τεχνοκρατών που έχουν εγκατασταθεί ελέω Μνημονίου, αποτελεί την δεύτερη ευκαιρία επιχειρηματιών που κρίθηκαν επικίνδυνοι κι ακατάλληλοι για τον τόπο τους».

Οι ίδιοι πάντως οι Γερμανοί λένε πως με την παρουσία τους εδώ εξασφαλίζουν την αναγκαία μεταφορά τεχνογνωσίας. «Για να είμαστε ακριβείς, δεν μεταφέρουν τεχνογνωσία, αλλά τεχνολογία. Και την μεταφέρουν έναντι αδράς αμοιβής. Δεν πρόκειται δηλαδή για φιλανθρωπία ή δραστηριότητα απαλλαγμένη από το κίνητρο του κέρδους.  Η ουσία ωστόσο είναι πως το ζητούμενο σήμερα στην Ελλάδα, αν μιλήσουμε για το θέμα της διαχείρισης απορριμμάτων, δεν είναι η τεχνολογία. Η τεχνολογία ενδιαφέρει τον Φούχτελ επειδή θέλει να προωθήσει τις γερμανικές επενδύσεις, ανεξαρτήτως μάλιστα των πραγματικών αναγκών που έχει η ελληνική κοινωνία. Η έλλειψη που καταγράφεται και λειτουργεί παραλυτικά για την λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης αφορά στο ανθρώπινο δυναμικό και τους πόρους. Κι εδώ η συμβολή του Φούχτελ κι όσων αιρετών εκπροσώπων στηρίζουν την δράση του στην Ελλάδα, είναι από αρνητική έως καταστρεπτική καθώς με δική τους ευθύνη συρρικνώνονται τα έσοδα της αυτοδιοίκησης και προωθούνται οι χιλιάδες απολύσεις». Με αυτό τον τρόπο δε δημιουργούν οι ίδιοι οι Γερμανοί την ζήτηση για τις υπηρεσίες που αντιπροσωπεύουν, ρωτάμε τον Θέμη Μπαλασόπουλο. «Ακριβώς! Ξεχαρβαλώνουν την τοπική αυτοδιοίκηση ώστε μετά να εμφανίσουν τους δικούς τους επιχειρηματίες ως σωτήρες».

Advertisements

Η μετάλλαξη του πολιτικού μας συστήματος (Nexus, 11.2012)

Συμπτώματα πρόωρης γήρανσης εμφανίζει όλο και εντονότερα η τρικομματική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά που αναδείχτηκε από τις εκλογές του Ιουνίου καθώς αυξάνονται τα σημάδια κόπωσης και αποσύνθεσης που εμφανίζει στο εσωτερικό της τρεις μήνες μετά την ορκωμοσία της και, το σημαντικότερο, πριν ακόμη η συνοχή της δοκιμαστεί στις υψηλές θερμοκρασίες του νέου πακέτου λιτότητας ύψους 13,5 δισ. ευρώ.

Το νέο πακέτο μέτρων, σε κάθε περίπτωση, θα αποδειχτεί ωρολογιακή βόμβα για τη σταθερότητα και την ενότητά της για δύο λόγους: Κατ’ αρχάς εξ αιτίας του κοινωνικά άδικου χαρακτήρα του και, κατά δεύτερο, λόγω της υφεσιακής θύελλας που θα προκαλέσει. Ο κοινωνικά άδικος χαρακτήρας των μέτρων που θα εφαρμοστούν ως προϋπόθεση για να εκταμιευθεί η δόση των 31,2 δισ. ευρώ φαίνεται ανάγλυφα αν εξετάσουμε καλύτερα τρεις επιμέρους πλευρές τους: Πρώτο, την επίμονη άρνηση των εκπροσώπων της Τρόικας να καταβάλουν οι ελληνικές τράπεζες στο δημόσιο τα 555 εκ. ευρώ που οφείλουν, ως απόδοση επί των προνομιούχων μετοχών που εκδόθηκαν το 2008 στο πλαίσιο του πρώτου πακέτου ενίσχυσης τους με 28 δισ. ευρώ, επί κυβέρνησης Κ. Καραμανλή και υπουργού Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφη. Αν πραγματικά ήθελαν το ελληνικό δημόσιο να αυξήσει τα έσοδά του και να μειώσει έτσι το έλλειμμα γιατί οι εκπρόσωποι των πιστωτών μας δεν απαιτούσαν από τις τράπεζες (που μέχρι στιγμής έχουν επιδοτηθεί από το ελληνικό δημόσιο με ποσά που ισούνται με ένα ετήσιο ΑΕΠ) να εξοφλήσουν τα χρέη τους προς το ελληνικό δημόσιο; Κατά δεύτερο ο κοινωνικά άδικος χαρακτήρας των μέτρων φαίνεται από τον μειωμένο φόρο που θα κληθούν να πληρώσουν όσοι βεβαιωμένα έχουν υψηλότερα εισοδήματα στο πλαίσιο της νέας φορολογικής μεταρρύθμισης. Ειδικότερα, προβλέπεται η μείωση του ανώτατου φορολογικού συντελεστή για τα φυσικά πρόσωπα από το 45% που είναι σήμερα στο 35% και από το 42,5% που είναι η ανώτατη επιβάρυνση για τις επιχειρήσεις στο 35%. Το συγκεκριμένο μέτρο συνδυάζεται με την άνοδο του φορολογικού συντελεστή για εκείνα τα φυσικά πρόσωπα και τις επιχειρήσεις που έχουν μικρότερα εισοδήματα. Πρόκειται για ρεσιτάλ κοινωνικής αδικίας που θα δημιουργήσει νέα κύματα άρνησης πληρωμών! Όσοι βεβαιωμένα έχουν πόρους κι έχουν θιγεί ελάχιστα από την κρίση θα πληρώνουν λιγότερα ενώ όσοι βεβαιωμένα δεν έχουν πόρους κι έχουν πληγεί προνομιακά από την κρίση, αυτοί δηλαδή που χρίζουν υποστήριξης, θα συνεισφέρουν περισσότερα και ταυτόχρονα θα αποκαλούνται «φοροκλέπτες»! Το ερώτημα παραμένει το ίδιο: Αν πράγματι ήθελαν να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα γιατί προσέφυγαν σε αυτό το μέτρο που θα τα μειώσει με απόλυτη βεβαιότητα; Τέλος ο κοινωνικά άδικος χαρακτήρας των μέτρων αποκαλύπτεται από την σπουδή της Τρόικας, στο πλαίσιο της πίεσης που επέδειξε για να υλοποιηθούν άρον – άρον και με καταληκτική ημερομηνία τις 18 Οκτωβρίου 89 μέτρα, να συμπεριλάβει μέτρα σε αυτό το πακέτο μέτρα που είναι άσχετα με την δημοσιονομική ισορροπία όπως ο καθορισμός του κατώτατου μισθού και ημερομισθίου με κυβερνητική απόφαση. Είναι ένα μέτρο που ευνοεί την εργοδοσία, κυρίως του ιδιωτικού τομέα, ενώ συνιστά τεράστια κοινωνική οπισθοδρόμηση. Πού αλλού (πέρα από δικτατορίες) ακούστηκε να απαγορεύεται δια νόμου από την εργοδοσία και τους εκπροσώπους των εργαζομένων να καθορίσουν μόνοι τους το ύψος των αποδοχών;

Η ΝΔ στόχος της αγανάκτησης

Κι όλα τα παραπάνω, ενώ ο πέλεκυς των νέων μέτρων πέφτει κατά προνομιακό τρόπο στα δώρα των Χριστουγέννων των 700.000 υπαλλήλων και λειτουργών του δημοσίου και των 2,5 εκ. συνταξιούχων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα με άμεσο αποτέλεσμα την διάλυση της χριστουγεννιάτικης αγοράς! Το πλήγμα που θα δεχτεί η καταναλωτική δαπάνη στις προσεχείς γιορτές θα είναι συντριπτικό οδηγώντας στο κλείσιμο χιλιάδες ακόμη εμπορικά και επιχειρήσεις που ανέμεναν τα δώρα των Χριστουγέννων για να πάρουν μια ανάσα. Τρομακτικές θα είναι οι επιπτώσεις από την εμβάθυνση της φτώχειας και στην κοινωνική συνοχή που ήδη δοκιμάζεται από την εκτίναξη της ανεργίας στο 25,1% για τον μήνα Ιούλιο, με βάση πρόσφατες ανακοινώσεις της στατιστικής υπηρεσίας…

Η Νέα Δημοκρατία θα χρεωθεί πριν από οποιοδήποτε άλλο κόμμα της συγκυβέρνησης την λαϊκή δυσφορία από την επιβολή των παραπάνω μέτρων, καθώς κι επισήμως πια ο Αντώνης Σαμαράς θα κρατάει το ρεκόρ των …κυβιστήσεων αφήνοντας πίσω του τον Γιώργο Παπανδρέου που εξήγγειλε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν» για να φέρει το ΔΝΤ ή τον Λουκά Παπαδήμο που ανέλαβε την υλοποίηση του προγράμματος ανταλλαγής των ομολόγων (PSI) λίγες μόνο μέρες μετά την δημόσια αποδοκιμασία τους από σελίδα της κυριακάτικης εφημερίδας Το Βήμα, κι αφού ωστόσο λήφθηκαν οι απαραίτητες μέριμνες για την διάσωση των ελληνικών τραπεζών… Τα πλήγματα που θα δεχθεί η ΝΔ στην πολιτική κι εκλογική της επιρροή θα είναι σημαντικά καθώς μια κοινωνική κατηγορία που θα σηκώσει ένα μεγάλο βάρος από τα μέτρα, τα λεγόμενα ειδικά μισθολόγια που θα χάσουν ακόμη και το 35% των τελικών μισθών τους και πιο συγκεκριμένα ένστολοι και δικαστικοί, αποτελούν μια παραδοσιακή δεξαμενή ψήφων της. Το κλίμα στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ ήταν φορτισμένο πριν καν ανακοινωθούν τα μέτρα λιτότητας ύψους 13,5 δισ. ευρώ, όπως μαρτυρούσε η διακριτική μεν αλλά σαφής διαφοροποίηση στελεχών της (Ν. Κακλαμάνης, Γ. Μιχελάκης, κ.α.) και η ερώτηση βουλευτών της για την επιβολή φορολογίας ύψους 1% επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών. Ένα μέτρο που σκόπευε να δημιουργήσει την εντύπωση της ομοιόμορφης κοινωνικά κατανομής των βαρών…

Περισσότεροι κατά του Μνημονίου

Η αντίδραση των νεοδημοκρατών βουλευτών δεν θα αναμενόταν τόσο έντονη αν δεν είχαν προηγηθεί, πολύ πρόσφατα μάλιστα, δύο γεγονότα καταλυτικής σημασίας. Το πρώτο είναι η διάλυση, επί της ουσίας, του ΠΑΣΟΚ μόνο και μόνο επειδή ανέλαβε εργολαβικά (όπως ανέκαθεν συνήθιζε αυτό το κόμμα) να υλοποιήσει την κοινωνικά καταστροφική πολιτική της Τρόικας. Ως αποτέλεσμα το φάντασμα του ΠΑΣΟΚ στοιχειώνει τους νεοδημοκράτες βουλευτές που δεν θέλουν κι αυτοί να ντρέπονται να εμφανιστούν στα καφενεία των χωριών τους μην τυχόν και του βρίσουν οι ψηφοφόροι τους, όπως ακριβώς έπαθαν οι συνάδελφοι τους από το ΠΑΣΟΚ. Η οργή μάλιστα των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων θα είναι πιο έντονη λόγω του ότι στρατεύθηκαν πίσω από τον Αντώνη Σαμαρά πριν ένα ή δύο χρόνια και συγκρούστηκαν με τους νεοφιλελεύθερους στο κόμμα λόγω της αντιμνημονιακής του πολιτικής. Επέλεξαν δε εκλογικά τη ΝΔ μόλις πριν λίγους μήνες λόγω του ότι ζητούσε την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Η κοινωνία ωστόσο ακόμη και τώρα, αντίθετα δηλαδή με την στροφή 180 μοιρών που έκαναν τα κυβερνητικά κόμματα εξακολουθεί να τάσσεται εναντίον του Μνημονίου όλο και πιο εντατικά. Είναι πολύ χαρακτηριστικό (και πηγή ανησυχίας για το Μέγαρο Μαξίμου) ότι στην έρευνα κοινής γνώμης που διενέργησε η Public Issue για λογαριασμό του Σκάι και της Καθημερινής, κι η οποία δημοσιεύτηκε στις 11 Οκτωβρίου, το τμήμα εκείνο των πολιτών που τάσσεται ενάντια στο Μνημόνιο έχει αυξηθεί σημαντικά σε σχέση με τον Ιούνιο του 2012, αγκαλιάζοντας το 72% έναντι 61% πριν τέσσερις μήνες. Αναλόγως, από την άλλη μεριά, οι φιλομνημονιακές διαθέσεις έχουν υποχωρήσει από το 29% στο 19%. Η ενίσχυση των αντιμνημονιακών διαθέσεων είναι προφανώς αποτέλεσμα της επιδείνωσης της οικονομικής θέσης ακόμη περισσότερων νοικοκυριών. Ενδεικτικά, ενώ το 65% πίστευε τον Ιούνιο πως η προσωπική οικονομική του κατάσταση θα χειροτερέψει τώρα την απαισιοδοξία τους μοιράζεται το 73%, ενώ μειώθηκαν κι όσοι πίστευαν ότι θα καλυτερέψει που από 9% έφτασαν στο 6%. Ενδεχομένως σε αυτό το κομμάτι να βρίσκονταν και συνταξιούχοι που είχαν πιστέψει την προεκλογική εξαγγελία του προέδρου της ΝΔ ότι θα διορθώσει τις αδικίες που έγιναν στους απόμαχους της δουλειάς. Συνολικά, η ΝΔ θα βρει μπροστά της την αυξανόμενη δυσφορία των πολιτών απέναντι στα Μνημόνια και τις θεραπείες – σοκ που επιβάλλουν οι δανειστές μας.

ΠΑΣΟΚ: πιο χαμηλά, πιο χαμηλά…

Ούτε το ΠΑΣΟΚ όμως πρόκειται να γλιτώσει από την αυξανόμενη δυσφορία. Στο ερώτημα δηλαδή αν μπορεί να πάει ακόμη πιο χαμηλά η εκλογική του επιρροή από το 12%, η απάντηση είναι …ναι! Το συντριπτικό δε πλήγμα στην επιρροή του προήλθε από τον ίδιο τον πρόεδρο του, τον Βαγγέλη Βενιζέλο, και τον τρόπο που χειρίστηκε την υπόθεση με την λεγόμενη λίστα Λαγκάρντ, που περιελάμβανε 1.991 ονόματα μεγαλοκαταθετών οι οποίοι έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Η συνέντευξη που έδωσε στο δελτίο ειδήσεων του Μέγκα στις 3 Οκτωβρίου επιδείνωσε ακόμη περισσότερο την άσχημη θέση του μιας και σε κανένα ουσιαστικό ερώτημα ή υποψία (πχ. για πιθανή χρησιμοποίηση της λίστας στην προεκλογική περίοδο) δεν έδωσε πειστική απάντηση ούτε καν στο σημαντικότερο: Γιατί κράτησε τόσους μήνες αναξιοποίητη την λίστα συγκαλύπτοντας στην πράξη την φυγή δισεκατομμυρίων ευρώ την ίδια στιγμή που το ένα αντιλαϊκό μέτρο σε βάρος των φτωχών υποδεχόταν το άλλο; Τα «καρφώματα» δε στον τότε υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, στον αρμόδιο εισαγγελέα Ι. Διώτη και στο ΣΔΟΕ όπως επίσης και οι επιφυλάξεις που διατυπώθηκαν εκ των υστέρων για την γνησιότητα της λίστας (που σήμαιναν ότι στο μεταξύ μπορεί πολλά ονόματα να …εξαφανίστηκαν) περισσότερο γενίκευσαν την εικόνα της κρίσης, παρά μετέθεσαν τις ευθύνες ή βελτίωσαν την θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Απλώς δηλαδή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πήρε κι άλλους μαζί του, παραβιάζοντας τους κανόνες που ισχύουν σε αυτές τις περιπτώσεις…

Προς επίρρωση, η ενίσχυση των φυγόκεντρων τάσεων, όπως έδειξε για παράδειγμα η επίσημη αποχώρηση του Γιάννη Ραγκούση από το κόμμα παρότι η προσπάθειά του να απομακρυνθεί από τα έργα και τις ημέρες του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου δεν πείθουν κανέναν. Ποιος ξεχνάει ότι ήταν γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, διορισμένος μάλιστα από τον ίδιο τον ΓΑΠ, ή τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξε στην εφαρμογή των καταστροφικών Μνημονιακών πολιτικών; Η αποχώρησή του ωστόσο από το ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώνει την φθίνουσα πορεία  χωρίς επιστροφή μάλιστα που έχει πάρει το κόμμα. Η τάση αυτή είναι τόσο καθαρή ώστε η πολιτική επιβίωση των πρώην στελεχών του περνάει από την αποστασιοποίησή τους από το κόμμα. Μάρτυρας ο Ανδρέας Λοβέρδος που παρότι κι αυτός υπήρξε πρωτεργάτης των Μνημονιακών πολιτικών, έχοντας μάλιστα υπηρετήσει στα πολύ κρίσιμα υπουργεία Υγείας κι Εργασίας και φέροντας έτσι τεράστια προσωπική ευθύνη για την διάλυση της υγείας και την κατάργηση εργατικών κατακτήσεων πολλών δεκαετιών, τώρα επιλέγει να ακολουθήσει διαφορετική τροχιά από το κόμμα του. Το ίδιο και γι’ άλλα στελέχη πρώτης γραμμής όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Για την ερήμωση της Ιπποκράτους ένα καθόλου αμελητέο μερίδιο ευθύνης φέρει η ερειστική προσωπικότητα του Βαγγέλη Βενιζέλου. Ένα κράμα μεγαλομανίας που τον διακρίνει μαζί με αυταρχισμό και αμοραλισμό, μαζί φυσικά με τις ευθύνες που έχει για την μέχρι τώρα πορεία της χώρας λόγω του πρωταγωνιστικού του ρόλου σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, κάνουν πολύ πιθανό για τον Β. Βενιζέλο η υλοποίηση της ύψιστης επιδίωξής του, να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, να συμπέσει με το πολιτικό τέλος του κόμματος κι ο ίδιος απλώς να είναι ο τελευταίος που θα μείνει για να κλείσει την πόρτα.

Η σημαντικότερη ωστόσο ευθύνη για την πολιτική συντριβή του ΠΑΣΟΚ πρέπει να αναζητηθεί στην πολιτική του και τις κοινωνικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος. Οι κοινωνικές εξελίξεις περιστρέφονται γύρω από την ραγδαία εξαφάνιση από τον οικονομικό χάρτη της Ελλάδας εκείνων των κοινωνικών στρωμάτων που αποτελούσαν από την δεκαετία του ’80 ακόμη την προνομιακή πηγή ψήφων για το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και τις δύο πρώτες δεκαετίες της ίδρυσής του ταυτίστηκε με τους στόχους της υπεράσπισης των κοινωνικά αδυνάτων και της εθνικής ανεξαρτησίας, ενώ τις δύο επόμενες δεκαετίες εξασφάλισε την επιβίωσή του πετυχαίνοντας μια αριστοτεχνική εξισορρόπηση των διαπλεκομένων συμφερόντων με εργαλείο το Χρηματιστήριο, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις, κ.α.. Η επιδημία των λουκέτων σε μικρομάγαζα αλλά και υγιείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όπως φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού από τα ανοίκιαστα καταστήματα σε όλη την Ελλάδα, βεβαιώνει μια χωρίς προηγούμενο κοινωνική πόλωση όπου ελάχιστος χώρος έχει πλέον απομείνει για πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την ύπαρξή τους στο κοινωνικό κέντρο το οποίο πλέον ισοδυναμεί με κοινωνικό κενό.

Στο δρόμο για δεύτερη χρεοκοπία

Οι πολιτικές αιτίες πίσω από την ήττα του ΠΑΣΟΚ αφορούν την επιβολή των πιο εξοντωτικών και βάρβαρων μέτρων αναδιανομής του εισοδήματος που έχουν ποτέ εφαρμοστεί σε καιρό ειρήνης, τα οποία επιπλέον αποδείχθηκαν και αναποτελεσματικά, εξετάζοντάς τα σε σύγκριση με τους στόχους που κλήθηκαν να υπηρετήσουν: Η δημοσιονομική εξισορρόπηση δεν επήλθε, η θέσης της Ελλάδας στο ευρώ δεν διασφαλίστηκε όπως υπόσχονταν, ενώ ακόμη και η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους τον Μάρτιο του 2012, κάθε άλλο παρά διασφάλισε την βιωσιμότητά του. Μάρτυρας οι αντιπαραθέσεις μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ για την τύχη της δόσης που έπρεπε να λάβουμε από τον Ιούνιο του 2012 κι εν τω μεταξύ μάθαμε, δια στόματος αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα, ότι δεν είναι μόνο 31,2 δισ. ευρώ αλλά άνω των 43 δισ. ευρώ καθώς θα έπρεπε να είχαν απελευθερωθεί επίσης από τους πιστωτές μας 5 δισ. ευρώ το τρίτο τρίμηνο και 7,2 δισ. ευρώ το τέταρτο τρίμηνο του έτους. (Βλέποντας κανείς τα «στρατιωτικά καψώνια» στα οποία μας υποβάλλουν οι δανειστές με τις καθυστερήσεις στην εκταμίευση των δόσεων, αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν για παράδειγμα η Ελλάδα καθυστερούσε τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει από τις δύο δανειακές συμβάσεις…)

Η εκτίμηση πως η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους του Μαρτίου του 2012, που σήμανε την πέμπτη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους από σχηματισμού του, απέτυχε παταγωδώς επιβεβαιώνεται από ανεξέλεγκτη πορεία που ακολουθεί το δημόσιο χρέος πριν καν συμπληρωθούν έξι μήνες από την υλοποίηση του PSI που υποτίθεται ότι θα έλυνε με μόνιμο τρόπο το πρόβλημα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Αυτό δεν υποσχόταν ο τότε υπουργός Οικονομικών Β. Βενιζέλος; Η πραγματικότητα εξελίχθηκε τελείως διαφορετικά με τον  στόχο μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους στο 120% του ΑΕΠ το 2020 να γίνεται το πιο σύντομο ανέκδοτο. Η ζοφερή πραγματικότητα, όπως αποτυπώθηκε στο πρώτο προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού που δόθηκε στη δημοσιότητα την 1η Οκτωβρίου 2012, εκτιμούσε το δημόσιο χρέος για το 2011 στο 165,3% και για το 2012 στο 169,5%. Η εκ των υστέρων δε δυσμενής αναθεώρηση των εκτιμήσεων για την ύφεση για το 2011 και το 2012 διέψευσε επί τα χείρω κάθε πρόβλεψη που είχε προηγηθεί, πυροδοτώντας εκ νέου συζητήσεις για την επόμενη μέρα του ελληνικού δημόσιου χρέους: πότε δηλαδή και, το κυριότερο, υπό ποιους όρους θα γίνει η έκτη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους. Τα περιοδικό Σπίγκελ την ημέρα της επίσκεψης της Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα σε άρθρο του με τίτλο «τα προβλήματα με το χρέος της Ελλάδας δεν φεύγουν» εκτιμούσε το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδας μεταξύ 2015 και 2020, λόγω του ότι (προς διάψευση των προβλέψεων) δεν θα έχει καταφέρει ως τότε να βγει στις αγορές, στα 78 δισ. ευρώ. Οι προοπτικές που διανοίγονταν ήταν οι εξής: «Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης πρέπει σύντομα να αποφασίσουν αν επιθυμούν να προσφέρουν στην Αθήνα επιπλέον βοήθεια και να επιτρέψουν στη χώρα να αποπληρώσει τα δάνεια διάσωσης αργότερα από τον αρχικό προγραμματισμό. Ή, αν θέλουν να παραγράψουν από την Ελλάδα ένα σημαντικό μέρος από την επείγουσα βοήθεια που η χώρα έχει ήδη λάβει. Ή, ενδεχομένως ακόμη και τα δύο»… Δεδομένου ωστόσο του κλίματος εναντίον της Ελλάδας που έχουν δημιουργήσει στο εσωτερικό τους οι βόρειες χώρες (αποκρύπτοντας για παράδειγμα ότι τα δάνεια κατευθύνθηκαν στη διάσωση των τραπεζών τους κι όχι των συνταξιούχων) κάθε απόφαση θα είναι δύσκολη.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος επωμίζεται ένα μεγάλο μέρος ευθύνης για το τραγικό σημείο στο οποίο έχει οδηγηθεί το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα. Συνυπολογίζοντας την κοινή διαπίστωση που υπάρχει εντός του ΠΑΣΟΚ ότι με το ίδιο στην ηγεσία του κόμματος δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάκαμψης του κόμματος στις εκλογές (όποτε κι αν γίνουν) πληθαίνουν τα σενάρια που προδικάζουν ότι μετά την ψήφιση των μέτρων θα κινηθούν διεργασίες αντικατάστασής του.

ΔΗΜΑΡ: αυτόκλητος σωτήρας

Σε κρίση έχει οδηγηθεί και η ΔΗΜΑΡ, εξ αιτίας του εντελώς αδικαιολόγητου ζήλου με το οποίον υπερασπίζεται κάθε πολιτική που απορρέει από το Μνημόνιο, φτάνοντας στο σημείο βουλευτής της, και δη ο Γρηγόρης Ψαριανός, να προχωρήσει στην πιο χυδαία επίθεση εναντίον όσων διαδήλωσαν κατά της Μέρκελ, στις 9 Οκτώβρη, ταυτίζοντάς τους με τους φοροκλέπτες, τους καταθέτες εξωτερικού, τους καταπατητές αυθαιρέτων και τους μαϊμού συνταξιούχους… Ο πρόεδρος της δικαιολογεί την υποστήριξη στα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές λέγοντας πως αποτελεί ύψιστη εθνική προτεραιότητα η στήριξη στην κυβέρνηση ώστε να επιτελέσει το έργο της. Γι’ αυτό τον λόγο προέβη και σε μια εντελώς ασυνήθιστη κίνηση να συγκαλέσει Κεντρική Επιτροπή του κόμματος το Σάββατο 6 Οκτώβρη απαιτώντας την αποδοχή των μέτρων (για να μην κατηγορηθεί ότι δρα ανεξάρτητα από τα όργανα του κόμματος) πριν όμως καν αυτά ανακοινωθούν. Ψήφισαν δηλαδή υπέρ ενός πακέτου μέτρου που αγνοούσαν το ακριβές περιεχόμενό του! Το έπραξαν μάλιστα αυτό (παρά τις διαφωνίες 21 στελεχών σε σύνολο 104 ψηφισάντων που ζήτησαν να μη δοθεί θετική ψήφος στα μέτρα) ενώ επ’ ουδενί δεν τίθεται ζήτημα κυβερνητικής σταθερότητας. Οι 129 βουλευτές της ΝΔ και οι 33 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ επαρκούν και με το παραπάνω για να υπερψηφιστούν τα μέτρα και να χορηγηθεί έτσι η επίμαχη δόση, εφ’ όσον σε αυτό τον βωμό ο Φώτης Κουβέλης πιστεύει ότι αξίζει να γίνουν όσες θυσίες απαιτηθούν. Χώρια, που στην περίπτωση της διαφωνίας της ΔΗΜΑΡ και μιας πιθανής καταψήφισης των μέτρων από τους 17 βουλευτές της θα στελνόταν ένα μήνυμα πιο σκληρής διαπραγμάτευσης στην Τρόικα. Στον αντίποδα των ισχυρισμών του ωστόσο (περί λόγων εθνικής σωτηρίας) αυτό που σύμφωνα με το ρεπορτάζ βαραίνει στην στάση του Φώτη Κουβέλη είναι τα υλικά οφέλη από την συμμετοχή στην κυβέρνηση και τα οποία κεφαλαιοποιούνται μέσα από διορισμούς ανώτερων και μεσαίων στελεχών του σε θέσεις ευθύνης του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ο κίνδυνος ωστόσο που διατρέχει, να ακολουθήσει τα βήματα του Γιώργου Καρατζαφέρη, είναι ορατός και επιβεβαιώνεται συνεχώς με αποχωρήσεις μελών και στελεχών της ΔΗΜΑΡ οι οποίοι διαφωνούν με αυτή την πολιτική, μένοντας πιστοί στις διακηρύξεις που χάρισαν στο κόμμα τα υψηλά ποσοστά των εκλογών του Ιουνίου του 2012.

Αποκλίσεις ωστόσο, και μάλιστα ουσιώδεις θίγοντας δηλαδή φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του κόμματος, παρατηρούνται και στην αντίπερα όχθη, τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν κατά τον Μαρξ ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι κοινωνικές του σχέσεις, το προφίλ που διαμορφώνει ο μετεκλογικός ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, αποκαλύπτεται από τρεις δημόσιες συναντήσεις του: Την συνάντηση Αλέξη Τσίπρα με τον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, με τον «κατοχικό διοικητή» όπως χαρακτηρίζεται ο Χορστ Ράιχενμπαχ και τον πρόεδρο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς.

Μυστική διπλωματία από Τσίπρα

Η συνάντηση που είχε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ με τον πρόεδρο του Ισραήλ χαρακτηρίστηκε προάγγελος αλλαγών στις θέσεις του κόμματος, ακόμη κι από στελέχη του, για πολλούς λόγους: Η ασυνήθιστη πρακτική να μην ακολουθήσει κοινή συνέντευξη τύπου ή ανακοίνωση που ενδεχομένως θα εξέθετε τον Αλέξη Τσίπρα μια και θα έπρεπε να υποστηρίξει δημόσια ό,τι ειπώθηκε ιδιωτικά, η αντιδημοκρατικής φύσης απόφασή του να μην ενημερωθούν τα καθ’ ύλην αρμόδια στελέχη του κόμματος που έμαθαν την είδηση από τα Μέσα Ενημέρωσης, έτσι ώστε να έχει όλη την ευχέρεια των χειρισμών χωρίς να δεσμεύεται από τις κομματικές θέσεις και κυρίως η σημασία της συγκυρίας που διανύουμε για το Ισραήλ το οποίο σχεδιάζει να επιτεθεί στο Ιράν και ζητάει την συναίνεση ή την ανοχή των πολιτικών δυνάμεων των γύρω κρατών δημιουργούν ένα παζλ ερωτημάτων για την ηγεσία της πλατείας Κουμουνδούρου που δύσκολα απαντιούνται. Αυτό που στην πραγματικότητα διακρίνεται, πίσω από την απόφαση του Τσίπρα να δεχθεί να συναντηθεί με τον Πέρες και να μην θέσει ζήτημα παράνομης κατοχής για τα παλαιστινιακά εδάφη, είναι μια στρατηγική απόφαση αποφυγής των συγκρούσεων με τον αμερικάνικο παράγοντα και το εβραϊκό λόμπι.

Πλήρες συμβολισμών ήταν επίσης η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να συναντηθεί με τον γκαουλάιτερ, Χορστ Ράιχενμπαχ. Να θυμίσουμε ότι είχε προηγηθεί η απροθυμία του επιτρόπου Όλι Ρεν και του προέδρου του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να συναντηθούν με τον Αλ. Τσίπρα. Η θεσμικά απαράδεκτη και προσβλητική στάση τους έτσι άνοιξε τον δρόμο για την συνάντηση με τον επικεφαλής της Ομάδα Δράσης, που έχει αποκτήσει την προσωνυμία του κατοχικού διοικητή. Η ομάδα των οικονομολόγων που τον συνάντησε (Γ. Δραγασάκης, Ευκ. Τσακαλώτος, Γ. Μηλιός και Γ. Σταθάκης) κι οι οποίοι θα αναλάβουν τα κρίσιμα υπουργεία σε μια πιθανή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αιτιολόγησε την επαφή υποστηρίζοντας ότι κουβέντιασαν θέματα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Μα, ο Ράιχενμπαχ και τα κέντρα που εκπροσωπεί είναι οι κατ’ εξοχήν υπαίτιοι της σημερινής ύφεσης που τείνει στο 20% χωρίς να διαφαίνεται προοπτική ανάκαμψης. Κάθε διερεύνηση επομένως των δυνατοτήτων ανάπτυξης της οικονομίας αποκλείει εκ προοιμίου ως συζητητές τους τοποτηρητές της Τρόικας. Στην πραγματικότητα με την συνάντησή τους νομιμοποίησαν την παρουσία του στην Ελλάδα, όταν η εκδίωξη (αν όχι η …δίωξη κατόπιν σύλληψης) του Ράιχενμπαχ και της παρέας του θα έπρεπε να αποτελεί την πρώτη κίνηση στην οποία έπρεπε να προβεί μια κυβέρνηση που σέβεται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Ναι στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες;

Ολέθριο σφάλμα ήταν επίσης και η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να συναντηθεί με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και προερχόμενο από το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SPD), Μάρτιν Σουλτς, στις Βρυξέλλες στις 27 Σεπτέμβρη. Ο Μάρτιν Σουλτς ωστόσο μόλις λίγες μέρες πριν, στις 4 Σεπτεμβρίου, εκφράζοντας τη νέα γραμμή του Τέταρτου Ράιχ για παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ (λόγω του υψηλού κόστους που συνοδεύει κάθε άλλη λύση και της σχετικής νηνεμίας που επικράτησε στο εσωτερικό μέτωπο την μετεκλογική περίοδο) είχε ζητήσει με συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ να μετατραπεί η Ελλάδα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη και επίσης να δεχθεί το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας να προωθήσει σε συνεργασία με κοινοτικούς αξιωματούχους τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Μεθερμηνευόμενο το τελευταίο σημαίνει εμβάθυνση κι επέκταση της κατοχής!

Η υποχώρηση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στα παραπάνω μέτωπα (συναινώντας στους ισραηλινούς τυχοδιωκτισμούς κι αποδεχόμενος την κηδεμονία της Ελλάδας με την ταυτόχρονη μετατροπή της σε εργατικό κάτεργο) δημιούργησε απογοήτευση στις πιο ριζοσπαστικές πτέρυγες του. Αυτές πιθανά που θα περιθωριοποιηθούν στο πλαίσιο της ιδρυτικής πανελλαδικής συνδιάσκεψης που αναμένεται, μετά από δύο αναβολές, να διεξαχθεί τον Δεκέμβριο.

Οι ραγδαίες εξελίξεις που έχουν συντελεστεί από τον Ιούνιο μέχρι τώρα στο πολιτικό σύστημα (τουλάχιστον στα βασικότερα κόμματά του) υπονομεύουν την ελκυστικότητά του και αυξάνουν την αστάθειά του. Ως αποτέλεσμα η συμμόρφωσή τους με τις εντολές της Τρόικας τους δίνει μια πρόσκαιρη ανάσα, αλλά από την άλλη στενεύει απελπιστικά τον κύκλο ζωής τους, θυμίζοντας ολοένα και περισσότερο εφήμερα καταναλωτικά προϊόντα…

ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ: Η μεγαλύτερη οικονομική επιδρομή που έγινε ποτέ στην Ευρώπη (Επίκαιρα 15-21/11/2012)

Ούτε οι φυλακισμένοι δεν γλυτώνουν από την εισπρακτική μανία του τρίτου μνημονίου, που ψηφίστηκε την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου, με 153 ψήφους, σηματοδοτώντας κι αυτό με τη σειρά του την αρχή του τέλους της κυβέρνησης Α. Σαμαρά, όπως ακριβώς συνέβη και με τα δύο προηγούμενα μνημόνια τα οποία σήμαναν τον πρόωρο πολιτικό θάνατο των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου. Το τρίτο μνημόνιο οδηγεί στα άκρα την εισπρακτική – ληστρική λογική και στη φυσική εξόντωση εκατομμύρια πολίτες που θα δουν συντάξεις και μισθούς να μειώνονται και ταυτόχρονα τις κοινωνικές υπηρεσίες να καταρρέουν, κλείνοντας τις πόρτες τους οριστικά και διά παντός σε όσους τις έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

Ο ταξικός χαρακτήρας του Μνημονίου θα περάσει ακόμη και τις πόρτες των φυλακών, μέσα από την αύξηση του ανώτατου ποσού χρηματικής μετατροπής της ποινής κράτησης που φτάνει τα 100 ευρώ για κάθε ημέρα από 30 ευρώ που ήταν ως τώρα. Να σημειωθεί μάλιστα πως στα 30 ευρώ έφτασε με νόμο του 2010 ο οποίος το διπλασίασε σε σχέση με το τι ίσχυε νωρίτερα. Το νέο Μνημόνιο ωστόσο μετατρέπει όλη την κοινωνία σε δεσμώτες του πιο βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού που έχει ποτέ γνωρίσει η γηραιά ήπειρος και θα ζήλευε ακόμη κι ο Πινοτσέτ. Από το κυκεώνα αντιλαϊκών μέτρων που εισάγει το Μνημόνιο καθιστώντας σίγουρη την συνέχιση και εμβάθυνση της ύφεσης της οικονομίας, ξεχωρίζουμε τα ακόλουθα:

Για δώρα …στον Άγιο Βασίλη

Οι υπάλληλοι του δημόσιου κι ευρύτερου δημόσιου τομέα αποχαιρετούν οριστικά και τα τελευταία απομεινάρια των δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας. Το προσωπικό των ΝΠΙΔ, δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών υπάγεται στο μισθολογικό καθεστώς του δημοσίου, με σκοπό να μειωθούν οι μισθοί του. Κάθετη μείωση των μισθών ένστολων, γιατρών, δικαστικών, διπλωματών, πανεπιστημιακών και άλλων που αμείβονταν με ειδικά μισθολόγια ακόμη και κατά 35%. Η βίαιη φτωχοποίηση που εισάγει ο τρίτο μνημόνιο σε αυτές τις επαγγελματικές κατηγορίες είναι απολύτως σίγουρο ότι θα έχει δραματικές επιπτώσεις στην ποιότητα του έργου που προσφέρουν, με την άτυπη «λευκή απεργία» να λαμβάνει πλέον χαρακτήρα διαρκείας, γενικεύοντας την εικόνα διάλυσης της δημόσιας διοίκησης. Παράλληλα, οι μειώσεις μισθών θα επεκτείνουν και θα νομιμοποιήσουν στην πράξη την διαφθορά, που για πολλούς δημόσιους λειτουργούς θα αποτελέσει μονόδρομο αν θέλουν ακόμη και να διατηρήσουν το προηγούμενο βιοτικό τους επίπεδο.

Οι συνταξιούχοι του δημοσίου και όλων των άλλων ασφαλιστικών φορέων χάνουν κι αυτοί με τη σειρά τους τα επιδόματα εορτών και αδείας, ενώ όσοι λάβαιναν σύνταξη άνω των 1.000 ευρώ θα υποστούν κλιμακωτές μειώσεις (από 1.000 έως 1.500 ευρώ κατά 5%, από 1.501 έως 2.000 ευρώ κατά 10% και άνω των 2.000 ευρώ κατά 15%). Η κοινωνική θέση χιλιάδων συνταξιούχων θα επιδεινωθεί καθώς θα κοπεί το ΕΚΑΣ σε όσους είναι κάτω των 64 ετών, λες και σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία δεν υπάρχουν χαμηλοσυνταξιούχοι που αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα με την σύνταξη πείνας που παίρνουν κάθε μήνα. Ηλικιακό φίλτρο ορίζεται και για τους ανασφάλιστους υπερήλικες καθώς πλέον κανείς δεν θα παίρνει τη σχετική σύνταξη αν είναι κάτω των 67 ετών. Αρνητικά θα επιδράσει επίσης στο βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων και στην κατάσταση της οικονομίας η σημαντική μείωση στο εφ’ άπαξ βοήθημα που σε ορισμένα τα ταμεία φτάνει και το 83%.

 

Το τέλος του κράτους πρόνοιας

 

Το τρίτο μνημόνιο αποτελεί ταφόπλακα ακόμη κι αυτής της περιορισμένης κοινωνικής πολιτικής, που ασκούταν τα προηγούμενα χρόνια μέσω επιδομάτων. Η κατάργηση των ειδικών επιδοτήσεων ανεργίας κι επίσης όλων των οικογενειακών και πολυτεκνικών επιδομάτων τα οποία θα υποκατασταθούν από ένα ενιαίο επίδομα στήριξης τέκνων το οποίο θα χορηγείται βάσει εισοδηματικών κριτηρίων σημαίνει πως στο εξής δεν θα εφαρμόζεται ούτε καν η νεοφιλελεύθερη λογική στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής που θέλει διακριτικές και στοχευμένες ενισχύσεις. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι πλήρες επίδομα θα λαμβάνουν μόνοι όσοι έχουν οικογενειακό εισόδημα έως 6.000 ευρώ, ενώ όσοι έχουν εισόδημα άνω των 18.000 δεν θα απολαμβάνουν καμίας παροχής. Τον αποκλεισμό χιλιάδων ασθενών και μάλιστα ασφαλισμένων από την παροχή περίθαλψης λόγω του ότι δεν θα έχουν να πληρώσουν θα σημάνει επίσης το εισιτήριο των 25 ευρώ που θα επιβληθεί σε όποιον εισέρχεται της πύλης των νοσοκομείων και της ταρίφας του 1 ευρώ που θα επιβάλλεται σε κάθε συνταγή. Με τα νέα μέτρα περισσότεροι θα είναι όσοι θα βρίσκονται έξω από το περιβόητο δίχτυ κοινωνικής προστασίας παρά μέσα…

Η κοινωνική πολιτική θα αποτελέσει είδος προς εξαφάνιση στην Ελλάδα μέσω επιπλέον της ραγδαίας μείωσης του προσωπικού του δημόσιου τομέα τα επόμενα χρόνια. Συγκεκριμένα, σε υπουργεία, ΟΤΑ, εποπτευόμενα νομικά πρόσωπα, οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, νομικά πρόσωπα, νοσοκομεία και ΔΕΚΟ, μέχρι και το 2016 το προσωπικό αναμένεται να μειωθεί κατά 110.467 άτομα, όπως φαίνεται αν από τις ετήσιες μαζικές αποχωρήσεις αφαιρέσουμε τις ελάχιστες προσλήψεις που θα γίνουν. Η μείωση του προσωπικού του δημόσιου τομέα δεν θα επιτευχθεί με βελούδινες διαδικασίες, όπως θεωρείται για παράδειγμα ο περιορισμός των προσλήψεων και η απαρέγκλιτη εφαρμογή του κανόνα 1 πρόσληψη ανά 5 αποχωρήσεις. Στο μεσοπρόθεσμο προβλέπονται μετατάξεις, απολύσεις, καθεστώς διαθεσιμότητας και αργία για τους δημόσιους υπαλλήλους, με το καμπανάκι να χτυπά πρώτα για τους επίορκους, στη συνέχεια για εκείνους που καταργείται η οργανική τους θέση, και μετά όποιος βρεθεί ή καλύτερα όποιος δεν απολαμβάνει την προστασία πολιτικού «μέσου»…

Το αποτέλεσμα από την μείωση του προσωπικού στον δημόσιο τομέα θα είναι αρχικά η υποβάθμιση του έργου που επιτελείται. Στους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, για παράδειγμα, ήδη το προσωπικό δεν επαρκεί για να γίνουν οι αναγκαίες δουλειές, όπως να εκδοθούν έγκαιρα οι συντάξεις. Σε τι επίπεδα θα φτάσουν οι καθυστερήσεις αν το προσωπικό από φέτος μέχρι και το 2016 μειωθεί κατά 4.375 άτομα όπως προβλέπεται στο μεσοπρόθεσμο; Σημαντικό επίσης θα είναι και το πλήγμα στην απασχόληση καθώς θα καταργηθεί εξαψήφιος αριθμός θέσεων εργασίας, σταθεροποιώντας την ανεργία στα σημερινά εκρηκτικά επίπεδα. Η ανεργία επίσης θα αυξηθεί και από την διευκόλυνση των απολύσεων, όπως επέρχεται μέσα από την μείωση του κόστους των αποζημιώσεων. Σύμφωνα με την κυβέρνηση πρόκειται για ένα μέτρο που διευκολύνει την κινητικότητα. Στην πραγματικότητα διευκολύνει την εργοδοσία, ανεξαρτήτως μεγέθους, να απολύσει χωρίς κόστος ή με ελάχιστο κόστος και να προσλαμβάνει νέο προσωπικό με λιγότερα δικαιώματα, χωρίς ωράριο και απαιτήσεις.

Στο κρεματόριο δημόσια υγεία και παιδεία

Μηδενικό αποτέλεσμα στην απασχόληση ή το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας θα έχουν και τα δεκάδες μέτρα «απελευθέρωσης των αγορών» που περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο και τα οποία, αν δεν είναι φωτογραφικές διατάξεις προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων, ευνοούν αποκλειστικά και μόνο την οικονομική ελίτ. Πρόκειται για μέτρα που ξεκινούν από το επάγγελμα του ξεναγού, του ενεργειακού επιθεωρητή και του οδηγού βυτιοφόρου και φτάνουν στην «απελευθέρωση» του τομέα της υγείας και της παιδείας, το οποίο στην πράξη σημαίνει την πλήρη ιδιωτικοποίησή τους, μέσω της άρσης όλων των εμποδίων που υπήρχαν ώστε να επενδύσουν στους συγκεκριμένους τομείς τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Η αναμφισβήτητα καθόλου ρόδινη σημερινή κατάσταση στην παιδεία θα μοιάζει ωστόσο με παράδεισο σε λίγα χρόνια, αν αλωθεί από το κριτήριο του κέρδους, οπότε σε μια νέα περίοδο κρίσης τα μεν κερδοφόρα πανεπιστήμια θα μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό όπως έκανε πρόσφατα η Κόκα Κόλα και τα δε ζημιογόνα ή θα κλείσουν, όπως συνέβη με χιλιάδες επιχειρήσεις την τελευταία διετία, ή θα χρηματοδοτηθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή με λεφτά των φορολογουμένων, όπως συμβαίνει με τις τράπεζες.

Η «απελευθέρωση» θίγει κι άλλους κλάδους όπως για παράδειγμα της ενημέρωσης. Αναφέρεται συγκεκριμένα στο μεσοπρόθεσμο: «κάθε ενδιαφερόμενος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, μπορεί να προβεί στην ίδρυση και λειτουργία πρακτορείου εφημερίδων και περιοδικών». Σε άλλο δε σημείο αναφέρεται ότι «κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει δικαίωμα πώλησης και διακίνησης εφημερίδων, περιοδικών και εν γένει εντύπων». Σε μια εποχή που η ανεργία στον Τύπο καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και η αξιοπιστία των ΜΜΕ έχει καταρρακωθεί λόγω του εναγκαλισμού τους με την εξουσία και της απόφασής τους να υπηρετήσουν τα Μνημόνια, είναι εμφανές ότι ρυθμίσεις όπως οι παραπάνω το μοναδικό αποτέλεσμα που μπορούν να έχουν είναι η δημιουργία νέων πεδίων επιχειρηματικής δράσης και κερδοφορίας για τους ιδιώτες. Αυτό είναι το ζητούμενο των διατάξεων του μεσοπρόθεσμου, το οποίο μάλιστα επιτυγχάνεται σε βάρος των συμφερόντων της κοινωνίας.

Θηλιά που σφίγγει ξανά το δημόσιο χρέος (Πριν, 25 Νοεμβρίου 2012)

Κι επισήμως σε ύφεση εισήλθε η ευρωζώνη

ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΑΣΤΑΘΕΙΑ

Η πρώτη ματιά στην ευρωπαϊκή οικονομία δίνει μια εικόνα εκτόνωσης της κρίσης: Η αποσταθεροποιητική φυγή κεφαλαίων στις χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κρίσης (Ελλάδα, Ισπανία) έχει κοπάσει ή ακόμη έχει αναστραφεί. Το κόστος δανεισμού στις χώρες που λόγω των μεγεθών τους (Ιταλία, Ισπανία) απειλούσαν να οδηγήσουν στον γκρεμό το ευρωπαϊκό ειδικό όχημα δανεισμού έχει απομακρυνθεί από την ζώνη κινδύνου λόγω της απόφασης της ΕΚΤ να παρέμβει στην δευτερογενή αγορά ομολόγων αν και όποτε παραστεί ανάγκη. Επίσης, πολύ πιο σημαντικό, ο κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ έχει πάψει να αποτελεί άμεση επιλογή για την Γερμανία, από τη στιγμή που επικράτησαν πιο ψύχραιμες φωνές οι οποίες έκριναν ότι κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει που θα σταματούσε το ντόμινο που θα ενεργοποιούταν. Ως αποτέλεσμα η σημερινή εικόνα δεν θυμίζει τις απρόβλεπτες εξελίξεις που δέσποζαν το 2011 και τα χειρότερα φαίνεται να βρίσκονται στο παρελθόν.

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι τελείως διαφορετική και προσδιορίζεται από τις εξελίξεις στην πραγματική λεγόμενη οικονομία, που καθορίζει τις εξελίξεις στη χρηματοπιστωτική σφαίρα και τα περιθώρια των επιλογών. Ειδικότερα, από το πέρασμα της ευρωζώνης στην ύφεση, λόγω των μέτρων λιτότητας, και τυπικά πλέον μετά την καταγραφή αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ για δεύτερο συνεχές τρίμηνο, το δεύτερο τρίμηνο (Απρίλιος – Ιούνιος) του 2012, που μειώθηκε κατά 0,2%, όταν το πρώτο τρίμηνο είχε επίσης μειωθεί κατά 0,1%. Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι η οικονομία στη ζώνη του ευρώ βρίσκεται για τέταρτο τρίμηνο, επί ένα έτος δηλαδή, στη ζώνη της μηδενικής μεγέθυνσης. Και πριν δηλαδή από τα δύο αυτά τρίμηνα οι ρυθμοί μεγέθυνσης κάθε άλλο παρά θεαματικοί ήταν… Εξετάζοντας άλλους κοινωνικούς δείκτες όπως η ανεργία, η κατάσταση είναι επίσης κρίσιμη, όπως δείχνει η αύξηση της στο 11,6% αφήνοντας πλέον εκτός εργασίας περισσότερους από 26 εκ. εργαζόμενους.

Το ποιοτικό στοιχείο της ύφεσης της ευρωζώνης έγκειται πλέον στο ότι ανεβαίνει όλο και πιο βόρεια, παύοντας να πλήττει μόνο τις περιφερειακές και τις νότιες χώρες. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η Ολλανδία που είδε το ΑΕΠ της να μειώνεται απότομα κατά 1,1%, όταν το προηγούμενο τρίμηνο είχε αυξηθεί κατά 0,1%. Άλλο παράδειγμα εξάπλωσης της κρίσης είναι η υποβάθμιση της Γαλλίας την Δευτέρα από τον οίκο αξιολόγησης Μούντι’ς κατά μία μονάδα. Η απώλεια της ανώτερης βαθμολογίας που απολάμβανε η Γαλλία υπενθυμίζει πως δεν είναι μόνο τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια του ευρώ (0,75%) που δένουν τα χέρια των νομισματικών αρχών. Είναι επίσης κι οι κίνδυνοι που γεννιούνται για την αξιολόγηση του προσωρινού (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και του μόνιμου (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) χρηματοδοτικού μηχανισμού καθώς η βαθμολογία τους εξαρτάται από την βαθμολογία των ισχυρών κρατών. Η αναμενόμενη υποβάθμισή του θα σημάνει υψηλότερο κόστος δανεισμού και λιγότερα διαθέσιμα κεφάλαια για τις επόμενες επιχειρήσεις «διάσωσης» που δεν θα αργήσουν, με αποτέλεσμα ελλείψει ακόμη κι αυτών των χρηματοδοτικών εργαλείων να αυξάνεται ο κίνδυνος εμφάνισης πολύ πιο βίαιων κρισιακών φαινομένων, με ολέθριες κοινωνικές επιπτώσεις.

Η χορήγηση της αναμενόμενης δόσης ύψους 31 δισ. ευρώ (και μαζί με τις επόμενες 44 δισ.) θα αυξήσει ξανά το δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Γι’ αυτό τον λόγο η είσπραξή της θα αποδειχθεί καταστρεπτική για τα δημόσια οικονομικά και τους φορολογούμενους. Οι μόνοι που θα οφεληθούν θα είναι οι πιστωτές και οι Γερμανοί μιας και με αυτά τα χρήματα θα ενισχυθούν οι τράπεζες τις οποίες σε λίγα χρόνια θα αγοράσουν έναντι συμβολικού τιμήματος.

Ένοχη σιωπή από τα μνημονιακά ΜΜΕ για την αύξηση του δημόσιου χρέους όσο διαρκεί η “διάσωση”

Η απροθυμία των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ να δώσουν το πράσινο φως για την εκταμίευση της δόσης στα δύο προηγούμενα συμβούλια υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης και η παραπομπή του θέματος σε ειδική συνεδρίαση αύριο, Δευτέρα, δεν μπορεί να ειδωθεί ανεξάρτητα από την προοπτική επιδείνωσης της κρίσης. Άμεσα ωστόσο τα εμπόδια που έπρεπε να λυθούν ήταν δύο πολύ πιο συγκεκριμένα.

Το πρώτο σχετιζόταν με την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού που δημιουργεί η απόφαση των υπουργών στο πρώτο συμβούλιο να δεχθούν την επιμήκυνση κατά δύο χρόνια των στόχων του διαρθρωτικού προγράμματος. Η απόφασή τους προφανώς δεν είχε καμιά σχέση με όσα καθησυχαστικά ακούστηκαν για κατανόηση από την μεριά των εταίρων μας των θυσιών του ελληνικού λαού. Αποδέχτηκαν να μετατεθεί κατά δύο χρόνια ο στόχος μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος λόγω του ότι ήταν πλήρως ενήμεροι για τις αστοχίες που κατ’ επανάληψη παρατηρούνται στην υλοποίηση του προγράμματος. Δεν μας έκαναν χάρη, με άλλα λόγια, απλώς αναγνώρισαν τον ανεδαφικό χαρακτήρα των στόχων που είχαν επιβάλλει. Το χρηματοδοτικό κενό σε ό,τι αφορά την διετία 2012-2014 ανέρχεται σε 14 δισ. ευρώ και την επόμενη διετία 2015-2016 σε 18 δισ. Η δυσκολία δε, προκύπτει από το γεγονός ότι κανείς από τους υπόλοιπους ευρωπαίους δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη, με αποτέλεσμα οι λύσεις που αναζητούνται να κινούνται στη σφαίρα των «δημιουργικών οικονομικών». Ειρήσθω εν παρόδω, την απροθυμία τους να χρηματοδοτήσουν το κενό που προκαλεί η δική τους αποτυχία την καλύπτουν με το επιχείρημα ότι έτσι θα αυξανόταν το δημόσιο χρέος και θα οδηγούταν σε μη βιώσιμα επίπεδα. Στην ίδια σφαίρα των «δημιουργικών οικονομικών» κινούνται και οι λύσεις για την μείωση του δημόσιου χρέους έτσι ώστε να πέσει κάτω από το επίπεδο του 120% του ΑΕΠ το 2020 (ή κάπου εκεί κοντά) και να συνεχιστεί απρόσκοπτα η συμμετοχή του ΔΝΤ. Επί της ουσίας τώρα, άγνωστο παραμένει τόσο το γιατί να θεωρείται όριο βιωσιμότητας το 120% – που είναι σε κάθε περίπτωση πολύ υψηλό – κι όχι για παράδειγμα το 60% ή το πολύ το 80%, όσο και το χρονικό ορόσημο του 2020. Πρόκειται προφανώς για αυθαιρεσία. Δεν είναι δυνατό να θεωρείται φυσιολογική η εκτόξευση του δημόσιου χρέους στο 189% το 2014 και να συγκρούονται Ευρωπαίοι και ΔΝΤ για το αν το δημόσιο χρέος θα είναι στο 120% ή το 124% του ΑΕΠ μετά από οκτώ χρόνια, τη στιγμή μάλιστα που αποτυγχάνουν συστηματικά και παταγωδώς σε πιο απλές και βραχυπρόθεσμες προβλέψεις, όπως είναι για παράδειγμα η πορεία του ΑΕΠ ή της ανεργίας τον επόμενο χρόνο…

Η δεινή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών στον παρόντα χρόνο, που προκάλεσε την ανάγκη μετάθεσης κατά δύο χρόνια του στόχου μείωσης του ελλείμματος φάνηκε και στα στοιχεία που δόθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα για την πορεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού το πρώτο δεκάμηνο του έτους. Ο φιλομνημονιακός Τύπος, για παράδειγμα η Καθημερινή, αυτό που είδαν ήταν πως το πρωτογενές έλλειμμα έφτασε στο 1,1 δισ. ευρώ. Δηλαδή πολύ πιο χαμηλά, στα μισά για την ακρίβεια επίπεδα, από τον στόχο που είχε τεθεί (2,2 δισ. ευρώ). Πρόκειται για μια εικόνα επίπλαστη, που απέχει σημαντικά από την αλήθεια. Για να δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση οι δαπάνες του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων κινήθηκαν πολύ πιο χαμηλά από τους στόχους (3,28 δισ. ευρώ έναντι 3,8). Δεν καταβλήθηκε δηλαδή μισό δισ. ευρώ για να μπορούν να εξαπατούν τον κόσμο. Επίσης οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους προς τους προμηθευτές του συνέχισαν να αυξάνονται φτάνοντας το εννιάμηνο τα 8,2 δισ. ευρώ. Από την άλλη, στο σκέλος των εσόδων εμφανίστηκαν αυξημένες κατά μισό δισ. ευρώ εισπράξεις που όλες είναι έκτακτες και μη επαναλαμβανόμενου χαρακτήρα. Έτσι προέκυψε το 1 δισ. Τα μεγέθη ωστόσο από την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού αποκαλύπτουν μια άλλη, οδυνηρή πραγματικότητα σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό σύστημα. Ειδικότερα με βάση τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους αυτούς τους δέκα μήνες το ΤΑΠ – ΟΤΕ έχει εκταμιεύσει το 92,7% των ετήσιων κονδυλίων που του αντιστοιχούν, το ΙΚΑ το 92,1%, ο ΟΓΑ το 91,4%, το ΝΑΤ το 91%, ο ΕΟΠΥΥ το 88,3%. Από αυτήν την εξέλιξη δύο συμπεράσματα προκύπτουν. Πρώτο, ότι τα κονδύλια που έχουν αναγραφεί είναι σημαντικά υποδεέστερα των αναγκαίων και δεύτερο ότι άμεσα ή θα απαιτηθούν επιπλέον χρηματοδοτήσεις για να καλυφθεί το κενό που δημιουργείται το χρονικό διάστημα μέχρι να κλείσει το έτος ή, αν αποκλειστεί αυτό το ενδεχόμενο – που είναι πιθανό – , τότε θα γίνουν νέες περικοπές δαπανών ώστε το κενό στα ασφαλιστικά ταμεία να καλυφθεί με εσωτερική αναδιάταξη κονδυλίων. Η επιμήκυνση επομένως που εγκρίθηκε έρχεται να διευκολύνει ανάλογες προσαρμογές επί το ρεαλιστικότερο. Παρότι όμως ακόμη δεν έχει βρεθεί λύση για τον τρόπο κάλυψης αυτού του κενού, η διαχείρισή του αποδείχθηκε πολύ πιο απλή, σε σχέση με το χρέος.

Εν είδει παρενθέσεως πρέπει να πούμε ότι αυτή τη στιγμή, όσο δηλαδή δεν έρχεται στην Ελλάδα η δόση των 31,5 δισ. ευρώ που μαζί με τις επόμενες θα φτάσει τα 44 δισ., το δημόσιο χρέος καταγράφει …ιστορικά χαμηλά. Με βάση στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου το εννιάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2012 το δημόσιο χρέος έφτασε τα 303,5 δισ. ευρώ ή 156% του ΑΕΠ, εξ αιτίας της πρόσκαιρης μείωσης που επέφερε η αναδιάρθρωση του Μαρτίου, όταν ένα χρόνο πριν, δηλαδή το 2011, το δημόσιο χρέος ήταν 360,3 δισ. Ωστόσο η δόση των 31 δισ. ευρώ δυστυχώς θα έρθει και μάλιστα επαυξημένη στα 44 δισ. Γιατί να χάσει η Γερμανία αυτή την μοναδική ευκαιρία να μας φεσώσει με το 25% σχεδόν του ΑΕΠ, αναλαμβάνοντας εμείς, οι φορολογούμενοι της Ελλάδας, το κόστος εξυγίανσης των τραπεζών στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησης, ώστε στη συνέχεια να της αγοράσει η Ντόιτσε Μπανκ έναντι ούτε καν ενός πινακίου φακής; Πολύ πιθανά έναντι 1 μόνο ευρώ, εκεί δηλαδή που ανήλθαν και οι προσφορές για την Εμπορική Τράπεζα από τους υποψήφιους αγοραστές της… Δεν καθορίστηκαν τυχαία τόσο σκληροί για τους έλληνες αστούς οι όροι της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών… Έτσι, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα τριών το πολύ πέντε ετών κι αφού πρώτα θα έχουμε φορτωθεί το κόστος ανακεφαλαιοποίησης τους κι επίσης αφού πρώτα οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν στεγνώσει την αγορά με αυξήσεις κεφαλαίου, θα βρεθούν στα χέρια των Γερμανών, φέρνοντας με αυτό τον τρόπο και πιο κοντά την συζητούμενη «τραπεζική ένωση» στο πλαίσιο της ΕΕ.

Η είσπραξη της δόσης των 31 ή 44 δισ. ευρώ θα οξύνει την υπαρκτή δημοσιονομική κρίση, που τέθηκε εκτός ελέγχου με ευθύνη των δανειστών, όπως βεβαιώνουν οι προβλέψεις για την πορεία του δημόσιου χρέους οι οποίες περιλαμβάνονται στο προσχέδιο της έκθεσης της Τρόικας: 176,7% του ΑΕΠ για φέτος, 188,3% το 2013, 188,9% το 2014, κοκ. Κι εδώ η υποκρισία των μέσων ενημέρωσης και των οπαδών της δημοσιονομικής σταθερότητας απέναντι στον υπό εξέλιξη δημοσιονομικό εκτροχιασμό ανταγωνίζεται (…ελεύθερα) με την υποκρισία που έδειξαν απέναντι στον 22χρονο βομβιστή της Χρυσής Αυγής από τον Βόλο, που έναντι ενός μεροκάματου αναλάμβανε από την εγκληματική συμμορία να βγάζει σε πέρας βρόμικες δουλειές, όπως εμπρησμούς τζαμιών… Ούτε μονόστηλο! Αντίθετα με τα στρέμματα αρθρογραφίας και τα κροκοδείλια επί της οθόνης δάκρυα που αφιέρωναν όταν η αύξηση του δημόσιου χρέους αποδιδόταν στην καλοπέραση των συνταξιούχων και καλούταν να δικαιολογήσει την επιβολή των μνημονίων, τώρα, η αύξηση του δημόσιου χρέους από το 2009 κατά το ήμισυ (129% του ΑΕΠ ήταν μετά και 115% ήταν πριν την δημιουργική στατιστική που έτυχε ακόμη και δικαστικής διερεύνησης), θεωρείται σχεδόν φυσιολογική και ουδόλως ανησυχητική για τις …επόμενες γενιές.

Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο εντός της Ελλάδας με τα πλήρως υποταγμένα στην διαπλοκή και την Τρόικα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά και εκτός. Έτσι, η σπαζοκεφαλιά που προσπαθούν να λύσουν στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών πρωτίστως έχει να κάνει με τις αντιρρήσεις του ΔΝΤ, που θέλει με κάθε τρόπο να μπορεί να επιδείξει στα μέλη του την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους έστω και μετά από οκτώ ή δέκα χρόνια, παρά στα υπαρκτά προβλήματα που εμφανίζει η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Τα προβλήματα αυτά δε, αφορούν το άμεσο κι όχι το απώτερο μέλλον. Χαρακτηριστικά, και πάλι με βάση στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου, από το 2013 μέχρι το 2020 η Ελλάδα καλείται να αποπληρώσει 88,1 δις. ευρώ και την επόμενη δεκαετία, από το 2021 μέχρι το 2030 άλλα 128,4 δισ. ευρώ. Το PSI επομένως το μόνο που κατάφερε, πέρα από την αύξηση του δημόσιου χρέους, ήταν να μετακυλήσει τις πληρωμές για λίγα χρόνια. Αποτυχία δηλαδή σε ό,τι αφορά τον στόχο που είχε θέσει να καταστήσει βιώσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Το ένα χειρότερο από τ’ άλλο

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Οι λύσεις που διερευνούν από κοινού υπουργοί της ευρωζώνης και ΔΝΤ ώστε να χαρακτηριστεί βιώσιμο το δημόσιο χρέος και να προχωρήσει απρόσκοπτα η συμμετοχή του ΔΝΤ είναι κατ’ αρχήν βραχυπρόθεσμες κι επομένως μεταβατικές και γι’ αυτό τον λόγο εκ των πραγμάτων ήπιες και επιδερμικές. Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι διαχειρίζονται το πρόβλημα από τη σκοπιά των συμφερόντων των πιστωτών. Ο βραχυπρόθεσμος χαρακτήρας των εξεταζόμενων λύσεων επιβάλλεται από την άρνηση της Γερμανίας να συζητήσει οποιαδήποτε λύση περιλαμβάνει διαφυγόντα κέρδη (γιατί περί αυτού πρόκειται κι όχι για ζημιές, όπως αποκαλούνται) όσο διαρκεί η προεκλογική περίοδος. Μέχρι δηλαδή τον Οκτώβριο του 2013. Τέσσερα είναι τα βασικά σενάρια που εξετάζονται κι αυτά μάλιστα θα εμφανιστούν ως αμιγώς «ελληνικές» λύσεις ώστε να μην δημιουργήσουν προηγούμενο και σύντομα άλλες χώρες όπως η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία ζητήσουν αντίστοιχες λύσεις.

Πρώτο και επικρατέστερο, επαναγορά από την ελληνική κυβέρνηση ομολόγων της που ανταλλάσσονται στην δευτερογενή αγορά περίπου στο 30% της ονομαστικής τους αξίας. Σε αυτό το πλαίσιο με ένα αρχικό κεφάλαιο της τάξης των 10-12 δισ. ευρώ (που θα μπορούσαν να προέλθουν από επιστροφή κερδών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) θα μπορούσε να διαγραφεί ένα υπερδιπλάσιο χρέος ύψους 35-40 δισ. Τα τεχνικά εμπόδια αυτής της λύσης είναι πολλά: Από την εύρεση των κεφαλαίων και τον τρόπο με τον οποίο θα πειστούν να συμμετάσχουν οι ομολογιούχοι μέχρι την αύξηση που θα καταγράψουν οι τιμές των ομολόγων αν αποφασισθεί αυτή η λύση ελαχιστοποιώντας το όφελος που προκύπτει από την διαφορά μεταξύ τιμής διαπραγμάτευσης και ονομαστικής τιμής του ομολόγου. Οι δυσκολίες αυτής της λύσης ωστόσο ωχριούν μπροστά στις ζημιές που θα προκαλέσουν στους κύριους κάτοχους αυτών των ομολόγων που ανέρχονται σε 63 δισ. ευρώ και είναι ελληνικές τράπεζες και κυρίως ασφαλιστικά ταμεία και ομολογιούχοι – φυσικά πρόσωπα. Δεν πρόκειται επομένως για μια τεχνική, ουδέτερη κοινωνικά λύση.

Οι άλλες τρεις λύσεις είναι: Επιβολή μορατόριουμ μιας δεκαετίας στη αποπληρωμή τόκων για τα δάνεια που έχουν δοθεί στο πλαίσιο της πρώτης σύμβασης του Μαΐου του 2010, η οποία απλώς μεταθέτει το πρόβλημα για μετά από δέκα χρόνια. Μείωση των επιτοκίων στα δάνεια του πρώτου μνημονίου από το επίπεδο του Euribor συν 150 μονάδες βάσης, όπως διαμορφώθηκε πέρυσι την άνοιξη. Αυτή η λύση ωστόσο προσκρούει σε πιθανές αντιδράσεις που θα υπάρξουν στα εθνικά κοινοβούλια που θα κληθούν να εγκρίνουν αυτά τα διαφυγόντα κέρδη. Τέλος, το τέταρτο σενάριο προβλέπει παραίτηση της Ευρωπαϊκής και των εθνικών κεντρικών τραπεζών από τα ιλιγγιώδη και κερδοσκοπικά τους οφέλη από τα ελληνικά ομόλογα, όπως αυτά προκύπτουν από την διαφορά μεταξύ τιμής κτήσης και έκδοσης.

ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ ΠΑΝΤΟΥ

Παράνομο το χρέος σε κράτη της ευρωζώνης

ΕΓΓΥΗΣΗ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι όλα τα σενάρια διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους το προσεγγίζουν από τη σκοπιά των πιστωτών, που έχει δύο άμεσες συνέπειες. Η πρώτη είναι να συνοδεύονται από απεχθείς όρους και η δεύτερη συνέπεια να μένουν στο απυρόβλητο τα δάνεια που κατέχει ο «επίσημος» λεγόμενος τομέας, δηλαδή κράτη μέλη της ευρωζώνης, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ΕΚΤ, εθνικές κεντρικές τράπεζες κι επίσης το ΔΝΤ.

Οι δυσβάτακτοι όροι που θα συνοδεύσουν κάθε είδους διευκόλυνση εξυπηρετούν τρεις στόχους: Πρώτο, να διευκολυνθεί η ιμπεριαλιστική επέκταση της Γερμανίας στην Ελλάδα. Ήδη η τοποθέτηση επιτρόπων σε τράπεζες, ΟΤΑ και νευραλγικές δημόσιες υπηρεσίες, που μετατρέπουν την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια κυριαρχικών δικαιωμάτων και ανεξαρτησίας, δεν έχει προηγούμενο για ανεπτυγμένη χώρα μέλος του ΟΟΣΑ. Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι η χρησιμοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου (από ΔΕΚΟ μέχρι ακίνητα, συμπεριλαμβανομένων των νησιών) ως ενέχυρο για οποιαδήποτε δανειακή διευκόλυνση. Δεύτερο να είναι εμφανής ο τιμωρητικός τους χαρακτήρας ώστε να μην ζητήσουν κι άλλες χώρες αντίστοιχα μέτρα και τρίτο να επιταχύνουν το πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής τσακίζοντας περαιτέρω εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις προς όφελος του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου. Ήδη τα βήματα οπισθοδρόμησης, δηλαδή εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που έχουν συντελεστεί προκαλούν δέος, χωρίς να προοιωνίζονται ένα τέλος σε αυτό τον εφιάλτη: Με βάση στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας, τον τελευταίο χρόνο γίναμε φτωχότεροι κατά 5,4 δισ. ευρώ, με κάθε τετραμελή ελληνική οικογένεια να χάνει κατά μέσο όρο 2.000 ευρώ. Παράλληλα, αψηφώντας μάλιστα την φτωχοποίηση κι οξύνοντάς την, το λιγότερο κράτος του αχαλίνωτου μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού δεν δίστασε να βάλει το χέρι του ακόμη πιο βαθιά στην τσέπη μας υφαρπάζοντας 37,3% περισσότερους φόρους, ενώ μείωσε κατά 9,5% τις κοινωνικές δαπάνες. Η μείωση μάλιστα των επενδύσεων κατά 20,6% μαζί με τις αλλεπάλληλες ανακοινώσεις αποχώρησης πολυεθνικών από την ελληνική αγορά (από την Σίτιμπανκ, την Κρεντί Αγκρικόλ και τη Σοσιετέ Ζενεράλ μέχρι τα Κόστα καφέ) που έχουν ως αποτέλεσμα να χάνονται κάθε μέρα 900 θέσεις εργασίας σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ, και 750.000 την τελευταία τριετία σύμφωνα με μελέτη της Εθνικής Τράπεζας, δείχνουν πόσες αστείες είναι οι κυβερνητικές μεγαλοστομίες με αφορμή την ανακοίνωση κάποιων μεμονωμένων περιπτώσεων πολυεθνικών ότι θα ενισχύσουν την γραμμή παραγωγή τους στην Ελλάδα. Γιατί να μην το κάνουν άλλωστε όταν η μείωση των μισθών, σύμφωνα με την μελέτη της Εθνικής, θα ξεπεράσει σωρευτικά την περίοδο 2010 – 2012 το 22%, ενώ για το 2013 προβλέπεται να μειωθούν κατά 6%; Γι’ αυτούς δουλεύουν οι υπουργοί του Σαμαρά, από τον Βρούτση μέχρι τον Μανιτάκη, με τον έναν να οδηγεί τους μισθούς των νέων εργαζομένων στα 426,94 ευρώ και να καταργεί το επίδομα γάμου και τον άλλον να κάνει τα αδύνατα, νομικώς, δυνατά για να προωθήσει τον στόχο της απόλυσης 2.000 εργαζομένων στο δημόσιο για φέτος και άλλων 23.000 το 2013. Μπροστά σε αυτό τον «ιερό» στόχο τι είναι η φτωχοποίηση όλης σχεδόν της κοινωνίας ή οι 3.124 αυτοκτονίες που δήλωσε επίσημα από το βήμα της Βουλής, ο υπουργός προστασίας της Χρυσής Αυγής, Νίκος Δένδιας ότι σημειώθηκαν μεταξύ Ιανουαρίου 2009 και Αυγούστου 2012.

Η δεύτερη συνέπεια των υπό συζήτηση σεναρίων περιλαμβάνει την εξαίρεση από την συζήτηση της διαγραφής χρέους που κατέχουν οι «επίσημοι» δανειστές και πριν απ’ όλους τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Αυτό όμως πλέον είναι το μεγαλύτερο και συγκεντρώνει τα πιο κραυγαλέα στοιχεία παρανομίας: από την μη κύρωση της πρώτης δανειακής σύμβασης από την βουλή, μέχρι την ελλιπή νομιμοποίησή του στην κοινωνία. Πλευρές που διευκολύνουν τον χαρακτηρισμό του ως παράνομου από ένα λογιστικό έλεγχο που θα επιτρέψει την διαγραφή του όχι για να γίνει βιώσιμο αλλά, το σημαντικότερο, για να μην οδηγήσει η αποπληρωμή του στην  εξαθλίωση της κοινωνίας.

Νέα λιτότητα φέρνουν επιμήκυνση και αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους (Πριν, 18.11.2011)

Μέτρα 11,2 δισ. ευρώ ετησίας είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει η Ελλάδα, βάσει του Δημοσιονομικού Συμφώνου, υποδεικνύει η έκθεση της Τρόικας

Όταν η υποκρισία συναντάει την γελοιότητα τότε το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) συνεδριάζει ξανά και ξανά από κοινού με την ηγεσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για να αποφασίσουν αν το ελληνικό δημόσιο χρέος θα φτάσει το όριο του 120% του ΑΕΠ το 2020 ή το 2022, όταν όλοι μα όλοι ξέρουν πώς ούτε το 2020, ούτε το 2022 θα είναι 120%! Αυτή τη στιγμή το πιο ασφαλές στοίχημα είναι πως και οι δύο θα πέσουν έξω. Καμία πρόβλεψη δεν πρόκειται να επιβεβαιωθεί!

Παρόλα αυτά ο καθένας συμμετέχει σε αυτό το θέατρο του παραλόγου για τους δικούς του λόγους. Το ΔΝΤ επιδιώκει με κάθε τρόπο να καθησυχάσει τα εκατοντάδες κράτη μέλη του ότι δεν υπάρχει κίνδυνος να χάσουν τα λεφτά τους σε αυτή την παγίδα που λέγεται Ελλάδα, όπου κανένας το 2010, όταν ξεκίναγε η επιχείρηση διάσωσης των πιστωτών, δεν μπορούσε να προβλέψει το μέγεθος του αδιεξόδου που θα δημιουργούταν όσο όλοι οι παίκτες έμπαιναν πιο χοντρά στο παιχνίδι. Έτσι έφτασαν αυτή τη στιγμή, με βάση το προσχέδιο της έκθεσης της Τρόικας που κατατέθηκε στο Γιούρογκρουπ, από τα 148,6 δισ. ευρώ που έχουν δοθεί ως τώρα στο πλαίσιο του πρώτου (73 δισ. ευρώ) και του δεύτερου προγράμματος (75,6 δισ.) οι μεν Ευρωπαίοι να έχουν δανείσει 126,9 δισ. (52,9 στο πλαίσιο του πρώτου προγράμματος τα κράτη μέλη της ευρωζώνης και 74 δισ. στο πλαίσιο του δεύτερου το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και το δε ΔΝΤ 21,7 δισ. ευρώ (20,1 από το πρώτο και 1,6 από το δεύτερο πακέτο). Η ΕΕ, πιστός εκφραστής των πιστωτών και των τραπεζών, έρμαιο κι αυτή της δικής της ρατσιστικής φιλολογίας περί «τεμπέληδων του Νότου» και «κλαμπ της ελιάς» δημιούργησε ένα δανειακό ολοκαύτωμα για να διευκολύνει το σάρωμα των εργατικών κατακτήσεων, ξέχασε όμως κάτι βασικό: να δημιουργήσει μια έξοδο διαφυγής. Έτσι τώρα η ΕΕ οφείλει να πείσει τους φορολογούμενους των βόρειων χωρών πως …όλα βαίνουν καλώς. Τι κι αν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2013 θα φτάσει το 188,3% του ΑΕΠ και το 2014 το 188,9%; Τι κι αν η ύφεση συνεχιστεί και το τρέχον έτος για πέμπτη συνεχή χρονιά φτάνοντας το 6%, αλλά και το 2013 ξεπερνώντας το 4%, οδηγώντας αυτομάτως το δημόσιο χρέος στα ύψη; Δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας διαμηνύουν ΕΕ και ΔΝΤ για τώρα, το μόνο πρόβλημα εντοπίζεται στο απώτερο μέλλον κάπου μεταξύ 2020 και 2022, μακροπρόθεσμα δηλαδή, όταν κατά την δημοφιλή ρήση του Κέυνς όλοι θα είμαστε νεκροί…

Υπό αυτό το πρίσμα μια νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι πάλι θέμα χρόνου. Μάρτυρας η επίσκεψη την εβδομάδα που μας πέρασε στην Αθήνα του επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου Σαρλς Νταλάρα, ο οποίος καθόρισε τις λεπτομέρειες και της προηγούμενης χρεοκοπίας, τον Μάρτιο του 2012. Οι όροι αυτή τη στιγμή ωστόσο έχουν γίνει πολύ πιο σύνθετοι από τη στιγμή που το δημόσιο χρέος, όσο προχωράει η υλοποίηση του προγράμματος όλο και λιγότερο αποτελείται από ομόλογα και όλο και περισσότερο συντίθεται από δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης. Στις 30 Σεπτεμβρίου ειδικότερα και με βάση την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού που ψηφίσθηκε την προηγούμενη Κυριακή, το 49% του χρέους της κεντρικής διοίκησης αποτελούταν από δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης και μόλις το 37,5% από ομόλογα εσωτερικού. Αναλογία που θα αλλάξει ακόμη περισσότερο όσο θα έρχονται οι νέες δόσεις και θα αυξάνουν το μερίδιο των δανείων του Μηχανισμού Στήριξης.

Ο πονοκέφαλος επομένως των Ευρωπαίων προέρχεται από το γεγονός ότι αυτοί πλέον θα είναι οι χαμένοι της επικείμενης αναδιάρθρωσης, η οποία είναι θέμα χρόνου. Έγραφε για παράδειγμα το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ ότι ένα πιθανό κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 50% και συγκεκριμένα αυτού που κατέχουν οι «επίσημοι» κι όχι οι λίγοι εναπομείναντες ιδιώτες πιστωτές θα κόστιζε στην Γερμανία (που έχει δανειοδοτήσει την Ελλάδα με 35 δισ. ευρώ) τουλάχιστον 17,5 δισ. ευρώ. Προς το παρόν φυσικά αποκλείουν αυτή την λύση, όπως έκανε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, την προηγούμενη εβδομάδα. Το ίδιο όμως δεν συνέβαινε και όλη τη διάρκεια του 2010 και του 2011, όταν προείχε η ασφαλής έξοδος των τραπεζών τους από το ελληνικό χρέος και το ξεφόρτωμα των ελληνικών ομολόγων κι επίσης η απαρέγκλιτη εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας;

Καθαρά συγκυριακοί λόγοι, ωστόσο, όπως οι εκλογές στη Γερμανία που θα διεξαχθούν τον Σεπτέμβριο του 2013 και το συνεπακόλουθο πολιτικό κόστος που θα είχε για την Άνγκελα Μέρκελ μια επίσημη παραδοχή απωλειών από την έκθεση της στην Ελλάδα, προκρίνουν την αναζήτηση ημίμετρων για μια βραχυπρόθεσμη επίλυση του ελληνικού ζητήματος. Η συμφωνία επί αυτών των μέτρων θα δώσει και το πράσινο φως για να δοθεί η δόση ύψους τουλάχιστον 31,5 δισ. ευρώ που θα έπρεπε να είχε δοθεί από τις 28 Ιουνίου. Αυτά τα βραχυπρόθεσμα ημίμετρα είναι οι αποφάσεις που θα ληφθούν στο Γιούρογκρουπ της Τρίτης, που θα αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου Γιούρογκρουπ (την Τρίτη 13 Νοεμβρίου) όπου συμφωνήθηκε να δοθεί παράταση για δύο χρόνια στο στόχο μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 3% που αρχικά είχε προσδιορισθεί για το 2014. Με τη νέα απόφαση, που συνιστά μια ακόμη ομολογία αποτυχίας του προγράμματος «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας να πιάσει τους ονομαστικούς του στόχους, ο στόχος μετατίθεται για το 2016. Και μέχρι τότε βλέπουμε κατά πόσο θα απαιτηθεί και μια νέα μετακύλιση… Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης την Τρίτη θα κληθούν να επιλέξουν μεταξύ μια ασφυκτικά περιορισμένης γκάμας μέτρων που περιλαμβάνει: Την επιστροφή τόκων που έχουν κερδίσει ή αναμένεται να κερδίσουν οι χώρες – πιστωτές (το όφελος της Γερμανίας για παράδειγμα εκτιμάται ότι υπερβαίνει το μισό δισ. ευρώ ετησίως) μέχρι την επιστροφή των τοκογλυφικών κερδών που έχουν εισπράξει οι εθνικές κεντρικές τράπεζες από τα ελληνικά ομόλογα λόγω της διαφοράς μεταξύ ονομαστικής αξίας και τιμής στην οποία τα αγόραζαν από την δευτερογενή αγορά κι η οποία είναι σημαντικά (σε βαθμό σκανδάλου!) χαμηλότερη.

Αν κάτι ωστόσο δεν επιδέχεται καμιάς αμφιβολίας είναι ο βαρύς πέλεκυς λιτότητας που θα συνοδεύσει οποιαδήποτε λύση από τις δύο παραπάνω επιλεγεί ή κάποια καινούργια. Σε κάθε περίπτωση οι δανειστές θα ζητήσουν …αίμα! Το προσχέδιο της έκθεσης κάνει με σαφήνεια λόγο για επιπλέον μέτρα ύψους 4 δισ. ευρώ για την περίοδο 2015-2016, χωρίς όμως αυτός να είναι ο τελικός λογαριασμός. Το συνολικό του ύψος θα γίνει γνωστό μόλις ολοκληρωθούν οι λεπτομέρειες της «ενδιάμεσης λύσης» της Τρίτης και θα περιλαμβάνει επίσης και το χρηματοδοτικό κενό που θα δημιουργηθεί το επόμενο διάστημα στην εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού λόγω τουλάχιστον της ύφεσης. Το προσχέδιο της έκθεσης προχωράει ωστόσο παραπέρα περιγράφοντας τα νέα μέτρα λιτότητας που αυτή τη φορά δεν θα χρειαστεί να είναι τόσο …νέα. «Ένας περαιτέρω τρόπος να αυξηθεί η αξιοπιστία», γράφει το προσχέδιο χρησιμοποιώντας την γνωστή συμβολική γλώσσα των Βρυξελλών για να περιγράψουν την λιτότητα «είναι η έγκαιρη εφαρμογή του Δημοσιονομικού Συμφώνου της ΕΕ. Η Ελλάδα έχει ήδη υπογράψει και επικυρώσει την διακυβερνητική Συνθήκη για τη Σταθερότητα, Συνεργασία και την Διακυβέρνηση στην ΟΝΕ. Κρίσιμος όρος της συμφωνίας είναι το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που εισάγει κανόνες για τους εθνικούς προϋπολογισμούς και ενισχυμένους μηχανισμούς επιβολής σε ευρωπαϊκό επίπεδο». Στη συνέχεια, το προσχέδιο της έκθεσης περιγράφει επακριβώς τον μηχανισμό που οφείλει να ακολουθήσει η Ελλάδα, καθιστώντας την ψήφιση νέων μέτρων λιτότητας περιττή: «Χώρες με λόγο χρέους προς ΑΕΠ μεγαλύτερο του 60% πρέπει να εξασφαλίζουν μια ετήσια μείωση του λόγου χρέους τους κατά 1/20 της διαφοράς μεταξύ πραγματικού λόγου χρέους προς ΑΕΠ και του ορίου του 60%». Για την Ελλάδα (που με βάση τα στοιχεία του προϋπολογισμού το δημόσιο χρέος για το 2012 θα φτάσει τα 340 δισ. ευρώ σε ένα ΑΕΠ ύψους 194 δισ. ευρώ ή θα αντιπροσωπεύει το 175,6% του ΑΕΠ) η παραπάνω διαφορά μεταξύ πραγματικού δημόσιου χρέους και του στόχου του 60% (που σημαίνει 116 δισ. ευρώ) μεταφράζεται σε 224 δισ. Οπότε, τα αναγκαία μέτρα, που αυτόματα θα υιοθετούνται ετησίως λόγω του Δημοσιονομικού Συμφώνου, ανέρχονται σε 11,2 δισ. ευρώ! Αυτός είναι ο λογαριασμός που μας κόβει η ΕΕ, βάσει των συμφωνιών που έχουμε ήδη υπογράψει.

Άμεση απόρροια των παραπάνω είναι πως όχι μόνο η αναγκαία διαγραφή μεγάλου μέρους ή όλου του δημόσιου χρέους αλλά κι η ανατροπή της αιματηρής λιτότητας που θα επιβάλλεται ελέω Δημοσιονομικού Συμφώνου, το οποίο στο εξής θα λειτουργεί ως αυτόματος σταθεροποιητής της φτώχειας, προϋποθέτουν την σύγκρουση και την έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Εντός τους, και σε συνεννόηση μαζί τους, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση ούτε καν ήπιας διαχείρισης του χρέους. Πολύ περισσότερο ανατροπής της λιτότητας…