Home » 2011 » Παύση πληρωμών και λογιστικός έλεγχος (ομιλία σε ημερίδα της Κοσμητείας της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ με θέμα το χρέος)

Παύση πληρωμών και λογιστικός έλεγχος (ομιλία σε ημερίδα της Κοσμητείας της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ με θέμα το χρέος)

Archives

Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω την Κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για την πρόσκληση που μου απηύθυνε να μιλήσω στη σημερινή ημερίδα με θέμα το χρέος. Η εισήγησή μου περιλαμβάνει μια περιγραφή της σημερινής κατάστασης έναν χρόνο μετά την υιοθέτηση του Μνημονίου, παρουσίαση των ζοφερών προοπτικών που διαγράφονται στο πλαίσιο της συζητούμενης αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους και τέλος ανάλυση της μοναδικής εναλλακτικής λύσης που ευνοεί την κοινωνική πλειοψηφία και το δημόσιο συμφέρον και συνοψίζεται στο αίτημα της παύσης πληρωμών και διαγραφής όλου ή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Ένα χρόνο μετά…

Το δημοσίευμα της προηγούμενης Παρασκευής 6 Μαΐου του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ, που εμφάνιζε την ελληνική κυβέρνηση να συζητά και να επιδιώκει την έξοδο από το ευρώ, έδειξε με τον πιο επίσημο τρόπο την αποτυχία των πολιτικών που έχουν ακολουθηθεί μέχρι τώρα για να επιλύσουν την κρίση χρέους της Ελλάδας.

Ο όρος αποτυχία αφορά τους ονομαστικούς στόχους αυτής της πολιτικής που εστιάζονταν στην σταδιακή επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, απ’ όπου θα μπορούσε να δανειστεί ξανά με ευνοϊκούς όρους. Γίνεται σαφής δε αν εξετάσουμε:

Πρώτο, την τωρινή εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού στη δευτερογενή αγορά σε επίπεδα πολύ υψηλότερα από τα επίπεδα που βρίσκονταν όταν ανακοινώθηκε η προσφυγή το δίμηνο Απριλίου – Μαΐου του 2010.

Δεύτερο, την αύξηση του δημόσιου χρέους ως ποσοστού επί του ΑΕΠ, με το τέλος της εφαρμογής  του Μνημονίου σε σχέση με τα επίπεδα του 2009 όταν αποφασίστηκε η εφαρμογή της «χημειοθεραπείας», για να χρησιμοποιήσω την ορολογία των Financial Times κάτι που ήταν γνωστό στην κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή που υπέγραφε το αντισυνταγματικό Μνημόνιο.

Τρίτο, την συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας και μεγάλων επιχειρήσεων, όπως οι τράπεζες, από τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, σε σημείο σήμερα να έχουν βρεθεί ένα σκαλί πριν την κατηγορία των επονομαζόμενων σκουπιδιών.

Κατά συνέπεια η άγρια λιτότητα δεν εξασφάλισε την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, αλλά την απομάκρυνε ακόμη περισσότερο, δεν συνέβαλε στην ανάκτηση της αξιοπιστίας της όπως υποσχόταν ο πρωθυπουργός, αλλά την υπέσκαψε ακόμη  περισσότερο.

Η ευθύνη βαραίνει εξ ολοκλήρου την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που σχεδίασαν και επέβαλαν την πολιτική της αιματηρής λιτότητας, για να αντιμετωπιστεί η κρίση, παραβιάζοντας κατάφωρα την λαϊκή εντολή. Υπογραμμίζω την εκτίμηση ότι η ευθύνη βαραίνει κυβέρνηση – ΔΝΤ – ΕΕ γιατί ακόμη και τώρα, ένα χρόνο μετά την ανεμπόδιστη εφαρμογή των πιο ακραία νεοφιλελεύθερων και οπισθοδρομικών επιλογών που έχουν ποτέ εφαρμοστεί στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, στελέχη του ΣΕΒ και του ΙΟΒΕ ρίχνουν την πέτρα του αναθέματος ξανά στην κοινωνία και τους εργαζόμενους επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να αποσείσουν τις ευθύνες τους για την αποτυχία του Μνημονίου.

Πρόκειται όμως πράγματι για αποτυχία; Με κριτήριο κατά πόσο αποτράπηκε η χρεοκοπία, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία: Τα μέτρα που επιβλήθηκαν κάτω από τον εκβιασμό «μνημόνιο ή χρεοκοπία» δεν απέτρεψαν τη χρεοκοπία, όσο κι αν συγκαλύπτεται κάτω από τον εύηχο όρο «αναδιάρθρωση» ακόμη και «οικειοθελή αναδιάρθρωση» του δημόσιου χρέους.

Κατά την άποψή μου ωστόσο το ζητούμενο από την υιοθέτηση δεν ήταν η αποτροπή της χρεοκοπίας. Το ζητούμενο ήταν να αναιρεθούν κοινωνικές κατακτήσεις και εργατικά δικαιώματα δεκαετιών, με απώτερο στόχο να βελτιωθεί η ιδιωτική κερδοφορία και να μπορέσει με αυτό τον τρόπο να ανακτήσει το ποσοστό κέρδους στα επίπεδα που ήταν την πρώτη μεταπολεμική εποχή: στα λεγόμενα τριάντα ένδοξα χρόνια, όπως συχνά περιγράφονται, παρότι και τότε υπήρχαν κρίσεις, αν και ήσσονος σημασίας και κοινωνικές αντιθέσεις. Αυτό ήταν το νόημα πίσω από ξεχειλίζουσες υπαινιγμών ρήσεις «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία».

Ας επιχειρήσουμε μια σύντομη αναδρομή σε ορισμένα από τα μέτρα που υιοθετήθηκαν. Θα μείνουμε μάλιστα μόνο στην οικονομική πλευρά, αφήνοντας χωρίς σχολιασμό τα πλήγματα που έχει δεχτεί η συνταγματική τάξη και η δημοκρατική νομιμότητα τον τελευταίο χρόνο με την εφαρμογή ενός αντι-συνταγματικού μνημονίου που παραβιάζει κατάφωρα κυριαρχικά δικαιώματα, με την απαγόρευση στην πράξη του δικαιώματος στη διαδήλωση λόγω των προληπτικών συλλήψεων, και άλλα πολλά. Μένοντας λοιπόν μόνο στα οικονομικά μέτρα, ξεχωρίζω:

  • Μειώσεις μισθών στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα μέσω της  κατάργησης επιδομάτων και του ψαλιδίσματος του 13ου και 14ου μισθού.
  • Αντιασφαλιστικός νόμος που μειώνει τις συντάξεις.
  • Ραγδαία μείωση κοινωνικών δαπανών με άμεση συνέπεια το κλείσιμο 1056 σχολείων – γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία του ελληνικού κράτους, την διάλυση της δημόσιας υγείας, όπως δείχνει η λειτουργία στο όριο ιστορικών δημόσιων νοσοκομείων και κλινικών και η συρρίκνωση των δημόσιων μεταφορών.
  • Απολύσεις δεκάδων χιλιάδων συμβασιούχων, μέσω της μη ανανέωσης  των συμβάσεων στον ευρύ και στενό δημόσιο τομέα που ικανοποιούσαν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
  • Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας και μεταφορά του βάρους της διαπραγμάτευσης σε όλο και πιο χαμηλό επίπεδο: από το συλλογικό – γενικό στο κλαδικό, μετά στο επιχειρησιακό και τέλος στο εξατομικευμένο, εκεί όπου βασιλεύει η εργοδοτική και διευθυντική αυθαιρεσία.
  • Κατάργηση του θεσμού της διαιτησίας.
  • Αύξηση ωρών εργασίας στον δημόσιο τομέα.
  • Μείωση των αποζημιώσεων με στόχο να διευκολυνθούν οι απολύσεις.
  • Αύξηση της έμμεσης φορολογίας και ειδικότερα σε ΦΠΑ και ειδικούς φόρους κατανάλωσης, την ίδια ώρα που μειώθηκε ο συντελεστής φορολογίας των επιχειρήσεων από το 24% στο 20%.
  • Διευκόλυνση της επιχειρηματικής δράσης των πολυεθνικών και ανωνύμων εταιρειών μέσω της λεγόμενης απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων.
  • Τέλος, γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας με το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δις. ευρώ, το οποίο ανακοινώθηκε από την Τρόικα και την ύπαρξη του αρχικά είχε διαψεύσει η κυβέρνηση με κατηγορηματικό μάλιστα τρόπο.

Άμεσο αποτέλεσμα των μέτρων που εφαρμόστηκαν τον προηγούμενο χρόνο, όπως τονίστηκε από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας στην ετήσια συνέλευση των μετόχων της, είναι η μείωση των μισθών κατά 14% και των συντάξεων κατά 11%. Και μιλάμε μόνο για τον πρώτο χρόνο εφαρμογής αυτής της ολέθριας (για την κοινωνική ευημερία και συνοχή) πολιτικής. Αυτό είναι το πρώτο κρατούμενο. Να σημειώσω δε πως γενικές απεργίες όπως η σημερινή και ανεξάρτητοι, μαχητικοί εργατικοί αγώνες αποτελούν το μοναδικό αντίπαλο δέος που μπορεί να ανακόψει αυτή την καθοδική πορεία και να ανατρέψει αυτή την πολιτική.

Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι τελικά γερμανικές και γαλλικές τράπεζες κατάφεραν να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα, όπως έδειξε πρόσφατη ανακοίνωση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, με έδρα τη Βασιλεία της Ελβετίας. Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δηλαδή που ήταν εκτεθειμένα στην ελληνική αγορά ομολόγων και αφού πρώτα κέρδισαν πολλά εκατομμύρια από τις παχυλές αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, εκμεταλλεύθηκαν τη δυνατότητα αγοράς από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και πλέον δεν κινδυνεύουν από κανένα σχέδιο αναδιάρθρωσης: είτε πρόκειται για «κούρεμα», απομείωση δηλαδή της αξίας των ομολόγων, είτε πρόκειται για επιμήκυνση. Δεν περνάει εδώ απαρατήρητη η δεινή θέση στην οποία βρίσκονται οι ελληνικές τράπεζες, καθώς ένα πιθανό κούρεμα των ελληνικών ομολόγων θα προκαλέσει τη χρεοκοπία και το άμεσο ξεπούλημα στους διεθνείς ανταγωνιστές τους. Είναι εξέλιξη πολύ συνηθισμένη για όλες τις χώρες απ’ όπου έχει περάσει το ΔΝΤ, σε βαθμό να αποτελεί κανόνα (με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτής του Μεξικού, όπου υπό εθνική ιδιοκτησία δεν έμεινε ούτε μία τράπεζα) αλλά χωρίς προηγούμενο για τον ελληνικό καπιταλισμό. Ουδέποτε άλλοτε το ελληνική αστική τάξη, που ακόμη και πριν ιδρύσει κράτος διέθετε χρηματοπιστωτικό βραχίονα, είχε κινδυνέψει να βρεθεί χωρίς τραπεζικό αιμοδότη.

Στη βάση λοιπόν των δύο παραπάνω εξελίξεων (μείωση των μισθών και διάσωση των ξένων πιστωτών) είναι πολύ αμφίβολο αν μπορούμε να μιλάμε για αποτυχία του Μνημονίου. Η αποτυχία αφορά τις ονομαστικές του επιδιώξεις, τις αφορμές που επικαλέστηκε η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την επιβολή του, κρύβοντας τις απώτερες επιδιώξεις του.

Ζοφερές προοπτικές

Έναν χρόνο λοιπόν μετά την επιβολή του Μνημονίου οι αντιφάσεις του ελληνικού καπιταλισμού έχουν οδηγηθεί σε παροξυσμό. Κοινός παρανομαστής σε όλα τα σενάρια που κυκλοφορούν, επίσημα και ανεπίσημα, είναι η βαθύτερη λιτότητα που θα οδηγήσει σε νέα έκρηξη το κοινωνικό ζήτημα και μια αναδιάρθρωση του χρέους, που μένει να αποδειχθεί με ποιον τρόπο θα γίνει. Μένει δηλαδή να αποδειχθεί ποιές μερίδες του κεφαλαίου θα πλήξει προνομιακά. Θα πλήξει τις ελληνικές τράπεζες που θα προσφερθούν έναντι πινακίου φακής στους ξένους, όπως απεύχονται κορυφαία στελέχη του τραπεζικού συστήματος ή θα πλήξει τις ξένες; Θα πλήξει κατά προτεραιότητα τους ιδιώτες πιστωτές όπως επιθυμεί η Μέρκελ και το επέβαλε με τον όρο της ελεγχόμενης χρεοκοπίας στα συμπεράσματα της τελευταίας συνόδου κορυφής της ΕΕ ή τα κράτη όπως προτιμά ο Σόρος και το Σίτι και γι’ αυτό τον λόγο πιέζουν να γίνει η αναδιάρθρωση πριν το 2013 οπότε θα ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός της ΕΕ; Θα πλήξει τους Γάλους με τους οποίους ήδη συνομιλεί μυστικά η κυβέρνηση, προκαλώντας τον εκνευρισμό του Βερολίνου και δημοσιεύματα σαν και αυτό του Spiegel ή τους Γερμανούς που έχουν ήδη επεξεργαστεί σχέδια χρεοκοπίας κατά δική τους ομολογία; Ο κατακλυσμός σεναρίων, «διαρροών» και προφητικών δημοσιευμάτων τον τελευταίο καιρό αντανακλά αυτόν ακριβώς τον καβγά που γίνεται πάνω στα λεφτά των ελλήνων φορολογουμένων και το μέλλον των ελλήνων εργαζομένων.

Οποιαδήποτε ωστόσο απάντηση δοθεί στην ελληνική δημοσιονομική κρίση (κι αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για την πιο ήπια δηλαδή ενός νέου δανεισμού ύψους 50 ή 60 δις. ευρώ που θα καλύψει το χρηματοδοτικό κενό του 2012) η κρίση χρέους δεν θα λυθεί αλλά θα επιδεινωθεί. Ο συνολικός όγκος χρέους που θα απομείνει μετά το κούρεμα, στον βαθμό που αυτό θα γίνει με πρωτοβουλία των πιστωτών μας, θα είναι μεγαλύτερος του σημερινού. Η αναδιάρθρωση δηλαδή δεν θα επιλύσει, απλώς θα μεταθέσει για λίγα χρόνια αργότερα τα αδιέξοδα της διαχείρισης ενός χρέους που δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξυπηρετηθεί.

Η εναλλακτική λύση

Το ερώτημα είναι τι πρέπει να γίνει; Η μοναδική βιώσιμη λύση για το χρέος είναι η άμεση παύση πληρωμών και η διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του. Είναι μια απόφαση που πρέπει να συνοδευτεί από ένα πλέγμα αλληλοσυμπληρούμενων και υποστηρικτικών πολιτικών όπως η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, η εθνικοποίηση τραπεζών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας (έτσι ώστε να υπάρξει η κοινωνικά αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση με γνώμονα την αύξηση της απασχόλησης και επίσης την παραγωγή κοινωνικά αναγκαίων αγαθών και υπηρεσιών), η επιβολή φραγμών στην διεθνή κίνηση κεφαλαίων, η σημαντική αύξηση της φορολογίας νομικών προσώπων από τα απαράδεκτα ακόμη και διεθνώς επίπεδα ώστε να χρηματοδοτηθούν αναδιανεμητικές πολιτικές κ.α.

Ήδη το διεθνές δίκαιο προσφέρει αρκετά παραδείγματα που νομιμοποιούν την πολιτική επιλογή της αθέτησης πληρωμών στη βάση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Είναι αυτή ακριβώς η κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα με τα πλήθη των αστέγων που συνωστίζονται στα πάρκα και τις πλατείες, εκτινάσσοντας την εγκληματικότητα, με τον διπλασιασμό των αυτοκτονιών από το 2009 στο 2010, με την αύξηση της ανεργίας κατά 50% σε έναν χρόνο ως αποτέλεσμα των λουκέτων και των απολύσεων κοκ. Η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί σύντομα λόγω της αύξησης των επιτοκίων του ευρώ. Η αξιοποίηση της δυνατότητας επίκλησης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης από την κυβέρνηση Κίρχνερ της Αργεντινής το 2002 επιβεβαιώνει ότι το μόνο που χρειάζεται για την παύση πληρωμών είναι πολιτική βούληση. Η απόρριψη μάλιστα του αιτήματος κατασχέσεων εθνικής περιουσίας της Αργεντινής από τα συνταγματικά δικαστήρια της Γερμανίας και της Ιταλίας, κατόπιν προσφυγής ομολογιούχων, υπογραμμίζει το πρόσφατο νομικό προηγούμενο και το ευνοϊκό έδαφος για μια τέτοια απόφαση.

Εισέρχομαι κατ’ ευθείαν σε μια σύντομη ανάλυση κόστους και ωφέλειας. Στην Αργεντινή (παρότι όλοι προέβλεπαν ότι την αθέτηση πληρωμών και την αποσύνδεση του εθνικού νομίσματος από το δολάριο θα ακολουθούσε εθνική καταστροφή) τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την ορθότητα της απόφασης. Παρά τις αντιφάσεις και τα λάθη που έγιναν, η οικονομία συρρικνώθηκε για ένα μόνο τρίμηνο μετά τις σχετικές αποφάσεις. Τα επόμενα 6 χρόνια οι σωρευτικοί ρυθμοί μεγέθυνσης έφτασαν το 63% με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι αναγκαίοι όροι για την αντιμετώπιση της εξαθλίωσης και πιο συγκεκριμένα για την έξοδο από την φτώχεια 11 εκατ. ανθρώπων σε μια χώρα 39 εκατομμυρίων. Επίσης μέσα σε 3 χρόνια επανακτήθηκαν τα επίπεδα παραγωγής που υπήρχαν πριν την κρίση. Τα στοιχεία προέρχονται από άρθρο γνώμης του Μαρκ Βάισμπροτ, στελέχους του ΔΝΤ κατά το παρελθόν, που δημοσιεύθηκε μόλις χθες στους New York Times κάνοντας αστραπιαία τον γύρο του κόσμου, με τίτλο Γιατί η Ελλάδα πρέπει να πει όχι στο ευρώ. Συνεχίζοντας μια σύντομη συγκριτική εξέταση των δύο δυνατοτήτων η μέθοδος της εσωτερικής υποτίμησης στην Ελλάδα, που αποδεικνύεται όχι μόνο κοινωνικά ολέθρια αλλά και αναποτελεσματική, θα έχει ως αποτέλεσμα να ανακτηθούν τα επίπεδα παραγωγής που υπήρχαν πριν την κρίση σε 8 χρόνια, με βάση προβλέψεις του ΔΝΤ. Πρόκειται ωστόσο για προβλέψεις που πάντα αναθεωρούνται προς το χειρότερο. Καθόλου τυχαίες δεν είναι δηλώσεις πρώην συμβούλων του πρωθυπουργού για μια χαμένη γενιά, δηλαδή για μια ύφεση που θα κρατήσει 15 και 20 χρόνια.

Πολύτιμη βοήθεια σε αυτή την σύγκρουση με τους ξένους πιστωτές μπορεί να προσφέρει η συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα ελέγξει τη νομιμότητα του δημόσιου δανεισμού. Η πρόταση είναι για μια επιτροπή που θα συγκροτηθεί από προσωπικότητες διεθνούς κύρους και εκπροσώπους κοινωνικών οργανώσεων η οποία θα υπόκειται ανά πάσα στιγμή στον δημόσιο έλεγχο και θα υποχρεούται να λογοδοτεί. Το πρόσφατο παράδειγμα του Ισημερινού, όπου με τη βοήθεια μιας τέτοιας επιτροπής έγινε δυνατή η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, και μάλιστα του ομολογιακού που θεωρείται και είναι το πιο δύσκολο να ελεγχθεί, υπογραμμίζει τη δυνατότητα να γίνει κάτι αντίστοιχο και στην Ελλάδα. Βοήθεια σε αυτή τη διαδικασία μπορεί να προσφέρει η έννοια του απεχθούς χρέους, του Αλεξάντερ Σακ.

Συχνά αντιτείνεται πως η παύση πληρωμών θα προκαλέσει τη διεθνή απομόνωση της Ελλάδας και τον αποκλεισμό της από τις αγορές. Η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει αυτή την κινδυνολογία, γιατί:

Πρώτο, Τόσο η Αργεντινή, όσο και η Ρωσία που προχώρησαν το 2002 και το 1998 αντίστοιχα σε στάση πληρωμών μέσα σε δύο χρόνια ξαναβγήκαν στις αγορές. Η Ελλάδα αντίθετα που δεν κάνει παύση πληρωμών για να μην δυσαρεστήσει τις αγορές παραμένει αποκλεισμένη από τις αγορές και θα συνεχίσει να είναι για πολλά χρόνια ακόμη, όσο θα εφαρμόζεται αυτή η πολιτική.

Δεύτερο, γιατί να θεωρείται αναγκαία η προσφυγή στις αγορές; Στην Ελλάδα η στάση πληρωμών απαλλάσσει τα δημόσια οικονομικά από ένα δυσβάσταχτο άχθος με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται πλέον δανεισμός για να καλυφθούν οι αναγκαίες δημόσιες δαπάνες.

Τρίτο, ακόμη και να χρειάζεται μια χώρα πρόσκαιρα δανεισμό γιατί να προσφύγει στον διεθνή και μάλιστα τον ομολογιακό; Τόσο η Κορέα στον Ισημερινό όσο και ο Μοράλες στη Βολιβία προχώρησαν σε συνταγματική τροποποίηση για να μην επιτρέψουν στο μέλλον τον διεθνή δανεισμό, ξέροντας ότι αποτελεί ένα φαινόμενο που αργά ή γρήγορα λαβαίνει διαστάσεις χιονοστιβάδας. Η απάντηση λοιπόν είναι πως και να μπορούμε δεν θα πρέπει να καταφύγουμε ξανά στον διεθνή δανεισμό, γιατί είναι θέμα χρόνου να γίνει υπερχρέωση.

Τέλος, γιατί να χρησιμοποιούνται ηθικοί όροι και κατηγορίες όταν ορθώνεται η προοπτική αθέτησης πληρωμών από ένα κράτος όταν πρέπει να διασφαλίσει τα ύψιστα συμφέροντα των πολιτών του, όπως είναι το δικαίωμα στην εργασία, την παιδεία και την υγεία, τη στιγμή που αντίστοιχες πρακτικές από τον ιδιωτικό τομέα θεωρούνται θεμιτές, όταν διασφαλίζουν τα συμφέροντα των μετόχων;

Την πρόταση αυτή την υποστηρίξαμε και δημόσια πρόσφατα με αφορμή το γύρισμα ενός ντοκιμαντέρ, με τίτλο Χρεοκρατία. Ενώ ακόμη ήμασταν στο στάδιο του μοντάζ τέθηκε το εξής ερώτημα: Τι θα λέγαμε αν η κρίση χρέους ξέσπαγε στην Ελλάδα το 2008; Τι θα προτείναμε δηλαδή για την αντιμετώπιση του χρέους πριν υπάρξει το θετικό και ελπιδοφόρο προηγούμενο του Ισημερινού; Απαντήσαμε σε αυτό το ερώτημα με έναν υπαινιγμό που ακούγεται στο ντοκιμαντέρ και σχετίζεται με την εμπειρία του προέδρου του Ισημερινού από τον ιδιωτικό τομέα στον οποίο θήτευσε πριν ξεκινήσει την ταραχώδη πολιτική πορεία του, στο πλαίσιο της οποίας πριν γίνει πρόεδρος παραιτήθηκε από υπουργός Οικονομικών αρνούμενος να λειτουργεί ως υπάλληλος του ΔΝΤ. Θα αντιτείναμε λοιπόν το εξής: Ως γνωστόν με βάση τις θεμελιώδεις ιδεολογικές παραδοχές των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, ο ιδιωτικός τομέας αποτελεί το πιο πρωτότυπο εργαστήριο καινοτομίας και αναξιοκρατίας, παραγωγικότητας και διαφάνειας ενώ από την άλλη ο δημόσιος τομέας αποτελεί φυτώριο οκνηρίας και διαφθοράς, υπόδειγμα απαρχαιωμένων μεθόδων διοίκησης και οργάνωσης. Ας εφαρμόσουμε λοιπόν τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο ιδιωτικός τομέας στα δημόσια οικονομικά και δη το δημόσιο χρέος. Ας προχωρήσουμε σε audit, σε λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους. Γιατί λογιστικοελεγκτικές εταιρείες όπως η PriceWaterhouse Coopers κρίνονται επαρκείς για να καταρτίσουν τη σύνταξη των νέων συλλογικών συμβάσεων στις ΔΕΚΟ, γιατί άλλες όπως η Ernst & Young, η KPMG και η Grant Thornton κρίνονται αρμόδιες να καταρτίσουν το Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πρόγραμμα 201 – 2015 και όχι για να μεταφέρουν το κατ’ εξοχήν αντικείμενό τους, που είναι ο λογιστικός έλεγχος, στο δημόσιο χρέος;

Οι παραπάνω προτάσεις για αθέτηση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ κ.λπ. δεν συνιστούν μια εύκολη διέξοδο. Συνεπάγονται κοινωνικό κόστος. Αυτό όμως το κόστος είναι απείρως μικρότερο από το κόστος που καταβάλλεται σήμερα με αντάλλαγμα ένα αβέβαιο αν όχι χειρότερο μέλλον, δεν είναι αντιδημοκρατικά κατανεμημένο όπως συμβαίνει σήμερα που το βάρος της εσωτερικής υποτίμησης καταβάλουν οι εργαζόμενοι και το σημαντικότερο, δεν ισοδυναμεί με κοινωνική οπισθοδρόμηση, όπως σηματοδοτούν τα κλεισίματα δημόσιων νοσοκομείων, σχολείων και πανεπιστημιακών σχολών.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

%d bloggers like this: