Home » 2011 » December

Monthly Archives: December 2011

Βάλτε επιτέλους φραγμούς στην κίνηση των κεφαλαίων! (Επίκαιρα 29.12.2011)

Ανέκδοτο έχει γίνει πάλι η Ελλάδα στην Ευρώπη. Αφορμή αυτή τη φορά είναι τα δισεκατομμύρια που φεύγουν κάθε μήνα από τις ελληνικές τράπεζες για το εξωτερικό και συγκεκριμένα για πιο ασφαλείς προορισμούς. Το τελευταίο, καθόλου τιμητικό, δημοσίευμα ήρθε από τον βρετανικό Guardian, ενώ πλήθος σχετικών αναφορών έχει ακόμη δει το φως της δημοσιότητας από τις στήλες του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel και πολλών άλλων μέσων.

Το θέμα ωστόσο, φυγή δισεκατομμυρίων από μια χώρα σε καθεστώς χρεοκοπίας που θερίζεται από την ανεργία και την πείνα, κάθε άλλο παρά ανοίκειο είναι για όλους εμάς. Αφορά συγκεκριμένα τα ποσά που φεύγουν με εντελώς νόμιμους τρόπους από τους τραπεζικούς λογαριασμούς για να πάνε στο εξωτερικό, σε χώρες όπως η Ελβετία τις περισσότερες φορές. Τα ποσά που έχουν μεταναστεύσει μέχρι σήμερα από το 2010 (όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε την κρίση δημόσιου χρέους σκορπώντας τον πανικό με δηλώσεις που παρομοίαζαν την Ελλάδα με Τιτανικό) υπολογίζονται, κατά τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, στα 60 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά αντιπροσωπεύουν το 27% του ελληνικού ΑΕΠ και το 82% των χρημάτων που έχουμε ήδη λάβει από την Τρόικα! Με βάση άλλες εκτιμήσεις η φυγή κεφαλαίων υπολογίζεται σε 5-6 δις. ευρώ μηνιαία, ενώ πρόσφατα δημοσιεύματα έκαναν λόγο πως μόνο τον Οκτώβριο έφυγαν 12 δις ευρώ.

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι πως δεν πρόκειται για αμιγώς ελληνικό φαινόμενο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη γειτονική Ιταλία τους τελευταίους μήνες, αφότου η χώρα άρχισε να πλήττεται από την κρίση χρέους. Ειδικότερα, το περιοδικό Spiegel ανέφερε πρόσφατα ότι μόνο κατά τη διάρκεια δύο μηνών, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, έφυγαν για το εξωτερικό από τραπεζικούς λογαριασμούς 80 δις. ευρώ. Άλλο δε δημοσίευμα της Wall Street Journal με ημερομηνία 9 Δεκεμβρίου έφερνε στην επιφάνεια μια άλλη πλευρά, όχι και τόσο θλιβερή του ευρωπαϊκού νότου: «Επενδυτές στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιταλία ζητούν τρόπους από τις τραπεζίτες και τους νομικούς για να προστατεύσουν τα χρήματα τους σε περίπτωση χρεοκοπίας των τραπεζών της ευρωζώνης ή διάσπασης του ευρώ. Μερικοί μετατρέπουν τις καταθέσεις τους σε νομίσματα όπως ελβετικό φράγκο. Άλλοι αγοράζουν ακίνητα έξω από τη νομισματική ενοποίηση, όπως στο Λονδίνο, ή δημιουργούν πιστωτικούς λογαριασμούς για να διατηρήσουν τον πλούτο τους σε μέρη τόσο μακρινά όπως η Σιγκαπούρη ή οι Μπαχάμες, λένε τραπεζικοί και νομικοί», ανέφερε η αμερικανική εφημερίδα από την πρώτη της σελίδα.

Παρ’ τα λεφτά και τρέχα!

Πρόκειται πραγματικά για οικονομικό σκάνδαλο. Την ίδια ώρα που τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας δοκιμάζονται από την μεγαλύτερη οικονομική κρίση που έχουν δεχτεί και την συνακόλουθη αμφισβήτηση της αξιοπιστίας τους, τα πιο εύπορα τμήματα του πληθυσμού παίρνουν τα λεφτά τους και φεύγουν, σαν τα ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο! Δίνουν την χαριστική βολή στις κοινωνίες χάρη στις οποίες δημιούργησαν τον πλούτο που κατέχουν (με νόμιμο ή παράνομο τρόπο) στερώντας τις από τους πόρους τους ακριβώς εκείνη την στιγμή που τους έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη και θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν τη σανίδα σωτηρίας. Αρκεί να αναλογιστούμε: Θα είχε η Ελλάδα ανάγκη από τα δάνεια της Τρόικας, ακόμη κι αν χάρη παραδείγματος δεν αμφισβητήσουμε τον σκοπό που εξυπηρετούν – την αποπληρωμή δηλαδή ενός παράνομου χρέους, αν μπορούσε να χρησιμοποιήσει, με όρους αγοράς πάντα, τα 60 αυτά δις των καταθέσεων που έφυγαν στο εξωτερικό; Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για την Ιταλία: Θα έφθαναν τα επιτόκια στα ύψη που βρίσκονται σήμερα (6,5%-7%) αν αυτά τα 80 δις. χρησιμοποιούνταν για την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ιταλικού κράτους αντί να περάσουν στην γειτονική Ελβετία οξύνοντας την κρίση αξιοπιστίας του ιταλικού κράτους; Προφανώς όχι!

Η κρίση χρέους επομένως, χώρια όλων των άλλων, έφερε στην επιφάνεια κι ένα σκανδαλώδες καθεστώς χρηματοπιστωτικής αγυρτείας που στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης ελευθερίας (της κίνησης κεφαλαίων) νομιμοποίησε την χειρότερη ιδιοτέλεια, καλύπτοντας ταυτόχρονα τους πρωταγωνιστές της με ένα σωτήριο πέπλο νομιμοφανούς ανωνυμίας. Η αποτελεσματικότητα του συστήματος είναι τόσο μεγάλη ώστε από τυχόν δημοσιοποίηση και διασυρμό δεν κινδυνεύουν ούτε καν οι έλληνες βουλευτές που είναι αναγκασμένοι να δίνουν στη δημοσιότητα τα «πόθεν έσχες». Παρά τις βάσιμες ενδείξεις ότι διψήφιος αριθμός εθνοπατέρων – το πιθανότερο μάλιστα μεταξύ αυτών που ψήφισαν τα Μνημόνια και τους αντι-ασφαλιστικούς νόμους – πριν την πατρίδα φρόντισε να σώσει τις προσωπικές του καταθέσεις, δεν βγήκε στην φόρα ούτε ένα όνομα…

Αναθεώρηση του σημερινού καθεστώτος

Η δυνατότητα αυτή της φυγής των κεφαλαίων υφίσταται λόγω μιας σειράς μέτρων και ρυθμίσεων που χρονολογούνται από την δεκαετία του ’80 και κυρίως του ’90 στην Ελλάδα κι οι οποίοι τώρα ήρθε η ώρα να αναθεωρηθούν. Να επιβληθούν δηλαδή ποιοτικά εμπόδια και ποσοτικοί φραγμοί στο όνομα της υπεράσπισης του γενικού συμφέροντος. Ειδικά στην Ελλάδα πρόκειται για μια επιβεβλημένη ανάγκη στον βαθμό που έχει αποδειχθεί εκ των πραγμάτων ότι η περιβόητη «ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων» σήμανε κυρίως την ασυδοσία μιας χρηματοοικονομικής ελίτ να ξεπλένει βρόμικο χρήμα, να απομυζά τον τόπο και να του στερεί παραγωγικές δυνατότητες. Αιτιολογική βάση λοιπόν είναι κατ’ αρχάς το ηθικά απαράδεκτο γεγονός της σκανδαλώδους φυγής κεφαλαίων από την Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια. Υπάρχει όμως κι ένας ακόμη λόγος πολύ πιο σημαντικός. Πολύ συχνά απέναντι στο αίτημα της εξόδου από το ευρώ αντιπαρατίθεται το επιχείρημα πως μια τέτοια προοπτική αν κάποιους εξυπηρετεί είναι όσους εποφθαλμιούν στην αλλαγή νομίσματος και την υποτίμηση που θα ακολουθήσει ώστε στη συνέχεια με τα χρήματα που έχουν βγάλει στο εξωτερικό να αγοράσουν έναντι πινακίου φακής ακίνητα και άλλα περιουσιακά στοιχεία. Για να αποτραπεί επομένως αυτός ο υπαρκτός κίνδυνος η αναθεώρηση της σημερινής ασυδοσίας είναι μονόδρομος. Πολύ περισσότερο όταν αυτό το ενδεχόμενο ενδέχεται να είναι αποτέλεσμα έξωθεν επιβολής και όχι επιλογής από το εσωτερικό.

Υπέρ της δυνατότητας επιβολής ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων συνηγορεί και η πρόσφατη διεθνής εμπειρία. Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή αξίζει να τονίσουμε ότι το σημερινό καθεστώς της ασυδοσίας αναδύθηκε την δεκαετία του ’70, δεν υπήρχε δηλαδή ανέκαθεν, και επιβλήθηκε από διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ και η Παγκόσμια Τράπεζα και στα καθ’ ημάς η ΕΕ. Συμπίπτει δε χρονικά με την υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα ενώ είναι εμφανές ότι η λεγόμενη ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου αποτέλεσε τον τεχνικό όρο που επέτρεψε αυτή την γιγάντωση. Κατά συνέπεια όσοι θα σπεύσουν να υπεραμυνθούν της τρέχουσας αγυρτείας ας έχουν κατά νου ότι το σημερινό καθεστώς δεν συμπίπτει με την εκτίναξη της παραγωγής και της δημιουργία νέων θέσεων εργασίας αλλά με την πιο μακρά περίοδο συρρίκνωσης του μεταποιητικού τομέα στο σύνολο του ΑΕΠ και με την περίοδο που η μια φούσκα διαδεχόταν την άλλη, δημιουργώντας το πιο ασταθές και απρόβλεπτο περιβάλλον στην ιστορία του καπιταλισμού! Πέραν φυσικά του προφανούς, ότι οι φραγμοί θα είναι επιλεκτικοί και θα περιλαμβάνουν σε ότι αφορά την έξοδο κεφαλαίων ποσά άνω ενός επιπέδου (πχ. 100.000 ευρώ) κάτι που συνέβη πρόσφατα στην Ισλανδία και με τις ευλογίες μάλιστα του ΔΝΤ (που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς) και σε ότι αφορά την είσοδο κεφαλαίων την δημιουργία για παράδειγμα μιας κατηγορίας επενδύσεων που θα χαρακτηριστούν εθνικής σημασίας κι ως εκ τούτου απαγορευμένη ζώνη για διεθνείς επενδυτές. Πρόκειται για πρακτικές που μπορεί να μη συνάδουν με το νεοφιλελεύθερο κοσμοπολίτικο ιδεώδες χρησιμοποιούνται όμως κατά κόρον το τελευταίο χρονικό διάστημα ακόμη κι από κυβερνήσεις που ορκίζονται νυχθημερόν στην ελεύθερη αγορά. Ας θυμηθούμε για παράδειγμα το απαγορευτικό που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους το 2008 στην Dubai Ports Worlds που ήθελε να αγοράσει αμερικανικά λιμάνια επικαλούμενη λόγους εθνικής ασφάλειας και σχετικό νόμο που υπήρχε από το 1988!

Υποχρεωτικές καταθέσεις και φόροι

Φραγμούς στην κίνηση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων έχουν θέσει επίσης τα τελευταία χρόνια η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Νότια Κορέα σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την πλημμυρίδα ρευστού που εισέρχεται στις χώρες τους ως αποτέλεσμα των ευκαιριών κέρδους που δημιουργεί η δυνατότητα δανεισμού με πολύ χαμηλά επιτόκια από χώρες της ευρωζώνης ή τις ΗΠΑ και επενδύσεων ή βραχυπρόθεσμων τοποθετήσεων σε χώρες με υψηλότερα επιτόκια όπως για παράδειγμα η Βραζιλία. Οι φραγμοί στην κίνηση κεφαλαίων σε ότι αφορά τις εισροές μπορούν να αφορούν την υποχρέωση του επενδυτή για άτοκη κατάθεση ενός ποσού στην κεντρική τράπεζα της χώρας – στόχου που μπορεί να ξεκινάει από το 30% της αξίας της επένδυσης για ένα έτος (όπως ακριβώς το έκανε η Χιλή) αποτρέποντας με αυτό τον τρόπο την κερδοσκοπία επί του εθνικού νομίσματος που μετατρέπει την ισοτιμία του σε ασανσέρ καθιστώντας αδύνατη την άσκηση βιομηχανικής πολιτικής. Μπορεί ακόμη να αφορά την επιβολή φόρου. Σε μια συγκυρία δηλαδή απότομης υποτίμησης, η θέσπιση ενός υψηλού φόρου που θα υπερβαίνει το ποσοστό της υποτίμησης καθιστά απαγορευτική μονομιάς κάθε σκέψη μαζικών αγορών και εκμετάλλευσης της νέας ισοτιμίας. Μπορεί επίσης να αφορά την υποχρέωση αντιστοίχησης των εισαγωγών με εξαγωγές ή τη δημιουργία εγχώριων επιχειρήσεων, όπως έκανε η Κίνα στο παρελθόν επισπεύδοντας με έναν πρωτότυπο μάλιστα τρόπο την πρωταρχική συσσώρευση, και όπως κάνει η Αργεντινή τώρα.

Γενικότερα μιλώντας, πλήθος παραδειγμάτων υπογραμμίζουν ότι στο έδαφος της τρέχουσας κρίσης που πλήττει τις δύο όχθες του Ατλαντικού αλλά και της διάψευσης των νεοφιλελεύθερων επαγγελιών πως η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου θα δημιουργήσει μια πιο αποτελεσματική κατανομή του κεφαλαίου, διαχέοντας τον κοινωνικό πλούτο και την ευημερία, η θέσπιση φραγμών στην κίνηση κεφαλαίων είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Είναι όρος για την σταθεροποίηση, για να μπει ένα φρένο στον σημερινό κατήφορο.

Με ακόμη χειρότερους όρους το κούρεμα του δημόσιου χρέους (Πριν, 24 Δεκέμβρη 2011)

Αναθεώρηση επί το δυσμενέστερο ακόμη και εκείνων των απεχθών για την Ελλάδα όρων που προβλέπει η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου η οποία συμφωνήθηκε στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ φέρνουν στην επιφάνεια οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές όσο εισέρχονται στην τελική ευθεία. Τρία συγκεκριμένα είναι τα επίμαχα σημεία επί των οποίων επικεντρώνονται οι διαπραγματεύσεις – τις οποίες οι ελληνικές αρχές απλώς παρακολουθούν σαν εξωτερικοί παρατηρητές. Οι λύσεις δε που δρομολογούνται, με την πολιτική ευθύνη της τρικομματικής κυβέρνησης με επικεφαλής τον δοτό πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο προμηνύονται την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας και την μετατροπή της σε σύγχρονο προτεκτοράτο, έρμαιο στα σχέδια των τραπεζιτών. Συνιστούν δε στο σύνολό τους μια επί τα χείρω ανατροπή ακόμη κι εκείνης της επαίσχυντης συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου.

Το πρώτο αφορά το δίκαιο που θα διέπει τα νέα ομόλογα τα οποία θα εκδοθούν σε αντικατάσταση των παλιών και τα οποία θα έχουν ενσωματώσει κούρεμα, δηλαδή απομείωση της ονομαστικής αξίας τους κατά 50%. Ειδικότερα, αυτό που γίνεται εμφανές όσο πλησιάζει η ώρα της οριστικής συμφωνίας, είναι ότι τα νέα, εγγυημένα ομόλογα θα διέπονται από το βρετανικό δίκαιο. Πρόκειται για όρο τον οποίο η κυβέρνηση Παπαδήμου υποβάθμιζε όλο αυτό το διάστημα ή αρνούταν να επιβεβαιώσει στο βαθμό που την εκθέτει ανεπανόρθωτα. Γιατί συμβολίζει την παραίτηση της από την άσκηση ουσιαστικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Εδώ υπάγεται για παράδειγμα, θα έπρεπε μάλλον να υπάγεται, η διατήρηση του δικαιώματος της να χειριστεί όπως αυτή κρίνει στο μέλλον τα νέα ομόλογα που θα εκδώσει. Ακόμη και να αθετήσει εκ νέου τις υποχρεώσεις της ή να τροποποιήσει τους όρους εξυπηρέτησής τους, όπως κατά κόρον συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα, όπου ποτέ και κανένα από τα συμβαλλόμενα μέρη σε μια συμφωνία δεν παραιτείται από την επαναδιαπραγμάτευσή της ή δεν ορίζει ως αρμόδια δικαστήρια αυτά μιας ξένης χώρας. Η υπαγωγή όμως στο βρετανικό δίκαιο, ένα δίκαιο εξαιρετικά φιλικό απέναντι στους πιστωτές και εχθρικό απέναντι στα κράτη, αυτή τη δυνατότητα έρχεται εκ προοιμίου να ναρκοθετήσει, όχι όμως και να ακυρώσει καθώς τα κυρίαρχα κράτη διατηρούν το δικαίωμα αθέτησης υποχρεώσεων. Απλώς, θα γίνει με πολύ πιο δυσμενείς όρους. Η συγκυβέρνηση Παπαδήμου επομένως επωμίζεται την ιστορική ευθύνη ότι εκχωρεί θεμελιώδη κυριαρχικά δικαιώματα από τη στιγμή που θέτει σε αχρηστία το ελληνικό δίκαιο σε ό,τι αφορά τον κρατικό δανεισμό. Έτσι, το ελληνικό δίκαιο στο εξής θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για να κηρύσσει με αποφάσεις – καρμπόν ως παράνομες και καταχρηστικές τις εργατικές απεργίες και να ποινικοποιεί κοινωνικούς αγώνες, από το κίνημα των διοδίων μέχρι τους μαθητές, κάνοντας επίδειξη κρατικής βίας. Για τη διασφάλιση των συλλογικών συμφερόντων κρίνεται αναρμόδιο το ελληνικό δίκαιο…

Το δεύτερο θέμα των συζητήσεων που έχει αποδειχθεί ακανθώδες αφορά το ύψος του επιτοκίου. Οι τράπεζες ειδικότερα πιέζουν ώστε το επιτόκιο να τείνει προς το 8%, πολύ πιο πάνω δηλαδή από το 4-4,5% που είναι το επίπεδο της διαπραγμάτευσης, έτσι ώστε να καλύψουν μέρος από την μείωση των αποδόσεων, τους χαμηλότερους τόκους δηλαδή, που θα προκύψουν από τη μειωμένη ονομαστική αξία των νέων ομολόγων. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως ακόμη και αυτός ο στόχος της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους ώστε να φτάσει το 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020 (επίπεδο που επ’ ουδενί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί βιώσιμο και καθιστά από τώρα ακόμη κι αυτή την συμφωνία προσωρινή) πάει οριστικά περίπατο. Προκαλεί δε τεράστια βάρη στην καθημερινή εξυπηρέτηση του χρέους, καθώς μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών εσόδων θα κατευθύνεται στους πιστωτές.

Βρετανικό δίκαιο για τα νέα ομόλογα, τοκογλυφικά επιτόκια και επέκταση του κουρέματος σε φυσικά πρόσωπα κατόχους ομολόγων

Το τρίτο θέμα που διχάζει και προέκυψε σχετικά πρόσφατα, με βάση δημοσιεύματα του Τύπου, αφορά σχέδια επέκτασης του κουρέματος και σε ιδιώτες κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, μεμονωμένα άτομα δηλαδή. Η αξία των τίτλων που βρίσκεται στα χέρια τους υπολογίζεται σε 3,5 δις. ευρώ, μικρή μεν, ικανή ωστόσο να επιτρέψει την προσέγγιση του στόχου της μείωσης του χρέους στο επίπεδο του 120% αφήνοντας ανέγγιχτο μεγαλύτερο μέρος των αποδόσεων που κατέχουν οι ξένες τράπεζες. Μέχρι στιγμής ο υπουργός Οικονομικών, Βαγγέλης Βενιζέλος, είχε δεσμευτεί πως τα φυσικά πρόσωπα που είχαν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα δεν επρόκειτο να θιγούν από την αναδιάρθρωση. Το σχέδιο όμως αλλάζει όπως όλα δείχνουν κάνοντας ακόμη πιο απεχθή την επιχειρούμενη αναδιάρθρωση καθώς θίγονται πλέον όλοι, δηλαδή ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και μικροκαταθέτες – μικροαποταμιευτές προκειμένου να μείνουν στο απυρόβλητο πρώτο τα ομόλογα που κατέχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ονομαστικής αξίας 50 δισ. ευρώ (κι ας τα έχει πάρει ως ενέχυρα από τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες με κούρεμα, δίνοντας τους δηλαδή λιγότερα χρήματα από την ονομαστική αξία αυτών των 50 δισ.) και δεύτερο τα δάνεια που έχει δώσει η Τρόικα στην Ελλάδα κι ας μην έχει ψηφιστεί από τη Βουλή η δανειακή σύμβαση που τα συνοδεύει. Αποτελώντας δηλαδή κορυφαία περίπτωση απεχθούς και παράνομου χρέους, που δεν πρέπει να αποπληρωθεί. Τα δάνεια της Τρόικας δεν πρέπει επίσης να πληρωθούν και για έναν επιπλέον λόγο: γιατί δεν κατευθύνθηκαν στην κάλυψη κοινωνικών αναγκών, δεν εξυπηρέτησαν τους έλληνες φορολογούμενους. Από τα 73 δισ. ευρώ που έχουν μέχρι στιγμής δοθεί (52,9 δισ. από την ευρωζώνη και 20,1 δισ. από το ΔΝΤ) τα 62,4 δισ. ευρώ, δηλαδή το 85,5% των χρημάτων έχουν πάει για την αποπληρωμή εντόκων και ομολόγων που έληγαν σε αυτή την περίοδο. Από τους πιστωτές της ελληνικής κυβέρνησης επομένως πρέπει να ζητήσουν πίσω τα χρήματά τους οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης και το ΔΝΤ κι όχι από τους έλληνες εργαζόμενους.

Ο φαύλος κύκλος υπερχρέωσης με σκοπό την εξυπηρέτηση των πιστωτών (χάριν της χρέωσης δηλαδή) και βύθισης στη φτώχεια θα γνωρίσει νέες δόξες το επόμενο διάστημα με σημείο κορύφωσης την δανειακή σύμβαση η οποία θα περιγράφει αναλυτικά τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει η Ελλάδα για να εγκριθούν τα νέα δάνεια. Αμέσως μετά τις γιορτές, θα ζήσουμε σκηνικό πρωτοφανών πιέσεων και εξευτελιστικών εκβιασμών, μπροστά στους οποίους όσα έχουμε δει με αφορμή τις προηγούμενες δόσεις θα μοιάζουν με φιλικές παραινέσεις. Ήδη άλλωστε έχουν αρχίσει τα όργανα με τον Β. Βενιζέλο να αποκλείει εκλογές όσο διαρκεί η διαπραγμάτευση για το κούρεμα κι είναι ανοιχτή η δανειακή σύμβαση, προετοιμάζοντας τους όρους ώστε τον Μάρτη με αφορμή τη δόση των 89 δισ. ευρώ να εξελιχθεί μια επιχείρηση πρωτοφανούς τρομοκρατίας και εκφοβισμού του λαού, που θα παραπέμψει τις εκλογές στις ελληνικές καλένδες, το φθινόπωρο του 2012 …και βάλε. Κι αυτό παρότι ο εκλεκτός των τραπεζών και της διαπλοκής Λ. Παπαδήμος αποδείχθηκε μεγαλύτερη φούσκα ακόμη κι από ‘κείνες που ήκμασαν στη Σοφοκλέους επί διοικήσεώς του στην κεντρική τράπεζα. Μάρτυρας η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του που ανέρχεται στο 26% (όταν πριν ένα μήνα άγγιζε το 48%) ενώ ένα υπερδιπλάσιο ποσοστό, της τάξης του 65%, σύμφωνα με έρευνα των Επικαίρων, δεν τον αποδέχεται. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων επίσης (43%) στην ίδια έρευνα δεν συμφωνεί με την παράταση του συνταγματικού πραξικοπήματος μετά τον Φεβρουάριο, ενώ την παράταση της θητείας του εγκρίνει το 40%. Κι ας σημειωθεί πως ακόμη δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας οι όροι της νέας δανειακής συμφωνίας που θα γίνονται πολύ πιο αιματηροί όσο τα τρέχοντα μέτρα λιτότητας θα αποτυγχάνουν να αποφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την απόκλιση που καταγράφεται στα δημόσια έσοδα η οποία θα προκαλέσει ένα πρόσθετο έλλειμμα στη δημοσιονομική διαχείριση του 2011 της τάξης των 2 δισ. ευρώ το οποίο θα καλυφθεί με – τι άλλο; – επιπλέον μέτρα.

Νέα πακέτα λιτότητας για τους εργαζόμενους την ίδια ώρα που πακτωλοί χρήματος προσφέρονται στις τράπεζες με προκλητικά ευνοϊκούς όρους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία μόλις την Δευτέρα έκρουσε το καμπανάκι του κινδύνου για καταρρεύσεις τύπου Λίμαν Μπράδερς στην ευρωπαϊκή τραπεζική αγορά. Και τρεις μέρες μετά για να αποφευχθεί το …κακό ο θεματοφύλακας του ευρώ παραχώρησε στις εμπορικές τράπεζες πιστώσεις ύψους σχεδόν μισού τρισ. ευρώ με επιτόκιο 1%. Ταυτόχρονα υπέδειξε και τον τρόπο με τον οποίο θα αυξήσουν ουσιωδώς τα κέρδη τους κι όχι απλώς θα βελτιώσουν βραχυχρόνια τη ρευστότητά τους: τον δανεισμό στα κράτη, που γίνεται φυσικά με τα γνωστά τοκογλυφικά επιτόκια του 5% και 6%. Σε αυτό το πλαίσιο διαχείρισης η κρίση χρέους ακόμη κι αν δεν υπήρχε έπρεπε να εφευρεθεί καθώς (μέσα στις αντιφάσεις της και τον κίνδυνο να προσλάβει ανεξέλεγκτο χαρακτήρα) αποδεικνύεται ο πιο εύκολος δρόμος για την βίαιη αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος της αστικής τάξης και την παράλληλη στήριξη των πιο κερδοσκοπικών και παρασιτικών τμημάτων του κεφαλαίου, η υδροκεφαλική ανάπτυξη των οποίων φέρει μεγάλη ευθύνη για την σημερινή κρίση.

Συνταγματικό Νταχάου η ΕΕ! (Επίκαιρα 22-28.12.2001)

Σε μια δίνη αλλεπάλληλων πραξικοπημάτων βυθίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση η Γερμανία μετατρέποντας σε κουρελόχαρτα όλες τις συνταγματικές συνθήκες. Η αρχή έγινε με την συνέντευξη Τύπου των «Μερκοζί» από το Παρίσι η οποία προηγήθηκε της (ιστορικής όπως αποδεικνύεται) συνόδου κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. Με εκείνη τη συνέντευξη η γερμανίδα καγκελάριος έκανε σε όλους σαφές ότι το Βερολίνο, προκειμένου να επιβάλει την πολιτική του, στο εξής δεν λογαριάζει καμία γραπτή συμφωνία που ρυθμίζει τις σχέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ και επίσης κανένα άλλο κράτος – μέλος.

Κι αυτό φυσικά ισχύει και για το Παρίσι το οποίο σέρνεται άβουλα πίσω από το Βερολίνο με μοναδικό γνώμονα των αποφάσεών του να μη χάσει την εύνοια που μέχρι σήμερα απολαμβάνει. Η δε Γερμανία χρησιμοποιεί την Γαλλία μόνο και μόνο για να κρύψει πίσω από την υποτιθέμενη συνεργασία των δύο χωρών την επιχείρηση ολοκληρωτικής επιβολής της σε όλη την Ευρώπη, για τρίτη φορά σε λιγότερο από έναν αιώνα. Την αξία χρήσης της Γαλλίας σε αυτό το σχέδιο οικονομικής αποικιοποίησης και πολιτικής ποδηγέτησης της Ευρώπης από την Γερμανία την αποκάλυψε πρόσφατα το γερμανικό Σπίγκελ σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο του, με ημερομηνία δημοσίευσης στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική σελίδα του 6 Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τον ανερχόμενο αντι-γερμανισμό στην Ευρώπη. Δύο, ανέφερε, είναι τα μέσα που χρησιμοποιεί το Βερολίνο. «Οι Γερμανοί πρεσβευτές στην ΕΕ έχουν οδηγίες να διατυπώνουν τις γερμανικές θέσεις πιο καθαρά και να καλλιεργούν σχέσεις με τα ξένα μέσα ενημέρωσης». Αυτή είναι η πρώτη γραμμή άμυνας που ας ελπίσουμε να μην καταλήξει σε προσπάθειες δωροδοκίας (που τόσο καλά ξέρει να χρησιμοποιεί η Γερμανία όπως δείχνει το παράδειγμα της Ζίμενς) ώστε να εξαγορασθεί η συναίνεση ή η ανοχή των μέσων ενημέρωσης απέναντι στις εγκληματικές πολιτικές λιτότητας.

Η συνέχεια όμως του σχεδίου που αποκαλύπτει το Σπίγκελ είναι εξ ίσου σημαντική σε ό,τι αφορά τα κίνητρα της γερμανικής διπλωματίας: «Η γερμανική κυβέρνηση ξέρει ότι οι δημόσιες σχέσεις έχουν περιορισμένο αποτέλεσμα. Αξιωματούχοι στην καγκελαρία, στο γραφείο της Μέρκελ, λένε πως το πιο σημαντικό πράγμα αυτή τη στιγμή είναι να βρίσκονται δίπλα – δίπλα με τη Γαλλία για να μην δημιουργηθεί η εντύπωση πως η Γερμανία κυριεύει την Ευρώπη». Πέπλο συγκάλυψης των αυτοκρατορικών επιδιώξεων της Γερμανίας είναι επομένως η γαλλική διπλωματία κι όσο για τον περίφημο γαλλο-γερμανικό άξονα, απλώς …στάχτη στα μάτια των λαών. Η Μέρκελ αποφασίζει και από κοινού ανακοινώνουν με τον Σαρκοζύ έτσι ώστε η θέα της καγκελαρίου να μη παραπέμπει στον Χίτλερ ή τον Κάιζερ…

Η συνέχεια της 9ης Δεκεμβρίου αποδεικνύεται ακόμη πιο απρόβλεπτη και δραματική καθώς η υλοποίηση και η επικύρωση όσων συμφωνήθηκαν στην σύνοδο κορυφής μετατρέπει την ΕΕ όχι μόνο σε δημοσιονομικό αλλά και συνταγματικό Νταχάου! Να θυμίσουμε ότι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής προβλέπουν την επαναφορά ενός «χρυσού κανόνα» βάσει του οποίου απαγορεύονται οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποκτούν το δικαίωμα ελέγχου και παρεμβάσεων στους κρατικούς προϋπολογισμούς κ.α. Κι όλα αυτά χωρίς να προηγηθεί συνταγματική μεταρρύθμιση γιατί τότε θα άνοιγε ο ασκός του Αιόλου. Θα δινόταν δηλαδή στους ευρωπαϊκούς λαούς η δυνατότητα να πουν τη γνώμη τους με αποτέλεσμα στις περισσότερες χώρες αν όχι σε όλες τα σχέδια της Γερμανίας και τραπεζιτών να καταψηφίζονταν.

Πλευρές της νέας Συνθήκης είδαν το φως της δημοσιότητας την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου στη σελίδα του EU Observer. Η νέα Συνθήκη, με βάση το δημοσίευμα, για να τεθεί σε λειτουργία θα χρειαστεί την θετική ψήφο 9 μόνο κρατών, της πλειοψηφίας δηλαδή των κρατών μελών της ευρωζώνης. Έτσι εισάγεται η αρχή της πλειοψηφίας και η αρχή της ομοφωνίας πετάγεται στο καλάθι των αχρήστων. Η νέα Συνθήκη που θα οριστικοποιηθεί εντός του Ιανουαρίου για να εγκριθεί μέχρι τέλος Μαρτίου θα αποτελείται από 14 άρθρα τα οποία μεταξύ άλλων θα προβλέπουν την ενσωμάτωση στο εθνικό σύνταγμα «φρένου χρέους», τη συνταγματική απαγόρευση δηλαδή της δημιουργίας ελλειμμάτων, και επίσης το ελεύθερο σε κάθε κυβέρνηση να δέχεται την ανάμιξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στη διαμόρφωση του κρατικού προϋπολογισμού. Οι συζητήσεις μάλιστα, με την Αγγλία να παρακολουθεί σε ρόλο παρατηρητή μετά το βέτο που έθεσε στις αποφάσεις της 9ης Μαΐου, ξεκίνησαν ήδη αυτή την εβδομάδα.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την εφαρμογή αυτών των αποφάσεων είναι οι ευρωπαϊκοί λαοί που αντιδρούν έντονα στην θεσμοθέτηση της αιώνιας λιτότητας ως ανώτατης συνταγματικής αρχής της ΕΕ. Όλοι επομένως μέχρι στιγμής οι χειρισμοί στοχεύουν στο πως αυτή η αντίδραση δεν θα δει το φως της ημέρας.

Η πιο ακραία περίπτωση εκβιασμού έρχεται από την Ιρλανδία, όπου ήδη δύο φορές μέχρι τώρα οι Ιρλανδοί στο πλαίσιο δημοψηφισμάτων έχουν πει «Όχι» στα σχέδια της ΕΕ. Το «πρόβλημα» για τις κυβερνήσεις της Ιρλανδίας είναι πως εκ του συντάγματος είναι υποχρεωμένες να προσφεύγουν σε δημοψηφίσματα με κάθε μείζονα αλλαγή στην ΕΕ. Το ίδιο είναι πολύ πιθανό να συμβεί και τώρα. Προκειμένου όμως να μειωθούν οι πιθανότητες να πουν για τρίτη φορά «Όχι» οι Ιρλανδοί, με βάση δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών της χώρας στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg την προηγούμενη Τετάρτη, το θέμα του δημοψηφίσματος πολύ πιθανά αυτή τη φορά θα είναι «ναι ή όχι στο ευρώ». Με άλλα λόγια οι Ιρλανδοί θα κληθούν να αποφασίσουν αν αποδέχονται το ευρώ με ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται, να γίνει για παράδειγμα κουρέλι η εθνική ανεξαρτησία, ή, σε διαφορετική περίπτωση την έξοδο από τη νομισματική ενοποίηση. Πρόκειται για το τρικ που επιχείρησε να κάνει ο Γ. Παπανδρέου με στόχο την διασφάλιση της πρωθυπουργικής του καρέκλας. Πολύ ταπεινός στόχος για να γίνει αποδεκτός από το Βερολίνο. Ενώ, στον αντίποδα, το σχέδιο των Ιρλανδών (δημοψήφισμα για το ευρώ ως υπεκφυγή για να διασφαλιστεί ότι θα περάσει η αιώνια φτώχεια) εξυπηρετεί πολύ πιο υψηλούς στόχους: το νέο ευρωπαϊκό ιδεώδες που είναι η πείνα και η ανεργία.

Εκβιασμοί διατυπώνονται και στη Γαλλία με στόχο να καμφθούν οι αντιστάσεις των Σοσιαλιστών που δια στόματος του υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές του Μαΐου, Φρανσουά Ολάν, έχουν υποσχεθεί ότι σε περίπτωση εκλογής τους θα ζητήσουν την τροποποίηση της νέας Συνθήκης. Στο βαθμό όμως που για να εγκριθεί η νέα Συνθήκη από την Εθνοσυνέλευση απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία των δύο τρίτων, την οποία δεν έχει η Δεξιά, η κυβέρνηση ζήτησε εθνική συναίνεση για να εγκριθούν οι αλλαγές. Ανεξαρτήτως του τι θα πράξουν οι σοσιαλιστές σημασία έχουν κι εδώ οι λαϊκές αντιδράσεις καθώς σύμφωνα με δημοσκόπηση της BVA το 52% των Γάλλων αντιτίθεται στη νέα Συνθήκη. «Ναι» λέει μόνο το 45%. Ενδιαφέρον μάλιστα παρουσιάζει το γεγονός πως η νέα Συνθήκη γίνεται αποδεκτή κατά πλειοψηφία από τους μάνατζερ, με το 55% των ερωτηθέντων να λέει «ναι», ενώ απορρίπτεται κατά πλειοψηφία από τους εργάτες, με το 36% μόνο να λέει «ναι» στο γερμανικό εξάμβλωμα.

Στην Ολλανδία και την Δανία επίσης, δύο άλλες χώρες που οι λαοί τους έχουν στο παρελθόν πει «όχι» όταν κλήθηκαν να ψηφίσουν σε δημοψηφίσματα, ήδη σημειώνονται τριγμοί στο εσωτερικό των κυβερνήσεων συνεργασίας. Κοινό χαρακτηριστικό τους η προθυμία των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων να συναινέσουν στις επιθυμίες του Βερολίνου και η επιφυλακτικότητα ή απροθυμία από την άλλη μεριά των υπόλοιπων κομμάτων να δώσουν την έγκρισή τους για να περάσουν «νύχτα» οι αλλαγές, χωρίς δηλαδή δημοψηφίσματα.

Αντιδράσεις και μάλιστα ηχηρές παρατηρούνται ωστόσο και στην ανατολική Ευρώπη που μέχρι πρόσφατα χειροκροτούσε άκριτα ο,τιδήποτε ερχόταν από την Δύση. Αυτή τη φορά όμως όχι. Στην Βαρσοβία χαρακτηριστικά την προηγούμενη Τρίτη 13 Δεκέμβρη χιλιάδες Πολωνοί άπλωσαν μια εθνική σημαία μήκους άνω των 60 μέτρων φωνάζοντας «θέλουμε κυριαρχία και όχι το ευρώ». Ο ηγέτης τη αντιπολίτευσης μάλιστα, Γιαροσλάβ Κατζίνσκι, κάλεσε τον πρωθυπουργό της χώρας να μην υπογράψει τη νέα Συνθήκη.

Επιφυλάξεις για την οριστική αποδοχή της έχουν εκφράσει μέχρι στιγμής κι άλλες κυβερνήσεις από τις 26 που συναίνεσαν στην γερμανική πρόταση την 9η Δεκεμβρίου. Ειδικότερα, η Σουηδία, η Τσεχία και η Ουγγαρία δήλωσαν ότι θέλουν πρώτα να δουν το τελικό κείμενο της νέας συμφωνίας, ενώ τον τελικό λόγο θα έχουν τα εθνικά τους κοινοβούλια. Να μη θεωρούν δεδομένη επομένως οι Γερμανοί την συμφωνία τους.

Περιττό τέλος να πούμε πως εξ ίσου σοβαρές αντιδράσεις υπάρχουν σε όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ απέναντι στο σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας. Απλώς, σε αυτές τις χώρες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα, οι πολιτικές ελίτ φρόντισαν ώστε πολιτικά εργαλεία όπως τα δημοψηφίσματα να μην είναι εύκολα προσβάσιμα στους λαούς. Κι ως εκ τούτου οι αντιδράσεις δεν εκδηλώνονται.

ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΑΓΟΡΑΣ: Οι Γερμανοί είναι …φίλοι μας (Πριν, 18.12.2011)

Σιγά που θα έμεναν με σταυρωμένα χέρια! Απόφαση να δράσουν και μάλιστα άμεσα πήραν οι Γερμανοί όπως αποκάλυψε στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής ο γκαουλάιτερ Νούμερο 2 που διόρισε η Μέρκελ για την Ελλάδα, Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ. Στο στόχαστρό του μπήκαν μάλιστα οι δήμοι – γνωστό εκτροφείο διαφθοράς και σκανδάλων. Το σχέδιο του γκαουλάιτερ δεν περιλαμβάνει μόνο την ανάπτυξη κοινών επιχειρηματικών σχεδίων που ως στόχο θα έχουν το ξεζούμισμα από το Τέταρτο Ράιχ όσων πόρων έχουν ξεμείνει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Στον γερμανικό σχεδιασμό περιλαμβάνεται επίσης και η αδελφοποίηση ελληνικών με γερμανικές πόλεις. «Σήμερα υπάρχουν μόνο 30. Ο αντίστοιχος αριθµός µεταξύ γερµανικών και γαλλικών πόλεων είναι 2.000. Εδώ υπάρχει λοιπόν πολύ δυναµικό», δηλώνει στον έλληνα δημοσιογράφο! Στην πραγματικότητα ο ανθύπατος β’ θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει μορφές σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των λαών που αναπτύχθηκαν στην μεταπολεμική περίοδο και στο πλαίσιο της διεθνιστικής αλληλεγγύης για να διευκολύνει την οικονομική άλωση της Ελλάδας! Και μαζί θα μοιράζει δωράκια, όπως τόσο καλά ξέρει να κάνει η Γερμανία για να προωθεί την οικονομική της διείσδυση.

Αποκαλύπτει μάλιστα ότι είναι και στα σκαριά η προώθηση της συνεργασίας του κρατιδίου Βάδης – Βυρτεμβέργης με την κεντρική Μακεδονία. Αυτό που δεν λέει όμως είναι ότι σε αυτήν την περιοχή της βόρειας Ελλάδας εξετάζεται κατ’ απαίτηση του Τέταρτου Ράιχ η δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, όπου γερμανικές επιχειρήσεις θα επενδύουν στο πλαίσιο ενός ειδικού καθεστώτος που θα προβλέπει εικονική φορολογία, ειδικό καθεστώς εργασιακών σχέσεων ακόμη και ειδικό δικαιοδοτικό καθεστώς. Πραγματική αποικία! Το σχέδιο επομένως των απόγονων του Χίτλερ είναι απλό. Για να αποτραπούν οι αντιδράσεις που σίγουρα θα προκληθούν και να εκτονωθούν αυτές που ήδη υπάρχουν θα αρχίσουν να χρηματίζουν ότι κινείται έτσι ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι να ανακράζουν «είναι φίλοι μας οι Γερμανοί». Όπως έκαναν παλιά δακτυλοδεικτούμενοι προδότες και μισητοί κουκουλοφόροι…

Με αδελφοποιήσεις πόλεων και ταξιδάκια επιχειρεί το Βερολίνο να ανακόψει το ογκούμενο μίσος εναντίον του

Ενδεικτική για την μεθοδικότητα με την οποία προωθούν το σχέδιό τους οι Γερμανοί είναι και επίσκεψη που πραγματοποίησε πρόσφατα σχολείο της Άρτας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η επίσκεψη διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτή των Ελεύθερων Δημοκρατών της Γερμανίας, Γιώργου Χατζημαρκάκη. Πρόκειται για πρόκληση. Το κόμμα, που μέσω της συμμετοχής του στην γερμανική κυβέρνηση συνεργασίας, ευθύνεται για το κλείσιμο πολλών εκατοντάδων σχολείων στην Ελλάδα, επιχειρεί να διαφθείρει τις συνειδήσεις νεαρών μαθητών και των γονιών τους. Αντί να απολογηθεί για την οικονομική κατοχή που έχει επιβάλλει στην Ελλάδα, εμφανίζεται ως ευεργέτης και δωρητής.

Σημασία ωστόσο έχει πως με παρόμοια αισθήματα μίσους αντιμετωπίζουν πολλές χώρες της Ευρώπης το Βερολίνο – γεγονός ομολογουμένως πολύ ευχάριστο. «Είναι πραγματικά δραματικό πως όλο το θετικό κεφάλαιο που συγκεντρώσαμε επί δεκαετίες καταστράφηκε σε λίγους μήνες», δήλωνε υψηλόβαθμος γερμανός αξιωματούχος σε άρθρο του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ που παρουσίαζε την οργή που επικρατεί πλέον στην Ευρώπη κατά της επεκτατικής οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας.

Γι’ αυτό το λόγο αδελφοποιήσεις και άλλα παρόμοια σχέδια δημιουργίας εντυπώσεων πρέπει να ακυρωθούν και να αποκαλυφθούν.

Σύνοδος Κορυφής ΕΕ 9ης Δεκεμβρίου: Καθ’ οδόν για την μεγάλη σύγκρουση (Επίκαιρα 15-21.12.11)

Το ερώτημα είναι ζωής και θανάτου και σχετικά απλό: Τι κάνεις όταν το όχημα στο οποίο επιβαίνεις οδεύει σε μετωπική σύγκρουση; Κι όταν μάλιστα, η δυνατότητα να του αλλάξεις πορεία είναι ανύπαρκτη!

Ο δραματικός χαρακτήρας του ερωτήματος προέκυψε με αφορμή τις δηλώσεις που ακολούθησαν τη σύνοδο κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. Αυτή τη φορά το συμπέρασμα δεν ήταν κοινοτοπίες του στυλ «πολύ λίγο πολύ αργά», που αποτελούν μόνιμη αποτίμηση κάθε σχετικής συνόδου κορυφής. Οι δηλώσεις της συνόδου κορυφής συνιστούν ένα συνταγματικό πραξικόπημα που θα φέρει πείνα και φτώχεια σε όλη την Ευρώπη. Ο πολιτικά απαράδεκτος χαρακτήρας της συνόδου έγκειται στο γεγονός ότι θεμελιώνει την ΕΕ των πολλών ταχυτήτων. Η απόφαση του Βερολίνου και του Παρισιού να προκαταλάβουν την πορεία των διαπραγματεύσεων εμφανίζοντας τα συμπεράσματα τους σε μια συνέντευξη Τύπου τέσσερις μέρες πριν την έναρξη της συνόδου έπεισε τους πάντες ότι στην ΕΕ είναι μεν όλοι ίσοι αλλά μερικοί είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους. Το βέτο στη συνέχεια του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον (η κυβέρνηση του οποίου πρωταγωνιστεί στην επιβολή μέτρων λιτότητας) ήρθε και τυπικά να επιβεβαιώσει το τέλος της εποχής των ομοφωνιών, όπου κάθε σύνοδος τελείωνε με μια απόφαση. Στο εξής «δηλώσεις» κι επί του περιεχομένου η πλήρης ποδοσφαιροποίηση, καθώς στις συνόδους κορυφής θα γίνεται ότι και στο πιο αγαπημένο άθλημα: όποιοι και να παίζουν στο τέλος θα κερδίζει η Γερμανία!

Φτώχεια και ανεργία

Προς επίρρωση το κείμενο των συμπερασμάτων, που είναι πιστό αντίγραφο του κειμένου των δηλώσεων Μέρκελ – Σαρκοζύ όπως παρουσιάστηκαν στον Τύπο τη Δευτέρα 5 Δεκέμβρη από το Παρίσι. Εν συντομία: Ανώτατο επιτρεπτό όριο δημοσιονομικού ελλείμματος 0,5% του ΑΕΠ, χρησιμοποίηση του δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων σαν πολιορκητικού κριού ενάντια στις κοινωνικές δαπάνες και το εναπομείναν κράτος πρόνοιας, αρμοδιότητες επιτήρησης και παρέμβασης για κάθε κράτος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αυτόματη επιβολή κυρώσεων σε όσες χώρες διατηρούν ελλείμματα στον προϋπολογισμό τους άνω του 3% του ΑΕΠ. Πρόκειται για μέτρα τα οποία θα βυθίσουν την ΕΕ στη φτώχεια και τη δυστυχία. Αν εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα η ύφεση θα χτυπήσει κόκκινο, χιλιάδες επιχειρήσεις θα κλείσουν, εκατομμύρια Ευρωπαίοι θα βρεθούν στην ανεργία και πολλοί περισσότεροι θα κληθούν να αποχαιρετήσουν το βιοτικό επίπεδο που κατέκτησαν την μεταπολεμική περίοδο, ζώντας στη στέρηση και την καθημερινή μιζέρια.

Παρότι οι δραματικές επιπτώσεις στο κοινωνικό ζήτημα έχουν την μεγαλύτερη σημασία, δεν είναι λίγες και οι αντιδράσεις που σημειώθηκαν απέναντι στην επίδειξη δύναμης του Τέταρτου Ράιχ. Για παράδειγμα, ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, Γκι Φεερχόφσντατ, απείλησε ακόμη και με δίκη εκείνους του ευρωπαίους ηγέτες που θα δώσουν τη συναίνεσή τους για αποφάσεις εκτός του πλαισίου της ΕΕ. Το επιχείρημά του είναι πως δημιουργείται ένα κακό προηγούμενο το οποίο θα οδηγήσει στον κατακερματισμό της ΕΕ με τη δημιουργία ομαδοποιήσεων που θα συγκροτούνται κατά περίπτωση. Στις δηλώσεις του μάλιστα έκανε λόγο και για πραξικόπημα, υποδεικνύοντας την Γερμανία.

Αποτυχημένη συνταγή η λιτότητα

Το σπουδαιότερο ωστόσο είναι ότι επιβάλλεται ένα μοντέλο οικονομικής διαχείρισης, η ακραία λιτότητα, το οποίο δεν είναι μόνο κοινωνικά μεροληπτικό καθώς φορτώνει τα βάρη της κρίσης στους ασθενέστερους αλλά επίσης άδικο και αναποτελεσματικό. Τα παραδείγματα αφθονούν. Δεν είναι μόνο το γνωστό πειραματόζωο, η Ελλάδα, που μετά τα αλλεπάλληλα προγράμματα λιτότητας και τις επαναλαμβανόμενες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες αυτό που έχει καταφέρει είναι το 2011 να κλείνει με δημοσιονομικό έλλειμμα μεγαλύτερο από εκείνο του 2009. Είναι επίσης και το παράδειγμα μιας σειράς άλλων ευρωπαϊκών χωρών που υποδηλώνει ότι η συνταγή της λιτότητας είναι παντελώς ακατάλληλη για να αντιμετωπίσει την υπό εξέλιξη δημοσιονομική κρίση.

Ας δούμε για παράδειγμα την Ισπανία, που από εβδομάδα σε εβδομάδα υπό τη νέα κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, κινδυνεύει να οδηγηθεί στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ. Η Ισπανία, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, μέχρι πριν λίγα χρόνια παρουσίαζε πλεονάσματα κι όχι ελλείμματα στην ετήσια δημοσιονομική της διαχείριση, ενώ το δημόσιο χρέος της ήταν κάτω του 60%. Το 2010 ξεπέρασε αυτό το όριο (το οποίο ακόμη δεν έχει αποδειχθεί γιατί είναι απαγορευτικό) αντίθετα με την Γερμανία που βρίσκεται για περισσότερα χρόνια στη ζώνη του 80% του ΑΕΠ. Το (εκ πρώτης όψης) παράδοξο είναι ότι και της Ιρλανδίας τα δημόσια οικονομικά έχαιραν αντίστοιχης υγείας, μέχρι που ήρθε η κρίση του 2008, με το σκάσιμο της φούσκας της αγοράς ακινήτων και στις δύο περιφερειακές χώρες να λειτουργεί ως θρυαλλίδα για το ξέσπασμα της κρίσης. Κι ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ποιός φταίει, η Γερμανία (με τη βοήθεια φυσικά πρόθυμων οικονομικών και πολιτικών ελίτ) διατάζει να κοπούν οι συντάξεις για να μειωθεί το έλλειμμα και το χρέος. Το αστείο φυσικά είναι πως ούτε καν αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Η κρίση χρέους στην Ευρώπη θα οξυνθεί τον καινούργιο χρόνο ως αποτέλεσμα της λιτότητας που θα επιβληθεί από την μία άκρη της γηραιάς ηπείρου ως την άλλη – κι εδώ η Αγγλία δεν πρόκειται να αποτελέσει εξαίρεση.

Ζόμπι οι γαλλο-γερμανικές τράπεζες

Η ζώνη του κινδύνου μάλιστα θα επεκταθεί από την περιφέρεια της ευρωζώνης. Καθόλου τυχαίο δεν ήταν το καμπανάκι κινδύνου που χτύπησε η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή για την υγεία των μεγάλων τραπεζών του γαλλο-γερμανικού άξονα – του νέου «άξονα» που αποφασίζει για την Ευρώπη. Όσο κι αν η σχετική ανακοίνωση να θεωρήθηκε απάντηση του βρετανικού Σίτι στην απόφαση των «Μερκοζί» να προχωρήσουν μόνοι τους, δεν ειπώθηκε τίποτε που να μην ισχύει. Ειδικότερα πως η μαύρη τρύπα στο κεφάλαιο των γερμανικών τραπεζών ανέρχεται σε 13,1 δις. ευρώ, σε τριπλάσια δηλαδή επίπεδα από εκείνα που είχαν διαπιστωθεί τον Οκτώβριο. Σύμφωνα μάλιστα με αναλυτές, η Κόμερτσμπανκ, η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα του Τέταρτου Ράιχ, που χρειάζεται κατεπειγόντως 5,3 δις. ευρώ για να αναπληρώσει το κεφάλαιό της, θεωρείται αδύνατο να γλιτώσει την εθνικοποίηση. Επομένως, πολύ σύντομα οι γερμανοί φορολογούμενοι θα κληθούν να βάλουν ξανά το χέρι στην τσέπη, οδηγώντας σε νέα ύψη το ποσό των 18 δις. που ήδη έχουν καταβάλει για να σώσουν τις τράπεζές τους. Σε εξ ίσου δραματική θέση βρίσκονται κι οι τράπεζες της Γαλλίας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο κίνδυνος μιας μαζικής και εκτεταμένης υποβάθμισης των γαλλο-γερμανικών τραπεζών από τους οίκους αξιολόγησης που αυτόματα θα μειώσει το επίπεδο αξιολόγησης και των δύο αυτών κρατών, τινάζοντας έτσι στον αέρα την αξιοπιστία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), που στηρίζεται στην βαθμολογία του νέου «άξονα». Αυτό τον κίνδυνο είχαν πιθανά κατά νου οι ευρωπαίοι ηγέτες όταν αποφάσιζαν την επίσπευση της ενεργοποίησης του νέου μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθεροποίησης (ESM) που θα διαδεχθεί το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ακόμη κι έτσι όμως η στήριξή του με κεφάλαια παραμένει ανεπαρκής καθώς τα 500 δις. ευρώ που θα δοθούν υπολογίζεται ότι αντιστοιχούν στο ένα τέταρτο των απαιτούμενων ποσών. Η δε ενεργοποίηση του ΔΝΤ στην παροχή πιστώσεων υπόσχεται ακόμη πιο δρακόντειους όρους λιτότητας.

Έτσι, η οδός που υποδεικνύεται είναι της αιώνιας λιτότητας και της φτώχειας. Μια οδό που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μετωπική σύγκρουση καθώς η λιτότητα θα καταστήσει ακόμη πιο δύσκολη την διαχείριση και των δημοσιονομικών προβλημάτων. Από που θα βρεθούν φορολογικά έσοδα όταν μειώνεται η δημόσια και ιδιωτική κατανάλωση, την ίδια ώρα που τράπεζες – ζόμπι σώζονται με μια προκλητική γενναιοδωρία απ’ αυτούς «που κηρύσσουν την λιτότητα».

Μπροστά σε αυτό το ζόφο η εγκατάλειψη του οχήματος αποτελεί την πιο συνετή και αναγκαία επιλογή.