Home » 2011 » Πολιτικό παιδί της Μέρκελ η σύγχρονη Άκρα Δεξιά (Επίκαιρα 5-11/5/11)

Πολιτικό παιδί της Μέρκελ η σύγχρονη Άκρα Δεξιά (Επίκαιρα 5-11/5/11)

Κείμενο συμβολής

Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς

Archives

Ο ιστορικός Σπύρος Μαρκέτος στο βιβλίο του Πώς φίλησα τον Μουσολίνι – τα πρώτα βήματα του ελληνικού φασισμού, περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες την συλλογική ευθύνη των πολιτικών ελίτ της Ελλάδας την δεκαετία του ’30 για την άνοδο του φασισμού. Το αβγό του φιδιού δεν εκκολάφθηκε στο περιθώριο, ούτε στις παρυφές αλλά στο επίκεντρο των πιο δυσπρόσιτων αστικών σαλονιών, σύμφωνα με τις λεπτομερείς περιγραφές και την εύστοχη ανάλυσή του.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών. Το έδαφος για την ανησυχητική ομολογουμένως άνοδο της ακροδεξιάς την Ευρώπη καλλιεργείται πρώτα και κύρια από τους κορυφαίους πολιτικούς της ΕΕ: Από την Άνγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζύ. Με δικά τους επιχειρήματα εξοπλίζεται η ξενοφοβική και ρατσιστική Άκρα Δεξιά στη γηραιά ήπειρο, για να ενσωματώσει στη συνέχεια την λαϊκή δυσαρέσκεια.

Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Φινλανδία, όπου το κόμμα «Αληθινοί Φιλανδοί» ενώ στις προηγούμενες εκλογές, το 2007, ήταν όγδοο σε ψήφους μεταξύ των οκτώ κομμάτων, στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Απρίλη πενταπλασίασε το ποσοστό του, φθάνοντας το 19%. Μια ανάσα δε, το χώριζε από το πρώτο κόμμα που συγκέντρωσε το 20,4% των ψήφων. Να αναφερθεί μάλιστα πως η πρώτη θέση δεν ανήκει στο Κόμμα του Κέντρου της Μαρί Κιβινιέμι που κυβερνούσε μέχρι τώρα – αυτό το κόμμα καταποντίστηκε στην τέταρτη θέση. Την ίδια μοίρα της συρρίκνωσης των ποσοστών τους είχαν όλα τα κόμματα που συμμετείχαν στις εκλογές με μοναδική εξαίρεση το ακροδεξιό, που απ’ ότι φαίνεται αποτέλεσε πόλο έλξης των απογοητευμένων όλων των κομμάτων.

Ακροδεξιά επέλαση

Αντίστοιχη άνοδος της Άκρας Δεξιάς έχει σημειωθεί σε όλη σχεδόν την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Αξίζει να δούμε εν συντομία τις επιδόσεις της Άκρας Δεξιάς, ξεκινώντας από την Σκανδιναβία, που η μεταπολεμική κυριαρχία της Σοσιαλδημοκρατίας αποτελεί πια παρελθόν. Στην Σουηδία στις εκλογές που έγιναν στις 19 Σεπτέμβρη του 2010 το ρατσιστικό κόμμα Δημοκράτες της Σουηδίας από 2,9% που είχε λάβει το 2006 τώρα συγκέντρωσε ποσοστό 5,7%, κερδίζοντας 20 από τις 349 έδρες. Στη Δανία στις εκλογές της 13ης Νοέμβρη 2007 η άκρα Δεξιά αναδείχθηκε τρίτο κόμμα (με το δεξιό κόμμα στην πρώτη θέση και το σοσιαλδημοκρατικό στη δεύτερη) κερδίζοντας 14% και μία επιπλέον έδρα. Στη Νορβηγία τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα καθώς στις 14 Σεπτέμβρη 2009 το Κόμμα της Προόδου αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα κερδίζοντας 41 από τις 169 έδρες.

Εξ ίσου καταθλιπτική είναι η άνοδος της φιλο-φασιστικής Δεξιάς κι όσο βαδίζουμε προς το νότο. Στην Αυστρία το Κόμμα της Ελευθερίας από 11% που κέρδισε το 2006, στις εκλογές του 2008 συγκέντρωσε το 17,5%. Στην Ολλανδία το ακροδεξιό κόμμα από 5,9% το 2006, πέρυσι κέρδισε το 15,4%. Στην Ιταλία η Λίγκα του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσι, παρότι μάλιστα αποτελεί τοπικό φαινόμενο καθώς οι ψήφοι του δεν κατανέμονται ομοιόμορφα αλλά εντοπίζονται στο βόρειο τμήμα της χώρας, από 4,6% το 2006, το 2008 έφθασαν το 8,3%. Στη δε Γαλλία, τη χώρα των εκρηκτικών πολιτικών αντιθέσεων, όλα δείχνουν ότι το 2012 θα ξαναζήσουμε το πολιτικό θρίλερ της 21ης Απριλίου του 2002, όταν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών αναμετρήθηκε ο Ζαν Μαρί Λεπέν με τον ηγέτη της Δεξιάς, Ζακ Σιράκ. Τώρα όλες οι σφυγμομετρήσεις μία τάση επιβεβαιώνουν: πως στον δεύτερο γύρο των επόμενων προεδρικών εκλογών διεκδικητής της προεδρίας θα είναι η κόρη του ιδρυτή της γαλλικής Άκρας Δεξιάς, η Μαρίν Λεπέν. Προκαλεί πραγματικά έκπληξη: οι δημοσκόποι αγνοούν αν στον δεύτερο γύρο θα περάσει ο υποψήφιος της Δεξιάς ή του Σοσιαλιστικού Κόμματος, τα ίδια τα κόμματα αγνοούν ποιος θα είναι ο εκλεκτός τους που θα διεκδικήσει το χρίσμα, το μόνο βέβαιο όμως είναι ότι στον δεύτερο γύρο θα συμμετάσχει η Λεπέν. Μάρτυρας της ορμητικής ανόδου του κόμματός της αποτελούν πρόσφατες δημοσκοπήσεις που της δίνουν 23% από 10,4% που είχε πάρει το 2007 κι επιπλέον οι επιδόσεις της στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές όπου συγκέντρωσε το 15% των ψήφων (χωρίς να συμμετάσχει σε όλες τις περιφέρειες) όταν το κόμμα του Σαρκοζύ συγκέντρωσε μόλις δύο μονάδες παραπάνω, 17%! Αν και σε μικρότερο βαθμό η Άκρα Δεξιά έκανε την εμφάνισή της με θριαμβευτικό τρόπο σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη κατά την προηγούμενη δεκαετία, συμμετέχοντας στα εθνικά κοινοβούλια στη Λετονία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Σλοβακία, τη Σλοβενία, τη Βουλγαρία και φυσικά την Ελλάδα.

Κυβερνητικός μπαλαντέρ

Συνεχίζοντας την αναζήτηση ομοιοτήτων και διαφορών με την εποχή του μεσοπολέμου οφείλουμε να επισημάνουμε πως σε αντίθεση με τότε, η Άκρα Δεξιά του 21ου αιώνα δεν επιδιώκει να κερδίσει τις εκλογές και να σχηματίσει δικές της κυβερνήσεις. Η αξία χρήσης της σήμερα έγκειται στην «δηλητηρίαση» ολόκληρου του πολιτικού συστήματος – από το ένα άκρο ως το άλλο – με τις θέσεις της και στην λειτουργία της ακόμη και ως μπαλαντέρ που θα αποτρέπει την ακυβερνησία. Η ευκολία με την οποία το ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη υπέγραψε το Μνημόνιο της ντροπής αναζητώντας την επιβράβευση της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών, την ίδια ώρα που επιδίδεται σε ασκήσεις ευλυγισίας ώστε να πείσει το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τα ποικίλα πολιτικά κέντρα πως μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστο κυβερνητικό εταίρο αποτελεί ακραία μεν περίπτωση πολιτικής ασυνέπειας και οπορτουνισμού, ενδεικτικό όμως παράδειγμα για την οργανική σχέση αυτών των κομμάτων με το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Μένοντας στον προγραμματικό λόγο της Άκρας Δεξιάς, το ενοποιητικό στοιχείο όλων των κομμάτων της στην Ευρώπη είναι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, που αναμφισβήτητα θρέφεται από την επίσημη πολιτική πρακτική. Η πρόσφατη απόφαση του Σαρκοζύ να απαγορεύσει την είσοδο στη Γαλλία ενός τρένου με τυνήσιους μετανάστες που ερχόταν από την Ιταλία (όπως και οι μαζικές απελάσεις τσιγγάνων στη Ρουμανία πέρυσι) προκάλεσε αντιδράσεις ακόμη και από το εσωτερικό του κόμματός του που υποστήριζαν ότι έτσι ρίχνει νερό στο μύλο της Λεπέν.

Εν είδει παρενθέσεως αξίζει να τονίσουμε την ευκολία με την οποία ο Σαρκοζύ και ο Μπερλουσκόνι έγραψαν την Συνθήκη του Σένγκεν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους όταν έπρεπε να διαφυλάξουν τα κρατικά τους συμφέροντα. Επιλογή που έρχεται σε εμφανή αντίθεση με την στάση των ελληνικών κυβερνήσεων στο ίδιο θέμα, το μεταναστευτικό, οι οποίες εμφανίζονται βασιλικότερες του βασιλέως εφαρμόζοντας στο ακέραιο όλες τις συμφωνίες της ΕΕ, όπως του Δουβλίνου ΙΙ. Κι ας έχουν αποδειχθεί πολλαπλά επιζήμιες…

Από το Βερολίνο τα επιχειρήματα

Όσο όμως κι αν φαίνεται περίεργο η αναγόρευση των μεταναστών σε υπαίτιους της ογκούμενης ανεργίας τείνει να περάσει σε δεύτερη μοίρα στο πολιτικό οπλοστάσιο της Άκρας Δεξιάς. Μια πιο προσεκτική ματιά στον λόγο των φιλο-φασιστικών κομμάτων δείχνει ότι τα πιο σύγχρονα συνθήματά τους στρέφονται κατά της ΕΕ. Ειδικότερα στην Φινλανδία, αλλά και στις υπόλοιπες βορειο-ευρωπαϊκές χώρες στην πρώτη γραμμή των επιχειρημάτων των λεγόμενων Αληθινών Φιλανδών βρέθηκαν αφορισμοί ότι «η χώρα τους δεν θα πρέπει να πληρώνει για τα λάθη των άλλων» και η επίσημη διαφωνία τους για τα πακέτα διάσωσης προς τις χώρες της περιφέρειας που προσφεύγουν στον επονομαζόμενο μηχανισμό διάσωσης. Με βάση την επιχειρηματολογία τους, η ανάγκη διάσωσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και εσχάτως της Πορτογαλίας προήλθε από την «ασωτία» τους και λειτουργεί εις βάρος των δικών τους δημόσιων οικονομικών, παρότι και η Ελλάδα και η Ιρλανδία με επιτόκιο αγοράς κι όχι μηδενικό δανείζονται χρήματα από τις χώρες της ΕΕ. Μα αυτά ακριβώς που διατυμπανίζει η Άκρα Δεξιά στην Φινλανδία, απειλώντας τώρα να βάλει βέτο στην εκταμίευση των ποσών που απαιτούνται για την ενεργοποίηση του μηχανισμού για την Πορτογαλία, πολύ πριν τα πει η φασίζουσα Δεξιά τα υποστήριζε δημοσίως η Άνγκελα Μέρκελ και τα έκανε πρωτοσέλιδο το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, αποκρύπτοντας πόσο επωφελής για τα δημόσια οικονομικά τους ήταν η βοήθεια που παρείχαν! Τα επικαλούταν και η ίδια η πολιτική ηγεσία της Φινλανδίας, συγκαλύπτοντας τα οφέλη που είχαν οι βόρειες χώρες από την ευρωπαϊκή ενοποίηση σε βάρος των περιφερειακών. Αρκεί να θυμηθούμε το τείχος που συνάντησε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του, στα τέλη Φεβρουαρίου, ο Γ. Παπανδρέου στο Βερολίνο και το Ελσίνκι όταν Μέρκελ και Κιβινιέμι συνέστησαν στην Ελλάδα αυστηρή τήρηση των δεσμεύσεων του Μνημονίου και απαρέγκλιτη εφαρμογή των αποφάσεων της ΕΕ.

Φαίνεται επομένως πως η Άκρα Δεξιά δεν αποτελεί μια ανεπιθύμητη παραφυάδα, αλλά γνήσιο καρπό του επίσημου πολιτικού λόγου, φυσιολογική (αν και προς τα άκρα) προέκταση των όσων με πειστικότητα και συνοχή υποστήριξαν όλες οι κυβερνήσεις την τελευταία διετία στην προσπάθειά τους να αποκρύψουν ότι οι κερδισμένοι και άμεσα υπαίτιοι της κρίσης είναι οι τράπεζες του βορρά. Από την άλλη η παραίτηση της σοσιαλδημοκρατίας και μέρους της Αριστεράς από την κριτική προς την ΕΕ και η κοσμοπολίτικη στροφή τους δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε την παν-κοινωνική δυσφορία για τα αντιλαϊκά μέτρα που επιβάλουν οι Βρυξέλλες να την καρπώνεται η Άκρα Δεξιά. Αρκεί άλλωστε να σκεφτούμε, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα τουλάχιστον, ότι η συντηρητική στροφή της σοσιαλδημοκρατίας και η απομάκρυνσή της από τους ψηφοφόρους και τις ιδρυτικές διακηρύξεις της συμβάδιζε με την ταύτισή της με την ΕΟΚ αρχικά και την ΕΕ στις μέρες μας. Κι ως γνωστό στη φύση και στην πολιτική τα κενά δεν παραμένουν για πολύ…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: