Home » 2012 » February

Monthly Archives: February 2012

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ: Χρονική μετάθεση της χρεοκοπίας (Πριν, 26.2.2012)

Σε χειρότερη θέση το δημόσιο!

Σημαντικά αρνητική εξέλιξη, προς όφελος των δανειστών και σε βάρος του συμφέροντος της κοινωνικής πλειοψηφίας αλλά και του ευρύτερου, μακροχρόνιου δημόσιου συμφέροντος είναι η συμφωνία για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που υπογράφτηκε στις 21 Φεβρουαρίου στο συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. Πρόκειται για ένα συνολικό πλαίσιο που θα έχει ασύλληπτο κοινωνικό κόστος, την ίδια ώρα που οι επιπτώσεις του στην μείωση του δημόσιου χρέους θα είναι από μηδαμινές μέχρι ελάχιστες και σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να οδηγήσουν το χρέος στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020. Το χρέος θα συνεχίσει να κινείται σε ανεξέλεγκτη πορεία και το μόνο που καταφέρνει η συμφωνία ανταλλαγής είναι να μεταθέσει χρονικά την χρεοκοπία για μετά από λίγους μήνες ή έναν χρόνο, στην καλύτερη περίπτωση.

Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο η συμφωνία ανταλλαγής στρέφεται ενάντια στα κοινωνικά συμφέροντα σχετίζεται με το νέο Μνημόνιο που τη συνοδεύει, τους όρους δηλαδή που απαίτησαν οι πιστωτές. Οι περικοπές κοινωνικών δαπανών, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα, μεταξύ πολλών άλλων, θα οδηγήσουν την κοινωνία στην εξαθλίωση. Επ’ αυτών αναλυτικότερα στη σελίδα 5. Τα συμφέροντα των δανειστών θα αποκτήσουν με οργανικό τρόπο σταθερό προβάδισμα έναντι των κοινωνικών αναγκών μέσω του ειδικού κλειστού λογαριασμού που θα δημιουργηθεί, όπως με σαφήνεια αποφασίστηκε στο συμβούλιο των υπουργών. Πρώτα θα μπαίνουν σε αυτό τον λογαριασμό τα έξοδα εξυπηρέτησης του χρέους και μετά θα πληρώνονται μισθοί, συντάξεις και έξοδα των νοσοκομείων. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι κατ’ αυτό τον τρόπο οι δημόσιοι υπάλληλοι θα απολύονται κατά χιλιάδες κάθε φορά που δεν βγαίνει ο λογαριασμός για την Ντόιτσε Μπανκ! Προκειμένου μάλιστα να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα αυτός ο κανόνας θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα στελέχη της Τρόικας (50 σύμφωνα με δημοσιεύματα), επιφορτισμένα με τον εξονυχιστικό έλεγχο των δημόσιων δαπανών. Εν ολίγοις, καθεστώς μπανανίας και πλήρους παράδοσης στους γκαουλάιτερ των Βρυξελλών δέχθηκε να επιβληθεί στην Ελλάδα η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.

Η αναμενόμενη μείωση του δημόσιου χρέους, ακόμη κι αν συμβεί – κάτι που αποκλείεται, θα σημάνει οπισθοδρόμηση λόγω επίσης της κατανομής των βαρών που επιλέγηκε και του συγκεκριμένου προφίλ χρέους που θα προκύψει στη συνέχεια. Ειδικότερα στην γκιλοτίνα θα βρεθούν ομόλογα που κατέχουν οι εξής: Πρώτο, ιδιωτικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του εξωτερικού, που πολύ σωστά θα επωμιστούν απώλειες οι οποίες μάλιστα είναι μικρότερες από τα κέρδη που έχουν βγάλει τόσα χρόνια απομυζώντας τους κρατικούς προϋπολογισμούς με τα τοκογλυφικά επιτόκια. Δεύτερο, τράπεζες του εσωτερικού οι οποίες θα αποζημιωθούν με το παραπάνω καθώς θα χρηματοδοτηθούν τουλάχιστον με 50 δισ. ευρώ από τα 130 δισ. του νέου δανείου. Το 38% επομένως του νέου δανείου θα πάει στους χρεοκοπημένους τραπεζίτες (και μιλούμε μόνο για τους Έλληνες), έτσι ώστε να μείνουν λίγο καιρό ακόμη ζωντανοί, μέχρι να τους αγοράσουν οι Γερμανοί, στην επόμενη υποτροπή. Κι αυτό, τη στιγμή που η μηδενικού κόστους εθνικοποίηση των τραπεζών θα απέφερε πολύ μεγαλύτερη, σχεδόν διπλάσια, μείωση του χρέους καθώς τα κρατικά ομόλογα ύψους 55 περίπου δισ. που κατέχουν θα πέρναγαν στα χέρια του εκδότη, σβήνοντας μονομιάς ισόποσο μέρος του δημόσιου χρέους. Τρίτο, μέρος των απωλειών θα προκύψει από την μείωση του επιτοκίου επί των διμερών διακρατικών δανείων του πρώτου «πακέτου σωτηρίας», τον Μάιο του 2010, ύψους 110 δισ. ευρώ. Η ωφέλεια ωστόσο δεν θα προκύψει από ζημιές που θα καταγράψουν οι χώρες αυτές! Η διαφορά από την μείωση του επιτοκίου στο 1,5% και το όφελος ύψους 2,8 δισ. ευρώ που θα προκύψει για το ελληνικό χρέος θα καλυφθεί από ισόποσες απώλειες επί μελλοντικών κερδών από τα ελληνικά ομόλογα που θα καταγράψει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Επ’ ουδενί με άλλα λόγια οι εταίροι δεν δέχτηκαν να απολέσουν αναμενόμενα έσοδα, και να θυσιάσουν τα απεχθή, τοκογλυφικά τους κέρδη. Η τέταρτη πλευρά που θα υποστεί ζημία είναι τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων (συνολικής αξίας περί τα 22 δισ. ευρώ), επιμελητηρίων και άλλων νομικών προσώπων που έχει στη διάθεσή της η Τράπεζα της Ελλάδας και τα οποία μετέτρεπε σε κρατικά ομόλογα, συχνά εν αγνοία των κατόχων τους, όπως τώρα καταγγέλλουν, δηλώνοντας ότι θα καταφύγουν σε μηνύσεις και αγωγές κατά του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος! Τέλος «κούρεμα» θα υποστούν και τα ομόλογα που είχαν αγοράσει φυσικά πρόσωπα, ανεξαρτήτως μάλιστα αξίας, μικροί και μεγάλοι αποταμιευτές δηλαδή, κρατώντας οι πρώτοι απ’ αυτούς μια δέσμευση του υπουργού Οικονομικών ότι στο μέλλον θα αποζημιωθούν. Ποιός τους παίρνει όμως πια στα σοβαρά; Συνολικά, πρόκειται για μια εντελώς μεροληπτική κατανομή βαρών στον βαθμό που τα δάνεια της Τρόικας δεν θίγονται, παρότι πρόκειται για εντελώς παράνομο δανεισμό που δεν φέρει την έγκριση της Βουλής, όπως θα έπρεπε. Αντίθετα την απομείωση πληρώνουν τα ασφαλιστικά ταμεία που στο εξής θα ανακοινώνουν την μια μετά την άλλη μείωση στις συντάξεις επικαλούμενα την αναδιάρθρωση του 2012.

Από ανεδαφικές μέχρι αστείες είναι οι υποθέσεις επί των οποίων στηρίζεται η πρόβλεψη μείωσης του δημόσιου χρέους στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020

Τεράστια σημασία επίσης έχει το γεγονός πως ο νέος διακρατικός πια στο μεγαλύτερο μέρος του και όχι ιδιωτικός δανεισμός, με τη βοήθεια επίσης του αγγλικού δικαίου θα είναι πολύ πιο δύσκολο να τύχει αναδιάρθρωσης σε περίπτωση που το ελληνικό δημόσιο αποφασίσει κάτι τέτοιο ή του επιβληθεί χωρίς τη θέλησή του. Η δυνατότητα διαπραγμάτευσης, ακόμη κι αυτές οι ελαστικότητες που συνόδευαν τον μέχρι σήμερα δανεισμό περιορίζονται ασφυκτικά, από τη στιγμή που το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να πάει στο Λονδίνο να υποστηρίξει το δίκιο του. Οι πιστωτές υπ’ αυτό το πρίσμα δέχθηκαν να χάσουν μέρος των μελλοντικών, δυνάμει κερδών τους προκειμένου να θωρακίσουν τα εναπομείναντα, αλυσοδένοντας έτσι το ελληνικό δημόσιο. Το τραγικό μάλιστα δεν είναι ότι πρόκειται για ένα θεωρητικό, απόμακρο ενδεχόμενο, αλλά για βεβαιότητα, καθώς η βόμβα του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν απασφαλίστηκε, απλώς άλλαξε χέρια κι επιμηκύνθηκε λίγα εκατοστά το φιτίλι της.

Με βάση τους σχεδιασμούς τους το αντίτιμο για τις παραπάνω θυσίες θα είναι η μείωση του δημόσιου χρέους στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020. Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στους Τροϊκανούς και σε όλη αυτή την συμμορία των τεχνοκρατών που τους ακολουθεί έπρεπε κανονικά δια νόμου να απαγορευτεί η διατύπωση προβλέψεων γιατί ό,τι μα ό,τι έχουν διατυπώσει ως τώρα ως πρόβλεψη έχει διαψευστεί παταγωδώς! Τελευταίο κρούσμα οι προβλέψεις τους για μείωση του ΑΕΠ το τρέχον έτος, με την ύφεση να φθάνει το – 4,4% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τις νεότερες εκτιμήσεις, όταν μέχρι και τον περασμένο Δεκέμβριο την υπολόγιζαν στο – 2,8%. Η αποτυχία τους ωστόσο δεν είναι τεχνικής φύσης. Είναι καθαρά πολιτική. Η πρόβλεψη που κάνουν για την πορεία του δημόσιου χρέους, μετά το κούρεμα της τάξης του 53,5% θα μείνει στα χαρτιά επειδή αυτή προκύπτει δευτερογενώς. Δηλαδή αφού υπολογιστεί όχι μόνο το κούρεμα των ομολόγων, αλλά και μια πλημμυρίδα ρευστού που οσονούπω θα γεμίσει τα δημόσια ταμεία. Από πού; Μα φυσικά από τα μέτρα λιτότητας! Τι κι αν το μοναδικό που έχει καταφέρει μέχρι το 2011 η λιτότητα είναι σωρευτικές απώλειες του ΑΕΠ στο επίπεδο του 15,8%, μετατρέποντας την ελληνική κρίση σε μια από τις δραματικές οικονομικές κρίσεις του 20ου και του 21ου, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Μαρκ Ουάισμπροτ με τον Χουάν Αντόνιο Μοντεσίνο σε ένα εξαιρετικής σπουδαιότητας άρθρο για την Ελλάδα που κυκλοφόρησε την Παρασκευή και στο οποίο προκρίνεται ως μοναδική λύση η μονομερής παύση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ; Κλείνοντας τα μάτια στην μέχρι τώρα πραγματικότητα η κυβέρνηση του δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου και η Τρόικα δηλώνουν βέβαιοι ότι το 2012 το πρωτογενές έλλειμμα (δημόσιες δαπάνες μείον δημόσια έσοδα, χωρίς να υπολογίζονται οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους) θα φτάσει το 1% του ΑΕΠ, το 2013 θα γίνει πλεόνασμα της τάξης του 1,8% του ΑΕΠ, από το 2014 έως το 2017 το πρωτογενές πλεόνασμα θα ανέρχεται στο 4,5% του ΑΕΠ και από το 2018 έως το 2020 το πρωτογενές πλεόνασμα θα ανέρχεται τουλάχιστον στο 4,2-4,3% του ΑΕΠ. Η δε οικονομία από το 2014 έως το 2020 θα αυξάνεται με μέσο ετήσιο ρυθμό 2,6%. Μερικές χρονιές δηλαδή το προϊόν θα αυξάνεται ακόμη και περισσότερο! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι προβλέψεις είναι για τα σκουπίδια. Θα ανατραπούν εκ βάθρων εντός ολίγων μηνών και γι’ αυτό το λόγο ήδη άρχισαν τα όργανα για την εφαρμογή νέων αντιλαϊκών μέτρων τον Μάρτιο κιόλας, με πρόφαση τις αστοχίες του προϋπολογισμού του 2011 και του τρέχοντος έτους, κι ας μην έχουν συμπληρωθεί ακόμη ούτε δύο μήνες από την υλοποίησή του!!!  Στη θέση αυτών των υπολογισμών, που προσβάλουν την νοημοσύνη μας, ας κρατήσουμε την μυστική έκθεση της Τρόικας που δόθηκε στη δημοσιότητα από τους βρετανικούς Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και στην οποία αναφέρεται ότι με βάση τα δικά τους σενάρια το 2020 το χρέος θα βρίσκεται στο 160% του ΑΕΠ (στο σημείο δηλαδή που βρίσκεται και σήμερα) και πως μέχρι τότε θα χρειασθεί ένα επιπλέον, τρίτο μνημόνιο αξίας 110 δις. ευρώ για να μειωθεί το χρέος στο 117% το 2030!!!

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Σε συνεννόηση με τους πιστωτές δεν υπάρχει καμία λύση όχι μόνο φιλολαϊκή, αλλά ούτε καν διαχείρισης του προβλήματος του δημόσιου χρέους. Μόνη λύση είναι η ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, η μονομερής παύση πληρωμή του χρέους και η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ. Με κάθε άλλη λύση επιστρέφουμε από ‘κει που ξεκινήσαμε με πολύ χειρότερους όρους.

Advertisements

Η Ευρώπη των αποικιών (Οι Εργαζόμενοι, απεργιακό φύλλο, 25-26/2/2012)

Ακόμη κι αν η εγχώρια πολιτική ελίτ έχει πάψει να θίγεται όταν η Ελλάδα εμφανίζεται ως «η πρώτη αποικία της ευρωζώνης» (σύμφωνα με τον εξόχως κυνικό αρθρογράφο των Financial Times, Βόλφγκανγκ Μινχάου), το ερώτημα πλέον τίθεται για την ίδια την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση: Τι έχει απομείνει απ’ όσα συμπυκνώνονταν στον όρο «Ευρώπη, σπίτι των λαών», την εποχή που η ΕΟΚ αρχικά, η ΕΕ στη συνέχεια και τέλος η ευρωζώνη εμφανίζονταν ως εγγυητής της δημοκρατίας και μαγικός ανελκυστήρας που αυτομάτως, χωρίς καν να απαιτηθεί το πάτημα του σχετικού κουμπιού (αρκούσε μόνο να μπεις) εγγυούνταν την άνοδο του βιοτικού επιπέδου;

Τίποτε! Το εντελώς αντίθετο. Η υπαρκτή κρίση των δύο τελευταίων ετών έφερε στο προσκήνιο κοινωνικές δυνάμεις, που είτε χάρη ταξικών συσχετισμών ή πραγματικών δυνατοτήτων αναδιανομής κατά το παρελθόν, ποτέ δεν είχαν αποκτήσει το προβάδισμα στην χάραξη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της ΕΕ. Παρότι ήταν πάντα εκεί, παρότι δικής τους έμπνευσης ήταν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, η Συνθήκη της Ρώμης, η Κοινή Αγορά και η δημιουργία του ευρώ, η διαχείριση της τρέχουσας κρίσης συνιστά τομή. Είναι και ταυτόχρονα προάγγελος των μαύρων ημερών που έρχονται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα δρακόντεια προγράμματα λιτότητας που επιβλήθηκαν αρχικά σε όσες χώρες εντάχθηκαν στους κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενους μηχανισμούς στήριξης (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) και στη συνέχεια σε όλη την ΕΕ μέσω των αποφάσεων των Συνόδων Κορυφής του 2011 θα προκαλέσουν ένα αυτοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο ύφεσης και λιτότητας, χαμηλών ενίοτε και αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης και φτώχειας. Παρότι μάλιστα φαίνεται με την πρώτη ματιά το προφανές, όπως το διατύπωσε ο Πολ Κρούγκμαν την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου: «Οι χώρες που δεν ανέβηκαν στο τρένο της λιτότητας – κυρίως η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες – συνεχίζουν να έχουν πολύ χαμηλά κόστη δανεισμού, διαψεύδοντας τις ζοφερές προοπτικές που επικαλούνταν τα γεράκια των ελλειμμάτων». Η Γερμανία παρόλα αυτά δε πρόκειται να επανεξετάσει την σκοπιμότητα εφαρμογής αυτής της πολιτικής λόγω του ότι εξασφαλίζει μια άνευ προηγουμένου αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Η συντριβή των κοινωνικών δικαιωμάτων, η διάλυση του ισχνού και υποτυπώδους για τα καθ’ ημάς, αξιοζήλευτου και ακμαίου για άλλους κράτους πρόνοιας, αποτελούν το αναγκαίο κόστος που πρέπει να καταβληθεί για την δημιουργία της νέας Ευρώπης, που δεν θα βρίθει μόνο κοινωνικών αλλά και διακρατικών αντιθέσεων.

Η νέα Ευρώπη θα οικοδομηθεί στα ερείπια του κράτους πρόνοιας

Το ρήγμα που δημιουργήθηκε στην ΕΕ των 27 στην τελευταία σύνοδο κορυφής της 31ης Ιανουαρίου, χωρίς ωστόσο να αμφισβητηθεί από τους διαφωνούντες το μείζον, δηλαδή η συνταγματική απαγόρευση των ελλειμμάτων και η ποινικοποίηση του Κεϋνσιανισμού ακόμη και η αυτεπάγγελτη δίωξη του, φέρνει στην επιφάνεια μια ακόμη πτυχή: Ο «κεραυνοβόλος πόλεμος» της Μέρκελ δεν αμφισβητεί μόνο το δικαίωμα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τον βασικό μισθό ή την αρμοδιότητα των λαών να εκλέγουν τις δικές τους κυβερνήσεις (ακόμη κι αυτές είναι του Μπερλουσκόνι ή του Παπανδρέου) αλλά και την τυπική ισότητα μεταξύ των κρατών όπως ήταν θεσμικά κατοχυρωμένη, μέχρι πρόσφατα.

Σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον το κίνημα αλληλεγγύης υπέρ της Ελλάδας, εκτός, και οι αγώνες ενάντια στην εφαρμογή της καταστρεπτικής συμφωνίας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, εντός, ας ελπίσουμε να είναι τα σημάδια μιας καινούργιας Άνοιξης. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις…

Το τέλος του πολιτικού μας συστήματος (Unfollow #2, Ιανουάριος 2012)

Το 2011 δεν μας άφησε μόνο την εμβάθυνση της πολιτικής κρίσης σε όσες χώρες είχαν ήδη πληγεί το 2010 και τη βύθιση στη δίνη της κι άλλων οικονομιών. Μας άφησε και την μετάσταση της κρίσης στην πολιτική, στο ίδιο το πολιτικό σύστημα και όχι στο κυβερνών κόμμα. Πρόκειται μάλιστα για φαινόμενο που ξεπερνάει κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα, όσο κι αν ακόμη κι εδώ η Ελλάδα διεκδικεί τον τίτλο του πειραματόζωου.

Επιχειρώντας μια ακτινογραφία της δομικής κρίσης του πολιτικού συστήματος, παρατηρούμε ότι η κινούμενη άμμος της πολιτικής ζωής ξεκινάει από το ΠΑΣΟΚ και εστιάζεται στο πρόβλημα της διαδοχής, καθώς όλοι οι δελφίνοι (αθώοι φυσικά του αίματος που χύθηκε τα δύο τελευταία χρόνια) συνειδητοποιούν ότι η αλλαγή ηγεσίας αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για να ανακοπεί η καθοδική πορεία του κόμματος που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, με κίνδυνο να φτάσει σε μονοψήφια ποσοστά. Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη αυτο-ακρωτηριάστηκε πολιτικά, αποδεχόμενη να συγκυβερνήσει υπό τον Λουκά Παπαδήμο. Η συμμετοχή της στην κυβέρνηση ανέκοψε απότομα την ανοδική της δυναμική, με αποτέλεσμα παρότι διατηρεί ένα σαφές δημοσκοπικό προβάδισμα συγκεντρώνοντας τις προτιμήσεις του 1 στους 3 ψηφοφόρους να απέχει ακόμη από το ποσοστό που μπορεί να χαρίσει την αυτοδυναμία στις εκλογές. Το διαζύγιο που πήρε από την αντι-Μνημονιακή λαϊκή Δεξιά ήταν το κόστος που κατέβαλε για το χρίσμα των εκδοτών και των Βρυξελλών. Το ακροδεξιό ΛΑΟΣ πολύ γρήγορα θα πληρώσει την συνειδητή του πρωτοβουλία να βάλει πλάτη στο συνταγματικό πραξικόπημα που έφερε τον Λουκά Παπαδήμο στο Μέγαρο Μαξίμου. Η μαζική αποχώρηση στελεχών του αν όχι η σοβαρή διάσπαση, πέραν της ελεύθερης πτώσης της δημοτικότητας του αρχηγού του, θα είναι το τίμημα της επιτυχίας του να συμμετάσχει στην εξουσία καλούμενο να υλοποιήσει τα νεοφιλελεύθερα κι όχι μόνο ρατσιστικά μαργαριτάρια που υπήρχαν στο πρόγραμμά του. Παρά λοιπόν τις επευφημίες που συνόδευσαν την ανάληψη των καθηκόντων του, παρά την εντυπωσιακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που ενέκρινε την τοποθέτησή του, ο δοτός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος σε λιγότερο από δύο μήνες έγινε βαρίδι που παρασέρνει την τριμερή συγκυβέρνηση στα Τάρταρα.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνουμε πίσω από την κρίση του πολιτικού μας συστήματος τις δυνάμεις που άμεσα την προκάλεσαν: Πρώτα και κύρια η ΕΕ και στη συνέχεια η ντόπια οικονομική ελίτ που μαζί με τον «ενοχλητικό κύκλο» της Μεταπολίτευσης βιάζεται να κλείσει και τον εξ’ ίσου ενοχλητικό κύκλο των εκλεγμένων πολιτικών ηγετών και κομμάτων, δίνοντας τη σκυτάλη της διακυβέρνησης σε ανεξέλεγκτους τεχνοκράτες και ασταθείς, βραχύβιες κυβερνήσεις που στερούνται νομιμοποίησης. Ως μέτρο του πισωγυρίσματος ας κρατήσουμε τα ποσοστά που θα λάβαιναν οι κάθε είδους Παπαδήμοι αν συμμετείχαν στις εκλογές ως επικεφαλείς δικών τους συνδυασμών και ψηφοδελτίων…

Τα γκρίζα κουστούμια είχαν την τιμητική τους και σε άλλες χώρες της ΕΕ, δίνοντας την πιο συντηρητική και απρόβλεπτη, ομολογουμένως, λύση στην κρίση νομιμοποίησης που αντιμετώπιζε ο πολιτικός κόσμος. Σχεδόν ταυτόχρονα με την Ελλάδα ανατράπηκε από το δίδυμο «Μερκοζύ» και ο ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αιτία για το άδοξο τέλος του δεν αποτέλεσε η απροθυμία του να εφαρμόσει πολιτικές λιτότητας (ό,τι του ζήτησαν το εφάρμοσε με στρατιωτική πειθαρχεία, προκαλώντας την οργή των Ιταλών) ούτε ο κυνισμός του που έγραψε ιστορία, παρότι ακόμη κι αυτό το θέμα δεν αφορούσε σε κανέναν άλλον πέρα από τους ιταλούς ψηφοφόρους. Η θητεία του συντομεύτηκε μόνο και μόνο γιατί βρέθηκε ένας «καταλληλότερος» να εφαρμόσει αυτή την πολιτική, που είχε «χτίσει» εν καιρώ ειρήνης πολύ πιο μάχιμο βιογραφικό δουλεύοντας στην μεγάλη του …έξυπνου χρήματος σχολή: τη Goldman Sachs. Υπό μία έννοια πάλι καλά. Γιατί τουλάχιστον η Goldman Sachs δεν χρεοκόπησε παρασέρνοντας τις μεγαλύτερες οικονομίες στο χείλος της αβύσσου όπως η Lehman Brothers, από το στελεχικό δυναμικό της οποίας επέλεξε ο νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας, ο Μαριάνο Ραχόι, τον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησής του! Προκαλεί γέλια: Ένας άνθρωπος που επωμίστηκε τεράστιες ευθύνες για μια από τις πιο σκανδαλώδεις χρεωκοπίες στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού αντί να μείνει στο περιθώριο της ιστορίας δακτυλοδεικτούμενος έρχεται στο προσκήνιο αναλαμβάνοντας στο εσωτερικό της Ισπανίας να επιβάλει λιτότητα και στο εξωτερικό να βοηθήσει τη χώρα του να επανακτήσει την εμπιστοσύνη των …επενδυτών. Αυτό το επιχείρημα ακούστηκε από τον ίδιο τον ισπανό πρωθυπουργό κι είναι αρκετό για να φανεί ποιοί σχεδιάζουν και εκτελούν την σημερινή κοινωνικά καταστροφική πολιτική: Οι ίδιοι που προκάλεσαν την κρίση! «Με τα ρούχα κάποιων άλλων» τώρα, των πολιτικών, έρχονται και ζητούν από την κοινωνία να πληρώσει για τα δεινά που δημιούργησαν. Ουδέποτε όμως θα είχε κερδίσει με τέτοια άνεση το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του Νοεμβρίου αν οι σοσιαλιστές του Θαπατέρο δεν εφάρμοζαν μια βαθιά αντιλαϊκή πολιτική που περιλάμβανε περικοπές στις συντάξεις και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

Το 2011 εγκατέλειψαν τα πρωθυπουργικά αξιώματα πέρα από τον Παπανδρέου, τον Μπερλουσκόνι και τον Θαπατέρο, ο πορτογάλος Ζοζέ Σόκρατες και ο ιρλανδός Μπράιαν Κόουεν επίσης. Θύματα όλοι της πολιτικής λιτότητας που εφάρμοσαν. Ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, ο Ζοζέ Σόκρατες, ανατράπηκε τον Ιούνιο όταν η Βουλή αρνήθηκε να ψηφίσει το τέταρτο πακέτο λιτότητας που επιχείρησε να περάσει μέσα σε ένα χρόνο. Ο Μπράιαν Κόουεν διέλυσε τη Βουλή και παραιτήθηκε αφού είδε τη δημοτικότητά του να φτάνει στο ναδίρ. Είχε προηγηθεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά εγκλήματα: η ανάληψη από το ιρλανδικό δημόσιο του χρέους των τραπεζών που οδήγησε το δημόσιο χρέος να αυξηθεί κατά 100 ποσοστιαίες μονάδες!

Κοινή επομένως αιτία της πολιτικής κρίσης που μαστίζει την Ευρώπη είναι η πολιτική της λιτότητας. Η ΕΕ στη συνέχεια έρχεται και ανατρέπει τους φθαρμένους πολιτικούς που ακολούθησαν κατά γράμμα τα δικά της «εγχειρίδια χρήσης» μόνο και μόνο για να θωρακίσει αυτή την πολιτική.

Επιστρέφοντας στα οικεία κακά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ουδέποτε οι έλληνες βουλευτές θα επιδείκνυαν τέτοιο ζήλο να εφαρμόσουν τα ολέθρια μέτρα του Μνημονίου, αν και οι ίδιοι ως φυσικά πρόσωπα δεν ήταν κοινωνικά, ταξικά τοποθετημένοι από την μεριά όσων επωφελούνται της λιτότητας, των πιο παρασιτικών μάλιστα τμημάτων της οικονομικής ελίτ. Μάρτυρας τα πρόσφατα στοιχεία από το «πόθεν έσχες» των βουλευτών. Τι να καταλάβει από κρίση το «3 million dollars baby» με τους 18 τραπεζικούς λογαριασμούς (μετά της συζύγου του, θυγατέρας Μπακατσέλου, για να μην τον αδικούμε) ή ο έτερος αντιπρόεδρος με τα 51 ακίνητα; Και μόνο η αναδιανομή της δικής του περιουσίας θα έκλεινε ελαφρώς έστω την ψαλίδα των αντιθέσεων στην Ελλάδα. Μην πούμε δε για τους 11 βουλευτές που έβγαλαν τα λεφτά τους στην Ελβετία, χωρίς ποτέ να γίνουν γνωστά τα ονόματά τους…

Επομένως, η βαθύτερη αιτία για την κρίση που διέρχεται το πολιτικό σύστημα εντοπίζεται στο πέρασμα του πολιτικού κόσμου στην άλλη κοινωνική όχθη, σε σημείο ώστε όλο και λιγότερο να γίνεται πιστευτός ο ρόλος τους ως …γνήσιων εκφραστών της λαϊκής βούλησης. Πρόκειται για μια διαδικασία που είναι αποτέλεσμα δύο εξελίξεων: των μυθικών ποσών που απαιτούνται για την εκλογή ενός βουλευτή και φυσικά της …στρατολόγησης που ακολουθεί την εκλογή τους από οικονομικά κέντρα. Οι συζητήσεις που διεξάγονται για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος έτσι ώστε να περιοριστεί η έκθεση των υποψήφιων βουλευτών στην λαϊκή διαμαρτυρία προς όφελος ενός ακόμη πιο πλειοψηφικού συστήματος θα επιχειρήσει να ξεπεράσει την σημερινή πολιτική κρίση και να διαχειριστεί τα αδιέξοδα προς όφελος της συνέχισης αυτής της κοινωνικά καταστρεπτικής πολιτικής.

Ακόμη όμως κι αν την ξεπεράσει θα πρόκειται για μια προσωρινή νίκη, όπως ακριβώς συνέβη και με τον διορισμό του Λ. Παπαδήμου στο Μέγαρο Μαξίμου, που το μόνο το οποίο κατάφερε ήταν να οδηγήσει σε εξάπλωση την κρίση του ΠΑΣΟΚ η οποία πλέον πλήττει όλο το πολιτικό σύστημα, κι όχι μόνο ένα κόμμα. Όπως συμβαίνει και στην Ευρώπη…

Αποτυχημένες οι αναδιαρθρώσεις όπου τις επιβάλλουν οι δανειστές (Επίκαιρα, 9-22.2.2012)

Τα μέτρα βίαιης εξαθλίωσης του πληθυσμού που περιλαμβάνονται στο νέο μνημόνιο (μείωση μισθών και ημερομισθίων έως και ένα τρίτο για τους νέους κάτω τω 25 ετών, οριζόντιες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, απολύσεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων και άλλα) δείχνουν με τον πιο ώμο τρόπο πως το ζητούμενο από το πρόγραμμα ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων όπως συμφωνήθηκε στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 26 -27 Οκτωβρίου δεν ήταν γενικώς και αορίστως η ελάφρυνση του χρέους. Σκοπός για παράδειγμα δεν ήταν να σταματήσει η απαράδεκτη ηθικά κατάσταση να αφιερώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό 87 δις. ευρώ για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και για την παιδεία 5,7 δις. ή  την υγεία 4,8 δισ. ευρώ.

Οι στόχοι ήταν δύο. Κατ αρχάς να καταστεί το χρέος “βιώσιμο”. Στην καθομιλούμενη, να συνεχίσει το χρέος να πληρώνεται με όρους μάλιστα που θα επιβάλουν οι πιστωτές,  έστω κι αν χάσουν μέρος των αναμενόμενων κερδών.

Το δεύτερο ζητούμενο ήταν ο εξανδραποδισμός ενός λαού που θα πρέπει να ζήσει χωρίς να έχει να φάει και η ταπείνωση μιας χώρας που θα τρέχει να βρει το δίκιο της στα βρετανικά δικαστήρια και στο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, όπως ρητά αναφέρεται στη δανειακή σύμβαση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ωστόσο το γεγονός ότι ανάλογες ρυθμίσεις, αναδιαρθρώσεις χρέους με πρωτοβουλία των δανειστών, έχουν συμβεί κατ επανάληψη τα τελευταία χρόνια, από τη δεκαετία του 90 και μετά συγκεκριμένα με ένα κοινό χαρακτηριστικό να συνδέει όλες αυτές τις περιπτώσεις: την οικτρή αποτυχία των σχεδίων αναδιάρθρωσης στον βαθμό που η βαριά σκιά του δημοσίου χρέους δεν απομακρύνθηκε από την οικονομική ζωή, ενώ ο λαός εξαθλιώθηκε.

Αξίζει να δούμε ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Η πιο εκτεταμένη προσπάθεια διαγραφής δημόσιου χρέους που έγινε τα τελευταία είκοσι χρόνια, ήταν τη δεκαετία του ‘90. Από την μια ο φόβος να μην εμφανιστεί μια νέα κρίση χρέους όπως συνέβη την δεκαετία του ‘80, κι από την άλλη η πίεση που δημιουργούσαν κινηματικές πρωτοβουλίες που υπερέβησαν τα συνήθη όρια, καθώς συμμετείχε ακόμη και το Βατικανό, με αίτημα την διαγραφή του χρέους του Τρίτου Κόσμου ανάγκασαν τους διεθνείς οργανισμούς (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, G20 κ.α.) να εγκαταλείψουν την ιερή αρχή της «μη επέμβασης» στις υποθέσεις των αγορών.

Σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκε η πρωτοβουλία που επιχείρησε την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους 41 φτωχών υπερχρεωμένων χωρών και έμεινε στην ιστορία με το αρκτικόλεξο HIPC (Heavily Idebted Poor Countries). Η μείωση όμως του χρέους τους κατά 100 δισ. δολ., όπως ανακοινώθηκε το 1999, γρήγορα αποδείχθηκε πως ήταν ένας συγκαλυμμένος τρόπος για να δοθεί μια νέα ώθηση στην εφαρμογή των απάνθρωπων και εξοντωτικών προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής που επέβαλλε το ΔΝΤ σε όλο τον κόσμο. Οι όροι φυσικά που απαίτησαν οι πιστωτές για να εγκρίνουν την παραγραφή μέρους του χρέους των φτωχών χωρών δε έφεραν την μισητή ετικέτα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής, επί της ουσίας όμως ήταν πίστη αντιγραφή τους. Για παράδειγμα, όταν η Ζάμπια αρνήθηκε να ιδιωτικοποιήσει την εθνική της τράπεζα, παραβιάζοντας όρο που είχε αναλάβει για να υπαχθεί στη ρύθμιση, το ΔΝΤ την απείλησε πως θα ακύρωνε την διαγραφή του χρέους, ύψους 1δισ. δολ. Από τη Νικαράγουα απαιτήθηκε να ιδιωτικοποιήσει την εθνική εταιρεία υδροηλεκτρισμού, ενώ η Σενεγάλη δεν εντάχτηκε στη ρύθμιση επειδή δεν ιδιωτικοποιήσει την εθνική βιομηχανία φιστικιού, όπως επίμονα απαιτούσαν οι πιστωτές της μέσω του ΔΝΤ. Υπάρχουν αναρίθμητα ακόμη παραδείγματα που δείχνουν ότι μαζί με τις ιδεοληψίες τους, τα στελέχη του ΔΝΤ προωθούν συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα ή «ασκούν εμπορική πολιτική» για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια τεχνοκράτη από το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών, όταν άκουσε πως το ΔΝΤ ζήτησε την υπαγωγή του ελληνικού κρασιού στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης και την μείωση των φόρων στα πολυτελή αυτοκίνητα, που πράγματι οι πωλήσεις τους έχουν πέσει κατακόρυφα τα τελευταία δυο χρόνια στην Ελλάδα.

Επιστρέφοντας στις αναπτυσσόμενες χώρες, το αποτέλεσμα αυτών των ρυθμίσεων σε ό,τι αφορά το χρέος ήταν εντελώς αντίθετο των προσδοκιών και των υποσχέσεων. Από 500 δισ. δολ. το 1980, έφτασε το 1 τρισ. δολ. το 1985 και τα 2 τρισ. δολ., το 2000. Ότι έχει συμβεί και στην Ελλάδα που όσο διαρκεί η διάσωση μας από ΔΝΤ και ΕΕ το δημόσιο χρέος έχει καταγράψει αύξηση ρεκόρ…

Ένα άλλο εξ ίσου διδακτικό για τα καθ’ ημάς παράδειγμα είναι η Τζαμάικα. Μάλιστα, ο αμερικανός οικονομολόγος Μαρκ Ουάισμπροτ με άρθρο του στον βρετανικό Γκάρντιαν στις 22 Ιουλίου 2011 είχε έγκαιρα επισημάνει με βάση την εμπειρία της Τζαμάικας τον κίνδυνο η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους νά γίνει μπούμερανγκ για το λαό και την χώρα. Η δεινή θέση στην οποία βρίσκεται το μικρό αυτό νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής, με τα 2,8 εκ. κατοίκους, υποδηλώνεται από δύο δείκτες: το υψηλό δημόσιο χρέος που ανέρχεται στο 123% του ΑΕΠ και, κάτι πολύ πιο ανησυχητικό, τους πολύ υψηλούς τόκους που πληρώνει και φθάνουν στο 13% του ΑΕΠ, όταν η Ελλάδα με μεγαλύτερο δημόσιο χρέος (166%του ΑΕΠ) πληρώνει για τόκους το 6,7% του ΑΕΠ και η Ιαπωνία με χρέος ακόμη μεγαλύτερο στο 220% πληρώνει το 2% του ΑΕΠ της για τόκους. Το “προνόμιο” της Ιαπωνίας είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι καλύπτει τις δανειακές της ανάγκες με εσωτερικό δανεισμό χωρίς νά εξαρτάται από τις βαθμολογίες των οίκων αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και τους εκβιασμούς τους. Η Τζαμάικα έκανε ότι λίγο πολύ ότι έκανε και η Ελλάδα, παρότι μάλιστα είχε πικρή εμπειρία από τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής τα οποία υπέστη από το 1973 μέχρι το 1996 και τον Φεβρουάριο του 2011 υπέγραψε συμφωνία αναδιάρθρωσης του χρέους της. Το αποτέλεσμα τελικά ήταν να διαμορφωθεί ένα προφίλ χρέους, με το δημόσιο να είναι υποχρεωμένο να αναχρηματοδοτήσει το 46% του χρέους του στα επόμενα πέντε χρόνια! Ως αποτέλεσμα είναι θέμα χρόνου μια νέα αναδιάρθρωση που θα προκαλέσει νέα βάρη στους φορολογούμενους.

Οι παραπάνω περιπτώσεις παρά τις τεράστιες διάφορες τους ενοποιούνται από το εξής κοινό χαρακτηριστικό: ότι όλες αυτές οι κυβερνήσεις παραιτήθηκαν από  τα κυριαρχικά τους δικαιώματα να κηρύξουν ακόμη και στάση πληρωμών,  σε σύγκρουση με τους δανειστές τους επικαλούμενες το διεθνές δίκαιο, ανθρωπιστικούς λόγους και την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό τους και ανέθεσαν στο ΔΝΤ και τους τραπεζίτες να λύσουν το πρόβλημα του δημοσίου χρέους. Τι άλλο από εξαθλίωση του λαού και ταπείνωση της χώρας;

Δίκαιο Αγγλίας για τους πιστωτές, μισθοί Αλβανίας για τους εργαζόμενους (Πριν, 12.2.2012)

Ψεκάστε την Παρασκευή, σκουπίστε το Σάββατο, τελειώσατε την Κυριακή! Αυτό είναι το σχέδιο της κυβέρνησης Παπαδήμου, της πιο πουλημένης και ξενόδουλης κυβέρνησης που έχει περάσει ποτέ από τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα νομοσχέδια που θα ψηφιστούν και τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα τα χαράματα του Σαββάτου, πλημμυρίζει από οργή και μίσος. Ούτε η χούντα δεν επιχείρησε να περάσει τόσο βίαια, τόσο γρήγορα τέτοια αντιλαϊκά μέτρα που τσακίζουν μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις, διαλύουν ακόμη κι αυτό το υποτυπώδες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, προωθούν τις πιο βάρβαρες ιδιωτικοποιήσεις και στέλνουν στην ανεργία 150.000 δημοσίους υπάλληλους.

Τρία άρθρα σχεδιάζεται να περιλαμβάνει το πραξικόπημα Παπαδήμου, με βάση τις ανακοινώσεις που έγιναν στο υπουργικό συμβούλιο της Παρασκευής, χωρίς να αποκλείεται και να «συμπυκνωθεί» ο εκβιασμός σε ένα άρθρο. Τα «πακέτα» πάντως είναι τρία: Το πρώτο θα αφορά το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων (PSI), το δεύτερο την αναπλήρωση κεφαλαίου των τραπεζών και το τρίτο την εν λευκώ εξουσιοδότηση του δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου και του υπουργού Οικονομικών να χειριστούν εν λευκώ όλες τις λεπτομέρειες του προγράμματος ανταλλαγής. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας!

Τι περιλαμβάνουν τα νομοσχέδια; Κρατηθείτε… «Η παρούσα σύμβαση και κάθε εξωσυμβατική αξίωση που γεννάται σε σχέση με αυτή θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο. Τα μέρη υποχρεούνται να υπαγάγουν κάθε διαφορά που ενδέχεται να προκύψει σε σχέση με τη νομιμότητα, εγκυρότητα, ερμηνεία ή εκτέλεση της παρούσας σύμβασης στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου»!!!

Το αγγλικό δίκαιο υποβαθμίζει τα διακρατικά επί της ουσίας δάνεια σε εμπορικά – ιδιωτικά, στερώντας το ελληνικό Δημόσιο από τα προνόμια που θα απολάμβανε. Έρχεται επίσης να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα ακόμη και στην περίπτωση που βγει από την ευρωζώνη (ενδεχόμενο που έρχεται πιο κοντά και δεν απομακρύνεται στην περίπτωση που θα ψηφισθεί αυτό το έκτρωμα και προχωρήσει η ανταλλαγή) θα συνεχίσει να αποπληρώνει τα ομόλογα σε ευρώ. Η δυνατότητα δηλαδή που διατηρεί κάθε κυρίαρχο κράτος να τροποποιεί τους όρους των δανειακών συμβάσεων, δημοσίου και ιδιωτικού τομέα κατά το δοκούν αμφισβητείται ευθέως.

Αν η νέα δανειακή σύμβαση προσφέρει το δίκαιο της Αγγλίας και του Λουξεμβούργου στους πιστωτές ως δώρο, για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα επιφυλάσσει την αλβανοποίηση.

Μείωση μισθών που ορίζει η συλλογική σύμβαση κατά 22% και κατά 32% για νέους κάτω των 25 ετών

προβλέπει το νέο Μνημόνιο 

Συγκεκριμένα, για μισθούς και μεροκάματα το νέο Mνημόνιο προβλέπει τη μείωση του κόστους εργασίας κατά 15% την περίοδο 2012-2014. Επικαλείται μάλιστα την ενίσχυση της ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, τρόικα και κυβέρνηση αποκαλύπτεται ότι δουλεύουν για την εργοδοσία, ότι απώτερος στόχος των μέτρων που λαμβάνουν δεν είναι τίποτε περισσότερο από την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Η μείωση αυτή θα επέλθει μέσω του κουρέματος των μισθών όπως προβλέπονται στη συλλογική σύμβαση εργασίας του 2012 (όπου ο ελάχιστος μικτός μισθός είναι 751,3 ευρώ) κατά 22% και σε ό,τι αφορά τους νέους, κατά 32%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όσοι είναι κάτω των 25 ετών θα αμείβονται με 510,94 ευρώ μικτά ή 417,5 ευρώ καθαρά. Άγριο κούρεμα πέφτει και στις συντάξεις, επικουρικές και κύριες, με την ελπίδα να συγκεντρωθούν 300 εκ. ευρώ.

Στην καρμανιόλα της τρόικας εντάχθηκαν κι οι ωριμάνσεις, ενώ αλλάζει η νομοθεσία για τη διαιτησία καθώς πλέον θα απαιτείται η σύμφωνη γνώμη εργοδοτών και εργαζομένων. Με άλλα λόγια, προσφυγή στη διαιτησία θα γίνεται μόνο αν το επιλέγει η εργοδοσία, πρακτικά επομένως καταργείται ως θεσμός. Το νέο Mνημόνιο προβλέπει επίσης τη μείωση των θέσεων εργασίας στο Δημόσιο κατά 150.000. Στο Mνημόνιο επίσης προβλέπεται η κατάργηση των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εστίας. Μέτρο που θα έχει αρνητικές συνέπειες στα πιο φτωχά στρώματα εργατών και υπαλλήλων που έκαναν τακτική χρηση των δανείων και των παροχών τους: Aπό εισιτήρια θεάτρου μέχρι επιδοτούμενες διακοπές.

Η απροκάλυπτη φιλοεργοδοτική κατεύθυνση των μέτρων της τρόικας φαίνεται επίσης από τον όρο μείωσης των εργοδοτικών εισφορών στο ΙΚΑ κατά 5%, από την απόφαση κατάργησης του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων κι επιπλέον την άρση της υποχρέωσης δημοσιεύσεων ισολογισμών στον Τύπο και άλλα πολλά.

Ταυτόχρονα, πλήθος μέτρων οδηγούν σε διάλυση το σύστημα υγείας, κάτι που γίνεται εμφανές από το στόχο συγκράτησης των δημοσίων δαπανών υγείας κάτω από 6% του ΑΕΠ και μείωσης της φαρμακευτικής δαπάνης κατά 1,076 δισ. ευρώ. Η μείωση αυτή θα επέλθει μέσα από την αύξηση της χρήσης γενοσήμων φαρμάκων. Ο στόχος που τίθεται είναι η χρήση τους να φτάσει το 35% του συνολικού όγκου φαρμάκων που πωλούνται στα φαρμακεία μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους και το 60% μέχρι το τέλος του 2013. Η αντικατάσταση των επωνύμων φαρμάκων που παρασκευάζουν οι πολυεθνικές του κλάδου με φθηνά γενόσημα θα λειτουργήσει σε βάρος της δημόσιας υγείας, καθώς η αποτελεσματικότητά τους είναι πολύ περιορισμένη σε ανθρώπινους οργανισμούς που υποβάλλονται συχνά σε φαρμακευτική αγωγή και σε περιβάλλοντα επιβαρυμένα και περίπλοκα, όπως των ανεπτυγμένων χωρών όπου τα μικρόβια επιδεικνύουν ασυνήθιστη αντοχή. Αδιαφορώντας γι’ αυτές τις τεκμηριωμένες ενστάσεις, τρόικα και κυβέρνηση απειλούν τους γιατρούς ακόμη και με πρόστιμα και κυρώσεις στην περίπτωση που παραβιάζουν τις οδηγίες του αρμόδιου υπουργείου και του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκου που αναλαμβάνει να θωρακίσει αυτή την επικίνδυνη και ανθυγιεινή πολιτική.

Το συνταγματικό πραξικόπημα της χούντας Παπαδήμου και της τρόικας προβλέπει επίσης επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων από τις οποίες αναμένει να εισπράξει 50 δισ. ευρώ. Μέχρι το τέλος του 2012, υπολογίζουν να εισπράξουν 4,5 δισ. ευρώ, μέχρι το τέλος του 2013 υπολογίζουν 7,5 δισ., 12,2 δισ. μέχρι το τέλος του 2014 και 15 δισ. το 2015.

Συνολικά πρόκειται για έναν οδοστρωτήρα που υπόσχεται να ισοπεδώσει εργατικές κατακτήσεις ενός αιώνα. Θα προκαλέσει εξαθλίωση στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και θα φέρει τη χρεοκοπία ακόμη πιο κοντά (παρά τους επιπλέον φόρους που προβλέπει το νέο φορολογικό, από τις νέες αντικειμενικές χαρακτηριστικά) αφού όμως πρώτα θα έχει καταφέρει να θωρακίσει τα συμφέροντα των πιστωτών εσαεί. Ο απαξιωτικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν οι ομόλογοί του την Πέμπτη στις Βρυξέλλες τον Βαγγέλη Βενιζέλο στέλνοντάς τον μετεξεταστέο λόγω του ότι είχε μείνει μια τρύπα 300 εκ. ευρώ, δείχνει ότι αυτή τη φορά δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν την παραμικρή απόκλιση. Αφού δηλαδή διασφάλισαν τα συμφέροντά τους με το αγγλικό δίκαιο, τώρα τους κάνουν …γυμνάσια δείχνοντας ότι το σημείο που αυτή η εύθραυστη ισορροπία θα τιναχθεί στον αέρα, είναι κοντά.

Ο ίδιος όμως ο «πολύς» υπουργός Οικονομικών, αφού άκουσε πειθήνια τα σχολιανά του σαν πολιτικό τεριέ, βγαίνοντας από την αίθουσα, μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε πολιτικό μπουλντόγκ απέναντι στο λαό και τα ξημερώματα έθεσε το γνωστό ψεύτικο, πλην όμως τρομοκρατικό δίλημμα, «μέσα στην ΕΕ με δυστυχία ή έξω από την ΕΕ και καταστροφή»!

Αυτή την ώρα, το δίλημμα πρέπει να απαντηθεί με αυτοπεποίθηση από το λαό και την Αριστερά: Έξω από το ευρώ, ρήξη και έξοδος από την ΕΕ σημαίνει δυνατότητα να ζήσει καλύτερα ο λαός. Μόνο η άμεση παύση πληρωμών προς τους πιστωτές σημαίνει ότι δεν θα πληρώσουμε το 50%-60% του προϋπολογισμού σε αυτούς, ποσό που μπορεί να πάει στα ασφαλιστικά ταμεία, στην παιδεία και στην υγεία. Η απόρριψη του PSI σημαίνει ότι δεν καταρρέουν άμεσα τα ασφαλιστικά ταμεία από το καταστροφικό «κούρεμα». Η απόρριψη της δανειακής σύμβασης σημαίνει ότι δεν θα πληρώνουμε το χρέος τους, που ήδη έχουμε πληρώσει 2,5 φορές, για άλλα 20 με 30 χρόνια. Σημαίνει ότι δεν θα μειωθούν άμεσα οι μισθοί ακόμη 20%-30%. Φυσικά, μια τέτοια απόρριψη μπορεί να γίνει μόνο από ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα με προοπτική την ανατροπή όλης αυτής της πολιτικής. Μόνο αυτό μπορεί να ανατρέψει το αστικό πολιτικό σύστημα που είναι εξαγορασμένο ως το μεδούλι. Και έτσι να διώξει τους δοσίλογους, τους δοτούς, τους «συνταγματάρχες με πολιτικά», τους τραπεζίτες – οικονομικούς δολοφόνους και να κλονίσει όλο το εγχώριο οικονομικό τραπεζικό – βιομηχανικό κατεστημένο.

Σήμερα περισσότερο από κάθε φορά απαιτείται μία «νέα πολιτική οικονομία» του μαζικού κινήματος, το οποίο πρέπει να θέσει μπροστά το κοινωνικό, ταξικό ζήτημα της εκμετάλλευσης και απ’ αυτό το πρίσμα να εντάξει όλη την πάλη κατά του χρέους στην αναγκαιότητα να μην κλαπούν κι άλλα ποσά εργασίας από τους ανταγωνιζόμενους, πλην όμως συνεταιρισμένους «πιστωτές» της εργασιακής δύναμης. Το ιστορικό αίτημα για τα τρία οκτάωρα, μετασχηματίζεται σήμερα στο νέο πιστωτικό αίτημα «τέσσερις ώρες δουλειά – τέσσερις ώρες συμμετοχή στα κοινά – οκτώ ώρες πολιτισμός – οκτώ ώρες ύπνο», με μισθούς και εισόδημα που θα ανταποκρίνονται στην κάλυψη των σύγχρονων αναγκών. Με αυτή την κατεύθυνση, το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί να επιβάλει άμεσα την επιστροφή των κλεμμένων από τα μνημόνια, 35 ώρες δουλειά για όλους, προοδευτικές αυξήσεις από τον κατώτατο μισθό προς τα πάνω, προστασία των ανέργων, φορολογική ελάφρυνση των εργαζομένων και του λαού και 40%-50% φορολόγηση του κεφαλαίου.