Επίδειξη νεοφιλελεύθερου θράσους από την υποτελή κυβέρνηση Παπανδρέου (Πριν, 11.9.11)

Ας θυμηθούμε την ροή των γεγονότων. Η προ-προηγούμενη εβδομάδα έληξε με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών να δηλώνει πως οι σχέσεις της κυβέρνησης με την Τρόικα είναι καλύτερες από ποτέ και δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο που να τις επισκιάζει. Την Κυριακή το υπουργείο επανέρχεται για να διαψεύσει τα δημοσιεύματα που επιμένουν να τονίζουν ότι η Τρόικα σχεδόν αποχώρησε από το υπουργείο Οικονομικών, μετά την διαπίστωση της ότι τίποτε σχεδόν δεν προχωράει κι ότι απαιτείται η επίσπευση των συμφωνηθέντων μέτρων κι ακόμη η εφαρμογή νέων!

Τα σχετικά δημοσιεύματα που αναιρούσαν πλήρως τους ισχυρισμούς του Βαγγέλη Βενιζέλου δεν κατέκλυσαν μόνο τον ελληνικό Τύπο αλλά και τον διεθνή. Κι εκεί υπαγορεύτηκαν από την ίδια την Τρόικα. «Η Ελλάδα θέτει σε κίνδυνο βοήθεια διάσωσης ύψους 8 δισ. ευρώ» ήταν για παράδειγμα ο τίτλος στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των κυριακάτικων Financial Times. Ανέφερε δε στη συνέχεια: «Οι διεθνείς δανειστές προειδοποίησαν την Ελλάδα πως κινδυνεύει να χάσει την επόμενη δόση του δανείου ύψους 8 δισ. ευρώ αν δεν επιταχύνει την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας και δεν κλείσει μια νέα τρύπα στον προϋπολογισμό της. Οι αξιωματούχοι της Τρόικας διέκοψαν απότομα τις συνομιλίες και έφυγαν από την Αθήνα την Παρασκευή, παρότι οι διαπραγματεύσεις θα επαναληφθούν σε 10 μέρες. Αυτό το αποτέλεσμα προέκυψε μετά από σοβαρές διαφωνίες για το πως θα καλυφθεί έλλειμμα ύψους 1,2 δισ. ευρώ στον προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους ενώ κατηγόρησαν την Ελλάδα για κωλυσιεργία στην προώθηση των δομικών μεταρρυθμίσεων, των σχεδίων ιδιωτικοποίησης και της συλλογής φόρων». Επίσης, άκρως επιθετικές και απειλητικές δηλώσεις που ακολούθησαν από ευρωπαίους αξιωματούχους, όπως για παράδειγμα τον υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, έφεραν την κυβέρνηση στη θέση του λαγού που όταν βρίσκει μπροστά του την τίγρη, αφού πρώτα έχει διαλαλήσει τις ερωτικές επιδόσεις μαζί της σε όλο το δάσος, απολογείται με χαμηλωμένα μάτια: «ε, λέμε και κανένα… ψέμα που και που για να περνάει η ώρα».

Έτσι φθάσαμε στις δηλώσεις του Βαγγέλη Βενιζέλου την Τρίτη το βράδυ. Ένα διάγγελμα – σοκ που θα το ζήλευαν ακόμη κι η Μάργκαρετ Θάτσερ με τον Πινοτσέτ, επίδειξη νεοφιλελεύθερου τσαμπουκά από μια κυβέρνηση – μαριονέτα, μια κυβέρνηση εντεταλμένων οργάνων ντόπιων και ξένων κέντρων οικονομικής εξουσίας.

Οι δηλώσεις του Βενιζέλου έθεταν επί τάπητος την επίλυση εδώ και τώρα προς όφελος του κεφαλαίου των εξής ζητημάτων αιχμής: Ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων, κατάργηση δημοσίων οργανισμών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και κάθετη μείωση των μισθών όσων θα μείνουν μέσω του ενιαίου μισθολογίου, κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, άλωση των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων μέσω της επονομαζόμενης απελευθέρωσής τους, αλλαγή του φορολογικού συστήματος σε αντιλαϊκότερη κατεύθυνση και περαιτέρω μείωση των δαπανών υγείας μέσω της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης τους.

Πιο συγκεκριμένα, οι δηλώσεις του Βενιζέλου αφορούσαν πρώτο το άρον – άρον ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων, η ιδιωτικοποίηση των οποίων είχε προγραμματισθεί από το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ακόμη και για έναν χρόνο αργότερα. Έσοδα έτσι αναμένεται να εισπράξουν από την επέκταση της σύμβασης και τη χορήγηση νέων αδειών του ΟΠΑΠ, την παραχώρηση συχνοτήτων κινητής τηλεφωνίας, την πώληση μεριδίου μετοχών της ΔΕΠΑ ύψους 55% (από το 65% που κατέχει το δημόσιο), την πώληση του 35,5% των μετοχών των ΕΛΠΕ και την πώληση δημόσιων κτιρίων. Να σημειώσουμε ότι η επιτάχυνση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (μέσω του πρόσφατα ιδρυθέντος Ταμείου Ακίνητης Περιουσίας που έχει στελεχωθεί όχι μόνο με ΠΑΣΟΚους αλλά και με πρόσωπα που επίσης υπέδειξε η ΝΔ και το ΛΑΟΣ) συνιστά την εφαρμογή στην πράξη της σύστασης που είχε απευθύνει πρόσφατα ο Όλι Ρεν, όταν ρωτήθηκε για τη δυνατότητα καθυστέρησης του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων στον βαθμό που η πώληση όσων επιχειρήσεων είχε προβλεφθεί στο Μεσοπρόθεσμο δεν θα αποφέρει τα προϋπολογισθέντα έσοδα λόγω πτώσης των τιμών των μετοχών. Η απάντησή του ήταν «πουλήστε περισσότερα για να συγκεντρώσετε τα ίδια λεφτά». Αυτήν ακριβώς την οδηγία εφαρμόζει κατά γράμμα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου διευκολύνοντας κάθε λογής απατεώνα εγχώριας και διεθνούς κοπής που θέλει να αγοράσει έναντι πινακίου φακής επιχειρήσεις που έγιναν κερδοφόρες από τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων. Και τώρα που έρχεται η στιγμή να αποδώσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα δέοντα, μειώνοντας το δημοσιονομικό έλλειμμα, θα χαριστούν στους Γερμανούς έναντι ενός τιμήματος που συνιστά σκάνδαλο και θα καθιστά υπόλογους εφ’ όρου ζωής όσους εμπλακούν σε αυτό το φαγοπότι. Ας κρατήσουμε χαρακτηριστικά πρόσφατη καταγγελία της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ που με στοιχεία απέδειξε την υποτιμητική κερδοσκοπία που συντελείται εις βάρος της μετοχής της ΔΕΗ συστηματικά το τελευταίο διάστημα για να φθάσει η χρηματιστηριακή αξία της επιχείρησης να κατρακυλήσει στα 1,25 δισ. ευρώ!

Με χαστούκια κι όχι με επαίνους προς την κυβέρνηση

υποδέχτηκαν Βερολίνο και Βρυξέλλες τις εξαγγελίες Βενιζέλου

Παραπέρα η κυβέρνηση εξήγγειλε ότι αντί για τους εννέα μήνες, όπως αρχικά είχε δεσμευτεί, θα επιταχύνει την κατάργηση δεκάδων φορέων του Δημοσίου μέσα στις προσεχείς εβδομάδες.

Σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους ενεργοποιείται άμεσα ο θεσμός της εργασιακής εφεδρείας που σε συνδυασμό με την δημιουργία της νέας κατηγορίας του «κρατικού υπαλλήλου» θα ανοίξει τον δρόμο για μαζικές μεταθέσεις, αλλαγή της εργασιακής σχέσης, μείωση μισθού και απολύσεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που γίνονται στον ιδιωτικό τομέα. Επιταχύνεται επίσης η εφαρμογή του σχεδίου για μείωση των συμβασιούχων κατά 50%, ενώ η εξίσωση του βαθμολογίου με το νέο μισθολόγιο θα προκαλέσει μείωση μισθών. Για τον ιδιωτικό τομέα η κυβέρνηση ανακοίνωσε την προώθηση των ειδικών επιχειρηματικών συμβάσεων, που θα αποτελέσουν ένα επιπλέον πλήγμα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις, προς όφελος φυσικά της εργοδοσίας που έτσι θα μπορεί να επιβάλει ότι μισθούς και εργασιακές σχέσεις κάνει κέφι. Μεσαίωνας! Κι όλα αυτά με το επιχείρημα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, όταν το πραγματικό ζητούμενο είναι η στήριξη της ιδιωτικής κερδοφορίας. Το ίδιο επιχείρημα, της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας επικαλέστηκε κυβέρνηση και Τρόικα για να επιταχύνει το άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων (δικηγόρων, φαρμακοποιών, ταξιτζήδων, κ.λπ). Αυτό που στην πραγματικότητα όμως επιδιώκουν είναι την διευκόλυνση της δραστηριοποίησης του μεγάλου κεφαλαίου, ακόμη και πολυεθνικών επιχειρήσεων, σε πεδία επιχειρηματικής δράσης που κυριαρχούσαν τα μικροαστικά στρώματα. Ως αποτέλεσμα αυτής της αντιδραστικής μεταρρύθμισης η πρόσβαση των χαμηλών εισοδημάτων στις υπηρεσίες των «απελευθερωμένων» επαγγελμάτων δεν θα διευκολυνθεί, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση επιχειρώντας να δώσει ένα φιλολαϊκό επίχρισμα στην ακραία φιλοεργοδοτική πολιτική της, αλλά θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη, καθώς τα τιμολόγια τους θα συνεχίσουν να είναι στα ύψη, προς όφελος όμως του μεγάλου κι όχι του μικρού κεφαλαίου.

Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που θα δοθεί στη δημοσιότητα σε δύο εβδομάδες ως κύριο χαρακτηριστικό θα έχει την αναίρεση του προοδευτικού χαρακτήρα της φορολόγησης, στο όνομα της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και της διεύρυνσης τη φορολογικής βάσης. Σε αυτή την κατεύθυνση θα καταργηθούν πολλές φοροαπαλλαγές που αφορούν τα χαμηλά εισοδήματα κι όχι προφανώς οι 60 σχεδόν φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών που έχουν άλλωστε συνταγματική θωράκιση. Δεν αποκλείεται να καταργηθεί ο ανώτατος συντελεστής του ΦΠΑ και να πέσει κάτω από το όριο του 20%, καλύπτοντας το κενό που θα δημιουργηθεί (στα χαρτιά πάντα) από την μείωσή του, με αυξήσεις στον ΦΠΑ που βαρύνει άλλα είδη. Η τάση συγκέντρωσης των συντελεστών ΦΠΑ σε δύο ποσοστά κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί ως ενδιάμεσο βήμα στην κατεύθυνση του ενιαίου φορολογικού συντελεστή (για έμμεσους και άμεσους φόρους) που αποτελεί την επιτομή της αντιλαϊκής φορολογίας και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κυρίως απαντάται στην ανατολική Ευρώπη. Σε χώρες δηλαδή που η φορολογική νομοθεσία σχηματίσθηκε χωρίς την επίδραση κοινωνικών αγώνων, την εποχή της αποχαλίνωσης του καπιταλισμού.

Παρότι όμως τα παραπάνω μέτρα απέδειξαν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ξεπερνάει σε ενδοτικότητα και υποτέλεια ακόμη και τους δοσίλογους της κατοχής, είναι δηλαδή μια κυβέρνηση υπάκουη σκυλίτσα της Τρόικας και του κεφαλαίου, παρόλα αυτά η υποδοχή που επιφύλαξαν στα μέτρα Γερμανία και Βρυξέλλες, αποτέλεσε ένα δεύτερο σοκ. Κλωτσιά στα μούτρα έφαγε η κυβέρνηση την ώρα που περίμενε να την χαϊδέψουν τρυφερά εν είδει επιβράβευσης. «Η επόμενη δόση δεν είναι δεδομένη» υπενθύμισε ξανά ο υπουργός Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Τον διορισμό επιτρόπου που θα έχει την αρμοδιότητα όχι μόνο να δίνει πρόστιμα αλλά και να προτείνει την έξοδο των απείθαρχων χωρών από την ευρωζώνη πρότεινε ο ολλανδός πρωθυπουργός με άρθρο του στους Financial Times, υπαινισσόμενος προφανώς την Ελλάδα, ενώ ο γερμανός επίτροπος για την Ενέργεια πρότεινε ουσιαστικά να αναλάβει η Γερμανία την οικονομική διοίκηση της Ελλάδας και ως μια μορφή τιμωρίας οι σημαίες των χωρών με δημοσιονομικά προβλήματα να κυματίζουν μεσίστιες στο κτίριο της ΕΕ. Ένα ντελίριο!

Η κατά μέτωπο που δέχθηκε η κυβέρνηση του Γιωργάκη Τσολάκογλου δείχνει ότι δεν υπάρχει αίσιο τέλος σε αυτό τον εφιάλτη, όσες παραχωρήσεις κι αν κάνουν. Με όσο μεγαλύτερη συνέπεια εφαρμόζει η κυβέρνηση τις καταστροφικές οδηγίες ΔΝΤ, ΕΕ και φυσικά των κατ’ επάγγελμα αεριτζήδων του ΣΕΒ, τόσο πιο βαθιά βυθίζεται στην ύφεση η οικονομία, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η φτώχεια για την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού και έρχεται πιο κοντά η χρεοκοπία. Σε μας επαφίεται αν θα τους αφήσουμε να ολοκληρώσουν το καταστρεπτικό τους έργο!

Φωτιά στην ΕΕ και την ευρωζώνη βάζει η Γερμανία (Επίκαιρα, 8 Σεπτέμβρη 2011)

Νέα δεδομένα στην ευρωζώνη και την ίδια την ΕΕ δημιουργούν οι πολιτικές αναταράξεις στο εσωτερικό της Γερμανίας. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι μια στροφή προς τα δεξιά, με την Άγκελα Μέρκελ να εμφανίζεται αμυνόμενη απέναντι σε πιέσεις που την χαρακτηρίζουν ως αδικαιολόγητα ενδοτική απέναντι στις χώρες του νότου. Στην πραγματικότητα, η γερμανίδα καγκελάριος εισπράττει τους καρπούς της πολιτικής που έσπειρε όλη την τελευταία περίοδο, πρωταγωνιστώντας σε ανυπόστατες και συχνά ρατσιστικές κατηγορίες κατά των περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης. Η ηχώ των δικών της ψίθυρων είναι οι κραυγές που ακούγονται τώρα σε όλη την Γερμανία, ξεπερνώντας συχνά και τα σύνορά της.

Ήττα τη Μέρκελ

Η αμφισβήτηση προς την Άγκελα Μέρκελ φάνηκε με τον πιο επίσημο τρόπο την προηγούμενη Κυριακή με αφορμή τα εκλογικά αποτελέσματα στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου – Δυτικής Πομερανίας. Η ήττα που δέχτηκε ο δεξιός συνασπισμός της Μέρκελ, βλέποντας τα ποσοστά του να μειώνονται από το 28% στο 23%, ενώ οι σοσιαλδημοκράτες συγκέντρωσαν το 36%, έρχεται να προστεθεί σε 6 ακόμη εκλογικές ήττες που έχει δεχτεί εντός του 2011.
Σίγουρη επίσης, εκ παραδόσεως, θεωρείται και η ήττα του στις εκλογές που θα γίνουν στο κρατίδιο του Βερολίνου στις 18 Σεπτέμβρη.

Η αποστροφή των ψηφοφόρων προς το κόμμα της Μέρκελ εκφράζει σε εκλογικό επίπεδο τις επιθέσεις που δέχεται η κυβέρνηση ακόμη κι από τον ίδιο τον κυβερνητικό συνασπισμό με αφορμή τις αποφάσεις της ευρωζώνης στις 21 Ιουλίου και ειδικότερα τη συγκατάθεσή της στο δεύτερο δάνειο που εγκρίθηκε για την Ελλάδα και την διεύρυνση των ορίων δράσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Η κρίσιμη συζήτηση και ψηφοφορία στη Βουλή αναμένεται για τις 29 Σεπτέμβρη. Παρότι η έγκριση μπορεί να θεωρείται δεδομένη, εξ ίσου δεδομένοι πρέπει να θεωρούνται και οι αυστηροί όροι που θα τεθούν στην κυβέρνηση σε περίπτωση που χρειαστεί και στο μέλλον να συμφωνήσει για επιπλέον μέτρα «διάσωσης», όπως κατ’ ευφημισμό χαρακτηρίζονται οι επιχειρήσεις διάσωσης των περιφερειακών κρατών που επί της ουσίας ήταν επιχειρήσεις διάσωσης των τραπεζών.

Τράπεζες οι κερδισμένοι

Προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού αξίζει να ανοίξουμε μια παρένθεση για να φανεί ποιός είναι αυτός που κέρδισε με αφορμή τα μέτρα «διάσωσης» της Ελλάδας, που με την πάροδο του χρόνου δεν αποδεικνύονται μόνο αναποτελεσματικά αλλά και ιδιαίτερα μεροληπτικά. Γράφτηκε
για παράδειγμα στη μεγάλης απήχησης στήλη Lex Column των Financial Times στις 26 Αυγούστου με αφορμή τη συζήτηση για τις εμπράγματες εγγυήσεις: «Το δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας ύψους 109 δις. ευρώ στην πραγματικότητα ακυρώθηκε από τα πρώτα του βήματα. Η διαμάχη μεταξύ της Φινλανδίας και των άλλων χωρών της ευρωζώνης σε σχέση με τη συμφωνία για τις εγγυήσεις με την Αθήνα είναι η τελευταία αποτυχία. Το πακέτο έχει ήδη υπονομευθεί από την περιορισμένη έκταση της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, ενώ η Ελλάδα στενάζει κάτω από το βάρος των δημοσιονομικών της στόχων. Ακόμη κι αν η διαμάχη με την Φινλανδία επιλυθεί η συμφωνία δεν θα αποτρέψει τη χρεοκοπία της Ελλάδας: τα διετή ελληνικά ομόλογα
τώρα διαπραγματεύονται στο 46%. Το πακέτο διάσωσης έχει ένα πολύ ανώτερο ελάττωμα – σχεδιάστηκε περισσότερο για να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες να συντηρήσουν τον μύθο ότι η έκθεσή τους στην Ελλάδα ήταν ασφαλής, παρά για να προσφέρει ανακούφιση στην Ελλάδα». Διάσωση των τραπεζών και όχι της Ελλάδας ψήφισαν επομένως οι ηγέτες της ευρωζώνης στις 21 Ιούλη.

Κατ’ εντολή των πιστωτών η 21η Ιούλη 

Τον επιζήμιο για τα ελληνικά συμφέροντα και όχι σωτήριο χαρακτήρα των σχετικών αποφάσεων υπογράμμισε και ένα πιο πρόσφατο δημοσίευμα των New York Times, με ημερομηνία 2 Σεπτέμβρη 2011. Άρχιζε δε με τα εξής: «Σε καμιά τράπεζα δεν αρέσει να υφίσταται ζημιές, ειδικά αυτές στην
Ευρώπη που ήδη μετρούν ζημιές από ένα τοξικό μίγμα ανεπαρκών κεφαλαίων, προβλημάτων χρηματοδότησης και ισχνών δανείων. Σε ό,τι αφορά όμως την περίπτωση της δεύτερης διάσωσης της Ελλάδας, αυτής που υποτίθεται ότι θα κάνει τους ιδιώτες επενδυτές και τους φορολογούμενους να υποστούν απώλειες, οι μεγαλύτερες τράπεζες στην Ευρώπη τώρα αρχίζουν να πιάνουν το νόημα. Κι αυτό επειδή η πρώτη μείζονος σημασίας αναδιάρθρωση ομολόγων στο πλαίσιο της κακοφορμισμένης κρίσης χρέους της Ευρώπης φαίνεται να είναι μια καλύτερη συμφωνία για τις τράπεζες
παρά για την Ελλάδα»!

Η αμερικανική εφημερίδα συνεχίζει να εκπλήσσει παρουσιάζοντας τον τρόπο με τον οποίο η υπό εξέλιξη αναδιάρθρωση θα λειτουργήσει σε βάρος του ελληνικού δημοσίου και προς όφελος των πιστωτών μας: «Άνω του 90% του ελληνικού χρέους διέπεται από την ελληνική νομοθεσία. Αυτό, υποστηρίζουν ειδικοί νομικοί, δίνει στην κυβέρνηση την ευελιξία, αν το επιλέξει, να μεταβάλει τα συμβόλαια των ομολόγων και να διασφαλίσει μια περισσότερο επωφελής συμφωνία αναδιάρθρωσης, παρά τις αντιρρήσεις των ξένων πιστωτών της. Η κυβέρνηση, για παράδειγμα, θα μπορούσε να περάσει ένα νόμο που
θα της επέτρεπε να προχωρήσει μια συμφωνία αναδιάρθρωσης με την υποστήριξη μιας απλής πλειοψηφίας του 51% των πιστωτών, αντίθετα με το ποσοστό της τάξης του 75% που απαιτούν τα περισσότερα διεθνή συμβόλαια. Ακόμη πιο δραστικά, θα μπορούσε απλώς να αρνηθεί να πληρώσει και να αφήσει τους πιστωτές να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν ζητώντας αποζημιώσεις από τα ελληνικά δικαστήρια. Ειδικοί επί του χρέους έχουν υποστηρίξει επί μακρόν ότι αυτή η ιδιαίτερη νομική πλευρά αντιπροσώπευε ένα άνευ προηγουμένου διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα που προσπαθεί να περιορίσει το τεράστιο χρέος της. Ωστόσο, αν προχωρήσει η ανταλλαγή τα παλιά ομόλογα θα ανταλλαχθούν με νέα που θα διέπονται από τη διεθνή νομοθεσία. Αυτό θα γείρει τη ζυγαριά των διαπραγματεύσεων προς όφελος των διεθνών πιστωτών της Ελλάδας»!

Δε νομίζουμε ότι μπορεί να βρεθεί πιο τρανταχτή απόδειξη για το ποιος ωφελήθηκε από τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου. Χωρίς αμφιβολία οι μεγάλοι κερδισμένοι ήταν διεθνείς πιστωτές – με πρώτους και καλύτερους τους γερμανούς τραπεζίτες – και όχι ο ελληνικός λαός. (Κι αυτή η απόφαση να τονιστεί ψηφίσθηκε με τη συναίνεση της κυβέρνησης του Παπανδρέου, που έκρυψε από τον ελληνικό λαό όλες αυτές τις θεμελιώδους σημασίας πλευρές, παρουσιάζοντας τη συμφωνία ως επίτευγμα!) Παρόλα αυτά η πολιτική ελίτ της Γερμανίας στο πλαίσιο του εθνικιστικού της παροξυσμού εξακολουθεί να
υποστηρίζει ότι η Γερμανία είναι ο μεγάλος χαμένος των «συμφωνιών διάσωσης». Και γι’ αυτό το λόγο ζητά αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών, ακόμη και έξοδο της Γερμανίας από την ευρωζώνη.

Γερμανικά σχέδια

Ειδικότερα, όπως αποκάλυψε η γερμανική εφημερίδα Bild την Παρασκευή 2 Σεπτέμβρη, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, (που πιο συχνά εμφανίζεται στο ρόλο του «καλού», ως φωνή της μετριοπάθειας) υποστήριξε κατά τη διάρκεια κλειστής συνεδρίασης των επικεφαλής των δύο δεξιών κομμάτων (CDU και CSU) την ανάγκη μιας νέας συνθήκης που θα διέπει την λειτουργία της ΕΕ. Στον πυρήνα της θα βρίσκεται η αφαίρεση αρμοδιοτήτων από τα κράτη – μέλη σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική και η εκχώρησή τους στις Βρυξέλλες. Πρόκειται για την παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, που έχει υποστηρίξει πολλές φορές στο παρελθόν.

Τα σχέδια των «κακών» είναι ακόμη πιο ακραία φθάνοντας στην πρόταση αποχώρησής της Γερμανίας και των δορυφόρων της από την ευρωζώνη. Έγραφε χαρακτηριστικά στους Financial Times στις 30 Αυγούστου ο Χανς Όλαφ Χένκελ, πρώην επικεφαλής του γερμανικού ΣΕΒ: «Καθώς ήμουν από τους πρώτους υποστηρικτές του ευρώ σκέφτομαι τώρα πως η προσδοκία μου ήταν το μεγαλύτερο επαγγελματικό λάθος που έχω κάνει. Έχω όμως μια λύση
απέναντι στην κλιμακούμενη κρίση. Η Αυστρία, η Φινλανδία, η Γερμανία και η Ολλανδία να εγκαταλείψουν την ευρωζώνη και να δημιουργήσουν ένα νέο νόμισμα αφήνοντας το ευρώ εκεί που είναι». Ο γερμανός βιομήχανος μάλιστα, που συμμετέχει στην ομάδα των 50 περίπου επιχειρηματιών οι οποίοι έχουν
προσφύγει  στο Συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας ενάντια στο σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας, προτείνει το νέο
νόμισμα να μην αποκαλείται «γερμανικό μάρκο». Αφού κατ’ ουσία τέτοιο θα είναι, γιατί να φαίνεται κιόλας;

Από θύμα, θύτης η Ελλάδα

Όλες αυτές οι προτάσεις (από την αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών μέχρι τη διάσπαση της ευρωζώνης) που συντείνουν στον ριζικό ανασχεδιασμό του ευρωπαϊκού χάρτη, αλλάζουν τα δεδομένα για τις περιφερειακές χώρες και πολύ περισσότερο για την Ελλάδα, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πυρός καθώς χαρακτηρίζεται θύτης της δημοσιονομικής κρίσης, ενώ είναι θύμα. Το ερώτημα εντοπίζεται στο ποιά πρέπει να είναι η στάση
της Ελλάδας, με κριτήριο τα δικά της οικονομικά συμφέροντα…

Alpha – Εurobank: Αβέβαιος, αλλά ματωμένος γάμος (Πριν, 4.9.11)

Τι περίεργα πράγματα! Μισό δισ. ευρώ αναμένεται να δώσουν οι Άραβες στο νέο όμιλο που θα δημιουργηθεί από την συγχώνευση της Alpha Bank με την Eurobank και δεν έκαναν τον κόπο να παραστούν έστω σε μία συνέντευξη Τύπου, έστω σε μία δεξίωση! Το βιογραφικό του πρίγκιπα σεΐχη Χαμάντ Μπιν Χαλίφα που εκπροσωπεί την οικογένεια (ο οποίος άμα τη επιστροφή του από την βρετανική στρατιωτική ακαδημία όπου πήγε να σπουδάσει έκανε πρακτική, ανατρέποντας τον πατέρα του!) είναι εμφανώς περίλαμπρο μην αφήνοντας καμία υπόνοια για τη σοβαρότητα και τον στρατηγικό χαρακτήρα του ντιλ. Παρόλα αυτά όμως ούτε μία κελεμπία, ούτε ένα σαρίκι να μην περάσει από τις οθόνες μας;

Ας σταθούμε όμως στα ίδια τα γεγονότα της συγχώνευσης των δύο τραπεζών που υπόσχεται να δώσει το έναυσμα για μια σειρά αλλεπάλληλων πράξεων συγκέντρωσης που ως στόχο θα έχουν την ισχυροποίηση του τραπεζικού τομέα. Η συγχώνευση της Alpha με την Eurobank ανακοινώθηκε τη Δευτέρα 29 Αυγούστου άρον – άρον υπό το βάρος των τρομερών πιέσεων που δέχονταν οι τιμές των μετοχών και ιδιαίτερα αυτές των τραπεζών μια  εβδομάδα πριν, εκείνη που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 26 Αυγούστου. Αποτέλεσμα του μεγάλου εκείνου ξεφορτώματος ήταν η τιμή της Eurobank να φθάσει τα 1,73 ευρώ (από 2,22 ευρώ που είχε κλείσει μια εβδομάδα πριν) και της Alpha Bank στα 1,90 ευρώ (από 2,58). Η συγχώνευση δηλαδή επιχείρησε να θέσει ένα ανάχωμα στις παρατεταμένες υποτιμητικές πιέσεις.

Κυρίως όμως η συγχώνευση της Eurobank με την Alpha Bank προσπάθησε να αποτρέψει τα ζοφερά σενάρια που ήδη διακρίνονται για το μέλλον των ελληνικών τραπεζών. Σημείο αφετηρίας τους (στην τελευταία έστω κούρσα) αποτελεί η συμμετοχή τους στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, στο πλαίσιο των αποφάσεων των ηγετών της ευρωζώνης της 21ης Ιουλίου. Οι ζημιές που θα καταγράψουν όλες οι ελληνικές τράπεζες από την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα και εκτιμώντας κατ’ ελάχιστον στα 5 δισ. ευρώ έχει προβλεφθεί από το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο να καλυφθούν από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Αναμένεται δηλαδή η Τρόικα μαζί με το ελληνικό δημόσιο να καλύψουν τα κενά που θα δημιουργηθούν στους ισολογισμούς των τραπεζών με χρηματοδοτικές ενισχύσεις. Όπως έκαναν όλα αυτά τα χρόνια, αρχής γενομένης από τα 28 δισ. ευρώ που έδωσε το υπουργείο Οικονομικών, επί Γ. Αλογοσκούφη, στις τράπεζες. Με μια τεράστια όμως διαφορά. Όλα αυτά τα χρόνια για τα 108 δισ. που έδωσε συνολικά το ελληνικό δημόσιο στις τράπεζες έπαιρνε ως αντίτιμο προνομιούχες μετοχές, που ως χαρακτηριστικό τους είχαν σταθερές  αποδόσεις (τις οποίες όμως ουδέποτε έχει εισπράξει το ελληνικό δημόσιο) ως αντιστάθμισμα για την έλλειψη δικαιώματος ψήφου στη διοίκηση. Τώρα όμως τα πράγματα αλλάζουν. Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο αναφέρει ρητά ότι το δημόσιο μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα αναλάβει μεν την αναπλήρωση κεφαλαίου των τραπεζών που θα συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, ως αντάλλαγμα όμως θα πάρει κοινές μετοχές, που έχουν δικαίωμα ψήφου στη διοίκηση! Κατά συνέπεια θα ανατραπούν μονομιάς όλες οι ισορροπίες στην διοίκηση κάθε τράπεζας.

Ο όρος της συμμετοχής στη διοίκηση έκανε να ηχήσουν στη διαπασών οι συναγερμοί όχι επειδή οι έλληνες τραπεζίτες φοβούνται την κρατικοποίηση των ευαγών ιδρυμάτων τους. Ξέρουν πολύ καλά ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υφίσταται επειδή, εξαιρουμένης της Αριστεράς, όλα τα υπόλοιπα κόμματα είναι εντεταλμένοι υπάλληλοί τους, επομένως ουδέποτε θα αποφάσιζαν ερήμην των τραπεζιτών ή πολύ περισσότερο κάτι που θα έβλαπτε τα συμφέροντά τους . Εντολές των τραπεζών εκτελούν, με την οικονομική πολιτική τους, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και Ντόρα. Το πλήρως ελεγχόμενο από τους τραπεζίτες ελληνικό δημόσιο όμως θα έχει υπό την κατοχή του τις κοινές μετοχές για δύο το πολύ χρόνια. Στο πρωτότυπο κείμενο του Μεσοπρόθεσμου που υπέγραψε η κυβέρνηση με την Τρόικα (κι όχι στον εφαρμοστικό νόμο που ψηφίστηκε στη Βουλή) υπάρχει σαφής αναφορά. Οπότε, το ερώτημα που πλανιέται πάνω από τα κεφάλια τους είναι, τι θα γίνει μετά… Με την πάροδο δηλαδή των δύο χρόνων, που θα πάνε οι μετοχές τους και κατά συνέπεια η ιδιοκτησία των τραπεζών τους; Κι ο κίνδυνος είναι σαφής: Δεδομένου ότι τα χειρότερα σενάρια είναι που θα επιβεβαιωθούν μέχρι τότε κι η Ελλάδα θα βρίσκεται διασωληνωμένη στην εντατική της «συντεταγμένης χρεοκοπίας», όπως αποφασίστηκε κατ’ απαίτηση της Γερμανίας στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 24 Μάρτη, ο φόβος των τραπεζιτών είναι πως η ιδιοκτησία τους θα περάσει σε ξένα χέρια. Μαζί με τον δημόσιο πλούτο και τις ΔΕΚΟ. Αυτό ακριβώς το σενάριο θέλησαν να αποτρέψουν με την εξαγγελία της συγχώνευσης Alpha και Eurobank.

Απέτυχαν όμως και μάλιστα οικτρά. Μάρτυρας, η ανέλπιστα γρήγορη επιστροφή στην κανονικότητα της μιζέριας και της απαξίωσης. Η άνοδος της τιμής των δύο μετοχών στα απόνερα της εξαγγελίας κράτησε μόλις τρεις μέρες. Και προχθές, Παρασκευή 2 Σεπτέμβρη, η τιμή της τράπεζας του Λάτση έκλεισε τελικά ακόμη πιο χαμηλά, στα 1,41 ευρώ, σε σχέση με την τιμή που είχε την προηγούμενη Παρασκευή, (1,73 ευρώ). Χάθηκαν έτσι, όσα κέρδη καταγράφηκαν, και η τιμή της μετοχής συνεχίζει την καθοδική της πορεία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα. Την ίδια τύχη είχε επίσης και η τιμή της Alpha που προχθές έκλεισε στα 1,96 ευρώ (από 1,90 μια εβδομάδα πριν) χωρίς όμως να πέσει πιο χαμηλά από κει που βρισκόταν πριν την εξαγγελία του… φοβερού και τρομερού σχεδίου συγχώνευσης. Το ερώτημα επομένως είναι τι παραπάνω ξέρουν όσοι τιμώρησαν τις δύο μετοχές και ιδίως αυτή της Eurobank.

Αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι πρόκειται για γίγαντες με πήλινα πόδια. Πίσω από τις μεγαλοστομίες για «σημαντική παρουσία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη με συνολικό δίκτυο 1.300 και πλέον καταστημάτων σε οκτώ χώρες» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα που κοσμούσαν την επίσημη ανακοίνωση, αυτό που κρατάει ζωντανές και τις δύο τράπεζες αλλά περισσότερο αυτή του Λάτση είναι το ζεστό κρατικό χρήμα. Με βάση πρόσφατα στοιχεία η τράπεζα έχει αξιοποιήσει 7,8 δισ. ευρώ κρατικών εγγυήσεων, χώρια τα ειδικά ομόλογα που έχει λάβει από το δημόσιο για να ανοίξει τους κρουνούς του δανεισμού σε επιχειρήσεις και ιδιώτες. Αξίζει να αναφέρουμε, χάριν συγκρίσεως, ότι προχθές Παρασκευή η συνολική κεφαλαιοποίησή της (ως αποτέλεσμα του αριθμού των μετοχών επί την αξία κάθε μίας) ήταν μόνο 785 εκ. ευρώ. Σχεδόν το 10% των χρημάτων που έχει λάβει από το δημόσιο! Η κατάσταση στην Alpha Bank δεν είναι και πολύ καλύτερη. Το πρώτο ζητούμενο επομένως από την συμφωνία ήταν να γεμίσουν οι μαύρες τρύπες των ισολογισμών που απειλούν την βιωσιμότητά τους. Αυτές οι μαύρες τρύπες απειλούν να λάβουν απειλητικές διαστάσεις όταν θα ολοκληρωθούν οι έλεγχοι της εταιρείας Blackrock που προσελήφθη κατ΄εντολήν της Τρόικας με αποκλειστικό σκοπό να ελέγξει ένα προς ένα τα δάνεια κάθε τράπεζας αποτυπώνοντας με τον πιο κοντινό προς την πραγματικότητα τρόπο την αληθινή κατάσταση κάθε τράπεζας. Περιττό να πούμε ότι το ερώτημα είναι πόσους σκελετούς θα ανακαλύψουν στα ντουλάπια των τραπεζών κι όχι αν θα βρουν κάτι μεμπτό…

Αυτή η προοπτική επιταχύνει τα σενάρια εξαγορών και συγχωνεύσεων που αφορούν πολλές ακόμη τράπεζες. Ένα βασικό σενάριο που κυκλοφορεί γαι παράδειγμα θέλει την Εθνική, την Αγροτική και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο να προχωρούν σε ένα γάμο του αιώνα, με την πρώτη να συμβάλει με τα Βαλκάνια, τη δεύτερη με την γη και την τρίτη τράπεζα με το ρευστό, που όλα μαζί φυσικά θα πάνε στους Αμερικανούς, καθότι η Citigroup είναι που ελέγχει αυτή τη στιγμή ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο, πακέτο μετοχών της Εθνικής Τράπεζας. Σε αυτό το πλαίσιο αυξημένης αβεβαιότητας η κίνηση Alpha – Eurobank ήταν αμυντική και όχι επιθετική κίνηση όπως εμφανίστηκε. Κυρίως όμως είναι μια αβέβαιη κίνηση που δεν έχει ακόμη κριθεί, καθώς μένουν πολύ πιο σοβαροί παράγοντες, από τη συμφωνία των μάνατζερ, να κρίνουν την τύχη του εγχειρήματος.

Από την άλλη μεριά αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η συγχώνευση των δύο τραπεζών δεν θα σημάνει τίποτε θετικό για την οικονομία ενώ για τους εργαζόμενους θα επιφέρει μόνο αρνητικές συνέπειες. Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση δεν υπήρχε ούτε μία λέξη που να αφορά κάποια δέσμευση της νέας τράπεζας για παροχή ρευστότητας στην λεγόμενη πραγματική οικονομία. Έλειπε επίσης κάθε δέσμευση για διατήρηση των θέσεων εργασίας. Στην πραγματικότητα θα μειωθούν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μεγάλο μέρος από τις “συνέργειες λειτουργικού κόστους ύψους 270 εκ. ευρώ από τη συνένωση των δραστηριοτήτων των τραπεζών στην Ελλάδα” που αναφέρει η επίσημη ανακοίνωση θα προέλθει από το κλείσιμο καταστημάτων που βρίσκονται στους ίδιους δρόμους και την απόλυση πολλών τραπεζοϋπαλλήλων. Ματωμένος λοιπόν ο γάμος παρά το άδηλο μέλλον του και τα πολλά ερωτηματικά που συνοδεύουν τις σκοπιμότητες των δύο μερών.

Μπανανία του Τέταρτου Ράιχ η Ελλάδα (Επίκαιρα, 1 Σεπτέμβρη 2011)

Ρεσιτάλ θράσους έδωσε ο υφυπουργός Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ, Στέφαν Καπφέρερ, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα. «Αρχίζουμε επενδυτική επίθεση στην Ελλάδα» δήλωσε παρουσία των εκπροσώπων των μέσων ενημέρωσης, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον υπουργό Ανάπτυξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Καλά, δεν του έχει πει κανείς ότι οι πατεράδες και οι παππούδες των σημερινών Γερμανών αφού εξέλεξαν με συντριπτική πλειοψηφία τον Χίτλερ επιτέθηκαν κι αυτοί στην Ελλάδα, συμμετέχοντας με αυταπάρνηση στις χιτλερικές ορδές και οδηγώντας στο θάνατο μέσα σε τέσσερα χρόνια περισσότερους από 300.000 Έλληνες; Δεν του έχουν πει ότι η Γερμανία, ως αρχέτυπο κράτους – μπαταχτζή που δεν σέβεται τις διεθνείς υποχρεώσεις του, ακόμη δεν έχει ξοφλήσει όσα οφείλει στην Ελλάδα από εκείνη την επίθεση που μόνο σε ό,τι αφορά τις πολεμικές αποζημιώσεις ανέρχονται στα 162 δις. ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι;

Η προσβολή του υφυπουργού Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ πέρασε ασχολίαστη κατά ένα μέρος λόγω της έκπληξης που προκάλεσαν τα επενδυτικά σχέδια που εκτέθηκαν. Συγκεκριμένα, όπως ανακοινώθηκε, η Γερμανία σκοπεύει να επενδύσει σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με στόχο να εισάγει το παραγόμενο ρεύμα στην Γερμανία, και επίσης στους τομείς του τουρισμού, των τροφίμων των υποδομών και της διαχείρισης απορριμμάτων. Τα καλά νέα τελειώνουν κάπου εδώ… Γιατί, οι όροι που απαίτησαν οι κυρίαρχοι της Ευρώπης καθιστούν ακόμη κι αυτές τις επενδύσεις δηλητηριασμένο μήλο, πηγή δεινών και όχι ευημερίας για την ελληνική κοινωνία.

Ειδικότερα, ο γερμανός υφυπουργός ζήτησε την δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών στις οποίες δεν θα εφαρμόζεται το εθνικό δίκαιο σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις, τους μισθούς και τη φορολογία, ούτε οι συνηθισμένες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Αντίθετα θα ισχύει ένα ειδικό καθεστώς που θα έχει εκ των προτέρων συμφωνηθεί μεταξύ γερμανικής και ελληνικής κυβέρνησης που ως δύο… ισότιμα μέρη, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, θα καθίσουν στο τραπέζι, θα συζητήσουν και θα καταλήξουν. Οι Γερμανοί επί της ουσίας ζητούν η Ελλάδα να μετατραπεί σε «μακιλαδόρας» όπως ονομάζονται οι ζώνες που δημιουργήθηκαν στην Κεντρική Αμερική και κυρίως στο Μεξικό, μετά την εφαρμογή της Βορειοαμερικανικής Ζώνης Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA), όπου επιχειρήσεις των ΗΠΑ επένδυαν στο πλαίσιο ενός ειδικού νεοαποικιακού καθεστώτος, που ελάχιστα απείχε από συνθήκες σκλαβιάς. Ανάλογες ειδικές οικονομικές ζώνες υπάρχουν και στα παράλια της Κίνας προς όφελος των δυτικών πολυεθνικών.

Το αίτημα των Γερμανών (που θα συζητηθεί επίσημα κι ενδεχομένως θα συμφωνηθεί κατά την επίσκεψη στην Αθήνα του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Φ. Ρέσλερ, ο οποίος θα συνοδεύεται από 100 ακόμη επιχειρηματίες) ελάχιστα έχει να προσφέρει στην Ελλάδα. Οι μόνοι ωφελημένοι από μια τέτοια εξέλιξη θα είναι οι Γερμανοί. Αρχικά σε ό,τι αφορά το επιχείρημα της αποφυγής της γραφειοκρατίας, το επίμαχο θέμα εδώ δεν είναι οι πράγματι χρονοβόρες διαδικασίες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Το αγκάθι βρίσκεται στις περιβαλλοντικές προδιαγραφές ή τους αυστηρούς όρους που θέτουν για παράδειγμα οι αρχαιολογικές υπηρεσίες. Αυτές τις δεσμεύσεις είναι που θέλουν να προσπεράσουν οι Γερμανοί επιχειρηματίες τις οποίες ωστόσο τηρούν στο ακέραιο όταν είναι στη χώρα τους…

Οι πιο αρνητικές επιπτώσεις όμως θα επέλθουν στο επίπεδο των δημοσίων εσόδων και της κοινωνικής ωφέλειας. Ειδικότερα, το αίτημά τους για ειδικό φορολογικό καθεστώς υπονοεί ευθέως ότι θέλουν να πληρώνουν χαμηλότερο φόρο στο ελληνικό δημόσιο, απ’ ότι πληρώνουν οι υπόλοιπες επιχειρήσεις, που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, ελληνικές και ξένες. Έτσι όμως αποκαλύπτεται η υποκρισία τους. Γιατί, αποδεικνύεται πως δηλώσεις όπως αυτή που έκανε ο Στέφαν Κάπφερερ στο Βήμα της Κυριακής, στο πλαίσιο συνέντευξής του «η ουσιαστική πρόθεση των γερμανικών εταιρειών να επενδύσουν στην Ελλάδα συνιστά μια σημαντική συνεισφορά για να αντιστραφεί η τρέχουσα οικονομική αρνητική τάση και να βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση της χώρας» αποτελούν πομφόλυγες και ανέξοδες μεγαλοστομίες. Αν ήθελαν οι Γερμανοί να συμβάλουν στην ανόρθωση των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας θα πλήρωναν τον φόρο που αντιστοιχεί και δεν θα ζήταγαν εξαιρέσεις. Άλλωστε, είναι τόσο χαμηλός αυτός ο φόρος συγκρινόμενος με ότι ισχύει στην υπόλοιπη ΕΕ, που το αίτημα τους είναι αδικαιολόγητο και προκλητικό. Απορρέει αποκλειστικά και μόνο από τη θέση ηγεμονικής ισχύος που απολαμβάνουν στην ΕΕ, συντρίβοντας τα άλλα ασθενέστερα κράτη μέλη. Ενδεικτικά, με βάση πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Taxation trends in the European Union, Main results, 2010 edition) ο μέσος φόρος κεφαλαίου στην Ελλάδα το 2006 ανερχόταν στο 15,8%, όταν στη Γερμανία ήταν 23,4%, στην ΕΕ ήταν 25,4% και στην ευρωζώνη 26,9%… Αν ζητούν να πληρώσουν ακόμη λιγότερα κι απ’ αυτά, τότε από που θα προκύψουν νέοι πόροι για τα κρατικά ταμεία; Από τον αυξημένο ΦΠΑ στο σουβλάκι;

Αρνητικά θα λειτουργήσουν οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θέλει να επιβάλει το Τέταρτο Ράιχ και στο επίπεδο των κοινωνικών δικαιωμάτων. Ήδη, να τονίσουμε, η επιβολή του Μνημονίου έχει οδηγήσει τις εργασιακές σχέσεις σε επίπεδα ελαστικότητας που δεν έχουν προηγούμενο και τους μισθούς στο ναδίρ. Έκθεση του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας, που δημοσιεύθηκε πριν μια εβδομάδα, υπογραμμίζει την σαρωτική επέκταση της ελαστικής, μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης σε βάρος της μόνιμης εργασίας. Ενώ, έκθεση της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, Γιούροστατ, με ημερομηνία 16 Μαρτίου 2011, τόνιζε πως το τελευταίο τρίμηνο του 2010, το αρνητικό ρεκόρ στη γενική αύξηση του ωριαίου κόστους εργασίας σε επίπεδο ευρωζώνης κατά 1,6% κρατούσε η Ελλάδα όπου το κόστος μειώθηκε κατά 6,5%! Οι Γερμανοί θέλουν οι μισθοί να μειωθούν ακόμη πιο χαμηλά! Οι θέσεις εργασίας όμως που θα δημιουργηθούν θα είναι κακοπληρωμένες και ευκαιριακές που θα οξύνουν και δεν θα επιλύουν το κοινωνικό ζήτημα που προκάλεσε η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ και τα εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας που επιβλήθηκαν.

Ερωτηματικά δημιουργούν επίσης και οι συζητήσεις για την χρηματοδότηση των γερμανικών επενδύσεων, καθώς εξετάζεται η άντληση πόρων από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Έτσι όμως φαίνεται πως οι Γερμανοί θα κάνουν… κηδεία με ξένα κόλλυβα. Αν πρόκειται να αφαιμάξουν τα κοινοτικά ταμεία, οικειοποιούμενοι πόρους που ανήκουν στις ελληνικές επιχειρήσεις, τότε ποιό θα είναι το όφελος; Πόσα θα είναι χρήματα που θα εισρεύσουν από τις επενδύσεις και ποιά θα είναι τα άμεσα οικονομικά οφέλη;

Κατόπιν όλων αυτών το ερώτημα που προκύπτει σχετίζεται με το ποιά θα είναι το πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα, από τα συγκεκριμένα μεγαλεπήβολα πλάνα, τα οποία οφείλει να έχει κάθε ξένη επένδυση για να μπορεί να χαρακτηριστεί αμοιβαία επωφελής, τόσο για τον επενδυτή όσο και για τη χώρα υποδοχής; Το συγκεκριμένο σχέδιο αντίθετα, όπως όλα δείχνουν, θα καταδικάσει την Ελλάδα να γίνει η μπανανία της Γερμανίας και της Ευρώπης, μια πίσω αυλή, ένα παλιομοδίτικο, ούτε καν μεταμοντέρνο, προτεκτοράτο.

Τέλος, ακόμη και η συζήτηση αυτών των σχεδίων δείχνει πόσο υποκριτική είναι η φιλολογία για την φορολογική εναρμόνιση και την απομόνωση, ακόμη και την τιμωρία, όσων χωρών εντός της ΕΕ ενθαρρύνουν το φορολογικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό ντάμπινγκ. Κουβέντα να γίνεται… Η πραγματικότητα είναι πως η ίδια η Γερμανία, με την ανοχή της ΕΕ, δυναμιτίζει τις παραδόσεις και τα θεμέλια του ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας, δημιουργώντας στο εσωτερικό της Ευρώπης ζώνες τριτοκοσμικής υπερεκμετάλλευσης.