Home » 2011 » August

Monthly Archives: August 2011

Πανεπιστήμια Νταχάου με λογότυπα χορηγών (Πριν, 28 Αυγούστου 2011)

Οξύνει τους ταξικούς φραγμούς ο νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ

Μόνο καταμεσής του Αυγούστου μπορούσε να περάσει ο νόμος – έκτρωμα  που ψήφισε στη Βουλή ο νεοφιλελεύθερος συρφετός ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Ακροδεξιάς και Ντόρας! Πρόκειται για ένα σκοταδιστικό νόμο που συνταιριάζει τις πιο αντιδημοκρατικές, αυταρχικές παραδόσεις του παρελθόντος με την πλήρη υποταγή στην αγορά που θα αποφασίζει στο εξής για την χρηματοδότηση κι επομένως για την ίδια την ύπαρξη τμημάτων και σχολών.

Ο νέος νόμος πλαίσιο πάνω απ’ όλα όμως οξύνει σε πρωτοφανές επίπεδο για τις τελευταίες δεκαετίες τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Πετάει έξω τα παιδιά της εργατικής τάξης από την τριτοβάθμια εκπαίδευση με πολλούς τρόπους. Αρχικά με τους χρονικούς περιορισμούς που θέτει στη φοίτηση. Στη συνέχεια με την καθιέρωση διδάκτρων στον δεύτερο και τρίτο κύκλο σπουδών. Και τέλος μέσω του περιορισμού της δημόσιας χρηματοδότησης που θα θέσει υπό αίρεση τις δαπάνες φοιτητικής μέριμνας και ακόμη την ύπαρξη πολλών σχολών. Ήδη, από Σεπτέμβρη αναμένονται σαρωτικές συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων που ως ζητούμενο θα έχουν την άμεση μείωση των δαπανών και αποτέλεσμα την στέρηση του δικαιώματος στην παιδεία χιλιάδων νέων παιδιών από τα πιο φτωχά στρώματα.

Ο νόμος της Διαμαντοπούλου καταφέρνει επίσης την φαλκίδευση του δημόσιου χαρακτήρα των σχολών και κατ’ επέκταση της δημόσιας παιδείας αναγκάζοντας τις σχολές να αναζητήσουν χορηγούς από τον ιδιωτικό τομέα. Τα προγράμματα σπουδών και τα ίδια τα μαθήματα κατ’ επέκταση θα αναπροσαρμοστούν έτσι ώστε να είναι συμβατά με τις ανάγκες της αγοράς και δη συγκεκριμένων επιχειρήσεων που μπορεί να αποτελέσουν δυνητικούς χρηματοδότες. Για εκείνα δε τα τμήματα που το περιεχόμενο των μαθημάτων τους δεν εφάπτεται με τις ανάγκες της ιδιωτικής οικονομίας και δεν πρόκειται ποτέ να έχουν την… τιμή να καθιερώσουν οι χορηγοί «επώνυμες έδρες» όπως προβλέπεται στο νόμο, αυτό που τα περιμένει είναι παρακμή και στο τέλος, κλείσιμο! Για να επιτευχθεί δε ο αναπροσανατολισμός των σχολών στην κατεύθυνση της πλήρους υπαγωγής τους στη ιδιωτική οικονομία καθιερώνεται το Συμβούλιο του Ιδρύματος στο οποίο αναθέτονται όλες οι διοικητικές και ελεγκτικές αρμοδιότητες, πλην των ακαδημαϊκών, όπου τα 6 από τα 15 μέλη του (ως προς το παρόν) δεν θα προέρχονται από το εσωτερικό του Ιδρύματος.

Η επέλαση των ιδιωτών παρασέρνει και τις τελευταίες δημοκρατικές κατακτήσεις που είχαν απομείνει, όπως για παράδειγμα το (κουτσουρεμένο μετά το νόμο Γιαννάκου) άσυλο, που πλέον καταργείται οριστικά, προς δόξαν της καταστολής που ανεμπόδιστα πλέον θα διαβαίνει τις πύλες του Πολυτεχνείου, όπως έκανε η χούντα το 1973. Νάτο λοιπόν, επιτέλους, το πολυσυζητημένο τέλος της μεταπολίτευσης! Το αντιδημοκρατικό παραλήρημα του νόμου – πλαίσιο κορυφώνεται με την κατάργηση των παραταξιακών ψηφοδελτίων, που οδηγεί στην παρανομία την πολιτική και κομματική ένταξη(!), και την εξαφάνιση στην πράξη της φοιτητικής συμμετοχής που συνέβαλε στην λογοδοσία και την διαφάνεια!

Μαχητικός και παρατεταμένος αγώνας για να ανατραπεί το έκτρωμα της Διαμαντοπούλου

Το πανεπιστήμιο που επιδιώκουν να δημιουργήσουν ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και Ντόρα σ εαγασρτύ συνεργασία με το ΔΝΤ και την ΕΕ δεν είναι μόνο ταξικό, ιδιωτικό και αυταρχικό είναι ταυτόχρονα και πανεπιστήμιο της αμορφωσιάς και της παπαγαλίας. Η θέσπιση των κύκλων σπουδών και η αντιστοίχιση των μαθημάτων σε πιστωτικές μονάδες (60 κατ’ έτος) αποστεώνει την παρεχόμενη μόρφωση εγκλωβίζοντάς την σε ένα κυνήγι πιστωτικών μονάδων μέχρι να συμπληρωθεί ο μαγικός αριθμός. Και τότε το πτυχίο δεν θα ανταποκρίνεται σε μια βαθιά γνώση του επιστημονικού αντικειμένου αλλά στη τυπική κατάρτιση και την απόκτηση δεξιοτήτων με υψηλή ζήτηση στην αγορά. Βοϊδοσχολές θα κάνουν με λόγα λόγια τα πανεπιστήμια, κατ΄εικόνα και ομοίωση της αθλιότητας του χειμαζόμενου ιδιωτικού τομέα. Εποχή κι αυτοί που βρήκαν να αναγορεύσουν ως πρότυπο την ιδιωτική οικονομία… Κι αυτά, να σημειωθεί, με την σφραγίδα της ΕΕ και των οδηγιών της Μπολώνια.

Βαρύς είναι ο πέλεκυς που θα πέσει και στη λαοθάλασσα των διδασκόντων. Η καθιέρωση τριών αντί για τεσσάρων βαθμίδων καθηγητών και παράλληλα η συνεχής αξιολόγηση τους (κάθε πέντε χρόνια) θα υποβαθμίσει όχι μόνο τα εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματά τους αλλά ταυτόχρονα θα νεκραναστήσει και τον αυταρχισμό της έδρας.

Τα παραπάνω υπογραμμίζουν πως πρόκειται για ένα βαθιά αντιδραστικό και οπισθοδρομικό κατασκεύασμα που επιχειρεί να ανατρέψει εκ βάθρων τον χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με βάση τα λόγια της ίδιας της υπουργού, 18 μήνες προετοιμασίας απαιτήθηκαν για να φτιαχτεί αυτός ο νόμος, στον οποίο δήλωσαν υποταγή όλες οι πτέρυγες της αστικής τάξης μέσα στη Βουλή. Από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μέχρι της Δεξιάς, του ΛΑΟΣ και της Ντόρας, γράφοντας στα παλιότερα των υποδημάτων τους ακόμη και τις συνταγματικές παραβιάσεις που διαπιστώθηκαν με βάση τη γνωμοδότηση του επιστημονικού συμβουλίου της Βουλής. Επάνω δηλαδή στο πιο νεοφιλελεύθερο και αντιδημοκρατικό νόμο για την παιδεία δημιουργήθηκε η πιο σαρωτική συναίνεση που έχει υπάρξει στη Βουλή, λειτουργώντας παράλληλα και ως τροχιοδεικτική βολή για σενάρια κοινοβουλευτικής χούντας που δουλεύονται στο παρασκήνιο προκειμένου να επιβληθεί ο νέος ολοκληρωτισμός. Η ψήφιση του νόμου – πλαίσιο ήταν επομένως σημείο – σταθμός για την αντιδραστική μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος. Το γεγονός όμως ότι αυτός ο νόμος ψηφίσθηκε από τα τέσσερα πέμπτα της Βουλής δεν υπογραμμίζει τη νομιμοποίησή του ούτε εγγυάται την εφαρμογή του! Σημείο αδυναμίας και όχι υπεροχής τους είναι ότι επέβαλαν σε όλους τους βουλευτές – πλην της Αριστεράς – να σηκώσουν τα χέρια τους σαν στρατιωτάκια…

Σε αυτό το πλαίσιο η μάχη για την ανατροπή του, όπως συνέβη για παράδειγμα με το νόμο 815 (που κι αυτός ψηφίστηκε σε θερινό τμήμα της Βουλής το 1978), αναδεικνύεται σε μια από τις κρισιμότερες μάχες του τελευταίου χρονικού διαστήματος, που αφορά όλη την κοινωνία κι όχι μόνο το χώρο της εκπαίδευσης. Τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια που έχουν οριστεί για τις 1 και 8 Σεπτέμβρη μπορούν να αποτελέσουν ένα πρώτο πλήγμα στην κυβέρνηση.

Η συμφωνία με την Φιλανδία ναρκοθετεί το δεύτερο δάνειο (Επίκαιρα, 25.8.11)

Σε ιδανικό πολιτικό αυτόχειρα εξελίσσεται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, Βαγγέλης Βενιζέλος. Μάρτυρας η καταστροφική πρωτοβουλία του να υπογράψει με την Φινλανδία συμφωνία με βάση την οποία, επί της ουσίας, θα της δανείσουμε τα χρήματα που θα συνεισφέρει στο δεύτερο δάνειο που συμφωνήθηκε με βάση τις αποφάσεις των ηγετών της ευρωζώνης την 21η Ιουλίου. Με αυτό τον τρόπο η Φινλανδία δεν αναλαμβάνει κανένα ρίσκο καθώς αν η Ελλάδα της αποπληρώσει το δάνειο τότε θα πάρουμε πίσω την εγγύηση. Αν όχι, τότε η εγγύηση θα παρακρατηθεί. Έτσι όμως η συμφωνία, που εμφανίστηκε από την κυβέρνηση ως σωτηρία για την Ελλάδα – ποιός ξεχνάει τους πανηγυρισμούς του πρωθυπουργού; – τινάζεται στον αέρα! Στην πραγματικότητα μερικώς τουλάχιστον ακυρώνεται! Γιατί το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι που θα βρει η Ελλάδα τα λεφτά τα οποία έταξε στην Φινλανδία ώστε η τελευταία να συμβάλει με το μερίδιο που της αναλογεί στο νέο δάνειο; Δύο είναι οι λύσεις: Ή θα συνάψει καινούργιο δάνειο οπότε θα πρόκειται για ανέκδοτο (να παίρνει δάνειο το οποίο να προσφέρει ως εγγύηση για να αναλάβει στη συνέχεια νέο δάνειο…) ή διαφορετικά, αν δηλαδή δοθεί από τα υπάρχοντα διαθέσιμα, κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα δημιουργηθεί χρηματοδοτικό κενό. Και πως θα καλυφθεί αυτό το κενό; Ερώτημα αναπάντητο πολλώ δε μάλλον αν λάβουμε υπ’ όψη μας τα κενά που ήδη δημιουργεί στη δημοσιονομική διαχείριση η εκτόξευση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού.

Με σφραγίδα ΕΕ οι εγγυήσεις

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα έκανε… θάλασσα. Η συμφωνία με την Φινλανδία ήταν ένα τεράστιο λάθος. Η ευθύνη βέβαια δεν βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο τον αντιπρόεδρο, στον βαθμό που το Ελσίνκι δεν πρόβαλλε αυθαίρετα τις αξιώσεις του για εγγυήσεις, αλλά στη βάση των αποφάσεων της 21ης Ιούλη. Στο τελικό κείμενο των συμπερασμάτων υπήρχε σαφής αναφορά σε εμπράγματες εγγυήσεις (collateral), ειδικότερα στο άρθρο 9. Αναφέρει εκεί το τελικό ανακοινωθέν: «Όπου κρίνεται σκόπιμο, θα τίθεται σε εφαρμογή συμφωνία εγγυήσεων (collateral στο πρωτότυπο) έτσι ώστε να καλύπτεται ο κίνδυνος που ανακύπτει για τα κράτη μέλη της ευρωζώνης από τις εγγυήσεις τους προς το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Για να μην υπάρχει δε η παραμικρή αμφιβολία για τον χαρακτήρα, το περιεχόμενο δηλαδή των εγγυήσεων που υπονοεί ο επίμαχος όρος (collateral), για τον εμπράγματο χαρακτήρα τους με άλλα λόγια, ο ορισμός που δίνεται στο σχετικό λήμμα από το αξιόπιστο λεξικό αγγλο-ελληνικής οικονομικής ορολογίας των Χρυσοβιτσιώτη – Σταυρακόπουλου είναι ο ακόλουθος: «Πρόσθετη ασφάλεια. Πρόσθετη εξασφάλιση για εξόφληση οφειλής ή για εκπλήρωση υποχρέωσης. Παρέχεται, κυρίως, με την ενεχύραση τίτλων ευχερούς κατά κανόνα ρευστοποίησης, αλλά δεν αποκλείονται και ακίνητα. Δεν περιλαμβάνει διασφάλιση με εγγυητές ή με προσωπικές δεσμεύσεις. Τέσσερις κυρίως μορφές χρησιμοποιούνται: εμπορεύματα, διαπραγματεύσιμοι τίτλοι, άυλα στοιχεία και επιχειρησιακά έσοδα»!

Στη βάση αυτού του όρου, η πρόσκληση που απηύθυνε ο εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής επιτροπής, Αμαντέου Αλταφάζ, «προς τις χώρες μέλη της ευρωζώνης να μην μιμηθούν το παράδειγμα της Φινλανδίας αξιώνοντας σκληρούς όρους σε αντάλλαγμα για την δεύτερη συμφωνία δανεισμού της Ελλάδας» στερείται περιεχομένου, είναι απλή ρητορεία. Γιατί, η ίδια η ΕΕ σε πολύ πιο ανώτερο μάλιστα επίπεδο από τις παροτρύνσεις ενός εκπροσώπου Τύπου, έδωσε τη δυνατότητα των εγγυήσεων σε όσα κράτη μέλη το διεκδικήσουν.

Άρα η κυβέρνηση, με την ομόφωνη απόφαση της 21ης Ιουλίου, που χαιρέτησε ως λύση του ελληνικού προβλήματος και την υλοποίηση της οποίας ζητά το συντομότερο δυνατό, έδωσε με κάθε νόμιμο και επίσημο τρόπο το δικαίωμα στο Ελσίνκι και κάθε άλλο κράτος μέλος της ευρωζώνης να απαιτήσει εγγυήσεις. Το γεγονός δε ότι η κυβέρνηση έκανε ό,τι πέρναγε από το χέρι της ώστε όλο αυτό το διάστημα να αποκρύψει από τον ελληνικό λαό τον συγκεκριμένο όρο (την ίδια ώρα που πρόβαλλε όρους οι οποίοι υπήρχαν αρχικά στο προσχέδιο χωρίς όμως να ενσωματωθούν στο τελικό κείμενο όπως για το περίφημο Σχέδιο Μάρσαλ) δεν απέτρεψε το ενδεχόμενο να τον βρει μπροστά της. Όπως κι έγινε!

Φαινόμενο ντόμινο

Από κει και πέρα οι ευθύνες του αντιπροέδρου Β. Βενιζέλου δεν ήταν αμελητέες, στον βαθμό που υποτίμησε το φαινόμενο ντόμινο που θα δημιουργούσε η συμφωνία με την Φινλανδία, την οποία προφανώς υπέγραψε προκειμένου να διευκολύνει την ταχεία και απρόσκοπτη ψήφιση από την φινλανδική βουλή του σχετικού νόμου. Έτσι, πριν καν στεγνώσει το μελάνι στη συμφωνία, τρεις τουλάχιστον χώρες ζήτησαν να ισχύσει και γι’ αυτές ότι συμφωνήθηκε με την Φινλανδία. Συγκεκριμένα, η Αυστρία, η Ολλανδία και η Σλοβακία, το κοινοβούλιο της οποίας – να θυμίσουμε – είχε απορρίψει τη συμμετοχή της χώρας στο πρώτο δάνειο. Επικαλέστηκαν δε όλες (!) το προηγούμενο με την Φινλανδία. Κι οι τέσσερις δε αυτές χώρες συμμετείχαν στο πρώτο δάνειο «διάσωσης» με 9 σχεδόν δισ. ευρώ. «Το μοντέλο των εξασφαλίσεων πρέπει να είναι ανοιχτό σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο ολλανδός ομόλογός του: «Ακόμη κι αν το κοινοβούλιο δεν το ζητούσε έντονα, εμείς μαζί με κάποιες άλλες χώρες πάντα λέγαμε στις Βρυξέλλες ότι αν η Φινλανδία λάβει εγγυήσεις, δεν μπορεί να επιδεινωθεί η δική μας θέση σε ό,τι αφορά την πιστοληπτική μας αξιολόγηση κι ότι επιθυμούμε κι εμείς μια συμφωνία παροχής εγγυήσεων». Τρίτος και καταϊδρωμένος ήρθε ο σλοβάκος υπουργός Οικονομικών που δήλωσε τα εξής «το θεωρώ απαράδεκτο για την όποια χώρα να μην λαμβάνει εγγυήσεις, όταν τις λαμβάνουν άλλες χώρες». Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι η συμφωνία με την Φινλανδία άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, απειλώντας πλέον ευθέως την υλοποίηση της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου. Ο κίνδυνος συγκεκριμένα που υφίσταται είναι να καταστεί πουκάμισο αδειανό μέσα από ένα σύστημα εγγυήσεων που θα δώσουμε ότι είναι να πάρουμε, φέροντας την χρεοκοπία μια ώρα αρχύτερα.

Τις επόμενες μέρες, ο Β. Βενιζέλος για να ανακόψει το τσουνάμι και να απαντήσει στα σχετικά αιτήματα παρέπεμψε το θέμα στις Βρυξέλλες, μέσω επιστολής που έστειλε στους Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, Όλι Ρεν και Ζαν Κλοντ Τρισέ. Αυτό ακριβώς όμως έπρεπε να είχε κάνει από την πρώτη κιόλας στιγμής αντί να πανηγυρίζει ότι απέφυγε την παροχή ενυπόθηκων εγγυήσεων στην Φινλανδία (ελληνική γη ενδεχομένως ή κάποια ΔΕΚΟ) όπως επίμονα ζητούσε το Ελσίνκι επί μήνες. Η υποχώρησή του αντίθετα άνοιξε την όρεξη και των άλλων κρατών μελών της ευρωζώνης να ζητήσουν ενυπόθηκες εγγυήσεις καθώς ξέρουν τις τεράστιες αβεβαιότητες που συνοδεύουν την αποπληρωμή των δανείων στο βαθμό που κάθε «διευκόλυνση» της Ελλάδας σημαίνει περαιτέρω υπερχρέωσή της. Κι αν αδυνατεί τώρα να ξεπληρώσει τα χρέη της πώς θα μπορέσει να το κάνει σε λίγα χρόνια που θα έχουν αυξηθεί; Γι’ αυτό το λόγο τα κράτη μέλη της ευρωζώνης σπεύδουν να ζητήσουν εγγυήσεις, αποκαλύπτοντας ότι πίσω από την διαβόητη «κοινοτική αλληλεγγύη» αυτό που κρύβεται είναι μια λυκοσυμμαχία…

Νέα μέτρα λιτότητας – σωσίβιο στο ναυάγιο (Πριν, 21 Αυγούστου 2011)

 Η επίσκεψη της Τρόικας επιταχύνει την επιβολή έκτακτων μέτρων

Ενώπιον σημαντικών πολιτικών αποφάσεων βρίσκεται η κυβέρνηση τις αμέσως επόμενες εβδομάδες. Αφορμή αποτελεί η επίσκεψη της Τρόικας και η δημόσια αναγνώριση των αποκλίσεων από τους αρχικούς στόχους, όπως ορίστηκαν τελευταία φορά στο Μεσοπρόθεσμο, που θα έχει ως αποτέλεσμα η εκταμίευση της επόμενης δόσης, ύψους 8 δισ. ευρώ (5,8 δισ. ευρώ από την ΕΕ και 2,2 από το ΔΝΤ) να γίνει τελικά με πολιτικά κριτήρια. Λόγος ανησυχίας ωστόσο, τουλάχιστον για όσους κόπτονται για την ομαλή χρηματοδότηση της οικονομίας, δεν υφίσταται καθώς όσο συνεχίζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες να είναι εγκλωβισμένες στο ελληνικό χρέος – διατηρώντας στα χαρτοφυλάκιά τους ελληνικά ομόλογα – οι δόσεις θα καταβάλλονται. Στο ακέραιο και την ώρα τους. Τα προβλήματα θα αρχίσουν όταν το ξεφόρτωμα (στην ΕΚΤ για την ακρίβεια) θα έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο ή θα διακοπεί για άλλους λόγους ώστε η διάσωση της Ελλάδας να μην αξίζει τον κόπο. Μέχρι τότε όμως έχουμε καιρό…

Οι κυβερνητικοί, με πρώτο και καλύτερο τον υπουργό Οικονομικών που αποδείχθηκε ο φανατικότερος εχθρός του δεύτερου δανείου (ποιος απ’ όλους εμάς που καταγγείλαμε τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου κατάφερε να τις τινάξει στον αέρα όπως έκανε ο Μπένι με την συμφωνία που υπέγραψε με την Φινλανδία;) έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται άβολα με την επίσκεψη των Τροϊκανών λόγω της αποτυχίας τους να ανταποκριθούν στους στόχους για τα δημόσια οικονομικά. Γιατί, καλά και άγια τα μέτρα ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και μείωσης των μισθών, που είναι το απώτερο ζητούμενο των Μνημονίων, αλλά όσο οι στόχοι για τα δημόσια οικονομικά μένουν στον αέρα τόσο αποκαλύπτονται αντιλαϊκά μέτρα που δεν υλοποιήθηκαν και αποφάσεις που δεν εφαρμόστηκαν, παρά τις γραπτές δεσμεύσεις, όπως για παράδειγμα συγχωνεύσεις και καταργήσεις δημόσιων φορέων και οργανισμών.

Το μεγαλύτερο αγκάθι ωστόσο στις σχέσεις κυβέρνησης – Τρόικας θα αποδειχθούν οι ιδιωτικοποιήσεις. Το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει την άντληση 1,7 δισ. ευρώ μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη και 5 δισ. ως το τέλος το 2011. Μέχρι σήμερα όμως τα μόνα χρήματα που έχουν εισρεύσει, ύψους 390 εκ. ευρώ,  προέρχονται από την πώληση του 10% του μετοχικού κεφαλαίου του ΟΤΕ στους Γερμανούς. Να θυμίσουμε ότι το Τέταρτο Ράιχ πλήρωσε για κάθε μετοχή σχεδόν 7 ευρώ όταν επί Αλογοσκούφη είχαν πληρώσει για κάθε μετοχή του ΟΤΕ σχεδόν 28 ευρώ. Να λοιπόν γιατί ΔΝΤ και ΕΕ, στο ρόλο του μεσίτη τραπεζών και πολυεθνικών, θέλουν οι ιδιωτικοποιήσεις να γίνουν τώρα! Τώρα, που το ελληνικό χρηματιστήριο είναι ζωντανός νεκρός με τον γενικό δείκτη να βρίσκεται κάτω από τις 1.000 μονάδες, υποχωρώντας μόνο εντός του Αυγούστου κατά 20%.

Το μέγεθος του (οικονομικού και ποινικού!) εγκλήματος που θα διαπραχθεί αν τυχόν και εφαρμοστούν οι προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου για ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων αξίας 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015 κατέδειξε με τον πιο εμπεριστατωμένο τρόπο η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου, την εβδομάδα που πέρασε, καταγράφοντας την πορεία των τιμών των μετοχών των υπό ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων. Συνολικά, η αξία των εισηγμένων εταιρειών από 7,9 δισ. ευρώ το 2009 μειώθηκε κατά 54% το πρώτο εξάμηνο του 2011 φθάνοντας στα 3,6 δισ. ευρώ, ενώ το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου η αξία τους έπεσε στα 2,8 δισ. ευρώ. Οι τιμές δε των μετοχών σχεδόν όλων των προς πώληση ΔΕΚΟ, το συγκεκριμένο διάστημα, έχουν καταγράψει ελεύθερη πτώση, πολύ μεγαλύτερη της συνολικής: Αγροτική Τράπεζα: 91%, Εθνική Τράπεζα: 75%, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο: 63%, ΟΤΕ: 61%, ΔΕ: 59%, ΟΠΑΠ και ΕΥΔΑΠ: 54% κοκ.

Είναι περιττό δε να πούμε πως αυτή ακριβώς η πτώση των τιμών που για όλους εμάς μετατρέπει τις ιδιωτικοποιήσεις σε σκάνδαλο του αιώνα, για τους διεθνείς πιστωτές αποτελεί ευκαιρία ζωής. Δοθείσης δε και της ενδοτικότητας της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ξέρουν πως ποτέ άλλοτε δεν πρόκειται να τους προσφερθεί τέτοια ευκαιρία.

Οι πιέσεις έτσι για επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και αύξηση των δημοσίων εσόδων και δη των φορολογικών θα κυριαρχήσουν το επόμενο διάστημα, με την απειλή της μη καταβολής της έκτης δόσης, φέρνοντας πιο κοντά την επιβολή νέων έκτακτων φορολογικών μέτρων. Που με τη σειρά τους θα δώσουν νέα ώθηση στον φαύλο κύκλο φορομπηξίας – μείωσης καταναλωτικών δαπανών – αύξησης της ανεργίας – μείωσης πραγματικού και διαθέσιμου εισοδήματος – συρρίκνωσης φορολογικών εσόδων. Σε αυτό το φόντο ακόμη και οι προχθεσινές προβλέψεις του Βενιζέλου για ύφεση βάθους 4,5% θα αποδειχθούν ήπια σενάρια…

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην έξοδο από το ευρώ (Επίκαιρα, 18.8.2011)

Σε μια εποχή που Συρία, Ιράν και Λιβύη επιπλήττουν την Βρετανία, πατρίδα του κοινοβουλευτισμού, για τις αντιδημοκρατικές μεθόδους που χρησιμοποιεί στην καταστολή των διαδηλώσεων, ενώ Κίνα, Ρωσία ακόμη και Βουλγαρία, (λίκνο της διαφθοράς και χώρα πρότυπο για την σύμφυση του οργανωμένου εγκλήματος με το επίσημο κράτος) εγκαλούν ΗΠΑ και ΕΕ για την ανευθυνότητα με την οποία διαχειρίζονται τα δημόσια οικονομικά τους, καμία ασφάλεια δεν έχει να προσφέρει το παρελθόν για το μέλλον. Προς επίρρωση και οι εξελίξεις στην ευρωζώνη… Κοινό τους χαρακτηριστικό η ευθεία αμφισβήτηση για το κατά πόσο μπορεί και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα υπό την μορφή που το ξέρουμε και κυρίως να εξακολουθήσει να αποτελεί νόμισμα και των 17 χωρών που συμμετέχουν στη νομισματική ενοποίηση. Κι εδώ το καμπανάκι χτυπάει πρώτα απ’ όλα για την Ελλάδα κι αμέσως μετά για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, τις τρεις χώρες που έχουν προσφύγει στον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης των τραπεζών και εξόντωσης των λαών. Αλλά όχι μόνο. Το καμπανάκι εξ ίσου ηχηρά χτυπάει επίσης για Ιταλία και Ισπανία, ενώ κανείς δεν παίρνει όρκο και για την Γαλλία.

Σημείο αφετηρίας όλων αυτών των σεναρίων είναι η Γερμανία, που κάθε 50 χρόνια υψώνει νέα τείχη: Το 1961 στο αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου στο εσωτερικό της, χωρίζοντας την Ανατολική από τη Δυτική Γερμανία και το 2011 στο αποκορύφωμα της μεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε η γηραιά ήπειρος μετά το 1930, στο εσωτερικό της ευρωζώνης, χωρίζοντας το βορά από το νότο.

Οικειοθελής αποχώρηση της Ελλάδας

«Είναι καλύτερα για όλους και ειδικότερα για την Ελλάδα αν η χώρα φύγει προσωρινά από το ευρώ». Τα λόγια του Χανς Βέρνερ Ζιν, προέδρου του Ινστιτούτου Ifo, μετέφερε ρεπορτάζ των New York Times την προηγούμενη Πέμπτη, 11 Αυγούστου, με τίτλο «Υπό πολιορκία η Ελλάδα νιώθει πίεση για έξοδο από το ευρώ». Και συνέχιζε το ρεπορτάζ, μεταφέροντας τα λόγια του γερμανού οικονομικού παράγοντα: «Στο δίκαιο της ΕΕ δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για εκδίωξη κράτους μέλους. Η Ελλάδα θα έπρεπε να αποσυρθεί οικειοθελώς. Αν όμως οι άλλες χώρες διακόψουν την βοήθεια, τότε θα είχε ελάχιστες επιλογές. Μεταξύ των ευρωπαίων οικονομολόγων έξω από τη Γερμανία, η ιδέα πως μια χώρα θα έπρεπε να πιεστεί για να εγκαταλείψει την ευρωζώνη θεωρείται απερίσκεπτη και βίαιη. Αλλά στη Γερμανία με τον γερά εδραιωμένο φόβο του πληθωρισμού και την επιμονή πως τα άτομα πρέπει να υπομένουν τις συνέπειες των πράξεών τους η ιδέα πως η Ελλάδα πρέπει να φύγει κερδίζει ευρύτερη αποδοχή ακόμη και στους κύκλους της ελίτ. Ο Ότμαρ Ίσινγκ, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ένας από τους αρχιτέκτονες του κοινού νομίσματος έχει δηλώσει ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει. Ερωτηθείς για τη θέση του μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ο Ό. Ίσινγκ απάντησε έμμεσα, λέγοντας πως οι χώρες που παραβιάζουν τους κανόνες της νομισματικής ένωσης – όπως έκανε η Ελλάδα – θα έπρεπε να αποχωρούν μόνες τους». Το ρεπορτάζ στη συνέχεια υπογράμμιζε το ειδικό βάρος των απόψεών τους τονίζοντας πως «τόσο ο Ίσινγκ όσο και ο Ζιν διαθέτουν ασυνήθιστη επιρροή και η σκέψη τους προσφέρει τα θεωρητικά θεμέλια για απόψεις ευρέως διαδεδομένες μεταξύ των απλών Γερμανών».

Ευρώ-1 και ευρώ-2

Μία άλλη εκδοχή για το μέλλον της ευρωζώνης προσέφερε και η αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, μέσω του περιοδικού Foreign Policy, που ειδικεύεται σε θέματα διεθνούς διπλωματίας. Σε αδρές γραμμές εισηγείται την δημιουργία δύο νομισμάτων ευρώ, στα οποία θα ενταχθούν οι χώρες του βορρά και του νότου αντίστοιχα. Ελλάδα ωστόσο και Ιρλανδία προτείνεται να μη συμμετέχουν σε καμία από αυτές τις ενώσεις! Ούτε καν σε αυτή των Νοτίων! Η ανάλυση του περιοδικού ξεκίναγε με τα εξής: «Ας είμαστε σαφείς: Οι ευρωπαϊκές οικονομίες δίνουν έναν αγώνα ζωής και θανάτου. Και η μόνη έξυπνη λύση τώρα είναι το κοινό νόμισμα να διασπαστεί σε δύο». Η διάσπαση του ευρώ, σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό θα μπορούσε να λάβει την ακόλουθη μορφή: «Η ευρωζώνη θα μπορούσε να διασπαστεί στα δύο, δημιουργώντας δύο ξεχωριστά (και άνισα) νομίσματα του ευρώ. Κανονικά, η σύνθεση των δύο ομάδων θα έπρεπε να αποτελέσει θέμα διαπραγματεύσεων καθώς ορισμένες χώρες δεν μπορούν εύκολα να ενταχθούν στην μία ή την άλλη ομάδα. Το γενικό περίγραμμα είναι, ωστόσο, αρκετά σαφές. Η Γερμανία θα μπορούσε να αποτελέσει την καρδιά της μιάς ομάδας, μαζί με την Φινλανδία, την Ολλανδία και την Αυστρία. Θα μπορούσε επίσης να συμπεριλάβει την Εσθονία, που το έχει κάνει πολύ καθαρό πως προτίθεται να συμμετάσχει. Η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία κανονικά θα σχηματίσουν τον πυρήνα της δεύτερης ομάδας, με την Σλοβενία και την Σλοβακία να είναι πιθανοί υποψήφιοι. Μερικές χώρες, όπως η Ιρλανδία και η Ελλάδα για παράδειγμα, μπορούν απλώς να επιλέξουν να εξαιρεθούν. Ο μεγάλος άγνωστος είναι το τι θα κάνει η Γαλλία. Κατά πολλούς τρόπους ανήκει στην πρώτη ομάδα, αλλά οι πολιτιστικοί δεσμοί με τη Νότια Ευρώπη και οι πολιτικές φιλοδοξίες στη Μεσόγειο μπορεί να σημαίνουν ότι η χώρα θα αποφασίσει να ηγηθεί της δεύτερης ομάδας. Αν ένα τέτοιο σχέδιο σήμαινε όχι κανονικό διαζύγιο αλλά προσωρινό χωρισμό, τότε η γαλλική συμμετοχή στις νότιες οικονομίες θα είχε και ένα πολιτικό σκεπτικό. Ο όρος γαλλο-γερμανικός άξονας θα αποκτούσε ένα εντελώς καινούργιο περιεχόμενο. Κανονικά, η τεχνική πρόκληση θα ήταν τεράστια, αλλά όχι ανυπέρβλητη. Το μεγάλο πλεονέκτημα μιας τέτοιας κίνησης θα ήταν πως θα ξεπερνιόνταν αμέσως τα δύο από τα μεγαλύτερα βάρη υπό τα οποία λειτουργεί η νομισματική ένωση: έλλειψη ανταγωνισμού τιμών για την περιφέρεια και απουσία πολιτιστικής ομοιογένειας μεταξύ των συμμετεχόντων».

«Κανένας δεν γνωρίζει τις αξίες υπό τις οποίες θα λειτουργούσαν αρχικά τα δύο νομίσματα», συνεχίζει το Foreign Policy, «αλλά αν είδει διανοητικής άσκησης ας υποθέσουμε πως το ευρώ-1 θα κυμαινόταν περίπου στα 1,80 δολάρια (η τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία δολαρίου – ευρώ κυμαίνεται από 1,40 έως 1 ευρώ) και το ευρώ-2 περίπου στο 1 δολάριο. Εμφανώς, βραχυχρόνια, οι κερδισμένοι αυτής της κίνησης θα ήταν τα μέλη του ευρώ-2 που θα επωφελούνταν από την υποτίμηση των οικονομιών τους. Γιατί θα συνέβαινε αυτό; Σε μια περίοδο στην οποία οι χώρες προβληματίζονται για την υπερχρέωσή τους και η εγχώρια ζήτηση είναι αδύναμη, η αύξηση των εξαγωγών είναι μονόδρομος για προχωρήσουν μπροστά οι οικονομίες τους».

Επαναφορά του μάρκου

Την Πέμπτη 11 Αυγούστου, ένα άρθρο γνώμης του γερμανού επιχειρηματία Χόλμαν Τζένκινς, στην ευρωπαϊκή έκδοση της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal έδινε μια άλλη εκδοχή του τέλους της ευρωζώνης, πολύ πιο …προωθημένη. Τίτλος του, «φέρτε πίσω το γερμανικό μάρκο»! Ανέφερε δε τα εξής: «Η Γερμανία και οι αξιόχρεοι γείτονές της πρέπει να κάνουν το σωστό και να φύγουν από την ευρωζώνη. Αφήστε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να συνεχίσει τη δουλειά που ξεκίνησε αυτό το Σαββατοκύριακο επιχειρώντας να διευκολύνει μια κατάληξη μέσω της υποτίμησης και του πληθωρισμού… Ο Χανς Όλαφ Χένκελ, διάσημος εκπρόσωπος των γερμανών βιομηχάνων όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, ο πρώην επικεφαλής της γερμανικής ΙΒΜ, ένας πρώην επικεφαλής της σημαντικότερης επιχειρηματικής ομοσπονδίας της χώρας του, κάποτε ένθερμοι του ευρώ, τώρα καλούν τη Γερμανία και τους αξιόχρεους γείτονές της να εξέλθουν από το ευρωσύστημα προς όφελος ενός νέου νομίσματος (ενός γερμανικού μάρκου κατ’ ουσία). Αφήστε το ευρώ να γίνει το νόμισμα των τελειωμένων. Η ΕΚΤ θα απελευθερωνόταν να τυπώσει χρήμα για να διασώσει τα εγχώρια τραπεζικά συστήματα των τελειωμένων»!

Μένος κατά ΕΚΤ 

Η οργή εναντίον της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του επικεφαλής της Ζαν Κλοντ Τρισέ (ο οποίος μετά την αποχώρησή του τον ερχόμενο Οκτώβρη κινδυνεύει να έχει την τύχη του πρώην αμερικανού ομολόγου του, Άλαν Γκρίνσπαν, ο οποίος από «μάγος» μεταβλήθηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο) κορυφώθηκε επ’ αφορμή την επιμονή του να παρέμβει η ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά αγοράζοντας κρατικά ομόλογα της Ισπανίας και της Ιταλίας. Στόχος του ήταν να εκτονωθούν οι ανοδικές πιέσεις στις τιμές των επιτοκίων που είχαν οδηγηθεί σε επίπεδα πρωτοφανή για όσα χρόνια κι οι δύο χώρες συμμετέχουν στην ευρωζώνη. Παρότι η ΕΚΤ παρενέβη μόνο αφού έλαβε διαβεβαιώσεις πως θα εφαρμοστούν μέτρα εξοντωτικής λιτότητας και γι’ αυτό το λόγο χάθηκε πολύτιμος χρόνος, έλαβε δηλαδή τα σχετικά ανταλλάγματα, βρέθηκε στο επίκεντρο των κριτικών λόγω το ότι πλέον έχει μετατραπεί σε «bad bank» κατά τη διεθνή ορολογία, μια προβληματική τράπεζα δηλαδή υπερφορτωμένη με τοξικά ομόλογα, υποβαθμισμένης αξίας. Ήδη μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα η αξία των ελληνικών, ιρλανδικών και πορτογαλικών ομολόγων που είχε στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ από τις παρεμβάσεις της τον τελευταίο αυτό χρόνο ανέρχεται σε 74 δισ. ευρώ. Οι αγορές ιταλικών και ισπανικών ομολόγων που πραγματοποίησε (χωρίς να επέλθει και κάποια θεαματική μείωση των επιτοκίων τους) κυμάνθηκαν σύμφωνα με εκτιμήσεις – καθώς η ίδια η ΕΚΤ δεν προέβη σε καμιά σχετική ανακοίνωση κατά την πάγια πρακτική της – μεταξύ 4 και 9 δισ. ευρώ. Η τοξικότητα του χαρτοφυλακίου της επομένως αυξήθηκε παραπέρα. Πλάι δε σε αυτά τα 80 περίπου δισ. πρέπει να προσθέσουμε κι άλλα 418 δισ. που είχε παραχωρήσει στις τράπεζες της ευρωζώνης, μέχρι τον Ιούνη, δεχόμενη ως ενέχυρο κρατικά ομόλογα, που ναι μεν τα έπαιρνε σε τιμή χαμηλότερη της ονομαστικής, ανώτερη ωστόσο αυτής που έχει διαμορφωθεί πλέον στην αγορά. Τα δύο τρίτα αυτών των δανείων έχουν χορηγηθεί σε αποκλεισμένες από τις αγορές τράπεζες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας.

Η μετατροπή της ΕΚΤ σε μια προβληματική τράπεζα και η συνακόλουθη φημολογία για την ανάγκη αναπλήρωσης του κεφαλαίου της υπογραμμίζει ότι μια σειρά μέτρων που εφαρμόστηκαν πέρυσι, όταν ξέσπασε η κρίση χρέους στην ευρωζώνη με επίκεντρο την Ελλάδα, έχουν φθάσει στα όρια τους. Επρόκειτο για μέτρα που μπορεί στην αρχή να πρόσφεραν σωτηρία (όπως η αγορά ομολόγων) η παρατεταμένη ωστόσο χρήση τους σε ακόμη μεγαλύτερη μάλιστα κλίμακα, εγκυμονεί τον κίνδυνο να μετατραπούν αυτά τα ίδια τα μέτρα από σανίδα σωτηρίας σε αιτία θανάτου. Όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα απλό μίγμα αέρα σε μια καταδυτική φιάλη που μετά από ένα βάθος αντί για ζωή οδηγεί σε νάρκωση και αργό θάνατο.

Στην περίπτωση της ΕΚΤ τα μέτρα αυτά είχαν εξ αρχής μεταβατικό χαρακτήρα. Αποτυγχάνοντας ωστόσο να οδηγήσουν σε επίλυση την δημοσιονομική κρίση (την οποία μετέτρεψαν και σε μακρο-οικονομική, αναπτυξιακή όταν συνοδεύτηκαν από μέτρα περιορισμού της ζήτησης και της δημόσιας και ιδιωτικής κατανάλωσης) ήρθε η ώρα για την αντικατάστασή τους με άλλα πιο ριζικά μέτρα, πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο αρχικά αναμενόταν. Αυτό ακριβώς το σημείο τομής εκφράζει η συζήτηση για την τύχη της ευρωζώνης και τα ποικίλα σενάρια που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, με πρωτοβουλία πάντα της Γερμανίας. Το αμέσως επόμενο μάλιστα χρονικό διάστημα που θα ξεκινήσει η συζήτηση στα εθνικά κοινοβούλια για την κύρωση των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου ο διχασμός θα βαθύνει και οι φωνές που απαιτούν να φύγουν εδώ και τώρα από την ευρωζώνη οι «δημοσιονομικά απείθαρχοι» θα επεκταθούν. Πρόκειται για μια συζήτηση ωστόσο που διεξάγεται χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας, η οποία απλώς περιμένει πειθήνια να της ανακοινωθεί η ποινή. Πρόκειται για μία στάση που δεν εκφράζει μόνο δουλικότητα και υποτέλεια, αλλά δείχνει να αγνοεί την «αυθόρμητη», φυσική πορεία των πραγμάτων. Το γεγονός δηλαδή πως όσο πιο πιστά εφαρμόζονται τα προγράμματα λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας, δυναμιτίζοντας τις προοπτικές μεγέθυνσης της οικονομίας, τόσο χάνονται και οι τελευταίες ελπίδες γεφυρώματος του χάσματος μεταξύ βορρά και νότου.

Σε αυτό το πλαίσιο παραίτησης ακόμη κι από τη διερεύνηση των ωφελειών που μπορεί να επιφέρει η έξοδος από την ευρωζώνη, το αναπότρεπτο με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μοιραίο.

Απο μηχανής θεός η κερδοσκοπία (Πριν, 14 Αυγούστου 2011)

Αιχμή του δόρατος οι οίκοι αξιολόγησης

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΗΠΑ

Όλα στο κόκκινο, ακόμη και καταμεσής του Αυγούστου όταν εκ παραδόσεως η θερινή ραστώνη δίνει προτεραιότητα στα πιο αγνά πάθη. Πού να δοξαστεί σε τέτοια κοσμοχαλασιά ο Θεός όπως τον ορίζει η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ: «Η σάρκα που κουνιέται, αυτά τα γυμνά κορμιά για τα οποία δεν υπάρχουν ούτε η φτώχεια ούτε τα πλούτη, αυτός ο μεγάλος χείμαρρος της ζωής που σέρνει μαζί του επίσης το θάνατο και κυλάει σαν αίμα αγγέλου». Παν’ αυτά…

 Τρία σχεδόν χρόνια, παρά έναν μήνα, μετά την κατάρρευση της αμερικανικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς, τα δαιμόνια που απελευθερώθηκαν δεν λένε να κοπάσουν σαρώνοντας με ολοένα και μεγαλύτερη βιαιότητα ό,τι ήταν γνωστό και οικείο, ότι θεωρούταν προφανές και αυτονόητο.

Η υποβάθμιση της αμερικανικής οικονομίας από τον οίκο αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Standard & Poor’s αποτελεί σημείο τομής. Όχι πως αγνοούσαμε τα τρωτά σημεία της αμερικανικής οικονομίας και το αστρονομικό δημόσιο χρέος της που υπερβαίνει τα 14,2 τρισ. δολάρια. Ή, την εξάρτηση της «αυτοκρατορίας» από την Κίνα που χρηματοδοτεί αδιαλείπτως τα ελλείμματά της (με τα οποία πληρώνονται οι εισαγωγές από την Κίνα) διατηρώντας αυτή τη στιγμή αμερικανικά ομόλογα αξίας άνω του 1 τρισ. δολ. Όλα αυτά ήταν γνωστά εδώ και χρόνια, πολύ πριν σκάσει η φούσκα των υποβαθμισμένων στεγαστικών δανείων που μετέτρεψε την κτηματική αγορά των ΗΠΑ σε ναρκοπέδιο. Η επίσημη αιτιολογία όμως που πρόβαλλε ο οίκος αξιολόγησης δεν αφορούσε το ύψος του αμερικανικού δημόσιου χρέους, αλλά την απουσία ενός σχεδίου που θα μειώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα και θα επαναφέρει το δημόσιο χρέος σε ανεκτά επίπεδα. Καλά το καταλάβατε: Οι οίκοι αξιολόγησης υπαγορεύουν και αξιολογούν την πολιτική των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον δηλαδή καταδικάσθηκε επειδή, παρά τις περικοπές που θα γίνουν στα δημόσια έσοδα ύψους 2,4 δισ. δολ. με δικομματική μάλιστα συναίνεση, συνεχίζει να ασκεί επεκτατική, «χαλαρή» δηλαδή νομισματική πολιτική, στο πλαίσιο μιας πιο πραγματιστικής προσέγγισης (σε σύγκριση με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για παράδειγμα) που δεν συμβαδίζει όμως με τη σύγχρονη (μονοθεϊστική) ορθοδοξία: άγριες περικοπές παντού, μειώσεις μισθών και συντάξεων, λιτότητα διαρκείας, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Αυτό είναι το σύγχρονο οικονομικό ευαγγέλιο.

Καθοριστικό ρόλο στην εφαρμογή αυτών των εξοντωτικών μέτρων διαδραματίζουν οι οίκοι αξιολόγησης και οι κάθε λογής κερδοσκοπικοί μηχανισμοί, που μετατρέπουν σε ασανσέρ τις τιμές των μετοχών και τους γενικούς δείκτες των χρηματιστηρίων. Ο αναντικατάστατος ρόλος τους έγκειται στο ότι εμφανίζονται σαν μια ανεξέλεγκτη απειλή, είναι το φόβητρο που χρησιμοποιείται για να αναθεωρηθούν οι οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζει κάθε κυβέρνηση. Γι’ αυτό το λόγο οι οίκοι αξιολόγησης, παρά την αυστηρή κριτική που έχουν δεχτεί λόγω των εγκληματικών ευθυνών τους στην κρίση των στεγαστικών δανείων, όταν είχαν βραβεύσει με την ανώτερη δυνατή βαθμολογία τις τράπεζες που στη συνέχεια κατέρρευσαν, συνεχίζουν το έργο τους. Ασκώντας ένα τόσο πολύτιμο έργο, ακόμη κι αν δεν υπήρχαν θα έπρεπε να εφευρεθούν. Είναι ο από μηχανής θεός της επιστροφής στον εργασιακό Μεσαίωνα. Ο Θεός της κοινωνικής βαρβαρότητας.

  • Εξοντωτικά μέτρα λιτότητας και περικοπών ανακοινώνονται σε όλες τις χώρες που πέφτουν θύματα κερδοσκοπικών επιθέσεων και υποβαθμίσεων της πιστοληπτικής τους αξιολόγησης από τους τρεις γνωστούς αμερικανικούς οίκους. Οι ιδιωτικοποιήσεις σανίδα σωτηρίας στην βαθιά ύφεση που τεχνητά δημιουργείται από κυβερνήσεις και ΕΕ, σε μια προσπάθεια να καταστρατηγηθούν εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις.
  • Συνταγματική αναθεώρηση σε Ιταλία και Γαλλία για να απαγορευθούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα

Στην από ‘δω μεριά του Ατλαντικού οι ανατροπές που σημειώθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα δεν παρέσυραν μόνο δύο μεμονωμένες χώρες, την Κύπρο και την Ιταλία, αλλά άγγιξαν και τον πυρήνα της ευρωζώνης, με τη Γαλλία συγκεκριμένα να απειλείται πως θα ακολουθήσει τις ΗΠΑ στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής της θέσης, εγκαταλείποντας κι αυτή το κλαμπ της ανώτερης βαθμολογίας.

Κι εδώ σημασία δεν έχει ο ήχος του συναγερμού αλλά τα μέτρα πυρόσβεσης.

Η υποβάθμιση της Κύπρου κατά δύο μονάδες, που την οδήγησε δύο σκαλοπάτια πριν την κατηγορία των σκουπιδιών, ήταν προκλητική και αδικαιολόγητη. Αρκεί να δούμε ότι το δημόσιο χρέος της ως ποσοστό του ΑΕΠ βρίσκεται στο 60%, κινείται δηλαδή στα όρια του Μάαστριχτ και είναι πιο χαμηλά ακόμη κι απ’ αυτό της Γερμανίας, που ξεπερνάει το 74%. Κανένας λόγος ανησυχίας δεν συντρέχει επομένως για την Κύπρο. Παρόλα αυτά η υποβάθμισή της οδήγησε την «αριστερή» κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια να φέρει στη Βουλή όχι ένα, ούτε δύο, αλλά επτά νομοσχέδια που ως κοινό παρανομαστή έχουν την επιβολή πρωτοφανούς λιτότητας για τα μέτρα της Κύπρου. Ειδικότερα: αύξηση του ΦΠΑ κατά δύο μονάδες στο 17%, μηδενικές αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους την επόμενη τριετία, μείωση μισθών για τους νεοπροσλαμβανόμενους στον δημόσιο τομέα, μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 5.000 άτομα την επόμενη πενταετία και πολλά ακόμη.

Στην Ιταλία τα ίδια και χειρότερα. Με αφορμή την άνοδο των επιτοκίων δανεισμού στα ιταλικά ομόλογα η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι ψήφισε (σαν… έτοιμη από καιρό) και θα εφαρμόσει άμεσα την “μητέρα όλων των μεταρρυθμίσεων” όπως έχει χαρακτηριστεί στην αγορά εργασίας. Ειδικότερα την κατάργηση του άρθρου 18 της εργατικής νομοθεσίας που επιβάλλει μια σειρά περιορισμών στις απολύσεις εργαζομένων σε επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 15 άτομα προσωπικό. Μεγάλη σημασία όμως εδώ έχουν και οι χειρισμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που οδήγησαν τον “καβαλιέρε” να αφήσει τα προκαταρκτικά μπούνγκα – μπούνγκα με τις 17χρονες και να περάσει στο «ψητό» της λιτότητας. Ειδικότερα, ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφάσισε κατά πλειοψηφία από την Πέμπτη 4 Αυγούστου να προβεί στην αγορά κρατικών ομολόγων της Ιταλίας και της Ισπανίας αν χρειαστεί από την δευτερογενή αγορά ώστε να εκτονώσει τις ανοδικές πιέσεις στα επιτόκια, την επόμενη μέρα, Παρασκευή 5 Αυγούστου, δεν εφάρμοσε την απόφαση παρότι συνέτρεχαν λόγοι και με το παραπάνω μάλιστα: τα επιτόκια και των δύο χωρών έφτασνα το 6,5%, επίπεδα δηλαδή που παρέπεμπαν στην εποοχή της λιρέτας και της πεσέτας. Η απόφαση εφαρμόστηκε την εβδομάδα που μας πέρασε, αφού η κρίση ήταν πια εκτός ελέγχου. Το τι μεσολάβησε το μάθαμε την Δευτέρα από την ιταλική εφημερίδα Κοριέρε ντε λα Σέρα που αποκάλυψε μυστική επιστολή της ΕΚΤ προς τη Ρώμη στην οποία περιγράφονταν τα αντιλαϊκά μέτρα που πρέπει να ψηφίσει, με ιδιαίτερη έμφαση στην ιδιωτικοποίηση δημοτικών επιχειρήσεων και τις εργασιακές σχέσεις. Η επιστολή υπογραφόταν από τον νυν πρόεδρο της ΕΚΤ, Ζαν Κλοντ Τρισέ, και τον επόμενο πρόεδρο της, ιταλό, Μάριο Ντράγκι, που θα αναλάβει καθήκοντα από τον Οκτώβρη. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο επόμενος πρόεδρος της ΕΚΤ διετέλεσε αντιπρόεδρος στο παρελθόν της αμερικανικής Γκόλντμαν Σακς, η οποία αποτελώντας θερμοκήπιο για στελέχη των κεντρικών και ιδιωτικών τραπεζών όλο και περισσότερο θυμίζει τη σχολή των κούτβηδων στη Μόσχα, η αποφοίτηση από την οποία αποτελούσε αυστηρή προϋπόθεση για την ανάδειξη σε αξιώματα στο εσωτερικό και της κάθε χώρας… Επιστρέφοντας στα δικά μας, η Φρανκφούρτη λοιπόν άφηνε τη φωτιά να καίει και να εξαπλώνεται εκβιάζοντας έτσι την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι να επιταχύνει την αντιλαϊκή μεταρρύθμιση.

Μέχρι που η φωτιά έφθασε και στο Παρίσι αναγκάζοντας τον Νικολά Σαρκοζύ να εγκαταλείψει την γαλλική Ριβιέρα όπου παραθέριζε και να επιστρέψει στην «πόλη του φωτός». Τα συγκεκριμένα μέτρα που θα εφαρμοστούν, υποτίθεται για να μειωθεί το έλλειμμα και να συνεχίσει η Γαλλία να βρίσκεται στον πυρήνα της ευρωζώνης χωρίς να υποβιβαστεί στο Μεντ Κλαμπ όπου πραγματικά ανήκει, θα γίνουν γνωστά μεθαύριο, Τρίτη 16 Αυγούστου. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο γάλλος πρόεδρος θα αναγγείλει συνταγματική αναθεώρηση για να ενσωματωθεί στον καταστατικό χάρτη της Γαλλίας άρθρο που θα απαγορεύει τα ελλείμματα και θα επιβάλει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Κι εδώ δεν είναι η παραδοσιακή έχθρα με την Αγγλία που υποκινεί την πρωτοβουλία να τεθεί εκτός νόμου ο ιδεολογικός πατέρας των ελλειμμάτων, Τζον Μέυναρντ Κέυνς, αλλά η άνευ όρων υποταγή στη Γερμανία του Νικολά Σαρκοζύ, που ζήλεψε τη δόξα του Πετέν, ελπίζοντας έτσι ότι θα συνεχίσει να έχει την εύνοια του Βερολίνου, παρά τα μαύρα χάλια των γαλλικών δημόσιων οικονομικών. Αντίστοιχη δέσμευση για συνταγματική αναθεώρηση με την οποία θα απαγορευθούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα έδωσε και ο Μπερλουσκόνι.

Και στις τρεις παραπάνω περιπτώσεις λοιπόν – Κύπρο, Ιταλία και Γαλλία – οι οίκοι αξιολόγησης έβγαλαν την βρόμικη δουλειά, προσέφεραν το άλλοθι για να εφαρμοστούν οι φιλοεργοδοτικές μεταρρυθμίσεις που ζητούσε επί χρόνια το κεφάλαιο. Πρόκειται όμως για μέτρα που όσο κι αν είναι αναγκαία, αποτελώντας μονόδρομο για την υπέρβαση της κρίσης από τη μεριά του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του άλλο τόσο είναι και αντιφατικά, καθώς προκαλούν μια σειρά παρενέργειες, ενίοτε εκρηκτικές.

Πρώτα και κύρια φέρνουν συρρίκνωση των ρυθμών μεγέθυνσης του παραγόμενου προϊόντος και ύφεση. Από τις ΗΠΑ που αναθεώρησε επί το δυσμενέστερο τις περυσινές εκτιμήσεις για άνοδο του ΑΕΠ μέχρι την ευρωζώνη, όλες μα όλες οι χώρες – συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας – εξήγγειλαν επιβράδυνση των ρυθμών αύξησης του ΑΕΠ. Το “πειραματόζωο Ελλάδα” κρατάει κι εδώ τα σκήπτρα με πτώση του ΑΕΠ κατά το δεύτερο τρίμηνο κατά 6,9% σε σχέση με πέρυσι, όταν και πέρυσι το αντίστοιχο τρίμηνο είχε μειωθεί κατά 4%. Οι λόγοι της παράλυσης είναι προφανείς και θα ενταθούν μάλιστα, στα απόνερα του νέου κύματος λιτότητας. Η μείωση των κρατικών δαπανών είτε αφορούν επιδόματα ανεργίας και μισθούς (που θα δεχτούν την μεγαλύτερη συρρίκνωση) είτε αφορούν πολεμικές δαπάνες και επενδύσεις κεφαλαίου (που ούτε αυτές πρόκειται να γλιτώσουν) θα οδηγήσει σε συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος, μείωση της απασχόλησης, λουκέτα και ανεργία. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον πολλές φορές η πτώση των τιμών των μετοχών δεν συνιστά κερδοσκοπία, αλλά μάλλον ορθολογική αντίδραση. Τι κέρδη να πραγματοποιηθούν όταν σχεδόν σβήνουν οι μηχανές της οικονομίας, όπως για παράδειγμα έχει συμβεί στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο; Ποιά κέρδη να προεξοφλήσουν επομένως τα χρηματιστήρια;

Τη δική της βαρύτητα εδώ έχει μια ακτινογραφία των επιχειρήσεων στην Ελλάδα που πραγματοποιήθηκε από την ICAP, στη βάση των δημοσιευμένων ισολογισμών για τη χρήση του 2010, βάσει των οποίων η επιδείνωση είναι διάχυτη σε όλο το εύρος των οικονομικών δραστηριοτήτων και τα συνολικά αποτελέσματα κατέστησαν ζημιογόνα σε όλους τους κλάδους «γεγονός πρωτόγνωρο για πάρα πολλά έτη», όπως αναφέρεται. Τεράστια σημασία όμως έχει το κοινό γνώρισμα στις έξι κορυφαίες κερδοφόρες επιχειρήσεις: Όλες τους είναι τουλάχιστον κατά ένα μέρος ή ήταν δημόσιες επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα: ΟΠΑΠ (με κέρδη 893 εκ.), ΔΕΗ (726 εκ.), Κοσμοτέ (406), Ελληνικά Πετρέλαια (248 εκ.), Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (158) και ΟΤΕ (152 εκ.). Δεν είναι εντυπωσιακό; Αντιστρέφοντας, χάρη αστεϊσμού, την φιλολογία των νεοφιλελεύθερων όπως μονότονα επαναλαμβανόταν επί δεκαετίες μπορούμε να πούμε ότι ο ιδιωτικός τομέας έχει αποτύχει στην τέχνη του επιχειρείν και επίσης η ιδιωτική πρωτοβουλία αποδεδειγμένα – βάσει οικονομικών αποτελεσμάτων – είναι ανίκανη να αναμιγνύεται στην οικονομική δραστηριότητα. Αντίθετα ο δημόσιος τομέας, κι αυτό δε λέγεται χάρη αστεϊσμού, αναδεικνύεται σε χρυσοτόκο όρνιθα στη εποχή της κρίσης. Κι αυτό δε συμβαίνει τυχαία. Τα ληστρικά τιμολόγια που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση και οι κατά βάση αναντικατάστατες υπηρεσίες που προσφέρουν οι δημόσιες επιχειρήσεις εγγυώνται ότι είναι εξαίρεση στον κανόνα των ζημιών.

Αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά των δημοσίων επιχειρήσεων, τις μετατρέπουν, μέσω της ιδιωτικοποίησής τους, σε σανίδα σωτηρίας για τον καπιταλισμό, αντίδοτο στη συρρίκνωση των κερδών που φέρνει η πτώση των ρυθμών μεγέθυνσης. Πολύ περισσότερο σήμερα που η πτώση των τιμών των μετοχών, οδηγεί την αξία τους στο ναδίρ. Τόσο χαμηλά ώστε ακόμη και ο πρόεδρος της επιτροπής ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, Γ. Κουκιάδης, δήλωσε ότι δεν πρέπει να «ξεπουληθούν έναντι ευτελούς τιμήματος», εκφράζοντας έτσι τις ανησυχίες (ακόμη και για ποινικές ευθύνες που μπορεί μελλοντικά να αναζητηθούν) από το κάθε άλλο παρά θεωρητικό ενδεχόμενο να πουληθούν έναντι πινακίου φακής. Το μέγεθος του εγκλήματος της ιδιωτικοποίησης φαίνεται αν αντιπαραβάλλουμε τα κέρδη των πιο πάνω επιχειρήσεων με την κεφαλαιοποίησή τους, το γινόμενο δηλαδή του αριθμού των μετοχών επί της αξίας της κάθε μίας μετοχής. Έτσι, για παράδειγμα, η αξία της ΔΕΗ (1,3 δισ. ευρώ) με βάση τις τιμές των μετοχών στις 10 Αυγούστου ισούται με τα κέρδη που αφήνει σε λιγότερα από δύο χρόνια! Να γιατί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου, με στόχο τη συγκέντρωση 50 δισ. αποτελεί το μεγαλύτερο πλιάτσικο που έχει ποτέ συντελεστεί στον δημόσιο πλούτο της Ελλάδας, ένα επικών διαστάσεων φαγοπότι που θα πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή ελλήνων και ξένων καπιταλιστών και το οποίο πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία.

Ακάλυπτες μένουν Ιταλία και Ισπανία

ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΥΝΑΜΙΤΙΖΕΙ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Η δεύτερη παράπλευρη απώλεια της συνειδητής απόφασης των ευρωπαϊκών αρχών να ενθαρρύνουν την «ελεγχόμενη κερδοσκοπία», έτσι ώστε να προχωρήσει άρον – άρον και με το μικρότερο κόστος το πανευρωπαϊκό αντεργατικό πραξικόπημα, σχετίζεται με τους κινδύνους που εγκυμονούνται για τη σταθερότητα της ευρωζώνης και της κάθε μίας οικονομίας ξεχωριστά. Οι αποφάσεις των ηγετών της ευρωζώνης της 21ης Ιουλίου προσφέρονται για πολλά συμπεράσματα στον βαθμό που άφησαν ακάλυπτες όσες χώρες βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Ειδικότερα η επιμονή της Γερμανίας να μην αυξηθούν τα κονδύλια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και να παραμείνουν στα 440 δισ. ευρώ (και πλέον στα 298 αν αφαιρεθούν όσα έχουν ήδη δοθεί) στερεί τις ευρωπαϊκές αρχές από τα αναγκαία μέσα για να παρέμβουν σε περίπτωση που απειληθεί στα σοβαρά η Ιταλία ή η Ισπανία το δημόσιο χρέος των οποίων ανέρχεται σε 680 δισ. ευρώ και 1,9 τρισ. ευρώ αντίστοιχα.

Επίσης τυχόν υποβάθμιση της πιστοληπτικής θέσης της Γαλλίας (χώρια των άλλων συνεπειών που θα έχει στις τράπεζές της για παράδειγμα) θα θέσει σε δοκιμασία την συμμετοχή της στο Ταμείο και ακόμη τη χρηματοδότηση του δεύτερου δανείου που συμφωνήθηκε για την Ελλάδα. Επιπλοκές έχουν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται και γι’ αυτό ο Γιωργάκης κάπου μεταξύ Πάρου, Σκόπελου και Σκιάθου (όπου έφαγε το γιούχα του από τους παραθεριστές) σε ένα διάλειμμα των διακοπών του ζήτησε την ταχεία εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιούλη. Να πάρουμε δηλαδή τα λεφτά γρήγορα πριν ξυπνήσουν οι κουτόφραγκοι Ισπανοί και Ιταλοί και καταλάβουν ότι δεν είναι δυνατόν να δανείζουν την Ελλάδα με επιτόκιο 2,5% και οι ίδιοι να δανείζονται από τις αγορές με επιτόκια 5% ή 6%…

Την επιτάχυνση της εφαρμογής των αποφάσεων της 21ης Ιούλη ζήτησε επίσης και η Μέρκελ και αυτό αναμένεται να είναι, μεταξύ άλλων, το επίκεντρο της κοινής συνέντευξης Τύπου που θα παραχωρήσουν Μέρκελ και Σαρκοζύ μεθαύριο Τρίτη με απώτερο στόχο να βάλουν ένα φρένο στις επιθέσεις των κερδοσκόπων. Το αστείο όμως είναι ότι αυτές ακριβώς οι αποφάσεις, που η ταχεία εφαρμογή τους προβάλλεται ως ανάχωμα στις επιθέσεις, είναι που άναψαν το πράσινο φως για τις μέχρι σήμερα επιθέσεις. Γράφτηκε πως σε μια πρόσφατη σύνοδο κορυφής ο Τρισέ έδειξε στους ευρωπαίους ηγέτες ένα γράφημα που απεικόνιζε την άνοδο των επιτοκίων μετά από κάθε σύνοδο κορυφής η οποία υποτίθεται θα καθησύχαζε τις αγορές. Και κατάφερνε ακριβώς το αντίθετο… Το ίδιο θα συμβεί και τώρα προκαλώντας στην πράξη τον βαθύτερο διχασμό της ευρωζώνης.

 ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ 

Οι “δύο μαύρες Συμπληγάδες”

ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ 

Μέρκελ και Σαρκοζύ στην κοινή συνέντευξη Τύπου που θα δώσουν μεθαύριο κυρίως θα αναφερθούν, με βάση δημοσιεύματα του Τύπου, στη πρόθεσή τους να ενοποιηθεί η οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται στην ΕΕ και ιδίως στην ευρωζώνη. Το μέτρο αυτό που πολλές φορές από τους ευρωλάγνους εμφανίζεται κι ως θεραπεία στη νόσο της ευρωζώνης θα αποτελέσει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των κοινωνικών κατακτήσεων και του κοινωνικού κράτους. Γιατί, η ενοποίηση δεν θα γίνει επάνω στη βάση των κατακτήσεων της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου ή επάνω στις σύγχρονες ανάγκες ασφάλισης και περίθαλψης των εργαζομένων αλλά στη βάση του “συμφώνου για το ευρώ” που ψηφίστηκε στην προηγούμενη σύνοδο κορυφής  της ΕΕ κι επιβάλει την μείωση μισθών και ημερομισθίων στα επίπεδα της Κίνας, την αύξηση τνω ορίων συνταξιοδότησης και στη βάση των προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής του ΔΝΤ. Η ενοποίηση λοιπόν των οικονομικών πολιτικών δεν εγγυάται τον προοδευτικό χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής ή τον αναδιανεμητικό της προσανατολισμό. Φάνηκε άλλωστε κι από τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας και αντι-καγκελαρίου Φίλιπ Ρέσλερ, την Τρίτη 9 Αυγούστου, ο οποίος τόνισε ότι “όλες οι χώρες της ευρωζώνης θα πρέπει το γρηγορότερο δυνατό να θεμελιώσουν ένα όριο χρέους στο σύνταγμά τους, σύμφωνα με το γερμανικό πρότυπο”. Και στις ΗΠΑ μάλιστα που υφίστανται μεταβιβάσεις στο πλαίσιο του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού από τις πλουσιότερες πολιτείες προς τις φτωχότερες δεν έχει αποτραπεί η πτώχευση, εδώ και χρόνια μάλιστα, της χρυσής πολιτείας της Καλιφόρνιας…

Το ίδιο είναι πολύ πιθανό να συμβεί και στην Ευρώπη με πολύ πιο δραματικούς όρους καθώς η εφαρμογή της λιτότητας με την ίδια βεβαιότητα που οδηγεί στην χρεοκοπία τις χώρες που βρίσκονται στο όριο θα οδηγήσει και στην έξοδο τους από την ευρωζώνη αργά ή γρήγορα ως αποτέλεσμα της απόκλισης που φέρνει η όξυνση του ανταγωνισμού. Σε αυτό το πλαίσιο το αίτημα της εξόδου από το ευρώ αρχικά και την ΕΕ, κάτω από την πίεση των αγώνων, αποκτά προτεραιότητα στον βαθμό που μπορεί να βάλει ένα φρένο στην επίθεση του κεφαλαίου και να σημάνει την βελτίωση της θέσης των εργαζομένων. Δεν ισοδυναμεί με καταστροφή, δηλαδή όπως εντελώς αυθαίρετα υποστηρίζουν ΚΚΕ και ΣΥΝ, αναπαράγοντας αβασάνιστα τις κινδυνολογίες που εκπορεύονται από την κυβέρνηση.

Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώθηκε και από μια πρωτότυπη και εύστοχη επιστημονική εργασία του καθηγητή Θόδωρου Μαριόλη και του Αποστόλη Κάτσινου όπου εκτιμήθηκαν τα αποτελέσματα από την επιστροφή σε μια υποτιμημένη κατά 50% δραχμή. Αντί για τη συντέλεια του κόσμου που πραναγγέλουν εν χορώ ΠΑΣΟΚ και κοινοβουλευτική Αριστερά, υπολογίστηκε πως το πληθωριστικό κύμα στο χειρότερο σενάριο θα είναι της τάξης του 9% τον πρώτο χρόνο και 3% τον πέμπτο χρόνο μετά την υποτίμηση ενώ η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, που για τους συγγραφείς αυτό είναι το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας και όχι το δημόσιο χρέος, θα αυξηθεί στο πρώτο έτος μετά την υποτίμηση κατά 37% έως 42%.

Πρόκειται για ένα περιβάλλον μεγέθυνσης που μπορεί να ανακόψει τις τάσεις ανόδου της ανεργίας, που εμφανίζονται ασυγκράτητες πλήττοντας πλέον το 17% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, και να δημιουργήσει τους όρους μιας γενναίας αναδιανομής του εισοδήματος.

Προϋπόθεση ωστόσο για την αναδιανομή είναι η ανατροπή των πολιτικών που εφαρμόζει η κυβέρνηση και επιβάλλουν ΕΕ και ΔΝΤ, στο ρόλο των δύο μαύρων Συμπληγάδων που περιέγραφε ο Γιώργος Σεφέρης στο αφιερωμένο στον Αρθούρο Ρεμπώ ποίημα του με τίτλο Μυθιστόρημα: «Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δύο μαύρες Συμπληγάδες».