Home » 2011 » October

Monthly Archives: October 2011

Κούρεμα 50% στο χρέος, κρεματόριο 100% για το λαό (Πριν, 29.10.11)

Συμφωνία λιτότητας και μεταβατική

ΕΚΤΟΣ ΑΓΟΡΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2020

Με χαρές και πανηγύρια έγινε δεκτή η απόφαση των ηγετών της συνόδου κορυφής της ευρωζώνης που ολοκληρώθηκε τα ξημερώνατα της Πέμπτης. Τα χρηματιστήρια κινήθηκαν ανοδικά σε Ελλάδα και εξωτερικό, η ισοτιμία του ευρώ ανέβηκε και η μία διθυραμβική δήλωση διαδεχόταν την άλλη. Όπως ακριβώς είχε συμβεί και την επομένη της 21ης Ιουλίου. Και τότε – για να μην ξεχνιόμαστε – τόσο εντός όσο και εκτός της Ελλάδας περίσσεψαν τα επινίκια για την “ιστορική συμφωνία” και το “τέλος της κρίσης της ευρωζώνης” για να φτάσουμε τρεις ακριβώς μήνες μετά σε μια νέα συμφωνία που την αναθεωρεί πλήρως.

Οι αποφάσεις που πάρθηκαν την Τετάρτη στις δύο διαδοχικές συνεδριάσεις των ηγετών της ΕΕ το απόγευμα και της ευρωζώνης στη συνέχεια αφορούν: Τον ορισμό της τελευταίας ημέρας του Ιουνίου ως καταληκτική ημερομηνία για την αύξηση των κεφαλαίων των τραπεζών στο επίπεδο του 9% και την διεύρυνση της δύναμης πυρός του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Σε ό,τι αφορά τα θέματα που ενδιαφέρουν τους εργαζόμενους αποφασίστηκε το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 50% (για τους ιδιώτες κατόχους) με στόχο μέχρι το 2020 να φτάσει στο 120% του ΑΕΠ και η δημιουργία ενός ακόμη ταμείου διάσωσης ύψους 130 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 30 δισ. θα δοθούν για τη στήριξη των ελληνικών τραπεζών. Η τρίτη δέσμη αποφάσεων αφορά με το αντίτιμο που απαίτησε η Γερμανία για να εγκρίνει το “κούρεμα”: αιματηρά μέτρα λιτότητας με κορυφαίο τις συνταγματικές αναθεωρήσεις που θα απαγορεύουν την δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων, την αναθεώρηση των καταστατικών Συνθηκών της ΕΕ ώστε να βοηθούν την επιβολή μέτρων λιτότητας και τέλος, σε ότι αφορά την Ελλάδα την δημιουργία μηχανισμών στενότερης εποπτείας, που στην πράξη σημαίνουν την επιβολή καθεστώτος οικονομικής κατοχής με τον διορισμό  τεχνοκρατών που θα εγκατασταθούν μόνιμα στην Ελλάδα, ελέγχοντας εξονυχιστικά τις δαπάνες κάθε υπουργείου και δημόσιας υπηρεσίας.

Με βάση τα παραπάνω η δήλωση του Γιωργάκη Τσολάκογλου μετά το τέλος της συνόδου ότι πλέον “έχουμε τη δύναμη να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν και να μπούμε σε μια εποχή αναπτυξιακή βασισμένη στις δικές μας δυνάμεις” ήταν ένα τεράστιο ψέμα. Γιατί η Ελλάδα θα μείνει εκτός αγορών μέχρι το 2020, ανάπτυξη δεν προβλέπεται λόγω του ότι η ύφεση θα βαθύνει και η φτώχεια θα αγγίξει επίπεδα ρεκόρ, ενώ πρόκειται για μια συμφωνία μεταβατική. Ακόμη κι αυτό το κούρεμα της τάξης του 50% επομένως (που στην πράξη είναι πολύ λιγότερο) δεν επιλύει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους, ενώ θα βυθίσει τον λαό στη δυστυχία.

Οικονομική υποδούλωση της Ελλάδας στο Τέταρτο Ράιχ, συνταγματική δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και νέα ιλιγγιώδη ποσά για τη στήριξη των τραπεζών συνοδεύουν την απόφαση των ευρωπαίων ηγετών για κούρεμα του ελληνικού χρέους της τάξης του 50% που στην πράξη θα το μειώσει στα επίπεδα του 2009!

Παρότι οι ηγέτες της ΕΕ συμφώνησαν στο περίγραμμα της λύσης οι τεχνικές της λεπτομέρειες θα καθορισθούν μέχρι το τέλος του χρόνου, με τη βοήθεια του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF) που έχει αναλάβει όλο αυτό το διάστημα τις διαπραγματεύσεις με τις τράπεζες και του πιστωτές. Αρχικά μάλιστα το τραπεζικό αυτό λόμπι πρόβαλε ενστάσεις στο αίτημα της Γερμανίας για κούρεμα του ελληνικού χρέους ακόμη και για 60%, όπως ήταν η πρώτη πρόταση, αντιτείνοντας μαζί με τη Γαλλία και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ένα μικρότερο κούρεμα, της τάξης του 40%. Τελικά η μπίλια …έκατσε στο 50%, με τη συναίνεση όλων των ενδιαφερομένων μερών: τόσο της Γερμανίας όσο και των ομολογιούχων.

Το ελληνικό κούρεμα έπρεπε άλλωστε να γίνει με τον πιο αριστοτεχνικό και υποδειγματικό τρόπο γιατί είναι η πρώτη μεγάλης έκτασης αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους που συντελείται σε ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα του βόρειου ημισφαιρίου τις τελευταίες δεκαετίες. Όπως ακριβώς η προηγούμενη μαζική αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους που έγινε πριν 20 χρόνια με ευθύνη των ΗΠΑ μέσω της κυκλοφορίας των ομολόγων Μπρέιντι, αφορώντας 20 σχεδόν κράτη, αποδείχθηκε καταλυτική στον βαθμό που άλλαξε εκ βάθρων την αγορά ομολόγων, δίνοντας της το σχήμα που έχει σήμερα, έτσι ακριβώς και η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα ανοίξει το δρόμο για πολλά ακόμη κουρέματα που θα ακολουθήσουν ώστε να επιλυθεί με ένα βίαιο τρόπο η κρίση χρέους στην ευρωπαϊκή ήπειρο και όχι μόνο. Λάθη επομένως δεν συγχωρούνται.

Από τις άμεσες συνέπειες της αναδιάρθρωσης το ελληνικού χρέους αυτή που ξεχωρίζουν κυβέρνηση και ΕΕ αφορά τις τράπεζες. Συγκεκριμένα, με ποιόν τρόπο θα καλύψουν τα κενά που θα δημιουργηθούν από την διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους. Σε ότι αφορά τις 70 σχεδόν τράπεζες της ευρωζώνης οι πιο συντηρητικές εκτιμήσεις ανεβάζουν τα απαιτούμενα, νέα κεφάλαια σε 100 δισ. ευρώ. Το ίδιο το ΔΝΤ μάλιστα, μέσω της νέας του γενικής διευθύντριας Κριστίν Λαγκάρντ που ως πρώην υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τα σαθρά θεμέλια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, πήγε τον λογαριασμό τον Αύγουστο στα 200 δισ. ευρώ και στις 18 Οκτώβρη ο ίδιος ο μισητός οργανισμός έκανε λόγο για 300 δισ. ευρώ.

Οι αποφάσεις των ευρωπαίων ηγετών που παραπέμπουν την επίλυση του προβλήματος χρηματοδότησης των κεφαλαίων των τραπεζών κατ’ αρχήν στην αγορά, κατά δεύτερο στα κράτη και τέλος, αν αποτύχουν όλα αυτά,  στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας συνιστούν μια εικονική πραγματικότητα και δεν σημαίνουν τίποτε το ουσιαστικό. Αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου δεν μπορεί να γίνουν λόγω του αρνητικού οικονομικού κλίματος, τα κράτη δεν θα προχωρήσουν σε εκταμιεύσεις για να μην χάσουν την βαθμολογία τους από τους οίκους αξιολόγησης και δουν το κόστος δανεισμού να αυξάνει, ενώ η γερμανική βουλή ψήφισε την Τετάρτη να μην αυξηθεί η συμμετοχή της στο ΕΤΧΣ, που ανέρχεται σε 221 δισ. ευρώ από ένα σύνολο κεφαλαίων ύψους 440 δισ. ευρώ. Μέρος της προσαρμογής θα γίνει με το κλείσιμο τη στρόφιγγας των δανείων από τη μεριά των τραπεζών (αντί δηλαδή να αυξήσουν τον παρανομαστή θα μειώσουν τον αριθμητή) που θα μειώσει τις δυνητικές πηγές κέρδους τους και θα οξύνει την κρίση. Άμεσο αποτέλεσμα των παραπάνω περιορισμών θα είναι τους αμέσως επόμενους μήνες να συντελεστεί μια εκ βάθρων αναμόρφωση του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα, στην εξής διπλή κατεύθυνση: κλείσιμο για πολλές τράπεζες και για άλλες, εκτεταμένες εξαγορές και συγχωνεύσεις. Λιγότερες τράπεζες αριθμητικά και πιο εύρωστες από άποψη κεφαλαίων θα προκύψουν επομένως από την κρίση χρέους στην οποία παραδέρνει η Ευρώπη, με τεράστιες επιπτώσεις στην απασχόληση των τραπεζοϋπαλλήλων και νέα ποιοτικά δεδομένα για την λειτουργία του καπιταλισμού. Αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

Ούτε και η τελευταία, τρίτη επιχείρηση “διάσωσης” σε ενάμισι χρόνο θα επιλύσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους

Στην Ελλάδα οι συνέπειες θα είναι πιο καταλυτικές για τις εγχώριες τράπεζες που διατηρούν στα χαρτοφυλάκιά τους ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας 45-50 δισ. ευρώ. Ο κίνδυνος αφορά στον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών και το πέρασμα της ιδιοκτησίας τους σε ξένα χέρια. Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι η πρόβλεψη του Μεσοπρόθεσμου για στήριξη του ελληνικού δημοσίου στις τράπεζες η οποία θα πάρει την μορφή κοινών μετοχών – που έχουν δικαίωμα λόγου στη διοίκηση, και όχι προνομιούχων όπως πρόβλεπε ο αντίστοιχος νόμος του Αλογοσκούφη, ο οποίος συνιστούσε πρόκληση στον βαθμό που η δαπανηρή συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου στα κεφάλαια των τραπεζών δε συνοδευόταν από συμμετοχή στη διοίκηση, έτσι ώστε να μην διαταραχθούν οι ισορροπίες μεταξύ των μετοχών. Κυρίως όμως για να μην δημιουργηθούν όροι που θα επέτρεπαν ακόμη και την εθνικοποίησή τους. Σύμφωνα μάλιστα με το ρεπορτάζ η αρχική πρόταση του Β. Βενιζέλου προέβλεπε πως οι μετοχές θα ήταν προνομιούχες – προς όφελος των τραπεζιτών, αλλά άλλαξε κατόπιν πρότασης του Τσολάκογλου – προς όφελος προφανώς των διεθνών πιστωτών. Γιατί, στο Μεσοπρόθεσμο προβλέπεται ότι το δημόσιο μέχρι δύο χρόνια το πολύ έχει το δικαίωμα να διατηρήσει τις μετοχές που θα πάρει ως αντάλλαγμα για το ρευστό που θα παραχωρήσει στα τραπεζικά ιδρύματα και μετά πρέπει να τις ξεφορτωθεί. Ξέροντας το καθεστώς ασφυκτικής επιτήρησης που θα έχει επιβληθεί μετά από δύο χρόνια είναι προφανές ότι οι μετοχές θα περάσουν στα χέρια των ξένων τραπεζών και ειδικά της Ντόιτσε Μπανκ. Εν είδει παρενθέσεως αξίζει να τονίσουμε ότι σε κάθε χώρα απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ, από το Μεξικό μέχρι τη Νότια Κορέα, οι τράπεζες άλλαξαν χέρια, με σχεδόν πανομοιότυπες διαδικασίες. Γιατί η Ελλάδα να αποτελέσει εξαίρεση;

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε τις πιέσεις που ασκούν ακόμη και τώρα στο “και πέντε” οι τραπεζίτες για την αλλαγή του σχετικού νόμου, που θα επαναφέρει το παλιό καθεστώς δίνοντας στο κράτος προνομιούχες μετοχές. Προσπάθεια που δεν έχει σοβαρές ελπίδες δεδομένου ότι το σχέδιο είναι αδύνατο να εκπορεύτηκε από το Μαξίμου. Εκεί μάλλον γράφτηκε…

Η αλλαγή του καθεστώτος των τραπεζών ωστόσο δεν θα σημάνει μόνο τεράστιας σημασίας οικονομικές αλλαγές, με τις αρτηρίες της ελληνικής οικονομίας να μην ελέγχονται πλέον από την εγχώρια αστική τάξη, αλλά θα έχει και συμβολική σημασία. Συγκεκριμένα θα σηματοδοτήσει το οικτρό τέλος, την συντριβή που είχε το όραμα της αστικής τάξης να αναβαθμίσει τη θέση της στον διεθνή ανταγωνισμό και έναντι του ιστορικού της αντιπάλου, με εργαλείο την συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο, που πλέον έγινε μπούμερανγκ. Το αποτέλεσμα του στοιχήματος που έπαιξε ήταν να τα χάσει όλα και να διαπραγματεύεται με το εξωτερικό από τις χειρότερες θέσεις. Είναι μια νέα Μικρασιατική καταστροφή, μια τραγωδία ανώτερη πιθανά κι από αυτή της Κύπρου το ’73-’74, που την γυρίζει πολύ πιο πίσω από κει που βρισκόταν για παράδειγμα στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν υπέγραφε πανηγυρικά την ένταξη στην ΕΟΚ, επιδιώκοντας να κλειδώσει και να επαυξήσει τα κέρδη της από την αναβάθμιση του ρόλου της που είχε πράγματι πετύχει τις δύο προηγούμενες δεκαετίες.

Η ραγδαία υποβάθμιση της θέσης του ελληνικού καπιταλισμού, με αλλαγές που δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστο το πολιτικό σύστημα, θα επέλθει επίσης και μέσω του καθεστώτος οικονομικής κατοχής που θα επιβάλλουν οι Γερμανοί. Τυπικά, η δικαιολογία για να γίνει ο Ράιχενμπαχ πραγματικός πρωθυπουργός, θα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στην ελληνική κρατική μηχανή και η ανάγκη αυστηρότερου ελέγχου των δημόσιων οικονομικών έτσι ώστε το χρέος να παραμείνει υπό έλεγχο και να μην αυξηθεί μέσω της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων που σιγά – σιγά θα μετουσιώνονται σε δημόσιο χρέος.

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα θα βυθιστεί σε ένα φαύλο κύκλο λιτότητας – υπερχρέωσης από τον οποίο δε θα εξέλθει ποτέ, με όσο μεγαλύτερη πειθαρχία κι αν εφαρμοστεί η λιτότητα όσα χρόνια κι αν διαρκέσει. Ήδη τα νούμερα προκαλούν γέλιο: Το αποτέλεσμα του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με βάση προσομοιώσεις που έγιναν από Γερμανούς και στελέχη της ΕΕ, κατά 50%, θα είναι το δημόσιο χρέος να φτάσει το 2020 στο 120%. Το πρώτο που ξεχωρίζει είναι ότι ακόμη και τότε, παρά τα όσα λένε σήμερα για προπαγανδιστικούς λόγους, το δημόσιο χρέος δεν θα είναι βιώσιμο. Αν είναι βιώσιμο το χρέος στο ύψος του 120% του ΑΕΠ το 2020 γιατί δεν ήταν βιώσιμο το 115% του Οκτώβρη του 2009 ή το σημερινό δημόσιο χρέος της Ιταλίας, που κινείται στα ίδια επίπεδα και παρόλα αυτά οι Ευρωπαίοι βάζουν το μαχαίρι στον λαιμό του Μπερλουσκόνι για να ψηφίσει επιπλέον αντιλαϊκά μέτρα; Κατά συνέπεια πρόκειται για μια διαδικασία που δεν έχει τέλος, όπως λίγο – πολύ συνέβη τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, που κάθε επιχείρηση διάσωσης στον βαθμό που συνοδευόταν από μέτρα βαθιάς λιτότητας και αναδιανομής το εισοδήματος μάς οδηγούσε όλο και πιο βαθιά στην υπερχρέωση, για να φτάσουμε τώρα στην τρίτη επιχείρηση «διάσωσης» που κι αυτή θα αποδειχθεί περιορισμένου βεληνεκούς, ημίμετρο.

Η διάσωση και η χρεωκοπία το μέσο και όχι ο σκοπός

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Το συμπέρασμα που συνάγεται από την μέχρι τώρα εμπειρία είναι ότι όπως και οι δύο μέχρι στιγμής επιχειρήσεις διάσωσης πέτυχαν πλήρως τον πραγματικό στόχος τους, που ήταν ένα νέο σημείο ισορροπίας στη διελκυστίνδα μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας από τη μια και διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου από την άλλη, προς όφελος του πρώτου μέρους της κάθε αντίθεσης, παρότι απέτυχαν πλήρως στον ονομαστικό τους στόχο, να διασωθεί η Ελλάδα, έτσι και η χρεοκοπία θα αποδειχθεί ένας πρώτης τάξης μηχανισμός αλλαγής ταξικών συσχετισμών έστω κι αν αποτύχει πλήρως σε ότι υπόσχεται. Η χρεοκοπία δηλαδή θα καταφέρει πάρα πολύ καλά να χαρίσει στο κεφάλαιο της Γερμανίας και των άλλων χωρών του κέντρου τις ελληνικές επιχειρήσεις, όπως και να επιβάλλει έναν μηχανισμό πρωτοφανούς λιτότητας στο πλαίσιο του οποίου ότι ζήσαμε από τον Μάη του 2010 μέχρι τον Οκτώβρη του 2011 θα είναι προπόνηση… Το χρέος όμως ως ποσοστό του ΑΕΠ θα συνεχίσει να κινείται σε μη βιώσιμα επίπεδα, δημιουργώντας την ανάγκη για συνεχείς παρεμβάσεις στην κατεύθυνση εξαθλίωσης του λαού και μετατροπής της Ελλάδας σε τριτοκοσμικό προτεκτοράτο.

Ο άμεσος λόγος για τον οποίο το κούρεμα του δημόσιου χρέους ακόμη και κατά 60% θα οδηγήσει σε εντελώς οριακά επίπεδα την μείωση του χρέους έγκειται στο γεγονός ότι το κούρεμα δεν θα είναι οριζόντιο. Δεν πρόκειται δηλαδή να επιβληθεί κατά τον ίδιο τρόπο σε όλους τους πιστωτές. Τα δάνεια για παράδειγμα της Τρόικας ύψους 65 δισ. ευρώ, παρότι αποτελούν υποδειγματική περίπτωση παράνομου χρέους το οποίο δεν πρέπει να πληρωθεί λόγω του ότι δεν έχει την απαιτούμενη έγκριση της Βουλής με 180 μάλιστα βουλευτές όπως απαιτείται λόγω του ότι πρόκειται για διεθνή σύμβαση, θα εξαιρεθούν από το κούρεμα. Την ίδια τύχη θα έχουν και τα ομόλογα που έχουν ενεχυριαστεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αξίας 60 δισ. ευρώ γιατί τότε θα κινδύνευε η αξιοπιστία του θεματοφύλακα του ενιαίου νομίσματος, με αποτέλεσμα να απαιτούνταν νέοι πακτωλοί χρήματος για να διασωθεί η ΕΚΤ. Αν ακολουθηθεί η διαδικασία της 21ης Ιουλίου, που είναι και το πιθανότερο, θα εξαιρεθούν επίσης τα ομόλογα που λήγουν μετά το 2020 (η αξία των οποίων φθάνει τα 40-45 δισ. ευρώ), ο βραχυχρόνιος δανεισμός δια των εντόκων γραμματίων (γύρω στα 15 δισ. ευρώ) και τα διακρατικά δάνεια που έχει υπογράψει το ελληνικό δημόσιο, τα οποία διέπονται από ξεχωριστές δανειακές συμβάσεις.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες επομένως άφησαν έξω από τη σφαγή τα δικά τους χρήματα!

ΑΠΩΛΕΙΕΣ 11 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

Χαριστική βολή στις συντάξεις

ΝΕΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Αυτός που μένει να πληρώσει τον λογαριασμό του κουρέματος, μαζί φυσικά με τις ξένες και ελληνικές τράπεζες, είναι τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους, κατόπιν κυβερνητικών εντολών, ομόλογα αξίας 22 περίπου δισ. ευρώ. Οι απώλειες επομένως που θα καταγράψουν θα φτάσουν τα 11,5 δισ. ευρώ. Το αποτέλεσμα θα είναι μια κάθετη μείωση των συντάξεων τα επόμενα χρόνια γιατί φυσικά η κυβέρνηση δεν πρόκειται να προσφέρει χρήματα, όπως θα κάνει με τις τράπεζες, ώστε να παραμείνουν αλώβητα τα αποθεματικά τους από το κούρεμα. Δεν μπορεί να μας διαφύγει μάλιστα το γεγονός ότι οι ριζικές νομοθετικές αλλαγές που έκανε η κυβέρνηση στο ασφαλιστικό σύστημα τα προηγούμενα χρόνια, εξαρτώντας το ύψος των συντάξεων από τα ρευστά διαθέσιμα των ταμείων, απεξαρτώντας δηλαδή πλήρως τις συντάξεις από τις εισφορές, προετοίμασε το νομικό έδαφος ώστε η σημερινή αρνητική μεταβολή να περάσει χωρίς κραδασμούς στις συντάξεις. Το αποτέλεσμα επομένως του κουρέματος θα είναι να τιναχθεί στον αέρα το ασφαλιστικό σύστημα που θα μειώσει κάθετα τις συντάξεις λόγω έλλειψης ρευστού.

Ο αρμόδιος υφυπουργός Γ. Κουτρουμάνης επιχείρησε να διασκεδάσει τις αλγεινές εντυπώσεις που δημιουργούνται (αρκεί να σκεφτούμε πόσοι έχουν φάει από τα αποθεματικά των ελληνικών ταμείων όλες αυτές τις δεκαετίες) υποστηρίζοντας ότι μπροστά στα 600 δισ. ευρώ που είναι οι υποχρεώσεις των ταμείων μέχρι το 2025, τι …ψυχή έχουν τα 11 δισ. ευρώ! Αν είναι έτσι γιατί η κυβέρνηση που χρεώνεται και τις σχετικές εντολές για αγορές ομολόγων δεν σπεύδει να καλύψει τις απώλειες που θα υποστούν τα ταμεία;

Η σχεδιαζόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν συνιστά μια μεγάλη οπισθοδρόμηση μόνο επειδή υποθηκεύει κυριαρχικά δικαιώματα, επειδή θα μας βυθίσει στη φτώχεια και θα αποτελέσει τη χαριστική βολή στο ασφαλιστικό σύστημα. Το κούρεμα που αποφασίστηκε συνιστά και μια αρνητική εξέλιξη επειδή με βεβαιότητα θα αλλάζει το νομικό καθεστώς που διέπει τα ομόλογα. Μέχρι σήμερα αρμόδια για την επίλυση κάθε διαφοράς ήταν τα ελληνικά δικαστήρια. Στο εξής, τα νέα ομόλογα που θα εκδοθούν (με ονομαστική αξία στο 50% της αρχικής ονομαστικής) είναι βέβαιο ότι θα διέπονται από το διεθνές δίκαιο, που σημαίνει ότι για κάθε διαφορά αρμόδια θα είναι τα δικαστήρια του Λονδίνου. Κίνηση στρατηγικής σημασίας που δένει χειροπόδαρα το ελληνικό δημόσιο περιορίζοντας σημαντικά στο εξής τις δυνατότητες μονομερούς παύσης πληρωμών και αθέτησης δανειακών υποχρεώσεων, χωρίς βαριές επιπτώσεις.

Δεν καταργεί όμως τη δυνατότητα της αθέτησης πληρωμών, που σε αυτό το ζοφερό τοπίο φαντάζει μονόδρομος – ακόμη και τώρα! Όπως δηλαδή έγινε στην Αργεντινή έτσι και στην Ελλάδα κάθε “διευκόλυνση” των πιστωτών σφίγγει ακόμη πιο πολύ τη θηλιά, φέρνοντας πιο κοντά το ενδεχόμενο της παύσης πληρωμών και της εξόδου επιπλέον από το ευρώ, στο βαθμό που οι ασυμμετρίες οξύνονται, ελέω ύφεσης, και η σύγκλιση – προϋπόθεση ύπαρξης ενιαίου νομίσματος – γίνεται το πιο σύντομο ανέκδοτο. Ο παροξυσμός δε του κοινωνικού ζητήματος με τις χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων που θα ακολουθήσουν εν είδει θυσίας στο βωμό των πρωτογενών πλεονασμάτων, την μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και την έκρηξη της ανεργίας δημιουργεί τους όρους ώστε ο ίδιος ο λαός να ανατρέψει αυτή την εγκληματική πολιτική.

Μέρκελ και Σαρκοζύ μαλώνανε σε …ξένο αχυρώνα (Επίκαιρα 26.10.11)

 Η φράση του γάλου προέδρου, πως «σήμερα βρισκόμαστε εδώ για να πάρουμε αποφάσεις για χώρες για τις οποίες δεν έχουμε εκλεγεί», όπως ειπώθηκε το βράδυ της Κυριακής μετά τη Σύνοδο Κορυφής, έστω και αν αναγνώρισε ευθέως μετά ότι «αυτό θέτει προβλήματα δημοκρατίας», συμπυκνώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την εφιαλτική θέση στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός με τον Γ. Παπανδρέου να έχει μεταβληθεί σε σκιώδη πρωθυπουργό – διεκπεραιωτή και στην πράξη να αποφασίζουν για την τύχη του ο Σαρκοζύ και η Μέρκελ.

Κι είμαστε ακόμη στην αρχή. Γιατί, αν κάτι σε όλη αυτή την περίοδο των ατελείωτων συζητήσεων για τις λεπτομέρειες του κουρέματος του ελληνικού χρέους θεωρούταν δεδομένο και δεν έμπαινε καν στο τραπέζι των συζητήσεων, ήταν η απώλεια θεμελιωδών, κυριαρχικών δικαιωμάτων εκ μέρους της Ελλάδας. Οι δανειστές μας, το ντε φάκτο γαλλο-γερμανικό διευθυντήριο αλλά και η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου συμφώνησαν ότι η δημοσιονομική διαχείριση πρέπει να περάσει απ’ ευθείας σε γερμανούς τεχνοκράτες, διορισμένους από την Μέρκελ, χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση – αυτό ήταν το περιεχόμενο της πρότασης της γερμανίδας καγκελαρίου για μόνιμη εγκατάσταση της Τρόικας στην Αθήνα, που ήδη προωθείται. Το νέο καθεστώς σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου οικονομικής κατοχής, με την πλήρη και όχι τη μεταφορική έννοια του όρου. Κι αυτό το καθεστώς σηματοδοτεί το πιο βαθύ πλήγμα, την πιο ευθεία αμφισβήτηση που έχει δεχτεί τις τελευταίες δεκαετίες η δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε.

Λύση – ανακούφιση;

Το πρωτοφανές πισωγύρισμα επιχείρησε να συγκαλύψει ο Γ. Παπανδρέου κάνοντας λόγο την Κυριακή το βράδυ για μια «λύση που ανακουφίζει τους Έλληνες από ένα βάρος ιστορικό». Η αλήθεια είναι ότι η λύση που ακόμη εξετάζεται όσο γράφονται αυτές οι γραμμές δεν αποσκοπεί στην ανακούφιση του ελληνικού λαού, που θα επωμιστεί νέα δυσθεώρητα βάρη, αλλά στην ανακούφιση των τραπεζών και δη των γαλλο-γερμανικών.

Κατ’ αρχήν ο ελληνικός λαός, ενάμισι χρόνο μετά το εκβιαστικό δίλημμα του Γιώργου Παπανδρέου «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» και μόλις τέσσερις μήνες μετά την επανέκδοσή του σε νέα συσκευασία «Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία» καλείται να επωμιστεί νέα, πιο αιματηρά μέτρα λιτότητας ως αντάλλαγμα για το κούρεμα του χρέους. Ειδικότερα, νέους φόρους ύψους 8,2 δισ. ευρώ για την επόμενη διετία (και συγκεκριμένα 3,4 δισ. για το 2013 και 4,8 για το 2014) που θα περιληφθούν στον προϋπολογισμό και ακόμη μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων ακόμη και κατά δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα αν χρειαστεί, προκειμένου να δημιουργηθούν πλεονάσματα στον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτό ακριβώς ήταν το μήνυμα της επιστολής του Βαγγέλη Βενιζέλου προς την επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ.

Δεύτερο, η λύση που υποσχέθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου σηματοδοτεί επίσης το ξεπούλημα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος. Αν επιβληθεί ειδικότερα η επιθετική πρόταση της Γερμανίας για κούρεμα των ελληνικών ομολόγων της τάξης του 50% και άνω, εις βάρος της γαλλικής πρότασης για ένα πιο μετριοπαθές κούρεμα που δεν θα υπερβαίνει το 40%, οι αλλαγές στον ελληνικό τραπεζικό χάρτη, δεδομένου ότι οι τράπεζες έχουν στα χαρτοφυλάκια τους ομόλογα αξίας 45-50 δισ. ευρώ, θα είναι κατακλυσμιαίες και ιστορικής σημασίας: Αρκεί να αναλογιστούμε ότι ελληνικές τράπεζες προϋπήρχαν του σχηματισμού του ελληνικού κράτους και τώρα το ελληνικό κράτος κινδυνεύει να βρεθεί χωρίς τράπεζες! Η αναπλήρωση κεφαλαίου θα γίνει μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας με κοινές μετοχές τις οποίες όμως το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να κρατήσει για πάνω από δύο χρόνια. Η οικονομική …Κομαντατούρ που θα έχει αναλάβει την διαχείριση των ελληνικών δημόσιων οικονομικών τότε, τι πιο φυσιολογικό από το να προχωρήσει σε εκείνους τους χειρισμούς που θα κλείσουν τις μισές τράπεζες και τις άλλες μισές να τις δώσει στην Ντόιτσε Μπανκ έναντι ψιχίων;

Διαφύλαξη συμφερόντων

Εν είδει παρενθέσεως : δεν μπορεί να μην αντιπαραβάλλει κανείς απέναντι στην απίστευτη δουλικότητα της ελληνικής κυβέρνησης (μόνο αποικιακές ηγεσίες έδειχναν τέτοια υποτέλεια!), την επιμονή με την οποία υπερασπίζεται ο γάλλος πρόεδρος το δικό του τραπεζικό σύστημα. Γιατί πίσω από τις ατελείωτες συνεδριάσεις δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια διαφύλαξης των συμφερόντων των γαλλικών τραπεζών που αποτελούν τον μεγάλο ασθενή της γηραιάς ηπείρου, αφού επί δεκαετίες απομύζησαν τα δημόσια οικονομικά των περιφερειακών χωρών κρατώντας τα σκήπτρα στον δανεισμό τους, με τοκογλυφικά επιτόκια. Η σημαντική έκθεση των γαλλικών τραπεζών στον δανεισμό των περιφερειακών κρατών της ευρωζώνης φαίνεται πεντακάθαρα στον πίνακα που παραθέτουμε, όπου διακρίνεται ότι οι γαλλικές τράπεζες το πρώτο τρίμηνο του 2011 είχαν δανείσει σχεδόν διπλάσια ποσά από τις γερμανικές στην περιφέρεια. Γι’ αυτό τώρα οι μετοχές τραπεζών όπως της Societe Generale και της Credit Agricole έχουν χάσει από την αρχή του χρόνου άνω του 50% της αξίας τους.

Τρίτο, η μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα προκύψει από το κούρεμα θα είναι αστεία. Ακόμη και η ακραία λύση του 50% να εφαρμοστεί το ελληνικό δημόσιο χρέος θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ, πιο ψηλά δηλαδή από το επίπεδο που το βρήκε η κυβέρνηση Παπανδρέου τον Οκτώβρη του 2009 (115%), πριν αρχίσει η δημιουργική λογιστική με τη βοήθεια της Γιουροστάτ και της Τράπεζας της Ελλάδας, που μέσα σε λίγους μήνες το απογείωσε, έτσι ώστε να εμφανιστεί επιβεβλημένη η προσφυγή στο σφαγείο ΔΝΤ – ΕΕ. Το μαθηματικό αυτό παράδοξο εξηγείται από την βαθιά μεροληπτική διαδικασία με την οποία θα εφαρμοστεί το κούρεμα, αν κρίνουμε από το προηγούμενο της συμφωνίας του Ιουλίου η εφαρμογή της οποίας ανατέθηκε στο Ινστιτούτο Διεθνούς Χρηματοπιστωτικής (IIF) με οδυνηρά αποτελέσματα για τις ελληνικές τράπεζες, όπως πολύ εύστοχα και αποκαλυπτικά περιέγραψε πρόσφατα ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλης Σάλλας. Το ίδιο είναι βέβαιο πως θα συμβεί και τώρα. Η Τρόικα προφανώς θα εξαιρέσει τα 65 δις. ευρώ που έχει ήδη δώσει στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του πρώτου δανείου, οπότε μένει να αποδειχθεί στη συνέχεια ποιός θα κληθεί να επωμιστεί ένα βάρος πολύ μεγαλύτερο του 50% για να προκύψει στη συνέχεια ως μέσος όρος αυτό το ποσοστό; Κι εδώ φυσικά είναι πολύ πιθανό το βάρος αυτό να πέσει μονομερώς στα ασφαλιστικά ταμεία (που έχουν 26 δις. ευρώ σε ελληνικά ομόλογα) ή ακόμη και τις ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες και τράπεζες, δεδομένης της απροθυμίας της κυβέρνησης να προασπίσει τα συμφέροντά τους, ακόμη κι αυτή την κρίσιμη ώρα που απειλούνται με αφανισμό!

      Κατοχή δημ. χρέους κατά χώρα, α’ τρίμηνο 2011
  Εκδότες χρέους (σε εκ. δολ. ΗΠΑ)      
  Ιταλία Ισπανία Ελλάδα Πορτογαλία Ιρλανδία Βέλγιο ΣΥΝΟΛΟ
Εθνική Προέλευση              
Γαλλία 105.045 32.581 13.401 8.611 2.855 51.529 214.022
Γερμανία 50.982 29.389 14.080 8.799 3.191 11.278 117.719
Ηνωμένο Βασίλειο 12.734 8.629 3.961 1.805 4.577 5.258 36.964
Βέλγιο 17.294 3.793 1.873 2.288 695 25.943
Ισπανία 10.699 502 7.250 157 1.427 20.035
Ιταλία 5.798 2.442 612 588 413 9.853
Ιαπωνία 29.772 10.352 164 1.092 1.097 9.396 51.873
ΗΠΑ 14.380 6.060 1.936 1.269 1.741 11.400 36.786
Ελβετία 5.201 1.485 529 832 111 2.057 10.215
Πηγή: Stratfor, 2011. Τα στοιχεία προέρχονται από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών  

Τέταρτο, όσα εξοντωτικά μέτρα λιτότητας κι αν ληφθούν, όσο κι αν μειωθούν οι συντάξεις έτσι ώστε να διαφυλαχθεί η διατήρηση του δημόσιου χρέους στο επίπεδο που θα το αφήσει η επερχόμενη χρεοκοπία, η επαναφορά του σε μη βιώσιμα επίπεδα θα είναι θέμα χρόνου. Ο λόγος είναι απλός: Το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν έφθασε σε αυτά τα δυσθεώρητα επίπεδα λόγω των γενναίων κοινωνικών παροχών. Αν ευθυνόταν η γενναιόδωρη κοινωνική πολιτική, τότε ο βίαιος τερματισμός της θα είχε φέρει την μείωση του δημόσιου χρέους. Έφερε όμως το αντίθετο.

Η αιτία του κακού

Η αιτία για την εκτίναξη του δημόσιου χρέους, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια που σήμερα δοκιμάζεται, βρίσκεται στην επιθετική οικονομική πολιτική που ασκεί η Γερμανία με τις εξαγωγές της όπως φαίνεται από το σταθερό πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών λογαριασμών της, που φέτος αναμένεται να φθάσει το 5% του ΑΕΠ. Στον αντίποδα η Ελλάδα και η Πορτογαλία θα εγγράψουν έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών λογαριασμών άνω του 8%, η Ισπανία 4,6%, η Ιταλία 3,5% και η Γαλλία 2,7% επί του ΑΕΠ. Η διατήρηση αυτών των ανισορροπιών αποτελεί την μεγαλύτερη πηγή αστάθειας και διχασμού στην ευρωζώνη, έτσι ώστε η ρήξη στο εσωτερικό της (σε ένα δεύτερο χρόνο, μετά τον σημερινό διχασμό) να γίνεται αποτέλεσμα της φυσικής κίνησης των πραγμάτων. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι συνεχίζει να αποτελεί σταθερή και συνειδητή επιλογή των περιφερειακών κρατών η παραμονή τους στην ζώνη του ευρώ, που αποδεικνύεται πρωτογενής παράγοντας δημιουργίας δημόσιου χρέους και φτώχειας…

 Το μεγάλο ψέμα Γερμανίας και Γαλλίας για τα κριτήρια ένταξης

«Η Ελλάδα δεν πληρούσε τα κριτήρια ένταξης στην ευρωζώνη» επανέλαβε ο γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ την Κυριακή το βράδυ από τις Βρυξέλλες. Πράγματι. Ξεχνάει όμως να πει πως ούτε και η χώρα του πληρούσε τα κριτήρια που πρόβλεπε η Συνθήκη του Μάστριχτ για δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος κάτω από το 60%. Ούτε καν και η Γερμανία, με εξαίρεση μια μόνο χρονιά από τότε (το 2001) που ικανοποιούσε και τα δύο κριτήρια.

  1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011
Δημ. χρέος Γαλλίας (% ΑΕΠ) 68,8 70,26 66,8 65,65 64,26 67,29 71,43 73,93 75,69 70,87 69,97 75,86 87,14 92,36 97,1
Δημοσιον. έλλειμμα Γαλλίας -3,32 -2,61 -1,78 -1,47 -1,55 -3,16 -4,12 -3,63 -2,97 -2,32 -2,73 3,34 -7,57 -7,36 -6,13
                               
Δημ. χρέος Γερμανίας (% ΑΕΠ) 60,27 62,16 61,49 60,41 59,78 62,18 65,38 68,79 71,22 69,32 65,31 69,43 76,52 79,94 81,3
Δημοσιον. έλλειμμα Γερμανίας -2,64 -2,18 -1,46 -1,31 -2,82 -3,65 -4,03 -3,79 -3,31 -1,6 -0,26 -0,11 -3,03 -3,96 -2,89

Οι μόνες χώρες που πληρούσαν τα κριτήρια ήταν ο …πληθυσμιακός γίγαντας του Λουξεμβούργου και η Δανία που τελικά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αποφάσισε να μην ενταχθεί στην ευρωζώνη! Τυχόν πιστή εφαρμογή των κριτηρίων επομένως για την επιλογή των κρατών που θα έμπαιναν στην ευρωζώνη θα σήμαινε επομένως αλλαγή νομίσματος για το Λουξεμβούργο…

Το ελληνικό χρέος στις συμπληγάδες Γαλλίας – Γερμανίας (Πριν, 23.10.11)

Την σύγχρονη εκδοχή της ιστορικής ρήσης του Τζον Μέιναρντ Κέινς, «μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί»  παρουσίασε πριν λίγες μέρες με ένα γράφημα του το αμερικανικό ινστιτούτο Στράτφορ, γνωστό κι από τις στενές σχέσεις που διατηρεί με τηCIA. Το ερώτημα ήταν τι θα γίνει με την Ελλάδα. Κάθε όμως δυνατή απάντηση (η ευρωζώνη προχωρεί σε μερική παραγραφή του χρέους της Ελλάδας ή, εναλλακτικά, η ευρωζώνη δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της) κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα: Τραπεζική κρίση στην Ευρώπη! Στην πρώτη περίπτωση, της αναδιάρθρωσης, η τραπεζική κρίση ερχόταν λόγω του ότι το παράδειγμα της Ελλάδας ακολουθούταν κι από άλλες κλυδωνιζόμενες χώρες της Ευρώπης με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ο μηχανισμός διάσωσης, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, που η ευρωζώνη δεν αποφασίζει κούρεμα του ελληνικού χρέους, η τραπεζική κρίση έρχεται ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας στην περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να δαπανά λιγότερα ή της εκτεταμένης απώλειας αξιοπιστίας, στην περίπτωση που η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί όπως τώρα, πάντα κατά το αμερικανικό ίδρυμα. Η αποτυχία επομένως είναι εξασφαλισμένη ανεξαρτήτως της βραχυπρόθεσμης λύσης.

Στην από δω μεριά του Ατλαντικού όμως τα άμεσα διακυβεύματα είναι πολύ σοβαρά για να ασχολούνται μόνο με το τι θα συμβεί μακροπρόθεσμα. Αυτά ακριβώς τα ζητήματα υποτίθεται ότι θα έλυνε η σύνοδος κορυφής της ΕΕ που ορίστηκε για σήμερα Κυριακή, αφού πρώτα αναβλήθηκε η αρχικά προγραμματισμένη για τις 17 και 18 Οκτώβρη. Ειδικότερα, τα θέματα που βρίσκονται στην ατζέντα των ευρωπαίων ηγετών είναι η έκταση του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες στο τραπεζικό σύστημα. Τελικά όμως ούτε και σήμερα πρόκειται να ληφθεί οριστική απόφαση, καθώς μέχρι και την Παρασκευή το βράδυ που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι διαφωνίες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας δεν είχαν γεφυρωθεί, με αποτέλεσμα να οριστεί νέα σύνοδος για την Τετάρτη 26 Οκτώβρη, έτσι ώστε η απόφαση της ΕΕ να παρουσιαστεί στη σύνοδο των 20 πλουσιότερων κρατών του κόσμου που θα γίνει στη Νίκαια της Γαλλίας στις αρχές Νοέμβρη, όπου και να λάβει την τελική της μορφή.

Για να γίνει κατανοητή η επίμονη άρνηση του Νικολά Σαρκοζύ σε οποιοδήποτε σχέδιο εκτεταμένου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, στο ύψος του 50-60% όπως συζητιέται, αρκεί να αναφερθεί ένα ποσοστό: 300%. Αυτή ακριβώς είναι η αξία του τραπεζικού συστήματος της Γαλλίας ως προς την ίδια την γαλλική οικονομία. Τρεις φορές μεγαλύτερος είναι ο τραπεζικός της τομέας! Τέτοια υπετροφική ανάπτυξη δεν παρατηρείται πουθενά αλλού. Ούτε στη Γερμανία όπου οι τράπεζες αντιστοιχούν στο 150% ούτε και στις ΗΠΑ, όπου αντιστοιχούν στο 50%! Με άλλα λόγια ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Γαλλία να βυθιστεί όλη της η οικονομία από ένα ενδεχόμενο ναυάγιο των τραπεζών της είναι πιο σοβαρός από οποιαδήποτε άλλη χώρα και πιο μεγάλος από ποτέ. Μάρτυρας η καταβαράθρωση της τιμής των μετοχών κορυφαίων τραπεζών, όπως για παράδειγμα της Σοσιετέ Ζενεράλ που από τις αρχές του χρόνου έχει χάσει τη μισή της τιμή.

Ένα ενδεχόμενο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους στο ύψος του 50% ή του 60% θα είχε ως αποτέλεσμα οι γαλλικές τράπεζες να χρειαστούν κατεπειγόντως ενίσχυση των κεφαλαίων τους. Πού θα βρεθούν όμως αυτά τα χρήματα, σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, λόγω έλλειψης ρευστού και κυρίως ελπίδων ανάκαμψης; Η προφανής για την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις απάντηση – ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι φορολογούμενοι – δεν ισχύει γιατί λόγω της οριακής κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας, μια εκταμίευση τέτοιας αξίας θα οδηγούσε τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας να της αφαιρέσουν το άριστα (ΑΑΑ) μια ώρα αρχύτερα. Έτσι θα πυροδοτούταν ένας νέος γύρος υποβαθμίσεων, αύξησης των επιτοκίων και του κόστους δανεισμού και κερδοσκοπικών επιθέσεων (όπως συνέβη με την Ιταλία και την Ισπανία τον Ιούλη και τον Αύγουστο) που θα καθιστούσε μονόδρομο τις πυροσβεστικές και κυρίως δαπανηρές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Κι εδώ ακριβώς έρχεται η γαλλική πρόταση που κάνει έξω φρενών το Βερολίνο: Τα κεφάλαια των γαλλικών τραπεζών να βρεθούν από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Η Μέρκελ απορρίπτει το ενδεχόμενο μετακίλησης του λογαριασμού στους γερμανούς φορολογούμενους, όπως ισχυρίζεται ότι θα συμβεί, επικαλούμενη τις ευρωπαϊκές συνθήκες και πιο προφανή επιχειρήματα, όπως ότι αυτοί που τόσα χρόνια κέρδιζαν από τις παχυλές αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, να επωμιστούν τώρα και το κόστος…

Υπάρχουν όμως κι άλλα θέματα που σχετίζονται με το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως για παράδειγμα το καθεστώς οικονομικής κατοχής της Ελλάδας και εξανδραποδισμού των εργαζομένων, στα οποία συμφωνούν πλήρως όχι μόνο Γάλοι και Γερμανοί αλλά ακόμη και οι μαριονέτες τους στην Αθήνα. Θέματα που παραμένουν εκτός συζήτησης, γιατί όλοι τους  συμφωνούν…

Δέκα χρόνια χωρίς τον Κυριάκο Σιμόπουλο (Πριν, 16 Οκτώβρη 2011)

Μια δεκαετία συμπληρώθηκε από την μέρα που ο Κυριάκος Σιμόπουλος έχασε την μάχη με το θάνατο. Το κενό που μας άφησε είναι δυσαναπλήρωτο, ανάλογο της πληθωρικής σε όγκο και πολύτιμης ποιοτικά προσφοράς του.

Ο Κυριάκος Σιμόπουλος πριν απ’ όλα διακρίθηκε για την σεμνότητα και το ήθος του. Μακριά από τις δημόσιες σχέσεις ποτέ δεν εντάχθηκε στα σαλόνια της αθηναϊκής διανόησης και τις ομόνυμες παρέες, παρότι δεν του έλειψαν οι ευκαιρίες. Διακρίθηκε επίσης για την εργατικότητά του και την πολιτική του συνέπεια. Τα βιβλία του εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να αποτελούν πολύτιμη και ανεξάντλητη πηγή γνώσης και σοφίας λόγω του ότι κάθε παράγραφος, η κάθε πρόταση πολλές φορές κρύβει από πίσω της αναζήτηση και μόχθο πολλών ωρών. Μια βαθιά άποψη, γερά θεμελιωμένη που ανατρέπει συμβατικές σοφίες, προφάνειες και πάντα την επίσημη ιδεολογία.

Εκδήλωση του Πριν

Ο Κυριάκος δεν φυγομάχησε. Όπως στη Μακρόνησο κράτησε το κεφάλι ψηλά, υπομένοντας όλες τις κακουχίες και τις ταπεινώσεις, έτσι και στη συνέχεια έδινε την μια ιδεολογική μάχη μετά την άλλη με πείσμα και βαθιά γνώση. Απέναντι στον ανερχόμενο εθνικισμό των αρχών της δεκαετίας του ‘90, απέναντι την «εθνική ιδεολογία» των Ολυμπιακών Αγώνων που άλωσε τις συνειδήσεις, απέναντι στην καταστολή και τα βασανιστήρια της εξουσίας, απέναντι στην θεοποίηση άξεστων τυράνων ο Κυριάκος Σιμόπουλος δημιούργησε ένα σύνολο γνώσεων που αποτελεί παρακαταθήκη για τη μαρξιστική σκέψη, την Αριστερά, κάθε προοδευτικό άνθρωπο. Δίδαξε επίσης πως πρέπει να γίνεται η κριτική: αιχμηρά και μετά λόγου γνώσεως, αμείλικτα αλλά με πλήρη σεβασμό της εποχής και πάνω απ’ όλα από θέσεις αρχών με γνώμονα την αξιοπρέπεια και την απελευθέρωση του ανθρώπου κι όχι ευκαιριακά, με γνώμονα την σύμπλευση με το κυρίαρχο κάθε φορά πολιτικό ή ιδεολογικό ρεύμα.

Σημαντική στιγμή στην διάδοση του έργου του αποτέλεσε η πρόσφατη επανέκδοσή τους από τις εκδόσεις Πιρόγα, σε τιμές μάλιστα ιδιαίτερα προσιτές.

Το Πριν θέλοντας να τιμήσει αυτή την προσφορά και να κρατήσει αναμένη την φλόγα του Κυριάκου θα διοργανώσει σύντομα εκδήλωση – επιστημονική ημερίδα, αφιερωμένη στο έργο του. Νεώτερα ωσονούπω…

Οργάνωση του αγώνα κατά του χρέους στην Ισπανία (Πριν, 16.10.11)

Μέρα και νύχτα διεξάγονται το τελευταίο διάστημα οι συζητήσεις μεταξύ της δημοτικής αρχής και του σωματείου στον δήμο της Πάρλα, με θέμα την τύχη 190 εργαζομένων (που αντιστοιχούν στο ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού του δήμου) και τους οποίους η δημοτική αρχή θέλει να απολύσει υποστηρίζοντας ότι έτσι θα αποφύγει την χρεοκοπία. Η Πάρλα, προάστιο της Μαδρίτης που αναπτύχθηκε εν ριπή οφθαλμού την προηγούμενη 10ετία, δεν είναι και ο μοναδικός δήμος που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας αν κι εκεί η κατάσταση έχει φθάσει στα άκρα με τις ιδιωτικές εταιρείες αποκομιδής σκουπιδιών (που επιλέγηκαν για να μειωθεί το κόστος…) να αξιώνουν δικαστικά την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του δήμου για να πληρωθούν χρήματα που τους οφείλονται. Τουλάχιστον 8.000 δήμοι ακόμη δηλώνουν αδυναμία πληρωμής μισθών των δημοτικών υπαλλήλων ακόμη και λογαριασμών του ηλεκτρικού!

Σε αυτό το κλίμα, μιας άτυπης κατάστασης εσωτερικής χρεοκοπίας και παύσης πληρωμών προς τους πολίτες με οδυνηρές κοινωνικές επιπτώσεις που όλοι ξέρουν ότι μετά τις εκλογές της 20ης Νοέμβρη όταν θα εκλεγεί η δεξιά κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες, πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στις 7 και 8 Οκτώβρη διεθνές συνέδριο στη Μαδρίτη με θέμα το δημόσιο χρέος. Με αφορμή το συνέδριο ξεκίνησε και στην Ισπανία, μετά την Ελλάδα και την Ιρλανδία, η προσπάθεια δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου με τη συμβολή πολλών κοινωνικών οργανώσεων και πρωτοβουλιών.

Από την μεριά των διοργανωτών τονίστηκε η σημασία που έχει ο αγώνας για να μην πληρωθεί το δημόσιο χρέος. «Δεν χρωστάμε – δεν πληρώνουμε» ήταν το σύνθημα του συνεδρίου, που είχε τίτλο «Ζώντας στη Χρεοκρατία. Το χρέος στο Βορρά: Μαθαίνοντας από το  Νότο», στο πλαίσιο του οποίου προβλήθηκε και το ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία. Ο Ερίκ Τουσέν, επικεφαλής της οργάνωσης CADTM, μιλώντας στην αρχή του συνεδρίου αναφέρθηκε στον πολύπλευρο χαρακτήρα της κρίσης καθώς έχει καταλυτικές συνέπειες στην παραγωγή, την διατροφή, το χρηματοπιστωτικό σύστημα ακόμη και το περιβάλλον. Οι ομιλητές από το εξωτερικό (Ιρλανδία, Ισλανδία, Πορτογαλία και Ελλάδα) αναφέρθηκαν στην προσπάθεια αναδιανομής κοινωνικού πλούτου που συντελείται σε όλη την Ευρώπη, με αφορμή την κρίση χρέους. Ο καθηγητής Άντυ Στόρυ από την Ιρλανδία τόνισε πως το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας δεν είναι δυνατό να αποπληρωθεί  παρά τα πολύ σκληρά μέτρα που θα συνεχίσουν να λαμβάνονται μέχρι και το 2014, οδηγώντας δεκάδες χιλιάδες απελπισμένους νέους ανθρώπους στο γνώριμο από τις παλιότερες γενιές δρόμο της μετανάστευσης. Ο Γκιούναρ Σκούλι Άρμανσον από την Ισλανδία, γιατρός στο επάγγελμα, περιέγραψε τον αντιφατικό χαρακτήρα των εξελίξεων στην Ισλανδία καθώς ναι μεν η χώρα δεν πλήρωσε, μετά την βελούδινη εξέγερση των κατοίκων της, από την άλλη μεριά όμως το ΔΝΤ έχει δεσμεύσει κεφάλαια της Ισλανδίας που βρίσκονται στο εξωτερικό, εν είδει τιμωρίας για την απόφασή της να επιβάλλει φραγμούς στην εξαγωγή κεφαλαίων. Ως αποτέλεσμα  εμφανίζεται ακόμη και έλλειψη τροφίμων. Ο ομιλητής από την Πορτογαλία παρουσίασε τα αιματηρά μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται στην χώρα του.

Ο γράφων μεταξύ άλλων περιέγραψε τους λόγους για τους οποίους τόσο η αποφασισμένη μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 21%, στο πλαίσιο των αποφάσεων της ΕΕ στις 21 Ιούλη, όσο και η συζητούμενη χρεοκοπία που θα περιλαμβάνει μείωση του δημόσιου χρέους ακόμη και στο επίπεδο του 50%, θα είναι η αρχή ενός νέου χωρίς τέλος εφιάλτη, πολύ πιο οδυνηρού για τους εργαζόμενους  ακόμη κι από την αιματηρή λιτότητα που εφαρμόζεται την τελευταία διετία. Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη άμεσης παύσης πληρωμών και διαγραφής του χρέους, μέσω λογιστικού ελέγχου, εθνικοποίησης των τραπεζών και ανατροπής της κυβέρνησης Παπανδρέου που υλοποιεί αυτή την πολιτική.